:: Hyde Park :: Wright (Hampstead) Share\nTemat: salon Czw 23 Lut 2012 - 9:06\nLiczba postów : 1935\nSkąd : NY, USA\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 14:13\nSobotnie poranki były dla Aidena tym, czym dla przeciętnej bernardowskiej panienki był voucher na tygodniowy wyjazd do SPA. Collier nie nakładał na siebie maseczek, odżywek i innego cholerstwa, nie taplał się nawet w błocie, jedynie robił rzeczy dla siebie przyjemne, nie uwzględnione w Wielkim Codziennym Planie Nowego Życia jaki uskuteczniał genialnie od świąt, a który polegał głównie na seksie ze swoją małżonką - dzięki czemu dopracowywali szczegóły swojego przyszłego szczęśliwego życia. Nic więc dziwnego, że gdy minął już dobry tydzień od świąt (?) postanowił w końcu zrobić coś dla siebie. To jest - wrócić do swojego, kawalerskiego domu, wziąć prysznic bez złotych kurków (rzeczywistość w Kensington była brutalnie królewska) i zrobić minimaraton. Który wcale nie okazał się takim dobrym pomysłem, bo po godzinie biegania, gdy w najbliższym kościele dzwony wybijały siódmą rano, dostał ataku serca. Nie takiego śmiertelnego, ale był pewien, że zaraz padnie na kolana i wycharczy sobie zaczadzone płuca, otrute taką ilością świeżego powietrza.\nChociaż nie był pewien, czy ten zawał był spowodowany tylko wysiłkiem fizycznym wybiegającym poza akrobacje łóżkowe, czy też brakiem nikotyny czy rozmyślaniami, które nagle trzasnęły go w głowę, gdy przebiegał obok zadbanego domu Wrightów. Bo to właśnie na ich podjeździe coś weszło mu w serce, powodując palpitacje, duszności i dziwną niemoc. Przypadek?\nZgiął się w pół, kładąc dłonie na kolanach i starał się oddychać spokojnie, widząc, jak jego oddech zamienia się w parę wodną - dziwne, że nie w spaliny. Już nie ta kondycja, nie te płuca, nie ten czas, nie ta dziewczyna, nie ten dom, nie ten poziom. Wszystko się zmieniło i ta nagła jasność i linia czasu pieprznęła Aidena akurat w tym momencie, w cichy, sobotni poranek, gdzie nikt nie mógł udzielić mu pierwszej pomocy, bo na ulicach nie było nikogo... a na podjeździe Wrightów nie widać było śladów opon. Nie było jej. Albo była sama.\nPodniósł się, wpatrując się w przysypany śniegiem dom i czując, że źle zrobił, wybierając się na przebieżkę. Może, gdyby został w domu albo w Kensington, może, gdyby pojechał z Indianą prosto do szkoły nie trafiłaby go błyskawica świadomości, niemile wwiercająca się obecnie w osierdzie.\nNie miał czasu na planowanie i myślenie, co go dość mocno przeraziło, nie na tyle jednak, by pozwolić świadomości zadziałać i ruszyć dalej, do swojego domu. Zamiast tego ruszył w kierunku drzwi wejściowych Wrightów, nie czując jeszcze zimna ani tego, że zaraz odmrożą mu się ręce. Nie drżały jednak wcale, gdy naciskał klamkę i z ulgą zauważył, że są zamknięte. Nie ma nikogo, pewnie rodzinny wyjazd na narty albo do sanatorium albo...\nNie mógł jednak odejść ot tak, obszedł więc dom i zgodnie z tradycją drzwi kuchenne zastał otwarte. I znów lekkie zawahanie, czy naprawdę wie, co robi. Nie miał zielonego pojęcia, musiał więc się dowiedzieć - wszedł więc cicho do środka, zrzucając, przy akompaniamencie filmowych odgłosów z salonu, buty i kurtkę, po czym przeszedł do salonu, stojąc ładnie i kulturalnie w progu i patrząc, jak na podłodze leży rozwalona była miłość jego życia.\nParafrazując pewne mądre zdanie z nie tak dawnej przeszłości: Aiden już wiedział co tu robi, ona jeszcze nie.\nflash call fuck meet\ncan see it in his eyes that he's got a nasty plan\ncause he's a scumbag, don't you know?\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 14:39\nŚwięta znaczył dla Prudence więcej niż jakikolwiek inny czas w ciągu całego roku. Zawsze czekała i zawsze cieszyła się. Zawsze przygotowywała się do tych kilku dni właściwie od daty pierwszego grudnia. Urodzin. Które w tym roku były zdecydowanie najbardziej zaskakujące ever. Czuła się samotna - mimo wszystko. Mimo starań swoich i kilku osób z jej otoczenia, nie mogła ukryć, że nie ma w co rąk włożyć. Jak gdyby tylko taka forma działania dała jej uwolnienie od samotności.\nNie potrafiła stwierdzić o co - a konkretniej: czego brak - dokładnie się jej rozchodziło w tej utytłanej nerwicą natręctw główce, założyła jednak, że ze wzmożoną nadzieją, czy tego chce czy nie, oczekuje świąt.\nOd momentu, w którym w ich rodzinne życie wszedł Jeremy, drobne czynności zaczęła dla Prudence coś znaczyć. Duże coś. Powtarzane z roku na rok, aż osiągnęło miano "tradycji", której nikt na świecie nie mógł im - Jeremy'emu i Prudence odebrać. Mimo, że nigdy nie próbowała, znalazła się niebezpiecznie blisko swojego ojczyma, wygrzebując dla niego uczucia, których wcześniej nie znała, choć analizowała ich występowanie z każdej strony, bazując na czystej teorii i przykładach ludzi z najbliższego otoczenia.\nMyślała o Jeremym, o godzinie szóstej minut cztery odkręcając butelkę wina średniej klasy, wyciągniętej z czeluści "rytualnych zapasów" - pysznego, słodkiego, owocem granatu zalatującego, idealnie komponującego się z jarmuschowskimi dziełami kinematografii. Myślała o nim również teraz, kiedy zmieniwszy płytę spostrzegła, że zaledwie kilka łyków upiła, zawieszając się gdzieś między kolejnymi, znanymi jej na pamięć dialogami a... skrzypieniem. Nienaturalnym bo niespodziewanym, bo przecież pozostała część domowników wyjechała na zaproszenie wujka z Devon (Prudence zmuszona odmówić była, wciąż obawiała się trochę widoku przesiąkniętych jej wyolbrzymionym cierpieniem wrzosowisk okolicznych).\nNa zewnątrz wciąż trwał gęsty półmrok, czego była pewna, bo w wąskiej szczelinie między parapetem a spuszczonymi żaluzjami nie błyskało światło. Sięgnęła po pilot, ściszając o kilka kresek "nieustające wakacje" i przysunęła bliżej siebie butelkę wina, jak gdyby miało jej to pozwolić obezwładnić ewentualnego intruza.\nNigdy w odruchu nagłej paniki nie rozglądała się na boki w poszukiwaniu zagrożenia, podobnie jak nigdy nie pamiętała o zamknięciu na noc drzwi kuchennych. W kierunku których mimowolnie przeniosła wzrok, świadoma, że zobaczy jedynie framugę ze swojej pozycji ale.. wystarczyło. Żeby co? Żeby zachłysnęła się odrobinę przerażona, zaskoczona i pod wpływem nagłego zawrotu głowy, dostrzegając w drzwiach niezaprzeczalnego intruza (mimo, że w pierwszej chwili przemknęła jej myśl o zjawach zza światów).\n- Aiden, nie rób t a k - jęknęła, wyłączając pauzę, którą w chwili niekontrolowanej paniki przypadkowo uruchomiła. Odetchnęła nieco głębiej niż dotychczas, ściągając odrobinę brwi i wpatrując się trochę nieufnie, a trochę z wyczekiwaniem w osobę Colliera.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 14:57\nPru, rozwalona na podłodze, z głową na kanapie i roztrzepanymi włosami, przyciskająca do siebie butelkę z alkoholem (jak mniemał) przypominała mu w tej chwili zbzikowaną alkoholiczkę w ostatnim stadium rozwoju, które było akceptowane przez społeczeństwo. Na tyle pijana, że nie ma znajomych i święta spędza na upijaniu się i głaskaniu kotów, ale na tyle trzeźwa, by nie robić scen w sąsiedztwie.\nDo tego ten przerażony wzrok. I wielkie oczy, dzisiaj o dziwnym kolorze morza (?). I usta, niedomknięte, pełne, wilgotne (od alkoholu, again?). I zapach tego domu, w którym spędzał tyle czasu, zarówno z Pru jak i z Mattiem. Kiedy ostatnio go widział? Nie pamiętał zupełnie, co go lekko zakłuło - a może to po prostu ta cholerna drzazga, wcale nie roztapiająca się w cieple domu - i uświadomiło, że ostatnio bywał w życiu Wrightów gościem. Ostatnio przebywał z Pru w tym samym pomieszczeniu na urodzinach Chloe, wcześniej: dwa dni przed urodzinami samej Prudence, w tym domu, kiedy przyszedł przepełniony żalem, frustracją i doskonale ukrytą tęsknotą. Nie kochali się wtedy, raczej pieprzyli, jakby z każdym jej głośniejszym jękiem mógł poczuć się spokojniej i lepiej, wyjść z tej obojętnej depresji.\nKto by pomyślał, że wyleczy go dopiero małżeństwo, że dopiero będąc skazanym na Indianę postanowi ułożyć swoje życie. Bo dlatego tutaj przyszedł, niejasne sytuacji były jak wkurzający kamyczek w wygodnym obuwiu, nie mógł zrobić kolejnego kroku na przód, pozostawiając za sobą nierozwiązane sprawy. Ciągle aktualne, ciągle wyczuwał jasną bliznę na swoim uczuciu, na swoim sercu i nie miał nadziei, że kiedykolwiek będzie mógł patrzeć na Prudence tak po prostu, nie przypominając sobie tego wszystkiego, co do niej czuł, a co zepsuł. On zepsuł, ona zepsuła?; nie potrafił obarczyć winą za to wszystko Wright.\nStał więc teraz, boso, w dresie, czując jak powoli ogrzewa się jego organizm i topnieją płatki śniegu na jego wyjątkowo rozczochranej (to takie blejsowskie) czuprynie. Stał z zaciśniętymi wargami, skanując Pru swoim czekoladowym spojrzeniem, nieco chłodnym i wyjątkowo - jak na Aidena - zagubionym. Zupełnie nie wiedział od czego zacząć, potrzebował jeszcze kilkunastu sekund na poukładanie sobie wszystkiego, co zamierzał powiedzieć. Milczał więc jak zaklęty, naprawdę czując się bardziej jak wyjątkowo dobrze zamrożona zjawa niż jak konkretny byt, przychodzący by zamknąć za sobą pewne sprawy.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 15:17\nUspokajając lekkie palpitacje, Prudence starała się rozluźnić mięśnie spiętego ciała, jednocześnie czując, że dużo łatwiejsze i osiągalne byłoby to, gdyby ktokolwiek inny, nie Aiden, stał w progu salonu, jak na złość wciąż bez ruchu i z tym samym, skanującym i prześwietlającym spojrzeniem w niej utkwionym. W związku z czym naprawdę miała w pewnej chwili (po kilku sekundach? minutach?) ochotę pomachać energicznie ręką przed jego twarzą i zapytać bez ogródek czy przybył w celu podobnym do ostatniego czy może się zgubił czy...\nNie, raczej instynktownie niż w pełni świadomie przeczuwała, że o nic podobnego nie chodzi. Nie nastąpiło żadne obrzucanie wyzwiskami od progu czy - bardziej prawdopodobne - dopiekanie sobie żywcem, celowanie w najczulsze punkty podczas zrywania z siebie kolejnych warstw ubrań (ach, zima. tak męcząca pod tym względem!). I takie tam.\nTeraz, przykładając szyjkę butelki (nienawidziła kieliszków) do ust, poczuła jakieś ukłucie niepokoju, które kazało jej jeszcze przed powzięciem łyka wina odsunąć je, wyprostować się odrobinę i zwrócić większą uwagę na przybysza. Ewidentnie zagubionego, choć zdecydowanie nie w tym znaczeniu, o które posądzała go na początku.\n- Będziesz tak stał czy jak... - mruknęła, upewniając się z przyzwyczajenia czy nie ma na sobie butów, mogących wprowadzić brud i chaos w to wypucowane i wyczyszczone do ostatniego pyłku pomieszczenie. Naprawdę BARDZO chciała, żeby ruszył się z miejsca, przywdział w końcu collierskość na swe nieskalane, choć mocno zaczerwienione (biegał? dlaczego przyszedł?!) oblicze. Naprawdę miała dość tego podniosłego, poważnego i dziwnie olśnionego wyrazu twarzy Aidena...\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 15:30\nStanie jak lodowy posążek jakiegoś tureckiego bożka może i było bardzo estetyczne - nawet z mocno zarumienionymi policzkami, które zaczynały się odmrażać - i bardzo Aidenowskie (takie sztywne prezentowanie swojej pogardy dla świata było w jego stylu), jednak doskonale wiedział, że nie może tak tkwić w nieskończoność, bo, po pierwsze: zawadza w przejściu, a po drugie przyszedł tutaj sytuację rozwiązywać a nie komplikować. Nie mógł więc razem z kurtką ściągnąć bluzki, potem spodni i podobnież uczynić z Pru, nie mógł po prostu od progu zniszczyć jej świątecznego nastroju i humoru poprzez wytykanie drobnostek, które mogłyby ją zranić. Musiał się wypośrodkować i zrównoważyć. Myślał, że będzie to prostsze, że przez długą rozłąkę i praktycznie nie-rozmawianie ze sobą od kilku miesięcy wszystko się...rozpłynie. Ale wszystko się krystalizowało i mieszało, co doprowadzało Aidena do irytacji.\nNa całe szczęście. Negatywne emocje zawsze mobilizowały go do działania, nic więc dziwnego, że przestał wyglądać jak natchniony prorok. Zrobił kilka kroków do przodu, mierząc Pru ze swojej chwały na wysokości i ignorując jakąś dziwną, zwierzęcą chęć dotknięcia jej i szybkiego seksu, zanim ogłosi jej mniej lub bardziej radosną nowinę.\n- Wziąłem ślub z Lanvin - powiedział spokojnie, sucho, nie spuszczając z Pru wzroku, choć było mu mocno niewygodnie patrzeć aż tak w dół. Bardzo chciało mu się palić, jednak wykonanie w tej chwili jakiegokolwiek ruchu było ponad jego siły. Zacisnął usta, czując, jak po karku spływa mu stopiony śnieg i jak jego ciało opanowuje ten specyficzny gorąc po wysiłku fizycznym i odmrożeniu sobie wszystkich kończyn. I po zawale serca, które teraz dalej waliło mu w tym sportowym rytmie. - Prawie dwa tygodnie temu - dodał celem dostarczenia wszystkich informacji, próbując uspokoić rozszalałe serce. Czyżby kolejny zawał?\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 15:55\nPru naprawdę zaczęła się wściekać. Na Jarmuscha. Że nie wniósł do swego arcydzieła nieco więcej dialogu i akcji i, hmm, jakiegoś stosownego soundtracku. Który zmąciłby tę dziwnie, niebezpiecznie wyciszoną i generalnie ukojoną aurę, panującą wokół nich. A może nawet między nimi. Prudence zastanawiała się czy to wino, którego tak niewiele upiła, czy to jej podkręcona przez wczesne (zawsze zajebiście inspirujące) godziny wyobraźnia czy jakiś inny sprzyjający żywioł natury, w każdym razie nie przestawała mieć tego uczucia, jakby byli... po godzinach. Po wykonanej pracy i odpowiedniej dawce nienawiści wyciśniętej do ostatniej kropli z dwóch stron, nawet jeśli widzieli się ostatnio tak dawno i tak... hmm, przelotnie.\nI może gdyby trwało to jeszcze chwilę, gdyby jej zwierzęcy instynkt przetrwania, budzący się w niej od dobrych kilku miesięcy przy każdej interakcji z Aidenem Collierem, wciąż był w tym samym uśpionym stadium, gdyby Prudence naszła nagłą ochota podjęcia brawurowego ryzyka - podeszłaby bliżej? zaniepokojona? pytając łagodniej o co chodzi?\nTymczasem podszedł on - zmniejszając dystans prędko i nagle, jakby wyczuwając chwilę wahania Pru i nie dając zadziałać. W głowie zdążyła jej jedynie błysnąć myśl o czterdziestu sposobach na wykończenie Aidena Colliera w nagłych przypadkach (swojego czasu miała niezły ubaw wymyślając coraz to bardziej innowacyjne środki i zastosowania długich włosów), kiedy... to Aiden ją zabił.\nPrudence naprawdę pomyślała, że tak mogłaby wyglądać nagła śmierć. Nie chodziło nawet o to, czy ugodził w mniej czy bardziej czuły punkt, czy ostatecznie ją zranił i zmiótł z powierzchni ziemi jakieśtam przeświadczenie o raczej poukładanym światku wokół niej. Nie. Po prostu.... wszystko stało się niezrozumiałe. Niepojęta. Abstrakcyjne. Do tego stopnia, że literalnie zakręciło się jej w głowie i bardzo nieświadomie przybrała minę autentycznego przerażenia. Zapomniała o czarno-białym filmie, butelce wina, która wyślizgnęła się z jej dłoni, nie rozlewając dookoła czerwieni w większej ilości niż kilka kropli tylko przez to, że zatrzymała się między złożonymi po turecku nogami, gdy jej dno stuknęło głośno o podłogę.\nTrwało to chwilę. Ułamek sekundy (no może czternaście), w czasie którego przez chwilę nie było jej na tej planecie, nim nie przywołała się do porządku. Zanim nie odwróciła spojrzenia od skupionej twarzy Aidena, wlepiając tępy wzrok w ekran telewizora, mimo, że nie widziała co aktualnie jest na nim wyświetlane. Przerażenie słowami Aidena przerodziło się z przerażenie tym jak zareagowała. Wstrzymując oddech zastygła bez słowa, jednocześnie niedowierzając, chcąc wiedzieć więcej, obawiając się każdego kolejnego słowa, które mogłoby spłynąć z ust Aidena i tego, co jej reakcja oznacza.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 16:15\nSterczenie w drzwiach, sterczenie na środku pokoju, sterczenie na schodach, wszystko było tak samo krępujące i tak samo Aidenowi nie przeszkadzało. Nigdy. Do dzisiaj, kiedy to czuł się zbytnio na widoku, zbytnio wystawiony na spojrzenia Pru, zbytnio wywyższony na niebiosa. Nie chciał tego, chciał, żeby Pru też stała, żeby mógł czuć się swobodnie i dokładnie widzieć wyraz jej twarzy, nieco za małe oczy (naprawdę, w czasie hejtu bardzo przyczepiał się do prudensowskiego wyglądu nastroszonej przepiórki), pełne usta; wyjątkowo nie chciał patrzeć na nią z góry, skąd mógłby sypać popiół z papierosa na czubek jej głowy. Pokuta. Po to tutaj przyszedł?\nNie chciał naprawiać tego co zepsuł, Pru obdarła go z nadziei na to, że kiedykolwiek będzie mógł odpracować swoje grzechy. To właśnie miał jej za złe, obdarcie ze złudzeń, chłodne postawienie sprawy, uczuciowej sprawy. Do tej pory nie wiedziała, jak boleśnie go skrzywdziła i z jaką skrupulatnością zajmował się swoimi ranami, by nie zapomnieć. Najpierw uważał to za użalanie się nad sobą, potem za chęć zemsty, w końcu: za najbardziej żałośnie rozkochany sposób, by w jakimś stopniu być z Prudence.\nSeks z nią był karą, karą raczej dla siebie samego niż dla niej, wstępem do przyjemnej autodestrukcji. Maksymalne zbliżenie się, żeby potem wyraźniej czuć pustkę, chwila kosmicznej rozkoszy dla konfrontacji z kolejnymi pustymi wieczorami. Sarkazm, marazm, orgazm, depresja, nowe hasła sztandarowe, co tam Jarmusch, Allen miał lepsze poglądy na miłość.\nNajgorsze było to, że nie zrozumiał tego teraz, nie było olśnienia na miarę tego w Crown, rok temu. Wiedział to od początku, wiedział przez cały czas trwania ich związku, aż do teraz, kiedy stał w tym przytulnym salonie, czując słodką woń alkoholu, zapach gałązek choinki i delikatne perfumy Pru.\nPrudence przerażoną, wpatrującą się teraz w telewizor. Cicha muzyka w tle, stuk butelki o podłogę, nieco spazmatyczne oddechy. Nie wiedział, jakiej reakcji mógł się spodziewać, ale na pewno nie tego spojrzenia pełnego strachu, którym go na kilkanaście sekund obdarzyła, ciągnąc go w dół. I w kwestii nastrojowej i czysto fizycznej. Usiadł cicho na podłodze na przeciwko Prudence, zasłaniając jej widok na wyjątkowo melancholijną akcję w filmie i nie spuszczając wzroku z jej szaroniebieskich oczu.\n- Zostawiłaś mnie - powiedział nagle, zanim zdążył to przemyśleć, bez żalu, bez drżącego głosu, co było jeszcze gorsze: po prostu brutalnie stwierdzenie faktu i wyjawienie swoich najgłębszych chwil rozpaczy. Zostawiła go, nie wybaczyła, wszystko się skomplikowało i teraz siedział tutaj ze smakiem gorących ust Indiany na czubku swojego języka i ze złotą obrączką na lewej ręce, błyszczącą na przemarzniętej dłoni.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 16:54\nTo, że Prudence zmieniała się przez ostatnie miesiące było zauważalne i niosło za sobą konsekwencje dużo istotniejsze niż jej obecność szeregach drużyny siatkarskiej podczas ostatnich zawodów rejonowych czy najwyższa w historii szkoły średnia, którą osiągnęła pod koniec semestru. Tu nawet o ludzi i ich ubytki nie chodziło - mimo, że na serio zaczęła zauważać, kto jest jej naprawdę bliski a z kim utrzymywała dotychczas kontakt jedynie z przyzwyczajenia.\nNic nie równało się nagłemu przerwaniu zbytecznych rozterek. Prudence przestała przykuwać uwagę do tej emocjonalnej strony swojego życia, stając się.. hmm, oziębłą suką? Odporniejszą Prudence Wright? Na pewno inną. Na pewno taką, która bez żalu pożegnała się ze swoją starą, wybrakowaną i niedoskonałą wersją, z nadzieją iż jest to final goodbye.\nZnikąd na wierzch jej głęboko zakopana i sukcesywnie zapominana strona wypełzła w najmniej odpowiedniej chwili, w formie, która stała się zrozumiała dla Pru dopiero, gdy Aiden znalazł się tuż przed nią. Gdy - chcąc czy nie - spojrzała na niego tym nieogarniającym wzrokiem, pozbawionym czegoś, do istnienia czego już długo się nie przyznawała.\nJakkolwiek miłość potrafiła zostawić za sobą, podejmując wpierw heroiczny, potem przynoszący ulgę wysiłek, tak na to, że nadzieja wciąż się gdzieś w niej tli nie mogła nic poradzić, jak gdyby była to niezależnie od niej przyklejona i zagnieżdżona część, która jest niewidzialna i nieodczuwalna. Po prostu jest i nie daje się wyrwać. Siłą.\nBo teraz Prudence poczuła, że ta nagła śmierć, o której chwilę temu pomyślała to najzwyczajniej proces odpadania tego skrawka jej... hmm, duszy? Nie wiedziała. Doskonale jednak zdawała sobie sprawę, jakie znaczenie mają słowa Aidena i to nawet niekoniecznie dla niego, tylko dla niej. Ślub. Małżeństwo. To zawsze była dla Prudence rzecz święta i ostateczna. Jakby... najwyższa świętość. Nie mogła inaczej myśleć, nie potrafiła nigdy traktować ślubu jako czegoś przelotnego i tymczasowego, co może być skończone. Może myślała tak pod wpływem tych wszystkich rozmów z Aidenem...\nPrzypomniała je sobie teraz, pojedyncze fragmenty, nie będę mógł uścisnąć dłoni Jeremy'ego, i jeszcze nie zdołam pocałować cię w kościele.\nTo wszystko się stało, ale w zupełnie innej obsadzie. Prudence musiała się zmusić do chwilowego skupienia bo.. o kogo to chodziło... Lanvin? ach, Indiana. INDIANA?!\nMałżeństwo było świętością i Aiden doskonale o tym wiedział. A Pru? Musiała przyznać - jeszcze nigdy dotąd nie była pozbawiona złudzeń tak mocno.\n- Tak, ja... wiem - powiedziała w końcu niskim, cichym tonem. Inaczej wyobrażała sobie moment, w któym dowie się, że Aiden z kimś jest. Zupełnie inaczej. Bo nie tak miało być! Miała.... miała usłyszeć plotki, których prawdziwość potem potwierdzi widząc coś na własne oczy i potrafiąc to zignorować i wyszydzać, a może nawet uśmiechać się pogardliwie! Potem miał być koniec i... - Aiden, miałeś zniknąć z mojego życia, wyjechać do Oxfordu, gdzie poznałbyś kogoś, o czyim istnieniu nie miałabym pojęcia, gdzie miałbyś wszystko.... - nawet nie zauważyła kiedy zaczęła myśli wyrażać na głos - naprawdę wszystko - pokręciła głową, mrugając gwałtownie i maskując niechcianą wilgoć w kącikach oczu. - Ale z dala ode mnie.\nWzruszyła ramionami bezradnie, nie przerywając tego po raz pierwszy od dramatu na bawarskim pastwisku pełnego z jej strony maksymalnej szczerości kontaktu wzrokowego.\n- Ślub? - wykrztusiła, nie hamując cierpiętniczej nuty w głosie. Nie miała siły i nie widziała już zupełnie sensu w maskowaniu czegokolwiek.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 17:33\nPrzynajmniej w jednym się zgadzali, w świętości małżeństwa. Aiden nigdy nie ukrywał, że jeśli już wsunie komuś na dłoń obrączkę, to będzie to osoba, z którą spędzi całe życie. Nie uznawał rozwodów, wydawały mu się niedojrzałe, małostkowe, plebejskie, nigdy nie uważał rozwodników za osoby godne zaufania, co wyjątkowo się sprawdzało, nawet w kwestiach biznesowych. Jeśli już ktoś zdecydował się z kimś związać, trzeba było ten związek utrzymać, niezależnie od problemów. Ba, im trudniej, tym słodszy smak sukcesu, gdy będzie patrzeć się na swoje całe życie, trzymając za rękę swoją zasuszoną i siwiutką żonę. Był tradycjonalistą, konserwatystą i szowinistą, uświęcone (cywilnie lub kościelnie, państwo traktował jak bóstwo wyższe) połączenie nie mogło zostać zerwane tylko dlatego, że się znudził. Bądź został postrzelony przypadkową strzałą amora.\nKiedyś, ba, do całkiem niedawna myślał, że tą osobą będzie Prudence. Że będzie cierpliwie znosił jej schizofreniczne odpały, że zawsze będzie ją wspierał, że gdy się już wyszaleje będzie gotów do wierności, takiej, jaką ona chciała. Był gotów na takie poświęcenia, by założyć rodzinę, dom, wspólnotę dusz i finansów, trwałą i niezniszczalną. Potem jednak Prudence wszystko przekreśliła, patrząc na niego z obrzydzeniem i niezrozumieniem.\nTeraz patrzył na nią z bliska, na jej szklące się oczy i czuł się o wiele spokojniejszy niż przed chwilą. Zazębiali się, co przyjął z ulgą, bo w innym wypadku on musiałby prowadzić autodestrukcyjny i histeryczny monolog. Teraz tylko słuchał, czując jak wali mu serce.\n- Czyli zrobiłaś to dla mojego dobra? - spytał oschle, niemalże jej przerywając po tym miałeś mieć wszystko. - Jakie to z Twojej strony hojne i wspaniałomyślne - dodał, nie mogąc powstrzymać jadowitej pogardy, przepływającej do każdej wypowiedzianej przez niego głoski. Nie chciał tego, ale nie potrafił się obnażyć tak jak ona, ciągle czując gorące pulsowanie krwi. Chciał nią teraz potrząsnąć i wycedzić, że już za późno, ale nie zrobił tego, opanowany jak nigdy, z małymi rysami na perfekcyjnie zdystansowanej twarzy.\n- Spędziła u mnie święta. Ojciec ją uwielbia - odparł już spokojniej, przynajmniej na zewnątrz, doskonale łącząc fakty. William nie lubił Pru z jakichś wyimaginowanych przyczyn, nigdy też nie zabrał Wright do Collierskiej posiadłości, nigdy nie wciągnął jej aż tak w wir koligacji, chcąc ją ochronić od nadmiaru wrażeń. Właściwie ciągle ją chronił, przed swoją mocą, przed swoim prawdziwym obliczem, które dopiero w ciągu ich kilku ostatnich seks-spotkań wyszło na jaw. Nagle do dzikiej chęci zapalenia doszła dzika chęć pocałowania jej, dotknięcia jej ust, tak potworna, że aż zatrzęsły mu się ręce, widoczne doskonale na czarnym materiale spodni.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 18:11\nNie. Źle. Błąd. Nienienie.\nAiden zrozumiał ją zupełnie opacznie - co nietrudno było wywnioskować po jego jadowitej wypowiedzi, która emanowała sarkazmem i pogardą na cztery strony świata. Prudence mogła tylko patrzyć i wściekać się na to, że zdecydował się w ten sposób odczytać jej słowa. Wtedy, kiedy potwierdziło się jak mało z podejrzewanego przez nią samą introwertyzmu w niej jest.\n- Dla Twojego dobra? W jaki niby sposób? - zwątpiła prędko, nie przykładając większej wagi do wzmianki o świętach i Williamie. Doskonale znała tendencję Aidena do przeskakiwania z tematu na tema, co doskonale odwracało uwagę od sedna sprawy, a na co zawsze łapała się Wright, nie chcąc niczego z jego wypowiedzi przeoczyć.\n- Powiem Ci czego chciałam - pochyliła się lekko w stronę Aidena, mówiąc znów cicho, choć przesadnie powoli. Mogła wyglądać, jakby dzieliła się z najbliższą, najbardziej zaufaną osobą głębokim sekretem, skrywanym przez lata, nie dopuszczanym do światła dziennego. - Chciałam dla Ciebie najgorzej. Chciałam żebyś cierpiał i żałował wszystkiego, co zrobiłeś. A ja miałam to widzieć - bez cienia uśmiechu dzieliła się z nim najprawdziwszą prawdą, jak występkiem, którego dopuściła się, a który nie został odkryty. Trochę tak się czuła. Jak przestępca, który wykradł skrzynię złota, której zawartość okazała się po długiej przeprawie i miliardzie zgryzot bezwartościowym chłamem. - To miało być dla mnie idealne, bo nie chciałam widzieć, że znów jest Ci z kimś dobrze. A skoro wziąłeś ślub... to jest - rzuciła tonem, który w założeniu miał być zaskakująco beztroski w porównaniu z treścią i wagą, jaką Pru przykuwała do odpowiedzi Aidena.\nWłaściwie dlaczego to mówiła? To było desperackie. Idiotyczne, nie na miejscu i naprawdę nieważne. Mimowolna chęć nieskrywania niczego wynikała chyba ze świadomości Pru, która podpowiadała jej, że zrobili sobie nawzajem największe świństwa w historii ludzkości. Że żadne bratobójstwo, intrygi i zdrady nie równają się ogółowi upokorzeń, ciosów i sztyletów wbijanych w najczulszy punkt, przekręcanych z premedytacją przy każdym kontakcie, do czego dopuściła się ta dwójka Sokołów, która jeszcze rok temu..... rok temu?! Pru wydało się, że minęły w i e k i..\nKurwa, to takie egoistyczne... wreszcie się rozumiemy, Aiden.Wpatrywała się w niego zupełnie obnażona, czując, że wreszcie znalazła odpowiednie ujście - inne niż seks czy hejty wysokich i niskich lotów. Że nie jest już dłużna nic, teraz, kiedy on jest ponad tym i chociaż on jeden może patrzeć na to ze zdrowego dystansu. Naprawdę była w stanie mocno się uzewnętrznić, byleby obiektywnie, już teraz bez zbędnych uczuć wobec niej stwierdził, czy są na gruncie spalonym i oczyszczonym, czy bezpowrotnie zatrutym.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 18:33\nNigdy nie widział prawdziwego oblicza Prudence - dopiero teraz to zrozumiał, może to właśnie było to oświecenie, przypominające zawał serca. Najpierw ją idealizował, ubierał w niewinne i cnotliwe szaty naiwnego dziecięcia, które pchało mu się do łóżka, nieświadome niebezpieczeństw płynących z zadawania się z obrzydliwym wilkiem. Potem wydawała mu się partnerką idealną, trochę schizofreniczną i szalenie mu oddaną, ale jego, z którą będzie mógł spędzić resztę życia. Poczuł się za bezpiecznie, poczuł się akceptowany, kochany, tak mocno i bajkowo, że był przekonany, że nic nie będzie w stanie zepsuć tej idylli. Nie czuł się też zobowiązany do udawania kogoś, kim się nie jest; uciekł z Wendy i wtedy, gdy się obnażył i pokazał całą swoją złą i podłą stronę - nieodłączną przecież - został odepchnięty. I znów, obraz Prudence mu się zamazał, już nie była jego, była szkaradnym stworzeniem, niespokojnym, trzęsącym się, rozedrganym, niestałym, psychicznym; takim, z którym nie wyobrażał sobie życia.\nJednak obraz a uczucia to dwie zupełne inne kwestie; dalej ją kochał, dalej zajmowała jedno z najważniejszych miejsc w jego życiu, dalej jej pragnął. Jej ust, jej ciała, jej oddechu, jej. Bo dalej była jego - ach, ta schiza na punkcie własności - i tylko jego, wiedział, że jako pierwszy całował jej szyję i ściągał z idealnie długich nóg pończochy. Miał jeszcze to zdjęcie, schowane i przed światem zewnętrznym i przed sobą samym. Obraz Prudence cielesnej, na ekranie telefonu, całkiem jednak inny niż ten, który mu teraz pozwalała dojrzeć.\nPrudence chcącej zemsty, kipiącej niechęcią, nienawiścią, egoizmem i wygodnictwem. Gdy pochyliła się ku niemu owionął go jej ciepły i słodki oddech, tak kuszący, że musiał zagryźć wargi prawie do krwi - co równie dobrze mogło zostać odebrane jako wyraz wzburzenia czy zaskoczenia.\n- Jesteś g ł u p i a - powiedział w końcu, po tej całej przemowie, przymykając na chwilę oczy, jakby rozkoszował się tym starym, tradycyjnym stwierdzeniem, uroczą obelgą, brzmiącą w jego ustach wręcz czule. - Przecież widziałaś, że - cierpiałem, byłem w depresji, rozpierdoliłem ważne sprawy przez Ciebie? - chciałem to naprawić. Zostawiłaś mnie - powtórzył złotą mantrę, zaciskając dłonie w pięści, nie mogąc przyzwyczaić się do noszenia obrączki, która dziwnie mu ciążyła. Tak jak ta cała sytuacja, jak bliskość Pru. Pokusa dotknięcia jej i zapomnienia, chociaż na chwilę, o tym całym chaosie, w którym przyszło mu egzystować, była zbyt wielka i na pewno widoczna w jego oczach, w końcu nie obojętnych, odrobinę żywszych i rozpalonych. Jak wtedy, jak w Crown, jak w bibliotece, jak w jej sypialni, jak w posiadłości Bennetów, jak w ciemnych uliczkach Soho, jak pod wieżą zegarową, jak w tych wszystkich miejscach, w których przebywali we dwoje, usta w usta, dłoń w dłoni.\n- Kochasz mnie? - Jak w tych wszystkich miejscach, w których zadawał to pytanie i liczył na to, że odpowiedź wszystko wyjaśni i rozwieje, że mogą wrócić do początku, że będzie mógł teraz zaplanować to inaczej. Lepiej. Razem?\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 19:25\nW tej chwili Prudence była pewna kilku rzeczy. Przede wszystkim wiedziała, że Aiden ma trochę racji, nazywając ją głupią. Przez tak długi czas widziała w sobie mądrość tylko w tym względzie, że potrafiła być tak okrutna, że odgrodziła się szczelnym murem od histerii i rozpaczy do tego stopnia, że negowała i udaremniała wszelkie próby pojednawcze Aidena. Chwila, w której dostrzegła w tym nieprawidłowość była rozmyta i prędko przytłumiona zgoła innymi, choć też negatywnymi, odpowiednio mocno intensywnymi emocjami.\nKolejna rzecz, o której była przekonana to uruchomiony tryb prawdy. Być może dlatego, że nie miała nic do stracenia, być może z racji niespodziewanej przez nią reakcji na wiadomość o ślubie Aidena. A może po prostu wyczerpanie ciągłymi próbami wzajemnego rujnowania sobie życia.\nOstatnia kwestia dotyczyła stricte jego. Wright była przekonana, że Ajda nie przyszedł tu bezcelowo. Nie pytał o święta czy ochotę na seks, nie miał w tej chwili w sobie nic z postawy maniakalnego sadysty, którą od czasu do czasu ją raczył. Pru nie wiedziała do końca o co chodzi - dawno utraciła zdolność automatycznego i podświadomego odczytywania intencji z jego działań - mogła podejrzewać że jest świadomy tego, że wstąpił na jakąś nową drogę. Wąską. A przynajmniej zbyt wąską dla niej.\nAiden nie zostawiał za sobą niedokończonych spraw. Aiden palił mosty. A tym razem - tłumaczył. I Prudence nie mogła mu w tym przeszkodzić. Teraz, patrząc wprost w jego wyczekujące odpowiedzi oczy poczuła, że nigdy wcześniej nie miała tak jak teraz. Że nigdy nie pragnęła jego szczęścia bardziej. Zawsze była gdzieś ona i jej pewność, jej zaufanie, jej zachcianki i oczekiwania. Które zawodził - powodując niewysłowiony żal i wściekłość.\nTeraz nie było nic, bo do tego obydwoje doprowadzili. Do zera. Powtarzając sobie w głowie, że nie ma nic do stracenia, odchyliła się z powrotem do wyjściowej, wyprostowanej pozycji, która dała jej dystans śmiesznie nieistotny wobec słów.\n- Przestałam próbować nie kochać - stwierdziła z rozbrajającą szczerością, przez chwilę nawet licząc na to, że obrączka okaże się przywidzeniem, że Indiana to pierwsza osoba o której pomyślał, że chce być szczęśliwy z nią, a nie z kimkolwiek innym. Potem jednak uświadomiła sobie o kogo chodzi. Aiden nie pozwoliłby sobie czynić podstępu z tak wielkiej rzeczy. Musi naprawdę chcieć z nią być. Ta myśl dodała jej odwagi i pozwoliła wierzyć, że on sam poradzi sobie z tym bezpośrednim oświadczeniem lepiej niż ona z próbą wyeliminowania miłości z gry.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 20:27\nZrównanie tak wielkiego uczucia do obecnego poziomu - dużo poniżej poziomu największej aidenowskiej depresji - było spektakularne. Tak, jakby wszystkie etapy ich znajomości były budowaniem wspaniałego miasta, wzorowanego w jego wyobraźni na starożytnej Jerozolimie, piętrowej, potężnej, zachwycającej. W ich przypadku nie upadła jednak ze starości, nie została podbita przez obce i dzikie ludy, a zrównana z ziemią. Może nie jednorazowo, ale metodycznie, z każdym zawodem, który obydwoje przeżywali, pokładając w sobie za duże nadzieje i ufając sobie w pewnym momencie bezgranicznie.\nTo dawało nadzieję na idealny - taki, jaki sobie zażyczył - związek z Indianą. Nie było tu rozrywających uczuć, przeszłych zdrad, zamieszania, żalu, płaczu w toalecie dla niepełnosprawnych w Crown. Nie czuł przy Indianie nawet jeden setnej z tego, co czuł przy Prudence. Nie bał się o przyszłość, nie czuł bólu serca, nie płakał przy niej - wszystko było poukładane, racjonalne, logiczne. Tak jak lubił, tak, jak było bezpiecznie. Zero niespodziewanych porywów serca, dwójka dorosłych ludzi, tak samo odpowiedzialnych i zamkniętych na wyższe uczucia, przynajmniej do siebie nawzajem. To mogło się udać.\nZ Wright związek nie miał szans, widział to teraz dokładniej, zastanawiając się, dlaczego nie przewidział tego wcześniej, dlaczego dał się zaślepić, dlaczego zakochał się tak mocno. On, obojętny, zdystansowany, posiadający szeroki przegląd dziewcząt wszelkiej klasy, od wyuzdanych dziwek po prawdziwe cnotki, od inteligentnych przyjaciółek po odpowiedzialne nieznajome. Nie było żadnej logicznej wskazówki dlaczego Prudence, nie potrafił odpowiedzieć sam sobie na to pytanie, co go dławiło prawie tak samo, jak jej odpowiedź. W miarę spokojna, tłumacząca wszystko, oprócz tej najważniejszej kwestii.\nWpatrywał się w nią uporczywie, jakby czekał na jej kolejne słowa, mające go...uspokoić? Skierować na dobrą ścieżkę? Magicznie cofnąć czas do rozmowy pod wieżą? Wybaczyła mu Chloe, była gotowa zaakceptować jego dziecko, dlaczego potem się wycofała? Miał setki gorących pytań na końcu języka, łaknął odpowiedzi na wszystkie, pewien, że bez tego nie będzie potrafił zamknąć tego etapu za sobą, ale jednocześnie świadomy, że nie może wysłuchać ani jednej odpowiedzi, bo p ę k n i e m u s e r c e .\nNie był skłonny do romantycznych porównań, kpił z melodramatów, ale niechcący znalazł się w jednym z nich, półklęcząc na podłodze z miłością swojego życia, z bolesnym bilansem zysków i strat w swojej głowie, z piekącym przekonaniem o tym, że powinien teraz zsunąć obrączkę na podłogę i po prostu pocałować Prudence. Nie tak jak ostatnio, nie wrogo, nie żeby zapominać ale żeby sobie przypomnieć jak było wtedy, kiedy po raz ostatni czuł się po prostu szczęśliwy.\nI może to właśnie świadomość tego, że pewien etap został zatrzaśnięty i skończony, kiedy nawet nie miał szans na rozkwitnięcie, przesunęło jakąś zapadkę w aidenowskim mózgu. I w odczuciach. Ciągle niewygodnie klęczał przez Prudence, patrząc na nią płynną czekoladą, jednak już nie obojętnie, nie oceniająco, nie wyczekująco. Raczej - szalenie. Po raz pierwszy w historii ich znajomości; może po raz drugi, biorąc pod uwagę Crown.\n- Ja...ja byłem głupi, wtedy, kiedy mówiłem, że Cię nigdy nie - chaotyczny ton, przyznawanie się po raz pierwszy w życiu (!) do głupoty; głos może nie łamiący się, ale inny niż zawsze, pozbawiony tej sztywności i sarkazmu. Przerwa na wdech, zaciśnięcie dłoni w pięści, przymknięcie oczu. Za dużo wszystkiego, serce waliło mu jak oszalałe, śnieg całkiem roztopił mu się na włosach i na rzęsach, oczywiście, że to śnieg. - Ja ciągle - kolejna przerwa, otworzenie oczu, och, gdyby tylko serce przestało mu tak walić i mógł zahamować nagły wybuch czułości, który i tak ograniczał, zero gładzenia jej po włosach, zero całowania jej wilgotnych ust - Przepraszam - dodał ciszej, oddychając prawie tak, jakby przebiegł nie kilka kilometrów a kilkadziesiąt długości równika. Oderwał wzrok od oczu Prudence, pewien, że i tak pokazał jej za dużo, po czym chwiejnie (!!!) wstał, czując, że po raz pierwszy w życiu zbiera mu się na płacz z bezsilności, nie szloch, a spokojny płacz. Gdy odwracał się i robił pierwsze kroki w stronę drzwi ręce drżały mu tylko odrobinę, tak, że czuł obrączkę uderzającą raz po raz o jego palce i przytłaczający zapach Prudence, jakby zanurzył twarz w jej ulubionym, obrzydliwie fioletowym swetrze.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 21:07\nNieczęsto Prudence udawało się dotrzeć gdzieś do głębi Aidena, po przedarciu się przez pozory, collierstwo wrodzone, to co chciał, żeby wkomponowane w jego sposób bycia było i to, czym był traktowany przez innych. Niejednokrotnie uważała, że nie dostaje od niego tego wszystkiego, co przecież się jej w zupełności należy, że zataja, ukrywa, odwraca uwagę. Zdarzało się jej za to winić Aidena i tracić cierpliwość. Mimo iż przywykła - często najnormalniej pogodzić nie chciała się z tym, że nie może liczyć na słowne deklaracje, przewidywalne reakcje i odpowiednio dawkowane emocje.\nI wtedy, kiedy się ich najmniej spodziewała, była bombardowana i choć mogła twierdzić, że nigdy go takim nie widziała - teraz była przekonana, że to najprawdziwszy Aiden. Nie musiała sobie nic wmawiać, wystarczyło, że widziała wszystko jak na dłoni - jasno, klarownie, tak nagle, że w pierwszej chwili ściągnęła mocno brwi, taksując jego twarz uważnym, badawczym i zaniepokojonym spojrzeniem.\nZdecydowanie nie tego się spodziewała.\nSwoje słowa traktowała jako dopełnienie się dzieła, w którym Aiden będzie mógł zamknąć ich wspólny etap i przenieść się do innego, indiowego wymiaru z, hmm, nostalgią, pamięcią, wreszcie zażegnanym konfliktem. Przez krótką chwilę nawet obawiała się, że zareaguje jak kilka miesięcy temu kilka metrów od miejsca, w którym znajdowali się teraz. "Mogę zacząć Cię nienawidzić." Prudence była pewna, że przełknęłaby to jak pokutę i wypełnione zadośćuczynienie, jednocześnie udając, a po jakimś niewyobrażalnie trudnym czasie faktycznie pogodzić się z myślą, że jest szczęśliwy niekoniecznie z nią.\nKiedy zaczął mówić, Pru mogła jedynie przełknąć gulę, która utkwiła w jej gardle w chwili, kiedy usłyszała jego głos. Urwane zdanie i chaos. Aiden Collier jak na dłoni. Prudence opadło wszystko na dno żołądka, ręce jej zwiotczały a w ustach zaschło. Z ledwością powstrzymała się przed wzbierającą ochotą przygarnięcia jego głowy między swoje ramiona i obsypania głowy mnóstwem pocałunków. Ręka jej drgnęła, kiedy udaremniła chęć zasłonięcia ust dłonią w bardzo panicznym geście.\nCo ja zrobiłam.\nPrzełknęła jeszcze raz ślinę, widząc, że jej ukochany rozpada się na kawałki a ona nie ma prawa posklejać go do całości. Mimo, że tak naprawdę tylko ona ma prawo, że to wyłącznie jej przywilej i obowiązek. Aiden przeprosił - drugi raz w życiu przeprosił, a ona nie mogła zrobić nic, co uświadomiłoby mu, że to wszystko co było winą już nic nie znaczy. Z boleśnie ściągniętymi brwiami i szybko falującą piersią patrzyła jak wstaje i kieruje się do wyjścia. Doskonale wiedziała, że nie będzie drugiej szansy.\nZerwała się na nogi, przewracając butelkę wina i czując mrowienie w zdrętwiałych od ciągłego napięcia nogach. Ze zdecydowaniem i skupionym wyrazem twarzy podeszła do Aidena, zastąpiła mu drogę i, stając na palcach w grubych, wełnianych, kolorowych skarpetach, przytuliła się do niego tak opiekuńczo, jak tylko potrafiła. Zamknęła go w uścisku, kładąc swoje lewe ucho na jego lewym ramieniu, przez co jego twarz prawdopodobnie utonęła w rozpuszczonych włosach Pru, a ona nie musiała obawiać się, że Aiden zobaczy jej przepełniony bólem, drżeniem warg i boleśnie zaciśniętymi powiekami wyraz twarzy.\nChciała krzyczeć, że jest kretynem, nie powinien żenić się z nikim innym poza nią, że obydwoje doskonale wiedzieli, że przecież tylko wszystko co istotne maskują niechęcią i pogardą. Zdawała sobie sprawę, że na to wszystko za późno i jeśli tylko chce dać Aidenowi święty spokój od tego wszystkiego, do czego sama go doprowadza, musi zadowolić się jedynie bezsłownym przekazem. Tylko niech nie wyrwie się z jej uścisku za szybko.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 21:53\nDrzwi do kuchni jawiły mu się jako jakiś magiczny portal, siódme wrota, bramy zbawienia. Jeden krok, niemalże czuł, jak nogi uginają mu się w kolanach jak po jakimś szaleńszym wysiłku (pierwszy raz z Prudence, jej szeroko otwarte oczy, dłonie chwytające za swoje włosy, usta lepkie od soku owoców z puszki, rozkosz, obezwładniająca nie tylko jego ciało ale i to trzepoczące miejsce pod żebrami). Krok drugi, głęboki oddech, miał nadzieję, że niesłyszalny (któraś z kolei randka, pijalnia gorącej czekolady, szyby całe w deszczu, falujące włosy Pru, umorusana twarz, miał wtedy szesnaście lat i jeszcze wstydził się swojej blizny). Trzeci krok, drzwi coraz bliżej, powietrze coraz gęstsze, za dużo pytań dlaczego w głowie (zęby Prudence na swojej szyi, twarde i chropowate deski na wieży, namiętność, paznokcie w skórze pleców, zimny powiew wiatru na plecach, będę). Krok czwarty, zagryzione do krwi wargi, nie zatrzymała mnie (Tak, zerwałam z Tobą. Tak, Ty dobrze wiesz dlaczego. Nie, nie jestem kretynką. Chociaż beznadziejnie zapatrzoną w siebie...Nie, nie w siebie. W Ciebie. Kocham Cię. Kurwa).\nStuk butelki o podłogę, deja vu sprzed zaledwie kilku minut, tym razem głośniejsze. Piątego kroku nie było, klamka nie została naciśnięta, nie dostał pozwolenia na wybiegnięcie z salonu bez kurtki i zamarzanie łez na policzku, gdy będzie biegł do domu.\nNie czuł momentu, w którym Prudence przed nim stanęła, nie był w stanie rozpoznać wyrazu jej twarzy, czuł się jak w filmie (cały czas migającym w tle na wyciszeniu) z rozmazanymi obrazami i kamerą z ręki, która nie pokazuje wszystkiego. Najpierw widział drzwi i wiedział, że za nimi nie ma już żadnej drogi powrotnej, potem cały świat przesłaniały mu włosy Prudence, zapach Prudence, ciepło ciała Prudence i gorące bicie jej serca, jakby przykrywała je jedynie cienka koszulka.\nObjął ją w pasie odruchowo, przyciągając do siebie tak mocno, jak tylko mógł bez połamania jej żeber i wziął nieco za głęboki oddech, oddech mówiący więcej niż jakiekolwiek słowa, zbyt dramatyczny, ze zdradzieckim komunikatem, że po policzkach Aidena płynie roztopiony śnieg, niknący od razu w burzy prudensowskich włosów.\nWszystko go bolało, jakby nagle odezwały się wszystkie stłuczenia z jego całego życia, wszystkie siniaki z maty szermierczej, wszystkie policzki, które mu wymierzono. Po raz pierwszy czuł się tak bezsilny i słaby, mając świadomość, że to chwila, w której powinien być najsilniejszy. Nie wiedział, czy ta bliskość jest oznaką litości czy czułości i nie dbał o to, skoncentrowany tylko na tym, że ma Prudence tak blisko.\nNie wiedział jak długo tak stali, nie liczył bicia swojego serca, wyczuł jednak lekkie zachwianie się Pru, ciągle stojącej na palcach. Puścił ją więc odrobinę; w świetle wschodzącego słońca odbił się blask obrączki; sekunda w odpowiednim kącie padania promienia, niemiły skurcz w żołądku. Nie potrafił spojrzeć Prudence w oczy, ciągle czując się totalnie rozsypany. Po raz pierwszy aż tak.\nTemat: Re: salon Sro 26 Gru 2012 - 22:35\nDzień, który miał ewentualnie obfitować w przedsylwestrowe przygotowania, który miała spędzić zupełnie chillowo i bezstresowo, o płaczach i dramach nie mówiąc, okazał się od bladego świtu jednym wielkim kłębkiem popierdolenia pomieszanego z pojebaniem. Czymś, co przyrównać można do meteorytu w środek ula trafiającego. I teraz Pru, zaciskając ramiona na barkach Aidena, bezsłownie przekazując każdą pojedynczą emocję zastanawiała się - czy to jest a jeśli jest to CZEGO nowy początek. Który zdecydowanie celnie zbiegł się ze startującym już niedługo nowym rokiem. Pru nigdy nie była osoba skorą do postanowień i wyczekującą niezależnych od niej, zsyłanych przez los, Boga czy inne fortuny zmian, nie przykuwała uwagi do dat i zależności, a jeśli miała sobie czegokolwiek życzyć w związku ze zbliżającym się rokiem - to chyba tego, żeby nie nastawał.\nTak cholernie się bała.\nBała się chwili, w której będzie miała czas na uporządkowanie sobie myśli - że Aiden ma żonę, że zarówno jego jak i ją będzie musiała widywać przez najbliższe siedem miesięcy, że wszyscy siedzą na jednej popieprzonej sokolskiej karuzeli (nazwa pewnej figury płaskiej była zarezerwowana dla innej kombinacji) i że to ona pierwsza wypada z obiegu. Dlatego z całych sił trzymała Aidena nawet wtedy, gdy jego uścisk odrobinę zelżał. Miała wcale nie bezpodstawne przeczucie, że długo nie zobaczy go na w miarę neutralnym, nie szkolnym gruncie. I z tą myślą naprawdę miała ochotę strzelić sobie w łeb, nie mogąc sobie wybaczyć, że pozwoliła sobie docenić, kiedy straciła. Nigdy nie chciała być tą osobą - przegraną, pokutującą za późno, zmuszoną do maskowania histerii bo - mimo że miała ochotę wybuchnąć njekontrolowanym płaczem i rozkurwić z irracjonalnej złości trzy czwarte domu - nie mogła sobie na to pozwolić. Nie mogła rozklejać się przy Aidenie.\nZ poczuciem ostatecznej klęski i bezradności, powoli opuszczała ramiona w dół, aż nie obejmowała go wcale, a jedynie głowę wciąż na jego ramieniu opierała. Podjęła heroiczny wysiłek samokontrolny, splotła ich dłonie i gdzieś przez mgłę zorientowała się, że dotyk powoduje tylko nieznaczne przyspieszenie oddechu, nic gwałtownego. Jakby wszystko inne, mające aktualnie między nimi miejsce było zbyt silny, jakby uciszało i przewyższało kilkakrotnie taki drobiazg jak sztuczne pożądanie. W pewnym miejscu jego prawa dłoń nie była tak gorąca. Była.. zimna. Metal. Prudence powzięła nieco spazmatyczny wdech, gdy przejechała opuszkiem palca po linii obrączki.\n- Jedną rzecz.... musisz mi powiedzieć - zaczęła nieswoim, stłumionym głosem, drżąc ze strachu i emocji. Ale m u s i a ł a zapytać. Tylko to się teraz liczyło dla niej, kiedy w końcu tak na serio pojęła o co się rozchodzi w miłości. Musiała. Jakkolwiek trudne byłoby to dla Aidena. - Chodzi o to, czy jesteś z nią szczęśliwy.\nSłowa wyleciały z jej ust jak z procy. Szybko, jakby wypluwała truciznę albo wyjątkowo obrzydliwe lekarstwo. Jakby obawiała się, że w żadnej innej chwili nie będzie w stanie zebrać się na odwagę, żeby zapytać się o to, co zadecyduje o kolejnym kroku. O tym jak rozpocznie się nowy rok. Zbierając się w sobie powoli wypuściła jego dłonie ze swoich i odsunęła się, chcąc widzieć wyraz jego twarzy. Czego automatycznie pożałowała, mimo, że nie zdążył jeszcze odpowiedzieć. Coś dosłownie ugodziło ją prosto w bijące nienaturalnie szybko serce.\nTemat: Re: salon Czw 27 Gru 2012 - 7:51\nPru przegrana, Pru bezsilna, Pru zrozpaczona, na krawędzi rozpadu totalneg0 - czy to nie taką pragnął ją całkiem niedawno widzieć? Przecież dokładnie tak wizualizował sobie swoje zwycięstwo, które miało pogardą, niechęcią i arogancją przykryć sączącą się ranę, wyrwaną przez nią samą pewnego niepięknego popołudnia. Problem w tym, że teraz zamiast zazębiania stanowił jej odbicie, wzmacniające jeszcze dojmujący smutek. Może to po Pru było to widać bardziej, może jej trząsł się głos, może jej twarz wyrażała strach i rozpacz, ale to nieco wilgotne policzki Aidena i jego spojrzenie były bardziej...druzgoczące. Bo się nie rozpadał, nie z powodu jakichś tam uczuć. Nigdy nie żałował swoich decyzji, teraz po raz pierwszy był niezwykle blisko przyznania się do błędu - błędu nie do odkręcenia, błędu, na który przysięgał i który nie wyglądał mu teraz na idealne wyjście z sytuacji. Po skonfrontowaniu z tym, co czuł naprawdę i jak rzeczywiście wyglądała jego relacja z Prudence wszystko blakło i matowiało a on sam czuł się wypłukany z sił i obojętności. Tego było za wiele jak na nieprzystosowany do emocji układ nerwowy Aidena Colliera, czującego gorącą dłoń Prudence na swojej obrączce.\nNie kontrolował już wyrazu swojej twarzy, ale był pewien, że nie stał się nagle maską tragiczną - za dużo przyzwyczajeń, za dużo stałego utrzymywania mięśni w danym układzie. Może tylko oczy, oczy nigdy go nie zdradzały, chyba, że chodziło o ukochaną dwójkę.\nZacisnął odruchowo wargi, zastanawiając się nad pytaniem tylko przez sekundę, dobrze wiedział, że dłuższe wahanie wyjdzie nienaturalnie i kłamliwie. Nie potrafił mówić o uczuciach, czego świadkiem była sama Prudence, nie wiedział jak może przekazać to, co kotłowało mu się w głowie. Dawno nie był szczęśliwy, nie był szczęśliwy od czasu, kiedy Prudence go zostawiła, ale szczęście było jednocześnie czymś wyimaginowanym i nieosiągalnym i...\nZacisnął mocniej dłoń na jej palcach, czując obrączkę wbijającą się w skórę. - Myślę, że mogę być z nią szczęśliwy - podwójne przypuszczenie, chropowaty głos, starający się być obojętnym, trochę zdradzający prawdziwe emocje, ale ciężko było wrócić do siebie po takim załamaniu, jakie mało brawurowo wykonał na dywanie. Ponownie zagryzł wargi, dzielnie powracając wzrokiem do Prudence; bez pokrzepiającego uśmiechu, bez zawadiackiego mrugania, bez wszystko będzie dobrze. Mógł ją jedynie trzymać za rękę, tak, jak to robił, gdy byli młodsi.\nTemat: Re: salon Czw 27 Gru 2012 - 10:37\nPrudence była przygotowana na wszystko, choć głównie o jedną wersję wydarzeń chodziło i w pewnym sensie obawiała się jej najbardziej. Wiedziała i widziała, że to co dzieje się między nią a Aidenem teraz to w dużym stopniu wywołane jej reakcją było. Być może wystarczyłoby stłumić w sobie prawdę po raz kolejny i, jak to bywało niejednokrotnie, zamaskować się do najmniejszego, wystawionego na światło dzienne i jego prześwietlający wzrok, detalu. Chyba dlatego zapytała - przekonana, że musi się tego dowiedzieć, niekoniecznie wyczuć, bo coś z pewnością umknęłoby jej nadwerężonej i nieco przytłumionej uwadze. I, taak, była przygotowana na to, co w pewnym stopniu wydało jej się najgorszą opcją, na słowa potwierdzające i być może komicznie kontrastujące z upiornym zdruzgotaniem na aidenowskiej twarzy. W oczach głównie. Z których też - doskonale to wiedziała - część odpowiedzi wyczyta; dlatego odsunęła się od niego odpowiednio wcześniej.\nI kiedy już myślała, że nie wytrzyma sekundy dłużej, że za chwilę potrząśnie nim i wydusi z niego to, do powiedzenia czegokolwiek się zbierał, w końcu odpowiedział. W Pru było jakoś pusto, a byłoby zupełnie, sterylnie czyściutko, gdyby nie pulsująca grudka gniewu, doprowadzająca ją sukcesywnie do męczącego bólu głowy. Kto jak kto, ale Aiden nigdy nie uciekał od sedna, chcąc jak najzwięźlej i jasno wyrazić się, a teraz - potraktował ją czymś, co nie pozwalało jej stwierdzić, że na jakimś konkretnym, pewnym gruncie jest.\n- Myślisz, że możesz...? To znaczy, że s p r ó b u j e s z? - dlaczego? bo, jeszcze raz, zostawiłam Cię? Prudence była mocno zaskoczona, jak gdyby opcja, której nie brała w ogóle pod uwagę okazała się zaistnieć. Jakby w tym momencie skończył się czas na dramaty i nadeszła era fachowego, profesjonalnego podejścia. Z tym, że bardzo ciężka okazywała się ocena przypadku. Przez chwilę taksowała wzrokiem uważnie jego twarz, na siłę szukając fałszu i dowodu na to, że to co mówi, mówi na siłę.\nW końcu oparła czoło o klatkę piersiową Aidena, zamykając oczy i NAPRAWDĘ marząc tylko o tym, żeby w tym momencie zasnąć i dać sobie na chwilę spokój z tym co dziurawiło jej osierdzie, szatkował mózg i wypalało od środka.\n- Nie rozumiem dlaczego wziąłeś ślub - wymamrotała gdzieś spomiędzy materiału bluzy, nie przyznając się na głos, że próbuje nawąchać na zapas, być tak blisko póki jeszcze ma okazję.\nTemat: Re: salon Czw 27 Gru 2012 - 13:35\nObydwoje byli tak słabi, tak potwornie słabi, że dziwił się, że w ogóle stoją, bez chwiania się; że gdzieś zniknęły jego miękkie kolana i drżenie dłoni, że po prostu potrafi trzymać pion, kiedy wszystko, z czym tu przyszedł rozsypało się w proch, przesypując się między jego palcami jak piasek. Czuł ciepły oddech Pru nawet przez swoją koszulkę, patrzył w czubek jej głowy w całkowitej pewności, że wolałby teraz leżeć na swoim wygodnym łóżku, ze śpiącą - obydwoje tego chcieli - Prudence na swojej piersi, z książką w ręku, deszczem za oknem, żółtym światłem starej lampki, z akompaniamentem cichego oddechu Wright. Oddychała inaczej niż Indiana, zupełnie inaczej.\nWszystko było inaczej, nie było ani jednej stałej rzeczy oprócz bohaterów dramatu. Aiden Collier i Prudence Wright, wyliczanki, wróżby i numerologiczne przepowiednie się nie sprawdziły, horoskopy kłamały a prognozy się nie sprawdzały i zamiast szczęśliwego zakończenia, zaplanowanego przez Aidena jeszcze za czasów dziewiczych (dla niej, ofc) otrzymali istny chaos, misz masz i bolesny nowotwór każdej odczuwającej części ciała.\nBolało. A miało być prościej, miał oderwać teraz ten plaster i poczuć ulgę, że ma to już za sobą. Zamiast tego uległ uczuciom, tylko rozjątrzył całą ranę, cierpiał bardziej i wcale mu się to nie podobało.\nOwszem, mógł tutaj zostać, mógł ją teraz po prostu pocałować, mógł ciągnąć niepewność w nieskończoność, ale to nie było żadne wyjście. Musiał się zdecydować i miał na to kilka sekund, odwrotów nie było, drzwi dalej były w zasięgu wzroku i ręki. Tak jak kanapa i łóżko Prudence, tak jak jej uśmiechy codziennie nad kawą, jak jej niesforne włosy, szalona rodzina; jak to, co sobie zaplanował i co teraz materializowało się przed jego oczami; jak zjawy na wraku Titanica.\nPrzymknął oczy, na sekundę czując znów ciężar tego, co zrobił, po czym odsunął się delikatnie od Pru, puszczając jej rękę i robiąc krok do tyłu. By na nią spojrzeć, na kłębek nieszczęścia, na wszystkie swoje plany, na swoją stratę, patrzącą na niego z lekko otwartymi ustami. Obydwoje potrzebowali konkretów, wiedział to, dlatego on musiał być tym, który się odetnie i weźmie odpowiedzialność. Chociaż to był jej winien.\n-Kocham Cię - powiedział spokojnie, dziękując sile wyższej, że głos załamał mu się dopiero w gardle, nie w trakcie wypowiadania tych słów, ważnych, jakby nie słyszał kolejnych zdań Pru albo jakby te dwa słowa stanowiły jakiś sekretny klucz do uspokojenia się. Bo u niego przywróciły opanowanie, nieco się nawet wyprostował i pozwolił sobie na lekki uśmiech. Szczery, nie histeryczny, jak za dobrych, starych czasów, kiedy to obżerali się watą w wesołym miasteczku. Co z tego, że oczy dalej miał smutne, jednak już uspokojone, po burzy emocji, która całkowicie wymiotła z jego odczuć zimno i zmęczenie.\nPopatrzył na nią jeszcze przez chwilę i - już nie nękany wątpliwościami - wyszedł z domu, mając w głowie tylko niemą prośbę o to, by go nie zatrzymywała, przeplataną z bolesną świadomością, że nie pamięta ich ostatniego pocałunku.\nTemat: Re: salon Czw 27 Gru 2012 - 18:52\nByło przeraźliwie cicho. W tej niezmąconej żadnym (do czasu) słowem, nieomal sklejona z Aidenem, mogła doskonale usłyszeć nawoływania pani Jackwyll z naprzeciwka, upominającej się o kilka dodatkowych produktów z listy zakupów (musiało być już grubo po siódmej), słyszała toczące się po zaśnieżonej ulicy koła zmierzającego do piekarni za rogiem samochodu towarowego, cykanie zegara w kuchni i ciche, wysokie popiskiwania alarmu, zainstalowanego przy drzwiach wejściowych.\nSielanka. Not really.\nTo było zbyt desperackie i w zbyt oczywisty sposób ostateczne dla ich obojga - Prudence nie mogła przeczyć, chociaż tak mocno starała się, mimo generalnego rozpierdolu, znaleźc w głowie jakieś wyjście, które dałoby jeszcze rezerwę czasową. Ale tak samo jak wokół nich - tak cicho było w jej głowie. Mimo nieograniczonej kreatywności i sporemu wysiłkowi nie zdołała powstrzymać przykrej świadomości, że to koniec jest.\nKiedy uświadomiła sobie, że jej nie odpowie, kiedy naprawdę myślała, że nie zostało nic do powiedzenia, kiedy poczuła, że oddala się od Aidena - fizycznie i pod każdym innym względem - i oderwała policzek od materiału jego koszulki, kiedy przeczuwała, że zaraz odsunie ją z drogi i wyjdzie przed otwarte przed nim drzwi kuchenne, prędko zmierzając do wyjściowych - dwoma słowami uczynił to jeszcze trudniejszym, niż było dotąd. To było jak wygrzebanie z obszernego worka jednego, jedynego elementu idealnie pasującego do układanki, nawet jeśli nie była jakimś gotowym, szczęśliwym obrazkiem, tylko skomplikowaną konstrukcją, przypominającą ostrą niszczarkę. Mimo pociachanych w równe paseczki nadziei i dobrych myśli - była pewna, że to nie koniec.\nDlaczego? Bo nie poczuła żadnego jebnięcia piorunem. Ani nagłego ugięcia nóg, ani przyprawiającego o zawrót głowy szoku, ani nieopisanej radości (strasznie dziwne wydało się jej to słowo) z racji takiej, iż nieczęsto podobne wyznanie pada z ust Aidena Colliera. Było tak, jak gdyby usłyszała przypadkiem, że śnieg pada, budując trzeciego z kolei bałwana. I nie chodziło o pragmatyczność czy codzienność takich słów - raczej o pewność, którą miała praktycznie od początku tej rozmowy. A przynajmniej od pierwszych chwil po-niezbędnych-wstępach. Podejrzewała, że w końcu będzie musiała zmierzyć się z tym, co przed chwilą powiedział. I że będzie wtedy sama - Aiden już zdążył wyminąć ją i dotrzeć do progu drzwi kuchennych. Została, oddychając zaskakująco opanowanie, choć z wysiłkiem - jak gdyby sama regulowała czynności życiowe i mogła w każdej chwili wyłączyć działanie wymiany gazowej.\nNie odwróciła się za Aidenem ani razu, zawieszając nieobecny wzrok gdzieś na wysokości zalegających wysłużony fotel kolorowych poduszek. Nim ruszyła się z miejsca minęło dobre kilka minut, po których ostrożnie stawiając kroki przeniosła się na sam środek pokoju, siadając koślawo na dywanie i czekając na oczekiwany, z pewnością nadciągający - choć tego jeszcze nie czuła - szloch.\nTemat: Re: salon\n:: Hyde Park :: Wright (Hampstead)


Podkategoria: Ebiznes - strona 3 - Katalog Stron 3db.pl\nPółfabrykaty do wyrobu biżuter »Data dodania: 14 07 2018\nstalglass.com - szklane balust »Data dodania: 21 05 2018\nProgram magazynowy »Data dodania: 23 07 2010\nRaks - firma sprzedająca program dla firm, jesteśmy jedyny z liderów na rynku. Nasze programy są niezawodne w prowadzeniu księgowości małych i średnich firm. Nasze aplikacje mają służyć lepszej organizacji prac...\nMennica Krajowa »Data dodania: 18 07 2013\nIAP to lider w branży numizmatycznej na polskim rynku. Oferujemy swoim Klientom zarówno możliwość kupna produktów inwestycyjnych i kolekcjonerskich za atrakcyjną cenę, jak również umożliwiamy sprzedaż złota. Bę...\nPraca w domu »Data dodania: 06 08 2011\nPraca w domu staje się pracą bardzo popularną, dlatego też powstaje coraz to więcej oferty pracy w domu. Na naszej stronie znajdziesz sprawdzone sposoby na zarabianie. Sam będziesz mógł wybrać najlepszy sposób ...\nanglob.pl - puzzle dla dzieci »Data dodania: 20 06 2018\nSklep z zabawkami bezustannie uruchamia pozytywne skojarzenia u dzieci. Barwne figurki cieszą brzdąca. Dla starszych urwisów samochody rc to życzenie, które jest możliwe do spełnienia przez rodzica, czy to na u...\nCertyfikacja GOST-R w Rosji. R »Data dodania: 24 05 2010\nCertyfikacja GOST R w Rosji już od 390, - eur. Rosja. Wystawiamy certyfikat GOST-R, świadectwo sanitarno higieniczne. Normy w Rosji. * Jesteśmy autoryzowanym przedstawicielem Gosstandart Rosji * Istniejemy od p...\neuropalety plastikowe »Data dodania: 22 09 2016\nSpacebox to nowa linia towarów znanego producenta wyrobów plastikowych, a to znaczy firmy Form-Plast. Przedsiębiorstwo posiada niemałe doświadczenie w dziedzinie: - obróbki tworzyw sztucznych; - obsługi klientó...\nakordinkaso.pl - windykacja Wa »Data dodania: 16 07 2018\nProwadzona przez nas firma Akord Inkaso działa na rynku od wielu lat, a także dostarcza takie usługi jak windykacja należności. Możemy pochwalić się kadrą specjalistów, która zajmuje się zarówno windykacją prze...\nprzyczepa gastronomiczna »Data dodania: 21 08 2016\nRoute 66 Grill to firma jako jedyna w Polsce produkująca mobilne grillowędzarnie. Nasza działalność w tym temacie zaczęła się w 2006 roku, kiedy to zbudowaliśmy pierwszy nasz artykuł – grillowędzarnię Texas 1. ...\nEC Test Systems analiza ruchu »Data dodania: 05 07 2013\nPrzedsiębiorstwo EC Test Systems Sp. z o. o. na polskim rynku działa od wielu lat stale poszerzając grono zadowolonych Klientów. Wprowadzamy na rynek wszechstronne rozwiązania pomiarowe z zakresu drgań i akusty...\nokazyjne, półfabrykaty do biżuterii Sklep z koralikami koraliki sklep, srebro, rotule, oprogramowanie dla firm, sklep z zabawkami, windykacja warszawa, samochody dla dzieci, kabel vga, opakowania zwrotne, samochody rc, szkło hartowane


Poznaj nastrój psa dzięki jego mowie ciała - My Animals\nPoznaj nastrój psa dzięki jego mowie ciała\nMowa ciała już od dawna jest przedmiotem zainteresowania, aby zrozumieć pewne postawy oraz uczucia wyrażane przez ludzi lub zwierzęta. Dzisiaj porozmawiamy o tym, jak użyteczna jest. Jak pomaga nam komunikować się z naszymi psami i zrozumieć ich nastrój.\nNiektóre zachowania są subtelne, a inne oczywiste. Znajomość obu typów pomoże Ci zrozumieć nastrój psa oraz ułatwi odpowiednie działanie. Porozmawiajmy o najczęstszych pozycjach.\nPozycje psa a jego nastrój\nOto niektóre z najczęstszych pozycji, które zdradzają nam emocje i nastrój psa.\nPsy okazują pewność siebie stojąc z wysoko uniesioną głową i uniesionym ogonem. Źrenice będą zwężone, a uszy będą opadać lub sterczeć. Pies jest rozluźniony, gdy czuje się dobrze i bezpiecznie.\nW tej pozycji pies wyciąga przednie łapy i pochyla się. Pies zwykle merda ogonem, a jego tył i ogon są skierowane w górę. Chociaż wielu uważa, że jest to pozycja do ataku, w rzeczywistości oznacza to, że Twój pies jest podekscytowany.\nCzuje się szczęśliwy i nie może się doczekać, aż się z Tobą pobawi. W rzeczywistości ta postawa jest znana jako “figlarne wygięcie”.\nCzy Twój pies kiedykolwiek szturchnął Cię biodrami? Widziałeś, jak robi to innym psom? To nie oznacza, że jest zaniepokojony albo chce walczyć, wręcz przeciwnie! Jeśli robi to innemu psu, to pokazuje, że potrzebuje interakcji z innymi gatunkami.\nJeśli to Ty jesteś szturchany, to jest to oznaka zaufania. Trochę zabawy z psem nie spowoduje odwetu. Czasami pies “bezwstydnie” nadstawia biodro, abyś podrapał go w miejscu, do którego trudno dosięgnąć.\nIle razy widziałeś swojego psa leżącego na plecach i wiercącego się? Pewnie dosyć często! To znak szacunku dla autorytetu. Ten gest może być również wykorzystany w celu uniknięcia niebezpieczeństwa.\nCzasami może to być działanie wymijające w stosunku do zagrożenia i może dodać siły nogom, aby być może odepchnąć się od zagrożenia.\nCzasami psy chodzą bez celu z jednego miejsca na drugie. Gdy pies to robi, oznacza to, że jest znudzony, niespokojny, a może i zestresowany. Jeśli zauważysz takie zachowanie u swojego psa, zabierz go na dwór, aby pobiegał, pobawił się lub poskakał.\nPrawdopodobnie nie ma wystarczająco dużo ruchu i uspokoi się, gdy ta potrzeba zostanie zaspokojona.\nCzy podczas zabaw z psem – czy to razem czy z innymi ludźmi i zwierzętami – zauważyłeś, że nagle zatrzymuje się, jakby zobaczył ducha? Dzieje się tak, ponieważ czuje się zagrożony.\nMoże to być coś, czego Twój pies nie lubi i brakuje mu pewności siebie. To powoduje, że pies zatrzymuje się, a następnie odgradza się od zagrożenia i ukrywa się.\nKiedy Twój pies wygina grzbiet i stroszy sierść, nie jest to oznaką gotowości do ataku, ale znakiem, że zauważył zagrożenie i kamufluje się. Dzięki tej postawie pies stara się wyglądać na większego wierząc, że może obronić się przed czyhającym w pobliżu niebezpieczeństwem.\nSą to niektóre z najważniejszych pozycji przyjmowanych przez Twojego psa. Wiele mówią o jego emocjach i nastroju. Poznanie jego zachowań wzmocni albo wykształci wyjątkową więź między Tobą, a nim.\nByć może widziałeś już kiedyś te pozycje, a może Twój pies ma wyjątkowy sposób na komunikowanie się z innymi. Może podzielisz się tym z innymi?


Teczka konferencyjna to podstawowe wyposażenie prawdziwych prezesów - mgiakcept.pl\nTeczka konferencyjna to podstawowe wyposażenie prawdziwych prezesów\nJeżeli jesteśmy właścicielem jakiegoś przedsiębiorstwa, albo istotnym jej przedstawicielem i mamy udział w wielu przeróżnych konferencjach i spotkaniach handlowych, to pragniemy mieć wszystkie najważniejsze dokumenty przy sobie. Dlatego właśnie niezbędnym elementem powinna stać się dla nas teczka konferencyjna, która jest gustowna, zazwyczaj wykonana z fantastycznej jakości skóry, będąca w barwach czerni, brązu i bordo, i posiadająca różne przegródki.\nMamy szansę tam trzymać kartki, na których będziemy robić zapiski, miejsce na wizytówki, możliwość wpięcia w koszulce ważnych dokumentów, które będziemy pragnęli ukazać naszemu partnerowi w rozmowach. Takie teczki nie tylko są niesamowicie funkcjonalne oraz zezwalają sprawniej zorganizować sobie pisma, ale także świetnie się przedstawiają, dzięki czemu będą podnosiły prestiż swojego właściciela.\nZakupy hurtowe w świecie wirtualnym\nProwadzisz działalność? Chcesz zredukować koszty zakupów kluczowych towarów? Pokazujemy dwa skuteczne sposoby, dzięki którym zmniejszysz wydatki. Nie warto chyba zaznaczać, jak bardzo redukcja rozchodów jest kluczowa w dobie dekoniunktury. Firmy w Polsce będą zmuszone walczyć, by w warunkach kryzysu gospodarczego zachować pozycje na rynku. Te 2 metody dadzą twojemu przedsiębiorstwu oszczędności, które bez wątpienia będą niezwykle pomocne w tym ciężkim dla gospodarki okresie.\nMamy szansę tam schować kalkulator (zobacz kalkulator wypłat) a nawet telefon komórkowy\nDo wyboru posiadamy teczki konferencyjne, które są w prostej wersji, a więc przegródki na wizytówki, miejsce na kartki z notatnika i szansa wpięcia koszulek (link).\nMiej na uwadze, że podobne teksty, są na wyciągnięcie ręki. Kliknij tu, a ukażą Ci się przydatne wpisy i przez to dowiesz się większą ilość szczegółów na omawiany temat.\nLecz jeżeli lubimy trzymać przy sobie sporo przedmiotów oraz nie pragniemy ich trzymać w kieszeni, to możemy zadecydować się na teczki, które posiadają jeszcze miejsce na kalkulator, telefon komórkowy, długopisy, a więc takie lepiej poszerzone. Wszystko zależy od tego, czy konferencje przeprowadzamy głównie u siebie i wtedy nie musimy brać aż tak wielu przedmiotów, czy jednak odbywają się one zazwyczaj podczas podróży, gdzie powinniśmy pamiętać o zabraniu znacznej ilości przedmiotów.\nCzasem studenci także z nich wykorzystują\nKiedy poszukujemy właściwego podarunku dla właściciela firmy, lub jesteśmy studentem, który nie chce nosić przy sobie nazbyt wielu przedmiotów na wykłady, to bez wątpienia taka teczka będzie odpowiednim prezentem. Elegancka, praktyczna a równocześnie przystępna cenowo, przez co każda ze stron, tak obdarowująca, jak i obdarowywana będą zadowolone. Szczególnie że jest wiele stron na których możemy znaleźć takie teczki oraz wybrać tą, która będzie najbardziej pasowała do konkretnej osoby - kontynuuj czytanie na\nJeśli kochamy paintball, to warto zorganizować grę na terenie Stoczni gdańskiej\nJeśli jesteśmy miłośnikami paintballa oraz mieszkamy w okolicach Trójmiasta, to na pewno znajdziemy dużo doskonałych miejsc, w których będzie można przeprowadzić rozgrywki.\nJak ciekawie zająć swojemu dziecku wolny czas na wakacjach?\nWyjazd z dzieciakami na wakacje zdecydowanie może być wSPAniałym czasem, lecz jeżeli nie masz żadnego pomysłu na to, w jaki dokładnie sposób zaplanować swoim dzieciakom czas wolny, wówczas wakacyjny wyjazd może stać się również prawdziwym koszmarem.


Umożliwia precyzyjne naniesienie cienia na całą powierzchnię powieki.\nNie pozostawia nieestetycznych smug.\ndo cieni prasowanych, sypkich, kremowych\nPędzel do aplikacji cieni Neess przeznaczony jest do aplikacji cieni prasowanych, sypkich oraz kremowych. Idealnie sprawdza się do nakładania cieni na całą powiekę, ale również umożliwia nałożenie cieni w załamanie powieki. Pędzel posiada płaski zaokrąglony koniec z elastycznego, syntetycznego włosia, dzięki czemu jest idealny do wykonania szybkiego makijażu dziennego. Jest bardzo prosty w użyciu, nie pozostawia nieestetycznych smug. Został solidnie wykonany, dzięki czemu nie gubi włosia i jest łatwy w utrzymaniu czystości\nEnergizer Alkaline Power D-LR20 1,5V Baterie alkaliczne 2 sztuki\nBISPOL ŚWIECA SZKŁO SN71S-02 BOŻE NARODZENIE\nBISPOL świeca w szkle SN72s-07 świąteczny prezent\nBispol świeca w prostym szkle i ozdobnej foli. Stylowe i niepowtarzalne wzory graficzne sprawiają, że każda świeca stanowi unikatową kompozycję\nINSTITUTO ESPANOL Avena Zestaw: balsam + krem do rąk z kolagenem i ekstraktem ze śluzu...\nEXPEL BIO-AKTYWATOR D/SZAMB 0,5KG


Sposób Na | Sposób Na - Part 12\nNapisane przez:Sposób NaOpublikowano: 14 czerwca 2019 11 czerwca 2019\nLampy z efektownie wyglądającym abażurem to idealny sposób na wprowadzenie niewielkim kosztem zmian w aranżacji wnętrza. Piękny klosz jest bowiem tym elementem, który może posłużyć…\n"Lampa z abażurem – gdzie ją umieścić?"\nDzisiaj wielbiciele akcesoriów do telefonów mogą cieszyć się szerokim wyborem etui. Jedne z najciekawszych rodzajów dodatków oferują producenci etui na telefon iPhone 5 / 5S.…\n"Najciekawsze rodzaje etui"\nPrzedsiębiorstwa starają pozyskiwać się nowych pracowników na różne sposoby. Jednym z coraz częściej wykorzystywanych jest stworzenie jak najbardziej komfortowej i swobodnej przestrzeni pracowniczej. Działanie to…\n"Nowoczesne udogodnienia dla pracowników"\nKażde z pomieszczeń można urządzić w indywidualny, zupełnie wyjątkowy sposób. Podczas takich wnętrzarskich metamorfoz sprzyjają nam zróżnicowane oferty salonów meblowych oraz sklepów z wyposażeniem wnętrz.…\n"Jak urządzić salon z klasą?"\nHale produkcyjne i przestrzenie magazynowe to miejsca w których o wypadek nie trudno. Ważne jest, by zastosować odpowiednie środki zabezpieczające, które korzystnie wpłyną na bezpieczeństwo…\n"Zabezpieczenia stosowane w ciemnych pomieszczeniach"\nNapisane przez:Sposób NaOpublikowano: 9 czerwca 2019 4 lipca 2019\nZdrowe odżywianie, choć może się wydawać trudne, tak w rzeczywistości takim nie jest. Wystarczy, by weszło nam w krew kilka zasad związanych z tym, co…\n"Jak się zdrowo odżywiać?"\nSpora część Polski wciąż nie jest opleciona gęstą siecią autostrad, wiele osób mało kiedy takimi drogami jeździ. Stąd też możemy nie być świadomi tego, jakie…\n"Jakie znaki są umieszczane na autostradach?"\nFiltry montowane są w instalacjach wentylacyjnych, by zagwarantować ochronę przed licznymi zanieczyszczeniami występującymi w powietrzu, które pozostając w kanałach wentylacyjnych mogą uszkodzić całe instalacje lub…\n"Jakie są filtry?"\nWe współczesnym świecie każdy chciałby się w jakiś sposób wyróżniać. Przeciętność jest nudna i nikt do niej nie dąży. Jednak oryginalność i wystawanie z tłumu…\n"Zalety nadruku na odzieży"\nŚlub i wesele to jedno z ważniejszych wydarzeń w życiu. Z tego powodu wszyscy chcą, aby ten dzień był perfekcyjny. Biała suknia, pięknie udekorowany kościół,…\n"Perfekcyjne wesele – czy to się uda?"\nSposób Na 11 października 2018 17 listopada 2018 0


Akcje Allianz ▷ Aktualny kurs, wykres i statystyki\nGiełdy i kursy wymianyAkcjeAllianz Akcje\nWszystko, co powinieneś wiedzieć o akcjach Allianz: od aktualnego kursu akcji po wiadomości i analizę akcji.\nSymbol: ALV | Giełda: ---\nObecnie analiza akcji Allianz nie jest dostępna\nKup akcje Allianz\nJesteś zainteresowany kupnem akcji Allianz? Czytaj na bieżąco ważne aktualizacje, wiadomości i analizy.\nAby skutecznie inwestować w akcje, warto również wybrać brokera wysokiej jakości. Handluj akcjami Allianz. za niskie opłaty i korzystając ze stabilnej platformy transakcyjnej. Broker online LYNX oferuje wysokiej jakości warunki do handlu akcjami.\nHandluj akcjami Allianz z sukcesem\nCzy chcesz z powodzeniem handlować akcjami Allianz? Z LYNX dowiesz się, jak analizować cenę akcji Allianz za pomocą analizy technicznej i fundamentalnej. Naucz się rozpoznawać początkowe etapy trendu giełdowego. Wszystko to znajdziesz w dziale:\nAllianz akcje: kalendarz inwestora\nAllianz akcje: podobne akcje\nAllianz notowania akcji\nAllianz akcje: wyniki spółki w EUR\nAllianz notowania spółki\nAllianz akcje: dywidendy\nAllianz akcje: informacje o spółce Allianz SE\nAllianz został założony w 1890 roku i jest światowym liderem w zakresie usług ubezpieczeniowych i finansowych. Ma ponad 85 milionów klientów prywatnych i korporacyjnych w ponad 70 krajach. Firma jest szczególnie silna w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Francji, Włoszech, Wielkiej Brytanii i regionie Azji i Pacyfiku.\nAllianz SE oferuje klientom szeroki zakres świadczeń ubezpieczeniowych, w celu zabezpieczenia przed ryzykiem, od ubezpieczenia na życie, ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej oraz ubezpieczenia zdrowotnego, aż do ubezpieczenia samochodu, mienia i nieszczęśliwych wypadków i ubezpieczeń turystycznych, a także pożyczek.\nPonadto Allianz posiada szereg funduszy, produktów i usług związanych z zarządzaniem aktywami i bankowością. Z aktywami o wartości ponad 1300 miliardów euro należy, co do zarządzań aktywami, do pięciu największych firm na świecie. Grupa obejmuje na przykład PIMCO (obligacje), Allianz Global Investors (akcje) i Euler Hermes (ubezpieczenie należności).\nAkcje Allianz należą do indeksu DAX i Euro Stoxx 50.\nAllianz akcje: kluczowe informacje\nNazwa spółki Allianz SE


Niech obrazy ożywają - przyjazne-wnetrza.pl\nHomeInspiracjeNiech obrazy ożywają\nDzisiejsze reklamy nie mogą być nudne\nNa tym pograniczu sztuki i nowoczesności powstają najlepsze reklamy, które często same stają się sztuką. Tworzenie takich dzieł umożliwia program After Effects. Warto więc go opanować, żeby tworzyć własne animacje.\nTam nauczysz się pracy w programie After Effects\nCG Wisdom proponuje rewelacyjnie opracowane kursy After Effects.\nKurs – After Effects – animacja 2D w stylu motion design\n• przygotowanie ilustracji,\n• animacja 2D,\n• motion design,\nZapoznamy się z podstawami Illustratora. Następnie stworzymy trzy proste ilustracje w stylu flat design. Poznamy program After Effects oraz pluginy, które wykorzystano w kursie. Morfing, udźwiękowienie, finalny render – tak wykonamy własną animację 2D. Kurs wyróżnia motion design, ale przygotowuje do robienia animacji także w innych stylach.\nKurs – After Effects CC 2015 – Podstawy\n• omówienie Interfejsu,\n• podstawy kluczowania,\nPoznamy Adobe After Effects. Omówimy Interfejs i możliwości jego organizacji. Opanujemy stworzenie trójwymiarowej animacji logotypu. Następnie pracować będziemy z plikami wideo.\nKurs – 3ds Max – After Effects – Wykonanie packshotu produktu\n• materiały V-ray,\nKurs uczy tego, jak przygotować packshot produktu w programie 3ds Max z użyciem silnika Vray. Zaprezentowano go na przykładzie buta, który został: oświetlony, oteksturowany, ocieniowany i finalnie zaanimowany.\nJak skutecznie zabezpieczyć wnętrz...


RALF ma już dom - forum robocze Fundacji AUREA\nRALF ma już dom\nWysłany: Wto 21:44, 19 Lut 2013 Temat postu: RALF ma już dom\nDzisiaj w przedszkolu został zatrzymany pies który latał im po placu przed szkółką.\nNa chwile obecną jest u nas w Będzinie.\nPsiak jest bardzo energiczny, reaguje na komendy, umie siadać i leżeć. Z wyglądu wydaje się być zdrowym i silnym psiakiem.\nOstatnio zmieniony przez Paula i Goldisia dnia Wto 21:46, 19 Lut 2013, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 21:48, 19 Lut 2013 Temat postu:\nFilmik pokazujący jak nowy przybysz dręczy Goldisie. Nie daje jej spokoju a dziewczyna leży pod naszymi nogami bo tylko tu czuje się bezpieczna. Widać jak reaguje na psiaka, pokazuje mu, że ma spadać i nie życzy sobie takich zaczepek. Mam nadzieje, że w końcu odpuści Goldi i się troszkę uspokoi bo przez cały czas jest podniecony i bardzo niespokojny.\nOstatnio zmieniony przez Paula i Goldisia dnia Wto 22:22, 19 Lut 2013, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 22:17, 19 Lut 2013 Temat postu:\nPaulinie i Mateuszowi należą się ogromne podziękowania za natychmiastową pomoc i gotowość bojową. Psiak w godzinę od momentu otrzymania przez nas telefonu z przedszkola był już u nich i dzięki temu uniknął noclegu i pobytu w schronisku.\nMamy nadzieję, że właściciel szybko się znajdzie.\nWysłany: Wto 23:23, 19 Lut 2013 Temat postu:\nPrzesyłam zdjęcia naszego nieznajomego\nWysłany: Wto 23:31, 19 Lut 2013 Temat postu:\nMisiek zna komendę "siad", "leżeć" nawet łapkę podał, i oddał przyniesioną piłeczkę. Dopiero teraz, gdy wszyscy siedzimy przy zgaszonym świetle, uspokoił się, lecz wciąć bardzo dyszy. Gdy tylko ktoś się ruszy, automatycznie wstaje, węszy, chodzi zaciekawiony strasznie sapiąc. A gdy tylko Goldisia stanie nie odstępuje jej na krok i wtedy nie reaguje na żadne - odejdź, zostaw, nie wolno.\nJestem bardzo ciekawa jak prześpimy nockę. Zdam relacje rano\nWysłany: Śro 9:34, 20 Lut 2013 Temat postu:\nCo do relacji z nocy .... Spałam może z rana jakieś 3 godziny Misiek kompletnie nie mógł sobie znaleźć miejsca mimo, że dałam mu dywanik i pokazywałam gdzie ma się położyć. Ciągle chodził, mruczał, dyszał. Potem wyczaił miśka gumowego za fotelem i rozprawiał się z nim memlając go i mrucząc. Dobrze, że nie mamy sąsiadów pod sobą bo na pewno by przyszli ze skargą po nieskończonej ilości kładzenia się z hukiem na podłogę. A gdy tylko Goldisia podnosiła się by położyć na drugim boczku, ten już był przy niej podekscytowany próbując na nią skoczyć.\nPoczątkowe założenie były takie by zabrać Goldisie do pokoiku na górze gdzie zawsze śpimy ale nie wiedziałam co ten misiek tu narozrabia i woleliśmy mieć go na oku. Także oprócz niewyspania jestem tez połamana od niewygodnego łóżka ale to akurat najmniejszy problem.\nJak narazie piesior zachowuje się jak wczoraj, nic się nie opanował i w dalszym ciągu nie daje żyć Goldisi\nO 9:00 zadzwonię do weterynarza i podjedziemy sprawdzić czy nie ma chipa.\nOstatnio zmieniony przez Paula i Goldisia dnia Śro 9:36, 20 Lut 2013, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 12:22, 20 Lut 2013 Temat postu:\nGdy miśkowi przejdzie ekscytacja i troszkę się uspokoi jest bardzo fajnym psiakiem. Lubi głaski, które go uspokajają. Czasem przyjdzie i wciśnie ten wielki puchaty łebek żeby go jeszcze pomiziać. Albo rozłoży się na grzbiecie żeby go czochrać po brzuchalu Chodzi za nami krok w krok jak Goldisia. Gdy wejde do łazienki, siedzi pod drzwiami popiskując.\nMa swoją "miskę" do picia - 5 litrowe wiadro bo chłopaka straaaaasznie suszy z nerwów a micha Goldi starczała mu na jedno umaczanie pyska i to w sensie dosłownym. Wkłada cały pysior do wody i pije łapczywie a po wynurzeniu połowa zawartości wylewa się dookoła\nWysłany: Czw 1:52, 21 Lut 2013 Temat postu:\nSzanowny Pan Misiowaty niestety nie posiada chipa tak jak przeczuwałam, to byłoby zbyt proste Pan doktor dawał mu jakieś 5-6 lat, to trochę mniej niż został tu oceniony. A zachowuje się jak nieokrzesany szczenior\nMam spore obawy przed zostawieniem go samego lub z Goldisią w domu. Bardzo panikuje gdy tylko zniknie jedno z nas gdzieś za drzwiami a co dopiero po naszym wspólnym wyjściu. Dziś oboje na chwilkę poszliśmy do pokoju na górze a on biegał, piszczał i szczekał pod schodami. Na placu też nie chce biegać sam. Albo ktoś z nim wyjdzie albo on wraca do domu. A jak drzwi są zamknięte szczeka i drapie w nie. Mam mały uraz po Marleyku demolce a niepokoi mnie to, że ten też interesuje się jakimiś szmatkami, ciuchami i innymi przedmiotami nie będącymi zabawką. Na razie jesteśmy cały czas w domu ale w sobotę wybieramy się na imieniny i już to przeżywam\nWysłany: Czw 9:20, 21 Lut 2013 Temat postu:\nZostawcie mu coś do gryzienia, czym zajmie się na dłużej (kong, kość). Ten problem z zostawaniem samemu świadczy o dużym stresie, jaki przeżywa psiak i braku stabilności.\nWysłany: Pią 0:26, 22 Lut 2013 Temat postu:\nMuszę chłopaka pochwalić Opanował się troszkę, chyba najgorszy stresik już minął. Ładnie przespał nockę. Może ze dwa razy mnie obudził swoją wędrówką ale wrócił na miejsce i spał dalej. Odpuścił Goldisi Czasem ją gdzieś powącha i odchodzi. Nie ekscytuje się już tak. I z tego najbardziej się cieszę bo Goldi odzyskała spokój\nOgólnie jest bardzo żywiołowy. Nie potrafi zabardzo skupić się na osobie mówiącej do niego. To znaczy wykonuje komendy i to bardzo ładnie ale np siada jakby półdupkiem tylko na sekundkę i już się podrywa.\nByliśmy dzisiaj na łąkach, gdzie psiak pobiegał na lince. I tu kolejna pochwała. Nie oddalał się od nas dalej niż na 10 metrów. Nie ma jeszcze imienia a na to którym go wołam nie reaguje ale za to przychodził na każde cmoknięcie, gwizd czy słowo "chodź". Za piłeczką biegał średnio. Przeważnie wypuszczał ją z pyska po drodze albo zawracał bo nie chciało mu się lecieć tak daleko, cwaniak\nKilka fotek z naszego spacerku\nDawaj patyk bo ci skoczę do oczu\nChciał łapkę, dałem mu dwie\ni prawie jestem\nWysłany: Pią 0:31, 22 Lut 2013 Temat postu:\nWygląda na bardzo pogodnego psiaka .\nDobrze, że Goldisia ma chwilkę wytchnienia, a jak nauka zostawania w domu ??\nWysłany: Pią 17:48, 22 Lut 2013 Temat postu:\nTak, jest bardzo pogodny, wesoły, żywiołowy i przytulaśny\nDziś zostawiliśmy towarzystwo na godzinę samych. Szczerze mówiąc nie mogłam się skupić na zakupach w sklepie bo ciągle myślałam co zastane jak wrócę. Ale nie taki diabeł straszny jak to mówią. Chaupka była w nienaruszonym stanie !!! Nic nie zginęło i wszyscy żyją Nie wiem tylko czy szczekał przez cały czas. Na pewno jak zamykałam drzwi i po powrocie gdy podjechaliśmy. Chyba Goldisia wzięła sobie do serca mój nakaz pilnowania współlokatora\nWysłany: Pon 1:06, 25 Lut 2013 Temat postu:\nRalf Tak ochciliśmy włochatego znajdkę. Na razie nie reaguje na swoje nowe imię alę myśle że po kilkukrotnym powtórzeniu w pakiecie ze smaczkiem szybko się przyzwyczai.\nW sobotę byliśmy na wspomnianych wcześniej imieninach u rodzinki. Futrzaki zostały w domku same jakieś 5 godzin. Tak samo jak poprzednim razem, były grzeczniutkie jak aniołeczki Oczywiście po naszym powrocie radość była tak wielka, że o mało się nie pozabijały w wyścigu do drzwi.\nWyczesałam troszkę przystojniaka Ralfa z jego starej sierści, której wyszła cała góra. Wyciełam też futerko spod łapek bo bardzo się ślizgał na panenach. Widać, że takie zabiegi sprawiają mu przyjemność bo ładnie leżał i pozwalał zrobić przy sobie wszystko.\nRalfik lubi bawić się zabawkami a najbardziej je jeść. Zjadł już misia, hamburgera i piłeczkę Goldisi a teraz pastwi się nad sznurkiem\nPS: Jeść zabawki to nie znaczy w jego wykonaniu połykać je w całości On je gryzie i wypluwa a ja potem chodzę i zbieram kawałki.\nWysłany: Wto 21:25, 26 Lut 2013 Temat postu:\nJestem pod wrażeniem umiejętności i szybkiego uczenia się Ralfika Początkowo przed wyjściem na spacer skakał po całym naszym malutkim przedpokoju podekscytowany, że wychodzi. Trudno było zapiąć mu obroże bo trzeba było robić to w biegu. Udało nam się szybciutko wpoić mu, że ma usiąść i uspokoić się i tak czekać na zapięcie obroży. I już nie ma z tym problemu. Oczywiście cieszy się ogromnie gdy wchodzimy do przedpokoju i ubieramy się ale po komendzie "siad" siada i spokojnie można go "ubrać" Tak samo było z jedzeniem. Nie zdążyłam położyć miseczki na podłogę a już połowy nie było. Dzisiaj może miska leżeć, jemu ślina leci z pysia ale dopiero gdy powiem że może zjeść, zabiera się za jedzonko\nNa spacerkach chodzi bardzo grzecznie, co już kiedyś wspomniałam. W stosunku do obcych psów napotkanych jest bardzo przyjacielski. Inaczej jest z psiakami szczekającymi za ogrodzeniem. Takim Ralfik nie pozostaje dłużny. I ma rację, co będą tu szczekać na niego Ale wystarczy go odciągnąć powiedzieć, że nie wolno i daje sobie spokój.\nNa dworze nie wyjada niczego. Raz tylko się zdarzyło podczas spacerku z Mateuszem, że Ralf znalazł kostkę. Wziął ją do pychola ale wystarczyło jedno "zostaw" i automatycznie ją wypluł Tego Goldisia mogłaby się od niego nauczyć\nDzisiaj przyszła paczuszka z fundacji, za którą dziękujemy Dostaliśmy m.in szeleczki i piłeczki. Ralfik przypomina mi kobietę (mam nadzieje, że się nie obrazi za to porównanie) bo stoi grzecznie, wręcz dostojnie znosząc wszystkie przymiarki nowych ubranek A piłeczki każdy dostał po jednej i psów nie było


Kasdeja - Lubi - SportoweFakty.pl\nKasdeja - lubi\nKrosno od pewnego czasu zawsze miał wszystko poukładane na swoim miejscu. KLUB nigdy nie miał za wiele pieniędzy aby szastać jak wydawał to dwa razy oglądnął czy się opłaci,Ostatnio wszystkich powinno cieszyć Wilki wypłynęły na szersze wody Oby tak dalej powodzenia.\nMinusowaliście mnie jak napisałem że ta para nikomu nic nie da bezinteresownie a okazało się że mam rację ! Pieniądze dali Niemcom i to też tylko dlatego żeby nie być gorszymi od innych zawodników Bayernu ! Dla mnie byli i są tylko nowobogackimi prostaczkami żądnymi poklasku i nic więcej ! Żenująca i antypatyczna para !\n@Tomek z Bamy: niby nie moja sprawa ale jak czytam artykuly wandzie to musowo pojawia się twoja osoba i za każdym razem atak na jak mu tam ..boba krakow coon ci zrobil ?kasy nie oddal dziewczyne bzyknal czy może ciebie ?pewnie wielu się nad tym zastanawia ....\nNo to mają już skład kompletny i na papierze wygląda on lepiej niż Opola. Ciekawa walka się zapowiada, zwłaszcza że Tarnów nie ma szans na play off, więc Cierniak będzie wtedy w Krośnie.\nJak czytam niektóre artykuły i komentarze to się za głowę łapie Mało wiedzą dużo chcą napisać\nTo co mówi miasto trochę kłóci się z tym o czym prezes Leśniak opowiadał kilka miesięcy temu w wywiadzie w terazkrosno.pl. Dla przypomnienia "Jest zaprojektowana, trwają ostatnie ustalenia i do końca tego roku mają być podpisane wszelkie dokumenty na mocy których w 2020 roku ma ruszyć budowa trybuny i masztów oświetleniowych wokół toru i parku maszyn." Kto tu kłamie i dlaczego?\nBardzo fajny ruch ze strony obu klubòw, zwłaszcza dla samego zawodnika . Będzie miał możliwość rozwoju poprzez jazdę, a to powinno mieć wpływ na jego rozwòj, a prezes Świącik będzie miał korzyść na przyszłość podobnie jak z jazdy w Krośnie Świdnickiego . Nasz prezes też na tym skorzysta, bo będzie do dyspozycji dobry junior wsparty sprzętem ekstraligowym z Częstochowy, co wròży zdobyczami punktowymi i nie będzie musiał grzać ławy w swoim klubie . Efekt dobrej wspòłpracy Częstochowy i Krosna zapewne zaprocentuje dla każdej ze stron .\nTylko trzymać kciuki i czekać na pozytywne wyniki .\nJeszcze czekamy na drugiego juniora - gościa i ... jedziemy sezon 2020 .\nTeraz niech Ratusz się wykaże trybuna i oświetlenie ale to pewnie po awansie\nNo to teraz wygląda to znakomicie. Super ruch z wszystkich trzech stron, dla Krosna, dla Włókniarza jak i dla samego zawodnika bo objeżdżenie w zawodach jest zawsze bezcenne a ten chłopak ma potencjał. Brawo!\nDo tego zestawienia brakuje jeszcze Mateusza Cierniaka i mamy gotowy skład.\nAleż wy jesteście fałszywi, jakiś czas temu proponowaliscie Miedziakowi wizytę w psychiatryku a teraz opisujecie go niczym bohatera.\nTo prawda że pan Miedziński ma uszkodzony błędnik w uchu i nie powinien startować na żużlu ?\nCzytam wasze opinie i nie wierzę. Kto weźnie odpowiedzialność za ofiary Miedzinskiego? Fajnie jest opiniowac alw weźcie za to odpowiedzialność??!!!!