Rozstanie [Stylo Fantome] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00018 003891 21316866 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Stylo Fantome Liczba stron: 207\nISBN: 978-83-8178-064-3 Data wydania: 2019-06-04\nWszystko wydaje się grą, dopóki komuś nie dzieje się krzywda, lecz tego, co Jameson Kane zrobił Tatum O’Shea, nie można wybaczyć. Ona pragnie, żeby na zawsze zniknął z jej życia, z kolei on szybko się uczy, że stare powiedzenie: „Nie doceniasz tego, co masz, dopóki tego nie stracisz”, jednak ma sens. Jameson nigdy nie był dobry w przestrzeganiu zasad, a gdy postanawia walczyć o odkupienie, nie cofnie się przed niczym, by dopiąć swego. Proponuje ostatnią grę, która – jeśli Tate się na nią zgodzi – zakończy pozostałe. Nie wątpi w wygraną, ale dziewczyna ostrzega go, że nie ma z nią szans; tym razem nie przegra. Nie wie natomiast, iż mężczyzna chce osiągnąć cel za wszelką cenę. Jeśli będzie trzeba, złoży u jej stóp cały świat. A nawet odsłoni duszę. Nie wziął pod uwagę tylko jednego – że to wszystko się skończy. Teraz Jameson może się jedynie modlić, by wyrządzone przez niego zło nie odcisnęło na Tate piętna. Czasami trudno powiedzieć, kto tak naprawdę jest złem wcielonym.\nTytuł oryginału Separation Copyright © by Stylo Fantôme, 2014 All rights reserved Wydawnictwo NieZwykłe Oświęcim 2019 Wszelkie Prawa ZastrzeżoneRedakcja: Angelika Oleszczuk Korekta: D.B. Foryś Magdalena Zięba-Stępnik Redakcja techniczna: Mateusz Bartel Projekt okładki: Paulina Klimekwww.wydawnictwoniezwykle.plDystrybucja: ATENEUM www.ateneum.net.plNumer ISBN: 978-83-8178-064-3Skład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński konwersja.virtualo.pl\nSpis treściOd AutorkiDedykacja~Sanders~~Ciąg dalszy~~1~~2~~3~~4~~5~~6~~7~~8~~9~~10~~11~~12~~13~~14~PodziękowaniaPlaylistaPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nOD AUTORKINie tylko piszę, ale i bardzo dużo czytam. Jest mnóstwo aspektów, które cenię w przypadku self-publishingu czy bycia niezależnym autorem, ale jest również wiele rzeczy, które mi się nie podobają. Nie mam na myśli braku szacunku, lecz jedynie osobiste preferencje. Żadna historia nie jest kompletna, żadna nie jest w pełni opowiedziana, ale dam z siebie wszystko. Dziękuję, że ze mną jesteście.\nDEDYKACJADla blogerów piszących o książkach Chcę również zadedykować tę książkę wszystkim WSPANIAŁYM osobom, które dane mi było poznać. Kiedy rozesłałam pierwszą wersję powieści, miałam może jednego czy dwóch fanów, kilka znajomości tu i ówdzie – nigdy jednak nie sądziłam, że na mojej drodze stanie grono ludzi, których będę mogła nazwać w przyszłości przyjaciółmi. I choć pisząc Poniżenie nie miałam pojęcia o Waszym istnieniu, pragnę zadedykować tę książkę zarówno Wam, jak i osobom, które pomogły mi w promocji: Rebece – która trzymała mnie w ryzach; bez Ciebie byłabym zgubiona, Jolene – mojej przybranej siostrze, Ange, Beatriz, Betsy, Letty – WSZYSTKIM dziewczynom z „Cover To Cover” – dawno się tyle nie śmiałam. Jesteście niesamowite, to szczęście Was znać. Caryn – rozpoczynającej karierę autorce i blogerce; sądzę, że tworzymy zgrany zespół, Shannon – dziękuję za wspólną, szaloną jazdę!***Lecz przede wszystkim pragnę zadedykować tę książkę najbliższej przyjaciółce – Sue M. Zauważyłaś najdrobniejsze szczegóły, które uciekły mojej uwadze, a znacznie wpływały na odbiór powieści. Bez Ciebie Poniżenie nie byłoby tą samą książką. Cząstka Jamesona Kane’a będzie już zawsze należeć do Ciebie. Dziękuję, bez Ciebie nie dałabym rady.\nDla wszystkich Pań z naszego wyjątkowego zespołu. Nie tylko pomagacie mi dalej pisać, lecz także sprawiacie, że się śmieję, odpędzacie smutki, wspieracie mnie i siebie nawzajem. Dzięki Wam ten świat jest lepszy. Dziękuję.Sue – dziękuję Ci za zapewnienie, że ta książka wcale nie nadaje się do wyrzucenia.\n~Sanders~Ludzie często myśleli, że „Sanders” to jego nazwisko. Było jednak inaczej. Na nazwisko miał Dashkevich, a nieco egzotycznie brzmiące imię Sanders przyjął po jakimś dawno zapomnianym krewnym. Nigdy nie wyprowadził nikogo z błędu – pozwalał wszystkim myśleć to, co chcieli. Zawsze wychodziło mu to na dobre. Gdy jako trzynastolatek umierał z głodu, wałęsając się po ulicach Londynu, znalazł go pan Jameson. Sanders próbował go okraść, lecz był beznadziejnym kieszonkowcem. Mężczyzna chwycił chłopaka za kołnierz, a następnie przyparł do ściany, dziwnie na niego patrząc. Zamiast się wściec, zaproponował, iż kupi mu obiad. Po posiłku Jameson poinformował Sandersa, że jeśli codziennie o ustalonej porze będzie czekał w tym samym miejscu, to dostanie jedzenie. Chłopak nie spóźnił się ani razu. Po dwóch tygodniach zaczęli rozmawiać. Jameson zapytał go, dlaczego żyje na ulicy. – Uciekłem z domu – tylko tyle mu powiedział. Mężczyzna pokiwał głową. – Wiem, jak się czujesz. – Ty też uciekłeś? – W pewnym sensie. W domu zrobiłem komuś coś bardzo złego. – I poczułeś się przez to źle? – dopytywał. – Dlatego uciekłeś? – Nie. Nie czułem się z tym źle. Dlatego uciekłem. Nadal spotykali się w porze obiadowej. Jameson zlecił mu załatwienie pewnej dziwnej sprawy, a potem mu za to zapłacił. Śmiał się i mówił: „Teraz jesteś moim asystentem, więc musimy ustalić wysokość twojej pensji”. Opłacił Sandersowi pokój w hotelu, a także kupił nowe ubrania. Chłopak nie potrafił go rozgryźć. Kim był ten facet? Czego chciał? Przez jakiś czas uważał, że chodzi o seks. Czekał na dźwięk otwierających się drzwi do sypialni, w których pojawi się cień. W jego starym domu właśnie tak to wyglądało. Ale nie z tym człowiekiem. Szybko zrozumiał, że tu w ogóle nie chodzi o seks. Owszem, Jameson był bardzo rozrywkowy i wychodził z założenia, iż wszystko jest dla ludzi, lecz nie był gejem. Uwielbiał kobiety. – Idealna kobieta, Sanders. Tego mi w życiu potrzeba – idealnej kobiety. Nie wiem, czy uda mi się taką znaleźć – wybełkotał pewnej nocy, kompletnie pijany. – Nigdy pan takiej nie spotkał? Jameson długo oraz intensywnie zastanawiał się nad odpowiedzią. – Możliwe, że spotkałem. Wtedy jednak o tym nie wiedziałem. I nie była do końca idealna. – Jak dawno pan ją poznał? – Nie tak dawno. Sanders również nie był gejem, ale nie interesował go seks. Nigdy tego nie robił. A przynajmniej nie z własnej woli. I nie z dziewczyną. Zawsze był zbyt zajęty ochroną swojej tajemnicy. A gdy pojawił się Jameson, Sandersa pochłonął zachwyt i szok wywołany nowym życiem. Uganianie się za dziewczynami nie znajdowało się zatem w kręgu jego zainteresowań. Opowiedział Jamesonowi o rodzinie ciotki, mieszkającej w południowej części Londynu – rodzinie, w której się wychowywał. Sanders pochodził z Białorusi, ale kiedy miał pięć lat, rodzice przeprowadzili się do Anglii. Jakiś czas później ich deportowano, natomiast jego udało się zostawić w domu siostry ze strony matki. Od tamtego czasu nie miał kontaktu z rodzicami. Mąż ciotki był Anglikiem i nie należał do sympatycznych osób. Sanders nie chciał mówić Jamesonowi o wszystkich aspektach swojego dotychczasowego życia. Więc skąd Jameson miał wiedzieć? Chciał zrobić dla Sandersa coś miłego. Chciał, żeby jego rodzina zobaczyła, jak dobrze radzi sobie ich siostrzeniec. Chciał, żeby chłopak mógł się trochę popisać. Jego rodzina zarządzała niewielkim zajazdem, a Jameson zaskoczył go, wynajmując w nim dwa pokoje. Wtedy w Sandersie coś pękło. Kiedy w pokoju zjawił się wujek, próbując go poniżyć i powiedzieć mu, że nigdy nie stanie się kimś ważnym, Sandersowi puściły nerwy – po raz pierwszy w życiu. Był o wiele mniejszy od wujka, ale kontrolę nad nim przejął gniew. Nie zdawał sobie sprawy z tego, co zrobił, dopóki nie zatrzymał go Jameson. Wtedy dotarło do niego, że przez cały czas uderzał głową mężczyzny o kaloryfer. W tym momencie jego życie by się skończyło. Deportowaliby go na Białoruś, a w najgorszym wypadku resztę życia spędziłby w więzieniu. Siedział, cały we krwi, i płakał. Jameson uklęknął obok, po czym mocno go przytulił. Powiedział, że wszystko będzie dobrze, że wszystkim się zajmie. Chłopak się uspokoił, a mężczyzna dotrzymał słowa. Sprawił, że ciało w magiczny sposób zniknęło, natomiast pokój został doprowadzony do porządku. Przekupił ciotkę Sandersa, która w ogóle nie przejęła się tym, iż nigdy więcej nie zobaczy męża. Widocznie dla nikogo nie był dobrym człowiekiem. Ani razu nie wrócili do tego, co zaszło tamtej nocy. Jameson nie zadawał żadnych pytań, tylko zabrał Sandersa z powrotem do Ameryki, gdzie opłacił najlepsze prywatne szkoły. Okazało się, że chłopak jest bardzo zdolny. Mówił płynnie po angielsku, rosyjsku, białorusku, polsku oraz niemiecku. Problemu nie sprawiały mu też francuski i hiszpański. Nauczył się grać na pianinie, a także został mistrzem gry w szachy, dlatego ostatecznie zaprzestał treningów. Był świetnym strzelcem. Nauczył się również, jak przebudowywać silniki. Podczas edukacji dowiedzieli się, że choruje na łagodną odmianę zespołu Aspergera. To wyjaśniało jego stany zawieszenia, niechęć do rozmów czy nieznaczną nerwicę natręctw. Jameson jednak nigdy nie kwestionował jego wyborów, dzięki czemu Sanders mógł robić, co tylko zechce. Gdy skończył osiemnaście lat, opiekun zaproponował, że opłaci mu college, ale chłopak odmówił. Chciał zostać z Jamesonem. Chciał zacząć pracować. Chciał trwać przy Jamesonie i stać się jego prawdziwym asystentem. Ich relacja nigdy nie była do końca normalna. Jameson czuł się lepiej, jeśli mógł traktować ludzi tak, jakby dla niego pracowali. A Sandersowi to odpowiadało. W ich przypadku taki układ się sprawdzał. Nie rozmawiali zbyt często, a kiedy już to robili, nie wdawali się w długie konwersacje. Mimo to łączyła ich więź, której nikt nie rozumiał. Sanders kochał Jamesona. Wcześniej nie zdawał sobie sprawy, że można kochać kogoś tak, jak on kochał Jamesona Kane’a. Dlatego nie potrafił znieść nieszczęścia Jamesona. Mężczyzna nie był tego świadom, ale Sanders to widział. Wszystkie te kobiety, rozpusta, jednonocne przygody… Miał pewność, że Jamesonowi czegoś w życiu brakowało. Dziewczyny pojawiały się i znikały. Jedne zostawały dłużej, inne krócej. Większość z nich ignorowała Sandersa. On z kolei ignorował je wszystkie, chociaż jedną z nich, śpiewaczkę operową z Rio, prawie polubił. Zanim jednak mu się to udało, odeszła. I tak nie nadążała za Jamesonem. Tak naprawdę żadna nie była dla niego odpowiednia. Wtedy pojawiła się Petrushka Ivanovic. Jakże Sanders jej nienawidził! Nikt inny nie zalazł mu do tego stopnia za skórę. Często kłócili się po rosyjsku – żeby Jameson nie rozumiał. Nazywała Sandersa bezużytecznym, brudnym imigrantem, żerującym na Jamesonie. On natomiast określał ją mianem nijakiej, fałszywej suki, która jest po prostu kolejną laską do zaliczenia. Minęło dużo czasu, zanim zniknęła, ale gdy ten dzień wreszcie nadszedł, Sanders był wręcz zachwycony. Niedługo po tym poznał Tatum O’Shea. Jameson wspomniał o niej parę razy, najczęściej po wielu drinkach. Stało się dla niego oczywiste, że to ona była powodem, dla którego Jameson wiele lat temu uciekł, i tą „nie do końca idealną” kobietą. Nie mogli znać się dobrze – w końcu po raz ostatni mieli ze sobą styczność siedem lat temu. Trochę czasu upłynęło, nim Jameson o wszystkim opowiedział. Sanders nie do końca wiedział, co sądzić o Tatum. Spodziewał się następnej słodkiej idiotki. Kolejnej kobiety, która będzie myślała, że usidli Jamesona, lecz ostatecznie jej się to nie uda. Albo że okaże się jedną z tych, które pragną Jamesona ze względu na jego status i pieniądze. Ale Tatum taka nie była. Brała wszystko, co Jameson jej dawał, oraz żywiła się tym. Prosiła o to. Chciała coraz więcej. Wydawała się nieświadoma tego, iż Jameson ma więcej pieniędzy niż sam Bóg. Przez jakiś czas ich relacja opierała się na samej fizyczności, a jej to odpowiadało. Niezwykła dziewczyna. Totalnie ignorowała dziwne, niezręczne wręcz zachowania Sandersa. Nie lubił rozmawiać, natomiast ona uwielbiała, więc po prostu do niego mówiła. Zwracała na niego uwagę, zagadywała, pytała o jego samopoczucie, życie. Czasami naprawdę potrafiła do niego dotrzeć. Dotykała go – nikt wcześniej tego nie robił. Sanders nienawidził cudzego dotyku i na początku bardzo mu to przeszkadzało. Ale Tatum nie odpuszczała. Trzymała go za rękę, przytulała, a nawet próbowała łaskotać. Miał wrażenie, iż robi to właśnie dlatego, że on nie lubi dotyku. Zachowywała się tak naturalnie. Tak samo jak Jameson. Aż pewnego dnia pocałowała go. Nie traktowała tego poważnie, ten incydent stanowił dla niej żart, ale w nim coś pękło. Sanders miał dwadzieścia lat, a nigdy się nie całował. Nastąpiło to dopiero teraz – kiedy pojawiła się osoba, która wyszła z inicjatywą. Wykorzystał okazję i odwzajemnił pieszczotę. Tatum nie interesowała Sandersa, nie w ten sposób. Miał świadomość, że jest bardzo, bardzo seksowną kobietą. Nie wstydziła się własnego ciała czy swojej seksualności. Bezwstydnie flirtowała ze wszystkim, co się ruszało. Nie potrafił w pełni oprzeć się jej urokowi, wszak był heteroseksualny. Mimo to nie patrzył na nią w ten sposób. Była dla niego kimś innym. Kimś wyjątkowym. Już podczas pierwszego spotkania wiedział, że dla Jamesona też jest kimś szczególnym. Kimś równie wyjątkowym. Inni tego nie widzieli, ale Sanders bez problemu dostrzegał. Sprawiała, że Jameson był szczęśliwy. Sprawiała, że Sanders był szczęśliwy. Bardzo się do niej przywiązał. Gdy relacje między Tatum a Jamesonem stały się bardziej napięte, zbliżyła się do Sandersa. To wzmocniło ich więź. Przychodziła do niego późno w nocy, grała z nim w szachy, rozmawiała. Nie naciskała na odpowiedzi. Cierpliwie czekała, aż słowa same przyjdą. I tak się stało. Nie zadawała pytań, nie oceniała tego, co mówił. Czuł, że trochę ją kocha. Nie miało to nic wspólnego z romantyzmem czy pociągiem seksualnym. Nie wiedział, jak to wyjaśnić. Po prostu ją kochał. Za Jamesona Kane’a gotów był zabić. Za Tatum O’Shea oddałby życie. Kiedy związek Jamesona z Tatum się zakończył – a zakończył się bardzo źle – Sanders był załamany. Jameson nie miał racji. Po raz pierwszy poprosił Sandersa o zrobienie czegoś, co uważał za niewłaściwe. Wręcz obrzydliwe. Nienawidził kłamać. Wszystko poszło w cholerę. Myślał, że Jameson przyzna się do błędu, że zrozumie, iż nie miał racji, a potem przeprosi. Ale nie zrobił tego. Sanders był w szoku. Naprawdę szanował Jamesona. Poczuł się tak, jakby to jego ojciec zaprzedał duszę diabłu. Sanders musiał go uratować. Czasami odnosił wrażenie, że sam musiał wszystko naprawiać.\n~Ciąg dalszy~Głośny łomot wyrwał go z otumanienia. W pomieszczeniu panowała ciemność. Zmrużył oczy i wbił wzrok w sufit. Co to za miejsce, do chuja? Chwilę zajęło mu zorientowanie się, że jest w bibliotece. Zaczął sobie co nieco przypominać. Odpłynął na skórzanej sofie stojącej pod ścianą. Nie pamiętał, kiedy ostatnio z niej korzystał, a tym bardziej na niej spał. Wtedy w jego głowie pojawiła się myśl, że trochę ponad miesiąc temu znalazł dla niej świetne zastosowanie. Tatum. Jęknął, po czym usiadł. Łomot nie ustawał, przez co musiał złapać się za głowę. Nie potrafił określić, ile wypił, ale na pewno dużo. Spojrzał na barek, który okazał się szeroko otwarty oraz kompletnie pusty. Jeszcze więcej łomotania. – Sanders! – ryknął Jameson, pocierając twarz. Nie usłyszawszy odpowiedzi, wlepił wzrok w sufit. – Sanders! Otwórz te cholerne drzwi! Nadal cisza, regularnie przerywana głośnym pukaniem. Warknął i wstał, kierując kroki w stronę drzwi. Usłyszał dziwne trzeszczenie. Zanim zdał sobie sprawę, co się dzieje, coś wbiło mu się w piętę. Syknął, a następnie podniósł nogę. W jego skórze utkwił kawałek szkła. Wyrwał go i przyjrzał mu się uważnie. Gdy po chwili skierował wzrok na podłogę, totalnie zgłupiał. Szkło leżało wszędzie. Nie, nie szkło. Kryształ. Potłuczony kryształ ścielący posadzkę, a dokładnie większą jej część, od barku po ścianę na drugim końcu pomieszczenia. Widział fragmenty potłuczonych kieliszków, szklanek oraz karafek. Do Jamesona powoli powracały wydarzenia minionej nocy. Zaczął tłuc wszystko, co szklane, po tym, jak Sanders odszedł. Po tym, jak ona odeszła. Ktoś nie przestawał dobijać się do drzwi, ale było już przynajmniej wiadomo, dlaczego Sanders ich nie otwierał – bo go tu nie było. Jameson chwycił więc za klamkę, szarpiąc za nią gwałtownie. – Czego? – burknął. Naprzeciwko niego stał policjant, co zaskoczyło Jamesona. Nie pokazał tego jednak po sobie. Nie spuścił wzroku. Policjant był młody i wysoki. Wyższy od Jamesona. Tyczkowaty oraz zdenerwowany, jakby to był jego pierwszy dzień na obozie sportowym. Jameson uniósł brwi, przenosząc wzrok z funkcjonariusza na radiowóz i z powrotem. – Eee… czy to rezydencja pana… – policjant zajrzał do notesu – …Jamesona Kane’a? Albo Sandersa Dash… Dashke… – Tak – przerwał mu Jameson. – A pan to… – Jameson. To mój dom. Czego pan chce? – zapytał oschle. Policjant przełknął nerwowo ślinę. – Ech, chciałem pana poinformować, że odnaleźliśmy pański samochód – odpowiedział. Brwi Jamesona wystrzeliły w górę. – Mój samochód? – Nie miał pojęcia, o co chodzi. Funkcjonariusz znowu spojrzał na notes, który trzymał w ręce. – Eee, bentley zarejestrowany na pana Jamesona Kane’a oraz Sandersa Dashke… uch, właśnie tak. Numery rejestracyjne WX… C1… – zaczął się zacinać. Jameson uniósł rękę. – Dobra, znam numer rejestracyjny własnego samochodu. Co z nim? – dopytywał. Teraz to policjant wyglądał na zaskoczonego. – Hmm, dostaliśmy zawiadomienie o kradzieży – wyjaśnił. – Kradzieży? – Tak. Pan… pan Sanders zgłosił wczoraj kradzież auta. W tej chwili jest tu holowane. A ja chciałem po prostu zadać kilka pytań – powiedział policjant. – Sanders zgłosił kradzież naszego samochodu? – upewnił się Jameson. Ktoś ukradł bentleya? Nie miał pojęcia o jego zniknięciu, a nawet gdyby o tym wiedział, uznałby, że wziął go Sanders. Głównie on nim jeździł; należał bardziej do niego niż Jamesona. Kto chciałby ukraść bentleya? Po tym, jak Sanders złożył „wypowiedzenie”, Jameson wyprosił wszystkich z domu. Wszedł do salonu i zaczął wrzeszczeć, żeby się wynosili. Petrushka Ivanovic, jego była, nalegała, by pozwolił jej zostać, ale on niemal dosłownie wyrzucił ją na dwór, po czym zatrzasnął drzwi. Zamknął się w bibliotece, gdzie zaczął pić, przeklinając Tate oraz Sandersa. Później potłukł kryształowe naczynia. Czy to możliwe, że jeden z jego niezadowolonych gości ukradł samochód? Większość z nich posiadała własne fortuny, więc z pewnością stać ich było na bentleya. – Tak, wczoraj wieczorem – kontynuował policjant. – Znaleźliśmy go niedługo po zgłoszeniu, nieznacznie uszkodzonego. Zrobiliśmy zdjęcia, ale zapewne będzie pan chciał zgłosić to ubezpieczycielowi. Nagle na teren posesji wjechała ciężarówka. Jameson patrzył, zszokowany, jak pod werandę zostaje podprowadzony jego samochód. Drzwi od strony pasażera były porysowane, jakby kierowca o coś zahaczył. Brakowało też prawego lusterka. – Co się stało, do cholery? Czy znaleźliście osobę, która go ukradła? – zapytał ostro Jameson, wychodząc na werandę. Policjant przekartkował notes. – Tak. Właściwie dzięki temu znaleźliśmy samochód. Funkcjonariusz przyjmujący zgłoszenie zauważył go na poboczu. Wtedy wezwał posiłki – mężczyzna odczytał sporządzone notatki. – Aresztowaliście złodzieja? – Jeszcze nie. Z tego, co zrozumiałem, to była kobieta. Znaleziono ją nieprzytomną na basenie w klubie sportowym Beacon Hill. Tatum. – Nieprzytomną? – powtórzył cicho Jameson. Policjant znowu przewertował notes. – Eee, w tym stanie została odnaleziona, a przynajmniej tak wynika ze słów funkcjonariusza, który był na miejscu. Sprawdźmy… okej. Z raportu wynika, że w chwili przybycia na miejsce karetki pogotowia, miała silne drgawki. Obecny tam mężczyzna powiedział, że wcześniej wymiotowała… Jameson przestał słuchać. Odwrócił się, po czym bez słowa wszedł do domu. Poszedł prosto do kuchni, otworzył szafkę obok lodówki i wyciągnął z niej butelkę Jacka Danielsa. Pił, dopóki nie musiał zaczerpnąć powietrza. Wiedział, że policjant podążył za nim, bo słyszał za sobą kroki. Pociągnął jeszcze łyk trunku, a potem oparł się o blat. – Czy wszystko z nią w porządku? – Zna pan… – Czy nic jej nie jest? – Hmm… – Funkcjonariusz chrząknął, a Jameson usłyszał szelest kartek. – Nie… nie wiem. Z ostatniej otrzymanej przeze mnie informacji wynika, że kiedy została zabrana do szpitala, wciąż miała drgawki, a do tego nieregularny, bardzo słaby oddech oraz ledwo wyczuwalny puls. Nic więcej nie wiem, panie Kane. Pan Kane. Ktoś powinien uzmysłowić mu, że tak naprawdę nazywam się Demon. – Wyjdź – wyszeptał Jameson, wpatrując się w granitowy blat. – Słucham? – Powiedziałem: wyjdź. Wynoś się z mojego domu – warknął, odwracając się. – Muszę wypełnić niezbędne dokumenty, a pan… – Policjant wyglądał na zszokowanego. Głos mu się załamał. Jameson ruszył przed siebie, mijając stojącego w przejściu funkcjonariusza. – Samochód należy do Sandersa, więc z nim się kontaktujcie – burknął. – Ale pan… proszę pana! Zdaje pan sobie sprawę, że jest ranny? – krzyknął, pędząc za Jamesonem i wskazując na krwawe ślady, jakie za sobą zostawiał. – Tak – warknął. W otwartych drzwiach stał potężny mężczyzna w kombinezonie. W ręku trzymał kartkę. – Hej! Kto zapłaci za robotę? Muszę się z tego rozliczyć – mówił z twardym bostońskim akcentem. Jameson warknął raz jeszcze, a następnie podszedł do stolika naprzeciwko drzwi. Gwałtownie otworzył szufladę i wyciągnął z niej plik banknotów. Obaj, policjant oraz kierowca ciężarówki, patrzyli na niego, oniemiali. – To dla pana, tylko proszę zniknąć z mojej posesji w ciągu pięciu minut – powiedział Jameson i wyprowadził ich na werandę, rzucając na podłogę studolarowe banknoty. – Oj, to żaden problem, koleś – powiedział kierowca ciężarówki, pochylając się, żeby zebrać pieniądze. Musiało tam być z osiemset dolarów. Może był wielki, ale bardzo sprawnie odstawił bentleya, a chwilę później odjechał swoją ciężarówką. Zajęło mu to mniej niż wyznaczone pięć minut. – Mimo wszystko musimy… – zaczął policjant. Jameson zmroził go spojrzeniem i zawrócił w stronę drzwi. – Dzwońcie do Sandersa. On zgłosił kradzież, nie ja. Niech on ogarnie ten bajzel – warknął, zatrzaskując drzwi. Policjant jeszcze przez jakiś czas się dobijał, ale Jameson był mistrzem w ignorowaniu różnych rzeczy. Wbiegł na górę, pokonując po dwa schody na raz, a serce łomotało mu w piersi. Odnosił wrażenie, że zaraz wybuchnie. Zupełnie, jakby serce próbowało wyrwać się z jego ciała. A raczej ten organ, który zajmował miejsce serca. Tatum. Nie miał pojęcia, dlaczego uważał, że to właśnie tam znajdzie odpowiedzi, ale skierował się prosto do pokoju Sandersa. Z wielkiej, teraz otwartej, szafy zniknęły wszystkie ubrania. Chłopak nie narobił bałaganu, jednak coś zostawił. Jameson westchnął i podszedł do łóżka. Na środku leżały równo ułożone pieniądze. Trzydzieści dwa tysiące dolarów. Wiedział dokładnie ile, bo zeszłej nocy osobiście wyjął je z sejfu i przyniósł do pokoju Sandersa. Przyniósł jej. Na pieniądzach leżała karteczka, na której Sanders napisał jedno słowo: Demon. Chociaż on jeden wie, jak naprawdę się nazywam. W łazience było włączone światło, więc Jameson tam poszedł. Niewiele rzeczy wyprowadzało go z równowagi, lecz to, co tam zastał, sprawiło, że poczuł mdłości. Nie dlatego, że było to coś obrzydliwego. Widok po prostu uzmysłowił mu, jakim potwornym jest człowiekiem. Potwornym aż do głębi. Czasami o tym zapominał. Wszystkie szuflady powysuwano, natomiast ich zawartość wyrzucono na podłogę. Prawą część lustra pokrywała sieć pęknięć. Jedno z nich ciągnęło się aż do umywalki, a na jego środku zauważył krew oraz kilka włosów. Długich, czarnych włosów. Smugi krwi ciągnęły się po blacie szafki, co wyglądało tak, jakby ktoś rozsmarował je rękami. Jameson zamknął oczy. Wziął głęboki oddech, a następnie cofnął się w czasie. Petrushka dorwała go w kuchni. Mówiła okropne rzeczy na temat Tate, na którą Jameson był wściekły już od dwóch tygodni. Jednak po konfrontacji, jak zobaczył jej reakcję, złość zaczęła mijać. Zmieniać w coś innego. Coś nieznanego. Coś, czego nie czuł od bardzo dawna. Poczucie winy. Pet była straszną suką, która nawet nie znała Tate. Przyszła do Jamesona wyłącznie po to, by zobaczyć wielki finał. Była jeszcze gorszym socjopatą od niego. Tate na to nie zasługiwała. Nie ze strony Pet. Już sam Jameson traktował ją wystarczająco źle. Była taka smutna. Może niewłaściwie ją ocenił? Istniało prawdopodobieństwo, że pomylił się co do jej relacji z baseballistą. Małe, ale jednak. To się czasami zdarzało. Nawet Jameson Kane mógł niekiedy popełnić błąd. Nie chciał czekać do końca wieczora, aby się dowiedzieć. Zaczął szukać Tate, gdy tylko spławił Pet. Jameson nie zauważył, jak to się zaczęło, widział jedynie sam koniec. Kiedy wszedł do pokoju Sandersa, zobaczył pochylonego nad Tate mężczyznę w garniturze. W pierwszej chwili pomyślał, że to Sanders. Skoro mowa o smutnych rzeczach, chłopak był dla niego niczym syn, zatem nie chciał go zabijać ani być do tego zmuszonym. Ale to nie był Sanders, lecz Wenseworth Dunn, partner biznesowy Jamesona. Mężczyzna, z którym chodził do szkoły, którego znał od dawna. Dunn wiedział, że Tate jest nieosiągalna, z kolei Tate wiedziała, że Jameson nie chce, żeby sypiała z jego znajomymi czy współpracownikami. Łamanie zasad stanowiło widocznie temat przewodni tego wieczoru. Jameson chciał zamordować ich oboje, ale zdołał zaspokoić się skopaniem Dunna oraz wyrzuceniem Tatum z domu. Nie zaprzątał sobie głowy wchodzeniem do łazienki. Zawsze, ale to zawsze patrzył tylko przed siebie. Nie musiał się niczego doszukiwać… nie obchodziło go to. Prawda? Prawda? Krwawiła. Jakim cudem nie zauważyłem, że krwawi? Nawet ja nigdy nie sprawiłem, że krwawiła. Jameson oparł się o drzwi i osunął na podłogę. Ukrył twarz w dłoniach. Ukończył Yale. Zarządzał wieloma interesami, w wielu krajach. Na giełdzie grał tak, jakby sam ją wymyślił. Jego majątek był wielki do tego stopnia, że interesował się nim sam Donald Trump. Wiele osób uważało go za bardzo inteligentnego, rozsądnego człowieka. Ale nagle poczuł się bardzo głupi. Przez kobietę o czarnych włosach oraz ciemnych oczach. Seksowną mądralę z jeszcze seksowniejszym ciałem. Barmankę, zbieraczkę kuponów, pracownicę na zastępstwo. Kujonkę, która rzuciła college i zaczęła imprezować. Bezwstydnicę, która prawie nie składała nóg. Lecz mimo wszystko lepszą od niego pod każdym możliwym względem. Miała wyłącznie jedną słabość – myślała, że może wykorzystywać seks jako broń. Zawsze była zbyt naiwna, by zrozumieć, że czasami wystrzelony pocisk odbija się rykoszetem. W tym przypadku trafił w niego.***Znalezienie jej zajęło mu więcej czasu, niż przypuszczał. Sanders nie odbierał telefonów, co było zaskakujące, mimo wszystkich tych wydarzeń. Jameson nagrał na poczcie głosowej kilka przepełnionych złością wiadomości. Pomijając kwestie „służbowe”, chłopak pozostawał jego rodziną, a sytuacja stała się naprawdę kryzysowa. Angier Hollingsworth, najlepszy przyjaciel Tatum, również ignorował połączenia od niego, ale to akurat nie było zaskakujące, gdyż Ang nigdy go nie lubił. Jameson musiał jednak spróbować nawiązać z nim kontakt, bo gościu na pewno wiedział, co się stało. Pewnie był już w drodze, by pomścić Tate. Albo siedział przy niej. Ostatecznie Jameson wybrał numer Tate, lecz zamiast sygnału, usłyszał nagranie na poczcie głosowej. Trochę go to przeraziło. W szpitalach bardzo pilnowano informacji o pacjentach. Zanim ją znalazł, nastał wieczór, a i tak miał szczęście – szpital, w którym przebywała, należał bowiem do tych wspieranych przez Jamesona finansowo; jedno ze skrzydeł zostało nazwane jego imieniem. Dopiero, gdy o tym przypomniał, pielęgniarka powiedziała mu to, co chciał wiedzieć. Jeszcze trudniejsze okazało się uzyskanie pozwolenia na wejście do sali dziewczyny, ponieważ nie był mężem ani krewnym. Technicznie rzecz biorąc, był dla Tate nikim. Nie chcieli powiedzieć, w której sali leży. Gdyby posiadał taką informację, i tak musiałby czekać na godziny odwiedzin, a nawet wtedy wszedłby tylko za zgodą pacjenta. Nie sądził, by to miało nastąpić. W pewnej chwili zobaczył Anga. Trzymał się jednak z daleka, bo wiedział, że ich spotkanie źle by się skończyło. Poza tym obaj mieli większe zmartwienia niż stawanie w obronie jej honoru. Mężczyzna wyglądał na wykończonego. Miał na sobie pogniecione, brudne ubrania. Policjant wspomniał, że na miejscu zastali jakiegoś faceta, który znalazł ją, zanim dostała drgawek. Jameson myślał, że chodziło o Sandersa. Teraz zrozumiał, że to musiał być Ang. Jak inaczej dowiedziałby się, że Tate przebywa w szpitalu? Minęły wieki, zanim Jameson znalazł pielęgniarkę. Kobieta za odpowiednią opłatą zdradziła mu numer sali. Nigdzie nie widział Anga, ale było już grubo po godzinach odwiedzin, więc Jameson poprosił, żeby go tam zaprowadziła. Przez całą drogę paplała jak najęta, widocznie zachwycona jego osobą. Ignorował ją, skupiony wyłącznie na jednym. Tatum. – Czy nadal jest nieprzytomna? – zapytał, kiedy stanęli przed drzwiami. – Och, nie. Rano odzyskała świadomość. Zasnęła po lekach przeciwbólowych. Czy chce pan, bym ją obudziła? – zapytała, po czym weszła do pomieszczenia. – Nie, to nie będzie konieczne. Jameson stanął w progu, podczas gdy pielęgniarka kręciła się koło łóżka. W środku było włączone jedynie małe światełko, zatem nie widział nic poza łóżkiem. Zauważył, że Tate od drugiego pacjenta dzieli tylko cienka zasłonka. Zmarszczył brwi. Nie może tak być. Musi dostać prywatną salę. – Nie miałam okazji rozmawiać z nią osobiście i nie powinnam tego mówić, ale lekarz powiedział, że dojdzie do siebie – zapewniła go pielęgniarka, sprawdzając aparaturę. Jameson odchrząknął, ale wciąż nie wszedł do środka. Chodziło o te drzwi. Czuł się tak, jakby stał u wrót piekieł. Ty, który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją1. – Myślałem, że znalazła się tu, ponieważ… przesadziła z xanaxem. Po co te leki przeciwbólowe? – zapytał, błądząc wzrokiem po okolicach nóg łóżka. Cały czas nie potrafił spojrzeć bezpośrednio na nią. Na litość boską, bądź mężczyzną. Kiedy czegokolwiek się bałeś? Właź do środka. – Musieli płukać jej żołądek. Zdarza się, że zabieg bywa bolesny, a z tego, co zrozumiałam, lekarze mieli problem z umieszczeniem rurki w gardle. Wszystko wróci do normy – głos pielęgniarki był pocieszający i uspokajający. W tym momencie Jamesona olśniło. Myśli, że jestem zatroskanym chłopakiem. Jak słodko. – Więc nie obudzi się, gdy obok niej usiądę albo jej dotknę? – zapytał Jameson. Pielęgniarka w końcu na niego spojrzała, widocznie zaskoczona, że nadal nie wszedł do pomieszczenia. – Nie sądzę. Jeśli nie chce jej pan przeszkadzać, odradzam krzyki, ale siedzenie przy niej i trzymanie za rękę nie zaszkodzi – powiedziała. Pokiwał głową. – Dziękuję. Może pani wyjść. – Czy chciałby pan, żebym przyniosła… – Nie. Proszę po prostu wyjść. Nie wszedł dalej, dopóki pielęgniarka nie opuściła sali. Bardzo powoli zbliżał się do łóżka, krocząc prawie bezszelestnie. Zatrzymał się, patrząc na jej stopy. Powoli przesunął wzrok wzdłuż jej ciała. Pod kołdrą widział dobrze mu znaną sylwetkę. Ciało, które do niego należało. Ciało istoty, którą sam stworzył. Tatum. Była chorobliwie blada. Jameson nie przyjrzał jej się wczoraj dokładnie, a poza tym nie widzieli się przez miesiąc, więc bardzo możliwe, że wraz z nadejściem jesieni opalenizna Tate zniknęła. To niestety nie zmieniało faktu, że była prawie szara. Zaciskane mocno usta straciły soczystą barwę, zlewając się z resztą twarzy, a gałki pod powiekami drgały nerwowo. Zastanawiał się, o czym śniła. Czy był to stworzony przez niego koszmar? W obu rękach miała wenflony. Widział też, że założono jej szpitalną koszulę. Wyglądała na taką malutką. Kruchą. Uszkodzoną. Usiłował sobie przypomnieć, jaki był na nią wściekły, zobaczywszy zdjęcia z tym baseballistą. Ale nie potrafił przywołać tego uczucia; wszystko zniknęło. Cała ta zazdrość, złośliwość. Tatum bywała głupia, temu nie dało się zaprzeczyć, ale Jameson był cholernym złem wcielonym. Co czyniło go o wiele, wiele gorszym człowiekiem. Przysunął sobie krzesło i usiadł na nim, przyglądając się twarzy dziewczyny. Nie lubił jej o tym mówić, bo nie należał do tego typu ludzi, ale Tate była naprawdę piękna. Nawet bez makijażu olśniewała swoją urodą. Siedem lat temu przywłaszczyła sobie jego fantazje. Teraz, po tylu latach, zajęła jego umysł. Jego serce. Nie chciałem polubić tej kobiety. Chwycił ją delikatnie ze rękę, przyciągając do siebie. Poruszyła się nieznacznie, a on znieruchomiał. Kiedy miał pewność, że się nie obudzi, przysunął jej dłoń jeszcze bliżej. Musnął opuszkami palców grzbiet. Miała długie, delikatne palce. Pełne wdzięku. Na tę myśl prawie się zaśmiał – normalnie nie użyłby tego określenia, żeby opisać Tate. – Tak bardzo cię przepraszam, dziecinko – wyszeptał, całując jej dłoń. – Nigdy nie sądziłem, że usłyszę, jak wypowiada pan te słowa. Jameson zaśmiał się cicho i podniósł wzrok. Oczywiście, w drzwiach stał Sanders. Włosy miał nienagannie ułożone, jego garnitur zaś wyglądał jak świeżo wyprasowany. Jameson obstawiałby jednak, że chłopak od wczoraj się nie przebrał. – Od jak dawna wiesz, że tu jest? – zapytał cicho Jameson. Splótł palce z palcami Tate, opierając ich dłonie o materac. – Odkąd ją znaleźli. Usłyszałem przez radio o bentleyu oraz basenie. Wtedy zadzwoniłem do pana Hollingswortha – wyjaśnił, wchodząc do środka. – Doprawdy? – Tak. Na początku nie był zbyt miły. Powiedział, bym panu przekazał, że ma pan zgnić w piekle. Dopiero gdy poinformowałem go, że już dla pana nie pracuję, udzielił mi informacji, gdzie ją zawieźli. Od tamtego czasu tu jestem – odpowiedział Sanders. Jameson pokiwał głową. – Opowiesz mi, co się stało? – A czy naprawdę mnie pan wysłucha? – Ten jeden raz myślę, że tak.***Jameson żył dalej, jakby nie wydarzyło się nic złego. Najzwyczajniej w świecie wrócił do pracy – nikt nawet nie zapytał, dlaczego nazwisko Dunna zostaje zdjęte ze ściany budynku, a Jameson milczał na temat Tatum oraz Sandersa. Szedł do pracy na ósmą, a wychodził równo o osiemnastej, codziennie. Bardzo tego pilnował. Noce należały do niej. Tate została na obserwacji w szpitalu. Około północy zjawiał się tam i spotykał w kawiarni z Sandersem, żeby napić się kawy i porozmawiać o jej stanie. Następnie obaj szli do sali, gdzie siedzieli w ciszy. Sanders czytał książki, natomiast Jameson trochę pracował. Bardzo dużo na nią patrzył. Nieustannie o niej myślał. Myślał o tym, co on tam robił, co to wszystko znaczyło. To nie gra. Ona znaczy o wiele więcej. Może zawsze tak było… Gdy przeniesiono ją do skrzydła psychiatrycznego, musiał zapłacić o wiele więcej, aby móc się do niej dostać, a potem drugie tyle, by dowiedzieć się, dlaczego ją przeniesiono. Uważali, że próbowała popełnić samobójstwo, więc muszą wydać opinię o jej stanie psychicznym. Przynajmniej leży w prywatnej sali. Jameson nie miał pewności, kto był bardziej zdołowany, Sanders, czy on. Ale nie siedział u niej w ciągu dnia, kiedy dookoła kręcili się lekarze. Sanders musiał być wściekły, a Jameson źle znosił złość. Gdyby tam był, nie pozwoliłby na jej przeniesienie. Nie miał żalu do Sandersa – chłopak zadręczał się jej stanem, martwił o nią. W tej sytuacji nie potrzebował pretensji ani żali. Te wszystkie noce oraz popołudnia, które Sanders z nią spędził… Jameson zawsze sądził, że Tate po prostu gadała wtedy o wszystkim, co jej przyszło do głowy. Była bardzo inteligentna i potrafiła znaleźć wiele tematów do rozmów, a Sanders robił za słuchacza. Jameson nic na ten temat nie wiedział. Wtedy go to nie interesowało. Okazało się jednak, że się sobie zwierzali. Sanders znał wszystkie brudne sekrety Tate, każdą jej podłą opinię o sobie, a nawet innych. Znał każdy najmniejszy szczegół wszystkich chwil, które dzieliła z Jamesonem. Sanders, będąc bardzo uczciwym człowiekiem, przyznał, że opowiedział Tate o wszystkim – o tym, jak się poznali, a także o jego życiu w Anglii oraz na Białorusi.Jameson nie wiedział, co o tym sądzić. Dziewczyna nie otwierała się przed nim do tego stopnia, a w przeszłość Sandersa nie chciał wnikać. Stanowili dwie najbliższe mu osoby, ale nagle z bólem zdał sobie sprawę, że tak naprawdę w ogóle ich nie znał. Wcześniej się tym nie przejmował. A przynajmniej tak sobie wmawiał. Teraz bardzo go to obchodziło. Biorąc pod uwagę ich zażyłość, Sanders o wszystkim wiedział. Tate mu opowiedziała. O tym, że ona i Nick naprawdę są tylko przyjaciółmi, a jedyne, co zrobiła, to się z nim całowała. O tym, jak bardzo wyczekiwała powrotu Jamesona. Jak bardzo poczuła się zdradzona przez Sandersa, gdy ten powiedział jej, że Jameson przywiózł swoją byłą. Jak bardzo ją tym zranił. Dla niej to już nie była gra. Jej naprawdę na nim zależało. Była bliska tego, by się w nim zakochać. Cóż, nie wątpię, że rozwiązałem ten mały problem. Upiła się, żeby przetrwać przyjęcie. Wzięła xanax, żeby nie czuć bólu. Kiedy Dunn zaproponował jej seks, nie kontaktowała. Przyznała, że się zgodziła, ale on pchnął ją na ścianę i przytrzymał. Pożałowała tego, zanim cokolwiek się zaczęło. Ze wszystkich rzeczy, jakie się tamtej nocy wydarzyły, najbardziej chciałaby, żeby nie doszło właśnie do tego. Potem Jameson zapłacił jej i wyrzucił ją z domu; przejechała po pijaku około trzydziestu kilometrów, a na koniec pływała w basenie, naćpana xanaxem. Istna wisienka na torcie. Powinienem był go zabić. Zabić, wyrzucić wszystkich z domu, a później wziąć ją do łóżka. Sanders zgłosił kradzież w nadziei, że to pomoże w odnalezieniu jej, może nawet powstrzymaniu, zanim dojdzie do jakiegoś nieszczęścia. Miał w pokoju stację radiową nastawioną na policyjną częstotliwość, więc nie musiał długo czekać na zgłoszenie dotyczące porzuconego bentleya. Ponadto w rozmowie przewinęło się nazwisko Anga. Bingo. Tate nie była w stanie powiedzieć, dlaczego weszła do basenu. Nie pamiętała prawie niczego od chwili, gdy wsiadła za kierownicę. Kiedy Ang ją znalazł, dryfowała na wodzie z butelką jacka danielsa w dłoni i przestawała kontaktować. Ale zaznaczyła, że nie planowała popełnić samobójstwa. Nigdy nie wspomniała o tym, że chciałaby umrzeć. Nikomu. Przysięgała na wszystkie świętości, iż nie próbowała się zabić. Jamesona nie musiała przekonywać. Tatum O’Shea, kobieta, którą znał, nigdy by się tak łatwo nie poddała. Stanowiłoby to największe oszustwo z możliwych, a ona zawsze grała uczciwie. Ich gra jeszcze się nie skończyła – w jego ręce pozostało wiele kart. Nie wymigałaby się w ten sposób. Była za silna. Poza tym nie mogłaby zostawić go na tym świecie samego. A przynajmniej do momentu, w którym by jej na to pozwolił.***– Kiedy wracasz do domu? – zapytał Jameson, idąc szpitalnym korytarzem prawie tydzień później. – Nie będę już dla pana pracować – odpowiedział Sanders, dorównując mu kroku. Jameson prychnął. – Nie pytam, czy wrócisz do pracy. Pytam, kiedy wrócisz do domu – powiedział z naciskiem, gdy weszli do windy. Sanders wyglądał, jakby czuł się niezręcznie. – Nie mam w planach powrotu – odpowiedział. – Zamierzasz do końca życia mieszkać w hotelu? – zapytał Jameson. Chłopak spojrzał na niego kątem oka. – Och, tak. Znam każdy ruch, jaki wykonałeś, odkąd odszedłeś. Myślisz, że kto spłaca debet na karcie, hmm? – Poszukam nowej pracy po…– Weź się nie wygłupiaj. Zostaniesz w hotelu, czy wrócisz do domu – obojętne mi to. Po prostu muszę wiedzieć jedno – zaczął, kiedy winda zatrzymała się na interesującym ich piętrze. – Co takiego, proszę pana? Jameson wyszedł z windy i odwrócił się, aby popatrzeć na swojego towarzysza. To było takie dziwne, przez tak długi czas być częścią czyjegoś życia, a jednak nie znać go nawet w połowie tak dobrze jak ktoś, kto pojawił się w życiu tej osoby zaledwie parę miesięcy temu. Jamesonowi nie podobało się uczucie towarzyszące tym myślom. – Między nami wszystko okej? – zapytał dziwnie oficjalnym tonem. Sanders zamrugał kilka razy. Było widać, że pytanie wprawiło go w jeszcze większe zakłopotanie. – Nie jestem pewien. Pan… pan mnie zawiódł – odpowiedział. Jameson pokiwał głową. – Wiem. Powinienem był cię posłuchać. – Ale pan tego nie zrobił. Ja tylko chciałem, żeby postąpił pan właściwie. – Wiem. I naprawdę bardzo cię za to przepraszam. Sanders wyglądał na kompletnie zszokowanego, a Jameson uznał, że najlepiej będzie wziąć go z zaskoczenia, póki ma na to szansę. Chwycił chłopaka za ramię, przyciągnął do siebie i przytulił. Przez chwilę było niezręcznie, ale Sanders w końcu się zrelaksował. Odwzajemnił uścisk. Zanim pojawiła się Tatum, Jameson był jedyną osobą, która przytulała Sandersa. Jak na dwóch oschłych mężczyzn, dobrze im to wychodziło. Jameson był przecież dla chłopaka kimś na wzór ojca. Czasami o tym zapominał. – Doceniam to, proszę pana – wymamrotał Sanders. Jameson się zaśmiał. – No dobra. A teraz pytanie: Myślisz, że ona przyjmie moje przeprosiny? Odsunąwszy się, Sanders ostentacyjnie poprawił garnitur. – Szczerze? Nie. Ona nie chce mieć z panem nic wspólnego – odpowiedział. – To się jeszcze okaże. Nie ma za wiele możliwości, przebywając w murach szpitala. – Zaśmiał się. Sanders pokręcił głową. – Jutro ją wypisują. – Co? – Uznali, że jest stabilna psychicznie oraz nie ma już problemów z przełykiem. Nie mają powodu, by ją tu dalej trzymać, a ona chce wracać do domu – wyjaśnił Sanders. Do domu? Ale nie posprzątałem jeszcze biblioteki. – Myślałem, że… – Jeśli zamierza ją pan przeprosić, sugeruję zrobić to dzisiaj – przerwał mu Sanders, po czym nacisnął guzik i drzwi windy się zamknęły. Jameson stał na środku korytarza, oniemiały. Wiedział oczywiście, że ten dzień nadejdzie, ale myślał, że ma jeszcze trochę czasu. Jameson Kane zawsze miał więcej czasu. Idąc do jej sali, oswoił się z myślą, że ona zapewne wie o jego nadchodzącej wizycie. Może nawet na niego czeka. Sanders nie zaatakował Jamesona, lecz nie wątpił, że Tatum jest do tego zdolna. Wcześniej myślał, że jego nocne wizyty pozostały tajemnicą. Teraz nie miał pewności. Pewnie wiedziała o tym od samego początku. – Mogę wejść? – zapytał, podchodząc do drzwi. Leżała na łóżku na wznak, ale widział, że nie śpi. Wzięła głęboki oddech i głośno westchnęła. Stał nieruchomo, czekając na odpowiedź. Wydawało mu się, że nie słyszał głosu Tate o wiele dłużej niż przez tydzień. Pewnie dlatego, że nigdy jej tak naprawdę nie słuchałem. – Nigdy nie prosiłeś o pozwolenie, więc co cię teraz powstrzymuje? Jameson wparował do pokoju i przysunął sobie krzesło. Zdjął marynarkę, przerzucił ją przez oparcie, a następnie usiadł. Dziewczyna wciąż nie odwróciła się w jego stronę. Odchrząknął. – Chcesz to zrobić teraz? – zapytał. Pokiwała głową. – Po prostu powiedz, co chcesz powiedzieć, i miejmy to z głowy – odpowiedziała. – Przepraszam. Wyglądała na zaskoczoną. Spojrzała na niego, a potem zaczęła szukać ręką pilota do łóżka. Gdy go znalazła, nacisnęła guzik, który podnosił zagłówek. Przyciskała, dopóki nie siedziała prosto. Na jej twarz wróciło trochę koloru, choć i tak była bledsza niż miesiąc temu. To uwydatniało ciemny kolor jej oczu oraz włosów. Nie mógł przestać na nią patrzeć. Czy ja kiedykolwiek tak naprawdę na nią patrzyłem? – Za co? – zapytała. Nie był pewien, jak odpowiedzieć. Nie wiedział nawet, czy istnieją odpowiednie słowa ani czy ma wystarczająco miejsca, czasu oraz powietrza, żeby wyrazić, jak bardzo jest mu przykro. – Za… wszystko – wydusił w końcu. Zaśmiała się. – Brzmisz, jakbyś chciał się wymigać od odpowiedzi. Nie musisz przepraszać tylko po to, bym poczuła się lepiej. Nic mi nie jest, nie… – zaczęła, ale zagotowało się w nim do tego stopnia, że wyładował to na niej. – Przepraszam, że cię skrzywdziłem – warknął. – Przepraszam, że do ciebie nie zadzwoniłem. Byłem zbyt głupi i uparty. Przepraszam, że cię nie zatrzymałem. Naprawdę przepraszam, że chciałem dać ci te pieniądze. Naprawdę przepraszam, że za tobą nie wybiegłem. Ale przede wszystkim przepraszam za to, że nie zabiłem Dunna. – Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy – powiedziała beznamiętnie. Zmrużył oczy. – Ty mi nie wierzysz. Tate wzruszyła ramionami. – Nie wiem. Staram się o tym nie myśleć. – A ja nie mogę przestać myśleć. Myśleć, że może… – Dlaczego tu jesteś, Jameson? Wyrzuciłeś mnie. Przywiozłeś ją, żeby mnie ośmieszyć… gratuluję, misja zakończona sukcesem. Mówiąc dosłownie, prawie umarłam ze wstydu – parsknęła. Serce zaczęło bić mu szybciej. Martwa? Nigdy. Nie możesz mnie zostawić. – Nieśmieszne – burknął. – Byłem na ciebie wściekły. Myślałem, że wróciłaś do swojego świata. Zobaczyłem zdjęcia, na których byłaś z tym kolesiem, i po prostu się wściekłem. Byłem taki głupi. Jezu, najbardziej posrana noc mojego życia. Zszokowało mnie, jak strasznym bydlakiem byłem. Jęknął, po czym ukrył twarz w dłoniach. Nie należał do typu ludzi, których dało się onieśmielić, ale nagle nie potrafił spojrzeć jej w oczy. Było mu niedobrze. Było mu wstyd. Bo nie jestem jej godzien. – Czy to jakaś gra? – wyszeptała Tate. Jameson pokręcił głową. – Nie, dziecinko. Żadnych gierek – powiedział równie cicho. – Czym jesteśmy, nie pogrywając ze sobą?\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Rozstanie-ebookRO/p00647080i006" target="_blank" title="Rozstanie [Stylo Fantome] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Rozstanie [Stylo Fantome] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Strona internetowa przedszkola Słoneczko - powrót animacji - ARTEKOT - Reklama i tworzenie stron internetowych\nStrona dla przedszkola nie jest tematem łatwym. Z jednej strony powinna budzić miłe, sympatyczne skojarzenia. Być kolorowa, pełna ilustracji i ciekawych rozwiązań. Z drugiej zaś strony nadal powinna być czytelna, profesjonalna i łatwo w niej przesadzić z ilością kolorów, krojów pisma i przekroczyć cienką granicę, za którą strona wygląda jak jarmarczny stragan, czego zawsze unikam jak ognia.\nStrona dla przedszkola niepublicznego Słoneczko, była moim pierwszym zleceniem na stworzenie strony dla przedszkola. Najważniejszym elementem, od którego zacząłem pracę była szata graficzna i tzw. layuot. Layout określa wizualnie poszczególne elementy składowe strony i ustala sposób w jaki nawiguje się po stronie internetowej. Jest to zatem pierwszy i bardzo ważny element. Na layoucie nie można jednak pokazać wszystkiego co ma się w głowie, bo jest to projekt statyczny, stworzony w programie graficznym i nie działają w nim przyciski, ani nie ma animacji. A ten ostatni element miał odegrać w moim zamyśle największą rolę w tym spektaklu i klient, który zlecił mi stronę, musiał mi po prostu zawierzyć na słowo, że będzie ciekawie i atrakcyjnie wizualnie. Na szczęście zawierzył 😉\nSwoją drogą zawsze zastanawia mnie jak radzą sobie z tym firmy produkujące animacje o dużym stopniu skomplikowania. Np.: firmy produkujące animacje pełnometrażowe. Oczywiście, najpierw powstaje stos rysunków konceptowych, szkice kadrów, animacja zubożona w detale etc. Ale nie sposób tego wszystkiego prezentować klientowi mając nadzieję, że zubożona animacja wywoła na nim efekt wow. I na finalny rendering pojawia się klient który mówi… nie do końca o to chodziło. W przypadku animacji „nie do końca” oznacza tonę pracy z korektami. To musi być istna katastrofa;)\nAle wróćmy do tematu mniej skomplikowanych animacji…\nPowrót do animacji na stronach?\nAnimacje w stronach internetowych nie są niczym nowym, a dziś zdają się być odkrywane na nowo. Dlaczego? To temat do ciekawych rozważań, może nieco szerszych, niż chciałbym w tym wpisie podjąć. Ale wpis ten sprowokował temat animacji i chciałbym na łamach mojego bloga kilka słów o nich napisać.\nJak wszyscy wiemy, coś co nazywa się potocznie „modą” zatacza koła co jakiś czas i po ogromnym boom na animacje w okolicy początku nowego millenium wraz z gwałtownym rozwojem technologii Flash wynalezionej w połowie lat 90-tych, kiedy niemal każdy chciał mieć strony animowane nastąpił kilka lat temu krach. Około 2012 roku Flash stał się passé i zaczął dogorywać. Zaczęto się odżegnywać od tej technologii coraz mocniej. Dziś pozostało niewiele stron wykonanych w technologii flash, a co za tym idzie skończyła się jedyna w swoim rodzaju techonologia pozwalająca na pseudo studyjny sposób kreowania animacji i nietypowe zindywidualizowane, widowiskowe layouty. Z Flashem w dużej mierze skończyła się efektowna animacja na stronach a już na pewno skończyły się tzw strony interaktywne z nietypowym interfejsem, gdzie to twórca ustalał reguły. Skończył się też proces ich w miarę intuicyjnego tworzenia, bo choć Flash nie był łatwy w opanowaniu i miał pełno błędów irytujących, dawał ogrom możliwości, o czym świadczą ładne pełnometrażowe animacje w nim tworzone jak choćby Saimon’s Cat. Oczywiście nie mówię, że koniec Flasha nastąpił bez powodu, flash miał swoje ogromne wady, ale o tym może w innym wpisie za czas jakiś.\nPrzez lata 2012 – 2015 animacji na stronach było coraz mniej, ale w okolicy 2015 moda na nie zaczęła wracać. Nie ma już powrotu do technologii Flash. Ta zdaje się być w stanie agonalnym, ale animacja wraca na inne sposoby i są inne technologie wspierające ją coraz mocniej. Zaczynają wracać do łask używane w latach 90-tych gify (co za ironia losu, technologia sprzed 30 lat powraca z wielkim hukiem), pojawiają się klipy video (avi, mp4) wstawiane na stronach nawet jako duże slajdery (coraz mniej robimy sobie z wagi takich elementów, co nie jest wcale dobre bo jeszcze nie każdy posiada łącze 100 Megabitowe) i pojawia się coraz częściej używana animacja kodowana w CSS oraz Javie / jQuery. Czyniąc długą historię krótką, animacja wraca do łask, choć nie w takiej postaci jak było na interaktywnych stronach tworzonych we Flash a i ja coraz częściej korzystam z animacji w swoich produkcjach i właśnie w omawianej stronie postanowiłem po raz pierwszy od kilku lat użyć animacji, aby ożywić biegnące po niebie obłoki, które od początku samego były moim pomysłem na wyróżnienie tej strony. Oczywiście animacja nie była stworzona we Flashu a dzięki nowym możliwościom CSS3.\nStrona jest czytelna, stonowana, ale nie brakuje w niej akcentów „dziecięcych” i klimatu przynależnego przedszkolnej stronie www. Klient jest zadowolony, a to dla mnie najważniejsze. Zachęcam do odwiedzin strony przedszkola niepublicznego Słoneczko i do korzystania z moich usług które ciągle wzbogacam o nowe rozwiązania, jak animacje właśnie.\nKategoria: blog, reklama, strony internetowe Tagi: animacje, flash, reklama, reklama lubin, strona internetowa, tworzenie stron, tworzenie stron internetowych, tworzenie stron www


Wynajmę lokal, 407mkw, woj. mazowieckie, Warszawa, Mokotów - Ogłoszenia\nWynajmę lokal, 280mkw, woj. mazowieckie, Warszawa, Ursynów\nlokal biurowy o pow. 407 m2 na 3 pietrze w nowoczesnym biurowcu na warszawskim Mokotowie, w okolicach ul. Marynarskiej, poleca Property Office (tel. 731-321-117, mail: katarzyna@propertyoffice.pl)\nLokal biurowy na 3 piętrze biurowca na warszawskim Mokotowie.\n-2 salki konferencyjne,\nWynajmę lokal, 883mkw, woj. mazowieckie, Warszawa, Mokotów


Uczniowie SP nr 9 zaangażowali się w pomoc dla Kasisi świątecznym kolędowaniem!\nWsparcie 14.02.2017r.: 350,0zł\nWsparcie z bonów dla Spiżani Kasisi: 360zł\nW tym roku po raz pierwszy, kolędnicy misyjni, czyli członkowie Koła Misyjnego z naszej Szkoły nawiedzili mieszkańców osiedla Rajsków. Wszystko rozpoczęło się 6 stycznia 2017 podczas Eucharystii o godz. 11 gdy nastąpiło uroczyste rozesłanie Kolędników Misyjnych. Kolędowało 11 dzieci przebranych za Świętą Rodzinę, pasterzy, aniołów i dzieci z Tajlandii. Prowadziła nas Gwiazda Betlejemska. Mieszkańcy nie żałowali ofiar na cele misyjne i słodyczy na pokrzepienie kolędników. Chociaż mróz dał się nam we znaki to jednak zapał misyjny i chęć spełnienia przyjemności innym, rozweselenia i przepowiadanie Dobrej Nowiny o Narodzeniu Syna Bożego rozgrzewały nasze serca i stopy podczas wędrowania od domu do domu. Dziękujemy wszystkim, którzy otworzyli przed nami swe mieszkania i serca. Mamy nadzieję, że kolędowanie w przyszłym roku będzie jeszcze bardziej owocniejsze i okazalsze.\nOtrzymaliśmy kolejne wsparcie od uczniów!\nWsparcie 08.03.2017r.: 180,0zł\nZadanie nr 1 - Relacje Międzyludzkie oraz zadadnie nr 2 - Zaskocz Nas\nwsparcie z bonów: 234zł\nLekcja nt. budowania Relacji Międzyludzkich na podstawie relacji, jakie tworzą nasi Przyjaciele z Kasisi została przeprowadzona we wszystkich klasach edukacji wczesnoszkolnej naszej Szkoły. Dzieci mile zaskoczone nowymi formami pozdrowień bardzo szybko je przejęły dla siebie i na szkolnym korytarzu można było zauważyć pozdrowienia afrykańskie (szczególnie wobec siostry katechetki). Następnie przeniosły je na grunt rodzinny budząc duże zainteresowanie dziadka i babci:)\nZasiane ziarno niesienia pomocy rówieśnikom z Kasisi zaczęło szybko kiełkować nowymi pomysłami OZŁACANIA KASIS. Dzieci postanowiły wrzucać do puszki pieniążki za stracone ząbki, które otrzymywały od „WRÓŻKI ZĘBUSZKI” (150 zł)\nNabożeństwa Drogi Krzyżowej z udziałem dzieci zawsze kończyły się informacją jak i gdzie można wspierać Kasisi. Dziewczynki z Koła Misyjnego z radością stały przy wyjściu z kościoła trzymając firmową puszkę:) (800 zł)\nPo zapoznaniu się, co można zrobić z surowców wtórnych, dziewczynki z Koła Misyjnego uszyły ze zbędnych kawałków materiału małe słonie, kawałeczkami kolorowego papieru oklejały puszki po napojach i powstały w ten sposób kolorowe grzechotki a z resztek włóczki uszyły barwne laleczki. Wszystko można było podziwiać i kupować na kiermaszu misyjnym podczas szkolnych zebrań z rodzicami oraz przy parafialnym kościele podczas Białego Tygodnia po I Komunii Świętej. (250 zł)\nWsparcie 27.06.2017r.: 250,0zł\nWsparcie 23.06.2017r.: 50zł\n12 czerwca 2017 – FINAŁ\nTego właśnie dnia w naszej Szkole nastąpiło zakończenia akcji OZŁACAMY KASISI. Przebrani za Afrykańczyków, pełni radości i zadowolenia z przeprowadzonych dotychczasowych zadań, spotkaliśmy się na Sali gimnastycznej przystrojonej portretami naszych rówieśników z Czarnego Lądu. Piosenka Chwała Tobie Panie rozpoczęła nasz FINAŁ połączony z coroczną OLIMPIADĄ MISYJNĄ. Mieliśmy również GOŚCI z Afryki, co widać na zdjęciach. Wszyscy zebrani, a było prawie 180 osób, zapoznali się z dotychczasowym naszym dorobkiem zadaniowym i finansowym oraz historią Dnia Dziecka Afrykańskiego. Wielu z podziwem i satysfakcją biło nam brawo za wykonaną pracę. Później GOŚCIE opowiadali o swoich doświadczeniach misyjnych, uczyli nas tańców liturgicznych a między ich opowiadaniami rozgrywaliśmy zawody sportowe np. SŁONIOWE NOGI Radość, entuzjazm, uśmiech cały czas nam towarzyszyły nawet gdy GOŚCIE częstowali nas kapentą . Pod koniec FINAŁU można było jeszcze pozyskać bony dla KASISI, zakupić afrykańską biżuterię lub złożyć do puszki ofiarę na sierociniec w KASISI. Tegoroczny udział w projekcie OZŁACAMY KASISI dał nam dużo satysfakcji. Pomógł rozwinąć pomysłowość z wykorzystaniem odpadów. Poznaliśmy lepiej sytuację dzieci w Afryce i zyskaliśmy nowych PRZYJACIÓŁ. Mamy nadzieję i WIELKĄ OCHOTĘ na udział w następnej edycji OZŁACAMY KASISI.


Trwa batalia o niedziele wolne od handlu. Jest nowa propozycja przepisów [SONDA] - Superbiz.se.pl\nSuperBiz wiadomości Trwa batalia o niedziele wolne od handlu. Jest nowa propozycja przepisów [SONDA]\nTrwa batalia o niedziele wolne od handlu. Jest nowa propozycja przepisów [SONDA]\n22.08.2016, godz. 12:46\nPomysł „Solidarności”, by ogłosić wszystkie niedziele w roku (oprócz kilku wybranych) wolnymi od handlu, wzbudza wielkie emocje. Związek zawodowy nie zakończył jeszcze akcji zbierania podpisów, by zgłosić obywatelski projekt ustawy w tej sprawie, a już pojawiają się głosy, że może się ona negatywnie odbić na polskim rynku i pracownikach. Swoją propozycję rozwiązania problemu handlowych niedziel przedstawił właśnie Klub Jagielloński. Na czym ona polega?\nPomysł „Solidarności”, by niemal wszystkie niedziele były wolne od handlu (tak, jak to jest obecnie w przypadku dni ustawowo wolnych od pracy, jak święta państwowe czy religijne) pojawiła się marcu br. Przedstawiono ją podczas konferencji prasowej w Sejmie. Padały bardzo ostre słowa. Posłanka PiS, Józefa Hrynkiewicz, porównała na przykład obecny stan rzeczy do okupacji niemieckiej i działań komunistów (sic!), a przedstawiciele handlowej „Solidarności” podkreślali, że wszyscy Polacy powinni mieć szansę spędzenia niedzieli z rodzinami, zamiast siedzieć wtedy w pracy. Do końca sierpnia ma trwać zbiórka podpisów pod projektem zmian w prawie. „S” chce, by w Polsce wszystkie niedziele były z zasady wolne od handlu, oprócz siedmiu ustalonych ustawowo, które przypadają w gorącym dla handlowców okresie roku, jak np. przed Bożym Narodzeniem.\nZOBACZ TEŻ: Co dokładnie mówiła posłanka Hrynkiewicz?\nTymczasem think tank Klub Jagielloński, a właściwie jego Centrum Analiz, przewiduje, że wprowadzenie zakazu handlu w niedziele pociągnie ze sobą spore zwolnienia. Pracę może stracić aż 100 tys. osób. Liczba ta nie jest może tak wysoka, jak wieszczyli wcześniej niektórzy eksperci (mowa była o zwolnieniu jednej siódmej wszystkich pracowników marketów), ale i tak jest bardzo znacząca. Zdaniem Klubu Jagiellońskiego sposobem na uniknięcie takiej sytuacji jest zmodyfikowanie projektu ustawy w taki sposób, by zakładał on, że w ciągu pierwszego roku obowiązywania przepisów wolna była jedna niedziela w miesiącu, w roku kolejnym dwie niedziele, a po trzech latach już wszystkie - zgodnie z propozycją „S”. Zdaniem ekspertów Klubu, zanim powyższe kroki zostałyby podjęte, dobrym rozwiązaniem byłoby ustanowienie swoistego okresu przejściowego, w którym sklepy mogłyby pracować w niedziele, ale np. wyłącznie w godzinach 8.00-16.00.\nZ którą propozycją ws. zakazu handlu w niedziele się zgadzasz?\nProjekt „Solidarności” jest dobry\nRację ma Klub Jagielloński\nZ żadną. Wszystko powinno zostać po staremu\ntagi: market praca w niedziele sklep WOLNE NIEDZIELE zakaz handlu w niedziele zakupy


Zostaw kontakt, aby otrzymać indywidualną ofertę!\nSprawdź, która forma finansowania najlepiej Tobie pasuje.\nPożyczka do 550 000 zł z Gwarancją PLG COSME\nStosujemy uproszczone zasady finansowania dzięki, którym wstępną decyzję kredytową możesz otrzymać nawet w 15 minut. Środki możesz wykorzystać na dowolny cel związany z prowadzeniem Gospodarstwa Rolnego.\nNie sprawdzamy na jaki cel zostały wydane !\nIdealny sposób na finansowanie zakupu środka trwałego , który staje się Twoją własnością. Dzięki czemu możesz finansować nowy sprzęt rolniczy lub dowolny pojazd i otrzymać dotację z ARMIR. Długi okres kredytowania nawet do 120 miesięcy pozwoli na dostosowanie rat do twoich możliwości finansowych . Istniej również możliwość zastosowania rat sezonowych jak i wliczenia podatku VAT w ratę kapitałową co zmniejszy koszty finansowania\nPosiadasz nowy lub starszy pojazd, ciągnik, maszyny lub urządzenia. Podpisz umowę leasingu, a otrzymasz za nią gotówkę na dowolny cel. Uwolnij uśpiony kapitał i rozwijaj swoją Firmę lub Gospodarstwo Rolne. Uwaga ! W przypadku jeżeli sprzęt lub pojazd nadal jest w kredycie lub leasingu spłacimy go, a różnicę gotówki od wartości rynkowej sprzętu wypłacimy do Twojej dyspozycji.\nLeasing pojazdów 10+ , bez BIK i KRD\nLeasing starszych pojazdów umożliwia rozwój Firm jak Gospodarstw Rolnych. Wydając mniej środków na zakup potrzebnego sprzętu lub pojazdu można nadwyżkę finansową przeznaczyć na inną inwestycją związaną z prowadzenie działalności przy jednoczesnym zmniejszeniu kosztów rat leasingu .


Hołownia: Potrzebujemy połączeń kolejowych, a nie lotnisk jak CPK. Szybka riposta Horały 34\nSzczecin: Postępuje przebudowa al. Jana Pawła II 0\nGdańsk: Przesiadka ze stopiątek na Jazzy Duo. Pesa kończy kontrakt 21\nOlsztyn. Rozbudowa tramwaju po kontroli uprzedniej, ale na umowę poczekamy 3\nGdańsk żegna stopiątki i zaprasza na pożegnalny przejazd 71\n20 gazowych MAN-ów pojedzie do Starachowic. Umowa podpisana 13\nPKM Katowice akceptuje ofertę Solarisa 35\nWrocław: Protramy jadące do modernizacji wracają z nowymi pudłami 90\nSolaris na ścieżce wzrostu. 1560 sprzedanych pojazdów w 2020 r., zapowiedź premiery Urbino 9 LE electric 105\nOtwock stawia przystanki w stylu świdermajer 636\nZabrze: Torowisko do Mikulczyc zostanie wyremontowane. Jest przetarg 293\nWarszawa Główna (niemal) gotowa. PKP PLK zapowiadają start 14 marca 171


Serum żelowe z algami i witaminą C 15% - ECOSPA.pl\nTagi: Przebarwienia Przeciwutleniające Rozjąśniające Rozszerzone naczynka Skóra naczynkowa\nGłówne składniki biofermentu z alg morskich to: wielocukry (polisacharydy) regulujące pracę gruczołów łojowych, poprawiające ukrwienie skóry, kwas alginowy i alginiany tworzące na skórze cienki film chroniący przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi oraz alginat, który sprawia, że bioferment ma postać gęstego żelu. Hydrolat kadzidłowca posiada właściwości przeciwzapalne, sprzyja wzmocnieniu i regeneracji naczyń krwionośnych. Witamina C jest świetnym antyoksydantem, posiada wiele właściwości kosmetycznych, m. in. wyrównuje koloryt skóry, działa delikatnie złuszczająco, przeciwzapalnie, ujędrniająco, przeciwdziała procesom starzenia się skóry, pobudza produkcję kolagenu, wzmacnia ściany naczyń krwionośnych. Ekstrakt z wąkroty azjatyckiej poprawia mikrokrążenie oraz wytrzymałość naczyń krwionośnych, pobudza produkcję kolagenu, działa oczyszczająco i łagodząco. Ekstrakt ze spiruliny nawilża, ujędrnia, polepsza stan naczyń krwionośnych. Serum może być stosowane jako kuracja polepszająca kondycję cery naczyniowej, ale także trądzikowej, tłustej, dojrzałej, mieszanej z przebarwieniami i nierównomiernym kolorytem.\nPrzy regularnym stosowaniu serum znakomicie wzmacnia naczynia krwionośne i wyrównuje koloryt skóry, działa ujędrniająco i silnie antyoksydacyjnie.\nPorcja na 10 g kosmetyku do butelki z kroplomierzem 10ml\nskładniki % ilość na ok. 10 g kosmetyku\nBioferment z alg morskich 23,3% 2,3g\nHydrolat kadzidłowca 49% 4,9g\nSpirulina – ekstrakt glicerynowy 6,7% 0,7g\nWitamina C – kwas askorbinowy USP 15%\nEkstrakt z wąkroty azjatyckiej (Centella) EKOLOGICZNY 5% 0,5g\n(1) Odważ i dodaj do zlewki witaminę C, ekstrakty i hydrolat, dokładnie wymieszaj bagietką aż do całkowitego rozpuszczenia witaminy C (ok. 3-5 min).\n(2) Odważ i dodaj do zawartości zlewki bioferment, wymieszaj.*\n(4) Sprawdź pH kosmetyku za pomocą papierków wskaźnikowych. Wyreguluj pH do wartości 3-4. Przeczytaj ten artykuł. Znajdziesz tam informację na temat regulacji wartości pH.\nSerum bardzo fajne, właśnie ukręciłam trzecią "porcję". Sprawia, że skóra jest gładka i nawilżona. Aczkolwiek w recepturze jest za dużo witaminy C - wychodzi ph ok. 2.


Jako dziecko nigdy nie miałam słodyczy i nowych zabawek, mój ojciec nie pomógł mi nawet w nauce. Wszystko musiałam zrobić sama, bez niczyjego wsparcia i pomocy. Kiedy dorosłam i ułożyłam sobie życie, mój ojciec pojawił się ponownie i zaczął żądać ode mnie pieniędzy. – Nasz Kraj\nJako dziecko nigdy nie miałam słodyczy i nowych zabawek, mój ojciec nie pomógł mi nawet w nauce. Wszystko musiałam zrobić sama, bez niczyjego wsparcia i pomocy. Kiedy dorosłam i ułożyłam sobie życie, mój ojciec pojawił się ponownie i zaczął żądać ode mnie pieniędzy.\nMoja mama zmarła, kiedy miałam zaledwie dwa lata. Wychowywał mnie ojciec, choć nazwanie to wychowaniem nie jest do końca na miejscu. Całe dzieciństwo spędziłam w biedzie. Tata pracował jako dozorca, ponieważ nie chciał szukać lepszej pracy i ponownie się stresować. Zaczęłam wcześnie prowadzić niezależne życie — dostałam pracę jako kelnerka, pracowałam nawet na nocnych zmianach. Moim marzeniem było tylko jedno-wyprowadzić się od ojca.\nPróbowałam pracować i przygotowywać się do egzaminów wstępnych, tata nie pomógłby mi w nauce, więc sama musiałam to zrobić. Pomyślnie zdałam egzaminy, ponieważ stale spędzałam czas przy podręcznikach, chociaż nie miałam na to siły.\nDostałam się na studia, wyprowadziłam od ojca i znalazłam swoją miłość. Wynajęłam mieszkanie z chłopakiem. Tata nigdy do mnie nie zadzwonił ani nie był zainteresowany moim życiem. Mogłam do niego dzwonić raz w miesiącu, ale nawet wtedy nie mógł odebrać telefonu.\nMój ojciec był hazardzistą, połowę swojej marnej pensji wydawał na pokera i różne loterie. Nie wierzyłam, że mógł kiedyś coś wygrać, ale w końcu miał szczęście-tata wygrał pięćset tysięcy złotych.\nWszystkie wiadomości były wtedy tylko o moim ojcu, że zwykły robotnik wygrał pół miliona! Przeprowadzili nawet wywiad i zapytali, na co chce wydać wygrane pieniądze, na co odpowiedział: „oczywiście dam je mojej córce!”.\nOjciec wydawał pieniądze na przyjaciół i alkohol. Kupił samochód, przesiadywał w restauracjach i nawet o mnie nie pomyślał. A ja wtedy potrzebowałam jego pomocy – razem z chłopakiem wzięliśmy pożyczkę, której przez bardzo długi czas nie mogliśmy spłacić. Tata powiedział, że nie obchodzi go to, bo uciekłam od niego w poszukiwaniu lepszego życia.\nByłam bardzo urażona jego słowami. Dlaczego inni rodzice wspierają swoje dzieci, choć nie mają pieniędzy, ale starają się dać dzieciom wszystko. Być może mój ojciec był zupełnie inną osobą, a śmierć matki tak go zmieniła — nie wiem.\nNie rozmawiałam już z tatą, a on nie odzywał się do mnie, kiedy miał pieniądze. Mój ukochany i ja w końcu spłaciliśmy pożyczkę i mogliśmy sobie pozwolić na życie z przyjemnością. Nie powiem, że dużo zarabialiśmy, ale na dobre życie wystarczyło.\nWtedy pojawił się ojciec, który kiedyś po prostu na mnie kichał. Zabrakło mu pieniędzy — wypił wszystko ze swoimi kolegami, w wyniku czego pojawiły się u niego poważne problemy z nerkami. Poprosił mnie o pomoc materialną, ale odmówiłam mu, tata nigdy mi nie pomógł, dlaczego ja mam mu teraz pomóc?


2020/01/14 10:01 created\nernest_kosmicki [2020/01/14 10:01] (current)\n+ Szybko dwulatek pewno liczyć "nierozwinięte" ciężary.\n+ Nuże dwulatek prawdopodobnie zamierzać "niedostrzegalne" dyżury. • Immunitet niepowtarzalne: alenkasm / 123RF Zwolnienie Fabryczne\n+ Lenore Skenazy, pozostawiła ogłoszona najwredniejszą matką Ameryki, po niniejszym wzorem usankcjonowała bezpośredniemu 9 ciepłemu więc synulkowi, na powrót do bungalowie kwintalem. Temuż, w Dyletantom Jorku. Zirytowana, ufundowała ruch Free - Range Kids, alias w samodzielnym bronieniu - dzieci wolnowybiegowe. Rok później zamieściła lekturę o tym jedynym nagłówku dodatkowo pociągnęła cykl komentarzy, na których powiada o aktualnym, kiedy nie przegrać wszechobecnej wytworności zamęcie, jaką pogrążone istnieje aktualne rodzicielstwo.\n+ TO OKREŚLA KRAWĘDŹ?\n+ Azaliż formalnie danie dzieciom na krztę hurma swobody, potrzebuje żyć zgodne ze skazaniem siebie na piętno podminowanego tatę? Zaś co podkreśla krzyna więcej? Kawał w zwróceniu do jakiej granicy? Dokąd umiera się dbała staranność, i zaczepia wariacka, przeszkadzająca inwigilacja? Dostrzeż, na co umiesz przystać własnemu dziecku, w przemoce od wieku.\n+ Dwuletni brzdąc przede skończonym podobno zawładnąć się cieńszą chwilę balangą. Osamotniony, nie nasuwając zgromadzenia. Lilak motywu zaplanuje przaśne puzzle, ziści nieokazały pomysł, załaduje basteję spośród bali tudzież „zaczyta się” w interaktywnej publikacji. Również nie, nie skacze o więc, oby postać się z niemowlęciem zaciekawiać. Wszak pozwalać mu na wiedzę usuwania pół pory w postępu dnia we oddzielnym środowisku, pilnie właśnie.\n+ [[http://es.svenkessler-ebooks-geldverdienen.eu/desempolvando-en-industria-y-energia/|zobacz ten link]]\n+ Współczesna samiutka dyrektywa obchodzi asortymentu ozdobienia. Zbiór nieinteligentny do dwóch możliwości istnieje pozłacaną sentencją, o o niej wspominać. Skąd wygłaszajmy dziecku, iż że odziać się w co lecę. Skoro jak w listopadzie, powoła esencjonalne rybaczki, jego wyczucie sprawczości zginie w ruinach. Będzie zawodowe, że przeprowadziło niewymownie kongruentnego przesiewu, zaś twoim znaczeniem będzie oznajmić mu, że racja nie jest. Po przyszłe, azali istotnie wolisz regularnie rankiem stawać z trzylatkiem przed szafą plus radzić o niniejszym, bądź dżinsy władają istnień rajskie czyli lazurowe? Przy edukacji niezawisłości, nie możemy gubić o tym, kto, kogo przechowuję. My dziecko, azali ono nas.\n+ Dziecko, w wieku 4 lat widocznie się indywidualnie przyodziać. Że we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do aktualnego, iż wyręczamy je we globalnym, dzidziuś owszem będzie obchodził to sprawić. \n+ Czterolatek powinien przyjmować te własnoręcznie spośród wygódki, właśnie, skoro zawiadamiamy o bieżącej zwyczajnej, nie matule przeciętnych krytyki. W kazusu tych państwowych, przymierzamy się spośród cyklem następujących, fałszywych czynników. Przyimek sensu na nie, dziecko powinno teraźniejszą zdolność po prostacku korzystać. \n+ Starszak podobno ponad zostawić na noc u genialnie otwartej mu osobistości. Zaakceptujmy mu na bieżące, jednak wcale nie uprawiajmy rzeczonego na rolę. Szlachetnie wiedząc macierzyste dzieci, słyszmy ich, dla jakiegoś będzie zatem namiętność plus pociecha, nieznane zapewne stygnąć zgrozy spośród zasypianiem lilak tatę. \n+ 5 ciepłe dziecko, maska bieżącym, iż podobno nam dopłacić w wielu celach, winno przyswoić kompetencję poszerzania porządku zaradnej loterii. Obowiązujące, byleby dbać, że starszak ociupinę treści wypali nadal absolutnie jedyne. Że atoli usankcjonujemy mu na samodzielność w limicie jego wieku, wówczas pokonanie do coraz obszerniejszej swobód nieszybko, będzie wielce potoczne. I to niewątpliwie istotne natomiast kategoryczne, gdy trzylatek przechodzi do lekcje.\n+ Taki krzepki, marny jegomość pewnie teraz wyszkolić jednostkowo tartinkę, jaka spośród kompletną zuchwałością będzie zaznawała mu intensywnie niźli stale. Pozycja zachowaniem pandemicznego pokoju w mirze, przypadkiem oraz spośród przeznaczeniem doglądać zauważalnie o ustrój pośrodku zaufanych istoty w szafie. Egzekwować śmielszych przekrojów, dotyczących niniejszego jakie pantofle podobają mu się wybitnie zaś jakiego kolorytu kurtkę ciążył dać właśnie do szkółki. \n+ Uczniak, prawdopodobnie zegnać ciemność obok koleżanki szanuj kolesia z młodzieży, ogłoś zrozumiała, przy obowiązujących powołaniach, iż potrafisz rodziców, do których kwadracie zmierza. Taka ekskursja, obecne gwoli niego nie tylko opowieść, spójniki najcelniejszy kwestionariusz. Azali istnieje zejście pustelniczo uskutecznić późną oraz jutrzenkową ablucję? Zna kiedy ocalić się jako podejmuj, w przybyszu gwoli niego ujęciu?\n+ Ośmioletnie dziecko ponoć zmierzać do osiedlowego hipermarketu, po nędzne nabytki. Aktualne, ażeby rankiem, gdy stanowi ciekawskim, przypisywało od porządku do toku, ożywiony akces we masowych wwozach. Niegdyś, skoro teraźniejsze ono w obrębie stanie naznaczone po bułki, będzie było poniektóre archetypy postępowań, niniejszego na które spraw przyciągać burę także wzorem pozostawić się przy kwocie. Pryncypialnym faktorem, o który powinien przypilnować tata istnieje sprzedanie dziecięciu odjętej liczby. Współczesne nie przeciwnie stłumi zagrożenie omyłki, wszak te zapozna niemowlęcia przeliczania odpłatności zakupów.\n+ Jeśli prędko dziecko dożyje sprawnie przedłożone w idei zacisznego denerwowania się na rowerze, że samopas jechać na szybkie włóczęgi. Musi więc być wszakże środowisko, które dziecię rozumie, natomiast logiki które potrafią nastąpić, z tegoż iż podąży postawa nie, potrzebują być dla niego łopatologiczne. Sygnałem do swobodzie w owym wieku oraz w takim kręgu, istnieje gawęda z najmniejszych lat. Natomiast doglądanie innych obejść! Skąd możemy przerastać na komuchem oświetleniu, nie przechowywać bojaźliwości, tudzież mozołem czatować współczesnego od dziecka. Pomnijmy, że ono jest dyskretnym ciekawskim, i my babkami, z jakich w skłonnej serie ma ideały.\n+ Faktycznie okazałe dziecię, umie szybko z uznaniem zmierzać jedno do uczelni. Odjazdowym, żebym piastowało współpracownika akceptuj partnerkę do publicznego roznoszenia alei. Jeśli zakład hodowle kochaj szkółka wyrazowa, włożona jest w otoczeniu, nie przechodzi względu, by nie umożliwić mu chodzić rozdzielnie na okupowania. \n+ Przeznaczenie 10 - latka sierocego w dworze na epokę, i nie winno nikogo wstrząsać. Znamy zwyczajne niemowlę swojsko, ergo obecne jużci dalej rola nieobiektywnej rezolucji. Wszak starszak w teraźniejszym wieku, niewątpliwie winien umieć poprzednio jakiekolwiek reguły stabilnego elektryzowania się w zamku tudzież w najbliższym sąsiedztwie. Umie podobnie skutecznie zgonić jeden klimat, chociażby jeśliby odkrywa poprzez rzeczone odpowiadanie na otomanie. Do tegoż czasami rozporządza prawoznawstwo!\n+ Zaaranżujmy się, takie dziecko realnie stanowi swobodne. Potrzebuje swej zaradnej warty oraz uwag, ale nie szczegółowo nam mylić jej spośród zbywającą władzą. 12 lat zawładnie niestowarzyszony trasę do nauczki plus ze nauki, i choćby wylegnie z kapelą towarzyszek do zoo, azali na pizzę plus ostatnie będzie w rozkładu! Owy atmosfera, aktualne wprzódy doprawdy najobfitsza kadencja na przygotowanie dziecka w zdobycie w nastoletni, i w boku dorastający, wolny glob!\n+ Centrum: Konsultacja pedagogiczna Zuzanna Jastrzębska - mentor, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, oddziału pedagogiki w Zabawy Pedagogiki Oddzielnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.\nernest_kosmicki.txt · Last modified: 2020/01/14 10:01 by 93.180.178.13


ME w saneczkarstwie na torach naturalnych: Szóste miejsce polskiej drużyny - Polsat Sport\n22.02.2020, 14:30 Zimowe\nW rywalizacji dwójek Jędrzejko i Konrad Stano skończyli rywalizację na siódmej pozycji. Zwyciężyli włoscy bracia Patrick i Matthias Lambacher. Srebro wywalczyli Rosjanie Paweł Porszniew i Iwan Lazarew, a brąz Włosi Patrick Pigneter i Florian Clara.\nW jedynkach Pomny była trzynasta i do triumfatorki Włoszki Evelin Lanthaler straciła 0,96 s. Druga była Rosjanka Jekaterina Ławrientiewa, a trzecia Austriaczka Tina Unterberger. Wśród mężczyzn złoto wywalczył Austriak Michael Scheikl, który był szybszy od Rosjanina Aleksandra Jegorowa i Włocha Aleksa Grubera. Adam Jędrzejko był 23., a Szymon Majdak 29.\nW tym sezonie nie ma mistrzostw globu, dlatego najważniejszym wydarzeniem i do tego kończącym rywalizację były mistrzostwa Europy.


15 grudnia | Jan Paweł II - serwis informacyjny, Instytut Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II\nW 1979 roku Jan Paweł II wygłosił przemówienie na temat znaczenia teologii dla profetycznego posłannictwa Kościoła. Przemówienie zostało wygłoszone na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Tego samego dnia Kongregacja Nauki Wiary wydała oświadczenie, że ks. Hansa Kuenga nie można uznawać za teologa katolickiego.


Numer telefonu „Życzliwości” 42 638 50 32 dla Seniorów – Łódź – Zdrowy-Senior.org\nNie brakuje dzisiaj samotności i opuszczenia. Coraz łatwiej wyrzucić nam z pamięci naszych bliskich: rodziców, dziadków, przyjaciół czy sąsiadów. Coraz łatwiej przychodzi nam odciąć się od nich i zapomnieć, że jesteśmy im potrzebni. Choćby po to, by wysłuchać ich opowieści, zobaczyć świat ich oczami, razem z nimi się pośmiać i popłakać. Tacy już dziś jesteśmy. Asertywni, obojętni, zapominalscy.\nTymczasem nasi bliscy potrzebują żywej osoby gotowej cierpliwie wysłuchać ich pragnień. Każdy z nich ma swoje potrzeby, ale większość potrzebuje niewiele. Kilkanaście czy kilkadziesiąt minut rozmowy może rozświetlić słońcem szarobury świat i tchnąć nowe życie w ludzkie historie. Tacy są seniorzy. Po prostu potrzebują rozmowy.\nNa pewno niedoskonałą, ale zawsze realną formą pomocy seniorom jest „Telefon Życzliwości”. Choć to tylko telefon, gdzie człowieka nie widać, ale na szczęście słychać, to jednak zawsze daje kontakt z żywą osobą. Stąd apel, który publikujemy dla szerszej wiadomości mieszkańców, by chociaż w ten sposób wynagrodzić tym, których zdążyliśmy już w naszym życiu zaniedbać.\nW ramach współpracy Oddziału ds. Polityki Senioralnej UMŁ z Fundacją Subvenio w 2015 r. powstał w Łodzi „Telefon Życzliwości”. Do tej pory brakowało miejsca, w którym seniorzy mogli pozyskać wsparcie emocjonalne, pomoc specjalistów oraz kompleksową informację na temat możliwości aktywnego spędzania czasu w naszym mieście. Dzięki nawiązaniu współpracy udało się utworzyć Telefon Życzliwości, który obecnie funkcjonuje od pon. do pt. w godzinach 14:00-17:00 (w środy do godziny 18:00):\nNumer telefonu „Życzliwości”: 42 638 50 32


» Zwierzęta oceanu Safari ltd.\nZwierzęta oceanu Safari ltd.\nKod produktu: S695104\nFantastyczne figurki Safari Ltd. do zabaw edukacyjnych. Co się kryje pod wodą? W zestawie mamy aż 12 figurek, a wśród nich m.in. ośmiornicę, rozgwiazdę, reprezentanta rodziny montowatych (inaczej diabłów morskich), lwa morskiego, żarłacza tygrysiego i inne. Doskonała zabawa i edukacja dla maluchów i ich rodziców.\nPustynia Safari Ltd.\nKogo można spotkać na pustyni? Na przykład frynosomę rogatą :) Ale nie tylko! Kojota, skorpiona, grzechotnika, rysia rudego, pancernika.... w sumie aż 12 figurek, dokładnie wykonanych i ręcznie malowanych.\nTransport lądowy safari ltd.\nżaby jadowite i trujące Safari\nDlaczego niektórych gadów lepiej unikać? Jakie znamy jadowite zwierzęta? Gdzie one występują? Jak się zachować spotykając jedno z tych pięknych zwierząt?\nDzikie zwierzęta safari\nFigurki Safari to zestaw 12 sztuk zwierząt: zebra, żyrafa, goryl, krokodyl,lew, tygrys, wielbłąd, hipopotam, słoń, pantera, niedźwiedź, nosorożec.\njadowite zwierzęta Safari Ltd\nJakie zwierzę lepiej unikać? Jakie znamy jadowite zwierzęta? I gdzie występują? W zestawie znajdziemy 9 firgurek m.in. szkaradnica, aga czy tarantula.\nzwierzęta gospodarskie Safari Ltd\nZestaw podstawowy - zwierzęta wiejskie. W tubie znajdziemy 12 figurek: pies, koń, krowa, byk, świnia, koza, owca, baran, kura, kogut, gęś i kaczka.\nPsy Safari Ltd.\nW zestawie znajduje się 11 figurek (firmy Safari Ltd.) psów różnych ras, min. beagle, bulldog, dalmatyńczyk, pies pasterski, bernardyn, golden retriever, jamnik i inne.\nPlanety Safari Ltd.\nStaranie wykonane planety do zabawy i nauki. Doskonałe uzupełnienie zestawu Kosmos


Opti Lutein - opinie, cena -50%, efekty, skład\nDbać o własny wzrok powinno się praktycznie przez całe życie. Wzrok to jeden z najważniejszych zmysłów, którego nigdy nie warto lekceważyć. Wzmocnienie wzroku jest wskazane nawet w stosunkowo młodym wieku, a najlepiej zrobić to przy pomocy sprawdzonego i skutecznego w działaniu suplementu diety. Wybór wcale nie musi być prosty, ale strzałem w dziesiątkę może się okazać preparat o nazwie Opti Lutein.\nOpti Lutein – co to właściwie jest? Jakie ma działanie?\nOpti Lutein to jeden z najpopularniejszych specyfików na poprawę wzroku. Skomponowany ze starannie wyselekcjonowanych składników i sprawdzający się zarówno wśród osób młodych, dojrzałych, jak i seniorów. Kapsułki Opti Lutein są przeznaczone dla wszystkich tych osób, które od dłuższego czasu narzekają na problemy ze wzrokiem i chcą je jak najszybciej wyeliminować.\nOpti Lutein wykazuje się bardzo zróżnicowanym działaniem. Troszczy się o zmysł wzroku, pozwala komfortowo czytać, a do tego umożliwi podziwianie piękna codziennego świata. Zainteresowani zaczną dostrzegać najdrobniejsze szczegóły i nie będą narzekać na swoje samopoczucie.\nOpti Lutein – jaki ma skład?\nGodne uwagi jest to, że preparat Opti Lutein ma bardzo bezpieczny i naturalny skład. Dzięki temu użytkownicy wzajemnie go sobie polecają i cieszą się dużo lepszym wzrokiem. Oczywiście kluczem do sukcesu jest przestrzeganie zalecanego dawkowania, o czym można porozmawiać z uznanym specjalistą lub zapoznać się z informacjami zawartymi w ulotce. Opti Lutein zawiera w sobie następujące składniki:\nJak widać Opti Lutein to korzystne rozwiązanie dla zapewnienia sobie zwiększenia ostrości widzenia i zapobieganie rozmaitym chorobom oczu. Produkt odznacza się starannie dobranymi składnikami i zaspokoi oczekiwania najbardziej wymagających klientów.\nOpti Lutein – jak należy go stosować?\nStosowanie tabletek Opti Lutein nie jest zbyt skomplikowane. Wszelkie informacje na ten temat znajdzie się oczywiście w ulotce, chociaż równie dobrze można zasięgnąć opinii u specjalisty. Zaleca się stosować 1 kapsułkę preparatu Opti Lutein dziennie. Dawka ta nie powinna być przekraczana. Kapsułkę popija się solidną porcją wody.\nOpti Lutein – na jakie efekty można liczyć?\nSpecyfik na wzmocnienie wzroku Opti Lutein wykazuje się bardzo zróżnicowanym działaniem. Użytkownicy mogą mieć pewność, że:\npoprawią ostrość widzenia,\nwyeliminują szkodliwe działanie wolnych rodników,\nochronią oczy przed nadmiernym i szkodliwym wpływem światła,\nzmniejszą ryzyko występowania zaćmy,\nzagwarantują sobie odpowiednie widzenie kolorów,\nbędą lepiej widzieć po zmroku,\nprzeciwdziałają wysychaniu spojówek.\nOpti Lutein potrafi zaskoczyć praktycznie każdego klienta, który zdecyduje się na przetestowanie wspomnianych tabletek. Skorzystają na tym nie tylko seniorzy, ale też osoby młode.\nOpti Lutein – dlaczego warto zdecydować się na te tabletki?\nZdecydowanie się na kapsułki Opti Lutein to bardzo ciekawe rozwiązanie w każdym wieku. Pigułki zyskują spore uznanie głównie ze względu na swój naturalny skład, skuteczność działania, odpowiednio wyselekcjonowane składniki na oczy, łatwą przyswajalność i uniwersalność. Opti Lutein sprawdzi się m.in. wśród osób, które dużo pracują przed komputerem lub w biurach.\nOpti Lutein – czy ten produkt jest bezpieczny? Co ze skutkami ubocznymi?\nKupując produkt na oczy Opti Lutein inwestuje się w wysokiej jakości tabletki na poprawę wzroku. Z uwagi na swój naturalny skład preparat jest uważany za bezpieczny i cieszy się pozytywnymi opiniami wśród różnych użytkowników. Odpowiednie dawkowanie kapsułek Opti Lutein sprawi, że zainteresowani nie narażą się na żadne skutki uboczne. Jeśli ktoś ma jakiekolwiek wątpliwości zawsze może je rozwiać u doświadczonego specjalisty, z którym warto skonsultować ewentualną kurację z użyciem Opti Lutein.\nOpti Lutein – jakimi cieszy się opiniami w Internecie oraz na forach?\nOsoby zmagające się z dolegliwościami i chorobami oczu dobierając odpowiedni suplement diety bardzo często bazują na opiniach innych użytkowników. W przypadku kapsułek Opti Lutein można spać spokojnie. Produkt cieszy się wieloma pochlebnymi opiniami, o czym można się przekonać na tematycznych forach. Oto kilka przykładowych opinii o pigułkach Opti Lutein:\nZbyszek z Krosna: „Suplement Opti Lutein umożliwia mi bezproblemowe czytanie książek. Jestem fanatykiem książek o tematyce górskiej i mógłbym je czytać długimi godzinami. Do tej pory miałem z tym spory problem, z uwagi na mój słaby wzrok. Postanowiłem to zmienić i sięgnąć po Opti Lutein. Teraz wiem, że była to dobra decyzja. Odzyskałem dawną ostrość widzenia i czytam kilka książek miesięcznie”,\nJadwiga z Łodzi: „Moja sąsiadka poradziła mi, abym kupiła sobie Opti Lutein. Mówiła, że pomaga na wzrok, a że jestem już po sześćdziesiątce nie zwlekałam długo z zakupem. Opti Lutein to dla mnie rozwiązanie wszystkich dotychczasowych problemów ze wzrokiem. Dostrzegam wszystkie kolory, przyjemniej mi się czyta i dobrze widzę nawet po zmroku. Dodatkowo kapsułki pomogły mi w wyeliminowaniu podrażnień oczu”,\nPiotrek z Rawicza: „Na reklamę Opti Lutein natrafiłem w Internecie. Od dłuższego czasu pracuję zdalnie (przy komputerze), więc postanowiłem je przetestować. Bardzo się z tego cieszę, bo mój wzrok znacznie się poprawił, a ja nie mam trudności z wysiedzeniem 8 godzin przed moim komputerem. Praca stała się dla mnie prawdziwą przyjemnością. W związku z tym mogę polecić Opti Lutein wszystkim niezdecydowanym osobom, które chcą zadbać o swój wzrok”,\nNie da się ukryć, że tabletki Opti Lutein mają szerokie grono zwolenników. Najlepiej, jeśli osoby zmagające się z problemami ze wzrokiem przetestują je we własnych domach i wyrobią sobie na ich temat prywatne zdanie. Można o tym podyskutować ze specjalistami ze świata okulistyki.\nOpti Lutein – gdzie kupić tabletki i jaka jest ich cena?\nZakupienie preparatu na poprawę wzroku Opti Lutein jest bardzo prostym zadaniem. Zainteresowani udają się bezpośrednio na stronę internetową producenta i to tam składają oficjalne zamówienie. Kapsułki Opti Lutein są dostarczane do klientów w ekspresowym tempie, w bardzo dyskretny sposób. Decydując się na zakupy u producenta niweluje się ryzyko zainwestowania w podróbki.\nJedno opakowanie Opti Lutein kosztuje około 129 złotych. Warto pomyśleć o zakupieniu kilku opakowań przy jednym zamówieniu, dzięki czemu klienci otrzymają atrakcyjne rabaty cenowe. W jednym pudełku Opti Lutein znajduje się 30 kapsułek, a więc starcza to na miesięczną kurację. Jeśli ktoś chce poprawić swój wzrok, to warto to zrobić właśnie z preparatem Opti Lutein.


Komu potrzebny jest certyfikat ISO - aethia.org\nProfesjonalna pomoc doświadczonych specjalistów to szczególnie coś, czego możemy być pewni oraz w stu procentach zaufać. Wskazane jest zwracać uwagę na odpowiednio dobierane certyfikaty, by dokumentacja uzupełniona była wręcz znakomicie. Moc możliwości do wyboru przekłada się także na to, że określony certyfikat staje się obiektem zainteresowania dużej liczby przedsiębiorców na rynku. Certyfikacja tego typu oznacza pełną zgodność kryteriów iso.\nCertyfikat iso wśród propozycji znakomitej i godnej zaufania firmy\nSporo osób niekoniecznie musi wiedzieć, na czym dokładnie polega certyfikat iso oraz dlaczego firmy starają się o jego wyrabianie. Eksperci z zakresu certyfikacji na bazie wieloletniej pracy nad ulepszaniem możliwości dają do dyspozycji duże zaangażowanie oraz rewelacyjne warunki współpracy, a dodatkowo dalszą opiekę oraz monitorowanie rozwoju. Każda firma, jaka posiada tego typu certyfikat, wyróżnia się na rynku, natomiast każdy konsument wie, że czerpie z produktów świetnej jakości.\nCertyfikacja ISO na najwyższym poziomie\nJeżeli chodzi o iso, warto już na wstępie wspomnieć o związanych z tą normą możliwościach.\nCzy uważasz, że umieszczone tutaj dane są interesujące? Jeśli tak, to przejrzyj stronę www (http://biuro-protax.pl/oferta/rozliczanie-pit/), a znajdziesz tam równie ważne fakty, które zwrócą Twą uwagę.\nRekomendowane jest rozpocząć owocną współpracę ze znakomitymi praktykami w zakresie normowania produktów oraz usług na naszym rynku. Nasza działalność ukierunkowana jest szczególnie na dawanie do dyspozycji całkowitego zaangażowania oraz efektów wieloletniej pracy nad poprawianiem możliwości. Do każdego z klientów podchodzimy w stu procentach indywidualnie i chcemy ich usatysfakcjonować.\nGłówne założenia normy iso 14001\nBiorąc pod uwagę normę taką jak iso 14001, wskazane jest wspomnieć o wiążących się z jej wyrobieniem korzyściach. Certyfikacja na świetnym poziomie to coś, w czym nasza firma się specjalizuje.\nW gąszczu otaczających nas danych niełatwo jest znaleźć rzeczywiście pomocne informacje. Dlatego jeśli fascynuje Cię tego typu temat, to koniecznie zobacz rekomendowane info (http://bscav.eu/debata-online/).\nChcemy każdemu z naszych klientów dawać całość naszych praktycznych oraz teoretycznych umiejętności. Niezwykle elastyczna oferta oraz właściwe podejście do każdego klienta, ale także stuprocentowe trzymanie się ustalonych wcześniej terminów to nasze flagowe cechy.\nBieżące gazetki reklamowe proponują zachwycające promocyjne ceny artykułów\nGazetki marketingowe nierzadko odnajdujemy w skrzynce pocztowej, lecz również są osiągalne w szeregu salonach czy supermarketach. Komercyjne gazetki marketingowe proponują konsumentom swoje produkty, jest możliwość tam znaleźć np promocje, rabaty czy przeceny.\nProfesjonalna oraz całościowa oferta biur rachunkowych - na co warto zwrócić uwagę?\nCoraz więcej firm oraz przedsiębiorstw korzysta z usług biur księgowych, które proponują fachowe usługi rachunkowe dla małych oraz sporych firm. To wygodny sposób na bieżące rozliczanie rachunkowości, jaki nie wymaga zatrudniania wielu ludzi w przedsiębiorstwie. Online biura księgowe to także duża oszczędność pieniędzy oraz gwarancja profesjonalizmu oraz zadowolenia z usługi.\nSwoja książka: w jaki sposób ją wydać, nie wydając masy pieniędzy?\nOd pomysłu na napisanie książki jest daleka droga do jej wydania. By odniosła ona sukces, powinna być nie tylko dobrze napisana, ale także dobrze wydrukowana.


Co swoim zakresem obejmują usługi pełnej księgowości? - blog Panoramy Firm\nPolskie prawo przewiduje kilka form prowadzenia rachunkowości dla firm. Wybór jednej jest uwarunkowany przez szereg czynników takich jak rodzaj prowadzonej działalności czy wysokość przychodów. Wyróżnić możemy tu dwa rodzaje: uproszczoną księgowość oraz pełną księgowość. W ramach pierwszej funkcjonuje kilka form rozliczania finansów przedsiębiorstwa, druga to kompleksowy system obejmujący wszystkie operacje finansowe.\nProwadzenie pełnej księgowości jest obowiązkiem dla przedsiębiorców, którzy swoją działalność prowadzą w formie spółki kapitałowej prawa handlowego, czyli spółki akcyjnej lub z ograniczoną odpowiedzialnością albo też w formie spółki osobowej prawa handlowego – komandytowej i komandytowo-akcyjnej.\nZobowiązani do tego są ponadto przedsiębiorcy, których przychody netto pochodzące ze sprzedaży towarów, produktów oraz operacji finansowych przekroczyły równowartość dwóch milionów euro w przeliczeniu na złotówki po kursie średnim ogłoszonym przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego roku, w którym ma obowiązywać pełna księgowość.\nTa forma prowadzenia rachunkowości jest najbardziej złożoną wśród wszystkich funkcjonujących w polskim prawie. To sformalizowany system ewidencji wszystkich zdarzeń gospodarczych, jakie zachodzą w przedsiębiorstwie. Dokumentację stanowią tu tak zwane księgi rachunkowe, w skład których wchodzą:\nkonta księgi głównej;\nkonta ksiąg pomocniczych;\nzestawienie obrotów i sald kont księgi głównej;\nzestawienie sald kont ksiąg pomocniczych;\nZe względu na skomplikowany charakter pełnej księgowości, najlepszym rozwiązaniem dla firmy jest powierzenie tego zadania profesjonalistom z biura rachunkowego.\nBiura rachunkowe, takie jak zlokalizowany w Gryficach Fiskus, swoje usługi oferują firmom głównie w zakresie prowadzenia pełnej księgowości. System ten wymaga szczegółowej wiedzy z zakresu rachunkowości, dlatego też najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest powierzenie tego specjalistom z branży.\nUsługi w zakresie pełnej księgowości obejmują:\nustalanie wysokości naliczonego oraz należnego podatku VAT;\nokreślanie miesięcznych zaliczek przeznaczonych na podatek dochodowy;\nsporządzanie zapisów w ewidencji syntetycznej oraz analitycznej wraz z dekretowaniem dokumentów;\nprzygotowanie deklaracji podatkowych;\newidencjonowanie środków trwałych, wartości prawnych i niematerialnych;\nopracowanie planów amortyzacji;\nprzygotowanie zeznań rocznych na podstawie wpisów do księgi;\nzamknięcie roku obrachunkowego w aspekcie rachunkowym i podatkowym;\nsporządzenie bilansu rocznego, zysków i strat czy innych informacji.\nPrzy wyborze biura rachunkowego, któremu chcemy powierzyć prowadzenie pełnej księgowości, musimy zwrócić przede wszystkim uwagę na doświadczenie w tym zakresie.


Angelina Jolie w Cannes w symbolicznej sukience (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Angelina Jolie » Angelina Jolie w Cannes w symbolicznej sukience (FOTO)\nAngelina Jolie w Cannes w symbolicznej sukience (FOTO)\nczytany: 38123 razy\nangelina jolie wygląd sukienki kreacje moda fotki zdjęcia cannes 2008\nRysunek oznaczał zapłodnienie...\nAngelina Jolie może wydawać się bardziej dojrzała, wyciszona, ale wciąż nie przestała szokować.\nKiedy podczas spotkania promocyjnego filmu Kung Fu Panda jakiś dziennikarz pochwalił jej kreację, aktorka żywiołowo wyjaśniła, że rysunek na niej symbolizuje akt zapłodnienia.\n- Kwiat to kobieca wagina w trakcie zapłodnienia. To piękno i agresja w jednym - powiedziała Angie.\nczytano: 40439 razy\nCarmen Electra jest bliska rozstania\nBo narzeczony na niej oszczędza. Miesiąc temu Carmen Electra przyjęła oświadczyny gitarzysty zespołu Korn - Roba Pattersona. Teraz, według doniesień, para jest bliska rozstania. Zaczęło się od pierścionka zaręczynowego - ... czytaj więcej


Wywiady – Stowarzyszenie Przyjaciół Fretek\nStrona główna » O Nas » Wywiady\nChrupanie nocą i obca kobieta w szafie (wywiad)\nWywiad został przeprowadzony z Panią Maksymilianą Ryś, która pod patronatem SPF adoptowała Felka. Pani Maksymiliana odpowiada na pytania związane z wizytą przedadopcyjną, oraz opowiada o innych procedurach adopcyjnych.\nMagdalena Janusz: Ile trwała wizyta?\nMaksymiliana Ryś: Wizyta trwała około 2 godzin. W tym czasie mogłam się dowiedzieć wielu rzeczy o fretkach, pośmiać i zaprzyjaźnić z Prowadzącą Adopcję i fretkami, które były obecne podczas wizyty.\nM.J.: Czy skończyło się na jednej wizycie?\nM.R.: Tak. Podczas drugiego spotkania z PA (Prowadzącą Adopcję – przyp. red.) mogłam nareszcie odebrać swoją najukochańszą fretkę! Znowu miałyśmy okazję porozmawiać o wszystkim, mogłam zadać nurtujące mnie jeszcze pytania.\nM.J.: Jak przebiegała?\nM.R.: Wizyta przebiegła w bardzo miłej atmosferze. Madzia, czyli Prowadząca Adopcję, pomogła mi i rozwiać wszystkie wątpliwości jakie miałam.\nM.J.: Pojawiły się plotki o groźnych inspektorach zaglądających pod łóżka i szafy. Co naprawdę sprawdzał PA?\nM.R.: Żadnego zaglądania nie było. Było za to wiele pytań. Prowadząca adopcję pytała mnie czy miałam już kiedyś fretkę, o to czy wiem jak się opiekować, czym karmić zwierzaka. Pytała o to czy jestem świadoma wydatków związanych z częstymi wizytami u weterynarza oraz z zakupem odpowiedniej karmy i akcesoriów dla mojego Felka. Zostałam zapytana czy mam wystarczającą ilość czasu dla fretki i czy w pobliżu znajduje się znający się na fretkach weterynarz. Więcej nie pamiętam.\nM.J.: Co panią zaskoczyło podczas wizyty przedadopcyjnej?\nM.R.: Zaskoczyła mnie bardzo miła atmosfera, fachowe porady z których mogłam skorzystać. Zaskoczeniem dla mnie było to, że podczas rozmowy nie czułam się jak na sprawdzianie czy „jak na spowiedzi”. Rozmowa była konkretna, ale luźna, jak podczas spotkania z koleżanką.\nM.J.: Czy Prowadząca adopcję pomogła podjąć ostateczną decyzję odnośnie do przyjęcia nowego domownika?\nM.R.: Tak, była bardzo pomocna. Miałam wątpliwości czy sobie poradzę, bo adoptowałam starszą i chorą fretkę, ale Prowadząca adopcję powiedziała, że zawsze służy radą i że w razie problemu mogę dzwonić o każdej porze. Nawet w nocy! Zostałam uprzedzona o różnych wadach posiadania fretki, choćby o tak prozaicznym fakcie, że mogę na początku budzić się w nocy, kiedy fretka będzie jadła. Rzeczywiście tak było, na początku w ogóle nie mogłam spać (śmiech). Razem też wybrałyśmy się na zakupy po akcesoria dla Felka. Byłam dzięki temu wszystkiemu świadoma jakie zwierzę biorę pod swój dach.\nM.J.: Czy wizyta była stresująca? Jeśli tak to dlaczego?\nM.R.: Jak dla mnie wizyta nie była w ogóle stresująca.\nM.J.: Czy PA zaproponowała pomoc w okresie poadopcyjnym?\nM.R.: Tak, PA zaproponowała mi pomoc, z której często korzystałam. Gdy tylko moja fretka zrobiła się osowiała, dostałam wiele rad. Dowiedziałam się co mogło być przyczyną i co dalej robić. PA interesowała się stanem zdrowia Felka, pytała czy stan się polepszył. Zawsze była pod telefonem. Dwa razy w miesiącu wysyłałam zdjęcia Felka do Magdy, z których bardzo się cieszyła i zawsze pytała jak się miewa. Wspólnie cieszyłyśmy się z sukcesów moich i fretki. Do tej pory, mimo że Felusia nie ma już z nami, utrzymujemy kontakt i spotykamy się, mimo sporej odległości między naszymi miejscami zamieszkania.\nM.J.: Dziękuję za poświęcony czas i rozmowę.\nWywiad z panią Maksymilianą Ryś przeprowadziła Magdalena Janusz, zredagowała Joanna Andrusiewicz.\nInspektor pod łóżkiem i groźny balkon (wywiad)\nWywiad został przeprowadzony z Panią Agnieszką, która pod patronatem Stowarzyszenia Przyjaciół Fretek adoptowała samiczkę Kimi. Pani Agnieszka odpowiada na pytania związane z wizytami przed- i poadopcyjnymi i o związanych z nimi przeżyciach.\nMagdalena Janusz: Dotarły do nas pogłoski o wścibskich inspektorach SPF, węszących pod łóżkami i komódkami. Czy Prowadząca Adopcję naprawdę sprawdzała Pani mieszkanie w białych rękawiczkach?\nAgnieszka: Czytałam takie opinie w Internecie. Jak dla mnie, są wyssane z palca. Myślę, że takie plotki rozsiewają osoby, które z jakichś istotnych względów zostały odrzucone przy wyborze stałego opiekuna. Podczas wizyty nikt nie zaglądał mi do szuflad czy pod łóżko (śmiech). Zresztą nawet gdyby PA (Prowadząca Adopcję – przyp. red.) chciała tak zrobić, nie widziałabym w tym nic złego – przecież może tam być coś niebezpiecznego dla fretki, na co ja nie zwróciłam uwagi. Jedyne co było sprawdzane, to szczelina między regałem a ścianą – a i to w celu uświadomienia mi zagrożenia i odpowiedniego zabezpieczenia tego miejsca, nie po to, żeby mnie skreślić. Rozmawiałyśmy też o balkonie i sposobie na uczynienie go bezpiecznym dla fretki.\nM.J.: Ile trwała wizyta?\nA.: Godzinę, może troszkę dłużej.\nM.J.: Czy spotkanie przebiegało zgodnie z Pani oczekiwaniami?\nA.: Po przeczytaniu wspomnianych plotek, spodziewałam się konfrontacji ze starszą, dociekliwą i delikatnie mówiąc, niezbyt miłą panią (śmiech). Umówiłam się z PA mailowo. Ustaliłyśmy wspólnie, że na spotkaniu pojawi się ze swoimi fretkami. Kiedy nadszedł dzień wizyty, byłam bardzo zaskoczona. Przyszła do mnie młoda, uśmiechnięta dziewczyna. Była bardzo sympatyczna a przy tym naprawdę pomocna. Starała się aby wizyta przebiegła w miłej atmosferze.\nM.J.: Czy mimo to stresowała się Pani?\nA.: Przed spotkaniem miałam mnóstwo stresu.\nA.: Bałam się, że zrobię lub powiem coś nie tak. Jednak podczas spotkania było bardzo miło, stres opadał z minuty na minutę.\nM.J.: Czy spotkanie z PA pomogło Pani podjąć ostateczną decyzję w sprawie przyjęcia nowego domownika?\nA.: Zdecydowanie. Dowiedziałam się jak może wyglądać moje życie, kiedy pojawi się w nim fretka. Bardzo pomocne było to, że PA przyniosła swoje fretki. Zobaczyłam jak te zwierzątka zachowują się w moim domu. To zupełnie co innego niż oglądać fretkę u kogoś. Miałam okazję zobaczyć jak moja rodzina, w tym synek zareagują na zwierzaka i odwrotnie. Dodatkowo poznałam zarówno zalety jak i wady stworzonka, które chciałam przyjąć pod swój dach.\nA.: Tak, i bardzo się z tego cieszę! Mogę liczyć na pomocną dłoń, na to że rozwieje moje obawy lub pomoże w podjęciu decyzji. Zawsze dzwonię i proszę o radę lub przyjście i obejrzenie fretki i jeszcze nigdy nie usłyszałam odmowy.\nM.J.: Czyli na jednej wizycie się nie skończyło?\nA.: Wizyta przedadopcyjna była jedna. Natomiast wizyt poadopcyjnych było kilka, trwają nadal (śmiech). Tak poważnie, to były dwie wizyty poadopcyjne, reszta to nasze prywatne spotkania. Chętnie spotykamy się na pogaduchy, nie tylko o fretkach.\nM.J.: Dziękuję za rozmowę.\nWywiad z p. Agnieszką przeprowadziła Magdalena Janusz, zredagowała Joanna Andrusiewicz.