Rozłącznik hydraulicznego działania, gwintowany GB-R295H HONEYWELL - Astra Automatyka\nAstra Automatyka > Produkty > Zawory > Zawory regulacyjne > Rozłącznik hydraulicznego działania, gwintowany GB-R295H HONEYWELL\nRozłącznik hydraulicznego działania, gwintowany GB-R295H HONEYWELL\nKod produktu: GB-R295H\nRozłączniki GB-R295H HONEYWELL przeznaczone są do ochrony systemów wody pitnej zasilających budynki oraz inne obiekty. Seria złożona jest z modeli o rozmiarach od DN15 do DN50 i współczynniku Kvs od 2...\nRozłączniki GB-R295H HONEYWELL przeznaczone są do ochrony systemów wody pitnej zasilających budynki oraz inne obiekty. Seria złożona jest z modeli o rozmiarach od DN15 do DN50 i współczynniku Kvs od 2,5 do 16.\nZ gwintem zewnętrznym, z przyłączami gwintowanymi, różnica ciśnienia 0,5 bar\nR295H-1/2A ½″ 15 2,5\nR295H-3/4A ¾″ 20 3,5\nR295H-1A 1″ 25 4\nR295H-11/4A 1¼″ 32 10\nR295H-11/2A 1½″ 40 14\nR295H-2A 2″ 50 16\nM07M-A10 manometr, obudowa o średnicy 50 mm, przyłącze tylne G¼″, zakres 0 … 10 bar\nRozłącznik posiada aprobaty DIN/DVGW\nRozłączniki hydraulicznego działania GB-R295H Honeywell służą do ochrony systemów wody pitnej przed możliwością skażenia spowodowaną zalewarowaniem zwrotnym lub ciśnieniowym przepływem zwrotnym. Budowa GB-R295H jest zgodna z zaleceniami konstrukcyjnymi nr 2 wg normy DIN 1988, część 4 i zapewnia ochronę do 4 klasy ryzyka wg normy PN-92/B-01706-Az1:1999, DIN 1988, część 4 i normy EN 1717.\nPrzy braku przepływu rozłącznik pozostaje w pozycji zamkniętej. Podczas rozbioru wody po stronie wyjściowej różnica ciśnienia między wlotem i wylotem z rozłącznika się zwiększa. Po przekroczeniu wartości 0,5 bar przełącznik hydrauliczny przełącza zawór sterujący do pozycji, która otwiera przepływ przez rozłącznik.\nPo ustaniu rozbioru wody różnica ciśnienia między wlotem i wylotem z rozłącznika się mniejsza i czujnik ciśnienia przekazuje sygnał do zaworu sterującego, który zamyka rozłącznik.\nSerdecznie zapraszamy do zapoznania się z pozostałymi produktami Honeywell dostępnymi w naszej ofercie, w tym między innymi szerokim wyborem filtrów i zaworów.\nMinimalne ciśnienie wlotowe 1.5 bar (150 kPa)\nMinimalny przepływ 1.0 litra/min.\nKarta katalogowa GB-R295H Honeywell\nZawór odcinający V5001S Kombi-S HONEYWELL


Samuel G1 - Rzut parteru\n2. Hol + schody 16,40 m²\n7. Gabinet 14,70 m²\n10. Garaż 18,64 m²\nSamuel G1 - Rzut poddasza\n2. Sypialnia 17,70 m²\n3. Sypialnia 18,14 m²\n4. Sypialnia 14,21 m²\nSamuel G1 - Sytuacja\nSamuel G1 - Przekrój\nSamuel G1 - Elewacja przednia.\nSamuel G1 - Elewacja tylna.\nSamuel G1 - Elewacja boczna.\nOpis projektu Samuel G1\nProjekt Samuel G1 przedstawia elegancką, tradycyjną willę zaaranżowaną w na wskroś nowoczesny sposób. Jej zgrabna bryła została zwieńczona reprezentacyjnym dachem wielospadowym. Z połaci dachu wyłaniają się trzy duże lukarny. Charakterystycznym elementem tej wysmakowanej bryły jest stylowy wykusz, który powiększa powierzchnię pokoju dziennego. Na uwagę zasługuje również przyjemny taras, który wyposażono w kominek zewnętrzny. To doskonałe miejsce relaksu na świeżym powietrzu - odpowiednia lokalizacja na rodzinnego grilla i przyjęcia w gronie znajomych. Samuel G1 przypadnie do gustu przede wszystkim zwolennikom bardziej tradycyjnych rozwiązań. Został jednak wykończony modnymi materiałami utrzymanymi w stonowanych kolorach, ma więc szansę przypaść spodobać się także miłośnikom bardziej współczesnych rozwiązań.\nDom Samuel G1 posiada świetnie zorganizowany układ funkcjonalny z przestronnymi, świetlistymi wnętrzami. Drzwi wejściowe znajdują się w praktycznej wnęce. Do środka prowadzi wiatrołap, z którego jest dostępny jednostanowiskowy garaż. Na tyłach garażu umieszczono kotłownię z piecem gazowym oraz wyjściem na zewnątrz. Głównym pomieszczeniem na parterze jest komfortowy pokój dzienny. Tutaj salon łączy się z jadalnią, ta z kolei sąsiaduje z kuchnią wyposażoną w spiżarnię. Na uwagę zasługuje centralnie usytuowany kominek, które może skutecznie wspomóc ogrzewanie. Po drugiej stronie ściany z kominkiem znajduje się dogodne miejsce na szafę. W holu natomiast umieszczono wejście do łazienki z kabiną prysznicową, a tuż obok – drzwi do dodatkowego pokoju, wstępnie zaplanowanego jako gabinet.\nPoddasze to strefa, która ma zapewnić domownikom maksimum komfortu i prywatności. Powierzchnię drugiej kondygnacji podzielono na trzy wygodne sypialnie. Każda z nich posiada wyjście na balkon. Czwartym pomieszczeniem zaplanowanym na poddaszu jest rodzinna łazienka z miejscem na wannę.\nDach: konstrukcja drewniana, ocieplenie wełna mineralna Isover 30 cm, dachówka ceramiczna Röben.\nElewacje: tynk cienkowarstwowy mineralny w kolorze TO-PA001 z palety firmy Termo Organika, okładzina kamienna lub inna o podobnej strukturze.\nKoszty budowy domu Samuel G1\nTreść pytania do projektu Samuel G1\nDedykowane gratisy do projektu Samuel G1! Do zamówienia możesz wybrać do 5 dowolnych gratisów z poniższej listy.\nProjekt TLG-228 3100 zł2635 zł\nParametry projektu Samuel G1\nPow. zabudowy: 146,51 m²\nKubatura: 538,5 m³\nPowierzchnia dachu: 243,88 m²


Łóżka rozsuwane i podwójne | sklep meblowy MIRAT.\nStół CRYSTAL WHITE 60x100 biały\nCena promocyjna 649,00 zł brutto taniej o 21% Normalna cena 820,00 zł\nCena promocyjna 99,00 zł brutto taniej o 57% Normalna cena 229,00 zł\nŁóżko LEONIE 2 90x200 białe z szufladą\nŁóżko NATALIE 2 90x200 białe z szufladą\nCzas wysyłki: po 20-03-2021\nŁóżko rozsuwane dla dzieci to doskonały wybór do dziecięcej sypialni. Aranżacja pokoju naszych pociech powinna być oparta na bezpieczeństwie, dlatego też świetnie sprawdzi się łóżka podwójne wysuwane, które po rozłożeniu zapewnia odpowiednią powierzchnię spania, natomiast złożone pozwala na swobodną zabawę i rozwijanie zainteresowań dzieci nawet w małym pokoju.\nŁóżka rozsuwane dla dzieci podwójne a nawet potrójne\nCiekawym wyborem są też łóżka rozsuwane podwójne oparte na piętrowej konstrukcji – stabilne i bezpieczne konstrukcje wykonane z drewna dbają o spokojny sen. Odpowiednio zaprojektowane drabinki i barierki umożliwiają bezpieczne wchodzenie i schodzenie, dlatego też każdy kilkulatek będzie zadowolony, a rodzice mogą spać spokojnie bez obawy o jakiekolwiek nieszczęście.\nW każdej sypialni powinna panować atmosfera domowego ciepła, spokoju i relaksu. Jest to szczególne pomieszczenie w całym mieszkaniu, ponieważ to właśnie tam wypoczywamy po męczącym dniu przepełnionym obowiązkami i stresem. Dlatego też, podczas aranżowania naszego własnego azylu, warto zastanowić się na jak najlepszymi meblami dziecięcymi, które zagwarantują nam odpowiedni odpoczynek. A elementem, który odgrywa w sypialni najważniejszą rolę jest oczywiście podwójne łóżko dla dziecka.\nŁóżka wysuwane dla dzieci, w sam raz dla małych gości\nŁóżka wysuwane dwuosobowe potrafią być bardzo różnorodne, może to czasami przywrócić nas o zawrót głowy – łóżka z pojemnikiem na pościel, łóżka wysuwane, łóżka drewniane lub na stalowym stelażu, łóżka tapicerowane. Wybór jest bardzo duży, jak zatem znaleźć to jedno, jedyne?\nJeżeli urządzacie sypialnię w stylu klasycznym lub z elementami stylu rustykalnego, to doskonałym wyborem mogą okazać się łóżka dla dzieci dwuosobowe drewniane lub tapicerowane. Ich ponadczasowy design doskonale wkomponuje się w wystrój wnętrza i wprowadzi ciepłą, spokojną atmosferę. Łóżko dziecięce podwójne tapicerowane zapewnia nie tylko wygodę lecz również swobodę w wyborze odpowiedniej dla nas kolorystyki, a dzięki wysokiej jakości materiałom, takie dwuosobowe łóżko dla dzieci jest bardzo łatwe w utrzymaniu czystości. Do nowoczesnych wnętrz warto wybrać łózka podwójne o prostym, minimalistycznym i geometrycznie zaprojektowanym stelażu. W zależności od upodobań mogą to być łóżka podwójne wykonane z drewna o różnych wybarwieniach lub metalu. Doskonałym rozwiązaniem do małych sypialni są podwójne łóżka z pojemnikiem na pościel. W ten łatwy i prosty sposób zyskujesz dodatkową przestrzeń magazynową, która została estetycznie ukryta pod łóżkiem.


tak sobie grzebałam po necie, gdy nagle oko mi zahaczyło o coś, co mnie zaskoczyło. Przeczytałam jeszcze raz, wlasnym oczom nie wierząc...\nPrzeczytałam Małżowi, który siedział obok przy swoim kompie - wytrzeszczył oczęta czekoladowe, po czym zawył boleściwie. I zadal pytanie, celne, acz niecenzuralne. W tłumaczeniu brzmiało:\n- Czy on całkiem zgłupiał?\nA poszło o mojego ulubionego posła PiS, Artura Górskiego.\nOtóż mój faworyt ogłosil na swoim blogu, że jakraczowe podlizywanie sie lewicy to nic innego, jak tylko taktyka, niezbędna do wygranej, a już wygrana będzie w kieszeni, to bedą realizować właściwy - czyli prawiowy - program.\nŻeby nie było, że zmyślam, wstawiam tekst z bloga pana Górskiego:\nJarosław Kaczyński dryfuje w lewo wyłącznie taktycznie. To jest retoryka wyborcza. Wiadomo, że bez lewicującego elektoratu tych wyborów nie wygramy. (A ma Pan jakiś inny pomysł, by ten elektorat zachęcić do oddania głosu na JK?) Wiele miesięcy temu rozmawiałem z Prezesem o przyszłych wyborach parlamentarnych i zgłosiłem zastrzeżenia do ówczesnej retoryki nazbyt socjalnej. Odpowiedział wówczas, że najpierw najpierw musimy wygrać wybory i zdobyć władzę, a tego nie da się zrobić bez szerokiej bazy społecznej, a następnie zabierzemy się za realizację programu prawicowego.\nTo jest odpowiedź dla kogoś, kto komentował coś na blogu.\nNie, żeby mnie jakoś specjalnie takie podejście zdziwiło, wręcz przeciwnie - od początku bylam tego samego zdania. Ale żeby poseł tak wkopał własnego szefa....\nChyba ze to PO tak podstępnie zadziałała, wpuściła wilka w owczej skórze i czekała na dogodny moment, żeby ostatecznie skompromitować przeciwnika.\n22:38, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nprezent dla Jacka Kurskiego\nŻal mi sie strasznie zrobiło biednego pana Kurskiego. Ukochaną beemwicę, którą szalał po drogach leceważąc przepisy, zabrał mu komornik.\nI to do tego za co! Na pokrycie kosztów ogłoszenia, którego bulterier PiSu wcale nie miał zamiaru wykupywać! Co z tego, że jest prawomocny wyrok sądu, pan Kurski wie lepiej, że Prawo i Sprawiedliwość nie obowiązuje wszystkich, to tylko dla pospólstwa, a on jest ponad to.\nPonieważ to straszne nieszczęście, przecież ktoś taki, jak Kurski nie może jeździć autobusem jak byle chłystek, wpadłam na pomysł.\nOtóż proponuję zbiórke pieniędzy wśród sympatyków Kurskiego na zakup pojazdu. Myślę, że jak się liczni członkowie PiSu zrzucą, to na jakieś nieduże, używane Cinquecento powinno wystarczyć. Może warto jeszcze ozdobić je stosownym napisem - podobnie jak na karetkach widuje się informacje, że jest to np. dar marszałka czegoś tam.\nCienkus z napisem "Dar przyjaciół dla Jacka Kurskiego" to moim zdaniem w sam raz prezent dla tego pana.\nMoże nawet dam dwa złote na tak szczytny cel...\n14:13, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nMama odbiera Piotrka z przedszkola. Wcześniej była u fryzjera - tuż obok przedszkola.\nMłody popatrzył i wypalił:\n- O, jesteś dobrze ostrzyżona, byłaś u mojego fryzjera!\nRaczej nie odziedziczył tej umiejętności po dziadku, któremu z bratem regularnie wysyłaliśmy smsy o treści: "Mama była u fryzjera, zauważ to!"\nAle będzie jazda, jak będzie miał te 14-16 lat....\n08:43, agra1 , Kwiatki Pietruszki\nMycie, śniadanie, i takie tam.\nZwykle jak odprowadzam Piotrka do przedszkola, to biorę ze sobą psa.\nDziś psica piszczała już bardzo pod drzwiami. Została przypięta na smycz, wyszliśmy... i psa wmurowało w progu. popatrzyła na ulewę. Obejrzała się na mnie z miną mocno zdegustowaną myknęła za róg, siuśnęła - i zwiała do domu.\nJuż nie ma ochoty na spacery.\nCiekawe, ile osób pomyślało, że to wpis polityczny? :)\n08:37, agra1 , bar sałatkowy\nPiotruś w związku ze świętem rodziciela przyniósł mu w prezencie rysunek betoniarki.\nWieczorem Młody został zapakowany w piżamkę, jeszcze przytulanki. Zapytałam, czy pamieta, ze dziś jest Dzień Taty. Pamietał, popełzł po łóżku, żeby aie przytulić i powiedział:\n- Tato, życzę ci dużo zdrowia, śmiechu, i dużo życzeń.\nTa ostatnia pozycja podoba mi sie najbardziej, tylko pytanie - czy to mają byc życzenia taty do spełnienia, czy może życzenia kierowane DO taty? I wtedy czyje konkretnie? Bo coś czuję, że Piotrek umialby je zagospodarować....\n22:16, agra1 , Kwiatki Pietruszki\nRano, jak zwykle zaczęło gadać radio. Słuchając jednym uchem poczłapałam do łazienki, ale nagle mnie zastopowało w drzwiach. Mowa była o sondażach przedwyborczych - dlaczego były takie różnice między nimi a rzeczywistymi wynikami.\nProwadzący audycję zasugerował, że być może jedną z przyczyn był wstyd - ludzie po prostu wstydzili sie przyznać, że będą głosować na kaczyńskiego.\nI tak sobie pomyślałam - wstyd im sie przyznać, ale już nie wstyd im potem mieć takiego prezydenta?\n08:34, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nHuxley w PZPR\nWłaściwie nie ma co pisać, boję sie i tyle.\nPowrotu IV RP, szukania spisków i układów pod każdym krzakiem, zaciętości, podejrzliwości, powszechnej wrogościi powrotu do centralnego sterowania wszystkim, łącznie z sumieniami.\nI tak sobie myślę, że ci poitycy, którzy tak bardzo sobie Bogiem gębę wycierają (bo to sie nie da inaczej określić), traktują Go jak półgłówka, który nieopatrznie dał dziecku zabawkę, ale nie przemyślał sprawy. Mądrzejszy polityk Kaczyński et cons. tę zabawkę zabierze i naprawi błąd. Czyli odbierze wolność sumienia, wolną wolę, prawo do myślenia. Bo po co nam to, przecież jeszcze może sie okazać, że jakaś nieprawomyślna jednostka pomyśli nie to, co powinna? Będzie miała inne zdanie, niż obowiązujące? Kaczyński zarządzi wszystkim i będzie dobrze. Nie będziey musieli nadwyrężąć mózgownic. Najlepiej, żebyśmy przestali myśleć.\nJuż tak było - jedyna słuszna linia, zarządzanie sumieniem i poglądami. Interesujące że tak postępowała partia, którą PiS tępi i wskazuje jako źródło wszelkiego zła. A teraz robi dokładnie to samo.\nNowy, wspaniały świat. Szlag by to trafił.\nHuxley do spółki z Januszem Zajdlem powinni dostać nagrodę za przepowiadanie przyszłości.\n09:57, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nSłucham jednym uchem wieczoru wyborczego.\nI trafiłam na mowy dwóch głównych kandydatów.\nPonieważ, jako sie rzekło, słuchałam dość nieuważnie, nie zastanawiając sie nad tekstem, zwórciłam uwagę na co innego - melodię głosu.\nI uderzyła mnie różnica. Komorowski mówił swobodnie, naturalnie, konwersacyjnym tonem.\nKaczyński - sztywno, jakby czytał z kartki, niemal mechanicznie. Skojarzył mi sie z postacią Alojzego Bąbla z Akademii Pana Kleksa. Jakby ktoś nie znał, to była lalka, z cybernetycznym wnętrzem, która miała mocno destrukcyjny charakter. Niszczyła wszystko, co tylko nie odpowiadało jego twórcy - golarzowi Filipowi, który chciał rządzić światem.\nAnalogia nasuwa sie sama...\n21:57, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nPojechaliśmy do moich rodziców, zawieźć jakieś sadzonki, które kupiłam mamie na bazarku. Konkretnie dalie, ale to nieistotne.\nPiotrek się bawi swoimi samochodzikami z własnej szafki. (ma taką swoją, tam trzyma różne swoje szpargały u rodziców). My sobie gadamy. Nagle tata poszedł sprawdzić, co tam słychac . I wraca roześmiany.\n- Cisza bywa niebezpieczna.\n- Przecież tam nie jest cicho, słychać pogadywanie? - zdziwiliśmy sie oboje.\n- Ale chwilę temu było cicho.\n- I co wymyślił?\n- najpierw umył samochody przy pomocy klimatyzatora (tą dumną nazwę nosi spryskiwacz do kwiatków, służący do rozpylenia mgiełki przed snem), a potem suszył je wentylatorem....\nOpadliśmy z sił, a Małż usiłował dyskretnie przyklepać sterczące włosy. Bystry facet, nie da sie ukryć, ale nie sądziłam, że coś takiego wykombinuje.\n21:40, agra1 , Kwiatki Pietruszki\nKoniec wyborów, podawane są pierwsze wyniki sondażowe.\nI bardzo mnie zaintrygowała jedna kwestia. Wyniki podawane przez TVP i TVN sie znacznie różnią. Oczywiście w kierunku jedynie słusznym, to znaczy Kaczyński ma lepsze a Komorowski ma gorsze niż te w TVN. I jakoś, niestety, nie potrafię uwierzyć w informacje z TVP. Zbyt wiele razy udowodnili, że są stronniczy i taki drobiazg jak prawda nie przeszkadza im w pracy.\nBardzo jestem ciekawa, jak sie będą miały do tych podawanych przez PKW.\n21:34, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nWe wtorek po moim powrocie z pracy poszliśmy jeszcze na spaerek z psem.\nI na placu zabaw zastaliśmy hulajnogę. Samotna była, porzucona, stała oparta o ławk, z plecaczkiem przewieszonym przez kierownicę, ale za to bez właścicielki (plecaczek był wybitnie damski, podpisany - Zosia.\nPostanowiliśmy się zaopiekować zgubą. Zostały wydrukowane ładne kartki, rozwieszone na placu, a sama hulajnoga powędrowała do woźnego do szkoły - dzieciak najprawdopodobniej i tak tam chodzi, a mógłby być problem z wydaniem, bo bywamy o dziwnych porach.\nDziś sąsiadka, która znała sprawę, złapała Małża na spacerze i raportuje, zę wisi na placu zabaw poczta zwrotna do nas. Kartka od mamy właścicielki pojazdu - znalazła się. I prośba o kontakt.\nmama oczywiście bardzo wdzięczna, coś chciała kupować, cuda wianki.\nA mi sie zrobiło smutno.\nDlaczego jest tak, ze mało kto liczy na zwykłą, ludzką przyzwoitość i uczciwość?\nDlaczego za normalne zachowanie ludzie chcą płacić, odwdzięczać się, rewanżować?\nDlaczego wychwalają to jako coś niezwykłego? Czy to naprawde jest takie niezwykłe, że nie biorę tego, co nie moje, tylko próbuję znaleźć właściciela?\nDlaczego są przeświaczeni, że nie ma nic za darmo?\nMoże dzięki temu zdarzeniu owa Zosia - niezależnie od tego, jak jej sie ułoży zżycie - będzie wiedziała, ze są normalni, porządni ludzie. Że jednak można sobie wzajemnie ufać. Że istnieje takie coś, jak bezinteresowna pomoc.\nI może , kiedyś - sama będzie tak postępować. I przekaże tę postawę swoim dzieciom. I dalej, w świat....\n22:01, agra1 , refleksyjne\nŚlepota nie boli, tylko nogi męczy\nPiątek wieczorem, przed wyjazdem. Zgarnęłam Małża wracającego skądś tam, podjechaliśmy jeszcze samochodem załatwić coś na pobliskim bazarku.\nDotarliśmy do domu, w drzwiach Małżon zadaje strategiczne pytanie:\nNa pewno miał go w ręku chwilę temu, bo potrzebował na bazarku. Wsiadł z nim do samochodu, bo to pamiętam. Czyli albo w domu, albo w samochodzie.\nOblecieliśmy dom - nie ma. Każde z nas przynajmniej dwa razy przeszukało samochód. Nie ma.\nSkorupiak klnąc pod nosem zaczyna mamrotać o blokowaniu kart, bo może wypadł mu na odcinku 10 metrów z samochodu do klatki schodowej i ktoś zabrał.\nSytuacja nieciekawa, następnego dnia mamy jechać na wesele, nie ma czasu na gubienie portfela.\nCoraz bardziej zdenerwowany poszedł po raz trzeci do samochodu. I po chwili wrócił z dziwną miną.\n- Wiesz, gdzie leżał?\n- No nie wiem, jakbym wiedziała, to bym przyniosła. A gdzie?\n- Dokładnie tam, gdzie mówiłem, żę go położyłem. Przy dźwigni zmiany biegów. Czyli na samym wierzchu. Jak to sie stało, że go nie zauważyliśmy?????\nPo powrocie zameldowaliśmy się u rodziców, aby odebrać potomka i psa.\nposiedzieliśmy trochę, pogadaliśmy, poszliśmy na spacer z dwima ogonami - nasz i ich.\nW trakcie spaceru młodemu sie westchnęło:\n- Wiesz, tato, tęskniłem za tobą, i było mi smutno. Ale już wiem, że to mija.\nZamurowało. Takie przemyślenia w tym wieku...\nAle ma rację, wszystko mija, nawet najdłuższa żmija. (Żmijówo, to nie o Tobie. Ty nie mijaj)\n12:38, agra1 , Kwiatki Pietruszki\na może dla odmiany, coś normalnie?....\nOczywiście, jak już dawno stwierdziłam, u nas nie ma szansy, żeby wszystko odbyło się normalnie, bez jakichś dziwacznych i nieprzewidzianych dodatków.\nOddaliśmy Piotrusia pod opiekę rodzicom wcześnie, około 11. Jeszcze wskoczyliśmy do sklepu, kupić jakąś ciecz na drogę, przegryźć coś w rodzaju wczesnego obiadu, bo potem to nie bardzo byłoby kiedy - i w drogę. Oficjalne wyliczenia czasu przejazdu na www.zumi.pl to były prawie dwie godziny, my dojechaliśmy w godzinę z niewielkim ogryzkiem. Droga pusta, sucha, bez korków i niespodzianek.\nZnaleźliśmy hotel, zameldowaliśmy sie, pod prysznic, tapeta n pysk, wskoczyliśmy w stroje galowe i wio.\nPonieważ między samym ślubem a weselem mieliśmy z godzinkę przerwy, postanowiliśmy wpaść jeszcze na chwilę do hotelu.\nOtwieram drzwi - i mnie zatchnęło. W przeności i całkiem dosłownie.\nW pokoju pełno pary, sauna po prostu, a w łazience leje sie pełnym strumieniem woda z prysznica. Wpadłam, zakręciłam, parząc sobie nieco rękę, otworzyłam okno. A Skorupiak popędził po panią z recepcji - no bo w końcu coś dziwnego, nas nie było, klucz oddany, a tu taka niespodzianka. Wodę zakręciliśmy na pewno, nie ma siły, żeby nie zauważyć buchającego wrzątku w łazience mającej wymiary małej szafy. Zwłaszcza, że ja nie potrafię sie malować, jak mam zaparowane lustro.\nI tu sie dopiero zaczęła jazda. Pani w recepcji, skądinąd miła, nie bardzo wiedziała, co robić, i zgodnie z poleceniem, w sytuacji awaryjnej zadwoniła do prezesa, który gdzieś wyjechał. A prezes stanowczo stwierdził, zę to nasza wina, zdewastowaliśmy mu pokój, bo wyszliśmy zostawiając odkręconą wodę.\nNosz, cholera jasna, mogę od biedy sie zgodić, że nie dokręcę kranu i będzie kapać, ale na pewno nikt mi nie wmówi, że zostawiłam odkręcony na full wrzatek.\nOpcje widzę dwie - albo (mniej prawdopodobne) ktoś tam wlazł - raczej nie, bo nic nie zginęło, a włażenie tylko w celu odkręcenia wody jest kompletnie bez sensu, albo mają walniętą instalację.\nNa sugestię tego wariantu pan prezes w rozmowie telefonicznej mi się zapluł, stwierdził, ze niemożliwe, bo wszystko tam było odnawiane i nie ma takiej siły, zęby coś było niesprawne.\nNie wiem, co i kiedy odnawiali, zacieki na tapecie przy drzwiach łazienki sugerowały, ze nie był to pierwszy taki przypadek.\nDraka sie zrobiła duża, prezes zażądał wezwania policji.\nKotłowało sie to wszystko przez dobre półtorej godziny, jak były gliny, to poprosiłam o badanie alkomatem, żeby potem pan prezes nie zarzucał, ze skoro przyjechaliśmy na ślub, to napewno juz byliśmy nawaleni w drzazgi. Skorupiak tłumaczył, jak komu mądremu, że jakbyśmy tak zostawili, to przez trzy godziny naszej nieobecności woda by była już na korytarzu, a cały pokój teżby pływał - a nie tylko łazienka. Z kolei gdyby tylko kapało w stopniu usprawiedliwiającym taką ilość wody, to nie byłoby tyle pary - no, po prostu teoria z niezakręconym przez nas kurkiem kupy sie nie trzyma.\nW końcu stanęło na tym, ze pani zabierze przemoczony dywanik z łazienki, pozbierało sie mopem wodę z podłogi i tyle. Z dwugodzinnym poślizgiem pojechaliśy na wesele....\nCzy my nie moglibyśmy części tych niespodzianek przekazać komuś innemu? Chyba wykorzystaliśmy limit głupich przypadków za następne osiemdziesiąt lat...\n10:25, agra1 , bar sałatkowy\nWakacje od dziecka :)\nKolejny kuzyn zmienił stan cywilny.\nA dla nas była to okazja i święto klasy dotąd niespotykanej.\nOtóż sprzedaliśmy Piotrusia moim rodzicom i mieliśmy WOLNE!!!!!! Całe 24 godziny luzu, bez dziecia, którego trzeba pilnować, nakarmić, zapewnić rozrywki, dogonić, zapędzić spać....\nNie zdarzyło sie nam odkąd Piotrek sie urodził.\nCo nie znaczy bynajmniej, że rodzice porzucili nas z tym na zasadzie "Wasze dziecko, wasz kłopot"\nPrzeciwnie, pomagają, raczej wynika to z naszego podejścia do tematu, ze jesteśmy dorośli i odpowiadamy za siebie, więc za nasze dziecko też. I to nasz problem, jeśli chcemy sie pobawić - było nie mieć dziecka, można by wychodzić w tango co wieczór....\nTym razem wspólnie stwierdziliśmy, że fajnie by bylo, gdybyśmy na to wesele jednak mogli pojechać. Z Piotrekiem by się dało, było trochę dzieciaków w jego wieku, ale to jednak nie jest impreza przeznaczona dla maluchów, poza tym naprawde czasem i nam sie należy trochę rozrywki w sosie własnym, bez potomka.... Do tego całość była poza Warszawą, więc z noclegiem gdzieś w hotelu.\nKolejnym aspektem było przyzwyczajenie Pietruszka do tego, ze można nocować u Mi i Dużego, bez rodziców też. W sytuacjach awaryjnych dobrze mieć takie coś w odwodzie, a przyzwyczaić trzeba jednak wcześniej. No to się zaczął przyzwyczajać.\nI tu chylę czoła przed rodzicami, publicznie i głęboko.\nNie wiem, jak im sie to udało, ale dokonali cudu - zmęczyli nam dziecko. O 19.40 dostałam SMSa z informacją, ze młody już spi.\nrodzina, ach, rodzina....\nWeekend mija, będzie można odpocząć w pracy.\nMoże to idiotycznie brzmi, ale ostatnio mamy takie nagromadzenie różnej maści rodzinnych uroczystości, że zaczynam padać na pysk.\nGłówny problem polega na tym, że wszystkie są fajne, z sympatycznymi ludźmi i ogólnie bardzo chętnie tam idziemy, tylko w sumie robi sie tego troszke za dużo. Z drugiej strony naprawde nie ma nic, z czego można by zrezygnować bez dużego bólu....\nTakie są efekty, jak ktoś ma dużą rodzinę.\nwojna kocio-srocza - kolejna runda\nO tym, że ukochanym zajęciem kota jest wkurzanie okolicznych srok pisałam. Nie dam linki, bo mi sie nie chce szukać, może potem.\nDziś koteczek znalazł nowy sposób na doprowadzenie ich do szału.\nOtóż kocisko wczoraj nie wróciło na noc (w sumie nie dziwię sie, dopiero nocą da sie żyć). Małż zostawił kotu otwarte okno (albo otworzył dzieś o świcie, nie wiem, spałam.)\nJa obudziłam sie około 7 i słysząc koszmarne skrzeczenie, jakie zwykle oznacza, ze śledzą kota, postanowiłam sie zwlec i pójść go wpuścić. A tu okazało sie, ze Czorcik kochany leży sobie wygodnie na parapecie w mieszkaniu, na swoim naleśniku (podkładce z gąbki) - a sroki szaleją z drugiej strony szyby....\nInnymi słowy komfortowa loża w pierwszym rzędzie.\nSąsiad bedzie klął, kiedyś prosił, żeby kota nie wypuszczć na noc właśnie z uwagi na te poranne wrzaski, ale nie zabronię kotu przecież leżeć na jego własnym parapecie....\nciemny lud kupi amerykańską stonkę\nczasem się zastanawiam, czy są granice ludzkiej głupoty, naiwności czy bezmyślności. I niestety wychodzi mi ze chyba nie....\nChoćby teraz. Katastrofa smoleńska - spiskowe teorie dotyczące tego, kto i dlaczego przygotował zamach. Powodzie, ulewy - i tu mnie zatchnęło. Co prawda przeewijały się pomysły, ze gdzieś tam Czesi niby spuścili wodę i przez tonas zalało, ale wydawało mi sie, ze na ulewy to juz nic nie wymyślą nawet najwięksi maniacy.\notóż byłam w błędzie. Wymyślili.\nI to nie byle pan Zyzio trzeźwiejący od czasu do czasu w Pipidówie Dolnej, tylko wydawałoby sie, poważni i myslący ludzie - paulini z Jasnej Góry.\nNa ich stronie znalazłam artykuł, cłkiem poważnie i na serio pisany, w którym niejaki ojciec Stanisław Tomoń pisze, że ostatnio na polskim niebie pojawily sie podejrzane samoloty, które zostawiały za sobą dziwne smugi - podobno inne niż normalne smugi kondenssacyjne. Inność owa miała polegać przede wszystkim na ich regularnym rysunku (równoległe albo przecinające się), i na wydłużonym "okresie rozpadu" - znikały dużo później niż te zwykłe.\nDalej są długie dywagacje na temat kto i czym nas truje, czemu stosowne Agencje nie reagują, co się dzieje w nocy, jak nie widać, że latają... I wyliczanka tablicy Mendelejewa, czyli wszystko, co może bbyć trujące, to nam właśnie spada na głowy.\nWszystko to brzmi mi znajomo. Już były kiedyś pomysły ze zrzutami amerykańskiej stonki na polskie kartofle. Teraz poszło z grubszej rury bo też i ciemny lud ma większe możliwości zdobywania i weryfikowania informacji.\nAle żeby taką brednię rozpowszechnilali oficjalnie na własnej stronie zakonnicy z Jasnej Góry... przykro to mówić, ale moja opinia o nich zjechała do zera, albo jeszcze niżej.\nI tylko przykro że wiele osób w to uwierzy - ze względu na autorytet moralny głoszących - i będą się niepotrzebnie emocjonować i denerwować. Że iluś osobom przez to skoczy ciśnienie.\nA ten autorytet to w moich oczach od dawna mial się marniutko. Teraz po prostu przestał istnieć. Zatruty pierwiastkami zrzucanymi z samolotów.\n21:39, agra1 , komentarz do rzeczywistości\nWędrował sobie przez drogę dojazdowa na osiedlu, starannie flankowany przez dwie panie - żeby mu przypadkiem ktoś krzywdy nie zrobił. Nie ma obaw, zawsze bardzo pilnuję wszelkiej żywizny na drodze, a jeże lubie wyjątkowo.\nTo był pierwszy w tym roku, ale mam nadzieję, ze nie ostatni :)\nmecz srok i- kot - 1:0 dla kota.\nWracamy do domu. Panowie juz wysiedli z samochodu i weszli do mieszkania, ja jeszcze grzebię w torebce - jak zwykle nie moge znaleźć pilota od samochodu.\nObok, na murku, siedzi nasz Pan Kot. Prawdę mówiąc, to Czorta nie widać, ale za to swietnie słychać sroki. Dwie są i wrzeszczą bojowo - ani chybi koteczek gdzieś tam siedzi.\nJak wysiadaliśmy z samochodu, to zlazł, gotów nam towwrzyszyć. Ale jak się okazało, zę u mnie to jeszcze chwile potrwa, to wrócił na mur.\nTo takie przyjemne, siedzieć, nic nie robić, i patrzeć jak przeciwnik i tak dostaje szału.\nmodnie ma być!!!\nprzypomniała mi sie jedna rozmowa z piątkowych poszukiwań kiecki.\nKtóreś z licznych stoisk. Pani juz zdecydowanie nie młoda, z warstwą tapety na twarzy.\n- Dzień dobry, poszukuję sukienki na wesele, w rozmiarze (...), kolorowa.\nPani pokazuje mi coś w przygaszonych mocno barwach- jakieś brązowo-niebieskie coś.\n- Zależy mi na czymś żywszym, bardzej pstrokatym.\n- Ale takie jest teraz modne! - zauważyła pani z oburzeniem.\npopatrzyłyśmy z mamą na siebie:\n- Moda mi nigdy nie przeszkadzała w wyborze ubrań, zawsze interesowało mnie jedno kryterium - czy dany ciuch mi sie podoba.\n- No ale przecież nie może sie pani tak wyróżniać z tłumu!!!!\n- Ależ mogę. Robiłam to przez całe życie i nie zamierzam przestać.\nJak sie łatwo doyślić, sukienki u tej pani nie kupiłam....\nKładzenie Piotrka spać.\nWszystko się poprzestawiało, bo po spacerze w Łazienkach padł i obudziliśmy się oboje około 19.30. Czyli pójście spać godzinę później nie wchodziło w rachubę.\nUdało sie około 22.30. Młody w łóżku, jeszcze wieczorne kolanka. Stwierdził, ze tym razem on nam powie wierszyk, zamiast czytania.\nI szczęki nam opadły. Wierszyk byl swobodną improwizacją na temat "braciszek, siostrzyczka, rodzeństwo i duża rodzina". Opowieść była wielce skomplikowana o tym, jak braciszek zachorował, był jakiś szpital, kłucie, powrót do domu.... Pogubiłam sie w tym wszystkim, jedno było dla mnie oczywiste - niezbyt subtelna aluzja Piotrka na temat rodzeństwa.\nTylko jak my mamy spełnić ten postulat, jak mała gdzina nie raczy pójść spać o przyzwoitej porze?\n22:43, agra1 , bar sałatkowy\nto miało sie nazywać "odpoczynek"....\nPrzedłużony do czterech dni weekend. Czyli mnóstwo czasu, żeby nadgonić zaległości, prawda? I odpocząć. To czemu, do jasnej cholery, sprawy zaległe są nadal zaległe, a ja padam na dziób?????\nPoczątek tego "odpoczynku" juz opisałam. Jak na razie hoya zmianę sznurków chyba przetrwała, oby tak dalej. W piwnicy chyba sucho, aczkolwiek z dołu ogólnie trochę zalatuje stęchlizną, ale to raczej z przeciwlegego korytarza. Inna sprawa, ze niezależnie od powodzi i tak w piwnicy porządek zrobić trzeba.\nPiątek - niby sama przyjemność, kupowanie sukienki na wesele, potem urodziny... Ja chyba nie jestem typową kobietą, bo byłabym szczęśliwa, gdyby to się dało załatwić w 10 minut. Nie dało się, łaziłyśmy miedzy stoiskami przez parę godzin. Ale wróciłyśmy z tarczą.\nUrodziny u ciotki - też przecież rozrywka, można pogadać, zjeść coś dobrego... tylko trzeba jednak mieć jakieś oko na potomka, który poszedł męczyć psy - biegali razem po ogrodzie i psy miały dość znacznie wcześniej, niż Piotrek. A psy, jako sie już rzekło, to są dziesięciomiesięczne berneńczyki - już są wielkości małych cielaków. Potem, jak psy padły, to razem z kuzynem poszli łowic rekiny na korcie chwilowo zamienionym w staw - chyba ręcznie łowił, bo wlazł tam w butach do wody...\nWczoraj dla odmiany po tych wszystkich rozrywkach kolejny kuzyn zaprosił na rodzinny piknik. Poprawiny wesela sprzed miesiąca. Wesele miało miejsce na drugim końcu Europy - zgodnie z tradycją, w parafii panny młodej... Troche daleko było, wiec teraz wersja lokalna. Fajnie było, przypiekłam sie nieco, ale nie na raka, więc nie płaczę. Piotrek ganiał cały czas. Biegał od 13 do prawie 18, zarządzał swoim pięcioletnim kuzynem - niezmordowany. Obawialiśmy sie, że zaśnie nam w samochodzie, i potem będzie cyrk, wiec zagadywaliśmy go skutecznie przez całą drogę, z nadzieją, że jak dojedziemy, to do wanny i do łóżka, i w pół godziny będzie unieszkodliwiony.\nGdzie tam, jak dojechaliśmy, to zażyczył sobie wyjść na spacer z psem - psu sie należało, więc poszliśmy. Potem była długa dyskusja na temat wanny - bo on nie chce iść spać. W końcu jakoś go przekonałam, ale nie dał sie zapędzić do spania. Zasnął w końcu około 21....\nDziś jeszcze byliśmy w Łazienkach. Przyjechała do Warszawy moja koleżanka ze studiów, dawno sie nie widziałyśmy. Piotrek znowu biegał, usiłował znaleźć jakieś zwierzątka, które by chciały jeść - przegwizdana sprawa w niedzielę po południu. Wszystko nażarte, wiało przed nachalnymi dziećmi. To wpuściłam go na plac zabaw przy parku.\nW sumie wysiłek czterech dni spowodował, zę teraz śpi. Pewnie sie obudzi około 20 i stwierdzi, ze jest wyspany, ale nie mam siły sie w tej chwili z nim użerać, sama bym poszła spać. tylko pranie uśmiechało się do mnie radośnie z pralki, pozostałe czynności domowe też się szczerzą, a Skorupiak zległ, wszystko wskazuje na to, że może mieć grypę. Jutro wreszcie idzie do lekarza.\nI to ma byc odpoczynek....\nNotka zacznie się podobnie do wczorajszej - padam na pysk. Cóż poradzić, takie są realia.\nRano odstawiłam Pietruszka do przedszkola (wyrodna matka, wiem, ale inaczej w ogóle bym nie dała rady), i popędzilam do rodziców. Szybka zamiana z tatą na samochody i z mamą do weterynarza.\nHm, przeczytalam poprzednie zdanie i się uśmiechnęłam. Nie wiem, czy nasza pani dr zna sie na żmjach, natomiast tym razem chodziło o psa. Garda na widok gabinetu stosuje bierny opór i po prostu staje w miejscu - 30 kg psa... Jedna ciągnęła, druga popychała i jakoś się doszło. Obejrzana, goi sie wszystko ładnie, do widzenia. Pies nagle dostał znacznego przyspieszenia....\nPo załatwieniu psich spraw pojechałyśmy do Nadarzyna - musiałam wreszcie poszukać sobie sukienki, jedno wesele - kuzyna, za tydzień, drugie - brata - w sierpniu, a ja jestem typową kobietą i oczywiście NIE MAM CO NA SIEBIE WŁOŻYĆ. To znaczy, już mam, obleciałyśmy z mamą wszystkie stoiska w Centrum Mody w Nadarzynie i w ostatnim znalazłam sukienke, która mi sie spodobała i pasowała. Wcześniej było pare ładnych, ale albo rozmiaru nie było, albo nawet był, ale coś nie tak się układało. Za to w ostatnim jak weszłyśmy, to mama od razu stwierdziła, że tu się uda. Skąd wiedziała? Ano stąd, że sprzedawczyni czytała "Pamiętnik" Sparksa... Nie ma jak dobre racjonalne uzasadnienie, prawda? Ale rację miała, kupiłam i się cieszę. Teraz jeszcze tylko dobrać buty....\nOdfajkowawszy sprawę kiecki najchętniej bym padła na kanapę i się nie ruszała do wieczora. Nie ma tak dobrze, jeszcze trzeba było zamienić się z powrotem na samochody i zrobić niewielkie zakupy, i na godzinę 18 dotrzeć na urodziny Ciotki. Nie napiszę, które, kobieta ma zawsze 18, nawet jak ma stado prawnuków. Dzieciaki szalały, Piotrek do spółki z jednym z kuzynów poszedł męczyć psy - dwa młode berneńczyki. Wszyscy ostrzegali, że psy mogą zrobić krzywdę, bo młode, duże, z rozpędu wpadną i przewrócą. Albo prorokowali, że psy zamęczą Piotrka. Gdzie tam. Po półtorej godzinie zabawy psy leżały padnięte na trawniku, a chłopaki ganiały dalej.\nSkąd to dziecko bierze tyle energii????\nTyle dobrego, że jak wreszcie dotarliśmy do domu i udało się młodego zapakować do łóżka, to zasnął w dziesięć minut.\nChciałabym mieć tyle siły co on. Albo kółko, takie jak dla chomika, żeby mógł się wybiegać i zmęczyć.\nTak czy inaczej, on śpi, a ja idę zrobić to samo.\nok. 22 dzwonek domofonu - sasiad z sugestią, żebyśmy sprawdzili piwnicę, bo u niego wody po kostki. Na szczęście nie jest tak źle, on ma z drugiej strony korytarza. Ale wybiło studzienkę odpływową i parę centymetrów było. Za to w hali garażowej podobno basen, sąsiedzi z drugiej części budynku wybierają wode z piwnic wiadrami i podają sobie łańcuszkiem, pomstując przy okazji. Najbliższe ulice zalane kompletnie, metro też pływa.\nZdaje się, że opatrzność postanowiła uwzględnićmoje marzenie o spływie kajakowym.\nOstrożnie z życzeniami bo sie mogą spełniać.\nI niech sie wreszcie ten rok skończy, koszmar jakiś co chwila coś, i to od razu z bardzo grubej rury.\nObyś żył w ciekawch czasach.... Faktycznie to bardzo mocne przekleństwo.\n23:51, agra1 , komentarz do rzeczywistości


MODUS VIVENDI HOTEL SANREMO - San Remo, Włochy\nVia Privata Serenella 34, San Remo, Włochy\nNiepowtarzalny 3-gwiazdkowy Modus Vivendi Hotel oferuje współcześnie urządzone pokoje w uroczej dzielnicy San Remo. Od roku 2002 jest znanym hotelem położonym w centrum San Remo. Zapewnia swoim gościom windę, bezpłatny parking i przechowalnię bagażu jak również kort tenisowy, zewnętrzny basen i taras na dachu.\nHotel mieści się w przyjemnej dzielnicy San Remo, w pobliżu Teatr Ariston, La Pigna i Mike Bongiorno Statue. Zaledwie 20 minut od centrum San Remo.\nObiekt posiada 50 pokoi gościnnych z Pokój Czteroosobowy typu Deluxe, Pokój Czteroosobowy typu Superior i Pokój Trzyosobowy typu Deluxe, wyposażonych w indywidualną kontrolę parametrów klimatycznych, Wi-Fi, mini bar, biurko i sejf na laptop. Większość pokoi oferuje panoramiczny widok na ocean. Goście mogą korzystać z prywatnych łazienek z wanną, prysznicem i szlafrokami, dostępnymi we wszystkich pokojach.\nCodziennie serwowane jest wliczone w cenę noclegu śniadanie. Restauracja tarasowa serwuje wykwitne posiłki. Bar tarasowy serwuje koktajle.\n30 km do lotniska Heliport Monte Carlo-Fontvieille.\nTroskliwa obsługa hotelu jest zawsze w pobliżu, aby zapewnić bezpłatne usługi przewozowe, usługę budzenia i usługę ścielenia łóżek.\nModus Vivendi, Włochy\nMartinei Apartment Riomaggiore


Puder czy korektor ? - Wizaz.pl\nPuder czy korektor ?\n2006-03-03, 15:35 #1\nMam takie pytanie otóż chce zamaskować krosty. Nie wiem co wybrać puder, korektor albo fluid Chciałabym się dowiedzieć co jest mniej szkodliwe dla skóry. Z gory dziękuje za odpowiedzi\n2006-03-03, 15:49 #2\nDot.: Puder czy korektor ?\nzacznę od tego, że obecnie pudry, korektory czy fluidy dobrych marek nie są szkodliwe. Oczywiście pod warunkiem, że nie będą one zbyt ciężkie. Wiele kosmetyków tego typu zawiera pięlęgnacyjne składniki lub też takie, które przyspieszają gojenie wyprysków. Trzeba tylko pamiętać, aby wieczorem zrobić bardzo dokładny demakijaż.\nJa bym proponowała, abyś na krostki zakupiła korektor (taki specjalny, który ma też funkcje lecznicze, może firmy La Roche Posay), a na to nakładała leciutki podkładzik.\nNajlepiej napisz coś więcej o swojej skórze, czy jest tłusta czy mieszana, czy się błyszczy, jak dużo masz tych krostek, czy już się wcześniej malowałaś. Może dziewczyny polecą Ci dobre korektory, bo ja akurat ich nie używam. Pozdrawiam\nEDIT Ewko, właśnie spojrzałam, że masz dopiero 14 lat. To może korektor + podkład to za dużo dla Ciebie? Nie wiem czy możesz się tak malować do szkoły. A może zamiast podkładu krem tonujący?\nCzas edycji: 2006-03-03 o 15:52 Powód: dopisanie paru zdań\n2006-03-03, 16:10 #3\nSporo mam tych krostek niestety, skroa troche sie blyszczy .Chocolatko mozesz powiedziec cos wiecej o tym kremie tonujacym jakie ma wlasciwosci ,ile kosztuje i jaka firma\n2006-03-03, 16:21 #4\nja przede wszystkim proponuję wizytę u sprawdzonego dermatologa\n2006-03-03, 16:47 #5\nEwko, tylko, że krem tonujący nie przykryje żadnych krostek. Myślałam, abyś użyła korektora, a dopiero później takiego kremu. Bo na zamaskowanie krostek używa się korektorów. Krem tonujący ma m.in. Vichy.


O wpływie na media słów kilka - relacja Agnieszki Oszust\nMedia kształtują opinię publiczną, a co kształtuje media? Polityka, portale społecznościowe a może historia? Na te pytania próbowali odpowiedzieć uczestnicy panelu „Media kształtują opinię” podczas Polsko-Niemieckich Dni Mediów w Lipsku.\nNie ma możliwości, by światy medialny i polityczny się nie stykały, mówił Peter Frey, naczelny Zweites Deutsches Fernsehen (ZDF): - Media muszą być blisko tych, o których piszą, m.in. polityków przedsiębiorców czy hierarchów kościoła. Problem polega na tym, czy dziennikarze są na tyle dociekliwi, by odróżnić prawdę rzecznika prasowego od prawdy np. instytutów badawczych.\nZ niemieckim redaktorem zgodził się Sławomir Sieradzki. Zastępca Polskiego Radia dla Zagranicy dodał, że politycy próbowali i będą próbować wpływać na media: - To w jakim stopniu im się to uda, zależy od kręgosłupów moralnych dziennikarzy – zaznaczył Sieradzki. Te kręgosłupy nie zawsze są wystarczająco mocne. Piotr Gursztyn, dyrektor TVP Historia podkreślił, że zamiast stać na straży rzetelności, wielu dziennikarzy stało się medialnymi gwiazdami. Według Gursztyna są temu winne social media: - Po latach dydaktyzujących programów, teraz widzowie sami mogą stać się dziennikarzami, ale w internecie. Podkręcają tym samym dyskusję na forach i wciągają w nią dziennikarzy.\nJak sobie radzić z tą sytuacją? - dopytywała moderatorka, Weronika Priesmeyer-Tkocz.\n- Czasem polskie media uciekają się do cenzury – niechętnie przyznał Sieradzki i dodał, że Polacy starają się czerpać z niemieckich, najlepszych wzorców.\nProblem politycznych nacisków na dziennikarzy mniej dotyczy mediów regionalnych, przyznała Elke Haferburg. Dyrektorka regionalnego radia NDR w Meklenburgii-Pomorzu Przednim zauważyła, że media regionalne są blisko słuchacza i lokalnych problemów. Jednak i tutaj pojawiają się konflikty. – Ludzie lubią termin „łże-media”. Co ciekawsze wszystko co przeczytają w internecie biorą za pewnik.\nProblem zaufania do mediów, a przeceniania roli internetu widać na przykładzie ZDF. Dyskutując o tym paneliści odnieśli się do sytuacji podczas nocy sylwestrowej w Kolonii. Telewizja przez kilka dni nie podała informacji o atakach na niemieckie kobiety. Internauci szybko ocenili – media, pod wpływem rządu, bały się potwierdzić doniesienia. Sprostował to Peter Frey: - Policja zbierała informacje i potrzebowała aż czterech dni na zorganizowanie konferencji prasowej. A piątego wybuchła fala doniesień o wydarzeniach. My naprawdę nie chcieliśmy zamiatać tego pod dywan. Konsekwencje milczenia jednak były i przyznaliśmy się do błędu.\nFrey podkreślił też rolę dostępu publiczności do międzynarodowych mediów i jeszcze raz – do social mediów. Zauważył też, że jedna przemilczana informacja szybko się mści – bo do niej widzowie i tak dotrą np. przez BBC czy CNN.\nUczestnicy panelu zgodzili się też, że polityka i social media to nie wszystko. Jest też historia, dla wielu widzów bardzo ważna. To silne zainteresowanie przeszłością widać w obu krajach, w Polsce i w Niemczech. Renesans przechodzą tematyczne stacje, takie jak np. TVP Historia. Czego możemy się z nich nauczyć? Nie ma przecież jednej historycznej prawdy. Dlatego tak ważny jest pluralizm pokazywanych materiałów. – Dumni jesteśmy na przykład z materiałów o Holocauście. Wyemitowaliśmy dziewięć odcinków po 45 minut każdy. To była międzynarodowa kooperacja – mówił Frey.


SportFan - ośrodek sportowo-rekreacyjny w Nowym Dębcu - noclegi, domki letniskowe, pokoje, domki do wynajęcia, wczasy nad jeziorem - Cennik\ndomek nad jeziorem Nowy Dębiec | pokoje do wynajęcia Nowy Dębiec | Nowy Dębiec noclegi | wolne pokoje Nowy Dębiec\nRezerwacji można dokonać telefonicznie. Warunkiem ważności rezerwacji jest wpłata zaliczki na poniższe konto w ciągu 5 dni od dokonania wstępnej telefonicznej rezerwacji:\nul. Leśna 26 64-000 Nowy Dębiec\nNr konta: 70 1090 1274 0000 0001 3086 7078\nZaliczka rezerwacyjna jest podstawą rezerwacji - brak zaliczki traktujemy, jako rezygnację z rezerwacji.\nDopuszcza się możliwość rezygnacji z zarezerwowanego miejsca do 20 dni przed rozpoczęciem rezerwacji - zwrot 20-procent kwoty zaliczki.\nW przypadku nie otrzymania informacji o rezygnacji kwota zaliczki nie zostanie zwrócona.\nOśrodek rekreacyjno-wypoczynkowy SportFan - CENNIK USŁUG SEZON 2021\nCena za domek uzależniona jest od ilości osób w nim przebywających oraz od długości pobytu.\nCena za domek (do 4 osób w domku) to koszt 200 PLN (na 3 doby)\nCena za domek (do 4 osób w domku) powyżej 3 doby to koszt 180 PLN\n1 doba za domek (powyżej 4 osób w domku) to koszt 30 PLN od osoby\nDla grup zorganizowanych przygotowana jest specjalna oferta cenowa - zadzwoń i przekonaj się sam!\nCena za Domek Lux to 230 PLN (1 doba)\nRegulamin Rezerwacji i Wynajmu Domków Letniskowych w Ośrodku SportFan\n1. Niniejszy Regulamin określa warunki, na których można dokonać rezerwacji i wynajmu Domków Letniskowych. Dokonanie rezerwacji jest jednoznaczne z zaakceptowaniem postanowień niniejszego Regulaminu. W momencie dokonania rezerwacji umowę najmu uważa się za zawartą.\n2. Uzgodnioną rezerwację wstępną (telefonicznie ) należy potwierdzić wpłacając na konto: Bank WBK w Kościanie Nr 70 1090 1274 0000 0001 3086 7078 kwotę zadatku, ustaloną wcześniej należy wpłacić w ciągu 5 dni od zgłoszenia pobytu telefonicznie. Brak wpłaty w powyższym terminie spowoduje anulowanie rezerwacji wstępnej.\n6. W dniu przyjazdu pobierana jest kaucja w wysokości 100 PLN, która jest zwracana w dniu wyjazdu po sprawdzeniu Domku Letniskowego wynajmowanego przez Najemcę. Jeżeli będą jakieś szkody pozostawione przez Najemcę kaucja przepada na rzecz pokrycia kosztów. Szkody, które będą przekraczały kwotę 100 PLN będą rozliczane osobno.\n7. W przypadku całkowitej rezygnacji Wynajmującego z pobytu, z przyczyn niezależnych od Ośrodka, zadatek nie podlega zwrotowi. Zmiana terminu rezerwacji przez Wynajmującego tylko po uzgodnieniu z Ośrodkiem, przy uwzględnieniu wolnych miejsc.\n8. Doba rozpoczyna się o godzinie 15:00, a kończy o godzinie 12:00.\n9. W przypadku braku możliwości dotarcia na umówioną wcześniej godzinę, Wynajmujący zobowiązany jest do natychmiastowego powiadomienia telefonicznie Właściciela lub osoby odpowiedzialnej za przekazanie kluczy.\n10. Wynajmujący zobowiązany jest w dniu przyjazdu do uregulowania całej należności za pobyt nawet, jeśli z przyczyn niezależnych od Właściciela, przyjazd lub pobyt ulegnie opóźnieniu lub skróceniu (powody osobiste, trudności komunikacyjne, strajki, itp.).\n11. W przypadku skrócenia okresu pobytu przez Wynajmującego, kwota za niewykorzystany okres nie jest zwracana.\n12. Za doznane urazy, szkody i zniszczenie mienia (szkody spowodowane na zdrowiu i majątku trzeciej osoby), również za kradzież bagaży w czasie całego pobytu, Ośrodek nie ponosi odpowiedzialności.\n13. Uwagi co do uszkodzeń, zniszczeń należy zgłaszać natychmiast do Właściciela. Brak zgłoszenia szkód po poprzednich gościach obciąża obecnego Najemcę.\n14. Wynajmujący odpowiada finansowo za szkody powstałe w Domku Letniskowym w czasie jego pobytu i wyraża zgodę na to, aby wszelkie naprawy zniszczeń, uzupełnienie braków w wyposażeniu lub usunięcia usterek wykonane zostały na jego koszt.\n15. W Domku Letniskowym obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu.\n17. Przebywający na terenie ośrodka winien przestrzegać przepisów BHP oraz przeciwpożarowych, a w szczególności zabrania się: używać przyrządów lub aparatów zasilanych energią elektryczną lub gazową nie będących wyposażeniem tych pomieszczeń i mogących wytworzyć zagrożenie pożarowe np. grzałek elektrycznych, grzejników, palników gazowych,\n18. Cisza nocna od godziny 22:00 do 6:00\n19. Na terenie Domków zakazuje się gotowania obiadów.\n20. Po opuszczeniu Domku nakazuje się bezwzględne odłączenie energii elektrycznej.


Radioaktywne Recenzje [WYWIAD] Nasza rozmowa z Wiktorem Kiełczykowskim ~ Radioaktywne Recenzje\n[WYWIAD] Nasza rozmowa z Wiktorem Kiełczykowskim\n03:06 Artykuł No comments\nChcąc dowiedzieć się więcej, postanowiłem porozmawiać o tym z reżyserem i pomysłodawcą serialu - Wiktorem Kiełczykowskim. Opowie nam o tym co było, jest i będzie. Zainteresowani? Zapraszam ;)\nŁukasz: Witaj Wiktorze, jak zapewne się domyślasz, chciałbym porozmawiać z Tobą o Twojej najnowszej produkcji pt. "Horda". Z tego co udało mi się już zauważyć, zdobywa ona coraz większy rozgłos wśród fanów gatunku i nie tylko, zapewne bardzo Cię to cieszy?\nŁ: Mówisz, że nie byłeś fanem kina grozy, ani tym bardziej zombie. Coś musiało Cię jednak natchnąć, by wybrać ten kierunek. Ja pamiętam, że w moim przypadku był to film "Resident Evil" jak był jeszcze na VHS. To tam pierwszy raz ujrzałem postać zombie. Wtedy poczułem powołanie, które towarzyszy mi do dzisiaj przy pisaniu kolejnych rozdziałów w opowiadaniu. Jaki był Twój "impuls"?\nW: Pamiętam że pierwszym filmem jaki obejrzałem było "28 Dni Później". Potem obejrzałem remake "Świtu Żywych Trupów", a następnie "Ziemie Żywych Trupów". Jednak głównym motywem, przez który sięgnąłem do tego gatunku, był klasyk "Noc Żywych Trupów" Georga Romero. Klasyczny film, pierwsza produkcja tego typu, która wstrząsnęła światem. Od razu wyczułem w nim pointe ap ropo segregacji rasowych, które wtedy były głównym problemem Ameryki. To mnie właśnie zaciekawiło w tym gatunku. O dziwo, jak potem poczytałem o produkcji tego filmu, to twórcy sami nie zdawali sobie sprawy, że robią takie głębokie dzieło, wręcz manifest. Zwykły przypadek. Po prostu jedyna osoba, która w ich środowisku umiała jako tako grać, był czarnoskóry Duane Jones. Przypuszczam że gdyby nie to, dzisiaj nie mielibyśmy tylu produkcji o zombie.\nŁ: Skoro mówimy tutaj o produkcjach o zombie, na pewno spotkałeś się z pytaniem "czy będzie to przypominać The Walking Dead?", ostatnim razem jak mi na nie odpowiedziałeś, to wspomniałeś, że będzie to bardziej w stylu słowiańskim, więc moje pytanie będzie brzmieć następująco : Co masz na myśli mówiąc "bardziej w stylu słowiańskim?"\nŁ: Po raz drugi udało Ci się mnie zaskoczyć. Przede wszystkim tym co wcześniej mówiłeś o tworzeniu bez chęci zysku (przynajmniej na razie), a teraz mówisz o stworzeniu czegoś, co będzie nam bliższe - nam czyli Polakom. Poczytałem trochę o was przed tą rozmową i doczytałem się, że jest to produkcja nie tylko na skalę krajową, ale również międzynarodową, jeżeli się nie mylę - a mam nadzieję, że nie - to czy przedstawienie stylistyki słowiańskiej nie będzie ryzykowne dla was pod tym względem?\nŁ: Dowiedziałem się już bardzo wiele na temat samej idei serialu, ale nie zapominajmy, że tworzą go ludzie. Nazwiska aktorów, którzy będą grać bohaterów w Hordzie, można znaleźć w znanych wszystkim serialom typu "Barwy Szczęścia" czy "Samo Życie", więc można powiedzieć, że nie pracujesz z amatorami, tylko ludźmi zajmującymi się tym na co dzień. Możesz powiedzieć trochę na temat współpracy i atmosfery na planie?\nW: Ja część tych ludzi znam od dawna. Pracujemy ze sobą, spotykamy się, gadamy na różne tematy. Większość bohaterów pisałem pod konkretnych aktorów, żeby pasowali nie tylko wyglądem, ale również umiejętnościami, głosem, wyglądem. To nie są przypadkowi ludzie. Gabriela Całun, która gra główną rolę w naszym serialu, wcale nie miała grać głównej bohaterki. Poznaliśmy się dopiero na planie, kiedy zobaczyłem jak gra, zmieniłem praktycznie cały scenariusz dla niej. Zmieniłem wydźwięk całego głównego wątku z męskiej wersji na damską. Gabriela nie tylko jest świetną aktorką, ale również tańczy i co najważniejsze, od wielu lat ćwiczy boks. Ma wszystkie predyspozycje aby grać rolę samotnej bohaterki. Również nie wszyscy są aktorami. Jedną z ról gra Jacek Dewódzki, ex wokalista zespołu Dżem teraz zespołu Revolucja, czy Ewa Olbrychska, która jest na co dzień dziennikarką. Szukam raczej osobowości i poparcia w ludziach. Bo w takim projekcie oddanie sprawie jest rzeczą najważniejszą. Kilka osób w ten sposób odpadło z ekipy i obsady w przedbiegach. A współpraca na planie bywa różna, ale dogadujemy się w większości przypadków. Czasami muszę wydrzeć japę, albo tupnąć nogą i powiedzieć "To róbcie sobie sami, jak wiecie lepiej", ale tak to jest git.


Cała prawda o programistach [RAPORT] | Kodilla.com\nCała prawda o programistach [RAPORT]\nOpublikowano 18.02.2019 15:01 przez Marek Zoellner\nChcą być na czasie z nowymi technologiami i dobrze się przy tym bawić. Większość z nich kodowania uczyła się online, a wielu uważa się za samouków, ale pracować wolą już w zespole, mając co najmniej po dwa monitory.\nNa przełomie grudnia i stycznia ponad 9000 tysięcy programistów wzięło udział w badaniu przeprowadzonym przez CodinGame. To międzynarodowa firma technologiczna, która prowadzi platformę internetową z łamigłówkami i zadaniami pozwalającymi pasjonatom kodowania szlifować swoje umiejętności. Uczestnicy badania zostali wzięci pod lupę odpowiadając na pytania m.in. o to, jakie mają doświadczenie, wykształcenie, z których języków programowania czy frameworków korzystają najczęściej i czy sprawia im to przyjemność.\nJeśli Ty też zastanawiasz się, czy zostać programistą, zapoznaj się z najciekawszymi wnioskami płynącymi z badania CodinGame Developer Survey Report 2019. Z pewnością pomogą Ci w podjęciu tej ważnej decyzji :)\nJeśli wydaje Ci się, że programiści pracują przez określoną liczbę godzin w ciągu dnia, to bardzo się mylisz. Aż 87 proc. respondentów przyznało, że kodowanie to dla nich nie tylko obowiązek. Poza pracą lub szkołą regularnie programuje prawie 40 proc. z nich, a niemal 50 proc. od czasu do czasu. Na własne projekty poświęcają od 1 do 8 godzin dziennie. Tylko nieco ponad 4 proc. wychodząc z biura wyłącza komputer i zapomina o nim wracając do domu.\nCo więcej, aż 80 proc. programistów traktuje swoje zajęcie jako dobrą zabawę. “W jakiej innej branży ludzie tak bardzo lubią swoją pracę?” - pytają autorzy raportu i od razu odpowiadają na pytanie, gdzie specjaliści IT są najszczęśliwsi biorąc pod uwagę kraj zamieszkania. Jak myślicie? Otóż w tym rankingu na pierwszym miejscu znalazła się Brazylia (32,93 proc.), a po piętach depczą jej Kanada (32,91 proc.) i Stany Zjednoczone (32,59 proc.). Polska również wypadła świetnie, bo zajmujemy 5. miejsce (30,23 proc.) tuż za Niemcami (30,65 proc.).\nTym natomiast, co w branży IT zapewnia im najwięcej szczęścia jest - jak się okazuje - przejrzysta organizacja pracy. Wskazało ją 44,8 proc., co sprawia, że ten powód staje się ważniejszy niż możliwość pracy zdalnej (27,1 proc.) czy też możliwość podnoszenia kwalifikacji poprzez dodatkowe kursy i szkolenia (25,2 proc.). Co ciekawe, w badaniu wskazano również lepszy sprzęt, który przyczynia się do szczęśliwości ponad 16 proc. respondentów.\nNo właśnie, sprzęt… Jeden monitor to zdecydowanie za mało. Spośród badanych 61,1 proc. stwierdziło, że aby odpowiednio wyposażyć stanowisko pracy, potrzeba co najmniej dwóch. Ale spokojnie! Jeśli na razie masz pod ręką tylko laptopa, na początek to w zupełności wystarczy. Platforma szkoleniowa Kodilli zbudowana jest w taki sposób, abyś mógł się z nami uczyć na zwykłym sprzęcie. Nie musisz inwestować w superwydajne i superszybkie komputery. To przyjdzie z czasem :)\nSkoro już jesteśmy przy sprzęcie, spójrzmy też na systemy operacyjne, które są najchętniej wykorzystywane. Niemal połowa (49,4 proc.) badanych wybrała Windows, a 34,7 proc. Linuxa. Tylko 13,6 proc. postawiło na Mac OS. Jeśli zatem na razie nie stać Cię na “maka”, nie przejmuj się tym, nie będziesz się specjalnie wyróżniać.\nJeśli chodzi o wykorzystywanie frameworków warto zauważyć, że podium zajmują te, na które postawiliśmy również w Kodilli. Na pierwszym miejscu mamy Node.js (21,1%), drugie to Spring (16,9 proc.), zaś trzecie React (15,4 proc.), któremu niedawno poświęciliśmy nowy bootcamp.\nSposobów jest wiele, ale sprawdźmy, co odpowiedziało ponad 9000 badanych. Niecałe 40 proc. podążyło tradycyjną drogą, wybierając uczelnię wyższą, zaś 36 proc. stwierdziło: “jestem samoukiem”.\nCzy można się uczyć samodzielnie? Jak najbardziej, pisaliśmy już o tym wiele razy, omawiając różne sposoby pozyskiwania wiedzy bez konieczności wiązania się na 5 lat ze studiami. Do podobnych wniosków doszli respondenci biorący udział w badaniu. Najwięcej, bo prawie 60 proc. z nich korzysta z internetowych samouczków, tutoriali, ale także oficjalnej dokumentacji. Dotyczy to jednak wyłącznie treści pisanych, bo 48 proc. używa zarazem YouTube i zamieszczonych tam filmików.\nZ badania wynika też, że coraz popularniejsze są kursy online. Na zdobywanie wiedzy w ten sposób zdecydowało się 35,2 proc. osób, podczas gdy kursy offline wybrało zaledwie 8,6 proc.\nZ naszego doświadczenia wynika, że szkolenie z programowania przez internet to bardzo wygodna forma, szczególnie dla osób, które muszą pogodzić naukę z innymi obowiązkami. Bardzo doceniają jednak również wsparcie Mentora, który pomoże rozwiać wątpliwości i odpowie na pytania, kiedy w trakcie szkolenia pojawią się trudności.\nJeden za wszystkich, wszyscy za kod\nWiększość (56,5%) programistów jest pozytywnie nastawiona do swoich kolegów z pracy. Do poczucia wspólnoty, a wręcz pewnego połączenia duchowego z zespołem przyznało się 38,6 proc. z nich. Natomiast 17,9 proc. czuje się zachęcanych i wspieranych przez innych podczas codziennych zadań.\nW raporcie przeczytamy również, że wbrew stereotypom programiści wcale nie są samotnymi wilkami. Coraz więcej z nich uważa, że tylko praca zespołowa ma sens i przynosi im satysfakcję. A to jest coś, czego od początku uczymy podczas bootcampów Kodilli. Biorąc udział w naszych szkoleniach współpracujesz nie tylko z Mentorem, ale także tworzysz grupowe projekty i dołączasz do społeczności Kursantów na naszym czacie. Dzięki temu będziesz lepiej przygotowany do pracy w firmach, w których praca zespołowa to podstawa.\nBlog prawdę Ci powie\nNa koniec jeszcze jedna ciekawostka. Skoro już trafiłeś na naszego bloga i przeczytałeś ten artykuł, to znaczy że nawet mimo braku doświadczenia masz w sobie coś z programisty. Według badania CodinGame właśnie blogi są miejscem, w którym specjaliści IT najchętniej szukają informacji. Przyznaje się do tego 70 proc. z nich (teraz to już właściwie 70 proc. +1).\nA jeżeli jeszcze bardziej chcesz się wczuć w rolę programisty, podejmij nasze wyzwanie i zacznij naukę kodowania już dzisiaj:\nPodejmij wyzwanie Kodilli


1.Dokonaj podziału geografii ze wzgledu na przedmi... - Zadane.pl\n1.Dokonaj podziału geografii ze wzgledu na przedmiot badań. 2.Dokonaj podziału geografii ze wzgledu na zakres badań. 3.Wymien znane Ci źródła informacji geograficznej. 4. Dokonaj charakterystyki globusa 5.Co to jest mapa i jakie elementy zawiera? 6.dokonaj podziału map ze wzgledu na skalę 7.dokonaj podziału map ze wzgledu na treść i znajdz przykłady w atlasie 8.dokonaj zamiany skali 1:1000 000, 1 cm 2 km 9.wymien rodzaje zniekształceń na mapie 10.co to jest odwzorowanie kartograficzne? podaj przykłady typów odwzorowań 11.podaj przykłady zastosowań poszczególnych odwzorowań na mapach 12.podaj przykłady zastosowań poszczególnych nauk geograficznych w zyciu codziennym 13. czym zajmuje sie geografia społ- ekonomiczna i jakie nauki wchodzą w jej skałd? 14.z jakich źródeł informacji skorzystasz przystępując do charakterystyki własnego regionu? 15.wskaż przyczyny ograniczeń wiarygodności danych pochodzących z internetu\nprzez asia9636 03.12.2009\n1.Dokonaj podziału geografii ze wzgledu na przedmiot badań.\na) geografia fizyczna:\nb) spoleczno gospodarcza (ekonomiczna)\nc) kartografia - nauka o mapach\nd) geografia regionalna\n2.Dokonaj podziału geografii ze wzgledu na zakres badań.\n3.Wymien znane Ci źródła informacji geograficznej.\na) badania terenowe\nb) materialy publikowane:\nd) systemy nawigacji satelitarnej\n4. Dokonaj charakterystyki globusa\nGLOBUS to model Ziemi przedstawiony w rzucie na kule, posiada siatke geograficzna, zastosowana jest skala.\n5.Co to jest mapa i jakie elementy zawiera?\nMAPA - obraz powierzchni Ziemi przedstawiony na plaszczyznie w skali, za pomoca znakow umownych zawartych w legendzie, w odwzorowaniu kartograficznym.\n6.dokonaj podziału map ze wzgledu na skalę\na) topograficzne (wielkoskalowe)- wykonane w skalach mniejszych od 1:200tys\nb) przegladowo topograficzne (srednioskalowe)- w skalach od 1:1 000 000\nc)przegladowe- w skalach mniejszych od 1:1 000 000\n7.dokonaj podziału map ze wzgledu na treść a) przyrodniczo-geograficzne\n10.co to jest odwzorowanie kartograficzne? podaj przykłady typów odwzorowań\nodwzorowanie kartograficzne- sposob przeniesienia powierzchni kulistej na plaska\n11.podaj przykłady zastosowań poszczególnych odwzorowań na mapach\n-plaszczyznowe-najlepiej oddaja powierzchnie biegunow\n-stozkowe- o punkcie stycznosci 45⁰\n-walcowe- o punkcie stycznosci 0⁰\n13. czym zajmuje sie geografia społ- ekonomiczna i jakie nauki wchodzą w jej skałd?\nGeogr. spoleczno gospodarcza (ekonomiczna):


Jubileusz wśród gwiazd\nDługo oczekiwany koncert Grupy MoCarta w Miejskim Ośrodku Kultury uświetnił jubileusz XX-lecia Towarzystwa Muzycznego im. Karola Nicze.\nW 2000 roku z inicjatywy uczniów i przyjaciół wybitnego pianisty powstało w Pabianicach Towarzystwo Muzyczne im. Karola Nicze.\n– Powstaliśmy, aby krzewić kulturę muzyczną w naszym mieście – rozpoczęła sobotni koncert Bogumiła Czyżewska, wiceprezes. – Na jubileusz dwudziestolecia zaplanowaliśmy wiele koncertów i wydarzeń muzycznych, które jednak nie odbyły się z powodu pandemii.\nTym razem nie było niespodzianek.\n– Dwa razy odkładany był koncert Grupy MoCarta. Ale do trzech razy sztuka i cieszę się, że dzisiaj wysłuchamy tego niezwykłego kwartetu smyczkowego – powiedział prezes Hieronim Ratajski.\nGrupa MoCarta powstała w 1995 roku. Tworzą ją skrzypkowie Filip Jaślar i Michał Sikorski, wiolonczelista Bolesław Błaszczyk i altowiolista Paweł Kowaluk.\nKażdy ich utwór to starannie dobrane fragmenty muzyki klasycznej i rozrywkowej, połączone wraz z akcją sceniczną i kilkoma rekwizytami w całość. Kwartet, który rocznie gra około dwustu koncertów w Polsce i za granicą, zaprezentował w Pabianicach program „Wśród gwiazd, czyli historia muzyki wg Grupy MoCarta”.\nPierwszym przypomnianym kompozytorem był Jan Sebastian Bach. Po nim muzycy przybliżyli słuchaczom twórczość Stanisława Moniuszki, Amadeusza Mozarta, Ludwiga van Beethovena. W lekcji historii muzyki grupa wykorzystała zabawne krótkie filmy i nietypowe rekwizyty, np. paletkę do ping-ponga czy czajnik. XX wiek reprezentowały grupy ABBA i The Beatles. Wzruszające chwile zadumy były przy wspomnieniu Zbigniewa Wodeckiego, zmarłego 4 lata temu.\n– Cieszymy się z cudownej publiczności i z koncertu w Pabianicach. Jest to dla nas pierwszy większy występ po wielu miesiącach – podsumowali artyści.\n– A ja wspominam z dzieciństwa wakacyjny wypoczynek w pobliskiej Kolumnie – dodał skrzypek Michał Sikorski.\nJubileuszowe wydarzenie zakończyło wspólne zdjęcie przemiłej Grupy MoCarta i członków Towarzystwa Muzycznego.\n– Chciałbym podziękować miastu, starostwu i sponsorom za pomoc w organizacji koncertu – powiedział Hieronim Ratajski. – Dodatkowo dziękuję dyrekcji MOK-u oraz Szkole Muzycznej za pomoc w działalności naszego towarzystwa.\n← Libacje i awantury na Szarych Szeregów\nMotocykliści wśród dzieci →


Bank sterowany przez Putina chciał wejść do Polski. Mógł być przykrywką dla służb | Biznes na Next.Gazeta.pl\nmf 15.07.2019 09:28\nMiędzynarodowy Bank Inwestycyjny, sterowany przez Władimira Putina planował "tylnymi drzwiami" wejść do Polski - ujawnił "Wprost". Tygodnik uczestniczył w międzynarodowym śledztwie w sprawie działalności banku.\nMiędzynarodowy Bank Inwestycyjny został założony w 1970 r. między innymi przez ZSRR, ale swoje udziały w nim miały też inne kraje bloku socjalistycznego, w tym Polska. MBI zawiesił działalność po upadku Związku Radzieckiego, Polska wystąpiła z grona jego udziałowców w 2000 r.\nMBI niespodziewanie został jednak wskrzeszony przez Władimira Putina w 2012 r., prawdopodobnie głównie po to, aby rosyjscy oligarchowie mieli gdzie trzymać swoje pieniądze. W tym czasie zaczął walić się ich dotychczasowy raj podatkowy, czyli Cypr. Powody? Po pierwsze - kłopoty finansowe kraju, w tym cypryjskich banków. Po drugie - obawa tamtejszego sektora bankowego, że interesy z objętą międzynarodowymi sankcjami Rosją sprowadzą na niego dodatkowe problemy.\nJak dostać się do Europy Środkowej?\nPutin zaczął więc rozwijać MBI, jednocześnie próbując usytuować go gdzieś w Europie Środkowej. Początkowo oddział banku działał na Słowacji, kusząc tamtejszy biznes milionowymi atrakcyjnymi pożyczkami. Jednak w połowie 2018 r. został zamknięty po tym, jak prezydent Kiska wycofał wstępną zgodę dla MBI i nie ratyfikował umowy z bankiem.\nPutin szybko znalazł jednak rozwiązanie. Już we wrześniu 2018 r. uzgodnił z premierem Węgier Viktorem Orbanem przeniesienie całej siedziby MBI z Moskwy do Budapesztu. Porozumienie w tej sprawie podpisano w lutym 2019 r.\nJak informuje "Wprost", MBI ma uzyskać na Węgrzech statut placówki dyplomatycznej i być zwolniony m.in. z podatków, sankcji czy konieczności składania sprawozdań finansowych. Pracownicy banku i ich rodziny będą objęte immunitetem dyplomatycznym.\nPrzykrywka dla służb\nW tym czasie w węgierskim dzienniku "Nepszava" pojawiła się opinia, że cały zarząd banku może składać się z tajnych rosyjskich agentów, którzy będą infiltrować tę część Europy. Przypomina się także, że na czele MBI stoi Nikołaj Kosow, który miał pracować dla KGB.\nChoć udziałowcami MBI jest nie tylko Rosja (także np. Czechy, Słowacja, Węgry, Mongolia, Wietnam), ma ona decydujący głos we wszystkich sprawach w banku. Obserwatorem w MBI jest VTB - drugi największy bank w Rosji, kierowany przez bliskiego współpracownika Putina, Andreja Kostina.\nMBI chciał też wejść do Polski\n"Wprost" ujawnia, że Międzynarodowy Bank Inwestycyjny miał także zakusy, aby działać w Polsce. W 2016 r. uruchomił w różnych krajach we współpracy z lokalnymi bankami program pożyczek dla małych i średnich przedsiębiorców. Z oficjalnej listy opublikowanej przez MBI wynika, że w Polsce Rosjanie kooperowali z Alior Bankiem. Tyle, że polski bank temu kategorycznie zaprzecza. Informuje, że zapytanie ze strony MBI o możliwość współpracy faktycznie padło, ale na tym się skończyło.\nPieniądze MBI i tak popłynęły do Polski, ale innym torem. Za pośrednictwem Locko-Banku - wcześniej zasilonego kapitałem przez MBI - pożyczał pieniądze rosyjskim firmom importującym towary od polskich producentów.\nW tle są także nieuregulowane od 20 lat kwestie finansowe po wyjściu Polski z grona udziałowców MBI. Według najnowszych wyliczeń, Rosjanie są dłużni Polsce ok. 125 mln zł.\nAle po co Putin miałby robić jakąś "przykrywkę", skoro w najwyższych władzach PiS ma swoich jawnych agentów?\nAle Putin wszedł już do Polski w postaci PIS!\nPutinowski bank podaje, że współpracował z Alior Bankiem, znacjonalizowanym przez PiS w 2015 roku. Ciekawe.\norban i kaczyński to piąta kolumna, pachołki rosji!\n"Pieniądze MBI i tak popłynęły do Polski, ale innym torem. Za pośrednictwem Locko-Banku - wcześniej zasilonego kapitałem przez MBI - pożyczał pieniądze rosyjskim firmom importującym towary od polskich producentów."\nTo znaczy, że bank ten kredytuje polskich producentów, żeby ci mogli sprzedawać swoje towary w Rosji. Trzeba przyznać, że Putin to spryciarz. Jeżeli nasze patriotyczne działania powstrzymają ten bank w Polsce to polskich producentów będą kredytować polskie banki, o ile takie istnieją. Mamy więc kolejną odsłonę walki pana Targalskiego z chłodnym ruskim czekistą Putinem.\nRosja nie potrzebuje w zasadzie żadnego wejścia do Polski.\nOd dawna już robi co chce, ze zmianami rządów włącznie.\nPolski wywiad i kontrwywiad nie istnieją najdalej od przejęcia sterów przez "dobrą" zmianę.\nAni nie ma fachowców, ani informatorów, bo kto by współpracował z państwem, które nie jest godne zaufania, nie jest gotowe by bronić tożsamości informatorów a wręcz przeciwnie ryzykuje życie i zdrowie ich i ich rodzin.\nPolska od 2015 jest kompletnie obnażona.\nBismarckowi można wiele zarzucić, ale nie to że był idiotą. Wiedział co mówi już półtora wieku temu...\nNo tak , Putin ma bank, ktory chce zdobyć duzy kraj i "cudem" udało się to wykryć. Cuda Panie!\nA tak przy okazji, to myślę, że WARTO było by się dowiedzieć, w czyim banku są te konta, których jak wiemy NIE MA ani wiodąca Partia, ani jej I Sekretarz zwany dla niepoznaki "Prezesem" :-))\nMają tu SKOKi , PISS, Antoniego - po cholerę mieliby inwestować ludzi i zasoby w kolejne przedsięwzięcie...?


Nagrała film, jak mężczyzna wrzuca psa do wody - Portal Braniewo\nNagrała film, jak mężczyzna wrzuca psa do wody\n19.05.2019, 20:33 (aktualizacja 23.05.2019, 09:48)\nInf. prasowa OTOZ Animals\n© OTOZ Animals\nKobieta nagrała film, na którym widać, jak mężczyzna chwyta za kark towarzyszącego mu małego pieska, przez chwilę trzyma go w powietrzu, po czym robi zamach i rzuca psem w kierunku wody.\nGdy pies wydostał się z wody i zaczyna biec, mężczyzna ponownie łapie go za kark i ponownie trzymając skulone zwierzę w powietrzu, robiąc zamach, rzuca nim znowu w kierunku wody.\nW tle słychać krzyki świadka, nagrywającego film. Kobieta prosi, żeby człowiek nie męczył już psa, że go to boli, że o wszystkim zostanie powiadomione OTOZ Animals. Oprawca zwierzęcia informuje, że to jego pies i może robić z nim co chce. Na tym nagranie się kończy.\nInspektorzy braniewskiego OTOZ Animals otrzymali nagranie i dane osoby dręczącej zwierzę oraz informację, że suczka boi się właściciela, sika pod siebie i kuli się.\nRazem z policjantką Posterunku Policji w Pieniężnie, która tego dnia pełniła dyżur w Braniewie inspektorzy OTOZ Animals pojechali szukać właściciela suczki i zwierzaka (interwencja miała miejsce na terenie gminy Braniewo).\nMężczyzna chciał uciec z miejsca zdarzenia. Został zatrzymany i przewieziony do Komendy Powiatowej Policji w Braniewie. Mała suczka została zabrana przez inspektorów.\nZłożone już zostało oficjalne zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa znęcania się nad psem przez jej właściciela. Jeśli prokurator postawi właścicielowi suczki zarzuty, wówczas OTOZ Animals będzie występować w tej sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego.\nAnimalsi dziękują braniewskiej policji za szybką, fachową i skuteczną pomoc, zwłaszcza pani Monice Stogowskiej policjantce z Posterunku Policji w Pieniężnie. Za niezawodność i profesjonalizm. To nie pierwszy raz, gdy OTOZ Animals może liczyć na wsparcie policjantów, dzięki którym interwencje kończą się sukcesem.\n19 maja 2019 r. po godz.14:00 oficer dyżurny braniewskiej komendy został powiadomiony przez inspektora OTOZ Animals o tym, że młody mężczyzna znęca się nad swoim psem. Na miejsce skierowano policjantów. W trakcie interwencji funkcjonariusze ustalili, że 27-latek wrzucał kilkukrotnie do rzeki swojego psa. Kiedy przestraszone zwierzę wydostawało się na powierzchnię ponownie trafiało do wody. Cierpienie psa próbowali przerwać świadkowie całego zdarzenia, niestety mężczyzna nie reagował na ich prośby. Tropem 27-latka ruszyli policjanci, wiedząc, że życie zwierzęcia jest zagrożone. Na widok funkcjonariuszki mężczyzna próbował uciec. Bezskutecznie – po chwili był już zatrzymany. Okazało się, że 27-latek był pijany, a w chwili interwencji miał ponad 3 promile alkoholu w organizmie. Inspektorzy OTOZ Animals podjęli decyzję o odebraniu psa jego właścicielowi. Teraz zwierzęciu nie zagraża już żadne niebezpieczeństwo. Sprawą zajęli się kryminalni. Zatrzymany noc spędził w policyjnej celi, a po wytrzeźwieniu złoży wyjaśnienia. Za znęcanie się nad psem może mu grozić kara nawet do 3 lat pozbawienia wolności.\nsierż. sztab. Jolanta Sorkowicz, oficer prasowy Komendy Powiatowej Policji w Braniewie\nochocho 20.05.2019, 18:39\nTo coś, to chuchro, to mężczyzna????\nWww 19.05.2019, 22:22\nMichał 19.05.2019, 21:37\nDane takiego debila powinny byc podane do wiadomości publicznej, może akurat mi by sie udało tak go złapać i porzucać jak śmiecia do wody\nROGITY 19.05.2019, 21:35\nJogi umyj nogi a nie psa wrzucasz\nRogity city 20.05.2019, 09:17\nTen od którego by w żęby by dostał. 19.05.2019, 20:46\nTo ciota ma szczęście że nie trafił na mnie.Sam by się uczył pływać.


Chodź, pomaluję twój świat! | Film | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nTrywialna trawestacja szlagwortu popularnego szlagieru może niektórym wydać się niestosownym tytułem recenzji z książki Dereka Jarmana. Nie sądzę jednak, by sam Jarman zbytnio przejmował się kategorią stosowności. Nonszalancko łączył w swoim życiu i w swojej twórczości decorum z hardcorem, erudycję z popkulturą, klasycyzm z punkiem i undergroundowość z rzemiosłem. Jego pierwsza przetłumaczona na polski książka, „Chroma. Księga kolorów” (w Wielkiej Brytanii ukazała się w roku śmierci Jarmana, 1994) jest jednocześnie wykładem, pamiętnikiem, esejem, manifestem, poematem, elegią i zbiorem anegdot. W latach 90. taką formę nazywano postmodernizmem. Dzisiaj księga Jarmana wygląda raczej jak wybór postów z Facebooka uporządkowanych niedbale pod kątem głównego „toposu” (czyli opowieści o kolorach), ale co rusz uciekających w dygresje, żarty, wiersze, wolne skojarzenia, wspomnienia, obserwacje i sceny z życia codziennego. Granica między intymnym, prywatnym i publicznym, między wiedzą a pogłoską, między opisem a interpretacją nie istnieje. Nie ma też powodu, by czytać tę książkę wedle kolejności stron, nawet jeśli w poszczególnych rozdziałach autor stara się skupić na tematach zawartych w ich tytułach. Prawdę powiedziawszy, lektura „po bożemu” wręcz męczy – nadmiarem szczegółów i zmyśleń, poetyckim temperamentem Jarmana i ogromem jego fachowej wiedzy, której nie próbuje selekcjonować i weryfikować. Lepiej więc czytać „Chromę” na chybił-trafił, otwierając ją na dowolnej stronie i wchłaniając krótkie akapity.\nByć może jednak należy mimo wszystko zacząć od początku, czyli od napisania, kto zacz Derek Jarman – malarz, scenograf, reżyser, pisarz, poeta, aktor i działacz LGBT. Nigdy nie był w Polsce artystą dobrze rozpoznanym – ani wśród kinomanów, ani nawet w tęczowym światku. Do naszych kin trafił ledwie jeden jego film, najbardziej, rzec by można, komercyjny, „Caravaggio”. Parę innych pokazano w kulturalnych telewizjach, odbyło się też kilka retrospektyw Jarmana, w tym ta najobszerniejsza w czasie jednej z edycji Nowych Horyzontów (wzbogacona książką Małgorzaty Radkiewicz). Jarman przyjechał zresztą do Polski, do Warszawy w czasach przełomu ustrojowego, by spotkać się z widzami przeglądu jego twórczości zorganizowanego w nieistniejącym już dzisiaj żoliborskim kinie Akademii Ruchu – Tęcza (nomen omen). Jeśli kolejne ekipy prawdziwych Polaków nie dokonały czystki nieprawomyślnych materiałów, to w archiwum TVP powinien być jeszcze reportaż z tej wizyty zrealizowany przez Witolda Górkę.\nKsięga Jarmana wygląda jak wybór postów z Facebooka uporządkowanych niedbale pod kątem głównego „toposu” (czyli opowieści o kolorach), ale co rusz uciekających w dygresje, żarty, wolne skojarzenia\nOdnoszę wrażenie, że przez wiele lat niespecjalnie rozumieliśmy, co Jarman do nas mówi. Dlatego też nie stał się w Polsce bożyszczem kinowych snobów, jak to swego czasu przytrafiło się jego rodakowi, Peterowi Greenawayowi. I niekoniecznie chodziło o awangardową formę dzieł Jarmana. Bardziej o jego otwartą homoseksualność i aktywistyczne zaangażowanie. Ale nie tylko. Gdy w adaptacji XVI-wiecznej sztuki Christophera Marlowe’a, „Edward II” (1991) – na poły kostiumowej, na poły uwspółcześnionej, zamkniętej w ciemnych wnętrzach przypominających darkroomy – Jarman nagle pokazywał Annie Lennox śpiewającą piosenkę Cole Portera „Every Time We Say Goodbye” albo wrzucał scenę protestu środowiska LGBT, nie do końca łapaliśmy kontekst kulturowy, erotyczny, a zwłaszcza polityczny. Cóż, studia nad queerem i kampem jeszcze u nas nie istniały, walka o równouprawnienie wydawała się, co najwyżej, zachodnią ekstrawagancją, a wszelkie opowieści „mniejszościowe” były ubierane w język ezopowy albo uciszane napomnieniami, że należy zachować „dyskrecję”.\nDzisiaj wiemy więcej, jesteśmy też w innym punkcie czasu kulturowego. Także AIDS, na które Jarman umierał, pisząc tę książkę i tracąc wzrok, przestało nas straszyć po nocach, gdyż zarażenie HIV-em nie oznacza już szybkiej degradacji ciała i śmierci w mękach. Jarman opisuje swoje umieranie, podaje szczegóły wizyt w szpitalach, opłakuje zmarłych na AIDS przyjaciół. Pyta też ironicznie: „Czy jeśli stracę połowę wzroku, będę widział połowicznie?”. Wyrzeka na złogi thatcheryzmu i brak równouprawnienia w Wielkiej Brytanii (obecnie, przypomnijmy, możliwe są na Wyspach małżeństwa jednopłciowe, jakiż to jednak skok od homofobii Żelaznej Damy!). Pisze w jednym z wierszy zamieszczonych w książce: „Jestem chujossącym/ Heteryckim/ Lesbijskim facetem”. Ale wątki prywatne i społeczne nie wysuwają się na pierwszy plan. „Chroma” to przede wszystkim barwna gawęda Jarmana o kolorach – ich historii, znaczeniu, symbolice, ich postrzeganiu – subiektywnym i kulturowym. Gawęda oszałamiająca ilością odniesień, konotacji, dygresji, wyciągniętych z dziejów sztuki, kina, religii etc. faktów, detali, ciekawostek… Na każdym kroku wyłazi z Jarmana solidne wykształcenie, tak humanistyczne (widać, że pochodził z „dobrej rodziny”, którą stać było na wszechstronną edukację), jak i fachowe, malarskie (przyznaję – nieraz zaglądałem do internetu, by sprawdzić, co to, u diabła!, za kolor, o którym akurat pisze artysta).\nPrzez wiele lat niespecjalnie rozumieliśmy, co Jarman do nas mówi. Dlatego też nie stał się w Polsce bożyszczem kinowych snobów, jak to swego czasu przytrafiło się jego rodakowi, Peterowi Greenawayowi\nDerek Jarman, „Chroma. Księga kolorów”. Przeł. Paweł Świerczek, Instytucja Filmowa Silesia Film, 187 stron, w księgarniach od lipca 2017Zarazem Jarman za nic ma akademicki rygor. Tworzy własną, kalejdoskopową wizję. Cytuje niedokładnie, mylą mu się daty, tytuły i nazwiska. Polski tłumacz, Paweł Świerczek, cierpliwie wszystko wyjaśnia i prostuje w przypisach. I ja jednak złapałem Jarmana na przeoczonej przez Świerczka nieścisłości – w jednym z fragmentów opisuje rzekomo zakończenie „Chlewu” Pasoliniego, choć zapewne chodzi mu o „Teoremat”. Ale to nieistotne. Jarman płynie z meandrami pamięci, jak wiadomo zawsze zawodnej, kapryśnej i kreatywnej. Pod wieloma względami „Chroma” przypomina książkę innego artysty, „I Remember” Joego Brainarda, gdzie każdy akapit zaczyna się od słowa „Pamiętam”. Tyle że u erudyty Jarmana na czoło wybija się pamięć wiedzy, pamięć kulturowa.\nZabierając nas w te kolorystyczne i poniekąd halucynacyjne (niczym barwny odlot po zażyciu leków lub narkotyków) peregrynacje, Jarman trzeźwo nie zapomina o tym, co podkreśla też w swoim wstępie tłumacz. Kolor nie jest niewinny. Kolor jest niebezpieczny. Kolor dzieli i wyklucza. Kolor znaczy, ale także naznacza. W dzisiejszej Polsce walka kolorów stała się ostra, intensywna, kontrastowa, paradoksalnie czarno-biała (a czy czerń i biel to w ogóle są kolory?). Jedni przyłączają się do „czarnego protestu”, inni twierdzą, że „red is bad”. Ale jeśli tak, to jak usunąć ów zły kolor z biało-czerwonej flagi, która toczy bój z tęczową „rozpustą”? Kolor określa status, płeć, światopogląd, orientację. Kolory bywają nakazane lub zakazane. Przez kolor można stracić życie, dzięki kolorowi można stopić się z tłumem. Kolor jest nie tylko biologicznym fenomenem i fundamentem estetyki. Kolor ma także swoją etykę i swoją politykę. Swoją dumę i swój wstyd. Swoją rewolucję i swoją reakcję. „MYŚL RÓŻOWO!” – krzyczy w pewnym momencie dużymi literami ślepnący, umierający artysta, Derek Jarman. I wcale mu nie chodzi o optymistyczne podejście do życia.