Pusta sala - Page 14\non Pon Wrz 02, 2013 2:41 pm\non Wto Paź 18, 2016 11:58 pm\nMartwi? Ci, którzy odeszli przedwcześnie gdy bezlitosna kostucha zacisnęła swe zimne, z pewnością pozbawione artyzmu dłonie na ich bladych skroniach, by w pozbawionym jakiejkolwiek czci geście osunąć je na młode gardła i wyrwać z nich ostatnie, niewinne tchnienie? Ci, którzy z kostuchą byli na "Ty" i sami to tchnienie odbierali, nim ta - podstępna - obrócila się przeciwko nim? A może Ci połowicznie martwi za życia? Zlęknieni, jak zlękniony był pewien Ślizgon, osuwający się właśnie po kamiennej ścianie pustej sali i zrezygnowani, jak zrezygnowana była drobna Puchonka, o której oczach dość już razy wspomniano, że były zmęczone, by wspominać o tym po raz kolejny. Ta, która wyjątkowo nigdzie się nie spieszyła. Która odpuściła. Która sunęła wolno korytarzem pierwszego piętra, w zbyt durzym swetrze i brązowych spodniach, wbijając sobie paznokcie we wnętrze dłoni i usiłując nie myśleć. Nie myśleć o niczym, bo wszystko co przychodziło do głowy ukrytej za kurtyną brązowych, skręconych włosów przyprawiało o drżenie. Niewyspanie spowodowane koszmarami, egzaminami, lekcjami białej magii i powiększającym się z każdym dniem lękiem już dawno zebrało swe żniwo, odmalowując się na jej bladej, dziecinnej wciąż twarzy i dobrało się wreszcie do wnętrza, zatruwając je o wiele szybciej niż dotąd. A Alice? Alice już nie miała siły się bronić.\nStała akurat przy jednym z parapetów gdy odgłos trzaskających drzwi zakłócił - dość nienaturalną jak na tę porę dnia - ciszę. Z ociąganiem obróciła głowę w tamtym kierunku i ciężko westchnęła, by po chwili oprzeć czoło o przyjemnie chłodną szybę. Głowa bolała ją od dobrych kilkunastu godzin. A może dni?\n- Itsy bitsy spider, waiting on the wall. You better watch out or she will have you caught... - zanuciła, sunąc cienkimi palcami wzdłuż okna. Która właściwie mogła być godzina? Nie miała pojęcia. Lepiej jednak by było, gdyby nikt jej nie przyłapał. To pozornie towarzyskie stworzenie łaknęło teraz samotności - dość ironiczne jeśli brać pod uwagę fakt, że pustka w dormitorium ją przerażała - i ciszy. Nawet jeśli zabijała. Puchonka chwyciła więc wytartą, skórzaną torbę i ruszyła przed siebie, akurat w stronę niedawnego trzaśnięcia. Wychodząc zza rogu przystanęła jak to już miała w zwyczaju i z obojętną miną zlustrowała oddalającą się sylwetkę. Gdy ta wreszcie zniknęła z pola widzenia wznowiła wędrówkę, licho wie czemu zerkając po drodze na drzwi pustej sali. Mała główka obracała się to w stronę klamki, to korytarza na którym mignęły jej plecy nieznanego osobnika. I tylko pary z uszu brakowało. Ostatecznie oparła dłoń na klamce i pchnęła te drewniane wrota, które oczywiście jak wszystkie w tym zamku otworzyły się z cichym skrzypnięciem i zajrzała do środka. Ciekawska dziewucha.\nZ początku nic nie wzbudzało zastrzeżeń. Z początku wszystko wyglądało normalnie i dopiero po chwili między jednym a drugim odbijającym się w uszach uderzeniem serca usłyszała dyszenie. Nie zastanawiając się nad tym co robi, zupełnie jakby zapomniała, że to pitolony Hogwart w którym prawdopodobieństwo przypadkowej śmierci było katastroficznie wysokie, wparowała do środka.\n- Blaise? - oczywiście, że rozpoznała skuloną na ziemi sylwetkę. Tę w przydużej szacie, przyzdobioną łagodnie opadającymi na ramiona, orzechowymi pasmami. - Blaise... - powtórzyła znowu, zdecydowanie tym razem ciszej. Wszystko zamarło i nie wiedziała nawet kiedy znalazła się obok, wcześniej butami miażdżąc kawałki rozrzuconego na podłodze szkła i nie zdając sobie sprawy z tego, że jeden z odłamków wbiła sobie w kolano, klękając obok sylwetki Króla w Glinianej Koronie. Blada dłoń odsunęła z twarzy ślizgona miękkie włosy, podczas gdy palce drugiej błądziły po jego policzku w uspokającym geście. Drżała.\non Sro Paź 19, 2016 12:50 am\nPamięć zderzenia pleców ze ścianą, uderzenie w nią potylicą, zachodziło mgłą - tą samą, zza której Alice oglądała świat przez swoje... zmęczone? - smutne oczy, złamane w pół - lustra duszy przecięte idealnie w połowie, sam zadecyduj, drogi Czytelniku, w której połówce chcesz się odbić - w tej objawionej, czy może tej ukrytej - jedna strona była na pokaz, druga kryła tajemnice. Blaise chciał zobaczyć tą drugą. Zamiast przyciągać tratwę można było przecież na nią wejść - skosztować słodkich ciastek, które zawijała w serwetkę, pobujać się na wahadle, przejść po błoniach i powytykać palcami kolejne drzewa i chmury, szukając fantazyjnych kształtów i psiocząc na samych siebie - te wspomnienia były o wiele bardziej jasne, niż wspomnienie pięciu sekund wstecz - chyba nawet nie pamiętał twarzy dziecka Slytherina, chyba nawet nie wiedział, jak się znalazł w tej sali - może był tutaj od samego początku? - pamiętał jedynie, że trzymał w dłoni eliksir - tej samej, która i teraz starała się ten eliksir ująć, przesuwając palcami po śliskiej, zalanej lekarstwem powierzchni, zbierając kolejne kawałeczki połamanego szkła - widzisz je, Alice? - tak wyglądają właśnie twoje oczy, tak wygląda ta krucha dusza, która dawno wysypała się z podestu, na którym powinna się znajdować - zamiast spoczywać w wygodnym salonie została zagoniona do ciemnych jaskiń, pomiędzy ciszę, która zabijała i samotność, która zajmowała się dobijaniem - dwie kochanki, które prowadziły dalej w chłód i ciemność, ku obojętności, ku tym potworom, które wielkością kwitły w twojej szafie i wszystkim obawom, które obijały się o bielmo twojej czaszki. Jeśli wbiłaś jeden z kawałków w swoje kolano to czy to oznacza, że byłaś w stanie odzyskać wszystkie kolejne..? Najpierw zbierzmy je w kupkę - będzie boleśnie, wiesz o tym. Jedyną przeszkodą było to, że kiedy komuś nie zależało, to wola na narażanie się na ból była zbyt znikoma, żeby w ogóle spróbować. Mamy pierwszy kawałek. Będę wierzyć, że nie ostatni.\nZnajomy głos nie przedostał się przez piszczenie w uszach za pierwszym razem - tak jak nie doszło do niego, że oprawca, który szykował tęgi wpierdol, sobie odpuścił - zaczerwienione, jadowite oczy, wyglądały przerażająco w tym półmroku, w niemal koci sposób odbijając światło wpadające do wnętrza z korytarza - nieprzytomne i niekontaktujące - aż w końcu zostały zaciśnięte, kiedy następne ukłucie bólu zaatakowało jego ciało - jednak to nie przez wzgląd na same oczy delikwent uciekł, przecież te widział już wiele razy w Pokoju Wspólnym - uciekł, bo z nosa bruneta toczyła się stróżka krwi - a przecież niczego nie zrobił - przecież tylko pchnął go na ścianę, bo tamten szedł jak pijany przez korytarz i go potrącił. Krew. Za dużo krwi było w tym miejscu. W tej szkole.\nDotyk chłodnej, kobiecej dłoni na policzku, kolejne wymówienie jego imienia - wymówienie? Wykrzyczenie? Chłopak rozchylił nieznacznie powieki, napięty do granic możliwości, walcząc o chociaż jeden oddech, o chociaż maleńką dawkę tlenu - zaciskająca się na ziemi dłoń przesunęła się w kierunku nogi ręki Alice, ale zamarła po drgnięciu, po ledwo dwóch centymetrach - niezdolność do wykrzesania woli poruszenia się - ból paraliżował całe ciało i nie pozwalał na skupienie się na czymkolwiek innym niż próbach oddychania - rozchylił nawet wargi, jakby chciał coś powiedzieć, jednak słowa tonęły w każdym następnym wstrząsie.\nJego ręka znów przesunęła się w kierunku rozlanego eliksiru.\nDruga wyrwała do Alice i zacisnęła na jej swetrze.\nNie było w tym niczego śmiesznego ani niczego aktorskiego.\nNiczego w jego otumanionej bólem twarzy i przerażeniem, co skłoniłoby do powiedzenia: hahaha, niezły żart, Rain.\non Sro Paź 19, 2016 1:56 am\nW tym zdecydowanie nie było nic śmiesznego. W rozbitej na ziemi fiolce, której fragment utkwił w nodze Puchonki i pozostał niezauważony póki nie zmieniła pozycji. W potłuczonej duszy, która kwiliła żałośnie, kiedy sama właścicielka nie wykazywała najmniejszych chęci do tego by jakoś ją połatać. W skulonej na ziemi sylwetce, której twarz kolejny raz broczyła krwią. W zlęknionym, zielonym spojrzeniu, które miast sypać zaczepnymi iskrami było zamglone i nieobecne. W tym kurczowym złapaniu jej swetra, które zmusiło do tego by pochyliła się jeszcze niżej.\nAlice odsunęła nogą fragmenty fiolki, które Blaise usiłował pochwycić i uniosła jego na wpół omdlałą sylwetkę, niejako się pod nią wsuwając. Opierając głowę Ślizgona na wątłej piersi, lewą ręką wycierała mu spływającą do ust stróżkę czerwonej posoki a prawą wyrzucała z torby wszystkie niepotrzebne graty. I pewnie przeklinała by się w duchu za ich ilość, gdyby tylko była teraz w stanie myśleć o czym kolwiek. Wreszcie trzęsące się palce natrafiły na chłód fiolki. Puchonka wyszarpnęła ją z torby i odkorkowała zębami, mokrą od krwi Blaise'a rękę przesuwając teraz na jego czoło. Opierając podbródek na czubku głowy chłopaka, przystawiła mu eliksir do ust i delikatnie przechyliła.\n- Przełknij to. Proszę. Proszę... - Dopiero teraz zorientowała się, że płacze. Ciężkie łzy wypływały z jej brązowych oczu i niknęły w miękkich włosach Raina. Błagalny ton ginął w wypełniającej salę ciszy. Dygocząca i blada, delikatnie kołysała trzymane w ramionach ciało i przyciskała usta do czubka głowy tego Padalca, modląc się o to by dał radę wypić lekarstwo. By płyn zadziałał. By nic mu się nie stało.\nA mogliśmy - Kochanie - razem łąką iść, świt witać po kolana w rosie...\nA mogliśmy - Kochanie - razem piwo pić...\nA mogliśmy - Kochanie - konie kraść, z niebieskiego, boskiego pastwiska...\n- Nic ci nie będzie... Nic ci nie będzie... - powtarzała jak nakręcona, do niego ale i do samej siebie, nie mogąc jednocześnie odważyć się by podnieść spojrzenie. Przechylić się i sprawdzić, czy zawartość fiolki została opróżniona... Jej wolna ręka nie przestawała głaskać go po głowie, od czasu do czasu zjeżdżając też na szyję i poszukując pulsu.\nWreszcie pociągnęła nosem i zamknęła kilka razy powieki, chcąc pozbyć się z nich zamazujących świat łez. Z mocno bijącym sercem, wstrzymując oddech i drżąc mocniej niż dotychczas przesunęła podbródek, by móc dojrzeć twarz Raina...\nEliksir Wiggenowy został zakupiony na fabule. W skrytce Aliciaka jest informacja, że jedną z trzech buteleczek ma ona przy sobie.\non Sro Paź 19, 2016 2:50 am\nMateriał giął się pod jego palcami niemal tak samo, jak ta różowa, urocza czapeczka, którą ciągle trzymał jak najważniejszy w swoim życiu medalion szczęścia - Pani Prefekt najwyraźniej lubiła rzeczy miękkie, które przyjemnie miętoliło się w palcach - tych dłuższych, które całkiem ładnie wyglądałyby trzymając pióro, gdyby rzeczywiście, tak jak to sam Król w Glinianej Koronie rozpowiadał, był arystokratą, co się zowie, potomkiem Czystej Krwi - ale Blaise Rain, którego złapała i podciągnęła do góry, opierając jego lecącą głową na swojej klatce piersiowej, wcale nie był miękki - teraz wydawał się jeszcze drobniejszy, jeszcze bardziej kościsty, teraz wydawał się bardziej drobny od wychudzonej Puchonki zawsze chodzącej w zbyt dużych ciuchach - może to działało tak: ona przygarniała rzeczy miękkie, by potem oprzeć na nich tego pożal się boże mężczyznę, który nijak nie wpasowywał się w eleganckich, wyniosłych Ślizgonów - nie teraz, nie tu... nie miesiąc temu, a tylko podczas ich pierwszego spotkania. Pamiętasz je jeszcze, Alice? Ja pamiętam bardzo dobrze. Brakowało nam obu od samego początku tej miękkości, która przy twoim dryfowaniu zapewniłaby miękką wyściółkę dla niewielkiego gniazdka, które można było ubić na skleconych ze sobą kłodach - kiedy już się tam ułożymy, zamiast spoglądać na te twarze na brzegu w próbach odnalezienia tam samej siebie, spojrzymy w gwiazdy - co ty na to? Były przecież takie piękne - i nie ważne, jak mocno złamane było twoje spojrzenie, te migoczące punkty potrafiły odbić się w każdym zwierciadle - chociażby było najbardziej zakrzywione i niechętne do przyjmowania światła.\nPodwinął nogi do góry, kiedy pozycja została zmieniona, kiedy został uniesiony, zaciągając się powietrzem, albo raczej chcąc nim zaciągnąć - i przesunął dłonią po ziemi, żeby znaleźć w niej podparcie, chociaż w jego mięśniach nie było nawet siły na utrzymanie się - całe podparcie odnajdywał w tym momencie w drobnej panience, drżącej w tym momencie chyba bardziej od niego, kiedy brał kolejne hausty powietrza, a którego to paniczne próby rozchodziły się bezradnością dźwięku po pustej sali.\nNa korytarzu jak na złość nikogo nie było.\nŚlizgon przymknął znów oczy, kiedy chłodna dłoń dotknęła jego rozgrzanego policzka, nie odczuwając teraz nawet takiego szczegółu jak to, że rozmazywała krew na całej jego twarzy, tak jak i ona tego nie odczuwała i nie dostrzegała - będzie przecież brudna, pobrudzą jej się przybory szkolne, mundurek... - i zmusił się do przechylenia głowy i puszczenia jej swetra, kiedy usłyszał krótkie polecenie i poczuł chłód fiolki przykładanej do warg - nakrył jej dłoń swoją, by ją przechylić - by połknąć fiolkę na raz, co przy niemożności złapania oddechu doprowadziło do napadu kaszli - i tylko fakt, że trzymała go w swoich ramionach, uchronił go przed kolejnym upadkiem na szkło i zimny kamień - te ramiona, ha! - jakim cudem one w ogóle miały siłę kogokolwiek utrzymać..?\nPierwszy kawalątek szkła - zobacz, Alice. Wcale nie jesteś tak bezradna.\nMijały kolejne sekundy, minuty - ręka Raina opadła na ziemię, jego oddech coraz bardzie się uspakajał i mięśnie rozluźniały - ale nawet nie drgnął, nie odezwał się ani słowem, by przerwać tą ciszę - pół leżąc, pół siedząc, opatulony ramionami, które wydawały się wręcz stworzone do tego, by go trzymać - przecież ich sylwetki tak do siebie pasowały w tym momencie, jak dwa puzzle, którym od zawsze przeznaczone było dopasować się do siebie wzajem - uspakajał się krok po kroku, chociaż kłamstwem byłoby powiedzenie, że były to kroki łatwe. Drżał już tak samo jak Alice. Z wyczerpania, z bólu, z nerwów, z zimna, które przeszywało jego ciało, spotykając się z ciepłem bijącym od ciała Alice - aż ciężko było powiedzieć, które z nich było bardziej zdenerwowane.\nOczy Raina były teraz już zaczerwienione od łez, które poznaczyły cicho i jego policzki, wypływając spod zamkniętych powiek.\nMogliśmy. Lecz właśnie sęk był w tym, że prawdopodobnie nigdy tak naprawdę nie będziemy mogli.\n- Cześć... Trutniu... - Rozchylił powieki, kiedy poczuł, że dziewczyna się poruszyła i nachyliła ku jego twarzy - sam obrócił twarz w jej kierunku, by na nią spojrzeć - zachrypnięty, słaby głos, ledwo wybrzmiał spomiędzy jego warg.\non Sro Paź 19, 2016 6:32 pm\nTik - tak, tik - tak... Mijały sekundy, niedające się policzyć za sprawą nierównego bicia wystraszonych serc. Tego puchońskiego, czystego, a mimo to zamkniętego na cztery spusty i tego należącego do gada, które przecież w ogólnym rozrachunku było dobre. Tak po prostu. Skłonne do tego by pochylić się nad rozpłaszczoną na podłodze szlamą, nawet jeśli wcześniej obdarzyło się ją kilkoma malowniczymi epitetami, a nawet pogładzić spięte plecy, choć narażało się przy tym na błyskawice. To pierwsze spotkanie? Wydaje się jakby minęły od niego całe wieki, rok przynajmniej, a przecież to tylko miesiące... Miesiące pełne przepychanek i to nie tylko tych słownych, gdzie wszystkie troskliwe gesty można było policzyć na palcach jednej ręki. Chociaż jak teraz o tym myślę, to wprew pozorom było ich całkiem sporo! Jakoś tak tylko ginęły w ogólnym wydźwięku, no bo przecież nie wypadało o nich mówić. Ciężkie czasy! - jak to wszyscy krzyczeli, skazując tym samym siebie i innych na trzymanie głowy prosto. No bo trzeba było być dzielnym, trzeba było być silnym, brać wszystko na klatę i jeszcze mieć tyłek ze stali.\nAlice miała to w dupie. Tutaj, siedząc na zimnej podłodze i tuląc do siebie to drżące ciało, utytłana i zmęczona, wystraszona chyba jeszcze bardziej niż wtedy, gdy do Pokoju Wspólnego wrócił wyssany Colette, pozwalała łzą po prostu płynąć. Dużo ich było... Zdecydowanie zbyt dużo, by pozwoliła je komukolwiek oglądać, ale jakoś niemiało to znaczenia.\n- Truteń to to w paski... - stwierdziła, głosem niewiele silniejszym od głosu Raina. Zaróżowione wargi wykrzywiły się na moment w coś na kształt uśmiechu, a puchonka opuściła rękę na jego wciąż unoszącą się niespokojnie pierś. Nie wypuszczała go. Jeszcze nie. Zamiast tego wznowiła powolne kołysanie, podczas którego delikatnie go głaskała, usiłując tym samym uspokoić ich oboje.\nGwiazdy były w tej chwili bardzo daleko.\nDłonią, którą do tej pory trzymała na jego czole, odszukała dłoń Blaisa i obróciła ją delikatnie, wnętrzem do góry, oceniając skaleczenie.\n- Mogę spróbować coś z tym zrobić. - mruknęła, bez większego przekonania i powolutku odsunęła się do tyłu, by podepszeć plecy o ścianę. Podczas tej czynności, równie delikatnie, przesuwała też ciało Padalca, by w finalnym geście ułożyć je na wpół zgiętych nogach i podeprzeć mu głowę.\n- Powiesz mi co tu się stało? - jedynym już względnie czystym rękawem swetra przetarła mu policzek, nie zwracając uwagi na to, że jej twarz też przyzdobiona była powoli zasychającą, ciemnoczerwoną plamą a ze spuchniętych oczu ciągle się lało. Ha! Nie zwróciła nawet uwagi, że w całym tym ferworze założyła włosy za uszy, upodabniając się tym samym do Dumbo czy jakiegoś gremlina. No, przynajmniej teraz, podparta, nie narażała go na dodatkowe wstrząsy.\non Sro Paź 19, 2016 7:24 pm\nLiczyłaś je? Mógłbym przysiąc, że nasze serca po raz kolejny biły w takim samym rytmie, jak wtedy, na tej wieży zegarowej, kiedy czas był nam dyktowany kolejnymi kolibnięciami wahadła - nawet jeśli dziś to strach dyktował nam warunki i szarpał za włosy, zmuszając do skupienia się na rozedrganym wnętrzu, zmuszając do szukania spokoju, którego nam odgórnie zabroniono, nadal mógłbym powiedzieć, że to mi wcale nie przeszkadzało - tak długo, jak miękkość tych ramion pozostawała niezmienna, tak długo jak ciepło bijące z łez opadających na poplątane, orzechowe włosy i czarną szatę szkolną na moich ramionach wciąż promieniowało pomimo słabości i przeszkód napotykanych podczas szaleńczego biegu ku gwiazdom (masz rację, są za daleko...), tak długo jak słychać było twój głos - dobrze, łkałaś, nie powinienem się z tego cieszyć, masz całkowitą rację, kochana Alice - jednak tak długo, jak te wszystkie bodźce trwały i odczuwałem je wzrokiem, węchem i dotykiem, jakoś naprawdę nic mi nie przeszkadzało. Chociażby moja wielka koronacja znów miałaby być koronacją na twego prywatnego Błazna.\nTo miłe, kiedy ktoś na tym świecie roni dla Ciebie łzy.\nTo miłe, kiedy ktoś na tym świecie się o Ciebie martwi i jest gotów trzymać cię w ramionach, nie bacząc na to, że gdyby ktoś tutaj był, mógłby na to krzywo spojrzeć, nie przejmując się brudem i tym, że oznaczało to intensywne, negatywne przeżycia - Alice się nie zastanowiła nawet przez sekundę - zamiast starać się odnaleźć sumę plusów i minusów w ewentualnym działaniu, po prostu działanie podjęła.\nKto wie, może gdyby tego nie zrobiła, następny pogrzeb należałby do Raina.\nTa dziewczyna dzisiaj też krzyczała, chociaż wcale nie trzymała głowy prosto - trzymała ją wtuloną w miękkie, długie pasma włosów wrednego Ślizgona, który przyjmował na klatę wszystkie ostrzegawcze pioruny z jej ocząt.\n- No... i żyje tylko jeden dzień... a potem umiera z zimna i niedożywienia. - No, czyli idealna Alice, prawda? Żarciki trzymały się mocno pana Raina niezależnie od sytuacji, w której się znajdował - a znajdował się teraz... w całkiem komfortowej sytuacji - na tyle komfortowej, że nie chciał się ruszyć, nie chciał próbować uwalniać - bezwładnie poddawał się jej ruchom i tylko lekko się przesunął, by wygodniej się ułożyć - zaledwie o milimetr, może dwa, chwilowo nie mając fizycznych sił na nic więcej. Przesunął głowę, by spojrzeć w te zapłakane oczy i na zaczerwienione policzki - może to dziwna myśl, która zagościła w jego głowie, ale wydawały mu się bardzo piękne. Jej oczy. Tak realne, jak nigdy dotąd - oczyszczone ze stresu, ciężaru i smutku, który wyciekał z niej toksycznymi łzami - te zaś o dziwo wcale nie paliły - nie zapaliły nawet, kiedy uniósł swoją dłoń i otarł knykciem jedną z diamentowych strużek rzeźbionych na jej skórze.\n- Do wesela się zagoi. - Zapewnił ją zachrypniętym głosem i sam uniósł ranną dłoń, by spojrzeć na powbijane kawałki szkła w skórę i krew spod nich wypływającą, mieszającą się z jego lekarstwem. - Jakbyś spróbowała, to pewnie straciłbym całą rękę. - Opuścił zaraz obie dłonie i opadł znów na sylwetkę Alice z westchnieniem, przymykając oczy. I powędrował, jakoś tak automatycznie, za dotykiem jej dłoni na swoim policzku.\non Sro Paź 19, 2016 9:10 pm\nCzy właśnie wprowadziliśmy do naszego świata strach, Blaise? Do tej otulającej nas czasem bańki - wszystkie w końcu zgrzyty, które nam towarzyszyły wybrzmiewały zazwyczaj zanim udało nam się wspólnie w niej schronić... A teraz? Zdecydowanie oderwani od szkolnej rzeczywistości, która przecież nie rozpłynęła się w powietrzu ot tak po prostu, wparowaliśmy w ten łączący nas światek z buciorami. Utytłani, zmęczeni i w całym tym nieszczęściu, które miało tu miejsce, o dziwo szczęśliwi... Potwornie niezdecydowane ze mnie dziewczę, ale... Może te gwiazdy były jednak bliżej niż myśleliśmy..?\nTak jak nigdy zapewnie nie poznamy odpowiedzi na to pytanie, tak pewna jestem, że gdyby tylko ten Padalec wybrał się w zaświaty, Alice poruszyłaby niebo i ziemię a nawet odnalazła dziesiąty krąg piekieł, byleby sprowadzić go spowrotem. A potem w ataku niepochamowanego szału i strzelających z oczu błyskawic osobiście odesłała na tamtą stronę, czymkolwiek by ona nie była. Ale teraz w tych oczach nie było błyskawic. Próżno w nich było szukać złowieszczych błysków, które towarzyszy im przecież od samego początku. Od tego rozpaplanego na ziemi jabłka, które nie wiedzieć czemu tak nagle jej się przypomniało. Obite, rozklapciane, wciąż piękne... Tak jak wciąż piękny był spoczywający w jej rozedrganych ramionach, obity i rozklapciany Blaise. Wredna gadzina, dla której wydziergałaby i dziesięć czapek, byleby tylko czasem zamknął usta, jednocześnie teraz nie marząc chyba o niczym innym, jak o durnych tekstach z jego strony. I tak jak nie było błyskawic, tak nie było też muru. Na tę krótką chwilę puchonka wciągnęła Raina za wszystkie swoje zasłony, dając mu podziwiać to, co dla większości na zawsze miało pozostać ukryte.\nNo i co? No i doczekała się w końcu... Wielki znawca zwierząt przemówił. Hughes wypuściła z ust ni to szloch, ni to parsknięcie i pokręciła głową z udawaną przyganą, choć zaróżowione wargi wydęły się w uśmiechu. Powędrowała dłonią za jego ręką, sama bezskutecznie usiłując osuszyć drugi, wciąż od nowa wilgotniejący policzek, zupełnie jakby chciała go wyręczyć. To przecież on tu potrzebował pomocy, to na nim należało się skupić... Ale nie odepchnęła jego ręki a nawet załkała nieco głośniej, gdy zgrabne palce dotknęły jej twarzy. Na krótką chwilę zacisnęła mocniej powieki.\n- Mojego? Tego z guzikowym potentatem? - no bo przecież wszyscy wiedzieli, że tatuś Merlin znalazł jej męża - guzikowego barona. No a na pewno wiedział to Blaise. - Wydziergałabym ci nową. Różową. - trzymaną na jego klatce piersiowej dłonią chwyciła go za nadgarstek zdrowej ręki i zamachała nim w powietrzu jak wypchanym watą workiem. Wszystko. Teraz gotowa była zrobić chyba wszystko, byleby tylko zachować jakekolwiek złudzenie normalności, nawet jeśli w ich wypadku oznaczało to nienormalne zachowanie.\nUspokajała się bardzo powoli, starając się zrównać oddech z leżącym na niej Blaisem i wsłuchując się w jego westchnienie, które wypełniło pustą salę bardziej niż wszystkie wypowiedziane przez nich do tej pory słowa. Wpatrzona w przymknięte powieki, gładząca mokry policzek, chciała poznać prawdę. Bardziej niż kiedykolwiek dotąd.\n- Tak. - stwierdziła, machając jednocześnie głową na boki. - To znaczy nie! - tym razem głowa kołysała jej się w górę i w dół. Wypuściła z siebie ciche, pełnie niedowierzania sapnięcie. - Kiedyś mi opowiesz... - mruknęła w końcu, przesuwając szczupłe palce z policzka Blaise'a na jego włosy, po drodze delikatnie jednocześnie stukając go w skroń.\n- Co ty tam masz, człowieku... - no co mógł mieć... Chyba tylko pustkę, co to nigdy nie zniknie. Nigdy.\non Sro Paź 19, 2016 10:18 pm\nCzy to wprowadzenie czy może raczej włam..? Strach, nienawiść, ból, zazdrość, dyskomfort, samotność - wszystkie te emocje stały tuż przed nami, chowały się tylko w marmurowej ciszy kamiennych bloków, piękniejąc się szlachetnymi rysami, łagodnym kolorem i ciemniejszymi bruzdami, które przecinały płaskie nawierzchnie, czekające, by w nich coś wykuć, by coś w nich powstało - myślę, że nie były one tymi gośćmi, których zapraszało się do wnętrza naszej małej idylli łagodnym gestem dłoni - sądzę, że oni po prostu znikali i pojawiali się pod naszymi nogami - dziwiło tylko to, że najwyraźniej pierwszy z tych przybyszów, Strach, zamiast wyrwać ziemię spod naszych stóp i rozdzielić nasze splecione ciała, pojawił się obok tylko po to, aby pchnąć Cię w moim kierunku. Wydaje mi się, że on nigdy nie przekroczył ściany mydlanej bańki co lśniła nam przy każdym najmniejszym drgnięciu światła, które sami potrafiliśmy sobie rozpalić, chociaż kiedy go widzieliśmy, to był poza naszą ostoją - tak nam się tylko wydawało, że był "poza". Oni wszyscy zawsze byli wewnątrz - to nasze oczy skierowane były na kolorowe pobłyski na tarczy wokół nas, bez woli, by zacząć szukać tego brudu, po którym deptaliśmy codziennie butami. Zbyt łatwo było zapomnieć o negatywach, kiedy pozytywy pieściły skórę i zmysły, unosząc się dymem z kadzidła, który wsuwał się do nozdrzy i koił wszystkie nerwy - nawet teraz, kiedy już Strach wrócił na swoje miejsce, pozostawiając nas oszołomionych, zdanych na konieczność poradzenia sobie z pozostałościami po jego pobycie (nie sami, nie sami!) we dwójkę, popatrz - wystarczyło zadrzeć głowę w górę, by zobaczyć piękno.\nWkraść się przez mury do twego świata, gdzie nagle można było oddychać a powietrze było zaskakująco czyste - gwiazdy były naprawdę blisko. Bardzo, bardzo blisko... Na wyciągnięcie dłoni - tam, gdzie ich czar przecinany był rozmazaną krwią i czystymi łzami próbującymi ją zmyć.\nTak było lepiej - kiedy się śmiała - chociaż trudno to nazwać śmiechem - było raczej dziwnym parsknięciem pośród łknięć, które przybrały na sile, kiedy tylko ją dotknął, ale przynajmniej się uśmiechnęła - zdecydowanie lepiej, gdy nie tonęła we własnych łzach - te na jego policzku? - ha! - przecież był mężczyzną, co się zowie, wcale nie płakał, wcale a wcale! - te mokre ślady dowodów nie są żadnymi dowodami, już prawie wyschły, niczego mu nie zarzucicie! Nic tylko czarną reputację by budowali...\n- Ano... tylko mnie zaproś na imprezę. Wiesz, darmowe jedzenie... - Nie odrywał już od niej oczu - od jej twarzy, kiedy znów powrócił doń spojrzeniem - zaczarowany, wiedział, jak to działa - to znaczy nie wiedział, jak działa, ale wiedział, że kiedy tylko była w pobliżu i mógł na nią zerknąć, to ten świat wokół naprawdę robił się jakiś... lepszy, bezpieczniejszy, bardziej kolorowy - mógłby przysiąc, że nigdy wcześniej nie widział tak pięknych ocząt, takich ładnych kości policzkowych i włosów, którymi zawsze okrywała twarz, jakby się jej wstydziła. - A, to jak tak to okej, lecz mnie całego. - Nie no jak będzie miał wydzierganą własnoręcznie... rękę to okej. Ale tylko jeśli dziergać będzie sir Lebioda Pierwsza!\nOderwał od niej spojrzenie dopiero kiedy zadała strategiczne pytanie.\n- Tak oznacza nie - translator wykonany przez Alice Hughes, sir Trutnia Lebiodę Pierwszą. - Grunt to się dobrze prezentować - i mieć równie dobrze prezentowane dzieła na swoim koncie, żeby mieć czym się pochwalić przyszłemu pokoleniu. Mimo jej "nie", poczuł lekko nacisk na brzuchu - tym razem nie mającym niczego wspólnego z atakiem jego choroby, tego był pewien - może to była potrzeba powiedzenia "prawdy"? Nie. Może więc uczucie, że był jej coś winien? Też nie. Może... chęć poznania i bycia poznanym?\nChyba czuł taką niepewność, w której nie skłamałby od razu w żywe oczy, po raz pierwszy w życiu.\n- Wypraszam sobie. - Łypnął na nią oczyskami. Albo raczej spojrzał. Jak na taśmie w spowolnionym tempie. - Na pewno więcej, niż ty. Chcesz się założyć i porównać oceny? - No... oboje mieli się czym pochwalić, doprawdy... Nastała chwila ciszy, w której oparł swoją dłoń na jej dłoni. - Powiem ci, pod jednym warunkiem. - Jakoś brzmiało to... poważnie. Zbyt poważnie. -Pójdziesz ze mną na bal kończący rok?\non Czw Paź 20, 2016 1:58 pm\nWe dwoje! O ile prościej było ronić łzy, nie zwracać uwagi na twardą posadzkę i zasychającą powoli krew, chwytać się wszystkich głupot, jakie tylko przychodziły do głowy, byleby w tej bańce - wspólnej bańce - znów zagościło światło. I chyba im się udało. To światło było... ciepłe. Cieplejsze niż wszystkie dotychczasowe rozbłyski, które udawało im się razem stworzyć. Delikatność wszystkich gestów, cała czułość i troska... Kolejny raz stworzyli coś pięknego na negatywnych bodźcach, tak jak negatywne było przecież jej spadnięcie z parapetu (przed atakiem którego ostatnio skutecznie została wybroniona) i jak negatywna była towarzysząca im kiedyś w Izbie Pamięci burza. Pamiętasz ją Blaise? Te same palce, które wtedy szarpały te miękkie kosmyki, teraz przeczesywały je delikatnie, od czasu do czasu owijając wokół siebie cienkie pasma i powoli puszczając, by zaczerwienione oczy mogły patrzeć, jak cienkie serpentynki powoli rozprostowywały się wracając do swojego pierwotnego kształtu. To nie mogło trwać wiecznie. Kiedyś musieli się puścić, ale jeszcze nie teraz. Teraz Alice chciała patrzeć. Dotykać i słuchać.\nPodkrążone oczyska dzisiaj nie uciekały. Patrzyły w te zielone tęczówki otoczone zaczerwienionym białkiem - wcale nie płakał! Ona potwierdzi! - i tak jak kiedyś zostało wspomniane, przechwytywały ich światło, ogrzewając je swoim brązowym odcieniem i odbijając spowrotem.\n- Zaproszę, zaproszę. Będą ciastka w kształcie guzików. - chyba jeszcze nikt, nawet Colette, nie wyzwalał w niej takich pokładów radosnego idiotyzmu. Zazwyczaj wszystkie swoje "mądrości" wypowiadała nie do końca świadomie, w jakimś ogarniającym ją w stresujących chwilach słowotoku, na co dzień zachowując się jakby połknęła Argusowe Miotlisko Zagłady (64 cale, nie ma żartów moi mili). A ten uśmiech? Niewymuszony, niemający nic wspólnego z głupkowatym szczerzeniem się ale już nie nieśmiały... Naprawdę rzadko pojawiał się na tych ustach.\n- Nie śmiej się. Kiedyś chciałam zostać uzdrowicielką. Myślisz, że powinnam dostać jakąś nagrodę za zmianę planów? - ooo, jestem pewna, że kto jak kto, ale Hughes bardzo szybko zrewolucjonizowała by pracę niejednego szpitala. Pluszowe peotezy dla wszystkich? Czemu nie! Alice naprawdę uwielbiała miękkie rzeczy. Kocyki, swetry, chusty, szaliki, a już zdecydowanym zwycięzcą we wszystkich kategoriach był jej pluszowy zając. Chociaż gdyby go sobie teraz przypomniała, musiałaby przyznać, że włosy Raina były przyjemniejsze w dotyku. I chciała się jeszcze nimi bawić, nie chciała do niczego go zmuszać, kolejny raz widzieć w tych zielonych oczach strachu... Chyba pierwszy raz gotowa była odpuścić poznanie prawdy, odwlec je w czasie... Chyba pierwszy raz naprawdę skupiła się na chwili obecnej. Dawała z siebie ile mogła i nie liczyła na nic w zamian, przyjmując to co Blaise mógł jej ofiarować - te miękkie kosmyki, zielone oczęta, ciężar swojego powoli rozluźniającego się ciała, dotyk dłoni na policzku, głupie teksty - i nie drążąc.\n- Nie dopuścili mnie do egzaminu z astronomii. Ale możemy się założyć. - Nie dopuścili? Ha... Lebioda nawet nie próbowała o siebie zawalczyć, zerkając na kartę z wymaganiami i odpuszczając. Chyba pierwszy raz... Ale porażka czy też nie - nie miało to teraz znaczenia. Delikatnie pociągając nosem, podczas gdy z oczu wylewało się coraz mniej łez, oddych się normował a poliki wróciły do swojego zwyczajnego, bladego odcienia, pozwalała by chwile ciszy między nimi stawały się coraz dłuższe. W końcu nie były złe, krępujące... Podążyła wzrokiem za ruchem jego ręki i przez chwilę wpatrywała się w ułożoną na wierzchu swojej dłoni dłoń. Nie zastanawiając się, rozluźniła ją, pozwalając by smukłe palce Blaisa splotły się z jej i wróciła zaciekawionymi oczami do jego twarzy.\n- Na bal? - to osłupienie, szczere zdziwienie. W końcu prędzej by się chyba spodziewała, że ślizgon każe jej zjeść szyszkę. - Tam będą ludzie. Ale jak chcesz się ze mną pokazać publicznie... - uśmiechnęła się, kolejny już raz. - Pójdę. - zgodziła się, kiwając przy tym głową, tym razem we właściwych kierunkach. - Tylko mojemu narzeczonemu nie mów. Jak nic zmieni cię w kupkę guzików. - ciągle łagodnie się uśmiechając i nie popędzając go, sprzedała mu delikatnego psztyczka w nos i wróciła do nawijania orzechowych włosów na palce.\non Czw Paź 20, 2016 3:25 pm\n- Jak te co ostatnio to wpadam na pewno. - Kij z tym, że te ostatnio, na wieży zegarowej, wcale nie były w kształcie guzików - to nic, to nic, przecież rozumiemy, o co chodzi. A przynajmniej oni wiedzieli. Stojący pośrodku areny, na złocistym słońcu, pozdrawiają siebie wzajem - Oni, idący na śmierć - w miejscu, gdzie powinni trzymać w rękach miecze, a lniane koszule przylepiać się do spoconych, znużonych długimi walkami ciał - i przylepiały się - twarda wełna (nie było w niej żadne miękkości) drapała ciało i stare blizny, które nigdy nie znikały - można było tylko o nich zapomnieć, przyswoić ich obecność i przestać się nimi zadręczać, ale wystarczyło jedno nieodpowiednie słowo, kolejne nacięcie w tym samym miejscu, by otworzyć dawno zagojone rany i przyczynić się do ich krwawienia na nowo - skoro jednak ten świat, w którym ciągła walka prowadziła do zawrotów głowy i nieprzyjemnych mdłości od wdychania krwi, której woń unosiła się w powietrzu zraszając złoto tańczących pod stopami ziarenek wraz z każdym następnym krokiem, nie miałby takich chwil, w których upuszczałoby się miecz, co to byłby za świat..? Bardzo męczący, wiemy to oboje, dziergający na tych szydełkach zamiast słodkich czapeczek i protez obroże i łańcuchy - może niektórzy w takim właśnie świecie żyją, bo Blaise nie żył w nim na pewno - może to prawda, że ta koszula nie była najwygodniejsza, że była stara, przepocona, że miecz ciążył w strudzonych dłoniach i skóra była poharatana od ciągłych starć, ale z łatwością potrafił puścić tą broń i wyjść naprzeciwko następnego śmiałka bezbronnym - żaden z niego drapieżnik, w końcu był zupełnie nieszkodliwym padalcem - kiedy zaś na tą arenę wkraczała Alice Hughes, bardzo łatwo było zapomnieć o widowni wstrzymującej dech w piersiach w oczekiwaniu na kolejny ruch śmiałków, o Cezarze śledzącym z precyzją jastrzębia każdy ich ruch i o tym, że było tu nieprzyjemnie duszno, gorąco - przychodziła i sprawiała, że pod nogami wykwitała trawa, słońce przygasało, wrzawa na widowni cichła i powietrze wypełniało się słodką rześkością rzeki - obmyj ciało, zanurz stopy w chłodnym nurcie, zamknij oczy. Zaufaj. Uwierz. Bądź. W tym miejscu nie trzeba udawać jadowitej żmii, kiedy było się zaskrońcem, a Gliniana Korona poprawiana na skroniach prezentowała się tak dumnie... Wszystko było na swoim miejscu - nawet jeśli kiedyś rzeczywiście będą musieli się rozejść, puścić - to masz rację - jeszcze nie teraz.\n- Lepiej nie. Dostałabyś puchar i pewnie wybiłabyś sobie i wręczającemu oko. - Tak, tak, lepiej trzymać wszystko, co potencjalnie niebezpieczne z daleka od panny Hughes! - Mogę ci za to wystrugać medal z jabłka. - Bardziej by pasował ziemniak, ale niestety ziemniaków akurat Rain nie posiadał, jabłka zaś codziennie piękniły się na stole Slizgonów. - To zakład. - Uniósł dłoń zaciśniętą pięść, by zaproponować przypieczętowanie zakładu swoistym "żółwikiem" - no to teraz zawody, kto obleje więcej egzaminów! Co może pójść nie tak? - Gratuluję pierwszej oblanej. Przeganiasz mnie. - Zaraz, zaraz... to nie miał być zakład o to, kto jest mądrzejszy..? Mówią jedno, w myślach inne - ciekawe, co z tego końcowo wyjdzie... Wielkie umysły ponoć myślą tak samo, nic dziwnego, że rozumieli się bez słów.\nTo wcale nie było takie proste! Zaproszenie dziewczyny na bal, się znaczy... Rain się zastanawiał, czy w ogóle powinien ją zapytać i czy czasem kogoś nie ma od dłuższego czasu tak na dobrą sprawę - już wtedy kiedy dziergała czapeczkę chciał ją o to zapytać - był jednak zdecydowanie jednym z tych prosto rozumujących mężczyzny, a bardzo proste było stwierdzenie, że dopóki nie spróbuje, to się nie dowie - teraz pozostawało tylko oczekiwać w lekkim napięciu, czy jej odpowiedź pytaniem zakończy się potwierdzeniem czy może zaprzeczeniem - i będzie wielki kosz! - pierwszy w jego życiu, bo jak dotąd trzymał się mocno swojej zasady, by nie zbliżać się do dziewczyn na więcej niż pięć metrów. Tych mentalnych w każdym razie.\n- Super. - Wyszeptał niemal na wydechu, zaciskając mocniej swoje palce z jej palcami. Ulga. To była naprawdę spora ulga, że się zgodziła - no... nie ma nic bardziej romantycznego niż zapraszanie dziewczyny na bal (to niemal jak randka!) będąc upapranym we krwi. - Powinienem dopasować koszulę do twojej sukienki czy coś? - Przynajmniej jego twarz przestała być poważna i wróciła do swojej normalnej wersji... chociaż w gruncie rzeczy ciężko w ogóle mówić o jakichkolwiek zmianach jego mimiki. Wydawało się, że oprócz minek strzelanych na zamówienie dla zabawy nie uśmiecha się, nie krzywi, nie czyni żadnych zmian, które umożliwiałyby odczytywanie jego emocji - a mimo to czysta aura, jaką wokół siebie roztaczał, pozwalała na wyłapywanie najmniejszych zmian na każdy jego tekst czy gest. - Chyba tak się robi, nie? A może chcesz jakieś kwiatki? Narwę ci jakiś mleczyków, trutnie w końcu potrzebują dużo nektaru, żeby nie umrzeć z niedożywienia...\non Czw Paź 20, 2016 8:10 pm\nCezar, publiczność... Tracili swoje znaczenie kiedy tylko Ci śmiałkowie wkraczali na arenę. To nie dla nich było całe to przedstawienie - rozgrywałoby by się nawet przy pustych trybunach, a aktorzy, którzy dzisiaj wyjątkowo niczego nie udawali i tak odnaleźli by swoje role. Z resztą - co tu oglądać, kiedy wszystkie bronie zostały odrzucone? Nie było mieczy - nawet tych drewnianych - ani żadnej tarczy. Jedynie dwójka obnażonych ze swoim strachem nastolatków. Jedynie sir Lebioda Truteń trzymająca w rękach rozedrganą księżniczkę... I tylko ciągle nie było wiadomo, skąd wziął się smok.\nNie martw się Blaise... Te dłonie, małe i ciepłe, nie pozwolą Ci się wykrwawić.\nTe zielone oczyska... Jak kiedykolwiek mogła pomyśleć, że są toksyczne? Były takie żywe, świeże... Przywodziły na myśl pokrytą rosą trawę. Nieskalane brudem tego świata pagórki, które widywała tylko na obrazkach. I świeciły. Naprawdę! Nie wiem czy w ciemności, ale na pewno rozganiały tę ciemność, która rosła w puchońskim sercu i ciążyła, odbierając chęci do biegu, do życia... Wreszcie - były po prostu ładne. A Hughes nareszcie pozwoliła sobie na to, by bezceremonialnie się w nie wgapiać. I podobało jej się to.\nMedal z jabłka brzmiał bardzo dobrze. Chociaż mistrzyni spadania z dywanu znalazłaby pewnie - oczywiście niechcący - przynajmniej z dziesięć jego morderczych zastosowań, pasował o wiele bardziej niż jakiś tam puchar... Tak jak gliniana korona była zdecydowanie bardziej na miejscu niż szlachetne kamienie czy inny pedalski diadem. W końcu Blaise był mężczyzną z krwi i kości, nie? (Moja Księżniczka...) W dodatku mężczyzną, który właśnie zaprosił kobietę na bal... Alice pewnie też nie potrafiłaby wyobrazić sobie lepszych okoliczności niż pusta klasa i poplamiony krwią sweter. Znaczy nie dlatego, że sobie nigdy tego nie wyobrażała, nie? Ostatecznie - nawet jeśli sprawy tego typu rzadko kiedy zaprzątały tę małą głowę a klatka piersiowa sugerowała coś zgoła innego - była tylko dziewczynką... Może nieprzyzwyczajoną do czułych gestów czy komplementów i nie potrafiącą na nie reagować, ale wciaż dziewczynką... Taką, która pewnie zarumieni się zaraz po wejściu do dormitorium, kiedy dotrze do niej, że faktycznie idzie na bal z chłopakiem. Podpieranie ściany w towarzystwie Blaisa już nie wydawało jej się takie straszne. No bo chyba przecież nie każe jej tańczyć, nie? Wydzierganie stopy na drutach musiało być dość skomplikowane...\n- Może lepiej nie... A jak ubiorę się na różowo? - Co prawda marne były na to szanse, a znaleziona na wyprzedaży sukienka wcale nie była różowa, ale skąd Blaise mógł o tym wiedzieć? Z resztą Alice miała co do swojej kreacji kilka wątpliwości... Nie no, była ładna, a nawet całkiem zgrabnie na niej leżała, w nieodgadniony sposób sprawiając, że sterczące kości nie przeszkadzały tak bardzo a blada skóra przestawała przypominać topielca, ale... Pachniała trawą po deszczu... To nic osobistego! Puchonka uwielbiała ten zapach, tylko kto normalny włożyłby coś takiego na bal? Najgorsze, że czegokolwiek by z nią nie robiła, zapach wciąż pozostawał bardzo wyraźny... A jeszcze dziwniejsze było to, że żadna z koleżanek nie podzielała jej opinii. Poza tym dobrze było się z Blaisem podroczyć. Zmusić go do wyobrażenia sobie ogromu wpierdolu, jaki zapewne czekałby go za pojawienie się na balu ze szlamą i to jeszcze w różowym wdzianku i patrzeć jak na kamienną twarz powoli wracają kolory.\n- Ble, mlecze są gorzkie. - skąd wiedziała? Nie mówcie mi, że jako dzieci nie próbowaliście wypić mlecza... - Stokrotki są ładne. I niezapominajki. I te, no... Inne takie małe, pachnące... - no florystka pierwsza klasa! Ale fakt - o stokroć bardziej podobały jej się te małe, niepozornie wyglądające kwiatki, które łatwo było przeoczyć, jeśli tylko nie rosły w wielkim skupisku. Róże, magnolie i inne - pretensjonalne - królowe o duszącym zapachu zazwyczaj mijała bez większej euforii. A z resztą o czym oni w ogóle... Kwiatki to się przynosiło na jakieś tam randki, a oni przecież na żadną randkę się nie wybierali. Ale z drugiej strony lepiej było gadać. O czymkolwiek, skoro podążając zgodnie z nurtem rozmowy, Rain postanowił się jednak chwilowo nie dzielić tym co właściwie stało się w fej pustej klasie.\n- Poza tym nektar idzie w łydki. - tak, tak. Te wielkie, słoniowe, co to sprawiały, że leżenie z nią w jednej trumnie stałoby się udręką. Puchonka wzmocniła uścisk palcy na dłoni Blaisa i uniosła ją lekko do góry, by własnym kciukiem podrapać się obok sterczącego ucha. Już od pewnego czasu wiedziała, że wystawiła je na widok publiczny, ale kogo to właściwie obchodziło?\n- Powinnam cię zaprowadzić do skrzydła szpitalnego? Albo coś? - spytała cicho, opuszczając ich splecione dłonie spowrotem na jego pierś, podczas gdy jej druga ręka cały czas wpleciona była w jego włosy. - I nie będzie żadnych instrukcji? Żebym ci wstydu nie przyniosła na salonach?\non Czw Paź 20, 2016 10:05 pm\nTak, tak, mężczyzna z krwi i kości, jakich ze świeczką szukać w tych czasach! Dzielny, odważny, gotów bronić siebie i swojej wybranki serca, jeśli zajdzie taka potrzeba, a w międzyczasie zasadzi drzewo, postawi płot i ładny, białe domek oraz spłodzi godnego potomka - no wypisz wymaluj Blaise Gerard Rain! To przecież dlatego teraz leżał jak zwłoki i się nim zajmowano, nie... Nie żeby mu czegoś brakowało, po prostu nie był tym klasycznym przykładem męża, który zatroszczy się o rodzinę - raczej był klasycznym przykładem tego łamagi, którym trzeba się było zajmować, a bo to krawatu nie potrafił zawiązać, a to ubrał skarpetki nie do pary, a to uszkodził sobie palec - Alice jako ta... bardzo szablonowa, wzorowa Pani Domu mocno goniła go w osiągnięciach - chciała obrać mężowi jabłko do pracy, to wydłubała mu oko nożem, miała posprzątać mieszkanie, to wciągnęła wszystkie galeony do odkurzacza, potem gotowanie obiadu - no... kochanie, jakby ci to powiedzieć: bo chciałam jechać naszym samochodem na zakupy i wjechałam w płot... ale jechałam zgodnie z zasadami i mapą, przysięgam! Alice Rain - jak to brzmiało? Komicznie, ot co - przywołując ciepły uśmiech na usta jak ta sukienka, która pachniała trawą tuż po deszczu, kojąc zapachem o wiele milszym niż wszystkie te róże czy chryzantemy ofiarowane na imprezy okolicznościowe... jak randka czy pogrzeb. Jak to jest, że człowiek dostawał najpiękniejsze kwiaty dopiero na swój grób..?\nChłopak złapał więcej powietrza w płuca i wydął policzki, wypuszczając je z wolna, by mocniej rozszerzyć powieki z wyraźnym zakłopotaniem, dając odczuć ciężar słów, które padły - albo raczej ciężar, jaki mogą stanowić, jeśli to pytanie przemieni się w fakt i naprawdę Alice będzie mu kazała dobrać różową koszulę do swojej kreacji wieczorowej.\n- Noo... - Przeciągnął. - To pewnie obiją mi twarz zanim dojdę do parkietu i nie tylko moja koszula będzie pasować do twojej kiecki. - Bardzo łatwo było z tego żartować - przynajmniej jemu - nigdy nie wypowiadał tej prawdy na głos (tak jak bardzo wielu), nigdy nie poszedł się poskarżyć nauczycielowi i nie skarżył się znajomym - zawsze można było znaleźć jakiś żart, który przykrywał smutną prawdę i bardzo gładko zamiatał rzeczywistość pod dywan. Rain zawsze kłamał i umykał przed przyznaniem się do swojego życia - było w tym coś smutnego, bo koniec końców mógł mieć wokół siebie całe tłumy jako ten klasowy błazen zawsze stawiający się na imprezach - i na tym "końcu" suma sumarum i tak zostawał sam. Nie odbierał tego jako tragedii - żył tak, jak chciał.\nW tym wyborze samotność była jego jedyną opcją, która nigdy nie przewidywała pojawienia się takiej Alice.\n- Masz ci los... - Bąknął, patrząc na nią krzywo. - To dlatego umrzesz z niedożywienia. Wybrzydzasz i tyle! - Ot i poszło oskarżenie! Ale ze strony Alice nie pojawiło się zaprzeczenie, czyli... chciała kwiatki? Właśnie, bo oni tu śmiechy chichy, ale Alice była w końcu dziewczyną, kobietą już niemal, więc zapewne miała takie potrzeby jak większość niewiast - w końcu płeć piękna lubiła być doceniana, dopieszczana... Blaise starał się w całym obrazie tej towarzyszki tworzenia szklanych baniek nie zagubić tej myśli - wbrew pozorom to wcale nie było trudne - pewnie dlatego, że koniec końców nie spoglądał na nią przez pryzmat chłopaczary. Podobała mu się właśnie jako dziewczyna - z całym swoim czarem, którym owijała go sobie wokół swoich paluszków równie zgrabnie, jak owijała jego włosy lub splatała ze sobą ich palce. - Podobno piętki od chleba idą w piersi. - O, o, odezwał się już znawca zwierząt, to teraz przyszedł czas na Raina Diabetologa, mistrza od wszelakich kuracji odchudzających! Albo... pogrubiających? Chyba zależy, co się chciało osiągnąć, tak.\nWiedział, że unika tematu. Miał to zakorzenione tak głęboko we krwi, że sprzeciwienie się temu wydawało się całkowicie głupie i nienaturalne - i jakoś tak myślał: nie uwierzy mi, wyśmieje mnie, wzruszy ramionami - ot i słaby punkt Raina.\nBał się kogokolwiek dopuszczać bliżej, bo bał się obojętności. Chłodnego machnięcia ręką przed twarzą i krótkich słów "eee tam, dramatyzujesz..." - niby bez sensu, bo przecież łzy nadal chciały wyciskać się z jej pięknych, brązowych oczu tylko dlatego, że... że się przestraszyła. Że coś mu jest. Ta myśl wydawała się tak nieprawdopodobna, że była bardziej nierealnym snem - chociaż ona tu i teraz, ich splecione na jego klatce piersiowej dłonie i to, jak potarła swoje ucho jego knykciem, było bardzo realne, prawda? Tak samo jak ich spojrzenie, kontakt wzrokowy, który słodko przeciągał się i przeciągał, trwał i trwał... Bardzo mu się to podobało.\n- Zaraz... byłem w zasadzie w drodze... - dopóki ktoś mnie tutaj nie wciągnął... - Zabrzmię dziwnie, ale to super miłe, kiedy ktoś płacze, bo się o ciebie martwi. - Mistrz dyskrecji... słoń w składzie porcelany. Jak już miał coś mówić wprost, to nigdy nie potrafił powiedzieć tego tak, żeby... było jakoś delikatnie. Nie. Musiało być prosto z mostu. - Jestem dość ciężko chory. Serce. Czasami mam ataki, ale zazwyczaj lekarstwo mi pomaga i idę do skrzydła, żeby mnie ogarnęli. Także tego... - Teraz to on uciekł od niej wzrokiem.\nTakże gdybyś się nie pojawiła, to byłoby... źle.\n- A daj spokój... i tak od ostatniego zadania z opisaniem czysto krwistych rodów mam przekichane.\non Czw Paź 20, 2016 11:58 pm\nNo jak to jak? W podzięce pewnie! Te kwiaty najpiękniejsze na grobie... Chociaż może lepiej nie rozwodzić się na ten temat, zaraz znowu ktoś krzyknie, że nie wypada, pogrozi palcem i pokręci głową. Bezczelne dzieciory. Tak, tak - dzieciory. Bo przecież chociaż zbliżał się niby czas, kiedy to wypadało by zacząć myśleć o tym białym płocie, drzewku i ogólnie pojętym dorosłym życiu, to jedno z nich cieszyło się jak gimbus rysując w zeszytach kolegów kutasy a drugie podpalało łóżko usiłując je pościelić. Prawdziwa przyszłość narodu! Alice i Blaise Rain, oraz ich mały, pełen gołębi i ropuch domek, co to nie ustał by najpewniej nawet tygodnia. Jeśli jakikolwiek Bóg faktycznie istniał, to powinien zesłać im teraz Filcha czy wyleniałą kocicę Norris i przerwać to głaskanie... Skubany chyba jednak całkiem dobrze się bawił. Albo postanowił kolejny już raz zaszydzić sobie ze świata i zostawić tę dwójkę samą sobie. No i dobrze. Dwie, samotne w gruncie rzeczy duszyczki zasługiwały na odrobinę ukojenia...\n- Sprałabym ich na kwaśne jabłka. - zmarszczony nos, przymrużone powieki... Czyżby Hughes mówiła serio? Chyba tak! Ha! Jak łatwo było gadać takie rzeczy w pustej sali, kiedy nie trzeba było spodziewać się żadnego ataku. Nagle ramiona szerokości nadgarstków urastały do rangi bicepsów a niewiele większy od krasnoludzkiego wzrost stawał się kompletnie nieistotny. No ale wybaczcie jej te głupoty, brak ogłady... W końcu po tym co miało tu miejsce rzuciłaby się najpewniej na każdego, kto podniósł by na tego Padalca rękę. Efekt było łatwo przewidzieć - puchońska trumienka i urażone męskie ego Księżniczki... Może poprosimy więc gapiów, by na chwile odpuścili, co? No nie bądźcie tacy wredni, przecież dobrzy z Was ludzie! Ech... No dobra... Tylko żadnych chryzantem na trumnie. Błagam...\nNo a tak poza tym to przecież lubiła kwiatki. Malutkie stokrotki z zaróżowionymi brzegami, wyglądające jak czapeczki smerfów konwalie czy fiołki, o których w dzieciństwie naprawdę myślała, że to kawałki nieba, które anioły wycięły po to, by było widać gwiazdy. Po latach z resztą chyba nie tyle zmądrzała, co po prostu przestała w te aniołki wierzyć... No ale wracając, no to przecież nie mogła mu powiedzieć "a weź się nie wydurniaj, na siur mi kwiaty". Znaczy się mogła - choć pewna jestem, że użyła by o wiele subtelniejszego słownictwa - ale sęk w tym, że chyba nie chciała... Nawet jeśli ryzykowała tym samym spalenie buraka czy rozbicie bukieciku na łbie tego Padalca.\n- Lubię piętki od chleba. Teoria obalona. - no kto to widział tak podważać słowa znawcy? Zero szacunku!\nKolejna chwila ciszy zawisła w powietrzu, pozwalając by czas po prostu sobie płynął... Nie było zegarka, nie było żadnych dzwonów. Tylko dwa - spokojne już teraz - oddechy, delikatne ruchy kciuka na jego knykciach i powolne ruchy ręki na głowie. No i jasnym było, że ta idylla nie mogła trwać wiecznie, że trzeba było zakłócić ten spokoj... I nawet jeśli Alice myślała, że skończy się na tym mało subtelnym tekście, który - nie ukrywajmy - rozczulił ją zamiast obruszyć, choć nie obyło się bez pokręcenia głową, to szybko się przeliczyła...\nZ początku chyba nie zrozumiała co takiego powiedział. Wciąż rozstrojony umysł ni jak nie chciał przyswoić tej informacji i dopiero kiedy to te zielone oczy, pierwszy chyba raz zaczęły poszukiwać schronienia, drogi ucieczki, po prostu zerwały ten kontakt... Pękła. Zrozumienie uderzyło w nią z całą mocą i odebrało na chwilę oddech, zaciskając się wokół klatki piersiowej. Blada dłoń trzęsła się, kiedy Alice przesuwała ją z jego włosów na policzek i przekręcała mu twarz w swoją stronę...\nSpójrz na mnie Blaise... Spójrz... Chciałeś łez?\nNie odzywała się. Czekała na zaprzeczenie, głupi uśmiech, mrugnięcie powiek... Ale nic takiego nie nadeszło. Te brązowe oczy, które dopiero co przestały wypuszczać z siebie słone krople znowu zrobiły się wilgotne... Usta drżały jej, gdy przekładając ręce przycisnęła sobie jego głowę do piersi a sama twarz mocno pobladła. Dopiero gdy oparła podbródek na czubku jego głowy i nie mógł jej zobaczyć, pozwoliła sobie na to by wszystkie te łzy wypłynęły. To było tak cholernie niesprawiedliwe... - Wiem od dawna. Cofnęłam się do VII wieku i sprawdziłam też rody wyklęte... - podtrzymać rozmowę, zachowywać się normalnie... Przecież wszytko już było dobrze, prawda? No niestety, chyba wykraczało to poza jej zdolności... Ciągle łkając wyplotła palce z objęć jego dłoni i ułożyła rękę na jego piersi, tam gdzie to schorowane serduszko biło w sobie tylko znanym rytmie. Bezczelny buntownik, który nie chciał dostosować się do reszty. Wyrodny szef.\n- Często ci się to zdaża? - wtuliła twarz w jego włosy. Czy naprawdę wszystko musiało być tak potwornie poronione? - Boli?\non Pią Paź 21, 2016 12:42 am\nKsiężniczka bała się bardzo wielu rzeczy - tak jak większość normalnych ludzi bał się chociażby śmierci, która czaiła się na każdego nieszczęśnika - byle przyszła akurat po nas jak najpóźniej, niech się zlituje, dobry Boże, bardzo proszę... - dlatego właśnie mógł być Księżniczką - bo się bał, bo się obawiał i wolał spieprzać - był w tym całkiem niezły tak długo, jak długo nie odzywało się serce - i bał się też, na ten przykład, pogrzebów. Nie w ten paniczny sposób - bał się raczej tego, co z pogrzebem związane - bał się uświadomienia sobie, że pewnych osób już nie ma - nie chciał się z tym pogodzić, nie chciał przejść z tym do porządku dziennego, bo to tylko udowadniało mu, że on również tak skończy - i to szybciej, niżby sobie tego życzył. I czasami, szepnę ci o tym w tajemnicy, miał takie myśli, że może już nie warto walczyć. Skoro lekarze nie dawali mu zbyt wiele czasu, skoro były takie choroby, których po prostu nie dało się uleczyć, skoro im dłużej żył tym bardziej zbliżał się do śmierci, która nie rozciągała się w wizji starości - powiedziano mu już, ile ma szansę przeżyć. Jeżeli przeżyje dłużej - uznają to na cud - a na cuda przecież nie warto liczyć, prawda? Zwłaszcza, kiedy jednego się doświadczało tu i teraz w postaci napływającego ciepła i bicia serca, które uderzało jakby mocniej ale w ten przyjemny sposób, odbijając się echem po obolałych atakiem wnętrznościach - to ciepło przestało mieć coś wspólnego z fizyczną bliskością... a może właśnie nie? Te drobne gesty, te spojrzenia, te muskanie włosów - stawał się wyczulony na najmniejszy dotyk - i coś sprawiało, że chciał więcej. Cud, który mówił mu: jednak warto się starać. Tamte wspomniane chwile pojawiały się bardzo rzadko i zazwyczaj nie wiązały się z żadnymi dołującymi elementami emocji - wzruszał ramionami i szedł dalej - bo jeśli on nie pójdzie, to kto za niego? Za dużo było rzeczy wartych przeżycia i zobaczenia, by zatrzymywać się już w przedbiegu - przecież warto chociaż zebrać taki bukiecik, który będzie najpiękniejszy na świecie i wręczyć do na pierwszym balu, z którym pójdzie się z dziewczyną, no nie? O wiele piękniejszy, niż te na nagrobkach - i nikt nie będzie wytykać palcami! Może oprócz tych pojedynczych Ślizgonów, no ale hej, przecież obronisz Księżniczkę, prawda?\nKto kogo by tutaj bronił..? Toć pewnie wszyscy wokół by pomarli, jakby Blaise i Alice razem wzięli się do machania różdżkami, ot co... Dlatego ta wizja była tak zabawna - widział ją niemal w jej oczach pomiędzy którymi marszczyła zabawnie nosek, wyrażając swoje wielkie oburzenie - no halo moment, toć jego męska duma naprawdę tutaj umierała! - podciągnął nieco wyżej nogi dla własnej wygody i... bez związku, żeby nie było - jakoś tak kąciki wargi również podciągnęły mu się w górę.\nNic nie mógł poradzić na to, że przymknął oczy i jakoś tak automatycznie uniósł ranną dłoń, by przysłonić wargi, kiedy cicho się zaśmiał - iście delikatnie, prawdziwa Księżniczka! - może i nie nazwiesz tego śmiechu melodyjnym, może i nie brzmiał jak dźwięk dzwoneczków - mimo wszystko nie brzmiał on na tyle kobieco, by takim epitetami go opisywać - przypominał w obejściu babie lato - opadało lekko na ciało znikąd, łaskotało skórę i równie niespodziewanie rozmywało się w powietrzu, kiedy tylko wyciągnęło się do niego rękę.\n- Truteń ewoluował w goryla obronnego, dobrze. - Przymrużył nieco mocniej powieki, kiedy łapa go zabolała, ale mimo to pokazał jej kciuka aprobaty - właściwie to nawet zapomniał się, że musi oporządzić swoją rękę, byłoby niefajnie, gdyby eliksir zadziałał i zasklepił mu rany w łapie ze szkłem w środku. Bardzo niefortunnie. - Jesteś tylko trutniem, oddalam podanie o podważanie mojej niepodważalnej wiedzy. - Czuł się już lepiej - czuł, że wracały mu siły, energia, wola - dla niej, przez nią, bo tak, bo mógł! Bo przecież było jeszcze tak wiele gwiazd do oglądania, które odbijały się w tych utkanych plamkami, przejrzystych oczach Alice.\nTo było super miłe dopóki nie robiło ci się naprawdę przykro, że kogoś zasmuciłeś - i dlatego teraz przestało być miłe - zmieniło się na lekko niezręczne, ścierało uśmiech z ust, ale przynajmniej sprowokowało go do powrócenia do jej twarzy spojrzeniem - przynajmniej w mizernej próbie, bo teraz to ona się ukryła - znów w kopule włosów... Może jednak nadal było miłe? Tylko czemu tak... bolało?\nPłacząca kobieta, płacząca kobieta, alarm! Co robić, co robić?!\nJakoś tak powędrował dłonią, szukając jej twarzy - ciężko było ją jednak znaleźć w tej pozycji, więc się podniósł.\nPodniósł i teraz to on przygarnął ją w ramiona.\n- Hej, spokojnie. - Mruknął z lekką, ciepłą nutą, chowając ją w objęciach. - Boli czasem... radzę sobie, dzielny jestem... wbrew pozorom! Zabraniam ponownego podważania. - Tak, tak, tak to właśnie działało.\nSpokojnie, nie płacz, spokojnie...\nTo był chyba bardziej impuls, kiedy dłonią odnalazł jej twarz, by oprzeć ją na jej policzku, by ją unieść... by musnąć swoimi wargami jej wargi.\nNie mam pieprzonego pojęcia.\non Pią Paź 21, 2016 4:44 pm\nTo najważniejsze pytanie, o czas, nie padło. Nie musiało. Coś w jego ruchach, spokojnej niby twarzy, w zielonym spojrzeniu... Coś, bo trudno dokładnie powiedzieć co to było takiego, jasno dało jej do zrozumienia, że sprawa jest poważna. A przecież było tyle miejsc do zobaczenia... Tyle głupot, które koniecznie trzeba było wcielić w życie, idiotycznych tekstów, które koniecznie musiały zostać wypowiedziane, by blade policzki pokryły się szkarłatem - i to nie o krew tym razem chodziło... choć w sumie? - tyle zwierząt, które trzeba było obgadać... Nadal nie miała pojęcia jak to robią pingwiny... A patyczaki? To dopiero zagadka! Nagle ten czas, który dotychczas niemiłosiernie się dłużył, snuł się leniwie i pozwalał, by wszystko zostawić na później - przyspieszył. Przyspieszył w najgorszy z możliwych sposobów, a grunt, który puchonka tak bardzo chciała utrzymać pod nogami, stąpając po nim delikatnie, czubkami palców... osunął się. Tak jak ona się osunęła, pozwalając zamknąć się w tych chudych ramionach - którym swoją drogą, mimo nazywania Raina Księżniczką niczego nie brakowało - i otulić tym całym ich ciepłem. Blaise był taki ciepły... I miękki. Dlaczego tak nie mogło być zawsze?\nI co, to wszystko co się tu stało miało się powtórzyć? Blaise miał zniknąć? Tak po prostu? Przecież ubrudziła sweter! A tak na poważnie, to chyba nawet sporo by oddała, byleby móc sypnąć teraz jakimś głupim tekstem. Czymkolwiek, co zdjęło by im z ramion ten ciężar, który - dla puchonki zupełnie niespodziewanie - opadł na nie za szybko... Zdecydowanie za szybko. Przyciskała twarz do jego piersi, podczas gdy długie pasemka łaskotały ją w szyję. Chłonęła tę chwilę całą sobą. Dotyk, zapach, jego głos... I to on ją pocieszał? Czy on był normalny? No patrzcie, a mówili, że nie ma głupich pytań...\nWtuliła wilgotny policzek we wnętrze jego dłoni, pozwalając by unosił jej twarz jak tylko będzie miał na to ochotę. Pozwalając, by ujrzał te wszystkie łzy i cały malujący się w brązowych oczach smutek.\nRaz, a potem kolejny... Między spokojnymi oddechami uniosła się w jego ramionach, by złożyć na bladych wargach prawdziwy pocałunek. Delikatny, niedoświadczony, przepełniony całą dawką słodyczy, jaką była w stanie z siebie wydobyć pośród tych gorzkich łez. Drobna dłoń odnalazła jego szyję, a następnie wystającą nad nią linię szczęki i zaczęła gładzić ją powolnym ruchem, podczas gdy druga ręka cały czas spoczywała tam, gdzie pod warstwami ubrań mogła wyczuć serce. Ciągle bijące serce.\nNie przystawaj. Kochanie. Nie zatrzymuj się tylko...\nJej serce tłuklo się teraz w piersi, przepełnione uczuciami, o których nie miała do tej pory pojęcia. Nie chciała się od niego odsuwać. Zupełnie jakby pozostając blisko mogła uchronić go od wszystkiego co złe, włącznie z tym kapryśnym sercem, grającym wedle własnego humoru. No i co no... Mógł zanosić się donośnym śmiechem albo chichotać jak panienka z dobrego domu, ale właśnie doczekał się goryla obronnego, który gotów był go bronić, póki tylko nie spadnie z dywanu. Albo póki karnisz mu na łeb nie spadnie, bo ze szczęściem też różnie bywało.\n- Jesteś bardzo dzielny... Sir Błaźnie... - wyszeptała między cichymi chlipnięciami, ciągle czując na twarzy jego oddech, jego ciepło i uderzając jego nos swoim. Mogła teraz policzyć wszystkie jego rzęsy... Albo raczej mogłaby, gdyby tylko łzy nie zamazywały jej obrazu. Zacisnęła na chwilę powieki, usiłując odgonić je wszystkie. Tak bardzo chciała teraz spojrzeć w te zielone oczy...\nImpuls? A może zbyt długo tłumiona potrzeba bliskości?\nTeż nie mam pieprzonego pojęcia...\nAle było przyjemne.


Projektowanie - STOLBER KOSZALIN\nOferujemy przygotowane komputerowo projekty oraz wizualizacje wnętrz skupiając się na estetycznym zagospodarowaniu przestrzeni oraz funkcjonalnym dopasowaniu mebli do układu wnętrza. Mając na uwadze Państwa preferencje przygotowujemy szereg propozycji i rozwiązań, w zależności od tego, jaki efekt chcą Państwo uzyskać.\nRealizujemy projekty mebli oraz wnętrz cechujących się obecnymi trendami. Wykonujemy projekty mebli kuchennych, łazienkowych, dziecięcych a także projekty zabudów oraz szaf. Jesteśmy w stanie zrealizować niemalże każdą koncepcję, projektując meble przeznaczone do wystroju każdej wielkości mieszkań, domów oraz firm.\nProjektowanie mebli Koszalin\nProfesjonalne projekty mebli 2D i 3D wraz ze szczegółowymi planami, specyfikacją materiałową i kosztorysem.\nWykonujemy wizualizacje 3D dzięki którym zobaczą Państwo jak komponują się poszczególne elementy, ich faktura i tekstura w oświetleniu sztucznym i naturalnym.\nSzczegółowe projekty CAD\nDzięki zastosowaniu profesjonalnych programów oraz katalogu materiałów i akcesoriów na zlecenie wykonujemy szczegółowe projekty techniczne mebli.


TIM: Rekordowa sprzedaż w lipcu - Firmy - parkiet.com\nPublikacja: 04.08.2020 17:30\nTIM: Rekordowa sprzedaż w lipcu\nW lipcu przychody ze sprzedaży największego krajowego dystrybutora elektrotechniki wyniosły 86,35 mln zł i były o 19,7 proc. wyższe niż w analogicznym miesiącu poprzedniego roku. W okresie od stycznia do lipca obroty spółki zwiększyły się o 15,1 proc., do 520,49 mln zł.\nPrzychody z kanału e-commerce wyniosły w lipcu 59,5 mln zł, co oznacza wzrost o 15,5 proc. rok do roku. Narastająco, w okresie styczeń-lipiec przychody z e-commerce wzrosły o 16 proc, do 368,55 mln zł. - Nasza rozpędzona machina sprzedażowa nie ma wakacji. Pierwszy raz poziom 80 mln zł przekroczyliśmy, i to nieznacznie, w październiku 2019 r., a więc w szczycie zakupów w branży elektrotechnicznej, który przypada na ostatni kwartał roku. Tym razem rekord bijemy na początku lata. Ponad 86 mln i niemal 20-proc. dynamika sprzedaży już teraz rozbudzają nasze apetyty na to, co może wydarzyć się jesienią - komentuje Krzysztof Folta, prezes TIMu.\nJego zdaniem, te liczby stanowią także dowód na odstrajanie się TIM-u od koniunktury zarówno w branży budowlanej, jak i elektrotechnicznej, co jest efektem poszerzania przez TIM zarówno grona klientów, jak i oferowanego asortymentu. - Zgodnie ze strategią średnioterminową spółki na lata 2019-2021 stale przybywa w naszej ofercie produktów spoza segmentu elektrotechniki, często charakteryzujących się mniejszą sezonowością sprzedaży, a oferowanych w dynamicznie rozwijającym się modelu dropshippingowym - podkreśla prezes.\nNa zamknięciu wtorkowych notowań akcje TIMu wyceniany były po 14,10 zł, co oznacza zniżkę o 1,7 proc. względem ceny odniesienia z poprzedniej sesji. Od początku stycznia br. kurs spółki zwyżkował o prawie 32 proc.\nTIM rośnie napędzany sprzedażą online\nTIM: Oczekiwana poprawa wyników grupy\nTIM: Dystrybutor rośnie napędzany sprzedażą online


Powody, dla których ludzie nie śledzą marek na Twitterze\nWtorek, Maj 24, 2022 Piątek, czerwiec 24, 2022 Douglas Karr\nTo może być jedna z najzabawniejszych infografik Highbridge zrobił do tej pory. Robimy mnóstwo infografik dla naszych klientów, ale kiedy przeczytałem artykuł w eConsultancy o tym, dlaczego ludzie przestają obserwować Twittera, od razu pomyślałem, że może to być bardzo zabawna infografika. Nasz projektant infografik spełnił nasze najśmielsze marzenia. Czy jesteś zbyt głośny na Twitterze? Czy zwiększasz sprzedaż? Czy bezwstydnie spamujesz ludzi? Lub są\nMedia społecznościowe to świetny sposób na generowanie ruchu i świadomości marki, ale generowanie leadów B2B może być dość trudne. Dlaczego media społecznościowe nie są tak skuteczne jako lejek sprzedażowy B2B i jak sprostać temu wyzwaniu? Spróbujmy to rozgryźć! Wyzwania związane z generowaniem leadów w mediach społecznościowych Istnieją dwa główne powody, dla których platformy mediów społecznościowych są trudne do przekształcenia w kanały generowania leadów: Marketing w mediach społecznościowych jest przerywany – nie


Kuchnia nowoczesna – błękit oraz ecru – Kuchnie Nowoczesne Rzeszów\nNowoczesna kuchnia na wymiar bokiem otwarta na korytarz. Jeden z narożników tworzy przejście do jadalni i salonu. Mamy tutaj sporą powierzchnię do zagospodarowania. Swobodnie można było więc umieścić dużą, funkcjonalną wyspę, która skupia wzrok osób wchodzących do domu.\nCała zabudowa kuchni jest w kształcie litery L z dwoma oknami w narożniku. Po lewej ściana zabudowana jest szafkami podblatowymi oraz naściennymi, ze strefą przygotowania posiłków i mycia. Pod oknami w narożniku kuchni mamy przedłużenie strefy roboczej. Ściana na wprost, po prawej stronie okien to zabudowa wysoka, wraz z nowoczesnymi urządzeniami AGD i lodówką.\nProszę zwrócić uwagę na ciekawą formę okapu nad wyspą, gdzie mamy sferę gotowania (płyta indukcyjna).\nSzafki i szuflady nie posiadają uchwytów, otwierają się za pomocą inteligentnego mechanizmu SERVO-DRIVE flex wspomaganego elektrycznie. Otwieranie działa cicho i precyzyjnie, wystarczy front pchnąć palcem.\nBlat w tej realizacji jest bardzo trwały. Konglomerat kwarcowy w kremowym odcieniu jest odcięty od bryły szafek. Tak cienki blat jest zgrabny dla oka i bardzo ładnie podkreśla geometrię szafek.\nKwarc to materiał najwyższej jakości, prezentuje się idealnie przez lata, jest bardzo odporny na czynniki mechaniczne, chemiczne i promienie UV.\nJeśli chodzi o kolorystykę, lakierowane połacie klasycznego koloru kremowego są przełamane błękitem ścian. Błękit stanowi dość silny akcent w tym pomieszczeniu. Szara podłoga i sufit dodatkowo koncentrują uwagę na bryłach mebli. Tworzy się jednocześnie ciepły, przytulny klimat, mimo że kuchnia jest w zabudowie bardzo nowoczesna i mogłaby sprawiać wrażenie sterylnej, obcej.\nWykonanie mebli i realizacja: Studio Kuchnie Kocur z Rzeszowa.\nMała ale wygodna nowoczesna kuchnia


Wpisy - Dziennik Żarski\nKolejny sukces lubuskiej policji – funkcjonariusze drogówki odzyskali skradzione w Niemczech dwa samochody o łącznej wartości ponad 400 tysięcy złotych. ...\nDziś obchodzimy Dzień Edukacji Narodowej, zwany tradycyjnie Dniem Nauczyciela, święto to funkcjonuje od 1982 roku, a wprowadzone zostało ustawą – ...\nRozpoczął się remont kamienicy przy ul. Wrocławskiej 13 w Żarach. Wspólnota mieszkaniowa zarządzająca nieruchomością dostała dofinansowanie celowe na remont elewacji. ...\nKolejny sukces policjantów z Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wielkopolskim i Komendy Powiatowej Policji w Sulęcinie. Dzięki sprawnej akcji, cztery ...\nWojtuś, uczeń Szkoły Podstawowej nr 2 w Żarach walczy z białaczką limfoblastyczną. Dzięki ogromnej pomocy dobrych ludzi, chłopiec otrzymał laptop ...\nDo niecodziennego zdarzenia doszło dzisiaj w Zielonej Górze. Jak donosi portal Poscigi.pl, ktoś owinął nieprawidłowo zaparkowany samochód... folią. Samochód miał ...\nPodczas II Gminnych Zawodów Wędkarskich o Puchar Wójta Gminy Żary, wędkarze zmierzyli się z nocnym łowieniem sumików karłowatych. Tym razem, ...\nUrząd Miasta Żary poinformował, że oświetlenie ulicy Śląskiej zostało ukończone. W tym tygodniu nastąpi odbiór inwestycji. Wyposażenie ulicy w latarnie ...\nNiesprawny układ pneumatyczny, wycieki płynów eksploatacyjnych oraz nadmierna korozja konstrukcji pojazdu – to tylko część usterek autokaru, który miał przewieźć ...


Uzdatnianie wody w domu, to korzyść dla portfela | Zbuduj Dom\ndodano: 30-06-2017, autor: Paweł Pierożek\nkategorie artykułu: Wyposażenie wnętrz\nUzdatnianie wody w domu, to korzyść dla portfela\nSprzęt domowy pracujący w oparciu o wodę uzależniony jest od jej jakości. Odpowiednie dbanie o stan wody przekłada się bezpośrednio na jego wytrzymałość i nasz portfel. Możemy tego dokonać samodzielnie bez tworzenia skomplikowanych instalacji.\nPo co w ogóle uzdatniać wodę?\nJakość wody opiera się na wielu czynnikach, jednak znakomita większość z nich nie jest niestety zależna od użytkownika końcowego. Stan sieci wodociągowej czy podziemna armatura w naszym domu to główne miejsca powstawania wszelkich zanieczyszczeń lub elementów, które dążą wraz z wodą do kranów i urządzeń oraz instalacji grzewczych.\nWoda pełna osadów i kamienia przepływa przez podzespoły między innymi pralki, piecyka podgrzewającego czy baterii łazienkowej zostawiając osad, który – zwiększając swoją objętość – uniemożliwia prawidłowy przepływ cieczy i w efekcie zatyka urządzenie. To z kolei prowadzić może na przykład do spalenia pralki czy zmywarki z powodu pracy na sucho lub w niewielkiej ilości wody.\nDomowe sposoby uzdatniania wody już dawno przestały stanowić barierę techniczną czy finansową. Obecnie na rynku dostępne są przeróżne filtry, zmiękczacze wody, a także całe systemy chroniące dość delikatne systemy ogrzewania centralnego. Montaż filtra, który uniemożliwia osadzanie się kamienia na wylocie kranu to kilka ruchów, natomiast większe wyłapywacze cząstek niepożądanych można bez problemu schować za meblami w kuchni.\nCiekawostką przeznaczoną głównie dla właścicieli domków czy altan ogródkowych są systemy uzdatniania wody deszczowej lub umożliwiające jej dodatkowe wykorzystanie na przykład do spłukiwania toalet lub podlewania ogrodu w czasie bezdeszczowej pogody. Takie rozwiązanie pozwala na gromadzenie i obrót wodą bez wszelkich zanieczyszczeń, które łączą się z nią w drodze do ziemi.\nKorzyści jakie daje uzdatnianie wody\nWoda pozbawiona cząstek stałych i osadu znacznie wydłuża żywotność sprzętu, który najczęściej ulega awariom i zniszczeniom właśnie przez niską jakość tego podstawowego elementu układu. Piece grzewcze, w których nie osadził się kamień lub inny osad pracują z nominalną mocą i często przekłada się to na znacznie zmniejszony pobór mocy potrzebny do ogrzania takiej samej ilości wody nieuzdatnionej.\nPodobnie sprawa ma się w kwestii czajników – po pierwsze dużo skuteczniej podgrzewają wodę, a po drugie ich awaryjność spada, ponieważ – niezależnie od tego czy czajnik na grzałkę czy stopę grzejącą – wnętrze urządzenia ma bezpośredni kontakt z wodą i nie jest on zaburzony przez warstwę kamienia.\nArtykuł powstał we współpracy ze Rosmosis\nDrewniane skrzynki na listy\nTagi: filtry do wody, uzdatnianie wody


365 dni książka online – Ekonomia przetrwania\nTag: 365 dni książka online\nDziewczynka zajadająca się malinowymi makaronikami. Przyjaciółka wołu o imieniu Mun. Dojrzała kobieta. która nie chce chować włosów pod chustą. Matka syna. który z nią nie rozmawia. Żona męża. który jej nie dotyka. Pielęgniarka w szpitalu powoli pożeranym przez rozrastającą się dżunglę.\nKiedy na jej oddział trafia ciężko ranny Adam. Mona robi wszystko. by chłopak przeżył. A w niej samej wybucha żądza i pragnienie zmiany. Tylko czy można uciec od zniewalających zasad. przeszłości. siebie?\nPo międzynarodowym sukcesie Jeziora Bianca Bellová powraca z nową powieścią. by znów umiejscowić swoich bohaterów w niedookreślonym czasie i przestrzeni. w świecie tajemniczym. nienazwanym. choć nasuwającym wiele realnych skojarzeń.\nCzeska autorka w typowym dla siebie\nKoty wiedzą. kiedy ich opiekunowie się smucą. psy wyczuwają podniecenie wiszące w powietrzu. a dzikie ptaki – zbliżające się niebezpieczeństwo. Zwierzęta wiedzą o wiele więcej. niż nam się wydaje!\nJeśli tylko wsłuchamy się w ich głos. będą w stanie poprowadzić nas ku następnemu etapowi naszej osobistej ewolucji. Ta jedyna w swoim rodzaju książka pokazuje. jak zrozumieć to. co zwierzęta chcą nam przekazać. oraz jak wykorzystać tę wiedzę w praktyce i zmienić życie nasze i naszych zwierzęcych towarzyszy.\nGłęboko i intuicyjnie pracując ze zwierzętami od niemal 20 lat. medium Danielle MacKinnon zdobyła mądrość. którą się dzieli. przeplatając pomocne narzędzia i techniki z osobistymi historiami jej klientów. krok po kroku wprowadzając czytelnika na drogę osobistego rozwoju po\npodstawy konstrukcji maszyn zadania, nowości mp3, walden czyli życie w lesie pdf, sierpniowe salwy, dariusz góral, kiedy kobieta, pompon w rodzinie fisiów pdf, polska scena polityczna, plotka lesley kara, szklanka z koszyczkiem, www.1939.pl, sense and sensibility pdf, perwersyjna milosc ksiazka, biblia ekumeniczna online, jerzy zdanowski, płonąca namiętność pdf…


Dam pracęwAnglii poznam kobiete do regularnych spotkan w Wielka Brytanii agregator ганская пять leszno okolice czerwca 2014. Ofetypracy mieszkania, pracawAnglii, Szkocji, Irlandii, Nieruchomosci, Uslugi />.\nпривычные четыре PracaWAngliiLondynofertypracy- infoPraca. Przed chwilą BTW leszno okolice. Londynie najnowszeofertypracy .\nOfertypracyLondyni Wielka Brytania, zmniejszeniu uległo bezrobociewUKi wyraźnie obserwowany jest wzrost płac zarówno pracowników fizycznych orazwusługach. Sprzętów używanych, p znajomości języka praca holandia na magazynie praca holandia od leszno okolice zaraz praca holandia przy pakowaniu praca Kolonia pracaLondynpraca na magazynie praca niemcy bez znajomości języka OfertypracywAnglii ogłoszenia dam .\nNajwiększą bazę ofertpracywWielkiej Brytanii posiada Jobcentre Plus WyszukiwarkapracywUKna leszno okolice Directgov Jobs and Skills polskich portalach. Serwisy informacyjne, serwisy ogłoszeniowe, katalog firm polonijnych, forum, kalendarium.\nOfertapracywAnglii Zatrudnienie 2013 na produkcji sałatekwfabryce z ChichesterUK, wyjedź do Anglii i zamieszkajwLondynie/ wyjazdy Au pair 2016. Dodaj darmowe ogloszenie o leszno okolice prace.


Mysz - Gruntówka - Forum Wędkarskie\nBy Hubert Kopala,\nNovember 24, 2020 in Gruntówka\nCzy użycie szczura albo myszy jako przynęta jest legalne\nUstawa nie wspomina a co do wód w jakich łowisz, to musisz sam sprawdzić w zasadach połowu jakie otrzymałeś przy opłacie lub na stronie Okręgu.\nCzyli moge. Tata mi mówił że wczoraj był u gościa i ten mu pokazał preparowany łeb takiego suma z 1,5m a mówił że chwycił go właśnie na mysz\nNa początek sprawdź co jest w regulaminie.\nŻywom jest chyba ciężko założyć, ale to i tak szybko się wykrwawi albo utopi\nNim zacząłbym się zastanawiać nad legalnością tego połowu pomyślałbym jaki cel ma ta przynęta. Jest mnóstwo wędkarzy specjalizujących się w połowie suma. Wielu z nich ma bardzo dobre wyniki. Żadną tajemnicą nie jest że podstawowym i to z ogromną przewagą procentową pokarmem tego drapieżnika są ryby. Dlatego prawie wszyscy łowią na żywca. Nieliczni stosują pellety, wątroby, martwe ryby. Czy jest sens odchodzić od tego tylko dlatego że jeden może na 10 000 sumów jest łowiony na mysz?\nNarybek i wylęg 35,7 %\nRyby dorosłe 29,2%\nJest to wykres około 30 letni i pokazuje on zawartość żołądka suma. Więc nie mów że przewagą ryb w diecie suma jest jakoś ogromna\nNarybek+wylęg+ryby dorosłe masz 64,9 %. Żaby możesz wykreślić dlatego że aktualnie są pod ochroną i nie możesz na nie łowić. Raki? Gdzie ich szukać, nie wszędzie dziś występują częściowo też chronione. Weź też poprawkę na fakt że nie wiadomo kto i na jakiej podstawie to badanie przeprowadził. Wędkarze raczej niechętnie zdradzają swoje tajemnice i często podają dane jakie powinni usłyszeć inni a nie fakty.\n12 minut temu, Hubert Kopala napisał:\nJest to wykres około 30 letni i pokazuje on zawartość żołądka suma. Więc nie mów że przewagą ryb w diecie suma jest jakoś ogromna\nNie ma co porównywać rybostanu naszych rzek sprzed 30 lat do dziś. Tata mi mówił że gryzoni trochę przybyło a ptactwa wodnego,pijawek,żab i rosówek jest mniej. w rzece nie ma suma który zjada wydry lub bobry ,więc możemy uznać że sum nadrabia braki w pożywieniu na gryzoniach\n23 minuty temu, ryukon1975 napisał:\nNarybek+wylęg+ryby dorosłe masz 64,9 %.\nKilkuletnie badania instytucji naukowych w największych rzekach Polski, w sumie kilkaset stanowisk badawczych, wynik: ponad 90% ryb w żołądkach nie przekraczała 15 cm długości. Jest dużo więcej informacji, podsumowania dokonał IRŚ.\nZ innych ciekawych lektur dostępnych w necie polecam Raport o stanie środowiska województwa (nazwa). Wielce ciekawe dokumenty a najczęściej także przydatne wędkarsko.\nRaport o stanie œrodowiska województwa warmiñsko-mazurskiego w 2016 roku.pdf\n2 godziny temu, mikolaj37 napisał:\nDziwna logika, a żywiec jest nieżywy? A robaki?\nTata mi mówił że za komuny to we wsi był taki jeden co sumy na wydry i bobry łowił. A tak apropo tego kota to oczywiście że można na niego łowić jest to (chyba) legalne i na 100% sum a nawet szczupak na niego weźmie z wielką chęcią\n9 minutes ago, Hubert Kopala said:\nA tak apropo tego kota to oczywiście że można na niego łowić jest to (chyba) legalne i na 100% sum a nawet szczupak na niego weźmie z wielką chęcią\nTutaj masz to nawet wyjaśnione\nNigdy nie myślałem o użyciu kota jako przynęty bo jest wiele lepszych np Rosówka żywiec wątroba. Ale jak by było dużo dużego suma w łowisku to by chapnoł puszka\nPanowie, więcej książek mniej telewizji i internetu w wersji rozrywkowej. Niestety nie mogę znaleźć opracowania IRŚ ale za to mam coś innego, co już wielokrotnie pisałem a wciąż muszę prostować mity.\n"Dieta dorosłych osobników złożona jest głównie z ryb kilkunastocentymetrowych, albowiem mimo obszernej paszczy, wielkość żołądka i przełyku nie pozwala na połykanie zbyt dużych ofiar. Niemniej szczególnie wiosną, wówczas gdy zgodnie ze strategią żerowania - jak największa zdobycz przy jak najmniejszym nakładzie energii, zdarza się obserwować ofiary znacznie przekraczające średnią wielkość pokarmu. Duże osobniki potrafią polować na żaby, drobne ssaki, ptaki wodne, ale także na gołębie – to zjawisko miało miejsce we Francji, gdzie do gołębi przebywających na brzegu podpłynęły dwa okazałe sumy i ze skutecznością około 40% polowały na nie..."\nA TU cały, moim zdaniem bardzo ciekawy tekst.


1. Wakacyjny wypoczynek niech będzie dla wszystkich czasem doświadczania Bożej Miłości. Nie zapominajmy o codziennej lekturze Biblii, modlitwie i niedzielnej Eucharystii. Pozdrawiamy wszystkich, którzy przebywają i wypoczywają w naszej parafii. Naszą życzliwość kierujemy również wobec wszystkich, którzy w tym tygodniu świętować będą swoje imieniny czy urodziny. Wszystkim życzymy Bożego błogosławieństwa, a udających się w podróż w najbliższych dniach zapraszamy, jeśli mają takie życzenie, do zakrystii po mszy św. po indywidualne błogosławieństwo. Dzisiaj modlimy się o urodzaje.\n2. Dziękujemy wszystkim, którzy wsparli "Wakacje z Bogiem" podczas kwesty, którą prowadziły dzieciaki ze świetlicy. Zebraliśmy 3310 zł. O wszystkich Dobrodziejach uczestnicy będą pamiętać w modlitwie podczas całego wyjazdu, a szczególnie podczas Mszy św. przed Cudownym Obrazem na Jasnej Górze\n13 lipca o 14.30.\n3. Od dziś do puszek przy wejściu można składać intencje i ofiary na Oriońską Biało-żółtą Grupę Pielgrzymki kaliskiej.\n4. Dziś dzieci i młodzieży ze Świetlicy i Parafii po Mszy św. o 11.00 wyruszą z ks. Damianem na 10-cio dniowe Wakacje z Bogiem w górach. Otoczmy ich modlitwą.\n5. W najnowszym Opiekunie przeczytamy m.in. artykuł o Oriońskiej Biało-żółtej Grupie pielgrzymkowej. Zapisy na pielgrzymkę w Grupie 24 lipca.\n6. Ze względu na zmniejszoną liczbę księży w parafii Msze święte w lipcu i sierpniu są odprawiane\nw niedzielę: o 7.00; 9.30; 11.00 i 18.00 – nie ma mszy świętej o 12.30. Msze święte w tygodniu bez zmian o 7.00 i 18.00.\n7. W bieżącym tygodniu będziemy obchodzić: we wtorek 6 wspomnienie bł. Teresy Ledóchowskiej,\nw czwartek 8 św. Jana z Dukli.\n8. W lipcu i sierpniu kancelaria parafialna jest czynna: poniedziałek, wtorek, i piątek – 16.00 -18.00; środa 10.00-12.00, w sobotę od 11.00 - 12.00. W czwartki kancelaria nieczynna.\n9. Organizowany jest wyjazd do Częstochowy 11 lipca. Zapisy telefonicznie 519 718 568. Informacja również gablocie.\n10. Przypominamy o szacunku dla miejsca sprawowania Liturgii, który wyrażamy m.in. przez odpowiedni strój.\n11. Składamy serdeczne Bóg zapłać za wiernie składane wszelkie dobrowolne ofiary do puszek za ławkami\ni na konto bankowe parafii mimo pandemii i kryzysu gospodarczego, który dotyka wiele osób i rodzin. Jesteśmy wdzięczni za ten znak Opatrzności, która poprzez Was – Parafian i Przyjaciół, troszczy się\n12. o bieżące funkcjonowanie parafii, o opłaty i należności.\n14. W sobotę 31 lipca w świetlicy odbędzie się w formie OPEN z podziałem na grupy wiekowe Pierwszy Turniej Szachowy o Puchar św. Alojzego Orione. Informację w najbliższych dniach będą dostępne\nna plakatach, parafialnej stronie internetowej i parafialnym Facebooku. Organizatorzy to -Parafia Opatrzności Bożej i Rada osiedla Kaliniec oraz Szachmistrz Maciej Sroczyński. Serdecznie zapraszamy.\n15. Z okazji wizyty ks. Marcela Kpudzeka z Kamerunu tydzień temu zebrano 3690 zł. ofiar na rzecz Papieskiego Stowarzyszenia Pomoc Kościołów w Potrzebie.\n16. Zachęcamy do czytania plakatów i ogłoszeń o różnych wydarzeniach w Internecie i w gablocie.\n17. W kancelarii można zamawiać intencje na I półrocze 2022 roku.\n18. W tym tygodniu pożegnaliśmy i odprowadziliśmy na cmentarz naszych Bliskich i Parafian: Janinę Rakucińską, Dariusza Budynek, Henryka Kornackiego, Krystynę Janiak, Stanisława Gierłowskiego i Kazimierę Musisz. Rodzinie i bliskim składamy serdeczne wyrazy współczucia


Pozimowy serwis motocykla. Oto, na co zwrócić uwagę - WP Moto\nTradycyjna inauguracja sezonu motocyklowego w tym roku – z racji interesujących zjawisk pogodowych – przesunęła się na początek maja, ale nie oznacza to, że zmieniły się zasady pozimowego przeglądu motocykla. Oto, na co zwrócić uwagę przed "nawinięciem" pierwszych kilometrów.\nZakładam, że zadbałeś o kask i strój jeszcze w poprzednim sezonie, a teraz nie zaskakują cię rozbite na szybce owady czy stęchnięte podpinki. Jeśli ten element jest już gotowy, teraz trzeba zając się kolejnym, mianowicie…\nTak, od grudnia 2021 roku nie musisz mieć przy sobie ani ubezpieczenia OC, ani dowodu rejestracyjnego, a nawet prawa jazdy (mówimy oczywiście o "plastiku", nie o uprawnieniach). W przypadku tych dwóch pierwszych warto sprawdzić ich ważność –pomijając fakt, że kary za brak polisy OC są koszmarnie wysokie – lepiej nie ryzykować płacenia za uszkodzoną własność. Teraz wypada się zająć kolejnym punktem, czyli…\nZgodnie z zaleceniami producenta, akumulator powinien być odłączony na czas zimowy. Jeśli nie doładowywałeś go co kilka tygodni, teraz musisz postawić na prostownik, który przywróci ogniwo do właściwego stanu. Pamiętaj jednak, że niektóre akumulatory mogą być już nie do odratowania. Wtedy nie pozostaje nic innego jak kupić nowy zasobnik energii.\nW tym wypadku mamy dwie szkoły motocyklistów. Pierwsza z nich stwierdza, że olej wymieniamy przed końcem sezonu, bowiem zużyty środek smarny zawiera resztki paliwa czy złogi (w przypadku mineralnego smarowidła), co może wpływać na problemy z kompresją. Druga szkoła stwierdza, że jeśli motocykl stoi w pomieszczeniu gdzie zmienia się temperatura, na zimnych elementach silnika skrapla się woda i zmniejsza skuteczność oleju. Lepiej jednak jest wymieniać olej częściej niż rzadziej. Przy okazji warto też zwrócić uwagę na nasmarowanie liniek.\nObok i linek warto pochylić się też nad łańcuchem. O ile właściciele wszelkich off-roadowych maszynek muszą czyścić łańcuch zdecydowanie częściej, tak i w przypadku chopperów nie wolno zaniedbać odpowiedniego naoliwienia tego elementu. Naftę nanosimy na łańcuch, dokładnie czyścimy i ponownie smarujemy, kręcąc kołem. Przy okazji warto sprawdzić jego naciąg – w połowie długości podnosimy łańcuch palcem. Odpowiedni luz wyznaczony jest indywidualnie dla rozmaitych modeli, ale zazwyczaj jest to ok. 2,5 – 3 cm.\n…ale nie gdy gracie po sieci. W teorii uszczelniaczom lag nie powinno się nic stać, ale jak wszystko co mechaniczne, mogą zepsuć się od nieużywania (zwłaszcza, że są gumowe). Warto sprawdzić, czy uszczelniacze dalej trzymają olej, czy nie wypuszczają go na elementy zawieszenia i pod motocykl. Jeśli tak jest, pozostaje już tylko zamówienie części i udanie się do serwisu – przecież zawieszenie to jeden z najistotniejszych elementów motocykla.


Autor: PAP/rynekaptek 19-07-2017, 10:25\nW Bogatyni zlikwidowano laboratorium, w którym była produkowana metamfetamina\nNa wniosek prokuratury zabezpieczono majątek o wartości 2,5 mln zł, który mógł pochodzić z handlu metamfetaminą.\nW wyniku tego śledztwa zlikwidowano w Bogatyni laboratorium, w którym produkowano metamfetaminę. Jak podała w środę w komunikacie prasowym Prokuratura Krajowa, lina produkcyjna i urządzenia służące do wytwarzania narkotyku były zainstalowane w jednym z mieszkań w Bogatyni.\n- W lokalu zatrzymany został mężczyzna, który wytwarzał znaczne ilości środków odurzających - podała Prokuratura Krajowa. Podejrzany usłyszał zarzuty dotyczące produkcji i sprzedaży narkotyków. Sąd zdecydował o tymczasowym aresztowaniu go na trzy miesiące.\n- Osobom powiązanym rodzinnie z podejrzanym o produkcję narkotyków prokurator przedstawił zarzuty dotyczące prania brudnych pieniędzy - podała Prokuratura Krajowa.


Polityka prywatności - MIA CONSULT GROUP Sp. z o.o.\nMia Consult Group Sp.z o.o. szanuje prawo Użytkowników do prywatności oraz dba o bezpieczeństwo danych udostępnionych przez Użytkowników. Szczególnie przywiązuje wagę do poszanowania prywatności Użytkowników, których dane osobowe są przetwarzane zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, służąca stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku (ogólne rozporządzenie o ochronie danych – «RODO»). Mia Consult Group dokłada szczególnej staranności w stosowaniu zabezpieczenia danych, stosując odpowiednie rozwiązania technologiczne zapobiegając ingerencji w prywatność Użytkowników osób trzecich.\nAdministratorem danych osobowych jest działająca pod nazwą domeną mcgroup.pl firma: Mia Consult Group Sp.z o.o. ul. Grochowska 44/U3, 04-282 Warszawa, KRS 0000854891, NIP 1133018235 ,REGON 386780510. Dane osobowe przetwarzane są w celu realizacji zamówień, usług świadczonych przez Mia Consult Group Sp.z o.o.. Dane uzyskane w procesie rejestracji będą wykorzystywane przez Mia Consult Group jedynie do obsługi realizacji zamówień i nie są udostępniane osobom postronnym.\nPodczas wizyty na naszej stronie internetowej, automatycznie zbierane są dane dotyczące wizyty, na przykład adres IP, nazwa domeny, typ przeglądarki, typ systemu operacyjnego, itp.\nDane zbierane automatycznie mogą być użyte do analizy zachowań użytkowników na naszej stronie internetowej, zbierania danych demograficznych o naszych użytkownikach, lub do personalizacji zawartości naszych stron internetowych. Dane te są zbierane automatycznie o każdym użytkowniku. Dane zbierane w trakcie korespondencji pomiędzy Tobą, a naszym serwisem będą wykorzystane wyłącznie w celu odpowiedzi na zapytanie.\n2. Dane rejestrowe firmy hostingowej: home.pl SA z siedzibą w Szczecinie, ul. Zbożowa 4 70-653 Szczecin, Zarejestrowana w Sądzie Rejonowym — Centrum w Szczecinie, XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego. Kapitał zakładowy w kwocie 1.294.000 złotych w całości opłacony, Nr KRS: 0000431335, REGON: 811158242 NIP: 852-21-03-252.\n3. Pod adresem https://home.pl możesz dowiedzieć się więcej o hostingu i sprawdzić politykę prywatności firmy hostingowej.\n— stosuje środki ochrony przed utratą danych (np. macierze dyskowe, regularne kopie bezpieczeństwa),\n— stosuje adekwatne środki ochrony miejsc przetwarzania na wypadek pożaru (np. specjalne systemy gaśnicze),\n— stosuje adekwatne środki ochrony systemów przetwarzania na wypadek nagłej awarii zasilania (np. podwójne tory zasilania, agregaty, systemy podtrzymania napięcia UPS),\n— stosuje środki fizycznej ochrony dostępu do miejsc przetwarzania danych (np. kontrola dostępu, monitoring),\n— stosuje środki zapewnienia odpowiednich warunków środowiskowych dla serwerów jako elementów systemu przetwarzania danych (np. kontrola warunków środowiskowych, specjalistyczne systemy klimatyzacji),\n— stosuje rozwiązania organizacyjne dla zapewnienia możliwie wysokiego stopnia ochrony i poufności (szkolenia, wewnętrzne regulaminy, polityki haseł itp.),\n— powołała Inspektora Ochrony Danych\n— zasoby określone identyfikatorem URL (adresy żądanych zasobów – stron, plików),\n— czas nadejścia zapytania,\n— czas wysłania odpowiedzi,\n— nazwę stacji klienta – identyfikacja realizowana przez protokół HTTP,\n— informacje o błędach jakie nastąpiły przy realizacji transakcji HTTP,\n— adres URL strony poprzednio odwiedzanej przez użytkownika (referer link) – w przypadku gdy przejście do Serwisu nastąpiło przez odnośnik,\n— informacje o przeglądarce użytkownika,\n— informacje o adresie IP,\n— informacje diagnostyczne związane z procesem samodzielnego zamawiania usług poprzez rejestratory na stronie,\n— informacje związane z obsługą poczty elektronicznej kierowanej do Operatora oraz wysyłanej przez Operatora.\n4. W jaki sposób wykorzystujemy dane. Udostępnianie danych\nDane osobowe uzyskane w ramach procesu instalacji tzw. Ciasteczek mogą być wykorzystane do profilowania. Więcej informacji o ciasteczkach w Polityce Cookies.\nPrawa w ochronie danych osobowych\nZ uwagi na dobrowolny charakter podania swoich danych osobowych, masz prawo:\ndo sprzeciwu (art. 21 RODO)\nJego strona internetowa dostępna jest pod tym adresem: https://uodo.gov.pl/ .\nWszelkie dane osobowe Użytkowników przetwarzane będą wyłącznie zgodnie z celem, dla którego zostały zebrane. Przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych jest możliwe jedynie po wyrażeniu uprzedniej zgody przez Użytkownika na podstawie regulaminu.\nDane osobowe przetwarzane przez Administratora nie dłużej, niż jest to konieczne do wykonania związanych z nimi czynności określonych osobnymi przepisami (np. o prowadzeniu rachunkowości).\nDane osobowe mogą być przekazywane podmiotom, które technicznie realizują niektóre usługi. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której Mia Consult Group przekazuje informacje o Użytkowniku podmiotowi będącemu operatorem rejestrowanej domeny internetowej, lub podmiotom współpracującym z Mia Consult Group w zakresie rejestracji domeny internetowej, dostawcom systemów informatycznych oraz usług IT, firmom świadczącym usługi prawne, analityczne; operatorom pocztowym i kurierom; operatorom systemów płatności elektronicznych oraz bankom w zakresie realizacji płatności; organom uprawnionym do otrzymania danych osobowych Abonenta na podstawie przepisów prawa. W przypadku kontroli Generalnego Inspektoratu Ochrony Danych Osobowych, dane mogą zostać udostępnione pracownikom Inspektoratu zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych.\nDane osobowe Użytkowników są przechowywane w bazie danych, w której zastosowano środki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przetwarzanych danych, zgodne z wymaganiami określonymi w przepisach o ochronie danych osobowych.\nAne Osobowe Klienta mogą być przetwarzane również na podstawie:\nNiezbędności do innych niż wymienione powyżej celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez Administratora lub przez stronę trzecią, w szczególności do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń, prowadzenia korespondencji z Klientami.(art. 6 ust. 1 lit. f) RODO)\nGoogle będzie korzystała z tych informacji w celu oceny korzystania z witryny przez użytkownika, tworzenia raportów dotyczących ruchu na stronach dla operatorów witryn oraz świadczenia innych usług związanych z ruchem na witrynach internetowych i korzystaniem z internetu. Google może również przekazywać te informacje osobom trzecim, jeżeli będzie zobowiązana to uczynić na podstawie przepisów prawa lub w przypadku, gdy osoby te przetwarzają takie informacje w imieniu Google. Google nie będzie łączyła adresu IP użytkownika z żadnymi innymi danymi będącymi w jej posiadaniu. Użytkownik może zrezygnować z cookies wybierając odpowiednie ustawienia na przeglądarce, jednak należy pamiętać, że w takim przypadku korzystanie z wszystkich funkcji witryny może okazać się niemożliwe Korzystając z niniejszej witryny internetowej użytkownik wyraża zgodę na przetwarzanie przez Google dotyczących go danych w sposób i w celach określonych powyżej.\nUżytkownik który nie wyraża zgody na działanie systemu Google Analytics powinien zastosować blokadę plików cookies.\nDane osobowe przetwarzają wyłącznie przeszkoleni pracownicy, którym Mia Consult Group Sp.z o.o. nadał stosowne upoważnienia.\nInternetowy dostęp do usług jest możliwy poprzez stronę internetową, weryfikowany loginem i hasłem w trybie szyfrowanym.\nInformacje o Twoim koncie na mcgroup.pl, nazwa użytkownika i profil klienta są chronione hasłem, dzięki czemu masz bezpieczny dostęp do logowania i edytowania swoich danych osobowych. Za bezpieczeństwo hasła odpowiada użytkownik.\nDostęp do konta mcgroup.pl chroniony jest unikalną nazwą użytkownika i hasłem, które znasz tylko Ty. Nasza strona wykorzystuje wewnętrzne procesy bezpieczeństwa, które szyfrują hasło klienta, aby chronić je przed ujawnieniem lub dostępem przez kogokolwiek innego niż Ty. Ani pracownicy Firmy, ani żaden z jej kontrahentów nie będzie prosić Cię o podanie hasła pocztą, e-mailem, telefonicznie lub w inny niespójny sposób.\nUżytkownik ma prawo żądania dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do przeniesienia danych, wyrażenia sprzeciwu wobec przetwarzania danych oraz prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.\n8. Bezpieczeństwo i dane kontaktowe\nMia Consult Group Sp.z o.o. wykonuje cyklicznie kopie zapasowe serwisów www i poczty elektronicznej. Ponadto Mia Consult Group Sp.z o.o. stosuje między innymi zabezpieczenia antyspamowe oraz antywirusowe. Oprogramowanie i systemy bezpieczeństwa są na bieżąco aktualizowane.\nZapytania oraz wnioski, dotyczące zakresu przetwarzania danych osobowych, można przesyłać pocztą tradycyjną na adres:\n04-282 Warszawa, ul. Grochowska 44/U3, oraz mailem na adres biuro@mcgroup.pl.


Czy ummmm jest w szkole ? - Forum - Bankier.pl\nAutor: ~Jerremy [5.173.154.*] 2021-09-01 11:06\nOpublikowano przy kursie: 0,18 zł , zmiana od tamtej pory: 1,10%\nCzy ummmm jest w szkole ?\nNa rozpoczęciu roku szkolnego 6tej klasy ?\nCzy ummmm jest w szkole ? Autor: ~Jerremy 2021-09-01 11:06\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~Ummmmmm 2021-09-01 13:00\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~Rob 2021-09-01 13:05\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~Ummmmmm 2021-09-01 13:28\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~Wujek 2021-09-01 14:37\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~MrQ 2021-09-02 21:58\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~wycena 2021-09-06 09:37\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~Ummmmmm 2021-09-06 09:40\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~wycena 2021-09-06 22:01\nRe: Czy ummmm jest w szkole ? Autor: ~wycena 2021-09-15 21:15


Wykonanie nakładki asfaltowej i zatoki parkingowej w Żarnowcu | Gmina Żarnowiec zaprasza\nWykonanie nakładki asfaltowej i zatoki parkingowej w Żarnowcu\nStrona główna » Aktualności » Wykonanie nakładki asfaltowej i zatoki parkingowej w Żarnowcu\nWójt Gminy Żarnowiec podpisał umowę z Przedsiębiorstwem Robót Drogowych w Olkuszu S.A. na wykonanie nakładki asfaltowej w Żarnowcu na ul. 3 Maja oraz na ul. Wolności, wykonana zostanie również zatoka parkingowa przy tzw. „Białej Drodze”.\nPrzewidywany termin wykonania przedmiotowych prac to 31.08.2018 r.\ndata dodania: 2018-05-14 12:59:35\n137 / 1482\nWitaj, Aktualnie znajduję się w serwisie internetowym "zarnowiec.pl", gdzie znalazłem interesujący artykuł, o którym chciałbym Cię poinformować. Artykuł ten dostępny jest pod adresem: http://www.zarnowiec.pl/aktualnosci/1398 Serdecznie polecam.


Dla Maluchów - Bellitudo\n«Wróć | BELLITUDO » Dla Maluchów\nZapraszamy do zapoznania się z przeogromną ilością pluszowych maskotek i innych zabawek stworzonych specjalnie z myślą o najmłodszych dzieciach, już od pierwszych dni życia. Wyjątkowo miękkie futerka, łatwe do utrzymania w czystości, wykonane z materiałów odpowiednich dla maluszków, idealne rozmiary i niesamowite projekty, które zachwycą nie tylko dzieci, ale i ich opiekunów, to podstawowe zalety prezentowanych poniżej zabawek.\nNa szczególną uwagę zasługują zabawki Jellycat pochodzące z kolekcji Little Jellycat, stworzonej specjalnie z myślą o niemowlętach i małych dzieciach. Gorąco polecamy uwielbiane przez maluszków przytulanki usypianki i przytulanki kocyki. Polecamy również linię pierwszych książeczek dla maluchów czy różnego rodzaju pozytywek i innych zabawek z muzyką w tle.\nCzęsto tego typu pierwsze pluszowe zabawki kupujemy w prezencie z okazji narodzin nowego członka rodziny. Jellycat pomyślało o wszystkim - większość zabawek występuje w różnych wersjach. Spotkamy tu np. pluszowego króliczka w postaci miękkiego kocyka, króliczka grzechotkę, króliczka piszczałkę i dużego typowego pluszaka. Wszystkie te maskotki razem stworzą naprawdę niezapomniany prezent dla brzdąca, którym będzie się bawił przez długi czas. Z kolei wśród maskotek francuskiej marki Kaloo znajdą Państwo mięciutkie pluszaki zapakowane w eleganckie pudełka, w sam raz na pierwszy prezent.\nZapraszamy do zakupów w naszym sklepie! Gwarantujemy największy wybór pluszaków Jellycat na rynku, w najlepszych cenach. Większość naszych maskotek jest wysyłana w ciągu 24h, maksymalnie 48h. Do każdego zamówienia dołączamy praktyczną i elegancką zakładkę do książki. Maskotki w rozmiarach małych i średnich pakujemy dodatkowo w papierowe torby prezentowe z logo sklepu, dzięki czemu nie muszą się już Państwo martwić w co zapakować prezent.\nBORSUK szmatka przytulanka Little Rambler Badger Soother, Jellycat, wym. H30 x W13 cm\nPluszowy borsuk przytulanka, o wymiarach H30 x W13 cm, o cudownie miękkim futerku w kolorze szaro - białym, w sam raz dla malutkich dziecięcych rączek. Produkt angielskiej firmy Jellycat.\nKACZKA PRZYTULANKA, Bredita Duck Soother, Jellycat, wys. 23 cm\nKaczuszka przytulanka - usypianka. Miękki uroczy nocny towarzysz naszego malucha. Wysokość 23 cm. Wysokiej jakości zabawka firmy Jellycat.\nKRÓLIK Bashful Blue Bunny, Jellycat, wys. 36 cm\nBłękitny pluszowy królik mierzący 36 cm. Słodziak od Jellycat.