zRYSIOwana ja: "Serce Góry", fanfik autorstwa Kate, część 13.\nKrasnoludy wstały, każdy z nich zbliżył się do swych krat i w ciszy, skupieniu i wręcz mistycznej jedności słuchali słów swojego króla. Bilbo, mimo że nie do końca pojmował ich historię i kulturę, teraz zrozumiał wszystko, i poruszony pieśnią Thorina i emocjami, jakie te słowa wywołały w jego towarzyszach, również wstał i nasłuchiwał dalszej części modlitwy.\n- Kiedy moi ludzie polegną, polegnę u ich boku. Uwięzieni w wielkich halach Góry, podeszliśmy zbyt blisko płomieni…\nThorin ponownie przerwał. Oczyma wyobraźni widział tę scenę, widział całą swoją kompanię w starciu ze Smaugiem, bał się tego, bo już widział smoczy ogień i wolałby nie przeżywać tego jeszcze raz. Wtedy udało mu się uciec, a co jeśli teraz rzeczywiście utknęliby w salach, spustoszonych gorącym oddechem smoka? Patrzyłby na ich śmierć i wiedziałby, że za chwilę przyjdzie i po niego, a wtedy wszyscy zostaną tylko garstką popiołów…\n- A jeśli noc zapłonie ogniem, zasłonię swe oczy, kiedy mrok powróci, wtedy moi bracia zginą… I kiedy niebo runie w dół, spadnie na nasze samotne miasto, wszystko pokryje ciemność i usłyszę rozpaczliwy krzyk moich ludzi… - Thorin zawiesił głos, dławiąc w sobie ból i próbując zmusić się, by łzy przestały płynąć, ale nadaremno. Słabym głosem dokończył – Widziałem już płonące miasto, czułem gorąco na mojej skórze… Ale zrobię to jeszcze raz, dla was… Ojcze nasz, Durinie, tobie powierzam moje życie.\nW lochach zapadła martwa cisza. Ta podniosła chwila poruszyła we wszystkich najczulsze struny, we wszystkich oczach zakręciły się łzy. Nawet najtwardszy wojownik, Dwalin, zmiękł i nie wstydził się łez. Bilbo rozpaczał razem z nimi, nareszcie rozumiejąc wszystko i czując się jednym z nich. Nigdy nie słyszał tak pięknych słów, może za wyjątkiem pieśni którą krasnoludy śpiewały w jego domu, ale to była inna sytuacja, inne okoliczności…\nTymczasem, niewidoczny dla krasnoludów, przy wejściu do lochów stał Legolas. Słyszał smutną pieśń Thorina i coś się w nim poruszyło. Zrozumiał, że to co robią, jest złe. Nie mają prawa blokować krasnoludów w ich pragnieniu do odzyskania domu, za którym tak tęsknią. Pomyślał sobie, jak on sam by się czuł, gdyby odebrano mu jego ojczyznę? Tak, to ostatnie, czego chciałby doświadczyć. Poczuł, że mimo wszystko chce pomóc krasnoludom. Że nie chce być taki, jak jego ojciec… Tylko jak to zrobić? Może Tauriel zechciałaby mu pomóc w negocjacjach z Thranduilem? Wszak lubił ją, i to bardzo, ufał jej i w wielu sprawach radził. A Legolasa król traktował nadal jak nieco niedojrzałe, niedoświadczone dziecko, nie zdawał sobie sprawy co drzemie w jego synu. To najbardziej bolało młodego elfa, i już wiedział, że chce się zmienić, pomóc tym, którzy jego pomocy potrzebują.\nMinęło kilka dni od przybycia Luthien do Rivendell. Naprawdę tu wypoczęła, choć czasem nachodziła ją myśl, że wolałaby nieprzewidywalne przygody u boku krasnoludów niż wygodne, miłe życie w krainie elfów. Wiedziała jednak, że Thorin zrobił to dla jej dobra. Tych kilka spokojnych dni, pełnych przemyśleń, sporo jej dało. Zrozumiała postępowanie Thorina i nie miała mu już za złe tego, że ją opuścił, choć w głębi serca nadal trochę gniewała się na niego że nie pozwolił iść jej ze sobą, ale obiecała sobie, że kiedy tylko go zobaczy, wygarnie mu to wszystko, a potem wyzna jak bardzo go kocha.\nTego dnia do Rivendell przybył tajemniczy, wysoki mężczyzna o brązowych włosach i urzekającym uśmiechu. Luthien widziała go z daleka, i zastanawiała się kim może być. Zauważyła też bardzo ciepłe powitanie, jakie zgotowała mu Arwena, i ojcowski uścisk Elronda, jakim obdarował przybysza. Słyszała, że rozkazano przygotować ucztę, ale zanim wprowadzono na nią gościa, Arwena z radością zapukała do drzwi Luthien właśnie z tymże mężczyzną.\n- Moja droga, chciałabym przedstawić ci kogoś ważnego – szczebiotała jak radosny ptaszek, co było o tyle dziwne, że na co dzień raczej wypowiadała się w charakterystyczny dla elfów, dość podniosły sposób – To Aragorn, mój ukochany.\n- Witaj, moja pani – mężczyzna ukłonił się i ujął delikatnie dłoń Luthien – Miło mi cię poznać. Mam nadzieję, że czas w Rivendell upływa ci miło i spokojnie.\n- Tak, dziękuję… Mam na imię Luthien. Jestem… - zawahała się, ale Arwena dokończyła za nią:\n- Luthien jest ukochaną króla krasnoludów, Thorina Dębowej Tarczy. Thorin odesłał ją tu z prośbą o opiekę.\n- Ach tak… - mina Aragorna z pogodnej zmieniła się w pochmurną.\n- Co się stało, najdroższy? – zdziwiła się Arwena. Mężczyzna nie chciał odpowiedzieć, ale po namowach w końcu uległ:\n- Wędrując tu, spotkałem grupę orków. Było ich niewielu, łatwo dałem radę. Ale zastanowiło mnie to, o czym rozmawiali… Mówili, że Thorin Dębowa Tarcza wraca na swoje włości, że trzeba go powstrzymać, że Azog wyznaczył jeszcze większą cenę za jego głowę, ale… Jeden z nich powiedział, że krasnolud ma coś, co jest dla niego bardzo cenne, i że jest to kobieta…\n- I co dalej? Co się stało?\n- Przycisnąłem go i wyznał, że zanim zabiją Dębową Tarczę, ich pan chce, by cierpiał… A największym cierpieniem dla niego byłoby zabicie… - Aragorn zawiesił głos, znacząco patrząc na Luthien. Dziewczyna przestraszyła się, ale nie dała tego po sobie poznać.\n- Jestem tu, nic mi nie grozi – uśmiechnęła się niepewnie – Intryguje mnie tylko to, skąd o mnie wiedzą.\n- Oni wiedzą wszystko – szepnęła Arwena – Całe szczęście, że złe moce nie mają wstępu do Rivendell. Moja kochana, nie przejmuj się tym, chodźmy na ucztę.\nAragorn okazał się świetnym rozmówcą; Luthien wiele się od niego dowiedziała. Dużo pytał jej o przodków, historię rodziny, i w pewnym momencie zaczął w myślach łączyć ich rody. Luthien i Arwena zdziwiły się, ale nie przejęły się tym zbytnio. Elrond jednak, usłyszawszy część rozmowy, przysiadł się do Aragorna i razem z nim zaczął analizować przodków Luthien. W pewnym momencie elf roześmiał się.\n- Tego jeszcze w Rivendell nie było! – powiedział – Luthien, właśnie odnalazłaś rodzinę!\n- Ale jak… jak to? Nie bardzo rozumiem…\n- Właśnie doszliśmy do wniosku, że jesteś moją daleką krewną. Dość bardzo daleką, co prawda, ale chyba jest coś, o czym nie wiesz i chciałabyś się dowiedzieć – tajemniczo zagadnął Aragorn. Luthien nie posiadała się z ciekawości:\n- No powiedz, o co chodzi!\n- Otóż… Jestem Dunedainem – wyznał mężczyzna, a widząc że Luthien niewiele to mówi, opowiadał dalej – Dunedainowie to potomkowie ludzi Numenoru, w naszych żyłach płynie mieszanka krwi elfów, ludzi i Majarów. To Numenorejczycy założyli królestwa Gondoru i Arnoru, ale żeby nie mieszać ci w głowie na sam początek… Nie wiem, co jej powiedzieć, żeby zrozumiała i nie miała w głowie mętliku!\n- Pozwól, mój drogi – Elrond przejął pałeczkę i kontynuował wywody Aragorna – Odkryliśmy, że jeden z waszych przodków, 5 pokoleń temu, miał relację i z Dunedainami, z których pochodzi Aragorn, i z kobietą spoza tego rodu. Innymi słowy, zapłodnił dwie kobiety. Z tej drugiej gałęzi pochodzisz ty, droga Luthien, a że krew Dunedainów nie jest tak łatwo rozrzedzić, to ty nadal ją w sobie masz. Dziwię się tylko, że o tym nie wiesz!\n- Moi rodzice zmarli bardzo dawno, gdy byłam mała, wychowywał mnie wujek i mógł o tym nie wiedzieć, albo zapomniał, czy nie chciał mi powiedzieć… Wiem niewiele o swoim pochodzeniu.\n- Luthien, wiesz co to dla ciebie znaczy? – ożywiła się Arwena – Dunedainowie są obdarzeni łaską długowieczności! Niektórzy żyją prawie 300 lat!\n- Żartujecie sobie ze mnie… prawda?\n- Absolutnie nie – zapewnił Aragorn – To prawie pewne, że w twoich żyłach płynie jeszcze odrobina krwi dawnych Numenorejczyków. Zastanawia mnie tylko, dlaczego o tym nie wiedziałaś… Przecież część twojej rodziny pochodząca z TEJ strony powinna żyć długo…\n- Mówiłam już, mama umarła młodo, tak samo jak ojciec. Został zabity przez wargów w podróży, a mama zabiła się z rozpaczy. Ale z tego co wiem, moja babka ze strony mamy żyła ponad 100 lat i nikt nie mógł zrozumieć, dlaczego jeszcze nie umarła… - zamyśliła się Luthien – Może to jest ta gałąź!\n- Tego już nie rozgryziemy, możemy się tylko domyślać, natomiast pewnym jest, że i ty jesteś obdarzona łaską długowieczności. Należysz do szlachetnej rasy ludzi – powiedział Elrond.\n- Na Durina, nigdy bym nie pomyślała… Całe życie byłam przekonana, że nie ma we mnie nic wyjątkowego…\n- Nabrała krasnoludzkich nawyków – zaśmiał się elf, widząc zdumioną minę Aragorna, kiedy usłyszał wypowiedziane przez dziewczynę imię protoplasty krasnoludów – Ciekaw jestem, jak zareaguje Thorin, kiedy dowie się, że w jego ukochanej krąży odrobina elfickiej krwi…\n- Błagam, proszę nie mówcie mu o niczym! Może mnie znienawidzić…\n- Spokojnie, Luthien – Arwena objęła ją ramieniem – Thorin to mądry krasnolud, rozsądny władca i myślę że rozumie już, iż przyjaźnie i bliskie relacje z elfami to nic złego. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że to nam powierzył pieczę nad swoim najcenniejszym skarbem… Nad tobą.\nLuthien zarumieniła się i z wdzięcznością spojrzała na księżniczkę elfów. Czuła się tu jak w domu, wśród przyjaciół, jednak wiedziała, że mimo krążącej w jej żyłach części elfickiej krwi, to krasnoludy z Ereboru są jej rodziną, i nic nigdy tego nie zmieni…\nPo kilku dniach więzienia krasnoludów Thranduil postanowił zejść do lochów i zobaczyć, czy Thorin namyślił się i może zmienił decyzję. W ciągu tego czasu kilka razy zauważył, jakby jego syn chciał z nim o czymś porozmawiać, ale nie zamierzał go do niczego zmuszać; wychodził z założenia, że jeśli naprawdę będzie czegoś chciał, to sam przyjdzie i w końcu powie to, co ma do powiedzenia. Teraz na głowie miał ważniejszą, jego zdaniem, sprawę, niż problemy swego syna. Gdy stanął przed celą Thorina, krasnolud spacerował po niej ze spokojem. Elf zauważył zaschnięte rany po niedawnych torturach na jego plecach.\n- Tauriel wykonała piękne rysunki na twoim ciele – powiedział, a Thorin nerwowo odwrócił się do niego – Ubierz się, bo zachorujesz! Jakiż będę miał z ciebie wtedy pożytek…\n- Chciałem cię zobaczyć. I upewnić się, czy zmądrzałeś…\n- Już zobaczyłeś? Możesz odejść.\n- Pozwalasz sobie na zbyt wiele…\n- A ty doprowadzasz mnie do wściekłości! – krzyknął Thorin – Niedobrze mi się robi, kiedy cię widzę, nadęta, podła żmijo!\n- Co, znowu nie radzisz sobie sam z jednym krasnoludem!?\n- Tauriel, do mnie!!! – wrzeszczał Thranduil.\n- Imrid amrad ursul!!! – zagrzmiał Thorin najgorszym z krasnoludzkich przekleństw, jakich mógł użyć. Elf spojrzał na niego z nieopisaną wściekłością w oczach:\n- Mogę zginąć w ogniu – krzyczał – Ale ty zginiesz w MOIM lochu, w sposób niegodny króla, zapomniany przez wszystkich, upokorzony i… wpatrzony we mnie, błagający o litość, której ci nie okażę…\n- Obyś umarł pochłonięty przez ogień! – powtórzył Thorin. Bifur zatrząsł się z wściekłości i zaczął z całą siłą szarpać swe kraty:\n- Ikhf’ id-ursu khazâd!!! – wykrzyknął, co znaczyło „poczuj ogień krasnoludów”.\n- Bifur! Wystarczy – zgasił zapał przyjaciela Thorin, i zwrócił się ponownie do Thranduila – Jeszcze będziesz żałował tego, co robisz. Nie znasz jeszcze siły, uporu i wytrwałości krasnoludów.\n- Tauriel, moja miła – ze złością syknął elf, kiedy jego poddana pojawiła się obok – Proszę, zabierz go tam, gdzie ostatnio. Ale użyj bardziej wymyślnych zabawek…\n- Mój panie, ja… - Tauriel spuściła wzrok, widząc z jaką nienawiścią patrzy na nią Thorin – Ja chyba… Ja nie mogę tego zrobić.\nThranduil szarpnął ją za ramiona i potrząsnął:\n- Co powiedziałaś!?\n- Wybacz, panie… To dla mnie zbyt wiele, ja chyba… Nie jestem gotowa na torturowanie więźniów, wybacz – skłamała. Thranduil popatrzył na nią z politowaniem:\n- Och, biedna Tauriel, zbyt wrażliwa… Dobrze, zrobi to ktoś inny. Mam nadzieję, że za twoją odmową nie kryje się nic, co zagniewałoby lub zasmuciło twojego króla…\n- Przysięgam, panie.\n- Dobrze. Zostań więc chwilę z więźniem, zwiąż go, zaraz przyślę kogoś by zrobił z nim porządek.\nThranduil oddalił się, zostawiając Tauriel sam na sam z Thorinem. Ta otworzyła kraty i podeszła do niego niepewnie, trzymając w dłoni sznur. Krasnolud wyciągnął przed siebie ręce, w oczekiwaniu na skrępowanie ich.\n- Przepraszam – szepnęła, patrząc mu w oczy.\n- Nie chcę cię krzywdzić…\n- O czym ty mówisz!? – uniósł się Thorin – Prawie mnie zabiłaś, jesteś na rozkazy tego… pajaca, teraz mówisz że nie chcesz mnie krzywdzić!?\n- Popełniłam błąd. Nie zgadzam się z Thranduilem – zapewniła Tauriel – Nie powinien was tu więzić.\n- Ktoś tu oszalał i nie jestem to ja…\n- Thorinie, posłuchaj: wydaje mi się, że Legolas ma takie samo zdanie, jak ja. Nie miałam okazji z nim porozmawiać od kilku dni, ale widzę po nim, że ma wątpliwości co do decyzj swego ojca. Nie powiem, żebym pałała do ciebie gorącym uczuciem, mimo że piekielnie mi się podobasz, ale nie godzę się na niesprawiedliwość. Macie prawo do odzyskania swojej ojczyzny. Nie wiem jak, ale bardzo chciałabym ci pomóc…\n- Nie możesz mi pomóc – stwierdził twardo Thorin – Nie potrzebuję twojej pomocy.\n- Och przestań być taki nieustępliwy i samowystarczalny! Wolisz zgnić w tych lochach?\n- Nie przyjmę żadnej pomocy od elfów!\n- Ciszej! – upomniała go Tauriel – Jeśli Thranduil usłyszy, zabije mnie!\n- To nie mój problem…\n- To TWÓJ problem, krasnoludzie! Ja nie odwracam się od ciebie, więc ty nie odwracaj się ode mnie. Proszę, zaufaj mi…\n- No chyba chcesz mnie rozśmieszyć! Zaufać tobie!\n- A, rób co chcesz – warknęła groźnie Tauriel – Tylko nie proś mnie potem o pomoc, bo wtedy to ja powiem, że mnie rozśmieszasz.\nWypychając go za celę, uderzyła się głową w kratę. Thorin podtrzymał ją, by nie upadła.\n- Nie bądź taki romantyczny – prychnęła. Krasnolud uśmiechnął się.\n- Lubię ostre kobiety – powiedział.\n- A ja wolę młodszych! – odgryzła się, ledwo opanowując śmiech.\n- Ja z kolei wolę niższe. Jedna taka czeka na mnie u Elronda, nie mogę się doczekać…\n- Skończ z tymi fantazjami, panie krasnoludzie, bo jeszcze uwierzę że jesteś najlepszą partią Śródziemia – odparła wesoło, ale od razu spochmurniała, widząc dwóch strażników zmierzających po Thorina – Wybacz, nie chciałam tego… Następnym razem ugryź się w język, zanim odezwiesz się do Thranduila!\nPowiedziawszy to, pchnęła go mocno, aż upadł na kolana. Wtedy strażnicy zawlekli go do sali tortur, skąd po chwili wydostał się przeraźliwy krzyk…\nLuthien siedziała na tarasie, czytając jedną z ksiąg Elronda opowiadającą o historii rasy ludzkiej. Zaciekawiło ją jej pochodzenie, które dziś odkryła. A więc jest jedną z Dunedainów… Nie miałoby to większego znaczenia, gdyby nie fakt długowieczności. Nigdy o tym nie myślała, żyła chwilą, mając przy sobie Thorina, ale dopiero teraz uświadomiła sobie, że krasnoludy żyją kilkaset lat, ona jako zwykła kobieta miałaby przed sobą jeszcze tylko kilkadziesiąt. Ich szczęście nie trwałoby więc zbyt długo… Ale kiedy okazało się, że ma szansę dożyć dwustu, a może nawet więcej lat, jej dusza rozradowała się i Luthien promieniała radością i nadzieją. Tak długie życie z Thorinem to najpiękniejsza rzecz, jaką mogła sobie wyobrazić… Nagle Luthien poczuła coś jakby uścisk czegoś ostrego na ramionach, i krzyknęła z bólu. Obejrzała się dookoła siebie; była sama. Przeraziła się, a po chwili poczuła ból na plecach, coś jakby smagnięcia batem. Przeszywający ból pojawił się także w jej sercu i głowie. Nagle jej umysł przesłoniła wizja, przerażająca wizja…\n- Thorin!!! – krzyknęła, zerwawszy się z krzesła. Zapłakana pobiegła do Elronda – Mój panie, coś złego dzieje się z Thorinem!\n- Usiądź Luthien… - elf próbował ją uspokoić, ale była roztrzęsiona – Powiedz, co się dzieje.\n- Siedziałam spokojnie, czytając księgę i wtedy… Poczułam ból. Straszny, przeszywający ból w ramionach i plecach. Czułam, jakby ktoś uderzył mnie ostrym batem, a potem okropnie zabolało mnie serce i głowa, przed oczami stanął mi…\n- Oddychaj powoli, spokojnie. Co widziałaś, Luthien?\n- Widziałam… Thorin… On był cały zakrwawiony, obity, nieprzytomny, ale słyszałam jego krzyk… Elrondzie, tak bardzo się boję!\n- Już dobrze, dobrze… - elf objął dziewczynę ramieniem – Tak bardzo go kochasz, że czujesz go całą sobą, jego ból i cierpienie są też twoimi odczuciami. Zdarzyło ci się to po raz pierwszy, odkąd się rozstaliście?\n- Prawdę mówiąc, to… Tak, kilka dni temu też czułam ból, tak dziwnie i niespodziewanie zapiekła mnie skóra na plecach, ale to trwało sekundę i nie było tak intensywne, jak dziś. Nie zwróciłam na to uwagi. Proszę, panie, powiedz że Thorinowi nic się nie dzieje…\n- Luthien, wiesz że nie mogę ci tego powiedzieć – smutno odparł Elrond – Ale wiesz też, że jest niesamowicie silnym krasnoludem i przetrwa wiele.\n- Chcesz mi powiedzieć, że… Thorin może być przetrzymywany i torturowany?\n- Nie mamy pewności, Luthien. Ale nawet jeśli tak jest, on da radę! Przetrwa wszystko, wie że czekasz tu na niego. To dodaje mu sił! – stwierdził pewnym głosem Elrond. Dziewczyna spojrzała na niego z wdzięcznością.\n- Dziękuję za wszystko. Mam nadzieję, że to, co zobaczyłam… że to tylko mój strach o niego. Że…\nLuthien przerwała, a po chwili krzyknęła głośno z bólu. Upadła na podłogę, nieprzytomna. Elrond szybko zaniósł ją do jej pokoju i delikatnie ułożył na łóżku. Wraz z Arweną długo czuwali nad nią, czekając aż się obudzi. Elf podał jej uspokajające zioła, spała więc mocno, równomiernie oddychając. W końcu otworzyła oczy i olśnił ją blask wpadającego przez otwarte okna słońca. Ujrzała nachylającego się nad nią Elronda z córką.\n- Co się stało? – zapytała, unosząc głowę.\n- Zemdlałaś – odparł uśmiechnięty Elrond – I obawiam się, że to nie tylko z powodu Thorina… A właściwie… Właściwie nie, to głównie z jego powodu.\n- Nie rozumiem… Coś mi jest? Jestem chora?\n- Chora? Marzeniem każdej kobiety byłaby taka choroba – Arwena uśmiechnęła się i dotknęła dłonią brzucha dziewczyny\n– Luthien…. Nosisz w sobie dziedzica Durina.\n- Ale… Jak, skąd…\n- Dzięki Thorinowi, jak mniemam – powiedział spokojnie Elrond.\n- Skąd o tym wiecie – krzyknęła Luthien, podnosząc się i siadając na łóżku.\n- Starożytne, elfickie metody lecznictwa i medycyny. Posiadamy dar uzdrawiania, ale także i widzenia pewnych rzeczy, których nikt inny by nie dostrzegł…\n- Poza tym spójrz, twój brzuch jest delikatnie zaokrąglony – dodała z entuzjazmem Arwena – Masz pod sercem potomka Thorina!\nLuthien, całkowicie zdezorientowana, popatrzyła po ich radosnych twarzach. Niepewnie dotknęła dłońmi swego brzucha i zamknęła oczy. Thorin podarował jej na pożegnanie najcenniejszą rzecz, jaką mógł – cząstkę samego siebie… Jest z nią. Jest w niej owoc ich miłości, ich ogromnego uczucia, tej pasji i namiętności, która ich połączyła. Luthien wiedziała, że Thorin ją kocha, mimo że tego nie przyznawał, a teraz, mając w sobie jego dziecko, była o tym święcie przekonana.\n- Na Durina, co się dzieje… - szepnęła, pozwalając łzom swobodnie płynąć – W ciągu kilkunastu tygodni moje życie wywróciło się do góry nogami. Zaznałam tego, o czym nawet nigdy nie marzyłam, dostałam od losu najwspanialszego mężczyznę na świecie, dla którego byłam ważna i którego pokochałam. Teraz jestem tu i on jest ze mną… Zostawił mi… TO…\nUśmiechnęła się przez łzy, gładząc brzuch i przywołując w myślach wizerunek uśmiechniętego Thorina. Tak, zapewne tak uśmiechałby się teraz, gdyby wiedział… Gdyby mógł wiedzieć, że w Rivendell czeka na niego kolejny następca tronu.\n- Powiedzcie mi, czy… Czy Thorin pokocha swoje dziecko? – zapytała niepewnie. Arwena mocno chwyciła jej rękę.\n- Luthien, pokochał ciebie, jakżeby mógł nie pokochać swojego dziecka, krwi ze swojej krwi? Miłość do dziecka jest oczywista, tak naturalna jak nic innego na świecie.\n- Tak, wiem o tym… To właśnie czuję – szepnęła Luthien – Kocham je tak mocno, jak Thorina. Kocham ich oboje tak samo, tak bardzo że to aż boli. Boli najbardziej to, że nie mogę z nim dzielić tej radości…\n- Nie płacz, proszę… Wszystko będzie dobrze. Razem z Thorinem wychowacie to dziecko i będziecie je wspólnie kochać – zapewniała ją Arwena, tuląc do siebie – Tylko troszkę zaczekaj, cierpliwości, Luthien… Czeka was długie, szczęśliwe życie w Ereborze. Piękna przyszłość, ty, on i wasze dzieci. Teraz odpocznij, i śnij o nim, śnij o swoim pięknym królu, który jest całym twoim światem, śnij o jego ramionach, które zawsze będą cię chronić przed całym złem tego świata, śnij o jego uśmiechu i cieple, zaśnij kochana Luthien…\nZ każdym słowem Arwena ściszała głos, aż w końcu Luthien, ukojona jej słowami, zasnęła. Elfka przykryła ją starannie i wraz z ojcem wyszli z jej pokoju. Elrond spojrzał na swą córkę z dumą.\n- Wspaniale się nią opiekujesz – powiedział – Ufam, że nadzieja, którą w niej rozpaliłaś, nie okaże się płonną. Nie chciałbym, aby Luthien cierpiała ból rozczarowania, jeśli dowiedziałaby się kiedyś, że Thorin zginął…\n- Nie, tato. Nie możemy tak myśleć!\n- Wiesz, że to możliwe…\n- Tato, zróbmy wszystko, żeby pomóc Thorinowi. Wiem, że to jego sprawa, to wyprawa krasnoludów i niczyja inna, ale przecież wszystko, co się dzieje, ma wpływ na losy całego Śródziemia… Tato musimy im pomóc!\n- Wiem, córeczko – Elrond uśmiechnął się i objął Arwenę – Myślałem już o tym. Za kilka dni udam się do Lothlorien, porozmawiać z Galadrielą i Celebornem, i tam ustalimy co można zrobić. Wierzę, że oni nie odmówią nam pomocy, choć na Thranduila nie ma co liczyć. Jest tak zaślepiony nienawiścią i egoizmem, że żadna siła nie zmusi go do pomocy krasnoludom.\n- A może… Tato, gdybym i ja z Luthien pojechała do Lothlorien?\n- Nie wiem, czy to dobry pomysł, w jej stanie…\n- Zadbam o nią, podróż nie powinna jej zaszkodzić. A tam będzie spokojniejsza, jeśli…\n- Chyba nie myślisz o tym… - zdumiał się Elrond, lecz córka potwierdziła jego przypuszczenia:\n- Tak, tato. Może Galadriela pozwoli spojrzeć jej w zwierciadło i zobaczyć w nim Thorina.\n- To ryzykowne, Luthien może zobaczyć w zwierciadle śmierć, zło i cierpienie.\n- Ale jest szansa, że ujrzy w nim żywego ukochanego – upierała się Arwena – Proszę, spróbujmy…\n- Dobrze – zgodził się Elrond – Jutro zaczniemy przygotowania do podróży, wyruszymy tam jak najszybciej…\nArwena uśmiechnęła się do ojca z wdzięcznością. Ten wprawdzie nie był do końca przekonany do jej pomysłu, ale ufał jej bezgranicznie i wiedział, że jego córka wie, co robi. Tak właśnie zaczęły się przygotowania do wielkiego sojuszu między elfami a krasnoludami…\nStrażnicy ciągnęli bezwładnego, zemdlonego Thorina z powrotem do lochów. Jego kompani ze smutkiem i złością zauważyli, że ich król jest poraniony gorzej niż kilka dni wcześniej, gdy torturowała go Tauriel. Jego plecy były teraz jedną, wielką raną, a prócz tego był poobijany na twarzy, widać też było ślady kilku mocnych smagnięć na klatce piersiowej.\n- Dlaczego jestecie tak bezduszni – ze łzami w oczach pytał Balin. Strażnicy wzruszyli tylko ramionami.\n- Wypełniamy polecenia naszego króla – stwierdził jeden z nich.\n- A to jest nasz król – warknął wściekle Dwalin – I nie pozwolimy na to!\n- Nie rzucaj się, krasnoludzie, na razie niewiele możesz zrobić!\n- Wystarczy – do lochów wkroczyła Tauriel – Dziękuję wam. Połóżcie więźnia na podłodze i idźcie na posiłek. Ja z nimi zostanę.\nStrażnicy zadowoleni z takiego obrotu sprawy, niezwłocznie pospieszyli do kuchni. Tauriel tymczasem postawiła obok nieprzytomnego Thorina misę z zimną wodą i rozejrzała się po lochu. Podeszła do celi Kiliego i otworzyła ją.\n- Chodź, pomożesz mi – powiedziała, nie zważając na zdziwienie malujące się na jego twarzy.\n- Tak po prostu mnie wypuszczasz!?\n- Nie wypuszczam, potrzebuję cię do opatrzenia twojego wujka.\n- Mogłaś wziąć Bilba, jest najmniejszym zagrożeniem.\n- Wypraszam sobie! – burknął hobbit.\n- Wierzę, że nie uciekniesz ani nic mi nie zrobisz – Tauriel spojrzała w oczy krasnoluda z ufnością, wchodząc z nim do celi Thorina – Teraz bierz gąbkę i obmywaj go delikatnie.\n- Na Durina, wujku… - w oczach Kiliego zalśniły łzy – Powiedz mi, dlaczego… Co on takiego zrobił?\n- Obraził Thranduila, a na tym punkcie nasz król jest mocno wyczulony… Nawet nie wiesz, jak bardzo go nienawidzę!\n- Wydawało mi się, że jesteś nim zachwycona i absolutnie posłuszna… - Kili nie rozumiał nic z tego, co mówiła i robiła Tauriel.\n- Muszę udawać, inaczej kazałby mnie ściąć – elfka wzdrygnęła się na samą myśl – Ale nigdy nie podobało mi się to, jak rządzi królestwem i traktuje innych. Jest tak zapatrzony w siebie, że bardziej nie można. Nie dostrzega nawet własnego syna…\n- Swoją drogą ten jego synuś jest strasznie arogancki!\n- Musi, by przypodobać się ojcu…\n- Co to za chora sytuacja! Nikt z nas nie musi udawać, by nasz król go kochał! Bombur jest obżartuchem, Oin niedosłyszy, Nori kradnie, Gloin jest skąpcem, Bofur sprowadza na nas kłopoty, a ja jestem mistrzem wpadek i braku ogłady, a mimo to mój wujek kocha nas tak samo, i oddałby życie za każdego z osobna i wszystkich razem! – z dumą oznajmił Kili. Tauriel spojrzała na niego ze smutkiem:\n- Dlatego wam zazdroszczę i chcę pomóc – westchnęła, delikatnie obmywając rany Thorina – Nie jest mi łatwo udawać kogoś, kim nie jestem. Moje miejsce nie jest tu, w zamkniętej twierdzy, jaką uczynił ten piękny niegdyś las Thranduil, potrzebuję świeżego powietrza, wyzwań, przygód, a przede wszystkim dobroci i sprawiedliwości… Której niestety tu nie zaznaję.\n- Chodź więc z nami – rozemocjonował się Kili – Ucieknijmy stąd razem! Tauriel, możemy mieć razem wspólną, piękną przyszłość! Tylko ty, ja, i wolność…\n- Marzenia… Nie pasujemy do siebie.\n- Co ty mówisz! Dlatego, że ja jestem krasnoludem, a ty elfem? Czy dlatego, że musiałbym wchodzić na skrzynię, żeby cię pocałować!?\nTauriel zamarła, słysząc słowa Kiliego. Krasnolud nachylił się nad bezwładnym wujkiem i nie odrywając od jego pleców gąbki, musnął wargami usta Tauriel. Elfka zmieszała się i kontynuowała obmywanie Thorina.\n- Zawsze możemy całować się na siedząco – powiedział pewnym głosem Kili – Tauriel, skoro ty tu nie pasujesz, znajdźmy miejsce, gdzie będziemy pasowali oboje!\n- O czym ty mówisz, Kili… Twoje miejsce jest u boku Thorina, przy tronie, jesteś dziedzicem Durina, kiedyś będziesz królem…\n- Kobieto! – krzyknął krasnolud, lecz ściszył głos, obawiając się że ściągnie do lochów bezwzględnych strażników – Nie nadaję się na tron. Gdybym został królem, rozwaliłbym to królestwo w tydzień! Kocham mojego wujka i brata, nie chciałbym ich stracić, ale także nie chciałbym stracić ciebie.\nTauriel patrzyła na młodego krasnoluda z niedowierzaniem. Był piękny, bardzo jej się podobał, a przede wszystkim ujmowała ją jego szczerość i szaleństwo, które w sobie miał. Tak, zdecydowanie i ona to w sobie miała, niestety musiała tłumić to w sobie. Ale z nim… Z nim życie mogłoby być inne. Piękniejsze. Bardziej kolorowe i w końcu miałoby jakiś sens.\n- Powinieneś mnie nienawidzić – powiedziała z rezygnacją, ale Kili uśmiechnął się słodko:\n- Dlaczego? Bo mój wujek i twój pan się nienawidzą? To bez sensu. Ty i ja to zupełnie inna historia, Tauriel, prawie cię nie znam, widzieliśmy się zaledwie kilka razy, dotąd tylko raz rozmawialiśmy, ale wiesz, co ci powiem? Teraz rozumiem doskonale, co czuł mój wujek, kiedy po raz pierwszy spotkał Luthien, i co czuła ona. To jest coś, co nie zdarza się często, uczucie które ogarnia nas od momentu pierwszego wejrzenia… Powiedz, czy czujesz to samo…?\n- Kili, ja… Tak, nie chcę kłamać, nie chcę tłumić wszystkiego w sobie, jesteś dla mnie kimś wyjątkowym, odkąd cię zobaczyłam. Nie potrafię tego wytłumaczyć, i chyba nawet nie chcę tego sobie tłumaczyć. Widocznie tak miało być. Martwi mnie tylko to, że dla mnie musiałbyś rezygnować z pozycji i tronu…\n- Piękna, niemądra kobieto… - Kili spojrzał na nią czarującym wzrokiem – Nie chcę tronu. Tym niech zajmie się mój wujek i Fili. A potem… Dziecko, które wujek na pewno będzie miał kiedyś z Luthien. Niech się maluch cieszy. Ja chcę żyć z tobą gdziekolwiek, możemy nawet zakotwiczyć się w Shire, jeśli będziesz chciała. Byle byś była ze mną…\n- Chyba… Chyba powinieneś wracać do swojej celi, Kili – Tauriel drżała pod wpływem jego spojrzenia.\n- Jeszcze chwilę, nie zamykaj mnie jeszcze…\n- Kili, już czas, wstań.\nKiedy tak nachylali się nad ciałem Thorina i ich twarze ponownie zbliżyły się do siebie, całkowicie bezszelestnie do lochów wszedł Legolas i stanął przed celą króla krasnoludów.\n- Tauriel! – krzyknął zduszonym głosem. Kili odskoczył od wujka jak oparzony – Co to ma znaczyć, co tu się dzieje!?\n- Legolasie, proszę, nie krzycz, spokojnie…\n- Wypuściłaś więźnia, to nieodpowiedzialne! Co ty z nim robisz!?\n- Nie krzycz na nią, bezduszna blondyno! – postawił się Kili, ale Tauriel zasłoniła go sobą.\n- Legolasie, musimy porozmawiać. Nie rób mu nic złego, zamknijmy go, ale proszę, chodźmy porozmawiać. To ważne – podkreśliła.\n- Romansujesz z krasnoludem pod nosem mojego ojca! – młody elf załamał ręce, ale po chwili zastanowienia lekko się uśmiechnął – Masz charakter, podoba mi się to. Ale zamknij tego gnoma, niech go nie widzę!\n- Uważaj, co o nim mówisz! – zagroziła Tauriel, a Legolas patrzył na nią z nieskrywanym zdziwieniem.\n- Co się z tobą stało…\n- Zrozumiałam kilka podstawowych spraw! Kili, bez numerów, idziemy do celi!\nGdy Tauriel zamykała krasnoluda, Legolas pochylił się nad Thorinem. Rany wyglądały naprawdę paskudnie. Otarł jeszcze zmoczoną gąbką zakrwawioną twarz i ułożył go tak, by w miarę możliwości nie dotykał bezpośrednio ranami do posadzki. Zrobiło mu się żal krasnoludów i czuł coraz większą chęć okazania ojcu, że nie akceptuje tego, co robi. Najpierw jednak wyszedł z Tauriel poza pałac, do lasu, by nikt nie słyszał ich rozmowy.\n- Co chciałaś mi powiedzieć? Że zakochałaś się w aroganckim, małym krasnoludzie?\n- To akurat jest moją prywatną sprawą! – odparła ostro – Nie wiem, co zrobisz z tą informacją, ale chcę ci powiedzieć, ponieważ ci ufam… Nie podoba mi się to, co robi twój ojciec. Nie powinno ich tu być, oni mają prawo do swojego życia, swojej wędrówki, swojej misji i odzyskania Samotnej Góry.\nLegolas spojrzał na przyjaciółkę z ogromną ulgą.\n- Tauriel, jak dobrze, że jesteś… Myślałem, że jestem w tym osamotniony.\n- Więc ty też…\n- Tak, ja też nie zgadzam się z wyborami mojego ojca. Chciałbym im pomóc, ale nie wiem za bardzo, jak… Nadal ich nie trawię, ten twój bezczelny kochaś jest najgorszym co mnie w życiu spotkało, jego wujek jest zresztą niewiele lepszy, ale…\n- Ale jak mieli się bronić? – przerwała mu Tauriel – Zaskoczyłeś ich w lesie, pojmałeś jak zbirów, nie dziw się że reagowali tak agresywnie! Szczególnie po tym, co twój ojciec zrobił im w przeszłości…\n- Może masz trochę racji… Wiem teraz, że to był błąd, mogłem puścić ich dalej, ale ja chciałem pokazać mojemu ojcu że potrafię, że może na mnie liczyć…\n- Tak, ja też chciałam mu to pokazać, torturując Thorina – westchnęła elfka – Legolasie, nie cofniemy czasu, ale możemy spróbować im pomóc!\n- Jak!? Od kilku dni nie myślę o niczym innym… Przecież jeśli po prostu otworzymy im cele, będzie po nas!\n- Może na początek spróbujmy rozmowy? Pójdźmy do Thranduila, spróbujemy przekonać go że może Thorin zmięknie, kiedy zostanie wypuszczony, może wtedy z wdzięczności po odzyskaniu Ereboru podzieli się skarbem, bo chyba o to naszemu królowi chodzi…\n- Teraz to nie tylko skarb, to urażona duma – Legolas pokręcił głową – A dobrze wiesz, jak czuły na tym punkcie jest mój ojciec. Ale dobrze, możemy spróbować…\nPełni nadziei wrócili do pałacu. Thranduil akurat zajęty był pielęgnacją swojej korony. Legolas z dezaprobatą pokręcił głową; widział teraz, jak bardzo próżny był jego ojciec. Kiedy podeszli do niego, król leniwie odwrócił się w ich stronę, wygodnie rozpierając się na swym ogromnym tronie.\n- Cóż was sprowadza? – zapytał leniwie.\n- Panie, Dębowa Tarcza ledwo żyje – powiedziała niepewnie Tauriel – Może nie warto aż tak się na nim mścić…\n- Próbujesz podważyć moje decyzje?!\n- Nie, mój panie, po prostu myślę, że im bardziej przytomny będzie, tym więcej będzie miał sił na przemyślenia o twojej propozycji.\n- Moja cierpliwość jest na wykończeniu! – Thranduil machnął ręką, i podszedł do niego elf z ogromną tacą owoców – Proszę, poczęstujcie się.\n- Wasza wysokość, pomyśleliśmy o innym sposobie zadziałania na krasnoludy – kontynuowała Tauriel, a Legolas, widząc jej zmieszanie, pomógł jej dokończyć:\n- Chodzi o to, ojcze, że moglibyśmy spróbować z innej strony. Gdybyśmy potrzymali ich jeszcze kilka dni, tak by pokazać im, że to ty rządzisz, a potem wspaniałomyślnie wypuściłbyś ich. Myślę, że wtedy Thorin spojrzałby na sprawę inaczej i po odzyskaniu Ereboru, podzieliłby się z tobą swoimi skarbami. Oczywiście, za krasnoludami cały czas niepostrzeżenie szedłby niewielki oddział naszych wojowników. Nie tracilibyśmy ich z oczu ani na sekundę.\n- Cóż to za głupie, dziecinne pomysły! Nie znacie uporu i arogancji tego małego, brudnego krasnoluda, który sam zwie się królem spod Góry! Zabawne, król bez tronu… Absolutnie nie zezwalam na takie posunięcia!\n- Ale wasza wysokość, może jednak weź pod uwagę naszą propozycję – cicho odezwała się Tauriel, bojąc się reakcji Thranduila – Długo szukaliśmy z Legolasem dobrego sposobu na dociśnięcie krasnoludów do muru, abyś miał z tego korzyść, panie.\nKról spojrzał na dwie niepewnie spoglądające twarze tuż przed nim. Nie był głupi, przejrzał ich zamiary; mimo swojej niebywałej próżności i ogromnego egoizmu, jego umysł pozostawał bystry i potrafił odczytać prawdziwe intencje rozmówców. Bardzo rozgniewał go fakt, że rodzony syn chce pomóc krasnoludom w ucieczce, a jeszcze bardziej irytowało go to, że jego najbardziej zaufana strażniczka też macza w tym palce! Nie mógł na to pozwolić, toteż postanowił, podobnie jak oni, zastosować wobec nich taktykę zmylenia ich.\n- Dobrze… Dajcie mi kilka dni do namysłu. Może rzeczywiście wasz plan jest godny przemyślenia, kto wie jakie mogą być rezultaty… - westchnął teatralnie, po czym wyprostował się na tronie i przenikliwie patrzył to na Legolasa, to na Tauriel –\nMoi drodzy, mam dla was misję do wypełnienia… Proszę was, byście udali się jutro do Rivendell. Nie musicie dziękować! Wiem, że oboje lubicie wyprawy do Elronda, sam uwielbiam przebywać w Imladris, tamtejszy klimat zdecydowanie mi służy… W każdym razie udacie się tam z samego rana z ważną przesyłką. Wieczorem przekażę wam ją. Proszę tylko, abyście jej nie otwierali, to poufna sprawa…\nZ uwagą obserwował, jak w milczeniu pochylaja głowy i opuszczają salę. Uśmiechnął się sam do siebie i westchnął:\n- Nie uda wam się, drogie dzieci… Nie przechytrzycie Thranduila. NIGDY!!!\nTymczasem Legolas zamknął za nimi drzwi i z rezygnacją spojrzał na Tauriel.\n- Przejrzał nas – szepnął – Wyprawa do Elronda to tylko przykrywka. Nie chce, żebyśmy się do tego mieszali!\n- Spójrz na to z innej strony. Może pan Elrond nam pomoże! W końcu Thorin twierdzi, że są przyjaciółmi…\n- Myślisz, że Elrond może mieć jakikolwiek wpływ na mojego ojca?\n- Legolasie, jeśli nie spróbujemy, nigdy się nie dowiemy. W każdym razie jemu możemy ufać, jestem tego pewna bardziej, niż czegokolwiek innego. Głowa do góry, świat stoi przed nami otworem!\n- Odkąd to zrobiłaś się taka wyzwolona i optymistyczna? – Legolas spojrzał na Tauriel podejrzliwie.\n- Odkąd odbyłam wspaniałą rozmowę z młodym, wyzwolonym i optymistycznym krasnoludem…\n- Tylko nie to, nie mów że ty i ten…\n- Pozwól mi żyć własnym życiem – Tauriel uśmiechnęła się do przyjaciela – A teraz pozwól, że pójdę do niego porozmawiać ostatni raz przed wyjazdem.\nLegolas tylko westchnął i wzruszył ramionami. Tauriel natychmiast pobiegła do lochów i zatrzymała się na chwilę przy celi Thorina. Nadal leżał nieprzytomny, ale widziała że oddycha. Patrzyła chwilę na niego, czując się poniekąd winną tego, w jakim jest stanie, wszak pierwszą, dotkliwą torturę wykonała własnymi rękoma. Z zamyślenia wyrwał ją głos Kiliego.\n- Hej, piękna kobieto, tu jestem!\n- Ciszej, niemądry dzieciaku! – upomniała go, podchodząc do jego krat – Ktoś nas usłyszy…\n- A ja tak! I radzę ci, też zacznij, jeśli chcesz wyjść stąd żywy.\n- To znaczy, że… Kili, chcemy wam pomóc. Ja i Legolas – wyznała Tauriel, co spotkało się z oburzeniem krasnoluda.\n- O nie, żadnej pomocy od tego lalusiowatego synusia tatusia! – zaprotestował.\n- Zamknij swoje piękne usta i zrozum, że Legolas nie jest swoim ojcem i ma sumienie. Próbowaliśmy negocjować z Thranduilem, ale chyba nas przejrzał…\n- Narażaliście się… dla nas? – Kili nie posiadał się ze zdumienia.\n- Niestety, nie wyszło nam. Thranduil rozkazał, byśmy jutro z samego rana udali się do Rivendell. Jesteśmy pewni, że to tylko po to, żebyśmy nie mieli z wami kontaktu i nie próbowali was uwolnić.\n- Czy to znaczy… Tauriel, czy ja cię jutro nie zobaczę?\n- Tak, Kili… To nasze ostatnie spotkanie. Nie martw się, wrócę i… coś wymyślimy. Na razie nie możemy sprzeciwiać się królowi. Może Elrond nam pomoże…\n- Jasne! Przecież to nasz przyjaciel! I moja ciotka tam jest! Pozdrów naszą kochaną Luthien, przekaż jej że ją kochamy, i że wujek umiera z tęsknoty… Ja zresztą też!\n- Dobrze, przekażę – Tauriel roześmiała się cicho – Kili… Jesteś uroczy.\n- Mam to po wujku, wiesz? – krasnolud puścił elfce oczko.\n- Tak, twój wujek jest uroczy, ale w nieco inny sposób… Dobrze, mój dzielny rycerzu, teraz proszę cię o jedno: porozmawiajcie z Thorinem, kiedy odzyska przytomność. Poproście go, aby już nie rozmawiał z królem, czekajcie cierpliwie aż wrócimy. Nie chcę, żeby torturowano Thorina, bo wiem że teraz każda kolejna tortura będzie dotkliwsza niż te poprzednie. Jeśli Thranduil zejdzie do lochów, niech twój wujek najlepiej milczy, albo niech spróbuje być miły… No dobrze, przynajmniej neutralny. Żadnych ostrych słów i niespodziewanych ruchów. Kili, mogę ci zaufać, prawda?\n- Jasne. Tauriel…\n- Chciałbym obejrzeć z tobą gwiazdy. Nic więcej, chciałbym siedzieć z tobą pod drzewem i obserwować je całą noc… - rozmarzył się Kili, a elfka wzruszyła się:\n- Już niedługo, mój dzielny rycerzu, niedługo… Wiesz, cały czas zastanawia mnie, dlaczego żaden z twoich przyjaciół ani razu nie odezwał się na nasz temat…\n- Bo im zabroniłem – pochwalił się pełen dumy krasnolud – Powiedziałem im, że cię… lubię, Tauriel. Bardzo cię lubię i nie życzę sobie komentarzy. Nie martw się, nie mają nic przeciwko nam…\n- A Thorin?\n- Cóż… Wujek jeszcze nie wie…\n- Kili, powinieneś mu powiedzieć, żeby nie był na ciebie zły.\n- Moja piękna gwiazdo, powiem mu jak tylko się obudzi! Powiem wujkowi, że się zakochałem!!!\nOstatnie słowa wypowiedział tak głośno, że dotarły nawet do ostatniej celi. Akurat w tym momencie Thorin obudził się i usłyszawszy te słowa, doczołgał się z ogromnym wysiłkiem do krat. Kątem oka zauważył Tauriel siedzącą przy kratach jego siostrzeńca.\n- Kili! – krzyknął słabym głosem – Co ty wyprawiasz!\n- Wujku, ja… Nie gniewaj się, ja po prostu…\n- To ja może pójdę – zdecydowała Tauriel i odeszła od celi młodego krasnoluda.\n- Co ty robisz z NIĄ!? – krzyknął Thorin.\n- Wujku, my jesteśmy dla siebie stworzeni, nie możesz mi tego zabronić…\n- Na Durina, trzymajcie mnie bo zaraz rozwalę te ściany i do niego pójdę!!! Ty smarkaczu, to jest ELF, rozumiesz!?\n- Szybko odzyskałeś siły, krasnoludzie – uśmiechnęła się Tauriel, klękając przed celą Thorina – Słuchaj uważnie. Prosiłam go, żeby ci przekazał wiadomość, ale zrobię to sama. Próbowaliśmy z Legolasem wpłynąć na Thranduila, żeby was wypuścił…\n- Lepiej uwierz, bo jesteśmy twoją jedyną szansą – twardo kontynuowała elfka – Król przejrzał nasze zamiary, naraziliśmy się dla was, doceń to! Wysłał nas do Rivendell, żebyśmy nie próbowali wam pomóc. Nie powiedział tego, ale dobrze wiem, że taki był jego cel. Thorinie, sprowadzimy tu Elronda najszybciej, jak się da. Obiecuję ci że zrobimy wszystko, żeby wam pomóc, tylko proszę, nie rób już nic, co ściągnęłoby na ciebie tortury. Chcę cię stąd wyrwać żywego, twoje zwłoki na nic się Ereborowi nie przydadzą!\n- Po co to robisz… - Thorin patrzył na Tauriel nieufnie.\n- Bo tak trzeba. Bo nie zgadzam się z Thranduilem, tak samo jak jego syn. Wiesz, że powinnam cię zabić za nazwanie mnie nierządnicą…\n- Mogłem się mylić – krasnolud ze złością spuścił wzrok; nie lubił, gdy musiał przyznawać się do błędu.\n- Cieszę się, że to mówisz. I jeszcze jedno… Nie bądź surowy dla swego siostrzeńca.\n- Zabiję go, nie ma prawa z tobą…\n- Uważaj, co mówisz – przerwała mu Tauriel – Zależy mi na nim. O ile wiem, ty też nie związałeś się z krasnoludzką kobietą…\n- Moja Luthien przynajmniej nie jest elfem!\n- Myślisz, że mnie uśmiecha się przyszłość z małym krasnoludem?\n- Nie obrażaj Kiliego!\n- Posłuchaj, wasza wysokość – Tauriel kpiąco zaznaczyła te słowa – Nie będę cię prosiła o błogosławieństwo i o rękę twojego siostrzeńca. Sam zrobi to, czego pragnie. Tymczasem udaję się po ratunek dla ciebie, więc módl się żeby się udało. I nie odzywaj się do Thranduila!\nWstała i już chciała wyjść z lochów, kied usłyszała ciche słowa:\nWróciła się do krat Thorina i spojrzała na niego. Wyglądał okropnie, poobijany i zakrwawiony, poniżony wielki król. Uśmiechnęła się do niego ciepło.\n- Nie każdy elf jest zły – zapewniła go – Pomożemy ci, choćbyśmy mieli za to zapłacić.\n- Powiedz mi, Tauriel… - Thorin po raz pierwszy zwrócił się do niej po imieniu – Dlaczego?\n- Bo nie zgadzam się na niesprawiedliwość, już powiedziałam. Twoje miejsce jest w Ereborze, a nie tu. Nie zniosłabym cię tutaj do końca twoich dni.\n- Proszę cię… Nie skrzywdź Kiliego – Thorin nagle zmienił temat – To najcenniejsze, co mam. Oprócz Filiego i Luthien. Jest dla mnie jak syn. Nie dawaj mu nadziei, jeśli…\n- Daj mu decydować o sobie – przerwała mu niecierpliwie Tauriel – I pozwól mi w końcu odejść. Nie chcę, żeby ktokolwiek domyślił się, że mam z wami jakikolwiek kontakt. Do zobaczenia…\n- Dziękuję, Tauriel.\nKiedy elfka wyszła, Thorin zdał sobie sprawę, że przecież spotka się z Luthien! Jak mógł o tym nie pomyśleć… Poprosiłby ją o przekazanie jego ukochanej, że o niej pamięta, że tęskni i czeka na moment, kiedy się spotkają. Ale było już za późno. Ciężkie drzwi lochów zatrzasnęły się za Tauriel, która już niedługo wyruszała w drogę. Cóż, Thorin musiał przełknąć swoją dumę i przełamać się, by zaufać dwójce młodych elfów, który chcieli mu pomóc. Coraz bardziej przekonywał się, że świat nie jest tak zły i bezwzględny, jak dotąd uważał… I obietnica Tauriel o pomocy na nowo rozpaliła w nim nadzieję na odzyskanie Ereboru.\nNotka: Autorem opowiadania jest Kate. Opowieść oparta jest na postaciach z filmu "Hobbit: Niezwykła podróż” i nie ma na celu naruszenia praw autorskich. Do zilustrowania opowiadania użyto screenów i przyciętych screenów Kate z w/w filmu, natomiast zdjęcia: Aragorna pochodzi z "Władcy Pierścieni: Dwie Wieże", Thorina z Thrandiulem pochodzi z tej strony, Arweny to screeny z "Władcy Pierścieni: Powrót Króla", Tauriel jest z tej strony, Tauriel z Legolasem z tej strony, a zdjęcie Thranduila jest z tej strony.\nAktualizacja 08/05/2014, kolejna część tutaj.\nSacrifice Royal 23 kwietnia 2014 18:36\nJajajaj! Ten rozdział był najlepszy z najlepszych ♥ Kocham Ciebie, Twoje opowiadania, Twojego Thorina, Twojego Kiliego.. Wszystkich ♥ ** Anię tez kocham, za bloga xD\nDomniemana ciąża Luthien.. Jeej.. Jeej.. Przepraszam, ale w zasadzie, jak po każdym Twoim innym rozdziale, nie potrafię nic innego wydukać.\nLegolas.. Legolas.. Coś czuję, że może być gorąco.. A moźe to dlatego, że w domu się pali i jeszcze od piekarnika grzeje.. Uwaga - słodzenie! Ciekawie, czy Legolas postanowi wyruszyć z krasnoludami na wyprawę.. Pewnie nie, ale, no.. Fajnie by było *chyba*. Tauriel wyruszy zapewne ze względu na Kiliego, oczywiście z marudzeniem Thorina, który i tak sobie coś przypomni na temat elfów.. I o ile nie zostanie wcześniej ścięta :3\nNic, tylko czekać kolejny, trudny tydzień na kolejny, cudny dla odmiany rozdział..\nTy nawet nie wiesz, jak mi się środy dłużą.. Zwłaszcza, gdy mam wolne T.T\nAnonimowy 23 kwietnia 2014 19:28\nKate! Ileż się działo! Niby tylko dwa miejsca akcji a emocji pełny wachlarz. Twoja wersja Tauriel i Kiliego bije na łeb i o co najmniej pięć długości wersję PJ - tekst o wchodzeniu na skrzynię - the best. Kili w podkradaniu pocałunków jest lepszy niż Harry. Podoba mi się rehabilitacja Legolasa, bo bardzo go lubię i ciężko mi było się pogodzić z jego wredną wersją - "bezduszna blondyna" w ustach Thorina to prawie komplement. Podoba mi się pomysł pokrewieństwa Luthien z Aragornem - bardzo sprytne, do tej pory wcale nie myślałam o tym, że Thorin mógłby szybko (wziąwszy pod uwagę długowieczność krasnoludów) zostać wdowcem. Podoba mi się ogromnie ukazywanie Thranduila jako totalnego dupka (przez duże D) - "zajęty pielęgnacją swojej korony" - musiał bosko przy tym zajęciu wyglądać - iście po królewsku. Podoba mi się pomysł stanu błogosławionego Luthien już teraz - mam nadzieję, że spotkają się z Thorinem przed rozwiązaniem - już widzę tą piękną scenę, gdy Thorin nic o tym nie wiedząc, nagle dostrzega swą Luthien pięknie zaokrągloną - oczywiście istnieje ryzyko, że w jego pokrętnym umyśle pojawi się myśl, że to sprawka jakiegoś ohydnego elfa - ale widząc jej twarz i oczy pełne miłości wie, jest pewien, że będzie miał dziedzica (chociaż stawiałabym na dziedziczkę, albo na bliźnięta) i podchodzi powoli, klęka i kładzie dłonie na jej brzuchu, głaszcze a potem przytula policzek i serce naszego krasnoluda mało nie eksploduje z nadmiaru szczęścia. Podoba mi się rozmowa Thorina i Tauriel o ich podobaniach co do płci przeciwnej - wiesz, że lubię różnego kalibru przekomarzanki. Podoba mi się, odczuwanie przez Luthien bólu Thorina - w tym świecie bez metafizyki się nie obejdzie. Screeny jak zwykle dobrane bezbłędnie. Jeśli czekasz na "nie podoba mi się" to czekaj tatka latka:))) Dziękuję!\nKate 23 kwietnia 2014 20:38\nSacrifice - dziękuję. Też uważam, że ten rozdział mi się udał, choć obawiałam się, i tu od razu się wytłumaczę, 3 rzeczy:\n1) niech wybaczą mi oddani Tolkienomaniacy, że namieszałam w sprawie rzekomego pochodzenia Luthien - ja się nie znam na ludzkiej genetyce, a co dopiero na mieszaniu ras w świecie fantasy, wiem że pewnie Tolkien w grobie się przewraca a co niektóre osoby chciałyby mnie powiesić, ale to tylko moja pokręcona wyobraźnia - w Luthien krąży krew długowiecznych Dunedainów i już.\n2) USG w oczach Elronda i Arweny - tak, ja też nie potrafię wyjaśnić, w jaki sposób odkryli małe krasnoludzkie nasionko w jej brzuchu, ale tak jest i koniec.\n3) moje tłumaczenia, czyli po pierwsze - krasnoludzkie zwroty Thorina i Bifura: korzystałam z krasnoludzkich słowniczków w internecie, a co do piosenki "I see fire" to jest moje luźne tłumaczenie i mam nadzieję, że zapaleni angliści nie powieszą mnie za nie, bo parę słów sobie dodałam i ułożyłam to sobie po swojemu - m.in. zwrot "Ojcze nasz Durinie" - lubię skojarzenia religijne, więc tak to zrobiłam i tyle (szczególnie, że w oryginale piosenki są słowa "father", więc moje skojarzenia z protoplastą krasnoludów, Durinem, były oczywiste).\nWybaczcie, ale czułam się w obowiązku wyjaśnić sprawy, które mnie nurtowały i obawiałam się, że komuś może się nie spodobać.\nCo do Legolasa i Tauriel, nie chcę za dużo zdradzać, ale będą mieli sporą rolę do odegrania :)\nAnonimowy 23 kwietnia 2014 20:43\nJakim słowniczku ? mogę o link prosić :D Julia\nKate 23 kwietnia 2014 20:44\nZosiu, zawstydziłaś mnie - nigdy nie pomyślałabym, że cokolwiek, co zrobię, może być lepsze od wersji PJ. To dla mnie ogromny komplement.\n"Dupkowatość" Thranduila - kochana, nasza blondyna dostanie po głowie w swoim czasie, i to od najważniejszych osób w Śródziemiu, więc straci swoją pewność siebie, jego ego rozpadnie się na tysiąc kawałków, a on sam będzie musiał sporo przemyśleć.\nA jeśli chodzi o scenę spotkania Thorin/Luthien w przyszłości... Czuję się, jakbyś siedziała w mojej głowie i wiedziała o wszystkim, co mi się w niej kłębi! Nie powiem już ani słowa kiedy się spotkają, jak, po co i jak zareaguje Thorin. Zdradzę tylko, że też wolałabym widzieć w jego ramionach córkę :))) W końcu synów ma już dwóch, prawda? W tym jednego świeżo zakochanego.\nCieszę się, że Ci się spodobało, i czuję się ogromnie zaszczycona docenieniem mojej wersji "romansu" Kili/ Tauriel. Dziękuję :)\nNo nareszcie ! Mała pociecha Thorina i Luthien w drodze :D ( maleństwo też mam narysować :D? ) Już to sobie wyobrażam Thorin biegnący za córką/ synem po komnatach w Ereborze :D Świetna część nie mogę sie doczekać dalszej :D Kate to majstersztyk ! :> a zdradzisz czego możemy się spodziewać w następnej części :D\nPS. trzymajcie za mnie kciuki jutro :D ! Julia\nKate 23 kwietnia 2014 20:47\nCieszę się że Ci się spodobało :) Co do następnej części... Niestety, nie jestem w stanie nic zdradzić, ponieważ ani jedno zdanie jeszcze nie powstało. Nawet gdybym chciała, to nie powiem, bo zazwyczaj nic nie planuję tylko idę na żywioł i piszę to, co czuję w danej chwili.\nCo do Twojego pytania powyżej o słownik krasnoludzki, nie podam linku bo nie zapisywałam. Po prostu szukałam w googlach "słownik krasnoludzki" i natrafiłam na kilka stron, na których były krasnoludzkie wyrażenia, dość łatwo je znaleźć.\nAnonimowy 23 kwietnia 2014 20:52\nA jak z rysunkami ? zdecydowałam , że Luthien naszkicuję i będzie to jeden rysunek jej twarzy i jeden w całej okazałości ... ( mogę zrobić tak jak proponowała powyżej Pani Zosia :) dziewczynkę i bliźnięta narysować chociaż z córką ich bym widziała :) )Julia\nKate 23 kwietnia 2014 21:00\nZrób rysunki takie, jakie chcesz kochana, tu zostawiam wszystko Twojej inwencji twórczej. Jeśli chcesz narysować z dzieckiem, to ja również widziałabym bardziej córkę :)\nRobin 23 kwietnia 2014 20:58\nTrochę się dziś rozpiszę, jak obiecałam, choć nie całkiem odnośnie twojego fanfiku Kate ;)\n1. Sorry, ale chyba nie pamiętam- w twoim fanfiku Bilbo nie znajduje pierścienia?\n2. Ach, miło, gdy mężczyźni nie wstydzą się łez.\n3. Hmm, pragnę tylko zauważyć, że w czasie gdy trwała wyprawa Thorina, Aragorn był...dziesięcioletnim chłopcem ;)\n4. Wpadka Tauriel - przecież wiedziała, że kto inny nie będzie Thorina oszczędzał- mogła go wziąć i udawać, że wymierza karę, he?\n5. No, nareszcie "z brzuszkiem".\n6. A ogólnie, co mogę powiedzieć więcej...\nNatomiast natchnęło mnie ostatnio tak, że wymyśliłam w końcu 13 (akurat do 13 rozdziału fanfiku ;)) najważniejszych szczegółów, którymi Thorin i moje bożyszcze, czyli Boromir...\nw zasadzie nie różnią się;) z wyjątkiem ostatniego punktu, aczkolwiek\ni tu występuje pewne podobieństwo, cha cha :D Jak macie ochotę to przeczytajcie, może się zgodzicie. Albo nie ;)\n1.T: Król, który nie zasiadł na tronie.\nB: Potomek namiestnika, który nie zasiadł na tronie.\n2.T: Dotknięty obsesją- na punkcie Arcyklejnotu.\nB: Dotknięty obsesją- na punkcie Pierścienia.\n3.T: Ukochane miejsce- dom (Erebor, Samotna Góra).\nB: Ukochane miejsce- dom (Minas Tirith, Biała Wieża).\n4.T: Stan cywilny- wolny.\nB: Stan cywilny- wolny.\n5.T: Cechy szczególne: upór i duma.\nB: Cechy szczególne: upór i duma.\n6.T: Temperament- porywczy.\nB: Temperament- porywczy.\n7.T: Główna dewiza: "Tylko ja mam rację. No, i ewentualnie ten przemądrzały czarodziej."\nB: Główna dewiza: "Tylko ja mam rację. No, i ewentualnie ten przemądrzały czarodziej."\n8.T: Ojciec- postradał rozum i zmarł w tragicznych okolicznościach.\nB: Ojciec- postradał rozum i zmarł w tragicznych okolicznościach.\n9.T: Hobbit jego życia: Bilbo Baggins.\nB: Hobbit jego życia: Frodo Baggins.\n10.T: Zginął chwalebnie w walce przeszyty włóczniami.\nB: Zginął chwalebnie w walce przeszyty strzałami.\n11.T: Przed śmiercią zrozumiał, że "not all traesure is silver and gold".\nB: Przed śmiercią zrozumiał, że "not all traesure is silver and gold".\n12.T: Pochowany z honorami razem z Arcyklejnotem i Orkristem.\nB: "Pochowany" z honorami razem z rogiem Gondoru i mieczem.\n13.T: Wzrost: 4.6\nB: Wzrost: 6.4\nI na ostudzenie wszelkich dzisiejszych miłosnych uniesień:\nKate 23 kwietnia 2014 21:08\nRobin, tak krótko: u mnie Bilbo ma Pierścień, owszem, ale właściwie nie ma okazji żeby go użyć. Raz wspomniałam że znalazł i nikomu nie powiedział, a chyba 1 czy 2 części temu było coś takiego, że "Bilbo opanował do perfekcji znikanie". Poza tym, chciałam żeby było inaczej niż w filmie, co to za zabawa jeśli kopiowałabym Jacksona, prawda? A sam Pierścień nie wystarczy, jeśli hobbit został JUŻ schwytany i JUŻ zamknięty.\nDruga sprawa - nie zwracaj uwagi na takie szczegóły, jak np. wiek Aragorna, gdybym ja się przejmowała to połowy z rzeczy bym nie opisała, bo powstałyby herezje. Ja po prostu wkleiłam Aragorna, bo mi tam pasował, i założyłam że jako człowiek mógłby mieć w tym momencie z 20-30 lat, czyli w wieku Luthien lub kilka lat starszy (bo wieku Luthien też dokładnie nie określiłam). To jest moja luźna fantazja :)\nCo do wpadki Tauriel - gdyby poszła udawać, że go torturuje, nigdy nie wiadomo czy ktoś nie widziałby, że udaje? Może ktoś poszedłby z nią do pomocy? Dziewczę się po prostu przestraszyło i nie chciało mieć z tym nic wspólnego - a i tak wiedziała, że Thorin silną bestią jest i tortury przetrwa.\nNooo, i pochwała od Sir Guy'a.... Czuję się doceniona!\nA Twoje porównanie naprawdę świetne, podoba mi się :)\nRobin 23 kwietnia 2014 22:03\nAha- no to gapa ze mnie- rzeczywiście tak z Bilbem było.\nNo ok- oczywiście z tym Aragornem, to musiałam tylko wtrącić te swoje trzy grosze ;)\nEch, no dobra, ale i tak uważam, że Tauriel powinna zaryzykować w tym względzie.\nI dzięki ;) Prawda jakie gołąbeczki podobne do siebie? ;)\nEVE THE OWL 23 kwietnia 2014 21:55\nKate, ale się dzisiaj działo i ile emocji!\nAle do rzeczy:po pierwsze primo: Kili i Tauriel są dużo lepsi u Ciebie niż w wersji filmowej, a "niemądra kobieta" to miód na serce. :) . Po drugie primo: jakoś dotąd uciekało mi, że Luthien jako człowiek nie będzie mogła żyć długo u boku długowiecznego Thorina. Pomysł ze spokrewnieniem jej z Numenorejczykami jest świetny. I kolejny dziedzic Durina... Już widzę radość i lekkie niedowierzanie Thorina :). Po trzecie primo: prawdziwa magia między Królem i Luthien, odczuwającą jego ból. Po czwarte primo: wredna blondynka polerująca koronę... bezcenne. Martwi mnie tylko jej ( ups, jego) przebiegłość, bo czuję, że coś naprawdę paskudnego to dopiero teraz narodziło się w przestrzeni między uszami (wolę nie wiedzieć co tam ma :). Po piąte primo: screeny jak zawsze bez zarzutu. :)\nKate 23 kwietnia 2014 22:26\nZaczynam się rumienić, bo nie przywykłam do pochwał że cokolwiek mogę zrobić lepiej, niż zrobił PJ w filmie. A "niemądra kobieta" to hołd dla Johna Mulligana - nie mogłam się powstrzymać. Kto wie, może Kili w lochach Thranduila oglądał "Moving on"...\nPomysłu ze spokrewnieniem Luthien się bałam, nie wiedziałam jak mogą zareagować prawdziwi Tolkienomaniacy - zdaję sobie sprawę, że może być to herezją. Ale co tam, skoro dzięki temu Luthien i Thorin mogą rozmnażać się razem jeszcze przez 200 lat... :)\nPrzebiegłością blondyny się nie martw, bo okaże się że są osoby, które mają na niego ogromny wpływ i nie bardzo będzie mógł wybrnąć z pewnej sytuacji... Ale to jeszcze trochę.\nDziękuję Ci i cieszę się, że nie zawiodłam oczekiwań :)\nAlinka 23 kwietnia 2014 22:17\nKate, jestem pod wrażeniem - to jest, moim zdaniem, najlepszy (do tej pory!) rozdział Twojej historii. Wybaczam Tauriel te tortury ostatnie, dobrze, że się zmieniła a i Thorin zmienia się pod jej wpływem. Kili - dzielny rycerz, urocze określenie :) Świetne tłumaczenie I see fire, bardzo podoba mi się taka wersja w ustach Thorina, taka magiczna chwila i niesamowity klimat. Zgadzam się z przedmówczyniami, Kili i Tauriel, ich rozmowy, sposób, w jaki się do siebie zwracają - Twoja wersja jest dużo lepsza niż filmowa. Cieszę się też, że Luthien spędzi z Thorinem całkiem sporo czasu :) Pomysł z Aragornem - świetny. I wisienka na torcie - Mały Dziedzic/Dziedziczka Durina. Opis Zosi totalnie mnie rozczulił. Cieszę się razem z Luthien :)\nTo tak na marginesie, mam nadzieję, że link zadziała:\nKate 23 kwietnia 2014 22:30\nAlinko, bardzo Ci dziękuję. Może to zbyt idealistyczne podejście, ale lubię jak się ludzie zmieniają pod swoim dobrym wpływem - Thorin pod wpływem Tauriel, ona pod jego. I nieskromnie powiem, że ja też uważam ten rozdział za (chyba) najlepszy, także cieszę się że wywołał podobne emocje :)\nO ten właśnie obrazek kiedyś znalazłam, dość dawno, i prawdę mówiąc on rozczulił mnie na tyle, że MUSIAŁAM zrobić im dziecko, no nie było innego wyjścia! Dziękuję Ci że mi go przypomniałaś, dla mnie widok Thorina z dzieckiem to jeden z najpiękniejszych widoków, jakie mogłabym sobie wyobrazić.\nAlinka 23 kwietnia 2014 22:56\nKochana, nie ma za co dziękować! Ja tam wierzę w dobro i zdolność ludzi do zmiany własnego postępowania, czy to w literaturze, czy w prawdziwym życiu. Świat od razu wydaje się być piękniejszym :). Ja tu nawet zmianę Kiliego dostrzegam, dzieciak całkiem biegły w obchodzeniu się z kobietami, flirciarz z niego, pokazał nową twarz.\nZa obrazek - również nie ma za co ;), Thorin z maluszkiem w tych silnych, masywnych ramionach również nieopisanie mnie rozczula. A jak się doda, że to jego własne dziecko, krew z jego krwi to już w ogóle. Super pomysł ze zrobieniem im dziecka, cieszę się, że poszłaś za głosem serca i instynktu ;).\nRebecca the Witch 23 kwietnia 2014 23:18\nI w dodatku w zgodzie z najbardziej prawdopodobym życiowym scenariuszem - bezkarne harce w krzakach? eee, rzadko kiedy obywa się bez trzykwartalnych konsekwencji... :)))\nAlinka 23 kwietnia 2014 23:20\nAlinka 25 kwietnia 2014 12:42\nNa dokładkę, znalezione na tumblrze:\nRebecca the Witch 23 kwietnia 2014 22:43\nO rany! Kate, czuję sie jakbym znowu po raz pierwszy oglądała "Stawkę większą niż życie", a były to przepiekne, zamierzchłe czasy moich lat cielęcych. Jest akcja, jest szybkość, są emocje.....jest oczywiście i moja sympatia Kili całująca z podnośnika:))). Długowieczność Thorina i przewidywalnie krótki żywot najpiękniejszej ludzkiej niewiasty jakoś wcale nie przychodził mi na myśl dotychczas, a tu proszę - jakie genialne rozwiązanie. I nawet Legolas jakiś bardziej jajeczny u Ciebie, niż w oryginale :))))\nps. Tak, pamiętam doskonale to subtelnie dwuznaczne zdanie o opanowanej do perfekcji przez Bilba sztuce znikania. Super!\nKate 23 kwietnia 2014 23:06\nRebecco, strasznie się cieszę że Ci się podoba i wywołuje to u Ciebie emocje.\nMój Legolas z założenia miał być przeciwieństwem swego egoistycznego ojca - pamiętam go z "Władcy Pierścieni", i musiałam nadać mu taki a nie inny charakter. Tamten Legolas był taki, że nie dało się go nie lubić, a ten z "Hobbita" jest taki, że gdybym nie znała go z poprzedniego filmu - za nic bym dziada nie polubiła :)\nZauważam, że częściej Wy pamiętacie jakiś mało ważny szczegół (jak np. wspomniane zdanie o sztuce znikania) niż ja - co dowodzi, że chyba naprawdę Wam się podoba i czujecie ten klimat, a ponadto udowadnia moje permanentne roztrzepanie i daleko posuniętą sklerozę ;)\nEVE THE OWL 23 kwietnia 2014 22:46\nChyba wpiszę się na samym dole, ale blogger obraził się i nie chce mnie słuchać; )\nKate, to ja już wiem, dokąd zwiał Mulligan :)\nCałe szczęście, że jest ktoś, kto ma wpływ na rozchwianą emocjonalnie blondynkę. :)\nKate 23 kwietnia 2014 23:11\nJak się nie pilnuje Mulligana tylko zadaje ze szpiegami, to się proszę później nie dziwić, że Mulligan spragniony wrażeń błąka się po elfickich lasach, szukając przygód :)\nAnonimowy 24 kwietnia 2014 20:17\nDziewczyno czytam Twoje opowiadanie od początku i jest niesamowite :) Ta część jest chyba najlepsza :D Chociaż wszystkie są THE BEST :P Słowa piosenki "I see fire", które przetłumaczyłaś po swojemu to po prostu cudo, aż mi ciary szły jak to czytałam, a na dodatek w radiu leciała ta piosenka. Łza się w oku zakręciła :D Chcę więcej :)\nKate 24 kwietnia 2014 21:33\nDziękuję Ci bardzo za ciepłe słowa i docenienie mojej pracy. Staram się, żeby było dobrze i aby nikogo przypadkiem nie zanudzić :)\nRobin 25 kwietnia 2014 20:03\nQuiz dla rozrywki ;)\nMnie wyszło, że jestem...no cóż- 'a dwarf' :P\nAnonimowy 25 kwietnia 2014 20:21\nWiem, że piszę nie na temat, ale spójrzcie jak on wygląda na tym zdjęciu:\nA tak na marginesie: Kate, naprawdę dobry rozdział :). Widzę, że Twoja wyobraźnia idzie w tym samym kierunku, co moja, jeśli chodzi o Tauriel i Legolasa ;)\nKate 26 kwietnia 2014 11:07\nDziękuję Ci bardzo - a co do Legolasa i Tauriel, to po prostu nie mogłam znieść, że z mojego ulubionego LOTR-owego elfa zrobiono w Hobbicie taką świnię. Dlatego "odświniowałam" go nieco i "doczłowieczyłam" :)\nZdjęcie jest piękne i naprawdę zapiera dech w piersiach.\nA żeby nie rozbijać się na wiele komentarzy - Robin, podoba mi się wizja nieżywego Azoga u stóp triumfującego Thorina i Bilba. Reszta obrazków i gifów też świetna :) A Twój quiz wykazał, że jestem wizard :)\nAnonimowy 26 kwietnia 2014 14:25\nCo do Legolasa, to się zastanawiam, czy w 3. części Hobbita nie zdarzy się coś takiego, co odmieni jego spojrzenie na politykę ojca i pod wpływem czego zmieni się w elfa znanego nam z LOTR. Może śmierć Tauriel, może coś z krasnoludami.\nW końcu kto jak kto, ale Peter wie jaki był Legolas w LOTR i widzi różnicę, a Legolasa z Hobbita sam przecież tworzył, więc nie wydaje mi się, aby to był przypadek, że ta postać tak bardzo się różni.\nMyślę, że to by było ładne dopełnienie całej historii, gdyby wydarzyło się coś, co odmieniłoby elfa :)\nRobin 26 kwietnia 2014 17:44\nKate, wcale mnie to nie dziwi, że wyszedł ci wizard ;) hmm, pewnie taki Gandalf jak z twojego fanfiku.... ;)\nMoże w III części Hobbita Legolas wreszcie zdejmie soczewki :D\nRobin 25 kwietnia 2014 20:31\nYes, Boro vel Sean- tu masz rację ;D\nI inne "thorinki" dla rozrywki ;)\n(może już były?)\nKate pierwszy rysunek zrobiłam. Jest trochę niedopracowany ( jeszcze :D) . połączyłam w nim moją i twoją wizję Luthien dlatego trochę się może różnić od opisu . Zrobiłam go w stylu trochę innym niż zwykle dlatego może wydawać się trochę dziecinny ... :D jutro lub w niedzielę wyślę go tobie .Julia\nKate 26 kwietnia 2014 11:03\nZ niecierpliwością czekam na rysunek, i nic się nie martw - na pewno będzie piękny :)\nRobin 26 kwietnia 2014 17:45\nJa też chcę zobaczyć Luthien. Jeśli można.\nJa też chcę! Myślę, że wszyscy chcą - nie będziecie chyba takie Kate i Julio, żeby nam - kibicującym Luthien jej podobizny nie pokazać? To byłoby okrucieństwo nie do przyjęcia:)\nKate 26 kwietnia 2014 23:11\nNie nie, ja myślę że, jeśli Julia oczywiście wyrazi zgodę, użyjemy wizerunku Luthien do zobrazowania opowiadanka :)\nAnonimowy 27 kwietnia 2014 13:38\nJeśli chcecie ją zobaczyć to ujrzycie :D tylko tak jak mówiłam jest trochę niedopracowany bo jest to wizja Kate połączona z moją a dodatkowo robiłam rysunek wieczorem w piątek więc same rozumiecie :D . Kate głupio mi bo mam małe problemy techniczne i nie mam jak ci teraz go wysłać. Jeśli mi się uda do wieczora to powinno wszystko być ok a jeśli nie to maksymalnie do jutra do 18 . Proszę przebacz mi :D ( opłacało się mieć zajęcia artystyczne i plastykę ;') ) Julia .\nKate 27 kwietnia 2014 18:29\nAleż niczym się nie przejmuj, wyślij kiedy będziesz mogła, z niczym się nie spieszy :) Cieszę się, że znalazłaś czas na narysowanie, i dziękuję Ci za to.\nKate zobacz czy się wysłało . ( problemem technicznym była moja poczta) . jeśli nie to zakładam nową ... i wyślę z drugiej więc czekaj i serio przepraszam z całego serca . was dziewczyny też bo głupio mi jest , że musicie tyle czekać . Julia\nKate 28 kwietnia 2014 21:42\nNiestety nie dotarło do mnie, ale naprawdę niczym się nie martw i nie przepraszaj, bo nie masz za co! Spróbuj na spokojnie jeszcze raz :)\nNo i zaś impreza - Ryśku już trzeci raz w tym miesiącu za solenizanta robi. Proszę pamiętać o schłodzeniu czerwonego wina do wieczornego wznoszenia toastów. Sezon rabarbarowy już się zaczął, więc można ciasto rabarbarowe z kruszonką upiec - na pewno by Ryśkowi smakowało.\nRyśku, żyj nam 100lat w zdrowiu i szczęściu - niech Ci się darzy wszystko co najlepsze (fanki najlepsze pod słońcem już masz).\nKate 26 kwietnia 2014 11:10\nZosiu, znowu??? Ja popadnę w alkoholizm przez same imieniny Rysia, a dodając jeszcze fakt że czasem trzeba się znieczulić (np w przypadku oglądania końcówki 9 serii Spooks), to jeszcze trochę i wyląduję na ławeczce pod sklepem w towarzystwie uroczych panów. Cóż, może i jakiś Chop się tam znajdzie :)\nRysiu, Twoje zdrowie, wszystkiego najlepszego!\nKaruella 27 kwietnia 2014 09:38\nHej Wam, hej! Kate, to wspaniałe! Akcja, tempo, dialogi (Kiliii!), opisy, niespodzianki i klimat (od dramatu po komedię), ten cudowny humor... Jestem zachwycona. Każdy odcinek jest jeszcze lepszy niż poprzedni. Z rozwojem akcji masz większą możliwość wykorzystania talentu... i korzystasz z tego mistrzowsko.\nJa zaglądam do Was teraz rzadko, niestety. Mam już tyle zaległości, że aż strach i nawet nie mogę delektować się Waszymi cudnymi dialogami :( Ale nadrobię to, może już niedługo. Tymczasem pozdrawiam ciepło wszystkie zRysiowane. :)\nKate 27 kwietnia 2014 12:48\nCieszę się, że Ci się spodobało, szczególnie że to był dla mnie ważny rozdział - musiałam się pilnować, żeby nie wyszło łzawo i zbyt harlequinowo (choć odrobina jest dopuszczalna:)).\nMam nadzieję, że niedługo się u Ciebie uspokoi i zapanujesz nad zaległościami i wszystkim, co przeszkadza Ci w utrzymaniu odpowiednich relacji z Rysiem :)\nAnonimowy 27 kwietnia 2014 17:28\nKili żywcem wyjęty z fanfika Kate:


Anna Starmach podkreśla ciążowy brzuch i śmieje się: Ktoś tu się zamienia w pączusia\nKarolina Gawot 12.02.2021 19:00\nAnna Starmach z "MasterChefa" niedawno oznajmiła fanom, że spodziewa się drugiego dziecka. Tym razem pochwaliła się na Instagramie ciążowym brzuszkiem. Jest już naprawdę sporych rozmiarów.\nAnna Starmach z "MasterChefa" w grudniu ogłosiła, że spodziewa się drugiego dziecka. Teraz pokazała zdjęcie, na którym prezentuje pokaźnych rozmiarów brzuszek. Widać, że już wkrótce urodzi. Na swoim koncie na Instagramie napisała, co myśli o obecnym stanie.\nAnna Starmach z "MasterChefa" pozuje w ciąży\nJurorka "MasterChefa" Anna Starmach dwa miesiące temu poinformowała fanów, że jest w ciąży. Od 2012 roku ocenia początkujących kucharzy i cukierników w programie "MasterChef" oraz jego dziecięcej wersji, "MasterChefie Junior". O życiu prywatnym nie mówi zbyt wiele, jednak wiadomo, że od trzech lat jest szczęśliwą mężatką. We wrześniu 2017 roku wyszła za Piotra Kuska, a trzynaście miesięcy później na świat przyszła ich córka, Jagna. Na początku grudnia kucharka pochwaliła się, że wkrótce urodzi kolejne dziecko.\n29-letnia studentka prawa poślubiła 80-letniego mężczyznę. "Jest bardzo dobrym kochankiem"\nAnia Starmach co jakiś czas przypomina fanom o swoim obecnym stanie i wśród zdjęć wykonanych przez nią potraw na Instagramie możemy zauważyć także te bardziej prywatne. Teraz Starmach pokazała ujęcie z brzuszkiem, który jest już całkiem sporych rozmiarów. Zdradziła też, że świetnie czuje się w ciąży, jednak nie może doczekać się momentu, w którym urodzi.\nKtoś tu się zamienia w pączusia. Kocham ten stan, ale równocześnie nie mogę się doczekać, aż ujrzę moje maleństwo. Ale to jeszcze chwila, albo dwie... Nawet takie długie chwile - podpisała zdjęcie.\nDotychczas jurorka programu kulinarnego nie zdradziła jednak terminu porodu. Nie wiadomo też, czy urodzi chłopca czy dziewczynkę. Czekamy na kolejne wieści dotyczące ciąży i życzymy jej dużo zdrowia!\nZobacz też: Szybki sprawdzony detoks? Anna Starmach poleca koktajl z oczyszczającą chlorellą\nAnna Starmach przestała ukrywać ciążowe krągłości. "Promieniejesz". To już drugi trymestr\nNa punkcie butów Rieker oszalały Polki! Te modele są piękne, modne i tanie\n"Milionerzy". Tilaka to plamka na ścianie, a może nazwa łatki dalmatyńczyka? Uczestnik nie miał wątpliwości


Zermatt i Cerviniia Matterhorn (1/2) Forum narciarskie\nSkiFever Forum narciarskie Ośrodki Narciarskie - opinie, nowości, opisy. Szwajcaria - Ośrodki narciarskie i wyciągi Wallis (Valais) Spis stacji narciarskich Zermatt i Cerviniia Matterhorn\nWallis (Valais) Spis stacji narciarskich\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\nStacje narciarskie i ośrodki narciarskie regionu Gryzonia Wallis (Valais)w Szwajcarii\nTEMAT: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t15 Paź 2011 19:19\t#4237\nWłochy czy Szwajcaria, oto jest pytanie! 62 urządzenia transportowe (wyciągi i kolejki) łączą 350 km tras w Cervinii i Zermatt\nWolna od ruchu samochodowego miejscowość wypoczynkowa położona u stóp najsłynniejszego szczytu w Alpach - Matterhornu. Fascynująca mieszanka górskiej wioski i światowego kurortu gwarantuje różnorodną ofertę wypoczynku.\nZermatt to uroczy, pełen tradycji, ekskluzywny kurort zimowy leżący u podnóża Matterhornu. Razem z wioskami Täsch i Randa, Zermatt oferuje mnóstwo śnieżnych atrakcji, nowoczesny system wyciągów, komfortowe hotele oraz przytulne apartamenty.\nPrzed najmłodszymi świat jazdy na nartach otwierają dwa kluby dziecięce. W Zermatt dzieci poniżej 9 roku życia jeżdżą na nartach gratis (w soboty również młodzież poniżej 16 roku życia). Ciekawe stoki dla freeridowców, heliskiing i gravity park zapewniają wszystkimi entuzjastom sportów ekstremalnych niepowtarzalną\nradość z zimy.\n1620 – 3882 m n.p.m.\nDługość tras Zermatt 200 km\nDługość tras Cervinia 150 km\nTrasy niebieski - 34 km\nTrasy czerwone - 118 km\nTrasy czarne - 48 km\nSki Mapa Zermatt i Cerviniia Matterhorn\nOstatnio zmieniany: 15 Paź 2011 19:57 przez decentski.\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t15 Paź 2011 20:02\t#4243\nFilm z dzisiaj warunki całkiem przyjemne +5 stopni lampa nic tylko się wybrać\nOtwarte 3 trasy niebieskie i 5 tras czerwonych\nChodzi pięć orczyków\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t05 Kwi 2012 09:04\t#6140\nMatterhorn, jedna z najwyższych gór w Europie padła ofiarą efektu cieplarnianego. Jej skały zaczynają pękać i odpadać od zboczy - donosi The Independent Po kilku latach obserwacji okazało się, że skały góry ulegają błyskawicznej erozji. Woda, która wpływa do szczelin z topiących się lodowców zamarza zimą i rozsadza skały.\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t05 Kwi 2012 09:46\t#6141\nMatterhorn, jedna z najwyższych gór w Europie padła ofiarą efektu cieplarnianego. Jej skały zaczynają pękać i odpadać od zboczy - donosi The Independent Po kilku latach obserwacji okazało się, że skały góry ulegają błyskawicznej erozji.\nwoda napotykając otwór czyli szczelinę - wypływa\ni nie bądź pan głomb\na tak na poważnie to byłem tam przed 2 tygodniami i Matterhorn stoi jak stał\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t05 Kwi 2012 09:53\t#6143\npraw nie zmienisz tylko proces erozji przyspieszył\nno cóż muszę Ci uwierzyć na słowo\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t11 Mar 2016 19:03\t#13733\nniewątpliwie w ubiegłym tygodniu jeszcze stał na swoim miejscu\nZa tę wiadomość podziękował(a): decentski, Iśka, Stefan-Ski, Plywak\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t12 Mar 2016 07:16\t#13735\nJabol dzięki że się wybrałeś i sprawdziłeś osobiście, kamień spadł mi z serca ...\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t12 Mar 2016 10:39\t#13740\nJB, mógłbyś napisać jak to wygląda cenowo ? Koszty kwater, skipassów, jedzenia.\nFajnie byłoby się tam wybrać, ale podejrzewam, że koszty dużo wyższe, dojazd to 14 godzin z Krakowa.\nOśrodków w Austrii, których nie odwiedziłem jeszcze sporo, a jest dużo bliżej.\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t14 Mar 2016 10:58\t#13753\nszczegółowych notatek nie robię ale tak średnio ogólnie wychodzi 100% drożej niż w topowym austriackim\nGospodarze ośrodka mogą sobie brać ceny z nieba a ruski, arab, japończyk czy amerykanin i tak przyjedzie\nCeny 4 osobowych apartamentów na tydzień w samym Zermatt startują od 1000CHF\nw Täsch 7 km niżej od 700 a 10km oddalona Randa po 500CHF\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t15 Mar 2016 10:15\t#13756\nZerknąłem i mi to wygląda na jakieś 20-30% drożej, przynajmniej jeśli chodzi o kwaterki. 500 franciszków w Randa, wygląda porównywalnie do cen np. w Kappl, które jest 10 km od Ischgl. Na bookingu ceny 2 osobowych apartamentów startują od 400 fr.\nKarnety dzienne też kapkę droższe - 60 do 70 fr, w zależności od wariantu, czy samo Zermatt, czy z Cervinią.\nSą parkingi w Zermatt, czy trzeba dojeżdżać koleją ? Bo jeśli koleją, to też się za nią płaci (dodatkowe 10 fr do karnetu).\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t15 Mar 2016 12:23\t#13757\nZerknąłem i mi to wygląda na jakieś 20-30% drożej, przynajmniej jeśli chodzi o kwaterki. 500 franciszków w Randa\nwidzę że poważnie myślisz o zobaczeniu Matterhornu z trasy narciarskiej\nnaturalnie da się ciąć koszty jeśli mieszkasz w Randa to potrzebny jest skipas z przejazdem koleją za 498 CHF na 6 dni (zakładam jazdę po obu stronach granicy bo naprawdę warto) przy obecnym kursie to dokładnie tyle co 6 dniowy Ischgl x 2 - tego nie da się przeskoczyć.\nW knajpach na stoku piwo jest nawet trochę tańsze jak we Francji bo za 0,5 płacisz tylko 5 CHF\na najtańsze danie czyli zupa i 2 kromki chleba startuje od 12,80. Najtańszy makaron od 22,50 , najtańsze danie mięsne 35.\nTo kajpy z obsługą , pewnie nieco taniej będzie w dużych samoobsługowych ale smakuje beznadziejnie więc nie wchodzę.\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t16 Mar 2016 11:22\t#13758\nMiejscówka interesująca. może kiedyś jak będę zarabiał ze 2x więcej, albo się przeprowadzę do Szwajcarii Na razie zostało do odwiedzenia sporo ośrodków, które są trochę tańsze i bliżej\nZermatt i Cerviniia Matterhorn\t16 Mar 2016 12:33\t#13759\nRozważ wyjazd na włoską stronę do Cervinia\nskipas na 6 dni kosztuje 289 Euro a od 11.04 już tylko 261\nmieszka się w apartamentach jak we Francji jedynie parę km.dłużej trzeba w aucie posiedzieć\nPizza po włoskiej stronie też kosztuje normalnie czyli Marghareta 10 a Frutti di mare 15\nParkig bezpłatny, w kwietniu 4 osobowe studio kosztuje mniej niż 400 Euro\nOstatnio zmieniany: 16 Mar 2016 12:34 przez JB.\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t05 Sty 2017 16:21\t#15459\nMatterhorn, jedna z najwyższych gór w Europie padła ofiarą efektu cieplarnianego. Jej skały zaczynają pękać i odpadać od zboczy\nWiesz ostatnio o Tobie myślałem, pooglądałem górę ze wszystkich stron\ni faktycznie coś dużego na południowo-wschodniej ścianie się urwało\n- ta turnia po prawej stronie wyglądała inaczej\nOstatnio zmieniany: 05 Sty 2017 16:24 przez jabol.\nOdp: Zermatt i Cerviniia Matterhorn\t18 Lip 2018 17:09\t#20075\nMógłbym spędzić tam wakacje wygląda całkiem zacne o pogoda też taka wiosenna jak na Kitzku.\nOstatnio zmieniany: 18 Lip 2018 17:10 przez decentski.


Vitapol Kostka wapienna XL owocowa lub warzywna dla gryzoni i k... - Sklep zoologiczny NaszeZoo.pl!\nVitapol Kostka wapienna XL owocowa lub warzywna dla gryzoni i królika - różne smaki\nUzupełniane codziennej diety królika i gryzoni jest niezbędne, jeśli chcemy, aby nasz pupil długo cieszył się dobrym zdrowiem.\nMarka Vitapol przygotowała linię wapienek, które wpływają na prawidłowy rozwój i wzrost zwierzątka. Wapń odpowiada za prawidłowy wzrost kości i zębów, a jej niedobory mogą skutkować nieprzyjemnymi dla naszego milusińskiego chorobami.\nKostka wapienna XL owocowa lub warzywna dla gryzoni i królika od Vitapolu jest fantastycznym suplementem diety, który możesz podawać swojemu zwierzątku regularnie.\nWykonana na bazie naturalnej kredy pastewnej kostka jest dostępna w trzech wyśmienitych smakach:\nwarzyw rosnących w ciepłym słońcu.\nDuże opakowanie wystarczy na dłużej. Jeśli jesteś opiekunem kilku zwierząt koniecznie zamów paczkę XL!\nSkład kostki pomarańczowej:\nwęglan wapnia, skórka pomarańczowa suszona 4%.\nSkład kostki jabłkowej:\nwęglan wapnia, jabłko suszone 4%.\nSkład kostki warzywnej:\nwęglan wapnia, marchew suszona, pasternak suszony, płatki kukurydzy, por suszona.


WPP - z czym to się je? – fotopropaganda\nNie sposób nie napisać czegoś o największym prasowym konkursie fotografii na świecie. Może nie największym, ale najbardziej chyba prestiżowym. W końcu śmietanka się tam pojawia i śmietankę potem spija. Budzi on tyleż samo kontrowersji, co zachwytów. Zdjęcia tam wygrywające uwikłane są często w aktualną politykę, a poprawność polityczna jurorów aż czasami kadrami się wylewa. Wszystko to nic, gdy popatrzymy wyłącznie na treść zdjęć. Na kunszt fotoreportera, na odwagę w sytuacjach wojennych, na wyobraźnie i umiejętność poszukiwania tematów.\nI wokół tego aspektu chcę trochę powęszyć. Mniejsza o to, że zwycięskie zdjęcie podobne jest do co najmniej 4-5 tego typu zdjęć, które wygrywały ostatnio ten konkurs, że przytoczę jedynie rok 1997.\nMnie bardziej zawsze ciekawi background wykonania fotografii. Nie ten techniczny, ale ten ludzki. Skąd pomysł, skąd zacięcie i skąd tacy, a nie inni ludzie. Ten konkurs ma to do siebie, że gdyby ograbić te wszystkie zdjęcia z tych coraz dłuższych (co rok to więcej słów) opisów pod nimi, to jakoś tak robi się zdecydowanie mniej ciekawie. I nie chcę wcale wchodzić do tej samej rzeki i dyskusji o tym, czy fotografia prasowa ma mieć opis czy nie, bo jest dla mnie jasnym, że musi mieć. Ale powinien być jakiś środek, jakieś wyważenie między tym co widzę, a tym co zdaniem fotografa (gazety) ukryte jest za tym zdjęciem. Mam coraz poważniejsze obawy, że w tym konkursie ten ciężar w wielu wypadkach został przeważony na stronę opisową.\nDla przykładu. Kategoria, która rodzi u mnie szybsze bicie serca. Portret. Tegorocznym laureatem jest Laerke Posselt i zdjęcie Iranki:\nZdjęciu towarzyszy opis, bez którego naprawdę jakoś nie jest już tak fajnie. Jeszcze lepszym przykładem są prace w kategorii Portrait Stories autorstwa Donalda Webera. Pierwsze w cyklu bez opisu coś Wam mówi?\nMnie jakoś nie specjalnie, ale już dodanie opisu ponoć załatwia uznanie dla tych prac.\nNatomiast Ton Koene to już odjechał kompletnie jak dla mnie. Cykl tych zbliżeń twarzy jakoś podchodzi mi pod kategorię portret, jak szachy pod sport.\nI gdyby pominąć ten zarzut w sprawie opisów, to nadal pozostanie ta część dla mnie najważniejsza…. jak oni znaleźli te tematy i jaką wrażliwość musi mieć dobry fotograf by wejść z aparatem w taki projekt. Czapka z głowy. Mniejsza o sposób wykonania, czasami nawet mniejsza o efekt końcowy… temat ważny. Znaleziony. Mój. Zrobiony. Wysłany. Przyklepany. Doceniony.\nChyba dlatego tylko nadal oglądam wyniki WPP.\n2012-02-10 o 18:04\nZygmuntowicz na łamach GW trafnie stwierdził, iż należało oczekiwać że zdjęcie roku powstanie w Japonii albo Afryce Płn. To raz. Po drugie pełni ono zazwyczaj rolę pewnego archetypu obrazując jak najprościej i jak najdobitniej zdarzenie o którym opowiada. Dlatego paradoksalnie nie powinniśmy doszukiwać się w nim znaczeń. ma być proste i jest proste. Dla milionów.\nCo do portretów, to cieszy mnie, że się Iczku czegoś nauczyłeś po tych wszystkich World Press Photo:) Poprawne technicznie zdjęcie potrafią zrobić miliony fotografów (tak nie przesadzam). Istota tkwi zatem w temacie. Dobry pomysł to więcej niż połowa sukcesu.\nP.S. Wyciąganie pojedynczego zdjęcia Webera z całego cyklu nie ma najmniejszego sensu. Zestawienie ich razem nie wymaga opisu.\nRafał Witczak pisze:\n2012-02-10 o 18:35\nCzapka z głowy to dla Twoich zdjęć.Zawsze jak oglądam Twoje fotografie to zadaję sobie pytanie: jak on to do cholery robi że mogę godzinami wpatrywać się w te portrety? Powinny posiadać ostrzeżenie o silnym uzależnieniu.Pozdrawiam.\n2012-02-10 o 22:25\nbarabarasz@ “Wyciąganie pojedynczego zdjęcia Webera z całego cyklu nie ma najmniejszego sensu.”\nOczywista racja, ale\n” Zestawienie ich razem nie wymaga opisu.” Moim zdaniem jednak wymaga i to szerszego niż zdawkowy podpis, z którym tu mamy do czynienia. Chciałbym na przykład wiedzieć skąd się wziął fotograf na przesłuchaniu? Czy na Ukrainie należy to do zwyczaju, wpuszczać zachodnich korespondentów z aparatami na przesłuchania. Kim są ci ludzie? Czy to przypadkowi “klienci” policji czy łączy ich coś poza miejscem przykra sytuacją, w jakiej ich widzimy? To co jest najważniejsze nie jest na zdjęciach widoczne, a my tego sami nie wymyślimy.\n2012-02-11 o 03:17\nTomasz, a zastanawiałeś się, jaki cel ma ta nagroda? (to pytanie nieretoryczne, bo mnie się nie chciało szukać).\nJuż samo to, że zadajesz sobie pytania, że być może poszukasz odpowiedzi, może mieć znacznie większą wartość niż pokazanie zdjęcia i/lub opisu “dosłownego” i mogło być celem twórców/jurorów.\n2012-02-11 o 11:39\nRobertAMason@ “samo to, że zadajesz sobie pytania, że być może poszukasz odpowiedzi, może mieć znacznie większą wartość niż pokazanie zdjęcia i/lub opisu “dosłownego” i mogło być celem twórców/jurorów.”\nDzięki za podjęcie tematu. Niestety, nie masz racji.\nStworzenie sytuacji poznawczo otwartej – rodzącej pytania i skłaniającej do refleksji pozostawiłbym artystom i filozofom ( jeśli tacy są jeszcze na tej planecie ).\nTu nie mamy do czynienia z żadnymi “twórcami” ( taką przynajmniej żywię nadzieję, bo jeśli to jest twórczość, to chyba nie ten konkurs? ) lecz z fotografią prasową, a cele fotografii prasowej – wyznaczają ODPOWIEDZI napytania: co-gdzie-kiedy.\nOd prasy nie oczekuję pobudzania mojej refleksji aksjologicznej lecz informacji.\n2012-02-11 o 11:51\nps. “Już samo to, że zadajesz sobie pytania…” – tych pytań powyżej nie stawiałem “sobie” – z przyczyn oczywistych nie mogę być ich adresatem :)\n2012-02-11 o 19:04\nOdniosę się jednym słowem do quasi zarzutu do opisów: PRESS.\n2012-02-11 o 19:45\nAle Jarek w obecnych czasach to my mamy Quasi Press chyba :)\n2012-02-11 o 22:58\nNo jeśli nasz lokalny press przegapia takiego Tomka Lazara i woli ilustrować oburzonych screenshotami, to coś w tym jest.\n2012-02-11 o 23:00\nO matko, wychodzi na to, że ja jestem quasi piśmienny. Dlaczego zniknęła opcja edytuj? :-/\n2012-02-11 o 23:47\n@ Tomasz Pawłowski\nPo pierwsze, dla mnie reporter to jest ciągle twórca. Wybór tematu do sfotografowania i sposób jego ujęcia mogą mieć ogromny wpływ na wydźwięk fotografii/reportażu. I jeśli reporter jest tego świadomy (a uważam, że na poziomie Word Press Photo tak jest), to dla mnie jest twórcą.\nPo drugie, redukowanie celów fotografii reporterskiej do odpowiedzi “co-gdzie-kiedy”, to ogromne spłycanie jej funkcji do roli informatorów (turystycznych).\nW zdjęciu zagłodzonego dziecka nie będzie ważne co-gdzie-kiedy?, w takim zdjęciu najważniejsze będzie pytanie dlaczego? Sama fotografia będzie takim pytaniem, bo przecież odpowiedzi ani co?, ani gdzie?, ani kiedy? najprawdopodobniej ze zdjęcia nie otrzymamy.\n2012-02-11 o 23:56\n@jarek – “edytuj” ajaxa sie pogryzlo niestety z nowa werja WP i nie dziala…\n2012-02-12 o 01:05\nRobert @ “reporter to jest ciągle twórca”\nW tym rozumieniu, twórcą byłby każdy. Traci na tym zarówno “reporter” jak i “twórca”. ( co nie znaczy, że jedna osoba nie może łączyć w sobie obu biegunów ).\nZdaje mi się, że określenie “twórca” znaczy dzisiaj coś bardzo “ważnego” i stąd chyba te próby nadania reportażowi święceń, które są mu zupełnie niepotrzebne. W tej materii widzę ogromne pojęć pomieszanie, a ja proponuje słowom przywrócić ich pierwotny sens.\nIczek ciężko pracuje nad tym, żeby to pomieszanie utrwalić :) Wystarczy z tego utrwalacza takie zdanie wyłowić: “Zdjęcia tam wygrywające uwikłane są często w aktualną politykę”. A jak mają nie być zdjęcia prasowe w politykę uplątane? A może mają jakieś ponadczasowe prawdy ujawniać? Czy może mają płynność bieżących wydarzeń w jakiejś kolejnej estetycznej bułce uwięzić?\nRobertAMason@ “W zdjęciu zagłodzonego dziecka nie będzie ważne co-gdzie-kiedy?, w takim zdjęciu najważniejsze będzie pytanie dlaczego? ”\nTo piękne, ze stawiasz pytanie “dlaczego?” Ale to wydaje mi się pytanie z innej bajki.\n2012-02-12 o 12:51\nTomasz: “uwikłane w politykę”, ale raczej w sensie wyborów w WPF, a nie treści\nmnie bardzo cieszy fakt, że nagrody dostało dwóch Polaków\n2012-02-12 o 13:01\nDzieki SayCheese, chodzilo o wybory jury a nie tresc naturalnie.\n2012-02-12 o 21:32\n… może i tak :) ( ale gdzie są konkury, to zawsze wygrywa jury )\n2012-02-12 o 22:10\n@ Tomasz Pawłowski – nie ma sensu spierać się tu o definicje, które rozumiemy odmiennie, bo “rozmydli” to dyskusję.\nWedług mnie jeśli mówić o “święceniach” reportażu, to raczej w kontekście ich odbierania.\nMam wrażenie, że mamy dwa zupełnie odmienne “światopoglądy fotograficzne”, prezentujemy “inne bajki” i raczej nie dojdziemy do porozumienia.\n2012-02-12 o 22:58\nSzkoda… Myślałem, ze podasz jakiś argument zniewalający i sfalsyfikujesz moja tezę. Ja nie jestem do niej aż tak mocno przywiązany i chętnie poddałbym ja weryfikacji. Niestety, do tej pory pozostaje nienaruszona: zdjęcie reporterskie bez porządnego opisu nie ma żadnego “wydźwięku”, jest dźwiękiem pustym albo wręcz naładowanym fałszem. Np. nie wiem czy facet, który przykłada broń do skroni podczas przesłuchania, o którym mówiliśmy nie dostał parę dolarów za odegranie sceny? Trochę krytycznego spojrzenia wobec historii obrazkowych nie zaszkodzi. Hawk\n2012-02-12 o 23:09\nZbieram na bilet do Guantánamo.\n2012-02-13 o 00:14\n@ Tomasz Pawłowski – dopiero teraz (przynajmniej dla mnie) jasno postawiłeś tezę. Obalanie jej zacznę od prośby – wyjaśnij mi, jak opis (do zdjęcia) mógłby być “nacechowany prawdą” lepiej/bardziej niż zdjęcie? Jaką masz pewność, że jakikolwiek opis jest prawdziwy?\nWeźmy pierwsze lepsze zdjęcie reporterskie z brzegu:\nCzy to zdjęcie potrzebuje jakiegokolwiek opisu? Czy jesteś w stanie doszukać się jakiegoś fałszu w nim?\n2012-02-13 o 00:39\naaa, rozumiem teraz, co masz miałeś na myśli mówiąc o “wydźwięku” zdjęć. Ciekawe i inspirujące spojrzenie, bezbłędny tok rozumowania. Życzę powodzenia.\n2012-02-13 o 14:54\nDawniej fotoreporter miał prostsze zadanie niż obecnie, po prostu dokumentował rzeczywistość. Przy ograniczonych formach przekazu wizualnego fotoreporter miał misję, dzięki której był kimś. Dzięki tak dynamicznemu upowszechnieniu fotografii, nad czym biadoli Iczek dokumentować może każdy, więc oczekiwania wobec fotoreporterów siłą rzeczy wzrosły. Spadł etos ich pracy, zaczęli więc szukać wejścia na salony. To, że efekty ich pracy wystawiają najważniejsze galerie sztuki to właśnie pewien efekt obronny środowiska. Stracili na znaczeniu, próbują więc odbudować swoją pozycję.\nI tutaj dochodzimy do sedna Twojego pytania. Skoro fotoreporterzy aspirują do świata sztuki, zaczynają operować podobnym językiem (inna sprawa czy np. rzeczony Weber to fotoreporter). Coraz więcej pozostawia się więc odbiorcy.\nTo tylko jedna z możliwych interpretacji:)\n2012-02-13 o 15:40\nZaraz! zaraz! Jakie “wejscie na salony”, jakie “prostsze zadanie”? Fotografie reporterskie od kilkudziesieciu lat goszcza na wystawach. Od kilkudziesieciu lat mamy do czynienia z foporeporterami prezentujacymi rozne filozofie podejscia do tematu.\nA tutaj dowiaduje sie, ze niedawno sie cos zmienilo?\n2012-02-13 o 16:47\n@Robert A. Mason\nW galeriach sztuki fotoreportaż zagościł nie tak znowu dawno, na dobrą sprawę dopiero w latach 80-tych i nie bez kontrowersji. Chyba, że za fotożurnalistów uważasz Walkera Evansa czy Roberta Franka.\nWeźmy np. taką MoMA’ę. Pierwsza autorska wystawa fotoreporterska (choć też można na ten temat dyskutować) to “The Silence: Photographs by Gilles Peress” w… 1995 roku.\n2012-02-13 o 17:14\nA “The Family of Man”?\n2012-02-13 o 19:19\nNie autorska i nie fotoreporterska. Poza tym wszystko się zgadza. Podobnie jak to, że na Prospekcie Newskim w Petersburgu rozdają samochody, jeśli wiesz do czego piję:)\n2012-02-13 o 22:04\nbarabarsz…@ :)) Własnie o te rowery z Newskiego Prospektu mi chodziło, o to czy rozdają czy kradną itd.. kiedy pisałem o reportażu z Ukrainy …\nCzasem faktycznie wystarczy suchy podpis, że zdjęcie zrobione jest tu czy tam i wtedy czy wtedy, ale tutaj akurat ta krótka informacja to mało, bo nie słyszałem o tym, żeby korespondenci zagraniczni byli zapraszani na przesłuchania ( zwłaszcza z użyciem broni palnej jako środka perswazji ).\n2012-02-13 o 22:14\nNie fotoreporterska? Moim zdaniem jak najbardziej. Znalazły się na niej zdjęcia spełniające kryteria fotoreportażu.\nAle ok. na szybko w angielskiej wiki znalazłem:\n“Since the late 1970s, photojournalism and documentary photography have increasingly been accorded a place in art galleries alongside fine art photography. Luc Delahaye, Manuel Rivera-Ortiz and the members of VII Photo Agency are among many who regularly exhibit in galleries and museums.”\nJeśli trzeba będzie, mogę spróbować znaleźć nieco bardziej wiarygodne źródła.\n2012-02-14 o 12:32\nNo Weber korespondentem zagranicznym raczej nie jest. Moim zdaniem wymyślił sobie projekt, pojechał, zapłacił i go dopuścili do działań śledczych, odgrywając przy okazji szopkę z pistoletem. Poza tym umówmy się, fotografowani nie wyglądają na mafiozów albo niebezpiecznych zbirów, są to raczej drobni handlarze czy dworcowi włóczędzy. Nie opisał wszystkiego co mógł, bo cykl straciłby na sile przekazu. Jest to może pewne nadużycie, ale postaci są jak najbardziej rzeczywiste, podobnie jak pokój przesłuchań.\nPoza tym pod wątpliwość poddałem jedynie wyciąganie przez Iczka pojedynczego zdjęcia ze spójnego cyklu. I to akurat najmniej reprezentatywnego.\nPrzypadek Delahaye’a jest dobrze znany, podobnie jak twórczość fotografów z VII. Z tym, że trudno tu mówić o latach 70-tych, skoro Luc D. jest z rocznika 1962, Rivera-Ortiz z 1968, a VII zostało założone w 2001.\nPoszukaj jednak głębiej, zwłaszcza że sam się wkręciłem:)\n2012-02-19 o 17:23\n@ barabarasz – także się wciągnąłem, tyle że nie znajduję wiarygodnego potwierdzenia. Szukam dalej, bo mnie gnębi to, czy się nie pomyliłem?\n2012-03-07 o 00:06\n@ barabarasz za anglojęzyczną Wiki:\nIn 1952, Cartier-Bresson published his book Images à la sauvette, whose English edition was titled The Decisive Moment. It included a portfolio of 126 of his photos from the East and the West. The book’s cover was drawn by Henri Matisse. […] Cartier-Bresson held his first exhibition in France at the Pavillon de Marsan in the Louvre in 1955.\nautor: iczek 2012-02-10


Jaworzyna Śląska: Zajęcia w świetlicy wiejskiej w Pastuchowie\nW każdy czwartek w godz. od 16.00- 18.00, zaczynając od 5 lutego 2015 r. dzieci mogą brać udział zajęciach świetlicowych pt. „Razem weselej” prowadzonych przez panie Dorotę Czyczerską i Barbarę Nowak.\nNa każde zajęcia należy obowiązkowo zabierać czyste obuwie zmienne.\nZajęcia zorganizowane będą w ramach środków z funduszu sołeckiego.


Worek na obuwie - jak wybrać dla dziecka? Który najlepszy do szkoły? - Hulahop.pl\nWorek na obuwie - jak wybrać dla dziecka? Który najlepszy do szkoły?\nObowiązkowa zmiana obuwia po przyjściu do szkoły to zasada, która dotyczy większości placówek edukacyjnych. Przebieranie butów ogranicza brud i bakterie na korytarzach i w szkolnych salach oraz sprawia, że dzieci i młodzież w ciągu wielogodzinnych zajęć przebywają w szkole w wygodnym, lekkim obuwiu bez względu na porę roku. Jak wybrać worek do przenoszenia butów szkolnych? Dlaczego to właśnie worek będzie najlepszym pokrowcem i sposobem na noszenie ze sobą butów?\nChoć mogłoby się wydawać, że obuwie na zmianę można przenosić w jakikolwiek sposób i że szkoda wydawać pieniądze na specjalny worek, to jednak zwykła reklamówka nie sprawdzi się tak dobrze.\nWorek na buty – posiada ściągacz i sznurkowe uchwyty, co umożliwia noszenie go w dłoni, na ramieniu lub zarzucenie na plecy. Worki są wykonane z przewiewnych, ale też trwałych tkanin – buty w ich wnętrzu mają stały dopływ powietrza więc w dużej mierze chroni je to przed nieprzyjemną wonią oraz rozwojem bakterii i grzybów.\nPopularne worki szkolne na obuwie - TOP5\nDerform Worek na obuwie Cleo i Frank 15 (WIKR-1034751)\nMAJEWSKI Worek na obuwie Angry Birds Star Wars\nDerform Worek na obuwie Star Wars 16 (WIKR-1034791)\nDerform Worek na obuwie Star Wars 14 (DERF.WOSW14)\nJakie są cechy idealnego worka na buty dla dziecka?\nOdpowiedni worek na obuwie szkolne powinien być nie tylko pojemny i estetyczny, ale także charakteryzować się określonymi cechami. Najważniejsze kwestie, na które należy zwrócić uwagę podczas zakupu to:\nTkanina – powinna być gruba, wytrzymała i odporna na przetarcia. Worek nie może być wykonany z cieniutkiego materiału, który po kilku tygodniach użytkowania przetrze się i rozedrze.\nWarto wybierać worki z ciemniejszego materiału – worki służą do przechowywania obuwia, które siłą rzeczy będzie miało zabrudzone lub tylko zakurzone podeszwy. W dodatku worki te są często kładziona na ziemi, przesuwane po podłodze lub kopane więc wybór jasnego worka spowoduje, że będzie trzeba bardzo często go prać, a niektóre zabrudzenia będą trudne do usunięcia z jasnego materiału.\nWarto wybrać worek z jakimś charakterystycznym wzorkiem albo elementem, który będzie odróżniał go od innych, podobnych worków. Nie chodzi tu wyłącznie o potrzebę bycia indywidualistą od najmłodszych lat, ale o to, by łatwo można było odróżnić ten konkretny worek z butami od worków innych dzieci.\nWorek na buty powinien być pojemny i bez problemu mieścić dziecięce obuwie. Najtańsze worki to często malutkie modele, które zmieszczą tenisówki w małym rozmiarze, a większe buty dla nieco starszego dziecka już się do niego nie zmieszczą.\nWarto wybrać worek ze ściągaczem, sznurowaniem lub innym rodzajem zamknięcia. To uchroni buty przed przypadkowym wypadnięciem, gdy dziecko będzie wymachiwać workiem albo chwyci go w nieodpowiedni sposób.\nWorek na buty powinien być estetyczny i podobać się dziecku. W sprzedaży nie brak modeli w różnych kolorach, we wzory oraz z nadrukami inspirowanymi kreskówkami, bajkami i filmami dla najmłodszych. Worek warto dobrać do plecaka, by strój ucznia tworzył w miarę spójną całość.\nW niektórych szkołach praktykuje się noszenie przy sobie butów na zmianę, w innych można pozostawiać obuwie zmienne w szatni i przebierać po przyjściu na lekcje. Bez względu na to, jakie zasady obowiązują w tym zakresie w szkole, warto wyposażyć dziecko w worek na kapcie szkolne, by mogło je bezpiecznie i wygodnie przenosić i przechowywać w odpowiedni sposób.


Sudocrem na trądzik | Trądzik leczenie\nYou are here: Home / Sudocrem na trądzik\nPublished on 02/11/2011 by Dorota\nPodstawowe przeznaczenie Sudocremu jest nastawione na pielęgnację skóry niemowląt i małych dzieci. Jego stosowanie pozwala walczyć z odpieluszkowym odparzeniem skóry oraz ma działanie profilaktyczne, ochraniające delikatną skórę dzieci oraz dorosłych. Niektóre osoby stosują ten krem również na trądzikowe zmiany. Specyfik ten ma z jednej strony bowiem wysuszać, a z drugiej nawilżać skórę. Nakładany punktowo pomaga radzić sobie z niedoskonałościami. Niestety sam w sobie rzadko likwiduje trądzik.\nNiezawodny sposób na wszelkie niespodzianki\nSudocrem to specyfik, który warto mieć w swojej apteczce. Ze względu na niską cenę (około 20 złotych) oraz bardzo wydajną formułę może być stosowany przez całą rodzinę na wiele różnego typu dolegliwości. Jako krem leczniczy posiada w swoim składzie kilka cennych substancji:\nlanolinę – hypoalergiczny składnik, który pomaga zachować optymalne nawilżenie skóry,\ntlenek cynku – działający ściągająco i wysuszająco. Składnik pomagający w zmniejszaniu drobnych uszkodzeń skóry.\nbenzoesan benzylu i cynamonian benzylu – przyspieszające proces regeneracji naskórka.\nalkohol benzylowy – właściwości kojące, łagodzące podrażnienia. Stosowany także ze względu na swoje właściwości antybakteryjne i przeciwgrzybicze.\nNa co może pomóc Sudocrem?\nSudocrem pomaga na wszelkiego typu:\npodrażnienia (np. po depilacji)\nZanim nałożymy Sudocrem, należy oczyścić skórę kosmetykami antybakteryjnymi. Następnie nałożyć preparat punktowo na zmienione chorobowo miejsca (krem nałożony na całą twarz, mimo dość gęstej konsystencji, może trochę wysuszyć).\nNie ma obawy, że dość ciężka konsystencja zapcha pory. Tak się nie dzieje. Krem nadaje się nawet do skóry wrażliwej.\nSudocrem doczekał się nazwy „cudokrem”. Dla wielu osób całkiem słusznie. Mimo tej nazwy, trzeba przyznać, że preparat raczej cudów nie czyni. Raczej nie jest w stanie wyleczyć trądzik. Może być pomocny w doraźnej poprawie wyglądu skóry.\nJaka jest moja opinia? Sudocrem warto mieć na swojej półce. Jednak nie jako stricte krem na trądzik, ale jako preparat pomagający usunąć „niespodzianki” i idealne panaceum na wiele innych skórnych dolegliwości.\nPosted in Sposoby na trądzik | Tagged krem na trądzik, sudocrem, sudocrem na trądzik\n← Niebieskie światło na trądzik\tTrądzik leczenie – poznaj najpopularniejsze preparaty na polskim rynku →\nPingback: Krostki po depilacji bikini | Blog VitaLab.pl


Numer kierunkowy 033 / +4633 / 004633 / 0114633, Szwecja\nNumer kierunkowy 033 (+4633 / 004633 / 0114633)\nNumer kierunkowy: 033 (+4633)\nPrefiks 033 to kod obszaru dla Borås. Dla fikcyjnego numeru telefonu 4187604 oraz numeru kierunkowego 033, numer, który należy wybrać, to 033 4187604. A Borås znajduje się w Szwecja.\nPrefiks w postaci numeru kierunkowego przypisuje numer telefonu abonenta do określonej lokalizacji. Występują inne rodzaje prefiksów oprócz numeru kierunkowego: prefiksy numerów międzynarodowych, prefiksy operatorów sieci komórkowych oraz prefiksy innych usług. Takie prefiksy są ze sobą łączone z różnych względów. Jeśli nawiązywane jest połączenie zagraniczne, a odbiorca połączenia korzysta z telefonu stacjonarnego, telefoniczny Zagraniczny numer kierunkowy jest łączony z numerem kierunkowym oraz numerem abonenta. Dla fikcyjnego numeru telefonu 4187604, numeru kierunkowego 033 (Borås) oraz telefonicznego Zagraniczny numer kierunkowy 0046, numer, który należy wybrać, to 0046 33 4187604. Jeżeli nawiązywane jest połączenie z telefonem komórkowym, telefoniczny kod krajowy jest łączony z prefiksem operatora sieci komórkowej oraz numerem abonenta. W przypadku nawiązywania połączenia z abonentem znajdującym się w tym samym kraju, można pominąć telefoniczny Zagraniczny numer kierunkowy. Natomiast w przypadku połączenia krajowego nawiązanego pomiędzy użytkownikami telefonów stacjonarnych, w wielu krajach można także pominąć numer kierunkowy, o ile obaj abonenci są przypisani do takiego samego numeru kierunkowego. Zwłaszcza w krajach, w których abonenci mogą zachować ten sam numer telefonu po przeprowadzce do innej lokalizacji lub miejscowości, numer kierunkowy – w tym przypadku 033 – należy również wybrać.\nUsługi dostępne za pośrednictwem prefiksów usługowych mogą wiązać się z opłatami naliczonymi nie tylko przez firmy telekomunikacyjne, ale także z opłatami naliczonymi przez firmy, które oferują takie usługi. Dlatego pewna liczba firm o wątpliwej reputacji oferuje usługi, które są mało przydatne, ale wiążą się z naliczaniem wysokich opłat. Aby jeszcze bardziej zwiększyć swoje dochody, takie firmy dążą do tego, by osoby dzwoniące pozostawały na linii jak najdłużej. Organy nadzoru regularnie podejmują działania przeciwko takim usługodawcom, ale to nie wystarcza. Poza specjalnymi numerami, które można zidentyfikować za pomocą ich prefiksów, występują także numery szybkiego wybierania. Najbardziej znane z nich to numery alarmowe: 112 w Europie oraz 911 w Ameryce Północnej. Z takich numerów można korzystać na terenie całego kraju i nie trzeba wprowadzać prefiksów, np. nie trzeba podawać telefonicznego Zagraniczny numer kierunkowy +46 (0046) lub numeru kierunkowego 033 (Borås).\nJeśli jesteś poza Szwecja i chcesz zadzwonić do osoby w Borås, oprócz numeru kierunkowego potrzebny jest Zagraniczny numer kierunkowy, z którym chcesz połączyć się. Zagraniczny numer kierunkowy dla Szwecja to +46 (0046), więc jeśli jesteś w Polska i chcesz zadzwonić do osoby w Borås, musisz podać numer telefonu tej osoby zaczynający się od +46 33. W tym przypadku pominięto zero przed kodem obszaru. Dla fikcyjnego numeru telefonu 4187604, numeru kierunkowego 033 (Borås) oraz telefonicznego Zagraniczny numer kierunkowy 0046, numer, który należy wybrać, to 0046 33 4187604.