[Wzgórza i ich okolice] Każdy tunel skrywa tajemnicę - Strona 3 - Granica\nPost autor: Reinar » 10 miesiące temu\nReinar powoli otworzył oczy. W głowie słyszał cichy, jednostajny pisk jednak poza tym dookoła panowała względna cisza - nie licząc odgłosów toczących się kamieni i echa. Pierwszym co zobaczył był smok stojący nad zmasakrowanym truchłem potwora, który ich zaatakował. Drugim co zobaczył były ślady po walce - pokruszona skała w ścianach i rozbryzgi zielonożółtej mazi dookoła, która pewnie była juchą tego czegoś co to się czaiło.\nNord ostrożnie wstał, stale się rozglądając. Po tym jak smok odrzucił go szarżując na potwora musiał na chwilę stracić świadomość. Co i tak było lepsze niż bycie pożartym. Spojrzał na smoka, złapał jego oczy swoim wzrokiem i kiwnął głową na znak uznania. Jeśli nie mógł dostać słownej odpowiedzi, nie było sensu wdawać się w takiej sytuacji w rozmowę. Odwrócił się z powrotem w kierunku magazynu. Po ataku gdzieś upuścił narzędzia, które zebrał, a wolał je wziąć ze sobą.\nSkrzynie, stojaki i beczki leżały teraz w nieładzie, niektóre porozbijane, inne tylko przewrócone. Reinar wziął leżący na ziemi kilof, młot i długą tyczkę okutą metalem. Po pokazie siły, który przed chwilą widział, zaczął się zastanawiać czy ma sens zbieranie narzędzi jeśli jest z nimi ktoś, kto potrafi łapami kruszyć skały, ale na wszelki wypadek lepiej mieć przy sobie więcej niż mniej możliwości. W jednej rozbitej skrzyni znalazł owinięte w tkaninę, która zdążyła już się nieco rozpaść i przetrzeć, pręty z dziwnego materiału. Proszkowy w dotyku, zimny, nie przypominał nic co Reinar znał.\n- Czarowniku! Znalazłem coś ciekawego - rzucił do Jona odwracając się, kiedy jeden z prętów wysunął się z tkaniny, upadł na ziemię, i zaczął wydzielać bladozieloną poświatę. Reinar zbliżył rękę do pręta spodziewając się, że będzie rozgrzany, ale ku jego zaskoczeniu przedmiot dalej był zimny. Zaskoczony chwycił go i ruszył w kierunku Jona i smoka z zainteresowaniem przyglądając się znalezisku.\n- Widziałeś kiedyś coś takiego? - powiedział wyciągając świecący przedmiot ku towarzyszowi. W świetle rzucanym przez znalezione kuriozum, mógł przyjrzeć się nieco dokładniej truchłu stwora, którego zabił smok. Takich zwierząt, zakładał, że to było zwierzę, nie było w jego stronach, a w każdym razie nigdy na takie coś nie natrafił. W otwartych teraz bebechach coś mignęło, na moment Reinar dostrzegł metaliczny połysk. Znalezioną tyczką zaczął grzebać w trzewiach potwora.\n- Widać, że ktoś przed nami miał mniej szczęścia... - stwierdził kiedy po rozgrzebaniu resztek dało się zauważyć niestrawione do końca kości. - Albo miał mniej użytecznych bojowo kompanów - dodał spoglądając na smoka.\nZdziwił go trochę ten nagły atak kamiennego smoka. Ta jego szarża i brutalność, z którą rozprawił się z jaskiniowym robalem. To sprawiło, że Jon przez chwilę patrzył na niego, jak na zwierzę gnane instynktami, a nie rozumną istotę, która jeszcze niedawno szukała jakiegoś sposobu na to, żeby się z nimi porozumieć. Możliwe było też to, że umysł takiej istoty i zwierzęce instynkty łączą się w jego ciele w jedno, co czasem sprawiało, że raz jedno z tych dwóch przejmowało kontrolę i dochodziło do tego typu sytuacji… W każdym razie, ostatecznie i tak pozbyli się zagrożenia i mogli też iść dalej. Dla niego właściwie liczyło się tylko to, żeby zdobyć artefakt, który znajduje się gdzieś tutaj i użyć go przeciwko najemnym diabłom, które go ścigają – i nie chodziło tu o to, że wykorzystałby moc tego przedmiotu, żeby ich pokonać, a bardziej o to, że dzięki posiadaniu go, będzie mógł stawiać im pewne warunku albo zwyczajnie grozić, że zniszczy artefakt, jeśli nie zrobią tego, o co ich „poprosi”. Wcześniej przecież starł się już z grupkami tych rogaczy i za każdym razem udało mu się z nimi wygrać, więc wydawało mu się, że ich przywódca czy tam dowódcy, raczej mieli jakieś pojęcie o tym, jak niebezpiecznym celem jest sam Jon i też o tym, że nie będzie łatwo go zabić albo zranić i złapać go, aby później doprowadzić piekielnego przed oblicze osoby, która chce jego śmierci.\nDziwne, świecące pręty raczej nie były im potrzebne, mimo że wyglądały nawet ciekawie i były czymś, co Jon widział pierwszy raz. Łowcy dusz wystarczyło to, że magiczna ręka Grema dość dobrze oświetlała ich otoczenie.\n– Pierwszy raz widzę coś takiego, ale myślę, że raczej nie będzie nam to potrzebne – odezwał się, przez krótką chwilę nieco uważniej przyglądając się świecącemu „kijowi”. Ciekawe, w jaki sposób coś takiego zostało stworzone. Było to dzieło jakiegoś alchemika, czy może jakiegoś maga, będąc wtedy skutkiem jego zaklęć albo magicznego zaklinania. Górnicy na pewno używali tego albo zamiast pochodni, albo naprzemiennie z nimi.\nJuż chciał zaproponować, żeby po prostu ruszyli dalej, zostawiając ciało wija za sobą, jednak właśnie wtedy Reinar zdecydował, że dobrym pomysłem będzie pogrzebanie we wnętrznościach tego stworzenia. On oczywiście nie miał zamiaru robić czegoś takiego, chociaż nie wyglądało na to, że soki z ciała wija są w jakiś sposób trujące lub mają właściwości żrące. Po prostu… nie interesowała go zawartość żołądka tego stwora, a coś innego, co także znajduje się gdzieś w tych tunelach.\n– Jak już sprawdzisz wnętrzności truchła, to możesz mnie dogonić, a ja w tym czasie udam się w głąb tuneli – odezwał się Łowca Dusz, tymi słowami raczej dość jasno dając do zrozumienia, co interesuje go najbardziej, a czego nie ma zamiaru robić. Nadal nie uważał siebie i ich za drużynę, która powinna trzymać się razem, a część jego umysłu wciąż podpowiadała mu, że poradziłby sobie w pojedynkę. Znaczy… nie licząc stworzenia, które mógłby sobie przyzwać właśnie po to, żeby poprawiało w jakiś sposób jego dostrzeganie otoczenia. W takich sytuacjach żałował też trochę, że nie należał do rasy, która ma naturalne zdolności do widzenia w słabym świetle albo w ogóle w całkowitej ciemności.\nJak powiedział, tak zrobił i dlatego też zaczął iść przed siebie, chociaż trochę wolniej niż wcześniej. Mogłoby wydawać się, że robi to specjalnie, aby nie oddalić się zbytnio od Reinara i, może, Sargybinisa, jeśli smok postanowił zostać z Nordem, jednak on jedynie był nieco ostrożniejszy niż wcześniej, bo nie chciał wpaść w jakąś pułapkę lub na jakieś ukryte stworzenie, które zaatakowałoby go z zaskoczenia.\nPodziemna droga prowadziła go prosto, chociaż Jon miał dziwne wrażenie, że sufit był troszeczkę niższej niż wcześniej. Nie na tyle, że czubkiem głowy go dotykał albo tak, że musiałby się lekko garbić, żeby móc tamtędy normalnie iść, ale po prostu miał takie wrażenie. Wątpił, żeby tutaj zaczynała się jakaś naturalna jaskinia, na którą natknęliby się kiedyś pracownicy, bo nadal znajdowały się tu belki podpierające ściany i sufit, a także sam tunel raczej wyglądał na taki stworzony przy pomocy narzędzi, a nie sił natury.\nW końcu reszta „grupy” dołączyła do niego, a krótko po tym przestrzeń nad i obok nich przecięła chmara nietoperzy, które nadleciały od strony, w którą szli.\n– Ciekawe, czy to nasza obecność wywołała u nich taką reakcję, czy może coś je spłoszyło? Coś, co znajduje się przed nami – powiedział cicho, jakby wypowiadał swe myśli na głos, chociaż… niezbyt mijało się to z prawdą, bo faktycznie wypowiedział swe myśli na głos, zamiast po prostu powiedzieć je w głowie, wyłącznie do siebie.\n– W każdym razie… Może przygotujcie się na kolejną walkę, tak w razie czego – dopowiedział jeszcze i sam także to zrobił, chociaż po nim może nie było tego widać, bo przecież nie położył dłoni na rękojeści miecza, nie wysunął go lekko z pochwy czy w końcu nie wyciągnął go w całości. Tym razem musiał polegać na swych zdolnościach magicznych bardziej niż na mieczu, który nosił na plecach, dlatego też jego bitewne przygotowania odbywały się w jego myślach i polegały, między innymi na tym, że przygotowywał sobie sposób rzucania poszczególnych zaklęć, ich nazwy i to, jakie efekty wywoływały.\nPost autor: Sargybinis » 10 miesiące temu\nKiedy smok spojrzał w stronę towarzyszy, coś dziwnego zwróciło jego uwagę. Reinar z nie do końca wiadomych powodów znalazł się na ziemi, co było dla Sargybinisa co najmniej niezrozumiałe. Przekrzywił lekko głowę, ze wzrokiem skierowanym w jego stronę, jakby z niemym pytaniem. Wojownik jednak, pochwyciwszy spojrzenie nie odpowiedział, a jedynie skinął głową. Z jego ruchów smok wywnioskował, że mogło to być podziękowanie, ale nie miał całkowitej pewności. Fakt że położył się na plecach, żeby to zrobić mógł zmieniać znaczenie tego gestu, co nawet było całkiem prawdopodobne. Teraz trochę głupio mu było, że nie próbował choć trochę wyuczyć się alaraniańskiej kultury kiedy miał możliwość. Pewnie potrafiłby teraz skojarzyć co właściwie znaczyło zachowanie Reinara. Na chwilę obecną musiał zadowolić się mruknięciem i udawaniem, że zrozumiał o co właściwie chodziło. Na szczęście to nie on był tutaj osobą zdolną do tworzenia przejść międzywymiarowych, więc nawet gdyby go rozgniewał to nie miałoby to aż tak wielkiego znaczenia.\nNie minęło zbyt długo, nim częściowo się rozproszyli. Wojownik podniósł się i ruszył naprzód, wchodząc do czegoś co wyglądało w zasadzie jak magazyn. Sargybinis zrobił parę kroków w tamtą stronę, ale przy bliższej inspekcji okazało się, że pierwsze wrażenie go nie myliło. Sporo skrzyń, trochę narzędzi i ogółem cała masa rzeczy, które spodziewałby się zobaczyć w kopalni, lecz których nie byłby w stanie nazwać. W zasadzie był to jego pierwszy raz kiedy odwiedzał miejsce takie jak to, więc do tej pory nigdy nie czuł potrzeby, żeby dowiadywać się o kopalniach czegokolwiek więcej niż nakazywał mu jego nauczyciel ekonomii. Nie mógł jednak powiedzieć by tego żałował, gdyż było mu w zasadzie wszystko jedno. Kiedy okazało się, że magazynowi brakuje również jakiegoś drugiego przejścia, które mogłoby gdzieś prowadzić, smok całkowicie stracił zainteresowanie i zaczął maszerować z powrotem w kierunku Jona, który został trochę w tyle przy miazdze pozostałej z zadeptanego stwora.\nSmok zatrzymał się bez słowa przy Jonie, który najwyraźniej był nad czymś zamyślony. Nie wyglądało na to, że miał ochotę na to by rozmawiać, toteż Sargybinis nawet nie próbował tego robić. Stanął więc w miejscu przy nim, czekając na cokolwiek co mogłoby w tej chwili się wydarzyć. Nic jednak się nie działo, a świat sterczał nieprzyjemnie w tym samym, dziwacznym stanie oczekiwania, gdzie nawet ocena upływu czasu zdawała się problematyczna. Na szczęście obok smoka był ktoś, kto najwyraźniej nie miał problemów z ustaleniem ile właściwie minęło. Poza tym mógł odmierzać czas, przyglądając się jak z każdym jego oddechem unosi się i opada jego klatka piersiowa, sugerując mu że mijają ledwie minuty, nie godziny. Mimo wszystko kiedy Reinar wreszcie się pokazał, Sargybinis mógłby przysiąc, że nie było go co najmniej przez pół dnia. Wprawdzie naliczonych przez niego oddechów było o wiele mniej niż powinno być w takim okresie czasu, ale wrażenie wciąż pozostało. Zawsze przecież istniała możliwość, że Jon w ogóle nie jest nawet człowiekiem, dlaczego więc miałby normalnie oddychać?\nWojownik najwyraźniej zabrał ze sobą całkiem niemałą część wyposażenia magazynu, sądząc po ilości najróżniejszych przedmiotów jakie właśnie ze sobą targał. Smok nie był do końca pewny po co mu było to wszystko, ale zważywszy na to że nie miał pojęcia do czego właściwie może służyć połowa z nich, postanowił tego nie kwestionować. Nie wiedział jakie mogą być właściwie motywy Reinara, ale w sumie nie za bardzo go one interesowały, przynajmniej tak długo jak nie miało to nic wspólnego z jego celem i zadaniem. Na razie nie był dla niego problematyczny i zmierzał w tym samym kierunku co Jon, co znaczyło, że nie było żadnego sensu, żeby robić cokolwiek by zmienić ten stan rzeczy.\nKiedy jednak wojownik przykucnął przy rozgniecionym truchle, przyświecając sobie jakimś magicznym kryształem, sytuacja ta uległa lekkiej zmianie. Jon również to zauważył i oświadczył że idzie już naprzód, najwyraźniej uznając towarzystwo za niekonieczne. Sargybinis, usłyszawszy to, postąpił za nim, dokładnie z momentem w którym tamten postawił pierwszy krok. To Jon był mu potrzebny, dlatego więc spuszczanie go z oczu nie wydawało się być najlepszym pomysłem. Reinar mógł ich bez problemu dogonić gdyby mu zależało, a przecież na drodze, którą już przeszli, nie byłoby nic, co mogłoby mu zagrozić.\nSmok zaczął maszerować szybkim krokiem, bez problemu nadganiając krótki dystans jaki dzielił go od Jona. Chwilę potem musiał już zwolnić, gdyż tunel był zbyt wąski na to, by mógł go wyprzedzić, pomimo tego że chciałby to zrobić. Jeśli tylko coś niebezpiecznego znajdowało się przed nimi, to najlepiej chyba by pierwszym tego celem, czymkolwiek by to nie było, była nic nie czująca bryła skalna. W ten sposób szanse na to, by czarownik rzeczywiście zdołał dotrzeć do swojego celu, znacząco by wzrosły, a tak przynajmniej sugerowała mu logika.\nTunel, którym się poruszali zaczął powoli zmierzać w dół łagodnym zejściem, jakby próbującym zadośćuczynić za zbyt nisko wiszący sufit. Sargybinis musiał cały czas się trochę schylać, a za każdym razem kiedy przechodził pod jedną z drewnianych podpór wręcz musiał się skulić żeby przypadkiem nie uszkodzić łbem całej struktury. Jonowi, idącemu przodem najwyraźniej to nie przeszkadzało, chyba głównie dlatego że był od niego trochę niższy. Obrońcę jedynie to irytowało, ale nie na tyle by chciał na to narzekać. Jedynie fakt, że musiał o tym pamiętać i nie mógł za bardzo skupiać się na innych sprawach był dla niego problematyczny.\nW momencie kiedy z mroku na wprost wypadła na nich cała chmara nietoperzy, piszcząc wniebogłosy i w chaosie wpadając na co popadnie, Sargybinis był wciąż trochę rozkojarzony. Większość stworzeń zdołała ominąć go bez trudu, jeden z nich jednak zaplątał się w chaosie i zderzył z jego pyskiem, skrzydłem przesłaniając mu jedno oko. Smok mruknął z niezadowoleniem i strącił go jedną łapą, po czym instynktownie wręcz postąpił do przodu. Tą samą łapę wystawił przed twarzą Jona, przynajmniej częściowo osłaniając go przed latającymi szczurami. Jednocześnie zepchnął go trochę na bok, zajmując wreszcie pierwsze miejsce w ich małej kolumnie. Oczy miał wbite przed siebie, wypatrując czegoś dziwnego w ciemnościach, jednak z niewielkim powodzeniem. Jon po chwili powiedział na głos to co on już podejrzewał. Coś musiało je wypłoszyć. Sargybinisowi nie bardzo się to podobało. Z jego kamiennego gardła dobiegł niezadowolony chrzęst. Pierwszy raz w życiu schodził w głąb kopalni i jak na razie jego pierwsze wrażenia były zdecydowanie negatywne.\nPost autor: Reinar » 9 miesiące temu\nGrzebiąc w truchle jedną tyczką, a przyświecając sobie drugą Nord zastanawiał się co tak właściwie tutaj robi. W zasadzie dopiero co weszli do kopalni, a już zaczynało być... niecodziennie. Chociaż w ostatnim czasie "codzienność" zdecydowanie wymagała przedefiniowania.\nKiedyś, kiedy jeszcze nie musiał opuścić znanych, mroźnych krain, demony z piekła rodem były tylko historiami opowiadanymi wieczorami o tym, że ktoś kiedyś słyszał, że ktoś inny widział takiego. Smoki też były czymś co zdawało się odległe. Czarownicy? Szamani posługiwali się magią, ale byli zupełnie inni niż Jon.\n- A teraz wszystko stoi na głowie - burknął do siebie sfrustrowany, nie chcąc, żeby któryś z towarzyszy go usłyszał. Uwagi tego rodzaju lepiej zachować dla siebie. Nie miał wątpliwości, że w przypadku bezpośredniego konfliktu miałby nie lada problem, żeby poradzić sobie z którymkolwiek z nich (o ile w ogóle miałby jakieś szanse).\n- Co ja tu w ogóle robię? - Ostatnio nie miał czasu na takie pytania, ale podczas wędrówki zadawał je sobie stosunkowo często. Tym razem jednak uzyskał odpowiedź. W bebechach potwora wśród kości jego ostatniej ofiary znajdował się metalowy tubus, podobny to tego, który Jon zabrał diabłom. Kwas z żołądka robaka nie naruszył pojemnika. Reinar oczyścił go szmatą i lekko dymiącą odrzucił na bok, po czym wziął tubus do ręki i ruszył za resztą. Jon i smok zdążyli już oddalić się od niego.\nDogonił ich w momencie, w którym zatrzymała ich chmara nietoperzy wylatująca z tunelu. Nord przysunął się do ściany, żeby żaden się w niego przypadkiem nie zaplątał, a kiedy już ich minęły zaczął wpatrywać się w ciemność. Źródła światła, którymi dysponowali rozpraszały nieco mrok, ale mimo wszystko nie wyglądał on zachęcająco. Cóż, nie zawsze musi być miło, łatwo i przyjemnie.\nPo tunelu rozniosło się echo warknięcia smoka. Nie brzmiało entuzjastycznie. Reinar był za to pewien, że to co czeka na nich w dalszych korytarzach też będzie warczało, ale z dużo większym zadowoleniem - w końcu sami pchali się niebezpieczeństwo w paszczę, więc nic nie musiało robić żeby ich dopaść...\nSprawdzenie zawartości tubusu z brzucha można odłożyć aż zatrzymają się na odpoczynek, więc Reinar tylko cicho dał znać, że już ich dogonił (nie był pewien czy nietoperze nie zagłuszyły jego kroków) i powoli ruszyli dalej w ciemność.\nPost autor: Jon » 9 miesiące temu\nZdziwił się lekko, gdy zobaczył zarys smoczej łapy tuż przed swoją twarzą. Poczuł też, jak wcześniej właściciel tej kończyny spycha go lekko na bok – jakby chciał obronić go przed lecącymi nietoperzami. Według Jona było to niepotrzebne, bo zbudzone i przestraszone zwierzęta przeleciały akurat po ich bokach i górą, żeby nie wlecieć w żadnego z nich. Smok chyba zgodził się z nim, więc wyglądało na to, że także uważał, iż coś musiało wypłoszyć nietoperze. Jon usłyszał też Reinara, który postanowił do nich dołączyć. Niby byli w komplecie i można było wrócić do wcześniejszego tempa poruszania się tunelami, jednak łowcę dusz nadal nachodziły myśli odnośnie do tego, że wolałby być tu sam i eksplorować to miejsce po swojemu. Poczekał, aż Sargybinis zabierze swoją łapę sprzed jego twarzy i ruszył przed siebie.\nZ ciemności nie wyłaniało się nic, co mogłoby wyglądać na stworzenie, które mogłoby przestraszyć nietoperze. Jednak to nie znaczyło, że czegoś takiego tu nie ma – w końcu stwór ten mógł zaczaić się na nich w jakimś miejscu, w którym wpadną w jego pułapkę. Stworzenie to na pewno zamieszkuje te tunele już od… jakiegoś czasu i zna je zdecydowanie lepiej niż oni, czyli ktoś, kto wszedł tu pierwszy raz. Mógł ich jakoś wyczuć lub usłyszeć i po prostu przygotować się, aby „spotkanie” przebiegło pomyślniej dla niego, mimo że prawdopodobnie było to zwierzę, które kierowało się instynktem i nie było inteligentne tak, jak oni. Co nie znaczyło, że nie powinni mieć się na baczności – wręcz przeciwnie – bo przecież było to jego terytorium, na którym, tak czy inaczej miał nad nimi pewną przewagę. Najlepiej zrobią, jeśli posłuchają rady, którą sam im dał i będą gotowi do walki w nawet najmniej spodziewanym momencie.\nSzli dalej, natykając się jedynie na belki podtrzymujące sufit jaskini, a Jon zaczął zastanawiać się, czy po jakimś czasie dotrą do miejsca, w którym oznaki dawnej działalności ludzkiej nie będą już widoczne i zaczną się tunele, które powstały tu naturalnie i tylko czekały – albo i niekoniecznie – na to, aż ktoś je odkryje. Tamto tajemnicze stworzenie mogła pochodzić właśnie stamtąd, a także mogło być odpowiedzialne za to, że miejsce to zostało opuszczone przez osoby, które tu kiedyś pracowały. Według łowcy dusz nie było to mało prawdopodobne tym bardziej, że… właśnie wdepnął w coś, co musiało być ludzką i bardzo starą czaszką. Musiał zamyślić się zbyt mocno, bo inaczej raczej zauważyłby szkielet na kamiennym podłożu.\n– Zatrzymajmy się tu na chwilę – odezwał się pierwszy raz od jakiegoś czasu. Chyba dość jasne było to, że chce przyjrzeć się bliżej temu zbiorowisku kości. Szkielet nie był kompletny – brakowało mu całej lewej ręki, a także połowy prawej nogi, co dało się rozpoznać po braku kości stopy i piszczela. Gdy Jon kucnął przy kościach i przyjrzał się im bliżej, nie zauważył na nich żadnych śladów szponów czy czegoś podobnego, jednak nie było trzeba znać się na anatomii i medycynie, aby stwierdzić, że osoba ta zginęła przez utratę kończyn i krwawienie z powstałych przez to ran. Stwierdzić to, albo przynajmniej się tego domyślić lub pomyśleć o tym.\n– Zabiło go coś, co się tu czai. Prawdopodobnie właśnie to, co wystraszyło nietoperze – oświadczył, podnosząc się z powrotem do pozycji stojącej. Wątpił w to, żeby był to robal, którego zabili wcześniej, chociaż nie rezygnował z myślenia o tym, że on także mógł ukrywać się w naturalnej części tunelów tego miejsca.\n– Nie zdziwcie się, jeśli dalej także natkniemy się na szkielety z brakującymi kośćmi – dodał na koniec. Jego na pewno to nie zdziwi, bo po ułożeniu szkieletu było widać, że jego „właściciel” - gdy jeszcze żył oczywiście – biegł w stronę, z której oni przyszli.\n– Idziemy – zakomunikował krótko i ruszył przed siebie. Zaledwie kilkanaście kroków dalej natknęli się na kolejne kościotrupa, który tam razem „siedział” pod lewą ścianą. Ten jednak okazał się cały… no, może poza tym, że nigdzie nie było widać części jego żeber, które albo zostały skruszone, albo po prostu wyrwane razem z kawałkiem klatki piersiowej. Te wszystkie ciała tuż po tym, jak zostali oni pozabijani, musiały być naprawdę nieciekawym widokiem. Z drugiej strony, nie było trzeba mieć dużej wyobraźni, aby jej oczami zobaczyć, to jak prawdopodobnie mogło wyglądać ciało tuż po tym, jak uleciało z niego życie. Tym razem Jon nie chciał się przy nim zatrzymywać – nie czuł potrzeby, aby oglądać kolejny szkielet i znów stwierdzić, iż zabił go jakiś silny potwór, który może być niebezpieczeństwem również dla nich. Zresztą, co do tego ciała nie było też wątpliwości, że należy do górnika – świadczył o tym zardzewiały kilof, który leżał jakieś dwa lub trzy kroki od kości. Z jednej strony obawiał się trochę starcia z tym stworzeniem, tym bardziej, że nie wiedzieli, czym ono jest. Wiedzieli, że jest silne i niebezpieczne… i to chyba byłoby na tyle. Z drugiej strony, był ciekaw, jak wygląda, jak się zachowuje i, ostatecznie, jak będzie wyglądała walka z nim.\nPost autor: Sargybinis » 7 miesiące temu\nZaraz po tym, gdy napadła ich chmara nietoperzy, Sargybinis wysunął się trochę do przodu, chcąc sięgnąć wzrokiem trochę dalej i spróbować dostrzec potencjalną zasadzkę. Większość światła jakie mieli pozostała jednak trochę w tyle, sprawiając że pomimo dystansu wcale nie widział wiele dalej. Przez chwilę nawet przeszło mu przez myśl, by próbować w takich warunkach zbadać teren przed nimi, aby sprawdzić czy coś właściwie tam nie mieszka. Reszta osób, z którymi teraz podróżował byłaby w takim wypadku bezpieczniejsza, a jemu prawdopodobnie i tak by nic się nie stało. Poza tym może mógłby zaskoczyć tą istotę? Zaraz jednak zdał sobie sprawę z tego, że hałas jaki powodował z każdym krokiem nie bardzo sprzyjał skradaniu się. Najlepiej więc byłoby chyba po prostu iść przodem, a rozświetlenie sobie drogi z pewnością nie zaszkodzi, a jedynie przyciągnie uwagę ku niemu, co w wypadku starcia byłoby wręcz preferowanym przebiegiem wydarzeń.\nUpewniwszy się wpierw, że jego ukochana torba bezpiecznie wisi sobie na jego prawym barku, Sargybinis wyciągnął lewą łapę w bok, po czym skierował gorąco ze swego wnętrza w jej stronę. Przez krótką chwilę nic się nie działo, ale czarny kamień zaczął się szybko rozgrzewać, zaczynając świecić pomarańczową poświatą, która w miarowym tempie zaczęła rosnąć. Przyjemne ciepło, które nawet on czuł, zaczęło emitować z kończyny, która zaczynała już powoli zmieniać swój stan skupienia. Już wkrótce stała się już całkowicie płynną skałą, a kontrola jaką smok czuł w swoich pazurach zdawała się być niepomiernie większa niż w przypadku twardych, chrzęszczących o siebie kamieni.\nSargybinis kroczył dalej naprzód, rozjaśniając coraz to dalszą część szybu. Jego kroki niosły się po ścianach głuchym echem, sprawiając wrażenie, że idzie tędy jeszcze więcej stworzeń niż w rzeczywistości. Obrońca już dawno zdążył porzucić myśl o tym, że w razie czego będzie mieć szansę na to by zaatakować z zaskoczenia, w razie gdyby coś napotkał. Szedł więc naprzód, skupiony na swoim celu, zupełnie nieświadomy faktu że jego towarzysze zostali w tyle.\nMniej więcej momencie gdy usłyszał jakieś odgłosy za sobą, dostrzegł nagły zakręt korytarza z przodu, za którym zobaczył coś co wyglądało inaczej niż skała czy drewniane podpory szybu. Odwróciwszy się, Sargybinis zauważył, że jest w tym momencie sam. Głosy z wyższej części kopalni jednak sugerowały, że Jon i reszta po prostu się ociągają i właśnie próbują za nim nadążyć. Nie namyślając się nad tym wiele, zrobił kilkanaście kroków naprzód, z zamiarem zerknięcia za róg i rozeznania się w sytuacji. W końcu nie było sensu, żeby się wycofywać, skoro dwójka ludzi i tak zmierzała już w tę stronę.\nJak się po chwili okazało, z lewej strony szybu, który tutaj ostro zakręcał i zaczynał schodzić w dół, znajdowała się spora sztucznie stworzona wnęka, coś w rodzaju drewnianej dobudówki, z tym że zamiast na zewnątrz zagłębiała się w skałę. W świetle, które rozlewało się ze stopionej kończyny, można było łatwo zauważyć za co to pomieszczenie mogło służyć. Wewnątrz znajdowała się sporo stolików i krzeseł, porozrzucanych po pomieszczeniu w dosłownym tego słowa znaczeniu. Niektóre z nich leżały na blatach, bokiem, do góry nogami, czy w pozycji pomiędzy, opierając się o którąś ze ścian lub jedną z dwóch podpór przytrzymujących sufit. Wyglądało to na pomieszczenie gdzie można było odpocząć po pracy, zjeść, zostawić swoje rzeczy, lub coś w tym rodzaju. I nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że z jakiegoś powodu coś wydawało się nie tak. Sargybinis nie zamierzał tego zignorować i zrobił krok do przodu, mając zamiar sprawdzić czy była to po prostu paranoja, czy rzeczywiście dostrzegł coś nietypowego.\nDeski pod spodem zaczęły ostrzegawczo trzeszczeć w momencie, kiedy na nie nastąpił, ale wytrzymały. Obrońca jednak po drugim kroku już się zatrzymał, czując jak bardzo drewno pod nim zaczyna się wyginać. Nie podobało mu się to ani odrobinę. Skoro się wyginało, mogło to znaczyć, że pod spodem jest jakaś otwarta przestrzeń. To nie była dobra wiadomość. Może lepiej jednak byłoby gdyby wrócił na solidny kamień, który przynajmniej nie zawali się pod jego ciężarem. Kiedy już jednak miał zrobić krok wstecz, poczuł coś dziwnego, coś co zaczęło na niego napierać ze wszystkich stron, jakby przykrywając rzeczywistość mgłą. W tym wszystkim pojawiło się nagle silne wrażenie, że ktoś, tuż poza zasięgiem wzroku, obserwuje każdy jego ruch.\n"Słysszę twoje ssekrety, ssynu Rapsodii..." - rozległ się nagle szorstki głos, który zdawał się dochodzić znikąd i zewsząd zarazem. "Słysszę twoje pragnienia...".\nSargybinis próbował się otrząsnąć, odgonić jakoś od dziwnego stanu jaki właśnie na niego spłynął, ale nie potrafił. Mglisty koc kleił się wręcz dookoła niego i pomimo że nie krępował mu ruchów, sprawiał rozpoznanie czegokolwiek dookoła niełatwym wyzwaniem. Smok potrząsnął łbem, jednak zamiast pomóc, jedynie sobie zaszkodził. Rozmyty i zamazany obraz zaczął rozdzielać się, dwoić i troić przed jego oczami, sprawiając że zdawało mu się iż wszystko dookoła ma dziesiątki kopii samego siebie. Próba zorientowania się, gdzie tak właściwie się znajduje teraz była już zwyczajnie niemożliwa.\nW całym tym chaosie dookoła, gdzieś na granicy widoczności pojawiło się ogromne, zielone oko z pionową źrenicą, które zaraz rozmnożyło się na dziesiątki i setki. Oczy spojrzały prosto na niego, po czym wszystkie w tym samym momencie mrugnęły.\nSargybinis nie zamierzał tak po prostu stać w miejscu, by przekonać się co tak właściwie się dzieje. Musiał być pod wpływem jakiegoś zaklęcia, które mieszało mu w głowie, musiał się od niego jak najszybciej uwolnić. Czysto z pamięci, próbując nie sugerować się setkami obrazów przed jego oczami, spróbował zrobić krok do przodu. Nagle jednak usłyszał trzask, po czym poczuł jak część jego ciała zupełnie traci oparcie. Moment później zderzył się z podłogą, która trzasnęła ponownie, łamiąc kilka kolejnych desek, które poleciały gdzieś w dół. On jakimś cudem się utrzymał, najwyraźniej opierając się teraz jedynie na dwóch przednich łapach i ogonie, który w sztywnej pozycji zablokował się na jakiejś podporze, która złowieszczo zatrzeszczała, grożąc że zrzuci go w dół, gdzieś w przepaść. Po czasie, który zdawał się być minutami, gdzieś z dołu dobiegły go echa drewna zderzającego się z kamieniem, sugerując że droga na dół jest bardzo, bardzo długa i najprawdopodobniej nieprzyjemna.\nPost autor: Reinar » 7 miesiące temu\nKiedy przechodzili obok porozrzucanych kości, Reinara przebiegł dreszcz. Nie był to pierwszy raz kiedy widział porozrzucane, niekompletne szkielety, ale te w jakiś nieprzyjemny, trudny do określenia sposób sygnalizowały bardziej niż zwykle, że coś z tym miejscem jest nie w porządku... Może gdyby Stary nie próbował pokazać mu sposobów na kontakt ze zmarłymi, nie robiłoby to na nim takiego wrażenia. Teraz takie rozważania nie miały większego sensu, a Nord zagłuszył ponure myśli słowem "skarb" i ruszył dalej za resztą.\nSmok widocznie ich wyprzedził, nie interesując się rozsypanymi po korytarzach kośćmi. Szedł do przodu jakby wiedział czego tu szuka albo po prostu był zdecydowany iść przed siebie nie patrząc za bardzo na to gdzie go to "przed siebie" prowadzi.\nReinar założył, że nie ma sensu się kryć skoro smok robi tyle hałasu, więc zdecydował się kawałek do niego podbiec, żeby nie rozciągać drużyny. Kilka kamyków uciekło mu spod nóg i obijając się o ściany tunelu dodały swoje stuki do chrzęstu jaki już roznosił się w podziemiach.\nI wtedy zobaczył oko. Przekrwione, łzawiące czarną mazią, oko unoszące się w przestrzeni. Oceniające. Głodne. Obserwowało go, Jona i Sargybinisa. Reinar poczuł psychiczny napór i niemal odruchowo przywołał najlepszą znaną sobie ochronę przed tego typu atakiem - gniew. Zwolnił bieg, upuścił swoje źródło światła i chwycił za miecz. Nie miało to wielkiego sensu w magicznym starciu, ale pozwalało katalizować myśli i trzymało go w rzeczywistości. Były uczeń szamana zaczął iść w kierunku oka, które coraz intensywniej się weń wpatrywało... i sączyło mu do głowy słowa. "Zginiesz. Znikniesz. Nie będzie cię. Przestaniesz istnieć. Twoja krew spłynie po skałach w dół. Już nigdy nie..."\nWydał z siebie gardłowy zaśpiew, a z nosa poleciała mu krew. Warknął przeklinając Oko, a w ustach poczuł gorzko-kwaśny smak czarnej mazi, którą zaczął łzawić. Przestał widzieć co się dzieje dookoła niego, ale obraz Oka nie zniknął. Reinar przeklął je po raz kolejny, ale nie usłyszał już własnych słów zagłuszonych wizgiem, który wdarł mu się do uszu. Ryknął na Oko chcąc zagłuszyć jego spojrzenie, a maź je otaczająca zaczęła się tlić. Potem zaczęła dymić i płonąć. Oko zafalowało i zniknęło.\nNord padł na kolana, krwawiąc z nosa i ust, płacząc smolistą cieczą, nie widząc nic i słysząc huk pękającej skały i łamanego drewna. Otworzył jedno oko - drugie miał zaklejone - i zobaczył Sargybinisa wiszącego nad przepaścią. Rozejrzał się szukając wzrokiem Jona... Sam jeden nie wyciągnie smoka znad przepaści.\nNie spieszyło mu się, wolał też przełożyć obserwację otoczenia nad szybsze poruszenie się, dlatego też został nieco w tyle, a Sargybinis i Reinar byli kilka kroków przed nim. Przy okazji zaczął też zastanawiać się, co za stworzenie mogło spowodować takie rany na ciałach górników, które teraz były wyłącznie szkieletami. I czy stwór ten nadal zamieszkiwał te tunele, czy może wydostał się z nich na powierzchnię po tym, jak pozbył się górników? Chociaż nawet po samym stanie kości dało się wywnioskować kilka rzeczy na temat tego stworzenia – chociażby to, że jest na tyle silne, żeby albo oderwać kończynę od ciała, albo ma pazury na tyle duże i ostre, że może ją nimi odciąć.\nDotarł w końcu do komnaty, w której trafił też na towarzyszącą mu dwójkę. Na nich i… Oko. Mgła szybko go otoczyła, jednak mimo to i tak to magiczne, złowrogie oko było ciągle widoczne przez to, że dym ten nie otaczał go i prawdopodobnie właśnie ono było jego stwórcą. Znaczy… zawsze mogło być iluzją, za którą ktoś się ukrywał, ktoś na pewno władający magią. Z drugiej strony mrok kłębiący się za nim mógł ukrywać wszystko, włącznie z ciałem stworzenia, do którego mogłoby one należeć. Mógł to być w końcu jakiś potwór, chociaż Jon wątpił w to, żeby był to ten sam, który kiedyś pozabijał pracujących tu górników. Ten zdawał się stosować jakieś sztuczki, a tamten… widać było, że atakował otwarcie i agresywnie, może nawet był też drapieżnikiem, który później posilił się ciałami zabitych. Czuł napór psychiczny, który niechybnie także napływał od tego Oka i zaczął z nim walczyć od razu, odpychając go – a przynajmniej próbował to zrobić – wykorzystując do tego swoją siłę woli, a także magię umysłu, której nauczył się co nieco, chociaż używał jej raczej rzadko. Magię wykorzystywał do tego, żeby stawiać w swoim umyśle „bariery”, które musiały zostać rozbite przez kogoś lub coś, co próbuje wpłynąć na jego umysł. Musiał skupić się na tym i na tym, żeby nie poddać się słowom, które słyszał w głowie i które były wypowiada przez dziwny, złowrogi głos. Przez to zatrzymał się, wcześniej pokonując zaledwie kilka kroków do środka pomieszczenia. Słyszał głos norda, który coś wykrzykiwał, jednak dla niego brzmiało to trochę tak, jakby znajdował się na drugim planie albo w innym pomieszczeniu. Po jakimś czasie poczuł w końcu jak nacisk na jego umysł zaczął słabnąć, a bariery nagle zdawały się wytrzymalsze niż wcześniej. Dzięki temu mógł trochę bardziej skupić się na otoczeniu i zobaczyć, jak wygląda sytuacja. Ujrzał, jak Oko płonęło, aby na koniec zafalować i zniknąć. Mgła także zaczęła rzednąć, aż w końcu zniknęła. Prawdopodobnie Oko to było iluzją, za którą ukrywał się ktoś, kto wywołał mgłę, a także podsyłał do jego umysłu słowa i napierał nań, żeby w końcu zyskać nad nim kontrolę. Domyślił się, że pozostali mieli podobne problemy, a gdy uświadomił sobie, że napór osłabł, od razu chciał przejść do ofensywy, wysyłając w stronę Oka jakieś zaklęcia, które miałyby mu zaszkodzić i je zniszczyć. Jednak Reinar wyprzedził go w tym i pozbył się zagrożenia.\nTeraz ujrzał też, że Sargybinis nadal znajduje się w niebezpieczeństwie. Co prawda smok wyglądał na wytrzymałego i twardego, jednak przepaść, nad którą wisiał… ciężko było dojrzeć jej koniec, który niknął gdzieś w ciemności. Na pewno gdzieś się kończyła, jednak koniec ten mógłby znajdować się tak nisko, że nawet ktoś taki ucierpiałby na skutek zderzenia z ziemią. Pomieszczenie, w którym się aktualnie znajdowali, było dość spore i wyglądało na to, że będzie mógł odkryć skrzydła i użyć ich jako dodatkowej siły, dzięki której wyciągnął smoka.\n– Musimy zejść niżej, jeśli mamy go wyciągnąć. Z tym mogę pomóc – odparł. Lot na pewno będzie szybszy niż próba zejścia tam na własnych nogach, a dla niego nie było też problemem przeniesienia tam także Reinara. Z jego pleców nagle wyrosły skrzydła, duże, skórzane i podobne do nietoperzowych.\n– Polecisz ze mną, tak będzie szybciej – oświadczył i machnął skrzydłami, wznosząc siebie kilka palców w górę, a także kurz i pył, które znajdowały się w pobliżu. Podleciał do norda i chwycił go pod pachami, od razu zlatując na dół. Wylądował po drugiej stronie zniszczonego mostu, po tej, którą później – gdy już pomogą Sargybinisowi – będą mogli iść dalej, w głąb tuneli.\n– Złap go za jedną łapę, ja złapię za drugą – zaproponował. Według niego było to najlepsze rozwiązanie, dlatego też od razu przystąpił do realizowania go, chociaż smoczą łapę chwycił w tym samym momencie, w którym zrobił to Reinar. Chwilę później znów użył skrzydeł, dzięki którym znowu wzniósł się kilka palców w powietrzu i na takiej wysokości został, chociaż nadal machał nimi, próbując lecieć do tyłu i jednocześnie wciągał też smoka. Szło to… dość powoli, ale także sprawnie i krok po kroku coraz mniej smoczego ciała znajdowało się nad przepaścią. W końcu wciągnęli go, przy akompaniamencie drobnych kamieni spadających przepaść, a także wśród pyłu, który wzbijał się za każdym razem, gdy Jon machał skrzydłami.\n– Możemy iść dalej, zachowajcie ostrożność – oświadczył, lądując i chwilę później chowając swe skrzydła. Mógł to już zrobić, w końcu aktualnie raczej nie będą mu potrzebne, a jeśli znowu będzie musiał użyć ich później, to po prostu odkryje je znowu.\n– Oko było iluzją, za którą ukrywał się ktoś… albo coś. Chociaż wydaje mi się, że bardziej prawdopodobny jest jakiś mag, który tu czegoś szuka i nie chce, żeby znalazł to ktoś inny – odezwał się, dzieląc się z nimi swoimi przypuszczeniami. Chwilę później wznowił marsz. Wydawało się, że droga na poziomie, na którym się znajdowali, droga prowadziła w tę samą stronę, w którą poszliby drogą wyżej.\nPost autor: Sargybinis » 5 miesiące temu\nObrazy jednak wcale nie zniknęły sprzed jego oczu, przeciwnie wręcz - wciąż się mnożyły, tworząc coraz to bardziej wymieszaną masę przypadkowych obiektów i setek patrzących na niego oczu, z których niektóre zlewały się ze sobą w swoje wielokrotności, tworząc kształty podobne do białka jajka rozbitego na patelni. Mimo że były kopiami samych siebie, każde z nich patrzyło na niego z osobna, jakby były to setki istot, których uwaga była niepodzielnie skupiona na nim, bez najmniejszych wyjątków. A on, rozciągnięty w dziwacznej pozycji na tysiącach desek, które trzymały się chyba jedynie cudem, obawiał się ruszyć choćby o włos, przez co oczy zdawały się mu być jeszcze bardziej napierające swoją obecnością.\n"Widzę twoją wątpliwość... Ale nie masz ssię czego obawiać. I tak nic nie może cię sskrzywdzić... A ja mogę ci pomóc..." - gdy rozległ się głos, oczy dookoła lekko się przymrużyły, po czym otwarły na całą szerokość, wciąż się rozmnażając i teraz zasłaniając już prawie wszystko dookoła. Jedyną wskazówką dla tego, że wciąż był w tym samym miejscu, było nieustające trzeszczenie drewna i lin, których wcale już nie widział.\nSargybinis dosłownie nie wiedział jak ma na to zareagować. Z początku chciał po prostu wierzyć, że cokolwiek by to nie było, miało wobec niego złe intencje. Teraz jednak, kiedy zaczęło mówić do niego swoim nieprzyjemnym, szorstkim głosem, który zdawał się owijać wokół niego, zaczął mieć wątpliwości. Gdyby celem istoty rzeczywiście byłoby go skrzywdzić, to zapewne zrzuciłaby go w przepaść pod nim - tą, w którą desperacko próbował nie wpaść. Zamiast tego jednak chciała rozmawiać i pomimo oczu, które zdawały się wrogo przeszywać go na wylot, nawet nie brzmiała złowieszczo. Właściwie to nawet zdawało mu się, że brzmiała bardziej na zawiedzioną niż jakąkolwiek inną.\n- Kim jesteś? - próbował powiedzieć Sargybinis, ale z jego gardła wydobył się jedynie chrzęst i charkot. Chciał też się zapytać, o co właściwie chodziło, a także czego istota mogłaby od niego chcieć w zamian, jednak już teraz nie widział w tym ani krzty sensu. W końcu nie było nawet mowy o tym, by zrozumiała jego bezsensowne bełkotanie.\n"Ssam do końca nie wiem" - usłyszał, gdy oczy mrugnęły wszystkie na raz. - "Ty chyba też nie wiessz, prawda?"\n- Rozumiesz mnie? - spytał zupełnie zbity z tropu Obrońca. Fakt, że istota potrafiła się z nim skomunikować, był nie tyle dziwnym zbiegiem okoliczności, ale czymś całkowicie niemożliwym. Nie było człowieka, który potrafiłby doszukać się sensu w trących się kamieniach, próbujących naśladować mowę. Mimo tego istota go rozumiała.\nNagle część z oczu przesłoniły mu skórzaste skrzydła, które z głośnym biciem poruszały się w górę i w dół. Oczy zdawały się znikać, ale po chwili zaczęły pojawiać się z powrotem, tylko że w pewnym dystansie od latającego kształtu. Ze stworzeniem jednak było coś nie tak, gdyż jego anatomia jakby nie miała sensu. Sargybinis chciał mu się przyjrzeć dokładniej, ale jakikolwiek ruch łbem groził spadnięciem, a istota była trochę za wysoko by zobaczył coś więcej niż jej nogi. Nie było wiele więcej co mógłby zrobić, dlatego więc chciał już uznać ją za dziwaczne i pokręcone stworzenie, dopóki nie zobaczył twarzy pochylającego się Reinara, a także znajomo wyglądających fragmentów pancerza Jona.\nCichy syk i widok buchającej pary uświadomił mu wtedy, że całkowicie zapomniał zmienić temperaturę. Łapa, której do tej poru używał jako źródła światła, teraz dosłownie topiła pod sobą drewno, zagłębiając się w nie bardziej i bardziej, jednocześnie z każdą chwilą przybliżając go do upadku. Sargybinis nie chciał tracić czasu i natychmiast skupił się całkowicie na ostudzaniu łapy, jednak szło mu to straszliwie wolno. Nim jeszcze ta zdążyła dobrze stwardnieć, fragment przepalonej drewnianej belki ułamał się pod jego ciężarem, pozbawiając go oparcia.\nGdyby był tam sam, nie zdołałby się złapać z powrotem. W tym samym momencie jednak ktoś chwycił go za łapę, odrobinę odwlekając upadek i dając mu na moment punkt podparcia. Sargybinis zarzucił wciąż gorącą łapą do przodu i pazurami wrył w drewno. Korzystając jeszcze przez chwilę z uzyskanej w ten sposób prędkości, tylną łapą zaparł się w trochę pewniejszym miejscu, licząc na to, że jakoś mu to pomoże. W tym momencie już obaj mężczyźni chwycili go za łapy, chcąc pomóc mu się wciągnąć, lecz teraz nie robili już w tym wielkiej różnicy. Smok zaczął ostrożnie posuwać się do przodu, pomagając sobie trochę lekką rotacją kamieni z których składało się jego podbrzusze. Ruch taki był trudny do wykonania, gdyż był bardzo dla niego nienaturalny. Musiał sobie zobrazować kamienie swojego ciała i zmusić każdy jeden do osobnego ruchu. W żaden sposób nie przypominało to czegokolwiek ludzkiego, było uczuciem niesamowicie obcym i przypominającym raczej dziwaczny sen niż rzeczywisty ruch.\nMinęło trochę czasu - choć nie potrafił powiedzieć ile - ale w końcu udało mu się dotrzeć do bezpieczniejszej części drewnianej konstrukcji. Smok jednak za nic nie zamierzał ryzykować i ani na moment nie podniósł się z czterech łap. Instynktownie wiedział, że powinien rozłożyć swoją masę, jeśli nie chce ponownie zniszczyć sporej części... mostu? Zaraz, czy on wszedł na most? Mgliście pamiętał jak jeszcze przed chwilą widział przed sobą zamknięte pomieszczenie wypełnione stołami... Przecież to wszystko było takie dokładne, że mógłby przysiąc że tam był. Obrońca obrócił łeb, spoglądając za siebie, jednak tam nie dostrzegł zupełnie niczego co przypominałoby mu to co pamiętał. Niczego, prócz oczu.\nKiedy Jon wspominał o iluzji, smok był co najmniej nieprzekonany. Wciąż widział całkiem wyraźnie masę niekształtnych źrenic i gałek ocznych, która tym razem już nie otaczała go zewsząd, a trzymała się bardziej z boku. Wciąż ją widział i nawet czuł, jej obecność będącą dlań trochę wręcz magnetyczną. Sargybinis, wpierw upewniwszy się że niczego pod sobą nie zawali, szturchnął Jona, po czym wskazał w tamtym kierunku.\n"Obawiam ssię, że mnie nie widzi" - powiedziały oczy, po czym mrugnęły w dokładnie tym samym momencie. - "On nie należy do naszego śswiata. Nie jest taki jak my".\nSargybinis zerknął na moment w stronę Jona, chcąc zobaczyć czy usłyszał prawdę. Istota jednak chyba się nie pomyliła. Czarownik spojrzał na moment we wskazanym przez niego kierunku, prosto w bezkształtną masę. Nawet jeden mięsień na jego twarzy nie drgnął, zupełnie tak jakby nic tam nie widział.\n- Co to znaczy, nie taki jak my? - wychrzęścił smok w stronę istoty.\n"On wciąż jeszcze żyje" - odpowiedziały oczy.\nReinar zaczynał mieć wątpliwości, im bardziej wchodził w głąb sieci tuneli, tym większe one były. W dodatku to, co ich już tu spotkało, nie sprawiało też, że pozbywał się ich, może nawet działało odwrotnie i w ogóle sprawiło, że takowe pojawił się w jego głowie. Może jednak nie było to miejsce dla niego? Może jednak było zbyt niebezpieczne? Na pewno gdzieś w zakamarkach umysłu podejrzewał, iż jego dwaj towarzysze są silniejsi i łatwiej przyjdzie im zmierzyć się z różnymi przeciwnościami, które mogą tu jeszcze na nich czekać. Mieli też ważniejsze powody, dla których chcieli znaleźć artefakt, który może znajdować się gdzieś tutaj. On takiego nie miał, dlatego też zaczął zastanawiać się, czy… cóż, po prostu nie udać się w drogę powrotną, a później pójść w inne miejsce. Nie, żeby nie był odważny, czy coś, po prostu takie magiczne rzeczy mogły okazać się czymś, co było zbyt duże dla kogoś takiego, jak on.\nNie przejął się też tym, że głos, który zaczął namawiać go do powrotu na powierzchnię, przez naprawdę krótką chwilę brzmiał inaczej niż jego własny wewnętrzny głos. Po tej krótkiej chwili wrażenie to zniknęło, bo słyszany przez niego głos był już taki, jaki był zawsze. Dlatego też nie mógł podejrzewać, że głos ten tak naprawdę należał do pewnego magicznego jegomościa, który teraz uważał się za Pomocnika Losu i chciał, żeby Reinar przebywał teraz w innym miejscu, jeśli Pani Losu nadal miała mieć dla niego jakieś plany związane z jego przygodami.\n”Odejdź. Zostaw ich z ich własnymi sprawami i odejdź. Wróć na powierzchnię” – właśnie to słyszał nord w swoich myślach, a głos ten był niezwykle przekonujący. Dlatego też mężczyzna zdecydował się go posłuchać. Po prostu rzucił krótkim „Muszę iść. Żegnajcie i powodzenia”, a później skierował się w stronę przeciwną niż ta, w którą szli. Na pewno jakoś uda mu się stąd wydostać bez narażania własnego życia, a „głos” był bardzo chętny do tego, żeby mu w tym pomóc.


KA112 srebrne, długie kolczyki koła z chwostem - MANOKI.pl :: sklep internetowy i hurtownia internetowa, męska bizuteria, bransoletki, kolczyki, wisiorki, pierścionki, obrączki, biżuteria stalowa, biżuteria ze stali szlachetnej\nTu jesteś: Manoki » DLA KOBIET » 3sixteen » KA112 srebrne, długie kolczyki koła z chwostem\nKA112 srebrne, długie kolczyki koła z chwostem\nsymbol wzoru KA112\n-długość całego kolczyka: 130 mm\nOryginalne i kobiece kolczyki w kolorze srebrnym. Składają się z koła, na którym zawieszono długi chwost. Doskonale pasują do eleganckich stylizacji. Wykonano je ze stali szlachetnej - materiału odpornego na działanie czynników zewnętrznych, odpowiedniego dla alergików.\nWA352 srebrny naszyjnik damski z chwostem


Spyro Reignited Trilogy nie do końca w pudełkowym wydaniu - naEKRANIE.pl\nStrona główna > Aktualności > Spyro Reignited Trilogy nie do końca w pudełkowym wydaniu\nSpyro Reignited Trilogy nie do końca w pudełkowym wydaniu\nOkazuje się, że chociaż gra Spyro Reignited Trilogy zostanie wydana na fizycznym nośniku, to większość trzeba jednak będzie pobrać z sieci.\nMichał Czubak 2 sierpnia o 09:37\nSmok SpyroSpyro Reignited Trilogy\nSpyro Reignited Trilogy to odświeżone wydanie trzech gier: Spyro the Dragon, Spyro 2: Ripto’s Rage! i Spyro: Year of the Dragon, zbliża się coraz większymi krokami. W sympatycznego smoka, który zieje ogniem i przemówi w polskim języku wcielimy się pod koniec września. Kolekcja, jak wiele innych, dostępna będzie zarówno w drodze cyfrowego zakupu jak i na nośniku fizycznym.\nSęk w tym, że fizyczne wydanie będzie niestety dość wybrakowane. Zdecydowaną większość trylogii, bo remastery Spyro 2: Ripto’s Rage! i Spyro: Year of the Dragon trzeba będzie pobrać z sieci. Na płycie znajdziemy jedynie odświeżoną wersję Spyro the Dragon.\nFioletowy smok przemówi po polsku. Spyro Reignited Trilogy z pełną polonizacją\nSpyro Reignited Trilogy zadebiutuje 21 września na konsolach PlayStation 4 i Xboksie One.\nŹródło: spyrothedragon.com / fot. Activision\nMichał Czubak 28 czerwca o 16:47\nSympatyczny smok Spyro doczeka się limitowanej edycji specjalnej. Gra Spyro Reignited Trilogy otrzyma wyjątkowe wydanie.\nPaweł Krzystyniak 8 czerwca o 14:50\nSpyro Reignited Trilogy, w odróżnieniu od ubiegłorocznej trylogii przygód Crasha, doczeka się polskiego dubbingu.


Jaka jest przyszłość zawodu księgowego? Rozmowa z Arturem Wyglądała, prezesem firmy Eliks | Gazeta Wrocławska\nJaka jest przyszłość zawodu księgowego? Rozmowa z Arturem Wyglądała, prezesem firmy Eliks\nPrezes Eliks Audytorska Sp. z o.o. Absolwent Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, ukończył Podyplomowe Studia Controlingu w Wyższej Szkole Bankowej. Od początku swojej kariery zawodowej, tj. od 1997 roku, jest związany z firmą Eliks. Prywatnie pasjonat gry w squasha i jazdy na rowerze.\nEliks Audytorska Sp. z o.o., której jest Pan prezesem, już po raz drugi jest organizatorem konferencji dla księgowych, biur rachunkowych i przedsiębiorców KONEL. Dlaczego zdecydowaliście się Państwo na kontynuowanie wydarzenia?\nNajważniejsza jest konsekwencja. Konsekwencja w dążeniu do rozwoju branży oraz dialogu pomiędzy światem księgowych a przedsiębiorcami. Jeżeli nazywamy wydarzenie pierwszym, to naturalnie wskazujemy na chęć kontynuacji. Dodatkowo pierwsza edycja przerosła zakładane cele zarówno pod względem ilości osób, jak i pozytywnego odbioru przez oba środowiska. Jest to bardzo budujące.\nJaki jest w takim razie cel drugiej edycji? Czego mogą spodziewać się uczestnicy KONEL-a?\nII Ogólnopolska Konferencja Księgowych, Biur Rachunkowych i Przedsiębiorców jest kontynuacją działań wspierających dialog, wymianę doświadczeń, budowanie relacji oraz przekazywanie wiedzy z zakresu usług księgowych. Celem drugiej edycji spotkania jest odpowiedzenie na pytanie dotyczące roli księgowego w firmie oraz przyszłości współpracy pomiędzy biurami rachunkowymi i przedsiębiorcami. Podczas konferencji poruszymy temat przyszłości zawodu księgowego i pokażemy światowe trendy jego rozwoju.\nStaramy się, aby tematy zawsze były dostosowane do potrzeb uczestników. W tym roku, oprócz debaty panelowej dotyczącej roli księgowego i biura rachunkowego, będziemy również mówić o deprecjacji tego zawodu. Zdaję sobie sprawę, że temat jest delikatny, ale wiem też, że jest bardzo ważny dla naszego środowiska. Nie boimy się tego. Będziemy też mówić o Pracowniczych Planach Kapitałowych, czyli kwestii, która, jak RODO w ubiegłym roku, będzie tematem numer jeden tej edycji. Uczestnicy będą również mogli wziąć udział w panelach dotyczących odpowiedzialności biura rachunkowego oraz ochrony informacji gospodarczej.\nPodejmujecie Państwo duże wyzwanie…\nTrudno nie zgodzić się z tym stwierdzeniem. Jednak jako firma, która chce być uznawana za lidera na rynku księgowości, nie możemy chować głowy w piasek i nie pokazywać problemów, z którymi jako biuro i jako przedsiębiorcy spotykamy się na co dzień. Takie podejście jest doceniane w środowisku. Widzę to chociażby po zainteresowaniu zakupem biletów – zgłaszają się do nas grupy księgowych tworzące się w social mediach. Z mojej strony, jako organizatora, mogę zapewnić wysoką jakość tematów i dostępnych paneli. Miejsce, gdzie odbywa się konferencja, czyli Hala Stulecia we Wrocławiu, też nie jest bez znaczenia – mocno wpisuje się w topografię miasta i daje naszym uczestnikom pełen komfort.\nRok temu wyszliśmy z propozycją stworzenia DEKLARACJI DOBRYCH PRAKTYK – zbioru zasad zapewniających wysoką jakość współpracy przedsiębiorców z biurami rachunkowymi. Deklaracja została przyjęta i wcielona w życie – w tym roku po raz pierwszy nagrodzimy certyfikatem cztery firmy.\nDziałacie Państwo jako firma audytorska i biuro rachunkowe od 30 lat, w tym roku obchodzicie swój jubileusz. Czy znajdziecie Państwo czas na świętowanie?\nKonferencję KONEL traktujemy właśnie jako część obchodów jubileuszowych. 30 lat zobowiązuje – to kawałek całkiem niezłej historii działania w różnym środowisku gospodarczym. Są z nami pracownicy, którzy pracują w firmie od samego początku. Jest to dla mnie niezmiernie ważne, szanuję ich wkład. Ja sam jestem związany z firmą od 1997 roku, zaczynałem pracę jeszcze na studiach. Staramy się jako zarząd zachować balans pomiędzy tradycją a nowoczesnością. I nieskromnie powiem, że nam się to udaje.\nW centrum naszej firmy jest człowiek. Tej zasady trzymamy się od początku i jak widać po 30 latach, jest to recepta na sukces. Bardzo ważne są dla nas szacunek i etyczne zachowanie w stosunku do pracownika i klienta – takie podejście definiuje nasze działanie. Jako prezes zawsze zastanawiam się czy sam, jako pracownik, chciałbym mieć takiego szefa.\nZmieniające się otoczenie gospodarcze nie sprzyja spokojnej pracy. Z jakimi problemami zmagają się najczęściej biura rachunkowe?\nObecnie największym problemem biur rachunkowych są szybko zmieniające się przepisy, szczególnie podatkowe i brak stabilności prawnej. Musimy być ciągle na bieżąco, aby przedsiębiorca korzystający z naszych usług miał dostęp do aktualnej wiedzy podatkowo-prawnej. Stąd nacisk jaki kładziemy na ciągłe dokształcanie pracowników. Nasz klient ma dostęp do pełnego spectrum specjalistów z zakresu podatków, prawa handlowego, cen transferowych czy przekształceń podmiotów gospodarczych oraz analiz ekonomiczno-prawnych. Przedsiębiorca oczekuje od biura rachunkowego kompleksowego podejścia. W mojej ocenie to klucz do sukcesu. W tym kierunku rozwija się ELIKS, wychodząc na przeciw oczekiwaniom rynku.\nWracając do konferencji i jej tematyki. Czym ta druga edycja będzie się wyróżniać?\nChociaż konferencja jest ogólnopolska, to jednak poszerzyliśmy ją w tym roku o udział podmiotów z Anglii czy Niemiec. Chcemy sprawdzić jakie są doświadczenia biur rachunkowych spoza Polski.\nZależy nam na szerszej perspektywie. Globalnie powinniśmy mówić m.in. o zabezpieczeniu roli księgowego, sztucznej inteligencji i wykorzystaniu jej w procesach księgowych.\nPo raz drugi zaufali nam nasi partnerzy, wspierający idee konferencji, za co dziękuję w imieniu swoim i Zarządu.\nPozostaje mi zaprosić Państwa do uczestnictwa w konferencji, więcej szczegółów znajdziecie Państwo na stronie


Remont Pałacu w Zatoniu - Modernizacja Roku\nWyróżnienie w kategorii "obiekty zabytkowe"\nZielona Góra-Zatonie /\nPałac został wybudowany przez Balthazara von Unruh pod koniec XVII wieku. W I poł. XIX w. rezydencja trafiła w ręce słynnej księżnej Doroty Talleyrand-Perigord. Księżna przyjechała do Zatonia w 1840 r. To z jej inicjatywy dokonano przebudowy dworu, przekształcając go w klasycystyczny pałac. Cały zespół został spalony w roku 1945 i pozostaje w trwałej ruinie. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków i podlega ochronie konserwatorskiej.\nRuiny zostały trwale zabezpieczone. Prace rozpoczęły się w 2018 roku i kosztowały 5,5 mln zł. Większość pieniędzy na ten cel dała Unia Europejska w ramach projektu „Zachowanie i wykorzystanie historycznych krajobrazów parkowych w Branitz i Zatoniu”. Zielona Góra projekt realizuje wspólnie z Cottbus, niemieckim miastem partnerskim.\nZabezpieczone ruiny pałacu w Zielonej Górze – Zatoniu są jedynym tego typu obiektem w mieście i województwie udostępnionym dla zwiedzających. Iluminacja obiektu sprawia, że jest on widoczny z ulicy wiodącej do centrum miasta. Książęcy pałac szybko stał się rozpoznawalną wizytówką Zielonej Góry.


Kevin Aiston ma restaurację, która ledwo przędzie. Jedyna nadzieja w klientach - WP Gwiazdy\nKevin Aiston ma restaurację, która ledwo przędzie. Jedyna nadzieja w klientach\n- Wcześniej w dobry dzień obrót wynosił 2 tys. zł. Dzisiaj o "dobrym dniu" mówimy, jak mamy stówę - mówi w rozmowie z WP Kevin Aiston, który od blisko roku prowadzi w Mielcu swoją autorską restaurację.\nKevin Aiston dał się poznać jako sympatyczny strażak z Wielkiej Brytanii. Popularność zdobył dzięki programowi "Europa da się lubić". Nie wszyscy mogli wiedzieć, że ma smykałkę do gastronomii. Napisał i wydał trzy książki kucharskie. Prowadzi pokazy kulinarne własnego autorstwa po całej Europie. Od 2014 r. jest jednym z oficjalnych Szefów Kuchni dla BPCC (Brytyjsko-Polska Izba Handlowa). A od lipca 2019 r. prowadzi w Mielcu swoją autorską restaurację - Kuchnia Kevina. Ta jednak chyli się dziś ku upadkowi.\nZobacz: Koronawirus. Mateusz Gessler o biznesie w czasie pandemii: "Mój obowiązek to chronić pracowników. Wolałem zamknąć"\nKuchnia Kevina - Nie tylko Fish & Chips próbuje dalej działać. Oczywiście na tyle, na ile pozwalają zasady wprowadzone przez rząd. Aiston dalej gotuje, ale posiłki wydawane są tylko na wynos. Z tego muszą się jakoś utrzymać. Na ich facebookowym profilu codziennie można sprawdzić, co przygotowuje kuchnia.\nGdyby nie klienci, którzy wspierają ich, kupując jedzenie na wynos, o biznesie pewnie nie byłoby już mowy.\n- Jestem wdzięczny każdemu, który teraz u nas kupuje. Liczy się każda osoba. To niesamowite wsparcie. Dziękuję wszystkim mieszkańcom Mielca, którzy nas wspierają nie tylko finansowo, ale też duchowo - mówi Kevin Aiston w rozmowie z Wirtualną Polską.\nNawet nie wiecie, jak pomagacie\nWydawałoby się, że kupienie paczki pierogów czy kilku gołąbków na wynos to żadna pomoc. Nie można się bardziej mylić. Dla przedsiębiorców takich jak Aiston, to dziś jedyna deska ratunku. Gwiazda "Europa da się lubić" przyznaje wprost: - Ludzie nie są świadomi, jak wiele dla nas znaczy nawet najmniejsze zamówienie.\nKuchnia Kevina działa od lipca zeszłego roku. Dopiero co wyrobili sobie opinię wśród klientów, już tracą na obrotach.\nAiston wyjaśnia nam, jak w tej chwili wygląda sytuacja jego restauracji.\n- Najczęściej teraz jest tak, że obrót wynosi 80-100 zł dziennie. W takim normalnym czasie, w lepszy dzień, obrót był rzędu około 2 tys. zł. Dzisiaj o "dobrym dniu" mówimy, jak mamy stówę - mówi. Tu trzeba zaznaczyć, że mowa o obrocie! Za te pieniądze restauracja musi się utrzymać, opłacić dostawców, wszystkie produkty. Z tego też są wypłaty dla pracowników.\n- Sytuacja wygląda dramatycznie. Mamy cztery przemysłowe lodówki, które muszą być uruchomione. Musimy zapłacić za prąd. Doliczmy do tego opłaty za gaz, wodę, dostawy. Rachunki nadal przychodzą. Niestety, restrykcje to jedno, ale opłaty dalej trzeba robić. Przyszedł do nas też rachunek z ZAiKS-u. Przecież ja teraz sam słucham radia. Gdy restauracja była otwarta, to wiadomo, że płaciło się, bo goście słuchali. Klientów nie ma, ale opłaty robić trzeba - wyznaje.\nAiston nie tylko prowadzi restaurację - jest też tu szefem kuchni. Zatrudnia jeszcze 3 osoby.\n- Zapłaciłem wszystkim, póki miałem pieniądze. Chciałem być honorowy. W końcu to, że upada biznes, to mój problem. Jak miałem, to dałem, chociaż mówili: "szefie, poczekamy". Ale chciałem mieć czyste sumienie i wiedzieć, że oni będą mieli za co żyć - opowiada nam.\nRządowa pomoc w sferze marzeń\nWedług Aistona pomoc od rządu byłaby jedynym ratunkiem przed bankructwem. Wylicza, że jak w wielu innych gałęziach przemysłu i w gastronomii istnieje sieć naczyń połączonych. Jeśli on ma niższe obroty, nie zarabiają też dostawcy.\n- Nasz czarny scenariusz? Myślę, że wszyscy w gastronomii mamy go przed oczami. Będziemy musieli zamknąć interes. Ale takie ryzyko zawsze wpisane było w nasz zawód. Znam wybitnych restauratorów, którzy zawsze z tyłu głowy wiedzieli, że kiedyś przyjdzie czas, że mogą być na minusie. Tylko w sytuacji pandemii wszyscy będziemy do tego zmuszeni. Wszyscy pobiegniemy do banków po kredyt, żeby uprzedzić to, co wydaje się nieuchronne - komentuje.\nAiston mówi, że w ramach tarczy antykryzysowej może liczyć na pożyczkę w wysokości 5 tys. zł. Będzie też mógł skorzystać ze zwolnienia z płacenia składek na ZUS. Ale te ulgi wydają się tylko kropelką w morzu potrzeb.\n- Nie potrzebuję pożyczki. Potrzebuję pracy. Dla nas 5 tys. złotych to kwota, za którą opłacimy czynsz - mówi szef kuchni.\n- Będziemy odbudowywać wszystko od zera. A właściwie poniżej zera. Trzeba będzie odbudować siatkę dostawców, uzupełnić braki w lodówkach, być może na nowo zatrudnić pracowników, i w końcu zdobyć zaufanie klienta - dodaje.\n- Niektórzy mogą myśleć, że skoro mamy restaurację, to śpimy na pieniądzach. Nie można się bardziej mylić. Patrzymy na każdą złotówkę. To taki biznes, w którym trzeba dbać o pieniądze. Dziś przede wszystkim chcemy pracować. Wierzyć, że będziemy pracować na takim samym poziomie jak wcześniej. Chcemy gościć ludzi, karmić ich. To nie będzie możliwe, jeśli nie dostaniemy teraz wsparcia - komentuje rozgoryczony.\nPomoc od rządu to jedno, najważniejsze będzie wsparcie klientów. Bo gdy pandemia się skończy, to nie wrócimy do normalności. Wiele biznesów, które dobrze prosperowały i z których korzystaliśmy, może nie przetrwać kryzysu. Na taką oddolną pomoc ludzi liczy dziś Aiston.\n- Zawsze powtarzałem, my nie sprzedajemy dań, napoi, drinków i tak dalej. Sprzedajemy przede wszystkim gościnność. I chcemy to robić dalej. Teraz nie jest to możliwe - mówi.\nPRZECZYTAJ TEŻ: Radek Liszewski jest właścicielem apartamentów w Zakopanem. "Straty są duże"


Sklep – sklep internetowy znajdujący się na domenie zouzazouza.com;\nSprzedawca – Edyta Derdzikowska prowadząca działalność gospodarczą pod firmą:\nFashion PR Edyta Derdzikowska\nul. Chmielna 26 /12B,\n§3 NEWSLETTER I POWIADOMIENIE O DOSTĘPNOŚCI\nKlient może dokonać zamówienia usługi otrzymywania powiadomień o Produktach oraz najnowszych wydarzeniach dotyczących marki ZOUZA („Newsletter”) poprzez wypełnienie formularza znajdującego się na stronie internetowej Sklepu w zakładce Kontakt albo Newsletter\nPrzetwarzanie swoich danych osobowych zgodnie z Regulaminem w celu otrzymywania powiadomień o Produktach oraz najnowszych wydarzeniach dotyczących marki ZOUZA (cele marketingowe);\nDo automatyzacji usługi Newsletter Sklep używa platformy MailChimp. Przez zapisanie się do usługi Newsletter, Klient wyraża zgodę na przekazywanie przez Sprzedawcę do przetwarzania podanych przez Klienta danych osobowych do MailChimp (adres: The Rocket Science Group, LLC, 675 Ponce de Leon Ave NE, Suite 5000, Atlanta, GA 30308 USA), zgodnie z ich Polityką Prywatności i Regulaminem. MailChimp jest certyfikowany EU-U.S. Privacy Shield Framework i spełnia wymogi RODO.\nKlient może w każdym czasie zrezygnować z usługi Newslettera klikając na link znajdujący się na dole każdej z otrzymanych wiadomości e-mail.\nKlient może dokonać zamówienia usługi wpisania Klienta na listę Klientów oczekujących na jednorazowe powiadomienie o dostępności wybranego przez Klienta Produktu („Powiadomienie o dostępności”), poprzez wypełnienie formularza znajdującego się na portalu Sklepu przy konkretnym, wybranym przez Klienta Produkcie.\nW celu zamówienia usługi Powiadomienie o dostępności Klient podaje swój adres mailowy, na który chce otrzymywać jednorazowe powiadomienie o dostępności wybranego przez Klienta Produktu oraz potwierdza akceptację Regulaminu. Powiadomienie jest przesyłane w formie elektronicznej (e-mail).\nJednorazowe powiadomienie dotyczy każdorazowo jednego wybranego Produktu. Aby otrzymać powiadomienie o większej liczbie wybranych Produktów, Klient składa zamówienie usługi Powiadomienie o dostępności przy każdym z tych Produktów.\nDo czasu otrzymania od Sklepu potwierdzenia przyjęcia zamówienia do realizacji Klient ma prawo zrezygnować z zamówienia. W tym celu Klient powinien niezwłocznie skontaktować się ze Sklepem za pośrednictwem poczty elektronicznej contact@zouzazouza.com i poinformować sklep o rezygnacji z zamówienia.\nSklep oferuje dwie metody dostawy:\nPrzesyłka kurierska na adres wskazany przez Klienta albo paczkomat Inpost.\nRozpoczęcie realizacji zamówienia następuje po zaksięgowaniu środków na rachunku bankowym Sprzedawcy w wybranym systemie płatności (przelewy24.pl, PayPal, Braintree) uiszczonej przez Klienta ceny sprzedaży i kosztów przesyłki (chyba że te nie zostały naliczone, ponieważ Klient odbiera Produkt osobiście) i pomyślnej weryfikacji zamówienia przez Sprzedawcę.\nProdukty są dostarczone pod wskazany przez Klienta w zamówieniu adres za pomocą firmy kurierskiej DPD.\nPrzewidywany czas dostawy dla zamówień krajowych to 1-2 dni robocze od dnia następującego po nadaniu przesyłki. Czas dostawy realizowany przez firmę zewnętrzną (DPD) może ulec wydłużeniu z przyczyn niezależnych od Sprzedawcy.\n§6 SPRZEDAŻ, CENY, PŁATNOŚCI\nCeny Produktów w Sklepie są cenami brutto. W polskiej wersji językowej podawane są w złotych polskich (PLN), a w angielskiej wersji w euro (EUR), dolarach amerykańskich (USD) lub funtach brytyjskich (GBP).\nSposób zapłaty za Produkty wybierany jest przez Klienta w trakcie składania zamówienia. Sklep oferuje 3 (trzy) metody płatności:\nPłatność elektroniczna realizowana w systemie płatniczym przelewy24.pl (przelew bankowy) albo\nPłatność elektroniczna realizowana w systemie płatniczym PayPal (także płatność kartą płatniczą)\n§7 ODSTĄPIENIE OD UMOWY I RĘKOJMIA ZA WADY\nZwrotu Produktów można dokonać przesyłką kurierską lub paczką Poczty Polskiej na koszt Klienta na adres: Strzelców 48/1, 81-586 Gdynia. (adres wyłącznie korespondencyjny).\nSprzedawca zwraca Klientowi równowartość ceny Produktu oraz jednorazowy koszt doręczenia przesyłki Klientowi do wysokości najtańszej opłaty przesyłki w ofercie Sprzedawcy (tj. kurier DPD) (koszt przesyłki pierwotnie poniesiony przy zakupie i dostarczeniu Produktu ze Sklepu do Klienta). Dla uniknięcia wątpliwości Sprzedawca nie zwraca kosztu odesłania Produktu do Sprzedawcy.\nKlient odstępuje od Umowy, składając Sprzedawcy oświadczenie o odstąpieniu od umowy na piśmie. Oświadczenie można sporządzić korzystając z Formularza Zwrotów: Pobierz Formularz oświadczenia o odstąpieniu od Umowy Sprzedaży. Oświadczenie o odstąpieniu należy podpisać odręcznie.\nTreść oświadczenia o odstąpieniu Klient przesyła w formie papierowej na adres Strzelców 48/1, 81-586 Gdynia., dołączając dokument do przesyłki zawierającej Produkt;\nKlient składa reklamację, składając Sprzedawcy formularz reklamacji na piśmie (Pobierz Formularz Reklamacji). Formularz należy podpisać odręcznie.\nFormularz klient przesyła w formie papierowej na adres Strzelców 48/1, 81-586 Gdynia, dołączając dokument do przesyłki zawierającej reklamowany Produkt; Dołączenie paragonu lub faktury może ułatwić i przyspieszyć rozpatrzenie reklamacji.\nSkóra naturalna jest materiałem wrażliwym na sposób użytkowania oraz działanie czynników zewnętrznych. W miarę eksploatacji mogą się na niej pojawić: zarysowania, przetarcia, przebarwienia, skóra może zmięknąć, a warstwa połysku może stopniowo przecierać się, takie są właściwości tego materiału. Podobnie metalowe elementy okuciowe mogą z czasem zmieniać kolor. Są to procesy normalne i nieuniknione, wynikają bowiem z użytkowania.\nW przypadku pozytywnego rozpatrzenia reklamacji złożonej drogą kurierską, Sprzedawca wyśle do Klienta Produkt pełnowartościowy (naprawiony albo nowy), niezwłocznie – w ciągu 30 dni roboczych od momentu rozpatrzenia, a gdy okaże się to niemożliwe (np. wyczerpany nakład) Sprzedawca zwróci równowartość ceny Produktu zapłaconej przez Klienta oraz koszt przesyłki do wysokości najtańszej opłaty przesyłki w ofercie Sprzedawcy (tj. kurier DPD).\nZwrotu i reklamacji Produktów należy dokonać przesyłką kurierską lub paczką Poczty Polskiej na adres: Strzelców 48/1, 81-586 Gdynia (adres wyłącznie korespondencyjny).\nKorespondencję e-mailową należy kierować na adres: contact@zouzazouza.com.\nAdministratorem danych osobowych Użytkowników Sklepu jest Edyta Derdzikowska prowadząca działalność gospodarczą pod firmą\nDane osobowe Użytkownika przekazywane są dostawcom usług, z których korzysta Administrator przy prowadzeniu Sklepu. W szczególności dane osobowe mogą zostać przekazane do operatorów płatności (np. PayPal lub przelewy24.pl) w celu realizacji płatności oraz do firm kurierskich (np. DPD) w celu dostarczenia Produktu pod wskazany adres. Jeśli Użytkownik zapisze się na Newsletter, lub na Powiadomienie o dostępności, adres email Użytkownika i preferowana wersja językowa zostanie przekazana do MailChimp.\nW każdej chwili istnieje możliwość cofnięcia zgody na przetwarzanie danych w celach marketingowych lub zgody na przesyłanie informacji handlowej poprzez wysyłkę wiadomości mailowej zawierającej informację o cofnięciu zgody i wskazaniu, o którą zgodę chodzi na adres: contact@zouzazouza.com. Po odwołaniu zgody/zgód Użytkownik nie będzie otrzymywał materiałów marketingowych ani informacji handlowych pochodzących od Administratora. Wycofanie zgody/zgód nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem.\nIstnieje możliwość wniesienia sprzeciwu na przetwarzanie danych osobowych przez Administratora poprzez wysyłkę wiadomości mailowej zawierającej taki sprzeciw należy przesłać na adres: contact@zouzazouza.com\nUżytkownik ma prawo dostępu do treści swoich danych i ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania oraz wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania. W tym celu Użytkownik powinien skontaktować się mailowo z Administratorem na adres: contact@zouzazouza.com\nNapisz do nas: contact@zouzazouza.com\nSklep Zouza  


Spotkanie przedstawicieli ROMB z panem Adamem Suliga, nowym prezesem Fabryki Broni „Łucznik” Radom. - Andrzej Turczyn\nTak jak zawiadamiałem wcześniej, poprosiłem nowego prezesa Fabryki Broni „Łucznik” Radom o spotkanie. Na moją prośbę odpowiedź nadeszła niezwłocznie. Spotkanie odbyło się 17 sierpnia 2016 r. w Radomiu w siedzibie Fabryki. W spotkaniu w imieniu Ruchu Obywatelskiego Miłośników Broni uczestniczyłem ja oraz przewodniczący Rady Programowej ROMB Jarosław Lewandowski. Z panem prezesem Adamem Suliga w spotkaniu brał udział dyrektor handlowy Sebastian Babula. Spotkanie trwało prawie półtorej godziny.\nW trakcie spotkania przedstawiłem stowarzyszenie ROMB, w skrócie opisałem jak wygląda sytuacja z dostępem do broni palnej w Polsce, jak Polska wypada na tle innych krajów europejskich. Wyraziłem moje spostrzeżenia, a dotyczące posiadaczy pozwoleń na broń i ich oczekiwań pojawienia się na rynku broni polskiej produkcji. W szczególności wskazałem, że Polacy oczekują dostępności w ofercie dla cywilnych posiadaczy broni palnej pistoletu VIS oraz karabinka MSBS. Starałem się zwrócić uwagę na to, że już od 2011 roku rośnie liczba broni palnej, a zyski z tego rozwoju inkasują zagraniczni producenci broni z uwagi na praktyczne nieistnienie oferty cywilnej Fabryki Broni. Odniosłem się również do cen produktów FB widocznie przewyższających podobne oferowane na rynku produkty zagranicznych producentów. Dodatkowo wskazałem, że rynek broni palnej w Polsce ma potężny potencjał, a jest on blokowany wyłącznie administracyjnie i przez policyjną, a raczej milicyjną, praktykę stosowania prawa.\nJarosław Lewandowski przekazał prezesowi Fabryki Broni projekt ustawy o broni i amunicji, wskazując że pomiędzy pojawieniem się rynku broni palnej w Polsce, przyjęciem projektu ustawy istnienie ścisły związek. Prosiliśmy prezesa aby wspierał nasz projekt swoich kontaktach z politykami. Jarosław Lewandowski wskazał jaki mógłby być jego zdaniem kierunek działań gdyby nowy prezes Fabryki Broni chciał skierować ofertę fabryki także do cywilnych posiadaczy broni. Nakreślony przez Jarosława Lewandowskiego kierunek to wspieranie zawodów 3gun. W ofercie Fabryki Broni jest karabin, jest pistolet warto by było podjąć wysiłek produkcji strzelby. Jak wskazuje historia fabryki broni CZ, oparcie swojego rozwoju o rynek cywilny, a nie wojskowy, przynieść może znacznie lepsze efekty.\nPrzedstawiliśmy pomysł powołania do życia organizacji społecznej, jakiegoś stowarzyszenia, które mogłoby prowadzić działalność doradczą, ekspercką ale i piarową, na rzecz Fabryki Broni „Łucznik” Radom.\nDyrektor handlowy uczestniczący w naszym spotkaniu, starał się zaprezentować powody które sprawiają, że oferta Fabryki Broni „Łucznik” Radom jest tak skąpa wobec cywilnych posiadaczy broni palnej. W rozmowie nie padły żadne deklaracje co do wznowienia produkcji pistoletu VIS, a karabinek MSBS miały być wprowadzony do oferty cywilnej dopiero po rozpoczęciu sprzedaży do wojska. Dyrektor handlowy próbował nam przedstawić powody, które cywilni posiadacze broni palnej powinni zrozumieć, a które sprawiają, że cywilna oferta FB praktycznie nie istnieje.\nPrezes Fabryki Broni „Łucznik” Radom bardziej słuchał niż sam mówił. Taka też była idea spotkania, zaprezentowanie stanowiska organizacji społecznej. Z rozmowy wynikało, że pan Adam Suliga poznaje branżę, że nie jest jeszcze dostatecznie obeznany z właściwościami rynku broni palnej. Po spotkaniu poprosił nas o przedstawienie naszych koncepcji w formie pisemnej. Pan prezes wyraził stanowisko, że zdaje się być rzeczą oczywistą, że im więcej posiadaczy broni palnej, tym większe jest społeczne bezpieczeństwo. Wyraził również pogląd, że istotne jest to, aby Fabryka Broni „Łucznik” Radom nie bazowała wyłącznie na zamówieniach wojskowych.\nNa koniec spotkania było pamiątkowe zdjęcie.\nMoje wnioski ze spotkania przedstawię w osobnym wpisie, a może nawet kilku. Naprawdę jest o czym pisać. Szczególnie uważnie słuchałem tego co mówił pan dyrektor handlowy i na podstawie tego mam bardzo wiele swoich przemyśleń. W kolejnych wpisach, które będą miały charakter moich subiektywnych ocen, wprowadzą dalsze elementy ze spotkania, które dla dokumentalnego charakteru niniejszego wpisu, nie miały istotnego znaczenia.\nZapowiem tylko tyle. Nastąpiła poważna zmiana na fotelu prezesa Fabryki Broni, zmiana która mam nadzieję skruszy postpeerelowskie zwyczaje i nawyki działania polskiego producenta broni.\nTags: Adam Suliga, Fabryka Broni, Jarosław Lewandowski, Łucznik Radom, ROMB


Gruzja - Wirtualny przewodnik turystyczny - navtur.pl\nGruzja (საქართველო) - Przewodnik\nKraj: Gruzja · Kontynent: Europa\nStolica: Tbilisi · Waluta: Lari\nPowierzchnia: 69 700 km² · Populacja: 3 718 200\nMiasta Bonek· 672\nObiekty sakralne Bonek· 669\nGruzja - Informacje ogólne o kraju\nGruzja to niewielkie państwo położone na pograniczu Europy i Azji, na terenie Kaukazu Południowego pomiędzy Morzem Kaspijskim i Czarnym. W swoim obecnym kształcie państwo powstało w 1991 roku po rozpadzie Związku Radzieckiego. Stolicą i zarazem największym miastem Gruzji jest Tbilisi, przy czym od 2012 roku siedzibą parlamentu jest Kutaisi a sądu konstytucyjnego Batumi. Gruzja podzielona jest na dwie republiki autonomiczne Abchazję i Adżarię oraz dziewięć regionów administracyjnych i miasto wydzielone Tbilisi. Faktycznie zaś, po wojnie Wojnie w Osetii Południowej jaka stoczona została w 2008 roku Abchazja oraz były obwód autonomiczny Osetia Południowa nie znajdują się pod kontrolą władz gruzińskich (stacjonują w nich wojska rosyjskie) i stanowią państwa nieuznawane. Gruzja jest krajem zróżnicowanym zarówno pod względem geograficznym, jak i kulturowym. Północna granica państwa przebiega wzdłuż Pasma Głównego (Wododziałowego) Wielkiego Kaukazu. Najwyższym szczytem kraju jest i zarazem trzecią co do wielkości górą Kaukazu jest Szchara. Mierzy 5193 metry n.p.m. i znajduje się na granicy gruzińsko-rosyjskiej. Z kolei najbardziej znanym szczytem Gruzji jest mierzący przeszło 5033 metry n.p.m. Kazbek. Góra znajduje się w pobliżu słynnej Gruzińskiej Drogi Wojennej. Wybierając się w góry warto pamiętać, że Gruzja nie dysponuje zrzeszonymi górskimi służbami ratowniczymi, przez co tamtejszy system ratunkowy jest raczej mało wydajny i nieefektywny. Gruzja to kraj bogaty w liczne zabytki oraz urokliwe miasta. Praktycznie na każdym kroku natrafić tu można na stare klasztory, cerkwie, skalne miasta czy średniowieczne twierdze. Bogata kultura gruzińska, w której dużą rolę odgrywa zamiłowanie do biesiad, muzyki i zasada gościnności są magnesem, który przyciąga turystów z całego świata. Od 2014 roku Gruzja jest krajem stowarzyszonym z Unią Europejską, a od 2016 jest członkiem strefy wolnego handlu z Unią Europejską.\nUWAGA: Należy pamiętać, że Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza wszelkie próby wjazdu do Gruzji z terytorium Federacji Rosyjskiej przez tereny separatystycznej Abchazji i Regionu Cchinwali (Osetia Południowa). Przekroczenie granicy w tym miejscu, a następnie wtargnięcie na terytorium Gruzji może mieć opłakane konsekwencje, włącznie z karą pozbawienia wolności.\nGruzja - Kilmat\nNa terytorium Gruzji panuje klimat podzwrotnikowy, wilgotny w zachodnich regionach i kontynentalny na wschód od Gór Suramskich. Z uwagi na górzystość kraju klimat odznacza się silną piętrowością. Ogromne bogactwo warunków pogodowych na tak niewielkim obszarze jest efektem zróżnicowanej rzeźby, jednoczesnej bliskości morza i rozległych połaci lądu. Najwięcej opadów notuje się na stokach gór Mescheckich, w pobliżu Batumi, zaś wyjątkowo suche są południowo-wschodnie krańce Gruzji. Zima jest chłodna z niskimi, ale przeważnie dodatnimi temperaturami. Wiosna charakteryzuje się w miarę ciepłą pogodą oraz umiarkowanymi opadami. Latem jest gorąco, temperatury mogą być bardzo wysokie, opady są umiarkowane, ale wilgotność jest wysoka. Jesień jest znacznie bardziej wilgotna, a temperatury są dużo niższe niż latem.\nGruzja - Wademekum turysty\nGóry Bosa Stopa· 28\nGóry Bosa Stopa· 19\nGóry Bosa Stopa· 13\nGóry Bosa Stopa· 16\nGruzja - Zabytki i atrakcje\nZamek w Surami\nMonastyr św. Jerzego w Bodbe\nMonatyr Shio Mgwime\nStanowisko Archeologiczne Hominidów w Dmanisi


Luka w iOS, pozwala monitorować w tle wszystkie akcje wykonywane na ekranie dotykowym | AppleCenter.pl\nLuka w iOS, pozwala monitorować w tle wszystkie akcje wykonywane na ekranie dotykowym\nTemat śledzenie i szpiegowania użytkowników smartphone’ów jest bardzo głośny od jakiegoś czasu. Tym razem nie będę jednak pisał na temat NSA.\nNaukowcy z firmy FireEye poinformowali na swoim blogu o odkrytej luce w iOS, które pozwala złośliwej aplikacji śledzić w tle właściwie każdą czynność wykonywaną na urządzeniu mobilnym Apple. Nie trudno się domyślić, że na wszelkiego rodzaju szkodliwe oprogramowaniu, w pierwszej kolejności narażone są urządzenia z wykonanym Jailbreakiem, których właściciele instalują aplikacje z innych źródeł niż App Store.\nFireEye postanowiło jednak sprawdzić, czy osoby użytkujące iPhone’y i iPady zgodnie z zasadami Apple są całkowicie bezpieczne? Stworzonej przez nich aplikacji, wykorzystującej lukę w systemie, udało się przejść proces weryfikacji App Store i tym samym wykazać, że zagrożenie jest jak najbardziej realne dla wszystkich użytkowników iOS.\nStworzona aplikacja do monitorowania użytkownika była przeznaczona na urządzenia z iOS 7.0.x bez jailbreaka. Aplikacja była w stanie rejestrować w tle wszystkie akcje wykonywane na ekranie dotykowym, wciśnięcia przycisku Home, czy przycisków głośności. Następnie, wszystkie zgromadzone dane były przesyłane na zewnętrzny serwer. Zagrożenie jest naprawdę duże, jeśli weźmiemy pod uwagę, że w ten sposób można dokładnie zrekonstruować co użytkownik robił na swoim urządzeniu i przede wszystkim jakie dane (hasła!) wpisywał za pomocą klawiatury ekranowej. Poniżej możecie obejrzeć przykładowy raport przesłany przez aplikację:\nFireEye testowało exploit na iPhone’ie 5S z iOS 7.0.4, jednak sprawdzono, że podatne są na niego także inne urządzenia oraz systemy w wersjach 7.0.5, 7.0.6 oraz 6.1.x.\nPomimo tego, że iOS 7 oferuje możliwość wyłączenia w ustawieniach Odświeżania w tle, tylko częściowo może to ochronić przed luką i złośliwą aplikacją, która z niej korzysta. Dla przykładu, aplikacje odtwarzające muzykę, mogą ją odtwarzać w tle niezależnie od tego, w jaki sposób skonfigurowane jest Odświeżania w tle. FireEye informuje, że mogłoby to zostać pomyślnie wykorzystane do przemycenia złośliwego kodu i monitorowania w tle.\nNa szczęście, aplikacja nie jest w stanie działać bez wiedzy użytkownika w 100%. Co prawda możemy być nieświadomi tego, że jakaś aplikacja nas monitoruje, jednak w przeciwieństwie do wielu innych wirusów i zagrożeń, które czyhają na nas w Internecie, aplikację musimy najpierw sami uruchomić, a całkowite jej wyłączenie (poprzez dwukrotne naciśnięcie przycisku Home i przesunięciu jej podglądu do góry), jest równoznaczne z tym, że kończą się także wszystkie akcje wykonywane przez nią w tle. Tego typu aplikacja nie jest też w stanie uruchamiać się automatycznie, przy starcie urządzenia.\nFireEye współpracuje obecnie z Apple w celu naprawienia luki. Pozostaje teraz czekać na aktualizację i mieć nadzieję, że nikt wcześniej nie odkrył luki i któraś z używanych przez nas aplikacji nie zawiera złośliwego kodu.\n[source name=”FireEye” url=http://www.fireeye.com/blog/technical/2014/02/background-monitoring-on-non-jailbroken-ios-7-devices-and-a-mitigation.html]\nPowiązane z:Bezpieczeństwo, FireEye, iOS 6, iOS 7, Luka w iOS\nTim Cook wspomina Steve’a Jobsa\nDlaczego aktualizacje iOS 7.0.6 i 6.1.6 są bardzo ważne?


Szklane kubki drukuj szybko i tanio na FLYERALARM\nDobrze leży w dłoni i wygląda przepięknie z nadrukowanym logo: kubek z hartowanego szkła z uchem. Może być używany w barach, restauracjach, kawiarniach lub na imprezach firmowych. Możesz zaoferować w nich swoim gościom wino, wodę, lemoniadę lub herbatę. Chcesz zaserwować ciasto w kubku na deser? Szklane kubki nadają się do używania w mikrofalówce i można je myć w zmywarce.\nkubek stożkowy o pojemności 320 ml, wysokość: 11 cm, średnica: 8,0 cm\nkubek klasyczny o pojemności 340 ml, wysokość: 9,8 cm, średnica: 8,7 cm\nobszar drukowania 320 ml: 18 x 7 cm\nobszar drukowania 340 ml: 19 x 6 cm\nDo wzoru produktu: szklane kubki\nSzklane kubki - zamów poniżej


Działalność wielobranżowa Usługi ogólnobudowlane w nf.pl\nDziałalność wielobranżowa Usługi ogólnobudowlane\nUl. Centralna 9Środa Wielkopolska\nARCHITEKTURA Osiedle Rodzinne Wille Jagodno docelowo tworzyć\nbędzie 122 mieszkania, w kameralnej zabudowie typu wille\nmiejskie. Budowa podzielona została na dwa etapy w pierwszym\nzrealizowanych zostanie 35 budynków – 70 mieszkań. Projekt osiedla\nzakłada budowę mieszkań 3 i 4-pokojowych w zabudowie domów\nszeregowych, gdzie każdy budynek składał się będzie z dwóch\nniezależnych lokali mieszkalnych. Zespół mieszkaniowy stanowić\nbędzie unikalne połączenie zalet wynikających z posiadania własnego\ndomu w przystępnej cenie i łatwością utrzymania mieszkania. Klienci\nbędą mogli wybrać pomiędzy mieszkaniami jedno i wielopoziomowymi, w\nzależności od pionowego lub poziomego podziału budynku, o metrażach\nod 65 m2 do 133 m2 powierzchni użytkowej. Do każdego mieszkania\nprzynależy garaż, wiata, lub miejsce postojowe, oraz pomieszczenie\ngospodarcze. Każde z mieszkań zostało zaprojektowane z myślą o\nindywidualnych potrzebach mieszkańców, funkcjonalne rozkłady\nwnętrz, doskonałe doświetlenie pomieszczeń, prywatne ogródki i duże\ntarasy, wszystko to składa się na atrakcyjnosc naszej oferty i\nzapewnienia komfort przyszlym mieszkancom. Elementy małej\narchitektury zastosowane na osiedlu, są umiejetnie wplecione w\narchitekture budynkow, i dodatkowo wzbogacaja atrakcyjność wizualną\ni użytkową osiedla. Projekt architektoniczny opracowany został\nprzez znaną wroclawska firmę Grupa Platforma , która w swoim\ndorobku posiada wiele nagród i wyróżnień w dziedzinie architektury,\nmiędzy innymi wyróżnienie w roku 2010 w konkursie realizacji\narchitektonicznych Piękny Wrocław za zespół domów szeregowych\nprzy ulicy Marmurowej we Wrocławiu oraz pierwszą nagrodę w roku\n2011 na najlepszą realizację w kategorii budynków mieszkalnych\njednorodzinnych konkursu Piękny Wrocław dla willi przy ulicy\nStorczykowej we Wrocławiu. Osiedle Rodzinne Wille Jagodno,\nspełniać będzie również najwyższe standardy w dziedzinie ochrony\nśrodowiska i ekologii. FUNKCJONALNOŚĆ Najważniejszymi elementami\nwpływającymi na funkcjonalność mieszkania są rozkład pomieszczeń,\nich ilość, oraz odpowiednio rozłożone metraże. Wszystkie te\nelementy były priorytetem podczas projektowania osiedla „Rodzinne\nWille Jagodno”. W efekcie pracy projektantow powstaly mieszkania w\ndwóch układach funkcjonalnych poziomym - z ogródkami w parterze i\ntarasami na pietrze , oraz w ukladzie pionowym - wielopoziomowe.\nDodatkowym atutem lokali z dostepem do poddasza jest możliwość jego\nadaptacji i uzyskania od 30 m2 do 70 m2 dodatkowej powierzchni\nmieszkania! Niewątpliwym atutem projektu, jest jego kameralna\nzabudowa oraz przestrzenne wnętrza z ciekawymi perspektywami\nwidokowymi na zieleń ogrodową za oknami. Wszystkie mieszkania\nposiadac będą własne niezależne wejścia i układy komunikacyjne,\nzapewniające wygodny dostęp do każdego z nich oraz przynależnych\nmiejsc garażowych. Osiedle zaprojektowane zostało ze szczególnym\nuwzglednieniem dobrego nasłonecznienia zarówno dla mieszkań jak też\nogrodów, tarasów, które staną się ulubionym miejscem zabaw Państwa\ndzieci, oraz spotkań z rodzinnych. Ponadto zespół „Rodzinne Wille\nJagodno” oferuje dodatkowe, wspólne tereny zielone, urządzone w\nformie ogrodów. Deweloper zapewnił również dogodny dojazd do\nwszystkich domów poprzez trzy wjazdy komunikacyjne połączone z\nulicą Sygnałową. W dbałości o bezpieczeństwo przewidziano budowę\nłagodnie wyprofilowanych progów spowalniających na drogach\nwewnątrzosiedlowych oraz wyznaczenie strefy ruchu spowolnionego do\n30 km/h. Każde z mieszkań wyposażone zostanie w nowoczesny gazowy\npiec grzewczy dwufunkcyjny o zamknietej komorze spalania co zapewni\nbezpieczenstwo i wygodę użytkownikom, szczególnie w sezonie\nzimowym. Dodatkowo w wiekszosci mieszkań zamontować będzie można\nkominek, co w znacznym stopniu przyczyni sie do oszczędności w\nzużyciu gazu, oraz uprzyjemni długie zimowe wieczory w rodzinnym\ngronie przy palącym się kominku. OSZCZĘDZAMY ŚRODOWISKO I PAŃSTWA\nPIENIĄDZE Inwestor decydując się na szereg rozwiązań technicznych i\nfunkcjonalnych zadbał o oszczędność w utrzymaniu mieszkań przyszłym\nużytkownikom. Rozwiązanie szeregowe domów pozwala na mniejsze\nzużycie ogrzewania dzięki eliminacji elewacji bocznych. Każdy lokal\nmieszkalny jest wyposażony w piec gazowy dwufunkcyjny z zamkniętą\nkomorą spalania, zapewniający wysokie bezpieczeństwo domowników\nprzed możliwością ulatniania się gazu lub dwutlenku węgla. Powyższe\nrozwiązanie eliminuje również konieczność stosowania dodatkowych\notworów napowietrzających, które w okresie grzewczym są istotnym\nczynnikiem strat ciepła. Proponowany piec można obudować w formie\nmebla wkomponowanego w ciąg zabudowy kuchennej czy łazienki.\nOdpowiednie grubości ścian i izolacji termicznej wykończonej\nmineralnym tynkiem zapewniają naturalny mikroklimat wewnątrz\nmieszkań i wysoki komfort akustyczny. KAMERALNOŚĆ Niespotykaną\ncechą w podobnych realizacjach Wrocławskich jest konsekwentne\nzróżnicowanie skali i formy architektury budynków. Inwestor\nświadomy korzyści z tego płynących zdecydował się na rozwiązania\ndzięki, którym możliwa jest indywidualna identyfikacja każdego\nmieszkańca z „jego” częścią osiedla. Układ urbanistyczny wprowadza\nczytelny podział na poszczególne obszary osiedla zaaranżowane w\n„mini” zespoły domów. Architekci wprowadzili również gradację\nwysokości poszczególnych typów budynków. Najwyższe domy typu A i B\no wysokości 10,2m zlokalizowano wzdłuż ulicy sygnałowej natomiast\nniższe typu D wzdłuż osiedlowej uliczki. Najniższe budynki typu C\nzaprojektowano od strony północno-zachodniej, które wraz z\nbudynkami typu D tworzą przytulne, wewnętrzne ogrody. Stosowne\nodległości miedzy domami zapewniają dobre doświetlenie całego\nosiedla. Mieszkaniec ma przyjemność zamieszkania w niewielkiej\nwspólnocie, w estetycznym otoczeniu i „ludzkiej” skali\narchitektury, równocześnie nie wyprowadzając się z miasta. Więcej o\nstandardzie wykończenia mieszkań


Regulator siły hamowania Honda Civic V części używane. Zadzwoń 703 500 202\nRegulator siły hamowania Honda Civic V\nCena Regulator siły hamowania Honda Civic Cena\nOferta części samochodowych Honda Civic przedstawiamy tutaj ofertę sprzedaży części używanych o nazwie Regulator siły hamowania. Znajdziesz u nas części w kategorii Hamulce. Niniejsza oferta sprzedaży części została wstawiona w dniu 2018-03-08 , ale jeśli nie zdecydujesz się już dzisiaj to może zostać sprzedane w dniu 2018-04-24 - numer oferty 31303831. Część używana Regulator siły hamowania do Honda Civic V przeznaczona jest dla blacharza lub mechanika lub zwykłego Kowalskiego rzecz jasna – na sprzedaż. Sprzedający części ma na regałach 6 sztuk tych części samochodowych. Cena Regulator siły hamowania Honda Civic V 2.0 1992 terenowy. Tanio Regulator siły hamowania Honda Civic V 2.0 1992 terenowy. Producent tego auta zamontował silnik o poj. 2.0 i prawdopodobnie o ile pamięć nas nie myli te auto wyprodukowano około 1992. Nadwozie tego pojazdu to terenowy i jest to auto producenta Honda. Ten model Civic wychodził w takich wersjach IV, V, VI, VI FL, VII, VII FL, VIII, VIII FL, IX.\nNa szrocie w okolicy kupiłem niedawno regulator siły hamowania . Podobno najczęściej psująca się część do Honda Civic wersja V. Nie zapomnę jak podwiozłem moją kumpelę i powiedziała, że to świetny ten Honda Civic. To jest najlepszy samochód na świecie i bezawaryjny. Dowiedziałem się od kolegi że Honda Civic to samochód bardzo bezpieczny z wystarczającym bagażnikiem i dużym zbiornikiem paliwa. Nie wiem, co najczęściej się psuje w Honda Civic bo mnie to nie interesuje. Chyba zapiszę się do klubu miłośników fanklub Honda Civic. Dla tego auta mogę zrobić wszystko. Wczoraj auto uległo awarii i potrzebowałem regulator siły hamowania do Civic. Nie szukałem daleko części miała stacja demontażu pojazdów Śrem. Największy szrot samochodowy w moim mieście więc tam kupuję klamoty do auta. Myślałem, że mają części tylko do samochodów francuskich ale kupiłem u nich regulator siły hamowania. Wszystko było na miejscu z regulator siły hamowania nie było problemu wszystko sprawne Jest już więcej sprzedawców i części niż na giełdzie części używanych w Poznaniu więc kupuję. Wpisałem regulator siły hamowania na Moto2.pl i teraz czekam na odpowiedź sprzedawcy części. To taka internetowa giełda części używanych z dużą ilością firm. Szukałem całego przodu do auta więc wpisałem na tej stronie i wszystko dostałem na jednym szrocie.\nPodczas bardzo brzydkiego dnia chciałem zrobić zakupy wieczorem ale na parkingu ktoś uderzył w mój samochód Honda Civic. No to pięknie, wspaniałe, szukamy regulator siły hamowania. Nie wszystko jest białe i czarne w każdym razie będę tego potrzebował i znajdę na moto2 Honda Civic. To niesamowite uczucie gdy wiem że mogę sam naprawić regulator siły hamowania w Honda Civic. Raczej ta usterka która mnie trochę denerwuje nie jest taka straszna, bo sąsiad nie raz to naprawiał. Jutro wypije dobrą kawę będę skoncentrowanej i dojadę do celu nie uszkadzając regulator siły hamowania do Honda Civic. Stwierdziłem że poszukam w Internecie na moto2 i tanio kupię regulator siły hamowania. Kasa nie leży na ulicy więc kupiłem części w Śrem. U kumpla z okna widziałem jak mają dużo regulator siły hamowania. Zobaczyłem na tym placu calutkie Honda Civic na części.\ntanio Regulator siły hamowania Honda Civic V


Webinar Veeam - monitoring środowisk wirtualnych - Virtual-IT - Wirtualizacja, cloud computing, green-it, storage, data center\nWebinar Veeam - monitoring środowisk wirtualnych\nOpublikowano: piątek, 11, styczeń 2019 11:46\nWe wtorek 15 stycznia 2019 r. odbędzie się webinarium organizowane przez Veeam Software, zatytułowane: Veeam Availability Suite - monitorowanie i raportowanie, podczas którego poznasz możliwości monitorowania oraz raportowania w środowiskach wirtualnych opartych o VMware vSphere oraz Microsoft Hyper-V.\nW trakcie webinarium Tomasz Turek, Systems Engineer w Veeam Software, opowie w jaki sposób wykorzystywać zawarte w Veeam Availabilty Suite moduły do monitorowania w czasie rzeczywistym, moduły do tworzenia dashboardów oraz generowania długoterminowych raportów analizujących trendy, inwentaryzujących infrastrukturę czy służących na potrzeby audytowe. Dodatkowo omówimy możliwości podłączenia oraz monitorowania infrastruktury backupowej opartej o Veeam Backup & Replication.\nW czasie webinarium poznasz:\n• proces instalacji oprogramowania;\n• możliwości monitorowania w czasie rzeczywistym;\n• jak skonfigurować przykładowy dashboard;\n• jak wygenerować raporty dotyczące infrastruktury wirtualnej oraz środowiskabackupowego.\nData: Wtorek, 15 stycznia 2019 r.


Mikołaj - Telewizor z kinectem | Fundacja Mam Marzenie\nTelewizor z kinectem\nW ciepłe, słoneczne kwietniowe popołudnie wybraliśmy się w podróż aby spełnić marzenie Mikołaja. Po prawie dwu godzinnej jeździe dotarliśmy do naszego Marzyciela. Gdy zawitaliśmy do jego domu od razu zorientował się po co przyjechaliśmy, ponieważ ciężko było nam ukryć tak spory prezent jak Xbox i telewizor. Po przywitaniu się z nami chłopiec rozpoczął rozpakowywanie prezentów. Najpierw wziął mniejsze pudełko w którym znajdowała się konsola. Uśmiech malca powiększał z każdą kolejną wyjmowaną częścią. Chłopiec samodzielnie zaczął podłączać kable i był tak pochłonięty tym zajęciem, że zapomniał o swoim drugim pudle z prezentem. Dopiero gdy miał już ochotę zagrać zorientował się, że do gry potrzebny jest mu telewizor, który następnie pomogliśmy mu rozpakować. Gdy wszystko już było wypakowane zajęliśmy się podłączaniem nowego sprzętu aby Mikołaj mógł z niego korzystać. Gdy wszystko już było ustawione i przygotowane Marzyciel rozpoczął zabawę z nową konsolą. Najwięcej radości sprawiły Mikołajowi gry na kinect.\nPo wykonaniu pamiątkowych zdjęć i wręczeniu dyplomowi naszemu Marzycielowi musieliśmy się z nim pożegnać, ponieważ na dworze już zaczęło się ściemniać a przed nami była jeszcze długa droga. Jednak opuszczaliśmy go z uśmiechem na buziach, ponieważ udało nam się uszczęśliwić kolejne chore dziecko i mieliśmy pewność, że tego wieczoru Mikołaj nie będzie się nudził.\nRelacja Kinga L.


Jakie są Pliki GIS? Uczyć się historii i jak otworzyć\nRozszerzenie Plików Home / GIS Files\nFormaty plików GIS\nCO TO JEST GIS plik?\nGIS lub plik Geographic Information Systems jest używany do przechowywania informacji geograficznej w zakodowanym formacie w systemie komputerowym. Pliki GIS są dodatkowo podzielone na innych formatów, w tym formatów rastrowych, formatach wektorowych, formatów sieciowych i innych mniej popularnych formatów.\nRaster pliki składać się z wierszy i kolumn danych pikseli z każdej pojedynczej komórki przechowującej jedną wartość. Zazwyczaj jest to wartość koloru. Inne wartości mogą być również związane z temperaturą koloru, nasycenie i więcej.\nWektory są używane do wyrażania cech geograficznych za pomocą kształtów geograficznych. punktów zerowymiarowa są stosowane na określenie jednego punktu odniesienia linii jednowymiarowe (lub poliliniami) mogą być używane do reprezentowania właściwości liniowych i dwuwymiarowy wielokąty mogą być używane do identyfikowania konkretnego obszaru, takiego jak obszar na powierzchni ziemi.\nJAK SĄ PLIKI GIS wykorzystane?\nPliki GIS są wykorzystywane przez oprogramowanie map i systemów GPS do przechowywania informacji o terenie. Informacje te mogą obejmować wzniesienie terenu, topograhy, odległości, trasy pomiędzy dwoma określonymi punktami, i wiele więcej.\nJakie są popularne GIS Files Extensions?\nFormat pliku GST lub MapInfo Geoset jest używany przez MapInfo, stacjonarnego systemu informacji geograficznej dla mapowania i analizy lokalizacji. Pliki GST są używane do przechowywania danych o miejscach wewnątrz danego regionu (lub obszarze mapy) i może zawierać również dodatkowe informacje, takie jak raster obrazu umieszczonego na mapie jako dodatkową warstwę.\nAPL lub ArcPad Layer Plik jest używany przez ArcPad, telefon odwzorowania pola i zbierania danych oprogramowanie specjalnie dla specjalistów GIS. Pliki APL może być używany do przechowywania właściwości warstwy map na mapie ArcGIS tym funkcje, wagi, jak również wyrażenia oznakowania dla tej warstwy.\nFormacie GPX lub GPS Exchange jest popularnym formatem wymiany danych pomiędzy aplikacjami GPS. Wykorzystuje schemat XML i jest otwarty typ pliku źródłowego. Można przechowywać dane o lokalizacji w tym elewacji, czas itp w postaci znaczników. Ponadto zawiera dane w tym waypointy, trasy i rodzaje ścieżek.\nFormat pliku Język KML lub Keyhole Markup jest oparty na XML i może przechowywać adnotacje geograficznych, jak również wizualizacje, takie jak oznaczenia miejsc, opisów tekstowych, obrazów, a nawet modeli 3D. Jest ona powszechnie stosowana na internetowy oparty mapy 2D i 3D, takich jak przeglądarek ziem Google Earth.


Sanktuarium w Bardzie, atrakcja barda | PolskieSzlaki.pl\nCudowna Figurka w Bardzie Klasztor Muzeum Sztuki Sakralnej Mapa z zaznaczonymi atrakcjami\nCudowna Figurka w Bardzie\nKościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Bardzie to zabytkowy obiekt pocysterski, który stanowi dziś Sanktuarium MB Strażniczki Wiary. Powstanie sanktuarium maryjnego w Bardzie związane było z obecnością Cudownej Figurki Matki Bożej Bardzkiej, która pojawiła się w Bardzie na pewno już w XII wieku. Dziś figurka słynąca łaskami eksponowana jest w ołtarzu głównym bazyliki.\nObecny barokowy kościół Nawiedzenia NMP wzniesiony został w latach 1686-1704 przez cystersów z Kamieńca Ząbkowickiego. Wcześniej w tym miejscu stały dwa mniejsze kościoły tzw. czeski i niemiecki, ale nie mieściły one wystarczającej liczby pielgrzymów.\nKościół w Bardzie\nW świątyni warto zwrócić uwagę na tabernakulum, ambonę, chrzcielnicę oraz organy, to elementy, które w epoce baroku uważano za najważniejsze w wyposażeniu kościoła. Oczywiście prym wiedzie ołtarz główny, pochodzący z 1715 roku. Ten oryginalny ołtarz jest dziełem Mikołaja Richtera i kryje obraz ze sceną nawiedzenia Św. Elżbiety przez Matkę Bożą. W zwieńczeniu ołtarza natomiast ustawiono Figurę Matki Bożej Bardzkiej w szklanej osłonie.\nPrzy świątyni stoi murowany klasztor z lat 1712-1716 zbudowany w miejscu wcześniejszego z drewna, który spłonął. Na parterze klasztoru znajduje się zamknięta kratą tzw. Kaplica Wotywna z ogromną ilością zabytkowych obrazów wotywnych. Korytarze na pierwszym piętrze natomiast mieszczą Muzeum Sztuki Sakralnej.\nPośród ciekawych eksponatów w Muzeum zwraca uwagę zbiór figurek Matki Bożej Bardzkiej z XVII-XIX wieku oraz kolekcja korpusów ukrzyżowanego Chrystusa. Jednym z najpiękniejszych i najcenniejszych zabytków w Muzeum jest monstrancja ze złoconego srebra, ufundowana w 1674 roku przez opata kamienieckiego.\n50°30'21 N, 16°44'25E