Teraz jest 15 kwi 2021, o 02:49\nNapisane: 8 sty 2011, o 07:36\nJa w Spowiedniczce znalazłem kilka literówek ale nie pamiętam na jakich stronach. Na przykład zamiast mnie to mie itp.\nNapisane: 8 sty 2011, o 09:53\nSporo literówek jest w Pożodze\nNapisane: 25 sty 2011, o 18:00\nDołączył(a): 24 sty 2011, o 21:06\nOstatnio czytając sobie powtórnie Filary Świata uzmysłowiłem sobie pewną nieścisłość która uwidacznia się w Bezbronnym Imperium. Filary Świata i ich potomkowie byli pozbawieni iskry magii przez co nie działa na nich i nie widzieli jej (chyba że mówimy o magii zaświatów na którą byli podatni jako że śmierć dotyczy każdego) mogli zobaczyć tylko efekty magii addytywnej. Przynajmniej tak to zostało przedstawione w Bezbronnym Imperium np. nikt nie widział że żołnierzy Imperialnego Ładu zabija ogień Nathana. I tu nasuwa się pytanie w jaki sposób Oba Rahl mógł widzieć magie Lathei? Oczywiście mogłem czegoś nie zrozumieć albo źle zinterpretować dlatego proszę o wyjaśnienie.\nNapisane: 25 sty 2011, o 18:14\nHm... Słuszny punkt. Może po prostu scenę widzieliśmy z punktu widzenia narratora, a nie Oby? Po prostu poznawaliśmy jego myśli.\nA on sam widział tylko wybuchy i dziury w ścianie?\nNapisane: 25 sty 2011, o 18:20\nI tu się z tobą nie zgodzę bo było dokładnie opisane jak bodajże za trzecią próbą zniszczenia Oby Lathea stworzyła coś jak dobrze pamiętam podobnego do słupa ognia w którą Oba włożył rękę. Widząc że magia nic mu nie robi stwierdził że jest nie pokonany.\nNapisane: 25 sty 2011, o 18:23\nMiałam podobny problem. W przypadku Oby Rutlawski możesz mieć rację. A Jennsen? Jak mogła wiedzieć, że trzeba zasłonić Jaganga przed magią?\nNapisane: 25 sty 2011, o 18:33\nHm... No faktycznie macie rację. W przypadku Oby autor mógł tylko nie chcieć od razu zdradzać za dużo o Filarach[ albo zbudować napięcie ], ale przy Jennsen jest już to nieścisłość.\nNapisane: 25 sty 2011, o 18:37\nTeż racja o tym nie pomyślałem, bardziej pamiętałem o sytuacji kiedy Jennsen widziała jak Richard zabił ten tysiąc żołnierzy tylko tam była również magia subtraktywnej. Autor był nie konsekwentny bo o ile rozumiem mógł zmienić swoją koncepcje w Bezbronnym Imperium to w Filarach Świata Jennsen powinna widzieć magiczne potwory na bagnach które nie mogły by jej nic zrobić.\nNapisane: 25 lut 2011, o 12:54\nZnalazłem kolejną niescisłość ale może to jest błąd w tłumaczeniu.\nPod koniec ŚW Zedd gdy Kahlan chce wymówic imiona demonów przerywa jej i mówi że osoby pozbawione daru nie mogą wypowiadać tych imion.\nW DO natomiast mówi że czarodziej i osoby bez daru mogą wymawiać te imiona tylko Kahlan nie może bo ma zbyt potężny dar. Pewnie chodzi o to że ma cząstke magii subtraktywnej.\nWięc to co powiedział Zedd stoi z sobą w sprzeczności, może Terry się pomylił albo zapomniał sobie przy pisaniu a potem tego nie zmienił\nNapisane: 3 maja 2011, o 15:45\nPierwsza - Drefan był pozbawionym daru dzieckiem Rahla, więc dziurą w świecie. W takim razie dlaczego sylfa, która jest magiczna była w stanie go zabić?\nDruga - Pod koniec ŚW Kahlan mówi Ann, że zabiła Amelię, przy czym upewnia ją że na pewno jest martwa bo wbiła jej miecz w serce. Następnie na początku DO także mówi Ann że ją zabiła. Skleroza?\nNapisane: 3 maja 2011, o 18:39\n1. Po pierwsze nigdzie nie jest powiedziane że Drefan jest dziurą w świecie, po prostu nie miał tylko daru. A nawet jeśli był dziurą w świecie (w co wątpie) to i tak w sylfie była cząstka magii subtraktywnej a ona działała nawet na tych pozbawionych magii. Po za tym mógł się normalnie utopić:D\n2. Co do tego to chyba jest to kolejne niedopatrzenie ze strony Terrego. Mógł po prostu zapomnieć o tym że pisał to.\nPS Witam na forum i zapraszam do napisania o sobie w dziale Przywitaj się\nNapisane: 11 maja 2011, o 15:21\nShadow Assasin napisał(a):\nTen temat był już poruszany. Zapraszam do Nieścisłości\nNapisane: 23 maja 2011, o 20:11\nMuszę się zgodzić ze wszystkimi argumentami - moja błędna interpretacja. Zaklęcie Althei (to sprawiające, że Jennsen wydawała się każdemu niemowlęciem) działało również na Drefana, więc prawdopodobnie miał iskierkę daru, chociaż z drugiej strony słyszał głos(y?) który mówił(y? [już nie pamiętam tego fragmentu i nie jestem pewny]) że jeśli uda się do Aydindrill to dostanie Matkę Spowiedniczkę, a jak wiadomo Opiekun do Filarów przemawiał. Miałem jeszcze jakiś błąd, ale mi z głowy wyleciał, jak sobie przypomnę to dopiszę.\nNapisane: 24 maja 2011, o 14:48\nHmm, o ile dobrze pamiętam to nigdzie chyba nie było powiedziane że na Drefana Althea rzuciła czar. Po za tym to że czar działał nie jest dowodem na to że osoba ma cząstke daru w sobie ponieważ czar działał nie na daną osobe tylko na pojmowanie czasu przez inne osoby. Tak samo to że słyszał opiekuna bo opiekun mógł rozmawiac z kim chciał nie musiała być to dziura w świecie. Wybraną opiekuna była Jennsen a Drefanem i Obą Opiekun się tylko posłużył.To tak tylko gwoli wyjaśnienia\nNapisane: 5 cze 2011, o 10:24\nCo do Magdy Searus to nie rozumiem, jak ukryła księgę, która była pod wpływem uroków (chociażby tego, dzięki któremu nie wszyscy widzieli napisane w niej litery).\nCo do Siostry Verny to oprócz celowego wprowadzenia Richarda w błąd, to i tak spędziła pół życia (jakieś 300-400 lat życia w Pałacu), czyli rzeczywiście pół tego co spędziłaby w Pałacu.\nNapisane: 18 cze 2011, o 12:35\nEruanno ma racje, że Opiekun mógł się porozumiewać nie tylko z dziurami w świecie. Kontaktował się też z Siostrami Mroku i Prindinem (Błotnym Człowiekiem, który posłuchał podszeptów opiekuna i został Banelingiem w KŁ)\nPrzepraszam za problem, ale proszę o połączenie postów bo nie mogę już edytować a nie chcę pisać posta pod postem.\nRahl spłodził Richarda przed rzuceniem czaru śmierci na matkę Richarda, a DW ona jest jeszcze dzieckiem. Teoretycznie Rahl mógłby jej to zrobić jak była uwięziona przez D'haran, ale on też wtedy był dzieckiem. W PPM Rahl Posępny wspomina że został poparzony ogniem czarodzieja gdy był MAŁYM chłopcem.\nNapisane: 18 cze 2011, o 17:20\nKsiążkę czytałem już jakiś czas temu więc mogę się mylić ale wydaje mi się, że Rahl zgwałcił matkę Richarda jakiś czas później po ustanowieniu granic, gdy ta miała ok 14-15 lat a on miał jakieś 20 i nauczył się już przechodzić przez granice.\nNapisane: 19 cze 2011, o 14:03\nBaraccus ma rację, zapodam cytat:\n[Zed]:"Ja... rzuciłem czar śmierci, żeby sądzili, iż widzieli jej śmierć. Tylko tak mogłem ją uchronić, powstrzymać ich przed próbowaniem wciąż na nowo, aż do skutku.(...) Nauczył się, jak przebywać granicę; bez mojej wiedzy bywał w Midlandach. Zgwałcił moją córkę. Nie wiedział, kim była, bo wszyscy sądzili, że nie żyje. Inaczej na pewno by ją zabił."\nCo do błędów, to mam pewną wątpliwość, mianowicie słowa Nicci:\n"Znałam Brata Nareva, kiedy byłam młoda. Był wówczas dorosłym mężczyzną, wizjonerem nauczającym doktryny Ładu. Mówił w zadumie o tym, że chciałby żyć na tyle długo, żeby zobaczyć, jak się urzeczywistni jego wizja Ładu. Zabrano mnie do pałacu w Tanimurze i on też się tam wkrótce zjawił"\nWydaje mi się, że Nicci była w pałacu co najmniej sto lat (Biorąc pod uwagę słowa Warrena z KŁ, że zna Pashę ponad sto lat, a przecież Pasha była nowicjuszką), więc skoro znała Nareva zanim zabrano ją do pałacu, to Narev powinien już umrzeć ze starości. (Chyba, że coś źle rozumuję, wtedy proszę mnie oświecić )\nNapisane: 19 cze 2011, o 14:40\nNarev zjawił się w pałacu i pracował chyba w stajniach (nie pamiętam już), więc\nczar pałacu działał również na niego.\nNapisane: 25 cze 2011, o 14:20\nJa się zastanawiam w jaki sposób siostra Odette była wstanie dostać się do ogrodu życia... Przecież pałac osłabiał znacznie jej han ,a Ona bez problemu przebiła się przez setki żołnierzy. No i były jeszcze mord-shit.....\nNapisane: 25 cze 2011, o 15:03\nOsłabiał jej wrodzony dar Addywny. Inna sprawą był dar subtraktywny on działał bardzo dobrze\nCo do mord-sith to pewnie nie atakowała ich bezpośrednio.\nNapisane: 25 cze 2011, o 15:56\nZdaje mi się ,że pałac osłabiał i dar addywny jak i subtraktywny w końcu został wybudowany w czas gdzie żyło względnie dużo czarodziejów z darem obydwu magii. O ile się nie mylę to Nicci w pałacu też nie mogła czarować, chociaż była najpotężniejszą siostrą mroku.\nNapisane: 25 cze 2011, o 17:39\nWidocznie rozdarcie zasłony miało też wpływ na zaklęcie Pałacu Ludu.\nInnym wyjaśnieniem może być to, że Odette towarzyszył duch Rahla Posępnego i dokonując złączenia mocy z nim, siostra mogła rzucać czary w Pałacu (jeżeli przyjąć, że jako duch Rahl zachował swój dar).\nNapisane: 15 lip 2011, o 18:33\nzgadzam się. Aby zabić Ann 3 siostry mroku musiały połączyć swoją han\nNapisane: 25 lip 2011, o 10:46\n1. Co do miecza i magii Ordena, jak dla mnie po prostu Zedd ostrzegł Richarda bo nie był pewien, a groźba istniała. Wiele razy w książce TG pokazywał że Zedd nie był osobą nieomylną mimo całej swojej ogromnej wiedzy.\nA dywagacje na temat czy Richard się nie odsunął, są błędne. W książce jest dokładnie napisane iż nie drgnął, gdyż chciał sprawdzić pamiętając słowa Zedda, że nie może atakować Rahla Posępnego, czy i na niego miecz nie podziała. Dokładnie było opisane, iż musiał zaryzykować...\n2. Magda Searus - z tego co ja pamiętam było powiedziane że była czarodziejką. To właśnie dlatego mogli z niej zrobić Spowiedniczkę (tę kwestie poruszono we wcześniejszych tomach, gdzieś w okolicy 3-4, kiedy Richard przesiadywał w Wieży Czarodzieja). W każdym razie nigdzie nie było powiedziane jaki dar posiadała i w jakim stopniu. TG opisywał ze ilość posiadanej iskierki daru była różna, nie zawsze na tyle duża, by ktoś uczył się na czarodzieja, jednak posiadał tą iskierke. Możliwe iż Magda, nawet jeśli nie miała ogromnej ilości daru, to jednak miała wystarczająco na podróż. Prawdopodobnie odpowiedz na to dałaby nam tylko Sylfa O ile w ogóle namówilibyśmy ja do rozmowy o byłej klientce\n3. Co do tłumaczenia Zedda słów Siddina, wydaje mi się to dziwnym niedopatrzeniem. Jak zauważyłam Zedd miał niezwykła pamięć, co i odziedziczył Richard po nim. Potrafili z pozornie nieistotnych szczegółów wyciągać wnioski po latach. Nawet jeżeli odrazu Richard by sie nie skapnął powinien sobie to przypomnieć, a tego nie było... Może po prostu ten fragment został pominięty, bo tak naprawdę Richard jak już się domyślił że Zedd nie powiedział mu prawdy, nie wnikał w jaki sposób to zrobił, bo nie było to istotne.\nChoć na dłuższą metę, Zedd mówił o tym Ann, który nie była wtedy przy Siddinie i po prostu mógł jej to powiedzieć w taki sposób żeby lepiej zrozumiała. A że w wiosce Błotnych Ludzi nie posługiwał się więcej tym językiem też było dosyć naturalne, ponieważ Chandelan od razu im wszystko tłumaczył.\n4.Kwestia Verny też jest prosta. Dla niej podróż w Nowym Świecie postarzała ją o połowę tego co miała, także czuła, jakby połowę życia spędziła na poszukiwaniach Richarda. Dokładnie w kilku miejscach TG opisywał jak życie bez Pałacu Proroków wpływało na Siostry Światła. Miały wrażenie że czas nagle szybciej biegnie, co jest zrozumiałe. Dlatego Verna mogła użyć takiej gry słów. Nie okłamała Richarda, oraz nie zdradziła mu zbyt wcześnie prawdy o Pałacu Proroków.\n5. Kwestia Gregory'ego - Bardziej uznałam słowa Richarda, jako podkreślenie iż znał go gdy był maluszkiem, Gregory może nie pamiętać Richarda, gdyż był wtedy naprawdę mały. Mnie tylko zdziwiło że tak szybko urósł Zawsze uważałam smoki za długowieczne istoty, widać TG w swoim świecie dał im ekspresowy okres wzrostu (3-4 lata?!). Ale oczywiście tego nie uznaję za błąd. Po prostu mnie to zdziwiło\n6. Co do braku mocy Cary względem Sióstr Mroku. Tak naprawdę umiejętność przechwytywania magii przez Mord Sith była wyuczana, bo z tego co się dowiadujemy o doborze dziewczyn na Mord Sith, główną cechą decydującą jest dobroć (gdzieś było wspomniane, że dziewczęta które były niewinne i dobre, po złamaniu robiły się najtwardsze z Mord Sith), także nie było wspomniane nic o nadprzyrodzonych mocach. W związku z tym rozważając dalej, wnioskuję iż Mord Sith nie były w stanie nic zrobić z siostra, która wdarła się do Ogrodu Zycia, gdyż pierwszy raz spotkały się z tego rodzaju magią. Tzn. widziały tę magię, gdyż Rahlowie, zdobywali umiejętności posługiwania się nią, jednak nigdy nie walczyły przeciw niej. Toteż wnioskuję iż w późniejszym czasie Mord Sith nauczyły się bronić również na ten typ magii. A biorąc dodatkowo pod uwagę umiejętności Rikki i jej pomysłowość, mogła sama szukać sposobu na tą odmienną magie i sama się nauczyć tego bez wiedzy innych Mord sith Ale to już raczej zbyt duże dywagacje, odnosnie fabuły nie odkrytej przed nami i raczej na to bym się nie powoływała. Zresztą Cara również powstrzymała magie subtraktywną w ŚW (choć zapewne nie takiego formatu jak magia Sióstr Mroku), także jednak mogła. Może po prostu wcześniej nie wiedziały że mogą. Jak dla mnie nie mamy za dużo informacji na temat skąd Mord Sith miały swoje umiejętności żeby uznać to za błąd. Jest dużo możliwości rozwiązań.\n7. O przeszłości Nathana Rahla nie wiemy nic, poza tym że jest Rahlem. Nie mamy nawet pewności czy pochodzi z lini Alrica Rahla. równie dobrze w Starym Świecie mógł zostać jakiś krewny Alrica po Wielkiej Wojnie, tylko pytanie, czy wtedy więź jaką utworzył Alric, istniałaby również w tej dalekiej lini Rahlów. Jednak najprostszym wytłumaczeniem jest to że Lord Rahl mógł mieć więcej potomków obdarzonych darem, jednak było to żadkością. No cóż, to by tylko podkreślało jak rzadkim okazem był Nathan i dlaczego Siostry go upolowały - prorok, do tego kolejny potomek Lorda Rahla. Niezwykły facet A co do kwestii jego przetransportowania do Starego Świata to Nathan mógł nie pamiętać swojej podróży do Starego Świata, gdyż był wtedy mały, lub nawet bardzo mały... Ann pojawiła się w Pałacu Proroków w podobnym czasie co Nathan, a poprzednia Kseni, nie musiała jej wyjawiać kim i skąd się prorok u nich wziął.\n8.Co do tego iż moc agieli zniknęła w ŚW, to mogę napisac tyle iż Nathan był Rahlem, jednak nie prawowitym dziedzicem. O Richardzie mogły się dowiedziec, bo czar automatycznie po śmierci ojca przeszedł na syna. Po zniknięciu Richarda, nie miał dalszego prawowitego dziedzica, nie miał syna na którego miał przeskoczyć, dlatego też Nathan nie stał się samoistnie Lordem Rahlem. Jednakże miał predyspozycje, ze względu na przodków na utrzymanie więzi. Dlatego gdy tylko złożyło mu się przysięgę, Nathan został Lordem Rahlem, jednak gdy tylko Richard wrócił (tak w ŚW jak i jego dar w S), ta więź wracała do niego gdyż tylko on był prawowitym Władcą, w prostej linii idącej od Alrica.\n9. Co do kwestii Cary która podawała miecz Richardowi po ataku Samuela. Faktycznie powinna wrócić pamięć o istnieniu Kahlan (nie pamięć o wspólnych chwilach czy choćby jak wygląda), to samo spowodowała szkatuła Ordeana z Nicci. Odzyskała świadomość istnienia, wiedziała że Richard mówi im prawdę. Jednakże nie potrafię do końca uznać czy to nieścisłość, jakiś błąd gdyż, nawet jeśli Cara nie była już podatna na czar Chanfire i mogła zobaczyć Kahlan, to niekoniecznie musiała nagle stwierdzić "Faktycznie ona istnieje, już Ci wierze", gdyż takie uczucie pewnie było nikłe, dopiero jakby zobaczyła Kahlan, tak jak to się stało w S z Zeddem, Rikka i innymi. Jednakże nie mogę sobie przypomnieć, czy było wspomniane co się stało gdy Cara spotkała się z Kahlan, czy ją widziała, czy musiała ponownie dotykać miecza. Chyba nie dotykała ponownie miecza, a kwestie tego że ją zobaczyła została pominięta (podkreślam ze nie pamiętam tej sytuacji stąd moja dedukcja). Musimy też pamiętać, że nigdy nie mieliśmy opisów uczuć Mord Sith, ani jej przemyśleń. Jedyne opisy były w ich wypowiedziach, a że te dość długo nie miały dostępu do emocji, stąd też opisywanie ich sprawiały im duże trudności. Tak naprawdę nie wiemy czy Cara, faktycznie czegoś nie poczuła przy dotknięciu Miecza, jednak nie potrafiła tego dokładnie opisać i zignorowała to uczucie.\n10. Mnie zastanawia jedna rzecz. Po podróży do Starego Świata w KŁ, Richard zaopatrzył się w Wielkiej Barierze w czarny i biały piasek Czarodzieja. Później go używał, jeszcze pamiętam w ŚW. Zawsze go nosił przy sobie, a potem co się z tym piaskiem stało? W Spowiedniczce go potrzebował i dopóki nie znaleźli go w grobie Panisa Rahla, martwili się że go nie mają. To moje pytanie brzmi, gdzie ten piasek który Richard posiadał? Skończył mu się? Zostawił go gdzieś choć zawsze miał go przy sobie i wiedział jak niebezpieczny może być (szczególnie ten czarny) w niepowołanych rękach?\nSzwankuje tutaj moja pamięć, czy faktycznie ten wątek został zapomniany.\nBłagam tylko nie mówcie że został w domku w Westlandzie po tym jak Nicci go porwała, bo nie uwierzę...\nNapisane: 26 lip 2011, o 00:33\nJako że czytam teraz Spowiedniczke i dobrze wszystko pamiętam pozwolę sobie odpowiedzieć\nOd razu zaznaczam, nie, nie został w Westlandzie. Richard cały czas go miał, moim zdaniem są dwa wyjścia, albo schował go razem z księgą o mocy czarodzieja wojny w Tamarang (choć jak się domyślam (nie skończyłem jeszcze S) wrócił później po tą księgę więc miałby piasek). Drugie wyjście jest takie, że kiedy w Tamarang został zatrzymany przez Karga zostały mu odebrane wszystkie rzeczy, oficer nie wiedząc, że ten piasek to tak naprawdę potężna magia wyrzucił go, lub gdzieś schował.\nNapisane: 26 lip 2011, o 11:53\nNo ok, ale skoro tak to dlaczego nie zostało o tym wspomniane? Tyle się rozpisywał o tym TG w KŁ, w ŚW, takie niby ważne i wyjątkowe, że Richard miał czarny piasek... No i co? Postanowił zostawić to w domyśle?\nTrochę dziwne jak dla mnie. Mnie się wydaje że ewidentnie TG zapomniał o tym, lub chciał gdzieś to ująć i zapomniał że tego nie zrobił ostatecznie. Albo mam skleroze i jednak gdzieś o tym było.\nMoże w ŚW Kahlan wszystko użyła do uratowania Richarda? Ale to chyba potrzebowała tylko troche i to czarnego piasku, nie białego?!\nNo chyba że te ilości które miał były po prostu za małe, ale to też mógł chociaż wspomnieć, bo Nicci nie wiedziała o tym ze on ma cokolwiek..\nNapisane: 26 lip 2011, o 17:03\nMoże w ŚW Kahlan wszystko użyła do uratowania Richarda? Ale to chyba potrzebowała tylko troche i to czarnego piasku, nie białego?!No chyba że te ilości które miał były po prostu za małe, ale to też mógł chociaż wspomnieć, bo Nicci nie wiedziała o tym ze on ma cokolwiek..\nUżyła tylko czarnego i to kilka ziarenek.\nI tak moim zdaniem ta sakiewka białego piasku która wziął na pewno nie wystarczyła. Zedd pod koniec PPM chyba wspomina że takiej ilosci Białego Piasku jakiej użył Rahl Posępny nie widział nigdy. Tak więc to musiało byc naprawde spora ilość. Po za tym to były bardzo skomplikowane zaklęcia i na pewno potrzeba było bardzo dużo piasku by je nakreślić.\nNapisane: 28 wrz 2011, o 10:21\nPo zlocie czytałam KŁ i znalazłam pewną nieścisłość, mam nadzieję, że nikt jej jeszcze nie opisywał. Chodzi o Zedda i jego moc w Pałacu Ludu.\nW PPM Zedd stwierdza, że w Pałacu prawie nie mam mocy:\nPo pierwsze, Pałac Ludu jest zbudowany na znanym mi planie, wzorze magicznego zaklęcia. To olbrzymi magiczny wzór wyrysowany wprost na ziemi. Ma chronić Rahla, zapewniać mu bezpieczeństwo, wzmagać jego moc. Bronić go przed innymi czarodziejami. Niemal nie mam tu mocy. Jestem prawie bezradny.\nCzarodziej wyczuwał jeszcze coś, czego nie powinno tu być, lecz osłabiona moc uniemożliwiała mu dokładny osaą.\nJego własna moc była tu—w tym pałacu, a zwłaszcza w tym pomieszczeniu—zupełnie bezużyteczna. To było jedno olbrzymie zaklęcie, chroniące Rahla przed wszystkimi czarodziejami. Jeśli ktoś mógł tu powstrzymać Rahla, to tylko Kahlan.\nTakże w Spowiedniczce Nicci, znajdujaca się w katakumbach Pałacu nie ma zbyt wielkiego pola do popisu:\nW tej samej chwili wyczuła, że moc nie reaguje, i uświadomiła sobie, że w Pałacu Ludu jej dar jest bezużyteczny. Ogarnęło ją przerażenie.\nNatomiast w KŁ podczas walki ze Screelingiem, Zedd czaruje, aż miło , a na dodatek działa również czar Gillera, który pozwalał Rachel podpalać za pomocą ogniowej pałeczki.\nRachel wrzasnęła. Jeszcze nigdy nie widziała tak szybkiego stworzenia. Z przerażeniem patrzyła, jak rani jej ojca. Z ohydnym rechotem wyrwało mu z dłoni topór i szarpało Chase’a pazurami. Dziewczynka złapała ogniową pałeczkę, przyskoczyła do stwora i przytknęła do jego pleców.\n- Zapal to dla mnie! - wykrzyknęła magiczną formułkę.\nMroczne monstrum stanęło w płomieniach.\nZedd zerwał się gwałtownie. Z jego palców strzelił ogień i okrył stwora jeszcze większym płomieniem.\nCzarodziej wyrzucił ramiona w górę. Ziemia i trawa uniosły się wokół bestii, ona także. Błękitne błyskawice uderzyły w mroczną istotę.\nZedd zatoczył ramionami koła i znów wyrzucił je w górę. Ziemia zadrżała jak przy uderzeniu pioruna, stwora ugodziły strzały ognia.\nCzarodziej zatrzymał się, uniósł ramiona. Kula ognia pomknęła ku biegnącej do Zedda bestii. Mknęła z przeraźliwym rykiem, coraz większa i większa. Uderzyła z siłą, od której zadrżała ziemia. Błękitne i złote światło było tak jaskrawe, że cofająca się Rachel musiała zmrużyć oczy. Kula ognia płonęła z rykiem.\nCzarodziej ponownie zaczął iść i monstrum zatrzymało się obok niskiego, porośniętęgo pnączami murku; obserwowało. Grube pnącza zsunęły się z murku i wydłużyły. Oplotły, omotały mrocznego stwora.\nSkupił się, zagęścił powietrze, tak by uniosło i utrzymało ciężkie wrota. Był zmęczony, więc wymagało to znacznego wysiłku. Siłą woli pchnął powietrze, a skrzydło wrót runęło stworowi na plecy, przygniatając go i wzbijając chmurę pyłu.\nCzarodziej uderzył stwora w pierś powietrzną kulą, ale ten ledwo zwrócił na to uwagę.\nNapisane: 28 wrz 2011, o 10:47\nCo do przedmiotów to wątpie by czar je obejmował w koncu był stworzony do ludzi a nie do przedmiotów. Jak by działał na przedmioty to żaden magiczny by nie mógł działac: Miecz Prawdy, Rada'han, specjalne bełty Nathana.\nCzar pobierał tylko moc od istot żywych.


5 grudnia, 2020 – Życie to rzecz dla dwojga\nW czwartek pocukrzyło, jak mawiała moja babcia M. Na tyle, że u Pańcia, który co chwilę wyglądał przez okno, pojawił się na twarzy banan ze słowami: babciu pójdziemy lepić kule. Babcia, mając na podorędziu Dida wygoniła całe towarzystwo na dwór, obserwując z kuchennego okna, jak Najmłodsi bawią się śniegiem. Zońcia zaliczyła swój pierwszy rzut kulkami śnieżnymi, które pieczołowicie lepił jej starszy brat. Radość. Nie lubię zimy, ale jak już jest, to tu na wsi mogłaby być śnieżna. Właśnie dla radochy, zabawy, pisku, czerwonych nosków i policzków… Ach, był płacz, że trzeba wracać do domu…\nTen śnieżek utrzymał się tylko do piątkowego poranka- z każdą minutą ogrzewany zimowymi promieniami słońca nikł w oczach. Nie było mi żal, bo Najmłodsi akurat wyjechali nad morze, ale wcześniej, zanim Pańcio skończył lekcje online, Zońcia podtrzymując ten zimowo-świąteczny nastrój, paradowała jako ta żywa choinka po cały domu.\nzdjęcie niewyraźne, bo to kadr z filmiku, ale dlatego że niewyraźne to opublikowałam ;p\nMikołajki u nas dopiero będą w poniedziałek, jak wrócą Najmłodsi. Wypełnione torby już czekają, mam zamiar tylko jeszcze je kreatywnie ozdobić, bo w ramach ekologii ;), stwierdziłam, że użyję zwykłe papierowe torby na zakupy ze sklepu- u nas nie sprzedaje się już foliowych- zamiast tych typowo świątecznych. Szczerze mówiąc, to Najmłodsi są motorem myślenia i działania w kierunku świąt. To naturalna kolej rzeczy, szczególnie kiedy to nie religijność nią jest… Od lat, w postrzeganiu świąt, to właśnie spotkanie z Bliskimi, kiedy czas wolno płynie i każdy ma czas dla każdego, było najważniejsze w moich świętach NB. I barszcz z uszkami. I karp od zaprzyjaźnionych hodowców ;p\nW tym roku miało być nas przy wigilijnym stole o jedną osobę więcej, będzie o jedną mniej. Życie. Niespodziewane pisze scenariusze. Świat mi się nie skurczył tak jak prawie dwa lata temu, ale rodzina już tak…\nStaram się „cukrzyć” chwile, żeby nawet te irytujące były do zniesienia. Nie wybiegać zbyt daleko myślami, nie nakręcać spirali smutów wszelakich i złości. Bo powodów nie brakuje. No to uśmiecham się do każdego poranka, celebrując aż do południa spokojne chwile w tych dniach, kiedy Najmłodszych u mnie nie ma. Wysypiam się, bo zdarza się i 10 godzin snu, choć 9 jest standardem. Długość snu mnie nie dziwi, od zawsze tak mam, jak i moje dziecka, a teraz wnuki. Ale to, że zasypiam bez problemu, już tak. Bo najczęściej to wieczór powoduje, że myśli w głowie się kłębią, naszpikowane różnymi rewelacjami, niekoniecznie miłymi i bez konsekwencji, które dopiero pokaże czas. Ale dopóki jest jakieś jutro, dopóty uśmiech jest! Czego i Wam życzę w te mikołajkowe dni 🙂 I na zaś również 😉\nWysłuchałam strategii szczepień wygłoszonej przez ministra zdrowia, i szczerze mówiąc, wiem tylko to, że szczepienia będą nieobowiązkowe i darmowe. Reszta jest spowita głęboką mgłą. Owszem, podane są jakieś liczby- ale to są tylko pobożne życzenia. Patrząc, jak przygotowani są do tej całej operacji nasi zachodni sąsiedzi, to kolejny raz mam wrażenie, że znów jesteśmy w doopie. Czarnej. Głęboko. Ale! Pan minister powiedział, że w poniedziałek ogłosi Narodowy program szczepienia przeciw covidowi. Ufff no jak narodowy, no to musi się udać, prawdaż?\nroksanna\tUncategorized\t45 Komentarzy 5 grudnia, 2020 5 grudnia, 2020 3 Minutes


Gadżety numizmatyczne – czyli co każdy kolekcjoner mieć powinien | Skarbnica Narodowa - kolekcja monet\nGadżety numizmatyczne – czyli co każdy kolekcjoner mieć powinien\nposted by Skarbnica Narodowa on Wrzesień 15th, 2017 under Numizmatyka\nKażdy wprawiony kolekcjoner wie, że zbieranie monet to pasja, która wymaga cierpliwości, wytrwałości w szukaniu wyjątkowych numizmatów oraz profesjonalnego podejścia. Wraz z powiększaniem się zbiorów, rośnie także potrzeba posiadania specjalistycznych akcesoriów, które pozwolą na bezpieczne przechowywanie numizmatów, a także dbanie o ich piękny wygląd.\nPotrzeba wzbogacenia kolekcji o profesjonalne akcesoria numizmatyczne pojawia się zazwyczaj, kiedy zbiory osiągną na tyle dużą wartość, że konieczne jest dbanie o nie w bardziej fachowy sposób. Niezbędne okazują się systemy przechowywania numizmatów, które po pierwsze zabezpieczają je przed uszkodzeniami, a po drugie pomagają wprowadzić do kolekcji ład i porządek.\nZobacz więcej akcesoriów numizmatycznych: https://www.skarbnicanarodowa.pl/akcesoria\nNumizmatycy mogą wybierać spośród kuferków, albumów i pudełek. Te pierwsze pomieszczą najwięcej monet lub medali, jednak albumy zapewniają łatwiejsze oglądanie numizmatów. Indywidualne pudełka sprawdzą się w przypadku monet lub medali, z których jesteśmy wyjątkowo dumni i chcemy je szczególnie wyeksponować. Poza tym warto wyposażyć każdy okaz w przezroczystą kapsułę, która ochroni go przed mechanicznymi uszkodzeniami. Jeżeli posiadamy w kolekcji banknoty, przyda się także specjalny album do ich przechowywania.\nZobacz więcej akcesoriów numizmatycznych : https://www.skarbnicanarodowa.pl/akcesoria\nPoza akcesoriami do bezpiecznego składowania, przydatne okazują się także gadżety umożliwiające podziwianie poszczególnych numizmatów. Każdy doświadczony kolekcjoner posiada lupę, dzięki której dostrzeże nawet najdrobniejszy szczegół monety. Do wyboru są modele tradycyjne, jak i z podświetleniem diodami LED. Jeżeli chcemy wyjąć numizmat z pudełka lub albumu, warto założyć rękawiczki, by nie pozostawić odcisków palców na powierzchni. Na rynku dostępne są specjalne rękawiczki numizmatyczne, wykonane z wysokiej jakości bawełny. Przydatne jest także welurowe okrycie na monety, które zabezpieczy przed zarysowaniem ich powierzchni.


Konami przedstawia Metal Gear Solid The 1984 Collection | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nMarka Metal Gear Solid jest znana na całym świecie, więc nikogo nie powinno dziwić, że Konami zdecydowało się stworzyć całą linię odzieży. Koszulki czy też bluzy z gier to nic nowego, ale ja trochę żałuje, że firma nie zaskoczyła świata nowym projektem na konsole.\nJednak jeśli lubicie serię MGS i chcecie się w odpowiedni sposób przygotować na Metal Gear Solid V: The Phantom Pain, to możecie odświeżyć swoją garderobę.\nZaprezentowane ubrania są bardzo charakterystyczne i w niektórych koszulkach pojawiał się do niedawna Hideo Kojima... Jeszcze w pięknych czasach, gdy nie wszedł z Konami na ścieżkę wojenną.\nUbrania kosztują od 121 do 302 zł.\nJak oceniacie kolekcję? W galerii znajdziecie wszystkie dostępne wzory przygotowane przez Konami. Ostatnie 4 wzory pochodzą z kolekcji 1984.


Uszczelki drzwi - regeneracja, sklejenie ? - BMW E46 Forum\nUszczelki drzwi - regeneracja, sklejenie ?\nPost autor: Miłosz » 26/01/15, 21:26\nCzy ktoś próbował już regenerować tzn sklejać popękaną uszczelkę drzwi ? foto poglądowe\nCzym najlepiej to posklejać bo pękło mi w paru miejscach w warstwie gumy. Ze szrotu tego brać nie chcę bo pewnie w takim samym stanie będzie. Chyba , że nie ma nic godnego polecenia to się będę rozglądał, ale może ktoś już temat przerabiał ?\nRe: Uszczelki drzwi - regeneracja, sklejenie ?\nPost autor: zibi_j1 » 26/01/15, 21:28\nnie ma cudów. nie jest to drogie i o ile ktoś nie szarpał na chama jak przymarzło trudno to uszkodzić. Kup inną, bo koszt niewielki a narobisz sobie biedy jak zaleje Ci woda samochód a najpewniej tak się to skończy\nPost autor: Miłosz » 26/01/15, 21:35\nNie no świat idzie do przodu chyba pewnie coś wymyślili tylko pytanie co Nie mam na tyle popękanego żeby woda się lała , ale myślę że warto się tym zainteresować na przyszłość. Nowa uszczelka chyba nie mało kosztuje. Ostatnio kolega szukał do e36 coupe i jedna sztuka ok 900 zł\nPost autor: zibi_j1 » 26/01/15, 21:38\nchłopaki nawet u nas handlują częściami. zapytaj w jakim są stanie, ściemniać Ci nie będą i kup. Podejrzewam, że parę dyszek. Akurat jest fajny patent z wciągnięciem w te uszczelki tzw sznura dylatacyjnego 10mm i wtedy rzekomo jest cicho w aucie przy wyższych prędkościach. Sam się przymierzam do takiego zabiegu.\nPost autor: Miłosz » 26/01/15, 21:42\nWiem widziałem temat Na razie poczytam porozglądam się , a jak będzie lipa z tą regeneracją to wtedy będę musiał zakupić\nPost autor: jaszczomppoziomka » 26/01/15, 22:29\nJa wymieniałem kierowcy na taką z brytyjczyka i spoko jest - całą zima bez problemu. A jak ty masz pasażera to spokojnie znajdziesz w rozsądnym stanie za 30 PLN - ja tyle dałem\nPost autor: zibi_j1 » 26/01/15, 22:32\nbędzie. nawet jak czymś to zakleisz to nie na gładko. będzie w tym miejscu sztywniej i grubiej, wiec będzie odstawać z boku itd... przy koszcie zakupu sprawnej używki w granicach 30-60 zł nie bawiłbym się. a po tyle sprzedawałem 4 lata temu do mercedesów i vw takie uszczelki, więc nie powinny być droższe\nPost autor: damiangxxx » 10/08/15, 10:51\nzibi_j1 pisze: chłopaki nawet u nas handlują częściami. zapytaj w jakim są stanie, ściemniać Ci nie będą i kup. Podejrzewam, że parę dyszek. Akurat jest fajny patent z wciągnięciem w te uszczelki tzw sznura dylatacyjnego 10mm i wtedy rzekomo jest cicho w aucie przy wyższych prędkościach. Sam się przymierzam do takiego zabiegu.\nNie słyszałem o czymś takim.. Może ktoś dokładniej opisze temat?\nPost autor: scghost » 10/08/15, 13:33\ndamiangxxx pisze: Nie słyszałem o czymś takim.. Może ktoś dokładniej opisze temat?\nPost autor: OSA BMW » 11/08/15, 18:26\nDla podsumowania . Pamietać trzeba o tym ze o uszczelki trzeba dbać i są tez do tego specjalne środki\nOstatni post autor: bolo2024 « 03/08/11, 21:50\nautor: mario5726 » 03/08/11, 21:24 » w Nadwozie\nOstatni post autor: Dobrodziej_1983 « 26/02/17, 20:53\nautor: barszczyna » 02/01/17, 18:57 » w Auto detailing, pielęgnacja\nOstatni post autor: piotrek1474 « 04/04/17, 21:04\nautor: pabloo123 » 07/06/11, 9:47 » w Nadwozie\nTime: 0.253s | Queries: 39 | Peak Memory Usage: 3.13 MiB


Ostatnie tango Roya Jonesa Juniora czy kolejny taniec-połamaniec? Legenda wraca na ring - WP SportoweFakty\nOstatnie tango Roya Jonesa Juniora czy kolejny taniec-połamaniec? Legenda wraca na ring\nJeden z największych pięściarzy w historii zawodowego boksu, Roy Jones Junior, pomimo wyjątkowo dotkliwych porażek wciąż nie może pożegnać się z zawodowym ringiem. W piątek w Delaware zmierzy się z mistrzem rywalizacji na gołe pięści.\nPiotr Jagiełło 16 Lutego 2017, 19:07\nRoy Jones Jr jest jednym z ostatnich weteranów na placu boju. 48-latek zawodowo boksuje od 1989 roku, w latach świetności sięgał po pasy w kategorii średniej, super średniej, półciężkiej i ciężkiej, ale znakomite czasy minęły bezpowrotnie. Ostatni sukces okraszony mistrzowskim trofeum zaliczył w 2003 roku, od tego czasu były pomniejsze wiktorie, ale także bardzo bolesne porażki.\nSyn byłego mistrza świata wagi ciężkiej podpisał zawodowy kontrakt\nWspaniały w ataku pięściarz z Pensacoli ma na koncie kilka poważnych wywrotek. W ostatnich latach był ciężko nokautowany przez Danny'ego Greena (2009 r.), Denisa Lebiediewa (2011 r.) i Enzo Maccarinellego (2015 r.). Gościł także w Polsce, zwyciężając minimalnie Pawła Głażewskiego, choć po drodze również lądował na deskach ringu w Atlas Arenie.\nW 2015 roku tracący dawny blask Jones Junior przyjął obywatelstwo rosyjskie i z dumą całował herb kraju ze stolicą w Moskwie. Jednak od momentu uzyskania nowego paszportu stoczył za naszą wschodnią granicą tylko jeden pojedynek.\n17 lutego w Chase Center w Delaware Roy Jones Junior zmierzy się z Bobbym Gunnem. W stawce znalazł się pas peryferyjnej organizacji WBF w wadze junior ciężkiej. "Celtycki Wojownik" jest młodszy o pięć lat, ale nigdy nie zaliczał się do choćby szerokiej czołówki zawodowego boksu. Ma za to na koncie liczne sukcesy w rywalizacji na gołe pięści - jak wielokrotnie podkreślał, był w tej nie do końca legalnej formule niepokonanym mistrzem świata, ale trudno to dokładnie zweryfikować i potwierdzić.\nPrawdziwe mistrzostwo świata w boksie mógł zdobyć w 2009 roku, ale w Prudential Center przegrał przez poddanie po czwartej rundzie z Tomaszem Adamkiem. Po raz ostatni boksował w grudniu 2013 roku. Został poniekąd wyciągnięty z coraz głębszej sportowej emerytury, ale pewności siebie mu nie brakuje.\n- Idę po ciebie, poluję na nokaut. Bobby Gunn chce się bić. Chcę zostawić po sobie spuściznę w postaci tego zwycięstwa. Walczę dla moich ludzi, dla Cyganów, bo taką mam krew. Nie zapomnisz mnie do końca swojego życia. Dobranoc Roy, uśpię cię w ringu - opowiadał.\nStarcie Jones Junior vs Gunn tytułowane jest jako "Skill vs Will" (Umiejętność vs Wola). Najtańsze bilety na tę imprezę kosztują 55 dolarów i zostały już sprzedane. Wejściówki najbliżej ringu wiążą się z wydatkiem 350 dolarów. Co ciekawe, pojedynek będzie pokazywany wyłącznie w systemie Pay-Per-Viev w cenie 29.99 dolarów.\nRoy Jones Junior Bobby Gunn\nWiek 48 43\nWzrost 180 cm 180 cm\nZasięg ramion 188 cm 182 cm\nRekord 64 zwycięstwa (46 przez nokaut), 9 porażek (5 przez nokaut) 21 zwycięstw (18 przez nokaut), 6 porażek (4 przez nokaut), 1 remis\nDebiut 1989 r. 1989 r.\nCzy Roy Jones Junior powinien zakończyć sportową karierę?\nUSA Sporty walki Boks Boks zawodowy Roy Jones Jr Bobby Gunn


Colt Nichols: Nadchodzi jego czas | Monster Energy\nDla najbardziej utalentowanych kierowców supercrossowych droga do sukcesu jest często prosta – podpisać jak najszybciej kontrakt z jedną z niewielu fabryk jako amator i czekać, aż ktoś zauważy Twoje umiejętności. Wiele osób odnoszących największe sukcesy w tej dyscyplinie sportu tak robiło i jest to sprawdzona formuła, do której aspirują wszyscy młodzi zawodnicy. Jednak, jak w każdym innym sporcie, zawsze znajdzie się jakaś czarna owca, która robi wszystko inaczej, niż pozostali. Dla Colta Nicholsa z Monster Energy / Star / Yamaha Racing, podróż do czołówki tegorocznych Mistrzostw Regionalnych 250SX Eastern jest prawdopodobnie najbardziej wyróżniającą się, jaką kiedykolwiek widzieliśmy.\nPodobnie jak wielu innych, Nichols w młodości należał do pożądanej grupy elitarnych amatorów. Był podstawowym członkiem składu Monster Energy Kawasaki, ale kiedy nadszedł czas przejścia na zawodowstwo w 2013 roku, ku wielkiemu zdziwieniu zabrakło miejsca w pożądanym przez niego zespole Monster Energy Pro Circuit Kawasaki.\nW tym momencie Nichols musiał rozważyć swoje opcje i przy wsparciu Kawasaki przeszedł do AMA Arenacross, aby ścigać się dla dominującego zespołu Monster Energy Kawasaki Babbitt, który już wtedy był mieszanką najróżniejszych nazwisk i temperamentów. Nichols podążył za gwarantowanymi pieniędzmi na letnie wyścigi w Kostaryce, jadąc na nieco innym, sponsorowanym przez Monster Energy motocyklu Kawasaki. Ostatecznie doprowadziło to do powrotu do Loretty Lynn z zielonej drużyny, gdzie zajął 2. miejsce, ustępując zdobywcy nagrody AMA Horizon Award 2014 i innemu weteranowi wyścigowemu RJ Hampshire.\nNicholsowi nie można było odmówić talentu i etyki pracy, ale z pewnością brakowało mu odpowiedniej szansy. Zadebiutował w Monster Energy Supercross w 2015 roku w Crossland Honda i przyzwyczaił nas do występów w głównych wydarzeniach, zanim doznał rozdarcia więzadła krzyżowego. Po bolesnej kontuzji znowu musiał szukać regularnej jazdy, dlatego Nichols dołączył do zespołu underdogów - Rock River Yamaha na sezon 2016. Okazało się, że była to prawdopodobnie najważniejsza decyzja w jego karierze.\nSkromnie finansowany, przy niewielkim wsparciu Yamahy, Rock River był znany jako zespół zdolny do pokonywania zawodników obstawianych u bukmacherów jako faworytów, a Nichols udowodniał to z nimi wiele razy. Ani razu nie skończył zawodów poza top 10 i udało mu się przebić na stałe do grona najlepszych, dzięki niezapomnianemu występowi w Oakland, który zwrócił uwagę właściciela Star Racing, Bobby'ego Regana.\nRegan zdecydował się dać Nicholsowi kontrakt na jazdę z fabrycznym wsparciem na sezon 2017. Pomimo niekonwencjonalnego podejścia do swojej dotychczasowej kariery zawodowej, Nichols udowodnił, że najważniejsze są wyniki, a jego wytrwałość została zauważona i nagrodzona.\n„Droga do otrzymania wsparcia fabrycznego nie była tradycyjna. To był mój cel przez pewien czas. Gdy już to osiągnąłem cele rosły. W latach 2013 i 2014 było dla mnie to szczególnie trudne, ponieważ nie wiedziałem już, co będę robić. Chciałem ścigać się na naprawdę wysokim poziomie, ale po prostu nie miałem żadnych opcji. Każda kariera jest inna, moja też się wyróżniała. Jednak może taki właśnie scenariusz był mi pisany? Wyszło dokładnie tak, jak powinno, a ja potrzebowałem innego spojrzenia na życie i wyścigi w tamtym czasie. Ostatecznie bardzo mi to pomogło. Pomogło mi dojrzeć jako mężczyźnie, jako człowiekowi i z pewnością jako zawodnikowi. Dzięki temu jest wdzięczny za to, co mam. Zdecydowanie nie była to tradycyjna droga, ani też to, czego wtedy bardzo chciałem, ale patrząc wstecz, to najlepsza rzecz, jaka mogła mi się przydarzyć. To wszystko sprawia, że doceniam pozycję, w której się teraz znajduję.”\nMając przed sobą życiową szansę, pierwsze dwa sezony Nicholsa w Star Racing zostały naznaczone poważnymi kontuzjami, złamaną nogą przed rozpoczęciem sezonu 2017 i złamaną ręką, która wykoleiła jego sezon 2018. Chociaż w tym okresie zaliczył zaledwie sześć startów w supercrossie, jego wyniki były spełnieniem obietnicy, którą złożył swojemu zespołowi, zajmując miejsca na podium w połowie tych wyścigów.\n„Jest ciężko [kiedy jesteś kontuzjowany]. Kiedy jesteś uziemiony i znajdujesz się na dnie, jedyne, co robisz, to siedzisz i myślisz. Masz wręcz za dużo czasu, aby zadawać sobie pytania - dlaczego poszło źle? Próbujesz znaleźć odpowiedź, ale często jej nie ma. Różne rzeczy zdarzają się w sportach ekstremalnych i przez większość czasu są poza twoją kontrolą, ale zawsze wiedziałem, że gdybym był po prostu zdrowy, i mógłbym jechać na miarę swoich możliwości, byłbym w stanie zrobić coś takiego, jak teraz – osiągać wyniki na wysokim poziomie.”\nPomimo serca złamanego na pół, zawodnik miał ogromne wsparcie Regana i drużyny Star. Nichols otrzymał przedłużenie kontraktu, co było prawdziwym świadectwem wiary Regana w jego potencjał. Wotum zaufania ze strony zespołu w jego najgorszych chwilach pomogło rozpalić Nicholsa i dało mu jeszcze większą determinację do osiągnięcia tego, do czego on i zespół wiedzieli, że jest zdolny. Ta determinacja została wzmocniona przez wsparcie menedżera zespołu i przyjaciela Wila Hahna.\nHahn, były posiadacz tytułu 250SX, doskonale zdaje sobie sprawę z wzlotów i upadków, których sam nieraz doświadczał w swojej karierze. Sam Hahn wybrał zupełnie inną drogę do sukcesu, ale ostatecznie jego cierpliwość i wytrwałość też się opłaciły. Jeśli ktokolwiek wiedział, że Nichols będzie w stanie wrócić silniejszy i ustawić w sobie tryb - zwycięstwo, w którym obecnie zawodnik się znajduje, to był to z pewnością Hahn.\n„Wil jest niesamowity, serio. Kiedy dołączył do nas, aby zostać menadżerem tego zespołu, podpisywałem właśnie kontrakt na kolejne dwa lata. Cieszyłem się, że będziemy razem pracować. Podpatrywałem Wila, kiedy byłem młodszy. On jest z Kansas, a ja z Oklahomy, stąd się znamy, bo to niedaleko. Dobrze mieć kogoś takiego u swojego boku, z doświadczeniem w mistrzostwach, a jemu też przecież zajęło dłuższą chwilę dojście do sukcesu. Wiele nas łączy, dlatego łatwiej jest nam się zrozumieć. Zawsze jesteśmy po tej samej stronie. Zwykle myślimy o podobnych rzeczach. To wszystko bardzo ważne, gdy ścigasz się o mistrzostwo. Wil daje mi bardzo dużo wsparcia”.\nOgromnie wdzięczny za zaangażowanie i wsparcie swojego zespołu Nichols był zdeterminowany, aby pokazać się w najlepszy możliwy sposób, wykonując swoją pracę na torze wyścigowym. Sezon 2019 okazał się przełomowy i przyniósł Nicholsowi pierwsze zwycięstwo w wyścigu, Był to pierwszy sezon bez poważnych kontuzji, z trzecim miejscem w mistrzostwach. Podczas gdy kontuzja po raz kolejny zmusiła go do pauzy, tym razem podczas felernego dla wszystkich sezonu 2020, Nichols nadal był groźnym rywalem dla pozostałych.\nWraz z 5. sezonem w Star Racing, Nichols rozpoczął przygotowania do sezonu 2021, dając z siebie jeszcze więcej. Z trenerem Garethem Swanepoelem podjął inne treningi sprawnościowe, uniknął przeciwności podczas testów przedsezonowych i wszedł do rundy otwierającej lepiej niż kiedykolwiek. Nichols był w pełni gotów do ścigania, miał nowego kolegę z drużyny w osobie Christiana Craiga, który z pewnością popycha go do lepszych wyników. Teraz, kiedy 250SX East Region nabierze rozpędu, będzie to wyścig o mistrzostwo pomiędzy Nicholsem i Craigiem.\n„Ściganie się na tym poziomie jest prawdziwą przyjemnością. Dużo łatwiej jest teraz osiągnąć sukces i powtarzać dobre wyniki. To jest coś, co chciałem robić przez cały czas. To w pewnym sensie motywowało mnie do działania w tamtych czasach [na początku mojej kariery i kiedy miałem kontuzje]. Kiedyś mogłem jedynie marzyć o takich warunkach. Być tu, gdzie jestem i walczyć, by się tu dostać, było tylko częścią tego i nie osiągnąłbym tego w żaden inny sposób. Cieszę się, że jestem tu i teraz, dużo bardziej spokojny, i skupiony na jeździe, ale to właśnie ta podróż mnie ukształtowała.”\nNichols wielokrotnie imponował swoją determinacją i w pełni wykorzystuje wnioski z wszystkich dotychczasowych lekcji, niepewności i zgrzytów w swojej karierze. Jest w stu procentach świadomy, że to jego chwila i nie żałuje, że jego historia potoczyła się w ten sposób. Osiągnął taką dojrzałość jako zawodnik, że z pewnością udźwignie zbliżające się momenty kariery. Bo przechodził już przecież trudniejsze chwile.\n„Nie czuję żadnej presji, przynajmniej pod względem tego, co chcę jeszcze osiągnąć. Chcę przeżywać każdy wyścig osobno, być skupionym w każdej sytuacji i nie wybiegać za daleko w przyszłość. Niektórzy mówią, że „jesteś tak dobry, jak twój ostatni występ” i ja się z tym zgadzam. Praktykuję to nastawienie już od wielu lat, a przede mną przecież jeszcze długa droga. Właśnie to dodaje mi motywacji, pomaga mi twardo stąpać po ziemi i skupiać się na celu.”


Wiersz Wisławy Szymborskiej Nic dwa razy w tłumaczeniach na język szwedzki - PDF\nWiersz Wisławy Szymborskiej Nic dwa razy w tłumaczeniach na język szwedzki\nDownload "Wiersz Wisławy Szymborskiej Nic dwa razy w tłumaczeniach na język szwedzki"\n1 Stockholms universitet Slaviska institutionen Polska Magisteruppsats Examensarbete 15 hp Vt 2014 Emilia Mrówczyńska Wiersz Wisławy Szymborskiej Nic dwa razy w tłumaczeniach na język szwedzki Promotor: prof. Ewa Teodorowicz-Hellman 1\n2 Abstrakt Wiersz Wisławy Szymborskiej Nic dwa razy w tłumaczeniach na język szwedzki. Swedish translations of Wislawa Szymborska s poem Nic dwa razy. This study investigates transformations in literary translations of poems. I compared Wislawa Szymborska s poem Nic dwa razy in its native polish with two swedish translations of the poem which were made by Per-Arne Bodin & Roger Fjellström (1980) and Anders Bodegård (2003). The purpose of this study is to compare linguistic differences in these two translations and discuss its pragmatic effects. Based on research I was able to establish that interlinguistic translation of poetry is a form of interpretation that adapts from the foreign readers capacity. In the analytic part of the study it is noted how different translators interpreted the text and solved grammatical problems and other differences between the two languages. The musicality of the poem and the fact that it was altered was also analyzed. It was concluded that differences in translations arise from different possible interpretations of the original text and the fact that different translators stressed different aspects of the text. Bodin & Fjellström translated the poem faithfully while Bodegård emphasized the poems artistic value. The conclusion was that these two swedish translations complement each other. Keywords / Słowa klucze Wisława Szymborska, Translation process, literary translations, differences in translations Wisława Szymborska, proces tłumaczenia, tłumaczenia literackie, różnice w tłumaczeniach. 2\n3 Spis treści Abstrakt Wstęp Cel i metoda pracy Czym jest przekład literacki? Tłumacz jako interpretator utworu literackiego Stan badań nad tłumaczeniami poezji Wisławy Szymborskiej na język szwedzki Nic dwa razy prezentacja wiersza i jego przekładów Melodyczność utworu Analiza porównawcza przekładów i oryginału Tytuł i pierwsza strofa Strofa druga Strofa trzecia Strofy czwarta i piąta Strofa szósta Strofa siódma Podsumowanie Streszczenie/Sammanfattning Apendyks Bibliografia\n4 1. Wstęp W pracy podejmę się próby analizy problemów wynikających z tłumaczenia poezji z języka polskiego na szwedzki oraz różnic powstałych w wyniku tego procesu. Przedmiotem moich badań będzie utwór Wisławy Szymborskiej pt. Nic dwa razy. Analizować będę oryginalną wersję językową (wg wydania Wybór wierszy, Warszawa 1979) w odniesieniu do dwóch wersji tłumaczeń: Pera-Arne Bodina i Rogera Fjellströma (Aldrig två gånger opublikowane po raz pierwszy przez OrdStröm w 1980 roku, ja korzystam ze wznowionego wydania z 1996 roku) oraz Andersa Bodegårda (wg wydania Dikter , Lyrikklubb 2003). Oba tłumaczenia cieszą się uznaniem krytyków i popularnością wśród czytelników, dlatego też uznałam, że będą odpowiednim materiałem do badań, które jak mam nadzieję, pomogą mi lepiej zrozumieć problemy tłumaczenia. W pracy skupię się na przestudiowaniu różnic wynikających z przekładu tekstu z języka polskiego na szwedzki. Język polski będący językiem słowiańskim różni się znacznie od germańskiego języka wschodnich Skandynawów. Moim językiem ojczystym jest język polski, jednak dzięki studiom językoznawczym i pracy tłumacza poznałam wiele aspektów języka szwedzkiego. Praca z tym językiem powoduje wiele wyzwań, dlatego też wiedząc, że będzie to trudne zadanie, postanowiłam poświecić swoją pracę magisterską rozwijaniu mojej świadomości przekładowoznawczej. Pragnę w tym miejscu podziękować za wszelką pomoc i rady mojej promotorce, prof. Ewie Teodorowicz-Hellman, która zachęciła mnie do pracy nad tą właśnie tematyką. 4\n5 2. Cel i metoda pracy Celem mojej pracy jest analiza problematyki jednego z typów tłumaczeń wg Jakobsona, tj. przekładu międzyjęzykowego. W związku z chęcią prześledzenia różnic i podobieństw poszczególnych aspektów językowych występujących w przekładach za sposób pracy obrałam metodę analityczno-porównawczą. W pracy skupię się na analizie wewnętrznej, tj. prześledzeniu treści analizowanych tekstów, powiązań między użytymi słowami i rozwiązaniami językowymi (analiza semantyczna), na analizie ich znaczenia i na ich interpretacji. W dużej części planuję pominąć analizę zewnętrzną, czyli analizę okoliczności i kontekstu powstania tłumaczeń. Analiza ta zawierać się będzie głównie w rozdziałach początkowych, gdzie przedstawię teoretyczne rozumienie pojęcia tłumaczeń literackich, oraz zarys miejsca poezji Wisławy Szymborskiej w szwedzkich realiach. Metoda porównawcza obejmować będzie analizę podobieństw i różnic pomiędzy obiema wersjami tłumaczeń oraz oryginałem. Dostrzeżone różnice i podobieństwa posłużą mi do zastanowienia się nad adekwatnością użycia takich a nie innych konstrukcji językowych. Porównanie będzie więc punktem wyjścia do bliższej analizy struktury i znaczenia omawianych tekstów. We wstępie po przedstawieniu zagadnienia tłumaczeń literackich przybliżę role tłumacza jako interpretatora a następnie prześledzę różne rodzaje trudności, które może napotkać w swojej pracy tłumacz. Postaram się w tym celu odpowiedzieć na następujące pytania: W jaki sposób zastosowane rozwiązania językowe oddają treść i znaczenie wiersza w drugim języku? Jakie zmiany językowe występują w przekładach i jak wpływają one na przekład? Czy analizowane problemy i rozwiązania językowe wpływają na jakość tłumaczenia? Poezja Wisławy Szymborskiej jest niezwykle atrakcyjna nie tylko pod względem treści, ale także dzięki zabawom językowym, które często porównać można jedynie z barokowym zagadnieniem konceptu. Jak wspomniane koncepty językowe odnajdują się w języku szwedzkim, tak różnym od języka oryginału? 5\n6 W trakcie analizy odnosić się będę głównie do badań nad przekładem Krystyny Pisarkowej, Edwarda Balcerzana, Romana Ingardena, Romana Jakobsona, Stanisława Barańczaka, Jerzego Pieńkosa (por. Bibliografia). Ponadto opierać się będę na wiedzy zaczerpniętej z szeregu innych opracowań, przede wszystkim takich jak: periodyk Rocznik przekładowoznawczy ( ), czy Svenska Akademiens Grammatik (2010). Przekłady filologiczne analizowanych tekstów są mojego autorstwa i opieram się w nich na Słowniku polsko-szwedzkim Kubickiego (1998) oraz własnej intuicji językowej. 6\n7 3. Czym jest przekład literacki? Według semiotycznego nurtu przekładoznawstwa Romana Jakobsona wyróżnia się trzy rodzaje przekładu: 1) przekład wewnątrzjęzykowy (czyli przeredagowanie, tj. interpretację znaków językowych za pomocą innych znaków tego samego języka), 2) przekład międzyjęzykowy (czyli przekład właściwy, tj. interpretację znaków językowych za pomocą znaków innego języka), 3) przekład intersemiotyczny (czyli transmutację, tj. interpretację znaków językowych za pomocą znaków pozajęzykowych systemów znakowych) (Jakobson 1959, pl. 1989: 373). W mojej pracy skupie się na analizie problematyki drugiego z typów przekładów. W jaki sposób znaki językowe jednego języka zastępowane są znakami drugiego? W Dziełach filozoficznych: Z teorii języka i filozoficznych podstaw logiki 1 Roman Ingarden przedstawia potoczny pogląd: skoro znaczenie danego słowa nie musi być warunkowane jego brzmieniem, można danemu znaczeniu przypisać różne brzmienia, tj. znaczenie słowa pozostaje to samo, bez względu na to jak się je wymawia. Wynika z tego, że teoretycznie tworząc przekład tekstu najprościej byłoby zastąpić w danym dziele literackim brzmienie jednego znaczenia innym brzmieniem, czyli przypisać danemu znaczeniu inne brzmienie występujące w innym języku. Jeśli znaczenia przy zmianie brzmień nie zostałyby jednocześnie przekształcone innymi znaczeniami, mielibyśmy wtedy do czynienia z wiernym przekładem. W przypadku jednak dzieła literackiego, proces ten jest znacznie bardziej skomplikowany (por. Pisarkowa 1998:14). Jak Roman Ingarden mówi, dzieła literackie będąc wytworami szczególnych czynności człowieka, zaspokajają pewne potrzeby jego duszy, z drugiej strony zaś służą wobec innych ludzi czytelników do pewnych celów i są do nich lepiej lub gorzej dostosowane w swej budowie i własnościach (Ingarden 1972:120). Dlatego też, skoro owe cele różnią się między sobą, trudno mówić o wspólnych cechach charakterystycznych dla natury utworów literackich. Ogólnie rzecz biorąc, dzieło literackie jest wyrazem zamysłu autora, jego sposobem wypowiedzenia się, czy jak Ingarden zauważył: ucieleśnieniu w sobie wartości artystycznych, nadanych im przez 1 Por. Ingarden, R., Dziela filozoficzne, Z teorii jezyka i filozoficznych podstaw logiki, str\n8 autora mimowiednie, nieraz jednak u świadomych swej sztuki artystów z pełną świadomością, i stanowiących szczególną realizacje ideałów i ukochań autora (Ingarden 1972:122). Dlatego też wspomniany już najprostszy model przekładu wypowiedzi na drugi język, poprzez zamianę brzmień znaczeń, nie do końca jest odpowiedni dla tekstów literackich. Skupiając się na zmianie brzmień, pominięta może zostać ta istotna dla wyrazu artystycznego natura dzieła. Wierność znaczeń poszczególnych słów nie gwarantuje wierności przekładu dzieła literackiego, ponieważ w tym przypadku ważne są również powiazania pomiędzy owymi znaczeniami, które to mogą się różnic w różnych językach. Karl Dedecius ujmuje to tak: Znajomość danego języka zaczyna się tam, gdzie kończy się słownik, gdzie słyszy się słowa miedzy słowami, niewypowiedziane, przemilczane lub niewidoczne, ponad konstrukcją zadania, kiedy wpada się na myśl, która zrodziła wiersz, ale która daje się wyczytać nie z samych słów, ale ze sposobu, w jaki ich użyto. (Dedecius 1974:32) Słowa Dedeciusa oznaczają, że każdy nowopowstały utwór literacki jest semantycznie i kulturowo związany z językiem oryginału. Autor ma możliwość stwarzania nowych struktur językowych, nie może jednak uniknąć możliwości i ograniczeń, które narzuca dany system językowy i tych właśnie ograniczeń świadomy powinien być tłumacz. Naturalnie poprawność gramatyczna lub jej brak, odwolywanie się do stałych powiązań znaczeniowych lub tworzenie nowych znaczeń, czyli twórcze kształtowanie języka jest jednym z elementów sztuki, a co za tym idzie stanowi wartość samą w sobie. W procesie twórczym język ulega ciągłym przeobrażeniom, ciągle jednak pozostaje on tym samym językiem wyjściowym: polskim, szwedzkim, chińskim, francuskim. Każdy z języków stworzony został w celu przekazywania konkretnych treści, a co za tym idzie dane zjawisko, pozostaje to samo bez względu na to, w jakim języku zostało ono opisane. Problemem jednak jest to, że każdy z tych języków został ukształtowany w innych warunkach środowiskowych, przez inną społeczność, kulturę i zwyczaje. Przekład literacki polega wobec tego na przekazaniu czytelnikom poznającym utwór w obcym języku wszystkich znaczeń literackich pierwowzoru. 8\n9 4. Tłumacz jako interpretator utworu literackiego Według Słownika języka polskiego PWN czynność tłumaczenia nie jest jednoznaczna. Tłumaczyć to: 1. «wyjaśniać coś komuś» 2. «uzasadniać lub usprawiedliwiać coś» 3. «usprawiedliwiać kogoś» 4. «namawiać do czegoś lub odradzać coś komuś» 5. «przekładać coś z jednego języka na inny» 6. «przedstawiać, objaśniać jakieś treści, obrazy lub zjawiska za pomocą środków właściwych danej dziedzinie» (PWN Termin ten określa wobec tego zarówno wyjaśnianie danego zjawiska, jak i przekładanie z jednego języka na drugi. Przed tłumaczem stoi zadanie nie tylko przetłumaczenia treści oczywistej, ale również tej dostrzeganej jedynie pomiędzy wersami. O ile tłumaczenie prozy jest zadaniem czasochłonnym i szalenie problematycznym, o tyle w przypadku poezji sprawa jest dodatkowo utrudniona. Trudniej jest odwzorować domyślne ukryte znaczenia, styl wypowiedzi, jego melodyjność i formę. Przekład literacki jest wobec tego niczym innym jak próbą interpretacji utworu. Stanisław Barańczak w Ocalone w tłumaczeniu mówi: Tłumaczenie jest więc interpretacją w sensie tym samym, co w wypadku interpretacji rozumianej jako eksplikacja tekstu przez krytyka. Jest nawet czymś więcej, jakby eksplikacją tekstu do drugiej potęgi: interpretacja krytyczna jedynie opisuje właściwości komentowanego tekstu w swoim metajęzyku; interpretacja translatorska w ostatecznym efekcie stwarza analogiczny analogicznie funkcjonujący tekst w innym języku etnicznym. (Barańczak 1994:15) Wynika z tego, że aby jak najlepiej przekazać wszystkie wartości utworu w formie dostępnej dla odbiorcy w innej kulturze językowej i zwyczajowej, musi najpierw nastąpić zrozumienie i danego tekstu. Tłumacz podejmując się przekładu poznaje najpierw charakterystyczną dla autora oryginału stylistykę i jego sposób rozumowania. 9\n10 Stykając się z utworem literackim czytelnik tworzy swoją własną wersję interpretacji. Pisarkowa stwierdza wręcz: przekład żywi się interpretacją (Pisarkowa 1998:11). To, co dla jednych jest mniej istotne, dla drugich nabiera szczególnego znaczenia. Pamiętać należy, że tłumacz jest tak samo odbiorcą literatury, jak każdy inny czytelnik (por. Pisarkowa 1998:11). Naturalnie, dysponuje on większym zakresem wiedzy literackiej i językowej, jednak nie sposób oddzielić osobistego rozumienia poezji od jedynie klinicznie czystego schematu analizy. Odbiór poezji zawsze jest czymś szczególnie osobistym. Od sposobu interpretacji i poziomu zrozumienia utworu przez tłumacza zależy jakość dokonanego tłumaczenia. Gry słowne podjęte przez autora a niezauważone przez tłumacza są wartościami bezpowrotnie straconymi dla obcojęzycznego odbiorcy. Pamiętać wszak należy, że utwory, których tłumaczenia funkcjonują w danej kulturze, rzadko podlegają ponownego tłumaczeniu, szczególnie, jeśli język przekładu nie jest szczególnie popularny w danym kraju. Edward Balcerzan wskazywał na konkretny związek pomiędzy przekładem i rozumieniem tekstu: Przekład jako rozumienie tekstu rozumienie tekstu jako przekład polega na przemieszczaniu procesu komunikacji indywidualnej; cudzą wypowiedź deszyfrujemy tu z taką samą jasnością, z jaką potrafimy deszyfrować wypowiedzi własne (Balcerzan 1982:197). Tłumacz jest wobec tego pośrednikiem pomiędzy odbiorem i zrozumieniem tekstu w innej kulturze. Nawet znając dany język, trudnym jest zrozumienie wszystkich jego aspektów, szczególnie, jeśli tekst dotyczy czegoś tak wieloaspektowego, jak poezja. Gry słów, niedopowiedzenia, idiomy, aluzje i wszystkie inne elementy bogactwa językowego, tak specyficzne dla jednego języka, w poezji dodatkowo mogą nabrać, kolejnego, metaforycznego znaczenia. Czytając dzieło literatury zagranicznej w oryginale często sięgamy również po rodzimy przekład danego utworu, by moc lepiej zrozumieć językowe i kulturowe niuanse, spróbować dostrzec to, co zostało zmienione przez tłumacza. Od tłumacza zależy to, w jaki sposób odbierzemy przekaz literacki jego inwencja wpływa na to, jaką wersję utworu poznamy, a pamiętać należy, że raz stworzony obraz danego utworu może zaważyć na dalszym odbiorze twórczości danego poety, szczególnie, jeśli autor nie cieszy się powszechnym uznaniem i popularnością w języku docelowym i istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że inny tłumacz ponownie sięgnie po ten sam utwór. W ten sposób u obcojęzycznego odbiorcy utrwala się ta mniej udana próba przekładu, która ze względu na brak kolejnych wersji, zostaje zakorzeniona w świadomości literackiej i wiedzy o autorze, czy tradycji 10\n11 literackiej danego kraju. Nabrawszy raz niechęci do danego autora, ciężko jest odróżnić, co rzeczywiście jest przeszkadzającym nam elementem twórczości autora lub specyfiki językowej, a co cechą warsztatu danego tłumacza. Ingarden tłumaczy: Nie chodzi tu tylko o samo determinowanie znaczeń słów, lecz nadto o to, by słowa miały brzmienie żywe, czasem soczyste, zdolne do wywoływania wyglądów przedmiotów przedstawionych, żeby posiadały odpowiednie zabarwienie emocjonalne i odznaczały się, tam gdzie to wymagane, sprawnością wyrażenia stanów psychicznych osoby mówiącej (zwłaszcza w dramacie, liryce itd.). (Ingarden 1972:129) Dlatego też tak ważne jest zrozumienie przez tłumacza przekładanego tekstu. Ingarden objaśnia, że zastąpienie jednego słowa innym w drugim języku, ale o tym samym znaczeniu, nie zawsze musi być adekwatne. Tłumacz wobec tego musi zrozumieć to, w jakim kontekście zostało użyte dane słowo, jaki ma wydźwięk, jakie budzi skojarzenia i od tego, jaką podejmie decyzję o doborze słownictwa, taką interpretację będzie miał okazje poznać obcojęzyczny czytelnik. Różnice pomiędzy oryginałem a licznymi, choćby najwierniejszymi przekładami są nieuniknione. Nikt nie jest w stanie idealnie odwzorować sposobu myślenia autora mając do dyspozycji jedynie obszerną wiedzę na jego temat i własną intuicję. Magia poezji polega na tym, że liczba sposobów jej interpretacji jest nieskończona. Odbiorca poezji zawsze posiada odmienny bagaż wiedzy i doświadczania poprzez pryzmat którego ocenia tekst. Nawet czytelnik poznający tekst w oryginale, posługujący się tym samym językiem ojczystym, co autor, nie jest w stanie poznać wszystkich jego niuansów, w takiej formie, w jakiej powstały one w głowie autora. Poznanie utworu w innej wersji językowej automatycznie przenosi go na inny poziom rozumienia utworu. Wiersz odbierany z perspektywy odbiorcy nawykłego do innej tradycji literackiej niesie inny ładunek znaczeń, niż w przypadku oryginału. Pozwolę sobie zacytować za Dorotą Tomczuk pesymistyczny co do możliwości oddania podobieństwa utworu pogląd Czerniawskiego: Podobieństwo tłumaczenia i oryginału jest wprawdzie warunkiem koniecznym, lecz zarazem nieosiągalnym. Z upływem czasu podobieństwo, jako kryterium traci moc, gdyż nie stanowi ono wartości estetycznej i wobec tego nie wywiera wpływu na 11\n12 gatunek przekładu. Niezależnie od tego, jak znaczącą rolę w przekładzie odgrywa podobieństwo, brak nam jasnego rozeznania, co właściwie stanowi podobieństwo, wobec czego nie może być ono stosowane jako kryterium. Podobieństwo nie może zatem nigdy stanowić warunku dostatecznego. (Czerniawski 1995:31) Wynika z tego, że nie jest możliwym osiągniecie bezbłędnego podobieństwa pomiędzy przekładem a oryginałem. Jakie różnice mogą wobec tego powstać miedzy tymi dwoma tekstami? Na to pytanie właśnie będę starała się znaleźć odpowiedz w mojej analizie. 12\n13 5. Stan badań nad tłumaczeniami poezji Wisławy Szymborskiej na język szwedzki Po raz pierwszy utwory poetyckie Wisławy Szymborskiej opublikowane zostały w Szwecji w roku 1960, kiedy Nils Åke Nilsson przetłumaczył pięć wierszy 2 z tomiku Wołanie do Yeti. Ukazały się one w antologii Det nakna ansiktet 3, która była prezentacją współczesnych polskich poetów. Poezja Szymborskiej razem z innymi autorami zamieszczonymi w antologii została wtedy scharakteryzowana przez krytyków, jako nurt odznaczający się ekspresją i impulsywnym stylem, wersami bez rymów i osobistym zaangażowaniem będącym rezultatem czynników pozaliterackich, tj. polityki (Uggla 1996:11). Kolejnego tłumaczenia Szymborskiej dokonał Erik Mesterton. Trzy wiersze z tomu Sól 4 zostały opublikowane w 1965 roku w magazynie literacko-kulturalnym Horisont w towarzystwie poezji Z. Herberta, T. Różewicza i A. Ważyka 5, gdzie Szymborska została określona czołową żyjącą polską poetką 6. Fakt poznania Szymborskiej w Szwecji zawdzięczamy jednak głównie Per-Arne Bodinowi oraz Rogerowi Fjellströmowi. Praca nad pierwszym szwedzkim przekładem poezji Szymborskiej rozpoczęła się w roku 1978 i choć przyszła noblistka cieszyła się już wtedy w Polsce uznaniem, w Szwecji pozostawała niemal całkowicie nieznana. Jednak w związku z wydarzeniami politycznymi w Polsce wzrosło w Szwecji zainteresowanie polską literaturą. Po dwuletnich przygotowaniach, w 1980 roku wydany został po raz pierwszy zbiór poezji poświęcony jedynie Szymborskiej Aldrig två gånger, zawierający m.in. wiersz będący tematem niniejszej pracy. Tomik opublikowany został w małym nakładzie przez wydawnictwo OrdStröm, należące do Rogera Fjellströma. Recenzje, które wtedy się pojawiły były szczególnie pozytywne, można się jednak domyślać, że wydanie byłoby szerzej komentowane, gdyby przekład poprzedzony został prezentacją poetki. Po otrzymaniu przez Szymboską w 1996 roku Literackiej Nagrody Nobla, tomik 2 Sa to wiersze: Z nie odbytej wyprawy w Himalaje (Från en forskningsresa till Himalaya som inte blev av), Czwarta nad ranem (Klockan fyra på morgonen), Sen nocy letniej (En midsommarnattsdröm), Drobne ogłoszenia (Små annonser), Uczę milczenia (Jag undervisar i tystnad). 3 Wszystkie wiersze przetłumaczone zostały przez Nilsa Åke Nilssona i opublikowane przez FIB:s Lyrikkubb, Stockholm Czyli: Niespodziane spotkanie (Oväntat möte), Przypowieść (Parabel), Słówka (Glosor). 5 Horisont nr 4-5, Cytat w moim tłumaczeniu za Uggla A.N. Wislawa Szymborska i Sverige, Acta Sueco-Polonica nr 5 (1996), str\n14 wydany został jeszcze w tym samym roku ponownie przez to samo wydawnictwo w poszerzonej wersji 7. Zanim jednak została przyznana poetce Literacka Nagroda Nobla, poezja Szymborskiej doczekała się kilku przekładów i pierwszych analiz literackich w środowisku szwedzkim, a mianowicie analizy wiersza Upamiętnienie (Föregivande) dokonanej przez Folke Isakssona 8. W 1981 roku wybrane wiersze Szymborskiej znów pojawiły się w antologii poezji polskiej: Du måste vittna, w tłumaczeniu Pera Arne Bodina i Nilsa Åke Nilssona 9. Pojawienie się antologii tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce, spowodowało zainteresowanie nim pod kątem zagadnień politycznych. Pojedyncze tłumaczenia wierszy ukazywały się również w gazetach i innych wydawnictwach: Stockholms Tidningen 10, Hotell Örnsköld 11, Horisont 12, Respublica 13. W 1989 roku wydany został drugi tomik poezji poświęcony całkowicie Wisławie Szymborskiej: Utopia. Był to wybór wierszy w tłumaczeniu Andersa Bodegårda poprzedzony wstępem Larsa Kleberga. Poezja Szymborskiej nabrała wtedy w oczach krytyków cech indywidualnych, wyróżniających ją z nurtu innych poetów, podkreślając styl, stronę językową, ironię i dystans. Pojawił się szereg pozytywnych opinii o poezji jak i o samej poetce, m.in. cytowana i komentowana opinia poprzedniego polskiego noblisty Czesława Miłosza. W 1995 roku poetka otrzymała doktorat honorowy na Uniwersytecie A. Mickiewicza w Poznaniu, co zostało docenione w Szwecji dzięki opublikowaniu w Dagens Nyheter 14 przemówienia dziękczynnego poetki, w którym Szymborska wyrażała swoją opinię o poezji i jej przyszłości we współczesnym społeczeństwie. Uważa się 15, że właśnie opinia Miłosza i wyrażenie poglądów humanistycznych zgodnych z kryteriami Komitetu Noblowskiego, a także coraz liczniejsze tłumaczenia na szwedzki umożliwiły przyznanie poetce w 1996 roku Nagrody Nobla. Nagroda ta 7 Więcej o historii pierwszego wydania poezji Szymborskiej w Szwecji przeczytać można na 8 Isaksson, F., Gnistor under himlavalvet. Tjugofem kapitel om poesi. FIB:s Lyrikkubb, Stockholm Były to wiersze: Världen kunde vi, Kvinnoporträtt, Fallen från himelen, Pieta, Ankomst, Dröm, Lovsång till min syster, Under samma stjärna, De dödas brev, Grottan, Prosperkt oraz Ett misstag. 10 ST HÖ Horisont Respublica Symposium Bokförlag, Järfälla DN Pogląd zaprezentowany m.in. przez A.N. Uggla w Polska literatura w Szwecji dwanaście wykładów, Polsk litteratur i Sverige: tolv föreläsningar, Gdańsk\n15 powoduje zawsze ogromny wzrost zainteresowania autorem, tak też było z poezją Szymborskiej. Wznowione zostały wcześniej wydane tomiki Aldrig två gånger oraz Utopia, wydany został również nowy tom Nära Ögat (Wszelki wypadek) w tłumaczeniu Andersa Bodegårda. Bodegårda można zresztą nazwać głównym tłumaczem poezji Szymborskiej. Poza Aldrig två gånger, wszystkie tomiki poezji całkowicie poświęcone noblistce przełożone zostały właśnie przez niego, tak samo jak zbiór felietonów Bredvidläsning (Lektury nadobowiązkowe) 16. W tłumaczeniu Bodegårda wydane zostały również tomiki wierszy: zbiór Dikter , En kolon (Dwukropek) 18, Här (Tutaj) 19, Nog nu (Wystarczy) 20. Po publikacji Utopii oraz Nära ögat zaczęto porównywać utwory, które zostały już wcześniej przetłumaczone na język szwedzki przez innych tłumaczy, np. Peter Ortman w Helsingborgs Dagblad 21 zastanawiał się, jak naprawdę brzmi tytuł wiersza Wszelki wypadek, który wg Bodina i Fjellströma nazywa się Vid varje tillfälle a u Bodegårda Nära ögat. Ortman doszedł również do wniosku, że oba tłumaczenia zwracają uwagę na różne aspekty poezji Szymborskiej i nawzajem się uzupełniają, chociaż w jego odczuciu tłumaczenia Bodegårda są przeważnie bardziej pomysłowe i dopracowane (Ortman ). Tłumaczenia Szymborskiej na język szwedzki były wielokrotnie analizowane i oceniane, m.in. przez Larsa Kleberga, Andersa Bodegårda, Ewę Teodorowicz-Hellman, nie znalazłam jednak nigdzie analiz interesującego mnie wiersza Nic dwa razy. Dostępna natomiast jest obszerna analiza przekładu wiersza na język angielski i niemiecki, dokonana przez Krystynę Pisarkową 22. Analiza ta pomogła mi zwrócić uwagę na pewne problemy językowe występujące w utworze, które z racji pokrewieństwa miedzy językami owych przekładów, występują również w szwedzkim tłumaczeniu. 16 Wydane przez FIB:s lyrikklubb, Wydane przez FIB:s lyrikklubb, Wydane przez Ellerström, Wydane przez Ellerström, Wydane przez Ellerström, HD Pisarkowa, K., Pragmatyka przekładu, przypadki poetyckie, Krakow 1998, str\n16 6. Nic dwa razy prezentacja wiersza i jego przekładów Nic dwa razy jest to jeden z tych utworów, którego fragmenty są często cytowane i lubiane. Nie bez znaczenia pozostało również zaaranżowanie go przez Łucję Prus 23 i w rockowej wersji przez grupę Maanam 24. Jakkolwiek atrakcyjne by nie były głosy wokalistek, nie można przypisać im całego sukcesu piosenki. Główną zaletą jest właśnie tekst Wisławy Szymborskiej, który dzięki plastycznemu językowi i dużej melodyjności szalenie pasuje do wykonań scenicznych. Wiersz ten doczekał się dwóch różnych przekładów na język szwedzki: starszy w wykonaniu Pera-Arne Bodina i Rogera Fjellströma (1980, wznowienie w 1996) oraz nowszy autorstwa Andersa Bodegårda (2003). Per-Arne Bodin jest obecnie profesorem slawistyki na Uniwersytecie w Sztokholmie i zajmuje się badaniem postmodernistycznej poezji rosyjskiej. Fjellström natomiast jest docentem filozofii i członkiem Szwedzkiego Związku Pisarzy (Svensk Författarförbund). Drugie z tłumaczeń jest wynikiem pracy Andersa Bodegårda, magistra filologii polskiej, rosyjskiej i francuskiej. Bodegård jest laureatem wielu prestiżowych nagród i odznaczeń, m.in. Nagroda Akademii Szwedzkiej za Przekład (Svenska Akademiens översättarpris), czy polski Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RP za propagowanie kultury polskiej w Szwecji. Interesujący mnie przekład ukazał się w tomiku Dikter W pracy tej porównam więc trzy wersje tego samego utworu: oryginalną polską i dwie szwedzkie. Po przeczytaniu obu tłumaczeń nasuwa się spontaniczna myśl, że oba teksty skupiły się na oddaniu dwóch różnych aspektów oryginału i tylko poznając obie wersje tłumaczeń otrzymujemy możliwie najpełniejsze wyobrażenie o oryginale wiersza. Tekst Bodina i Fjellströma wydaje się bardziej podobny do wiersza Szymborskiej pod względem dokładności przekładu treści wiersza użyte środki stylistyczne są podobne lub identyczne z oryginałem. Bodegård natomiast zachowując znaczenie utworu skupił się na oddaniu melodyczności wiersza, luźniej podchodząc do wierności wobc tekstu poetki. Analizując teksty prześledzę, czy nasuwające się, jako pierwsze hipotezy są prawdziwe. 23 Utwór dostępny do przesłuchania pod adresem 24 Utwór dostępny do przesłuchania pod adresem 16\n17 6.1. Melodyczność utworu Cechą charakterystyczną oryginalnej wersji utworu jest jego niezaprzeczalna melodyczność. Według Ingardena dzieło literackie składa się z kilku rodzaju warstw : warstwa brzmień słownych i zjawisk brzmieniowo-językowych, warstwa jednostek znaczeniowych niższego i wyższego rzędu, warstwa przedmiotów przedstawionych, warstwa wyglądów uschematyzowanych. (Ingarden 1972:120) Ingarden argumentuje, że integralność warstw jest niezbędna dla pełnego odbioru utworu przez czytelnika. Wynika z tego, że warstwa brzmień słownych i zjawisk brzmieniowojęzykowych, choć sama w sobie nie tworzy całości utworu, jest niezbędna dla całościowego zrozumienia i docenienia dzieła. Ingarden uważa, iż w tłumaczeniu wymowa utworu literackiego, szczególnie, jeśli chodzi o lirykę, zmienia się z powodu zmiany właśnie warstwy brzmieniowo-językowej. Według niego czytelnik odczytując tekst słyszy w myślach jak np. dany wiersz brzmiały podczas recytacji, ponieważ dla użytkownika języka tekst pisany i słyszany nie są dwoma całkowicie odrębnymi zjawiskami. Czytając tekst w języku, który zna się w stopniu zaawansowanym, wie się dokładnie, jak dane frazy brzmiałyby wypowiedziane 25. W przypadku utworu Szymborskiej wielu odbiorców czytając wiersz słyszy w głowie brzmienie głosu Jackowskiej lub Prus i sposób, w jaki akcentowały one dane partie utworu. Jest to więc szczególny przykład tego, co Ingarden mówi o brzmieniu tekstu. Znając te wersje utworu, czytelnik dziwi się czytając szwedzkie tłumaczenie, które ze względu na zastosowanie języka różniącego się od oryginalnego, brzmi inaczej. Analizując ten aspekt utworu Nic dwa razy podkreślić należy przede wszystkim sylabotoniczność wiersza, co znacznie ułatwia jego wykonanie muzyczne. Jest to czterostopowiec trocheiczny. Każda z siedmiu strof dzieli się na cztery ośmiosylabowe wersy. W drugim i czwartym wersie każdej strofy występują rymy krzyżowe, żeńskie: nocy oczy, zgody wody, oraz sporadycznie w trzeciej i piątej strofie asonans polegający na identyczności samogłoskowej: nocy oczy, ścianie kamień. Typowy dla 25 Krystyna Pisarkowa analizuje teorię Ingardena w Pragmatyce przekładu (1998) na stronach\n18 wiersza rym krzyżowy w drugim i czwartym wersie jest w strofie szóstej natury asonansowej. Melodyczność wiersza zmieniła się w przekładzie Pera-Arne Bodina i Rogera Fjellströma. Zachowany został podział na czterowersowe strofy, jednak długość wersów jest nieregularna, np. w pierwszej strofie ilość sylab w wersach przedstawia się następująco: 9, 8, 9, 5, a w drugiej strofie: 10, 5, 6, 6. W całym wierszu występuje tylko jeden rym krzyżowy w parzystych wersach piątej strofy: väggen sten. Całkowicie pominięte zostały asonanse, które w subtelny sposób dodawały rytmiczności w dwóch parach nieparzystych wersów oryginału. Melodyczność wiersza została relatywnie wiernie odwzorowana przez Andersa Bodegårda. Strofy są czterowersowe a wersy przeważnie ośmiosylabowe, choć zdarzają się wyjątki, np. wers nr 5 ma tylko siedem sylab, a wers nr 10 ma ich aż dziewięć. Uwzględnione zostały typowe rymy w parzystych wersach każdej sylaby. Podobnie jak w oryginale są to rymy opierające się na podobieństwie brzmieniowym tego samego rodzaju wyrazów, w większości rzeczowników poza oryginalna szóstą strofą lękiem piękne (rzeczownik przymiotnik) i szwedzka piata: bort sort (przysłówek rzeczownik) i siódma: här bär (przysłówek rzeczownik). Podobnie jak w wersji Pera- Arne Bodina i Rogera Fjellströma pominięte zostały asonanse. 18\n19 7. Analiza porównawcza przekładów i oryginału 7.1. Tytuł i pierwsza strofa Już sam tytuł utworu jest ciekawym problemem tłumaczeniowym. Zwrot Nic dwa razy nasuwa automatycznie skojarzenie z Heraklitowskim stwierdzeniem, że nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki, co oddane zostało również w obu szwedzkich tłumaczeniach. Tytuł oryginału jest równoważnikiem zdania Nic dwa razy i powtórzony zostaje zaraz w pierwszym i drugim wersie wiersza, gdzie zostaje dopowiedziana reszta zdania Nic dwa razy się nie zdarza/ i nie zdarzy. Podobny schemat zauważam u Bodina i Fjellströma. W tytule wiersza umieszczony został równoważnik zdania Aldrig två gånger, czyli dosłownie nigdy dwa razy, co zostaje rozszerzone do Inget sker, något händer aldrig/två gånger (wers 1 i 2). To, co u Szymborskiej zostało podkreślone różnicą czasu teraźniejszego w pierwszej części zdania i przyszłego w drugiej (przedstawienie, iż obecnie tak nie jest i w przyszłości też nie będzie), w wersji szwedzkiej zrównane zostało do czasu teraźniejszego w obu częściach. U Bodegårda z kolei już w samym tytule umieszczone zostało pełne zdanie Inget händer mer än en gång, co zostaje powtórzone w pierwszym wersie i rozszerzone o aldrig mer nigdy więcej w wersie drugim w miejsce stwierdzenia w czasie przyszłym. Mamy wiec do czynienia z trzema różnymi wersjami początku wiersza. Dalej Szymborska pisze Z tej przyczyny / zrodziliśmy się bez wprawy / i pomrzemy bez rutyny (wersy 2-4). Należy zwrócić uwagę, iż jest to paralelizm składniowy, czyli powtórzenie podobnego schematu składniowego w kolejnych wersach zwiększające rytmikę wiersza. Bodin i Fjellström przetłumaczyli zdanie dosłownie Och därför är vi / födda utan erfarenhet och / dör utan rutin (wersy 2-4). Wartym zastanowienia jest jedynie słowo wprawa przetłumaczone jako erfarenhet (doświadczenie), co mogło być zastąpione przez skicklighet oznaczające właśnie wprawę oraz składające się z trzech sylab zamiast czterech, co dawałoby równe osiem sylab w wersie i odpowiadało wersji Szymborskiej. Bodegård zdecydował się na Vi kom till jorden, / således, som nybörjade, / dör utan att kunna orden (wersy 2-4) pomijające wspomniany paraleizm składniowy. W jego wersji Przychodzimy na ziemię / jako poczatkujący / umierajmy nie znając słów, przy czym fraza nie znać słów nie jest utartym w świadomości szwedzkiej idiomem, ale stworzoną na potrzeby wiersza nową metaforą. 19\n20 7.2. Strofa druga wiersza: Kolejna strofa to metafora, która jest podkreśleniem i uargumentowaniem tytułu 5 Choćbyśmy uczniami byli 6 Najtępszymi w szkole świata, 7 Nie będziemy repetować 8 Żadnej zimy ani lata. Szkoła jest alegorią życia, żadne ze spotkanych nas przeżyć nie powtórzy się w tej samej formie, będą nas różniły doświadczenia i wiedza zdobyta w ciągu lat edukacji. Metafora ta w pełni oddana została przez Bodina i Fjellströma, którzy napisali: 5 Även som de dummaste elever 6 i världens skola 7 kan vi aldrig gå om 8 någon höst, någon vår. czyli w przekładzie filologicznym: 5 Nawet jako najglupsi uczniowie 6 w szkole swiata 7 nie możemy nigdy powtorzyc 8 zadnej jesieni, zadnej wiosny. Widzimy, że nieznacznej zmianie uległa forma gramatyczna zdania. Tryb przypuszczający potencjalny 26 u Szymborskiej (Choćbyśmy byli, ( ) nie będziemy) został zamieniony w tryb oznajmujący o podobnym znaczeniu i tej samej wymowie metaforycznej. Oznacza to, ze Szymborska założyła, iż nawet gdybyśmy byli najgłupsi (ale być może nie jesteśmy) nie będziemy repetować. W szwedzkiej wersji zostało założone, że jesteśmy tępymi uczniami, ale mimo tego nawet my nie możemy powtarzać żadnej jesieni, ani wiosny. Wydaje się to być w zgodzie z panującym w szwedzkiej kulturze prawem Jante, tzn. potępieniem myśli o byciu pod jakimś względem lepszym od kogoś innego, co może być potraktowane, jako zamierzone, lub odruchowe dostosowanie tekstu do skandynawskiego odbiorcy. Po drugie należy zwrócić uwagę na występowanie często kontrastowych dwójek : zrodziliśmy się pomrzemy, bez wprawy bez rutyny, 26 Por. Słownik terminologii językoznawczej PWN, str


Funt kalkulator waga fbljg\nNasz kalkulator przeliczania funtów na kilogramy ma charakter jedynie poglądowy a zatem otrzymane wyniki mogą być przybliżone. Nieco informacji na temat kalkulatora funty na kg Funt – historycznie rzecz ujmując tę miarę stosowało się przeliczania masy.\nKilogramy do Funty (kg do lb) kalkulator przeliczający do konwersji Ciężar z dodatkowymi tabelami i wzorami. Język. Funt jest jednostką masy używaną w systemie imperialnym i jest akceptowany jako jednostka wagi stosowana w życiu codziennym (siła grawitacji działająca na dowolny obiekt). Przelicznik wag : Witamy na stronie Przelicznik wag. Nasz konwerter pozwala na łatwe przeliczenie jednostek wag. Wybierz kalkulator i wpisz wartość, którą chcesz przeliczyć w odpowiednie okienko. Funt to jednostka masy, która do Ameryki trafiła za sprawą Brytyjczyków. W XIV wieku wynaleźli ją londyńscy kupcy. Co ciekawe, na przestrzeni lat jego dokładna miara zmieniała się kilkakrotnie. Przelicznik, który obowiązuje obecnie i według którego jeden funt amerykański to 0,4536 kilogramów, został ustalony w 1958 roku. Przelicznik masy : Nasz konwerter pozwala na łatwe przeliczenie jednostek masy. Wybierz kalkulator i wpisz wartość, którą chcesz przeliczyć w odpowiednie okienko. Witaj na stronie PrzelicznikMiar.pl. Skorzystaj z darmowego przelicznika miar i wag. Aby przeliczyć interesujące Cię jednostki, wybierz odpowiedni przelicznik z listy znajdującej się obok. -1 funt ile to pln,-ile wynosi relacja funt do euro,-jak kształtuje się kurs dolar funt GBP-ile trzeba zapłacić za np. 1000 funtów w dowolnej walucie. Spadki funta do euro, dolara i innych walut. W ostatnich latach, a nawet dekadach kurs funta szterlinga do dolara, euro, a nawet złotówki sukcesywnie się osłabia. Kalkulator walutowy - Przelicznik walutowy na podstawie aktualnych notowań kursów średnich walut obcych NBP. Przeliczanie walut i pieniędzy. Serwis MyBank.pl korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.\nDo a quick conversion: 1 funte = 0.40951718 kilograms using the online calculator for metric conversions. Check the chart for more details.\nTo przeliczenie Funt libański i Złoty polski jest aktualne z uwzględnieniem kursów walutowych od 15 marzec 2020.. Wprowadź kwotę do przeliczenia w oknie po lewej stronie Funt libański. Jeśli chcesz, aby Złoty polski była domyślną walutą, wybierz "zamień waluty". Przelicznik masy : Nasz konwerter pozwala na łatwe przeliczenie jednostek masy. Wybierz kalkulator i wpisz wartość, którą chcesz przeliczyć w odpowiednie okienko. Zobacz 4 odpowiedzi na pytanie: 1 Funt ile to kg. 1 Funt ile to kg. To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać Kalkulator walutowy - Przelicznik walutowy na podstawie aktualnych notowań kursów średnich walut obcych NBP. Przeliczanie walut i pieniędzy. Serwis MyBank.pl korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.\nFunt to jednostka masy, która do Ameryki trafiła za sprawą Brytyjczyków. W XIV wieku wynaleźli ją londyńscy kupcy. Co ciekawe, na przestrzeni lat jego dokładna miara zmieniała się kilkakrotnie. Przelicznik, który obowiązuje obecnie i według którego jeden funt amerykański to 0,4536 kilogramów, został ustalony w 1958 roku.\nJak przeliczyć kilogramy na funty? W krajach anglosaskich stosowany jest system imperialny, w którym występują funty, uncje i kamienie. Aby obliczyć 1 kg ile to funtów, musisz pomnożyć ilość kilogramów przez współczynnik 2,204623 1 kg to 2,204623 funtów [lb] Symbol kilograma to "kg", a symbol funta to "lb". Obliczenia można zrobić również w drugą stronę. Czytaj dalej Nasz kalkulator przeliczania funtów na kilogramy ma charakter jedynie poglądowy a zatem otrzymane wyniki mogą być przybliżone. Nieco informacji na temat kalkulatora funty na kg Funt – historycznie rzecz ujmując tę miarę stosowało się przeliczania masy. Jeden funt ma 0,45359237 kilograma. Funt to jednostka masy. Jego nazwa pochodzi od angielskiego słowa pound, to zaś od staroangielskiego pund. Na przestrzeni wieków miara funta przyjmowała różne wartości. Zawsze jednak w przeliczeniu na kilogramy nie przekraczała ona granicy pomiędzy 0,4 a 0,5. Internetowy przelicznik wagi. Darmowy przelicznik jednostek miar i wag. Przelicz jednostki miar w kilka sekund. Konwerter Jednostek Online. Kalkulator przelicza jednostki wagi. Jednostka podstawowa SI to kilogram, który jest określony przez prototyp kilograma, co jest metalowy walec przechowywany w Międzynarodowym Biurze Miar i Wag w Sèrves w Francji. Angloamerykański system pomiarowy używa jako podstawową jednostkę funt (pound). Funt to jednostka masy, która do Ameryki trafiła za sprawą Brytyjczyków. W XIV wieku wynaleźli ją londyńscy kupcy. Co ciekawe, na przestrzeni lat jego dokładna miara zmieniała się kilkakrotnie. Przelicznik, który obowiązuje obecnie i według którego jeden funt amerykański to 0,4536 kilogramów, został ustalony w 1958 roku. To przeliczenie Funt libański i Złoty polski jest aktualne z uwzględnieniem kursów walutowych od 15 marzec 2020.. Wprowadź kwotę do przeliczenia w oknie po lewej stronie Funt libański. Jeśli chcesz, aby Złoty polski była domyślną walutą, wybierz "zamień waluty".\nPrzelicznik masy : Nasz konwerter pozwala na łatwe przeliczenie jednostek masy. Wybierz kalkulator i wpisz wartość, którą chcesz przeliczyć w odpowiednie okienko.\nWitaj na stronie PrzelicznikMiar.pl. Skorzystaj z darmowego przelicznika miar i wag. Aby przeliczyć interesujące Cię jednostki, wybierz odpowiedni przelicznik z listy znajdującej się obok.\nJego symbolem jest przekreślona litera “L”, pochodząca od łacińskiego słowa libre, czyli waga. I nie ma w tym nic dziwnego, w końcu funt to również jednostka\nJeden funt ma 0,45359237 kilograma. Funt to jednostka masy. Jego nazwa pochodzi od angielskiego słowa pound, to zaś od staroangielskiego pund. Na przestrzeni wieków miara funta przyjmowała różne wartości. Zawsze jednak w przeliczeniu na kilogramy nie przekraczała ona granicy pomiędzy 0,4 a 0,5. Internetowy przelicznik wagi. Darmowy przelicznik jednostek miar i wag. Przelicz jednostki miar w kilka sekund. Konwerter Jednostek Online.\nFunty do Kilogramy (lb do kg) kalkulator przeliczający do konwersji Ciężar z jako jednostka wagi stosowana w życiu codziennym (siła grawitacji działająca na Kilogramy do Funty (kg do lb) kalkulator przeliczający do konwersji Ciężar z w systemie imperialnym i jest akceptowany jako jednostka wagi stosowana w