Idę sobie przez rynek krakowski, o ile dobrze pamiętam jest Boże Ciało. Sporo ludzi, mimo wszystko pośród tłumu dostrzegłem znajomego. Uścisk ręki, krótka wymiana zdań. Gdzie idziesz? Zapytałem i chyba popełniłem błąd… No wiesz, do kościoła na Boże Ciało. Jak już brnąć dalej, to na całego: Słuchaj, ale Eucharystia już trwa… Zobaczyłem tylko coś na rodzaj uśmieszku w stylu no i co z tego. Żałuję pytania, taka sytuacja zostaje w głowie i nie pozwala spać spokojnie?\nDlaczego zdziwienie? Ważny szczegół: znajomy to osoba dorosła, podobno dojrzała i podobno chrześcijanin. Człowieku, co się czepiasz? Faktycznie, mój błąd, przecież chłopak próbował, no ale jakoś nie zdążył… I wszystko byłoby w jak najlepszym porządku, gdyby nie to, że to podobno chrześcijanin. I to tego katolik. O ile dobrze pamiętam Msza Św. ma swój początek i koniec, jest to jedna, spójna całość; nie słyszałem o czymś takim, że jedna część Eucharystii jest ważniejsza od drugiej, co uprawnia nas do tego, że np. Liturgię Słowa można opuścić, spóźnić się czy też wyjść przed błogosławieństwem.\nPrzymus? No bo jak to będzie wyglądało na wsi, a co gorsza w ocenie rodziny. Cały czas mowa o osobie dorosłej, wolnej i świadomej. Strach patrzeć na religijność zbudowaną na poglądzie bo tak wypada. Powiem mocniej, widać tutaj jakiś przymus przyzwyczajenia, który odziera z autentyczności i szczerości wiary. To nie jest przypadek, do którego można przykleić argument: to jest jeszcze młody człowiek, wyrobi się…\nRozchodzi mi się w tych refleksjach o określenia i podejście. Jeżeli jesteś katolikiem, to postępuj świadomie według tego, czego uczą ogólne zasady: chociażby uczestnictwa w Eucharystii. W przeciwnym razie, daruj sobie chodzenie do kościółka bo rodzice ci kazali (albo babcia), środowisko tego wymaga czy też stracisz możliwość pogadania sobie z kolegami i koleżankami.\nJak echo wraca do mnie to rozróżnienie życiu duchowym na coś (religię) i Kogoś (Osobę). W sytuacji kiedy nasza wiara czy pobożność żyje w oparciu o coś, nie dziwi fakt postawy tego znajomego wobec np. Liturgii. Religia jako tylko zespół zwyczajów i praktyk czysto zewnętrznych prowadzi do zupełnej letniości, a wręcz do mechanicznego uczestnictwa w cotygodniowej Mszy (podobnie jest w przypadku modlitwy i sakramentów). Co innego, kiedy wyjdziemy z tej skorupy naszych osobistych zwyczajów i rozpoczniemy świadome postrzeganie wiary jako relacji z Kimś, wtedy nie ma czegoś takiego jak w powyższym przykładzie. Człowiek, któremu zależy i szanuje Drugiego, nawet kierując się zwykłą kulturą, nie spóźnia się, jest od początku do końca. Taki człowiek ma na uwadze fakt swojej przynależności, jako katolik postępuje zgodnie z tym czego wymaga bycie chrześcijaninem. Ważny szczegół: nie bez powodu przytaczam przykład spotkanego znajomego. Chodzi mi tutaj o zaznaczenie problemu stanięcia w miejscu w rozwoju religijności czy też wiary. Nie piszę tutaj, aby dziecko przyjmujące I Komunię Św. na dzień dobry miało takie podejście do religii jak osoba dorosła. Problem pojawia się kiedy nasza wiara i pojmowanie religii zatrzymało się na poziomie dziecka z II klasy podstawówki. Jeżeli ktoś sądzi, że rozwój duchowy to sprawa łatwa i przyjemna, który można odfajkować, to grubo się pomylił.\nPozostając na gruncie rozumienia religii jako coś, ważniejsza jest dla nas książeczka do modlitwy niż zwyczajne trwanie w Obecności. Wyobraźnia zastępuje nam ciszę myśli. Twarde trzymanie się formułek i poprawność wypowiadania modlitw ponad zrozumieniem. To wygląda tak jakby forma mogła zastąpić wszystko… Patrząc na poszczególne elementy, wspólnym mianownikiem takich wyborów, jest zwyczajne wygodnictwo. Wszystkie formy, które podejmujemy, nie angażują nas w pełni, związane są z naszymi zmysłami (w prostej linii z czymś przyjemnym). Jak wiadomo zmysły potrzebują proporcjonalnie coraz więcej bodźców, aż dojdziemy do duchowej karykatury, kiedy wiara ulega mechanizacji. Widzimy wtedy człowieka, który nerwowo spogląda na zegarek, bo coś się przeciągnęło i trwa dłużej niż zwyczajowe 60 minut. Pokuszę się również o przyrównanie pobożnych wiernych do robotów, które zgodnie z algorytmem ładnie i porządnie odpowiadają celebransowi, natomiast w sytuacji kiedy pytamy o czym była Ewangelia, widzimy tylko szeroko otwarte oczy, które mówią: odczep się!\nŚwiadomie wybrałem dystans i odszedłem od praktykowania, aby na nowo przedefiniować to, co do tej pory określałem jako swoją wiarę. Teraz mogę nazwać czym żyłem jako coś. Teraz nadszedł czas, aby skierować swoją drogę w innym kierunku i spróbować zrozumieć Drugiego. Dopiero taka kolejność, może doprowadzić do zjednoczenia praktyki i relacji. Wtedy wszystkie aspekty mają swoje miejsce i nie pozwalają na jakąkolwiek skrajność w jedną czy drugą stronę.\nKtoś powie, że prosta wiara to prosta droga do nieba. I chyba nie ma tutaj nic sprzecznego. Sądzę jednak, że zarówno wiara prostej kobieciny, zbuntowana religijność młodego człowieka, czy też świadoma postawa teologa, tak czy inaczej wymaga wysiłku rozwoju, aż do końca… Prostota nie może być wymówką do odpuszczenia bo to nie dla mnie czy też to tylko dla duchownych i wtajemniczonych. Nie ma czegoś takiego, że oto w tej właśnie chwili osiągnęliśmy wszystko na drodze duchowej. Jeżeli jednak tobie się udało, to co ty TUTAJ jeszcze robisz?\nPoprzedni Byłem w sekcie…\nNastępny Spotkałem „Niedźwiedzicę” i „Lwicę”. Przeżyłem…


Mieszkanie na sprzedaż w Piekary Śląskie - Trovit\nTrovit Mieszkanie Województwo śląskie Piekary Śląskie\nOtrzymuj nowe ogłoszenia przez email mieszkanie piekary śląskie\nDąbrowa Górnicza 382\nGliwice 1 769\nKatowice 3 777\nDąbrówka Wielka 3\nPiekary Śląskie - Centrum 24\nRuda Śląska 244\nSosnowiec 1 122\nPodobne wyszukiwania "mieszkanie piekary śląskie":\nmieszkanie bezczynszowe slaskie\nmieszkanie warszawa imielin dereniowa 2\nwarszawa mieszkanie dąbrowska\nBez pośredników! Sprzedam wyremontowane mieszkanie. Dwa pokoje kuchnia łazienka przedpokój. Bardzo niskie opłaty. Większość umeblowania...\nBez pośredników! Sprzedam mieszkanie wraz z przynależną piwnicą 51.37m2 i dużym balkonem. Miejsce parkingowe. Ogrzewanie miejskie. Więcej...\nBez pośredników! Mieszkanie pow. 29,90 m2 w budynku 6 rodzinnym, 1 piętro z balkonem plus garaż. Spokojna okolica, bliskosc lasu i jeziora...\nRezerwacja Mieszkanie o pow. 49,7 m2 na wysokim parterze bloku, stare oś. Wieczorka, blisko dworca autobusowego. Lokal składa się z...\nBez pośredników! Sprzedam mieszkanie w bardzo dobrej lokalizacji w centrum, ul. Kazimierza Wielkiego, bardzo słoneczne i ciepłe z widokiem na...\n...mieszkanie ukazuje bardzo duży potencjał aranżacyjny. Reszta informacji telefonicznie. Oferta prywatna dla osób prywatnych, pośrednikom...\nBezpośrednio, Piekary Śląskie, ul. Gen. Jerzego Ziętka, 50...\nBez pośredników! 189000 zł. Piekary Śl. Oś. Wieczorka Do sprzedania 2-pokojowe mieszkanie z balkonem o pow. Ok. 50m2 w Piekarach Śl. Na Oś...\nBez pośredników! Mam do zaoferowania mieszkanie dwupokojowe na 2 piętrze zlokalizowane w spokojnej, zielonej okolicy w Piekarach Śląskich...\nBezpośrednio, Piekary Śląskie, ul. Powstańców Śląskich, 73...\nBez pośredników! Bezpośrednio. Od właściciela! Na sprzedaż 4 pokojowe mieszkanie znajdujące się na 2 piętrze 4-piętrowego bloku na atrakcyjnym...\nPiekary Śląskie, ul. Marii Curie-Skłodowskiej, 48 m²...\nTylko u nas! Na sprzedaż mieszkanie, które jest położone w Piekarach Śląskich przy ulicy Skłodowskiej na 5 piętrze w wieżowcu, który jest po...\n185 000 PLN 197 000 PLN\nBezpośrednio, Piekary Śląskie, ul. Piotra Skargi, 50 m²...\nBez pośredników! Mam do sprzedania atrakcyjne mieszkanie w Piekarach Śląskich na ul. Piotra Skargi 18. Jestem właścicielem tego mieszkania...\nOferujemy do sprzedaży duże, przestronne mieszkanie przy ul. Targowej usytuowane na 2 piętrze w bloku o niskiej zabudowie. Lokal składa się z...\n...Liczba pięter budynku: 4 mieszkanie na sprzedaż, powierzchnia: m2, cena: 249000 PLN Cena za metr: 5112.94 PLN 2 pokoi Oferta nr: 1533090---\nBądź pierwszy, który otrzyma najnowsze ogłoszenia dla mieszkanie piekary śląskie


Szymczak może być spokojny :: WLKP24.info - informacje południowej Wielkopolski\n02.10.2012 | 21:29\nSzymczak może być spokojny\nStarosta jarociński Mikołaj Szymczak może być spokojny o swoje stanowisko, przynajmniej na razie. Podczas tajnego głosowania dziewięciu radnych poparło wniosek o odwołanie Mikołaja Szymczaka. Przeciwko było dziesięciu.\nNad Mikołajem Szymczakiem od dłuższego już czasu zbierały się czarne chmury. Pięciu radnych Ziemi Jarocińskiej, ugrupowania rządzącego w radzie powiatu jarocińskiego, zarzuca Mikołajowi Szymczakowi, że ten lekką ręką wydał pięć milionów złotych na zakup budynku po Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Kotlinie. Docelowo ma tam powstać Dom Pomocy Społecznej. Na czele buntu stanął Jarosław Łukasiewicz, przewodniczący rady oraz kontrkandydat w prawyborach na szefa powiatu.\nTagi: jarocin Szymczak


Grisport - Buty - brązowy - MODNAPOLKA.pl\nTuesday, 07 April 2020 Mężczyźni Buty Buty sportowe Buty outdoor Grisport - Buty - brązowy\nGrisport - Buty - brązowy\nButy z kolekcji Grisport. Nieocieplony model wykonany z połączenia skóry naturalnej, materiału tekstylnego i materiału syntetycznego. - GriTex High Function - membrana o specjalnej strukturze blokującej wilgoć, skutecznie chroniąca przed deszczem i śniegiem. Jednocześnie dzięki mikroporom w strukturze membrany umożliwia efektywne odprowadzanie wilgoci oraz nadmiaru ciepła na zewnątrz. Stopy pozostają suche, a obuwie utrzymuje najwyższy komfort podczas intensywnego noszenia. - Okrągły, usztywniony nosek. - Gumowa podeszwa. - Usztywniony zapiętek. - Tekstylne wnętrze. - Komfortowe wnętrze. - Sznurowany model. - Długość wkładki wynosi: 27 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 41. Materiał: tekstylny Materiał: syntetyczny Ocieplenie: nieocieplane Materiał: skóra licowa Zapięcie: sznurowanie Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Skóra naturalna, Wnętrze: Materiał tekstylny, Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4920-OBM18P Kod producenta: 12953D17G\n239.00 zł 379.99 zł Trekkingi SKECHERS - Pelmo 64869/KHK Khaki Buty outdoorowe marki Skechers. Wytrzymała cholewka to Skóra naturalna - Zamsz, Skóra ekologiczna - Skóra ekologiczna. Wkładka to materiał. Podeszwa odpowiednia do mokrych i śliskich powierzchni: wysokogatunkowe tworzywo. Model wyposażono w technologię Memory Foam, Relaxed Fit, Waterproof. Dobre buty dla wymagających użytkowników.\n269.90 zł 629.90 zł Sorel - Buty Cheyanne II - brązowy Buty z kolekcji Sorel. Ocieplony model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału syntetycznego. - Wewnątrz filcowa, gruba skarpeta złożona z kilku izolujących od zimna warstw, chroniąca stopy dziecka nawet przy temperaturach zewnętrznych sięgających -32 st. C. - Okrągły, gumowany nosek. - Usztywniony zapiętek. - Antypoślizgowa, żłobiona podeszwa. - Tekstylne wnętrze. - Tekstylna wkładka. - Sznurowany model. - Długość wkładki wynosi: 26 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 41. Materiał: syntetyczny Ocieplenie: ocieplane Materiał: skóra licowa Zapięcie: sznurowanie Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Skóra naturalna, Wnętrze: Materiał tekstylny, Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4920-OBM13U Kod producenta: NM2575\n319.90 zł 749.90 zł Columbia - Buty Daska Pass II Titanum Outdry - brązowy Trekkingowe buty z kolekcji Columbia. Lekki model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału tekstylnego. - System OutDry zapewnia całkowitą wodoszczelność i wysoką oddychalność. - Technologia Techlite zapewnia odpowiednie wsparcie, stabilność i wygodę oraz chroni stopę przed wstrząsami i zapewnia idealną amortyzację. Jest antybakteryjna i chroni przed pojawianiem się niepożądanych zapachów. - Vibram to nowoczesna i bardzo wytrzymała podeszwa. Charakteryzuje ją antypoślizgowość oraz gwarancja maksymalnej wygody i bezpieczeństwa w trakcie użytkowania. - Nieocieplony model. - Mocno usztywniony nosek. - Antypoślizgowa, żłobiona podeszwa. - Mocno usztywniony zapiętek. - Tekstylne wnętrze. - Sznurowany model. - Długość wkładki wynosi: 26 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 41. Materiał: skóra zamszowa Materiał: tekstylny Ocieplenie: nieocieplane Zapięcie: sznurowanie Skład: Cholewka: Materiał tekstylny, Skóra naturalna, Wnętrze: Materiał tekstylny, Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4920-OBM0U7 Kod producenta: BM1774


Najczęściej kupowane - ROSWHEEL POLSKA\nŁańcuchy, kasety i wolnobiegi\nPokazuje 217 - 228 z 235 elementów\nPedały platformowe aluminiowe SAHOO\nTorebka rowerowa podsiodełko\nTorebka rowerowa podsiodełko na klick.\nKaseta SHIMANO CS-HG200 8 rzędów 12-32T\nOpona rowerowa 26 x 2.0\nTorebka podsiodełko, seria RACE.\nZestaw wodoodpornych worków ROSWHEEL\nZestaw wodoodpornych zwijanych worków zapewniających dodatkową ochronę sprzętu lub zapewniający bezpieczeństwo podczas pakowania. Dostępne w różnych rozmiarach. Sprzedawane w opakowaniach po 3szt. (2L, 4L, 8L)\nWodoodporny worek ROSWHEEL\nTorba pod siodło ROAD Small\nZaprojektowany tak, aby aerodynamicznie mieścił się pod siodłem i przenosił łatwo dostępne przedmioty. 3 opcje rozmiaru mogą pomieścić części zamienne lub większy sprzęt. Te torby są bezpieczne i szybko można je zdjąć lub przymocować, gdy skończy się szczęście!\nBLC 720/Micro Lens Zestaw oświetlenia\nPrzednie światło LED o charakterystycznym wyglądzie, wskaźniki LED poziomu naładowania i poziomu światła w zestawie ze światłem tylnym LED „Micro Lens” (szczegóły), atest StVZO.\nSakwa rowerowa na kierownicę ROSWHEEL\n2 w 1 sakwa rowerowa na kierownicę oraz plecak, seria URBAN.\nTorba pod ramę ROSWHEEL\nTorba pod ramę ROSWHEEL, seria OFFROAD. Torba na ramę w stylu „ołówka”, która ściśle przylega do rur roweru, aby utrzymać ciężki sprzęt w niskiej pozycji, a jednocześnie pomaga chronić ramę. Konstrukcja jest płytka, aby stworzyć mniej konfliktów z butelkami, i ma kształt dopasowany do starych i nowych ram roweru górskiego.


Baleriny - vipmoda\nStrona główna » damskie » Buty » Baleriny\nBaleriny znanych marek. Sezonowe przeceny nawet do -50% za każdy produkt. Bogaty asortyment. Wygodne i praktyczne modele dla każdej z nas.\nBaleriny damskie to jedne z najpopularniejszych modeli butów dla kobiet. To właśnie one od lat zapewniają naszym stopom wygodne i swobodę ruchów. Warto także pamiętać o ich sportowych modelach takich jak modele Puma lub Crocs, które z pewnością sprawdzą się na nie jednej wyprawie pieszej.\nButy wykonane ze skóry są zdecydowanym uosobieniem wygody oraz stylu. Nic tak jak one nie wysmukla naszych stóp, dopasowują się do nich w każdym calu. Ponadto ich niepodważalnym atutem jest również ponadczasowość i wytrzymałość na lata. Warto więc wydać na nie odrobinę więcej pieniędzy, gdyż z pewnością posłużą nam one na wiele lat.\nSą najbardziej klasycznym odcieniem tego modelu. Nie ma w tym nic dziwnego, gdyż doskonale współgrają one ze stylizacjami na przeróżne okazje. Jeśli jednak preferujemy jasne barwy, zawsze możemy postawić na równie praktyczne białe modele. Warto także dodać, że wybierając baleriny Melissa w tych kolorach w naszym sklepie zawsze natrafisz na ciekawą ofertę cenową.\nSportowe gumowe buty\nBaleriny Nike, czy też gumowe modele Adidas od lat cieszą się doskonałymi opiniami użytkowniczek. To właśnie one dzięki swojemu najwyższej jakości materiałowi, trafiają do serc każdej z nas, która uwielbia nosić je zamiast luźnych klapek lub japonek. Co oznacza, że doskonale sprawdzają się one także podczas wypraw na basen lub nad morze. Warto więc posiadać co najmniej jedną parę takich butów.\nTo istny hit w tym roku. Nic tak jak one nie podkreśla naszych stylizacji, dodając im jednocześnie szyku i uniwersalności. Z kolei wybierając buty od Tamaris możemy zestawiać je zarówno ze spodniami, spódnicą, a także sukienką. W naszej ofercie z pewnością znajdziecie idealne modele dla każdej z nas.


Fundacja Rak’n’Roll okradziona – Homepage- serwis informacyjny\nDorota 20 listopada 2012 0 Comments\nnowotwór, Polska, rak\nSmutna informacja napływa z fundacji Rak?n?Roll. W ubiegły weekend nieznani sprawcy włamali się do siedziby fundacji i wykradli znajdujący się tam sprzęt. Na razie nie wiadomo jakiej wysokości są poniesione straty. Nie da się jednak ukryć, że sprzęt ten był bardzo cenny dla wszystkich pracowników. To właśnie dzięki kradzionym komputerom organizacja mogła kontynuować swoją działalność.\nSprawa jest niezwykle przykra zwłaszcza, że fundacja zajmuje się wspieraniem osób chorych na raka. Stało się o niej głośno za sprawą nowoczesnej kampanii reklamowej, zachęcającej do przekazania 1% podatku. ?Zbieramy na cycki, nowe fryzury i dragi? ? tak brzmiało hasło, które dzięki swojej prostocie i nowoczesności trafiło do serc milionów Polaków. Założycielką fundacji była Magdalena Prokopowicz, która przegrała walkę z nowotworem w czerwcu tego roku.\nPracownicy fundacji liczą, że skradziony sprzęt szybko się odnajdzie. Sprawa trafiła na policję.


Jak Wokulski ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Jak Wokulski\n"Wiśniowy sad" Antoniego Czechowa w reż. Krzysztofa Rekowskiego w Teatrze im. Żeromskiego w Kielcach. Pisze Kalina Zalewska w Teatrze.\nKrzysztof Rekowski bohaterem Wiśniowego sadu czyni - wbrew tradycji wystawiania utworu - kupca i przedsiębiorcę Jermołaja Łopachina, a nie, jak dotąd bywało, dziedziczkę Lubow Raniewską.\nWiśniowy sad Krzysztofa Rekowskiego rozpoczyna się na tle wiśniowych kotar, a scena podczas całego spektaklu zasłana jest wiśniowymi serpentynami. Inscenizacja jednak nie opowiada w ten sposób o tytułowym sadzie, który rzadko rodzi owoce, bo, jak twierdzi Firs, nikt już nie wie, jak go uprawiać. Nawiązuje raczej do filmów Davida Lyncha, w których czerwone kotary symbolizują irracjonalność działań i podświadomość bohaterów.\nTwórcy kieleckiego przedstawienia chcą bowiem zrozumieć bohaterów Czechowa i spotkać ich z dzisiejszą widownią. Zastanawiająca irracjonalność tych bohaterów zdaje się wynikać właśnie ze sfery podświadomości - z zaplątania w związki, własne wyobrażenia i resentymenty, bo brak zainteresowania dla zmieniającego się świata i niechęć wobec zachodzących przemian są tylko zewnętrznym wyrazem głębszych procesów. Rekowski pozytywnym bohaterem spektaklu czyni więc - wbrew tradycji wystawiania utworu - kupca i przedsiębiorcę Jermołaja Łopachina, a nie, jak dotąd bywało, dziedziczkę Lubow Raniewską, która traci majątek.\nMocny gest reżysera nie wynika z przekładu Agnieszki Lubomiry Piotrowskiej, choć nowe tłumaczenie pokazuje historyczne uwarunkowania postaw bohaterów, ukonkretniając komedię Czechowa. Firs narzeka na uwłaszczenie chłopów, twierdząc, że kiedyś było lepiej. Wolność przyniosła zmiany, których stary służący nie rozumie, w związku z tym tęskni za dawnym światem, jak niektórzy za Peerelem. Ale i Gajew, brat Raniewskiej, cały zanurzony jest "w latach osiemdziesiątych", kiedy był aktywny, a nowej rzeczywistości nie akceptuje, niczym niektórzy współcześni kombatanci. Nawet Łopachin wypowiada zastanawiającą opinię, że "chłosta była dobra". Spostrzega widocznie, że wolność okazała się prawdziwym wyzwaniem dla leni i krętaczy. Pierwsze pokolenie, które doświadcza zmian społecznych, odwraca się często wstecz, by dokonać porównania dwóch epok, a ta dawna jawi się jako lepsza, bo wszak to wtedy byliśmy piękni, młodzi i zaangażowani. Czechow lokuje swój dramat - co w nowym przekładzie wyraźnie słychać - w epoce przejściowej, w której majątki opieszałych ziemskich właścicieli parcelowane są na działki dla letników. Wywodzą się oni z miast, których znaczenie coraz bardziej rośnie, podczas gdy znaczenie ziemian maleje.\nBeneficjentem zmian, dobrze rozumiejącym te procesy, jest Łopachin (grającego gościnnie Krzysztofa Ogłozy), którego ojciec był chłopem pańszczyźnianym. Bohater żywi sentyment wobec Raniewskiej, która zwróciła na niego uwagę, gdy był dzieckiem. Przywiązany do niej niczym jej służba i rodzina, usiłuje ratować ją przed bankructwem. Łopachin do końca walczy, by przekonać ją i Gajewa do racjonalnej decyzji: podzielenia wiśniowego sadu, wydzierżawienia działek letnikom i zapewnienia sobie w ten sposób stałej pensji. Tłumaczy, zapewnia, że pomoże, gwarantuje pożyczkę. Na nic. Raniewska Joanny Kasperek raz po raz zwraca nań zdumione oczy, jakby nie rozumiała, co do niej mówi. I namiętnie wydaje ostatnie pieniądze.\nAktorka po raz pierwszy pojawia się w modnym spodnium, botkach i furażerce. Gra kobietę pełną wdzięku, ale skupioną na własnych doznaniach, skoncentrowaną na swojej egzystencji. Jej bohaterka jest neurotyczką, która znajduje porozumienie z idealistą, Pietią Trofimowem. Był on nauczycielem jej synka, który utopił się w pobliskiej rzece. Wszyscy obawiają się spotkania tych dwojga, by nie powróciły złe wspomnienia. Tymczasem Lubow popada w romans z nauczycielem. Dramatyczne wydarzenia nie prowokują jej do zmian, ale do psychicznej ucieczki, jakby nie chciała wyciągnąć z nich wniosków. Podobnie, jak zdaje się nie pamiętać, że z Trofimowem romansuje także, bagatela, jej własna córka.\nLeonid Gajew (Jacek Mąka) wie o wadach siostry, ale nic z tym nie robi. Nie nadąża za epoką, ale nie zamierza tego zmieniać. Plecie głupstwa, na co młodzi zwracają mu uwagę, ale jest zbyt gnuśny, leniwy i powierzchowny, by wykonać jakikolwiek wysiłek. Postrzega Lubę jako niemoralną, źle oceniając jej związki z mężczyznami. Tymczasem Raniewska jest niemoralna w głębszym sensie tego słowa, jako osoba nieponosząca odpowiedzialności za własne wybory.\nWojciech Niemczyk gra Trofimowa, wykorzystując naturalny wdzięk i młody wygląd. Kiedy rozgrywa sceny z młodziutką Anią, widać jednak, że wieczny student, w wojskowej kurtce koloru khaki, modnej wiele lat temu, trochę zasiedział się na wykładach. Ania, prowadzona z lekkością przez Annę Antoniewicz, przeżywa pierwszą miłość. Erotyczna scena z Pietią grana jest z wykorzystaniem siekiery, która - niczym strzelba - pojawia się na scenie, bo Łopachin będzie nią w finale wycinał wiśniowy sad.\nPodczas przyjęcia w majątku, gdy trwają pląsy i zabawa, między Raniewską i Trofimowem rozgrywają się decydujące sceny. Muzyka Sławomira Kupczaka dziwnie przypomina współczesne rytmy, do których podrygują bohaterzy, a Emilia Sadowska pokazuje na ekranie uciekające tory kolejowe. Projekcje wideo ewoluują wraz ze zmianami nastrojów: czasem jest to kwitnący na biało wiśniowy sad, innym razem wiejski pejzaż czy rozgwieżdżone niebo. Podobnie na scenie ścięte pnie drzew, na których posiadują bohaterzy, wymieszane zostały z pojedynczymi meblami.\nAndrzej Plata gra Jaszę, lokaja rozbestwionego przez Raniewską, który brzydzi się Rosją i chce jak najprędzej wrócić do Paryża. Usytuowany w centrum sceny, pali cygaro, z pogardą komentując rzeczywistość, niechętny nawet spotkaniu z matką, co portretuje tych, którzy z premedytacją odcinają się od własnych korzeni - podczas gdy Szarlotta (Aneta Wirzinkiewicz) oddałaby wszystko za poczucie przynależności. Ewelina Gronowska maluje portret Duniaszy, pokojówki rozdartej między bezczelnym Jaszą a głupim Jepichodowem (Bartłomiej Cabaj); bardzo dobra jest również w pierwszej scenie, kiedy razem z Łopachinem czeka na przyjazd Raniewskiej.\nJeśli ktokolwiek w tym towarzystwie skory jest do jakiegokolwiek trudu, to bogacący się przedsiębiorca i Waria (Dagna Dywicka), przybrana córka Raniewskiej, zawsze w czarnej sukience i z kluczami u paska. Oboje mają się ku sobie, ale nic z tego nie wychodzi. Bohaterzy nie znajdują sposobu, by nawiązać kontakt. Wszyscy wokół romansują, nie mając nic innego do roboty, i tylko oni nie wiedzą, jak się do tego zabrać. Tymczasem ich związek miałby sens, bo są do siebie podobni. Ale ich prozaiczność i bezradność wzbudzają politowanie otoczenia, a nawet drwiny widowni (by wspomnieć niewybredny komentarz Weroniki Szczawińskiej, zacytowany w recenzji Macieja Stroińskiego).\nNajlepszą sceną Krzysztofa Ogłozy, obok furii, w którą wpada, po raz kolejny tłumacząc, jak uniknąć bankructwa, jest opowieść o licytacji wiśniowego sadu, podczas której pojawia się skojarzenie z Wokulskim. Łopachin bowiem wygrywa z potencjalnym nabywcą majątku, umiejętnie podnosząc stawkę, zupełnie jak działający poprzez innych Stach przy kupnie kamienicy Łęckich. To rodzi podejrzenie, że sytuacja ta jest trudna i uwikłana w podświadome tęsknoty także dla rosyjskiego kupca, który wydaje się taki racjonalny. Być może Łopachin do końca rozdarty jest między chęcią nabycia majątku a instynktem ratowania Raniewskiej, do której jest przywiązany, a licytując, nie wie, czy walczy dla siebie, czy dla niej. Wie tylko, że musi wyeliminować konkurenta. Z pewnością jednak jest to transakcja życia, i bohater ledwo trzyma się na nogach, zdając tę relację.\nKielecki spektakl pokazuje, że upadek Raniewskiej, która po stracie majątku wyjeżdża do Paryża za pieniądze pożyczone na wykupienie wiśniowego sadu, jest w pełni zasłużony. Dziedziczka, rozdarta między życiem we Francji i pobytami w ojczyźnie, nie wie, gdzie przynależy. Targana sprzecznymi uczuciami, ulega im, za każdym razem pokładając w nich nadzieję. Nie potrafi kierować własnym życiem. Nie rozumie też powagi sytuacji, w jakiej się znalazła - w obu planach, prywatnym i społecznym. Uciekając do Paryża, wraca do mężczyzny, który okradł ją i zhańbił, ale w telegramach zapewnia o miłości, zapewne dlatego, że kończą mu się środki do życia. Trofimow zwraca jej na to uwagę, ale ona nie chce słuchać jego rad. Musiałaby przewartościować swoje życie, a to zakłada wysiłek i rozliczenie ze sobą. Rekowski pokazuje elitę społeczeństwa jako głęboko chorą, niezdolną do odpowiedzialności za siebie, nie wspominając o innych, więc tym bardziej do kierowania czymkolwiek.\nWiśniowy sad reż. Rekowski Krzysztof


Tartaki - str. 6 - Polskie Książki Telefoniczne\nA Michałów 260\nMaria Wełna Zakład Tartarczno-Stolarski. Więźba dachowa, deska podłogowa\nOd siedemnastu lat działamy na rynku. Posiadamy ogromne doświadczenie w obróbce drewna , lista naszych zadowolonych Klientów jest coraz dłuższa. Drewno to znakomity materiał budowlany, który po obróbce przez wprawnego rzemieślnika może zamienić się w naprawdę wyjątkowe produkty. Prowadzimy sprzedaż takich produktów jak: deski podłogowe , elementy ...\nB Rusiec, Wieluńska 4\nZADZWOŃ 43 676 6...\nTartak Tadeusz Bednarz\nProwadzony przez nas tartak rozpoczął działalność ponad dwadzieścia lat temu, a dokładnie w 1993 roku. Specjalizujemy się w usługach tartacznych. Siedziba firmy zlokalizowana jest w Lipowej, na terenie województwa śląskiego. Osobą decyzyjną i zarządzającą jest Tadeusz Bednarz .\nC Lipowa 100\nProwadzony przez nas tartak rozpoczął działalność ponad dwadzieścia lat temu, a dokładnie w 1993 roku. Specjalizujemy się w usługach tartacznych. Siedziba firmy zlokalizowana jest w Lipowej, na terenie województwa śląskiego. Osobą decyzyjną i zarządzającą jest Tadeusz Bednarz.\nD Lipowa, Orzechowa 1A\n... jest drewno na opał, belki-kantówki, kontrłaty, łąty, więźby dachowe i podbitki w wielu wzorach. W ofercie mamy także tarcicę iglastą, liściastą, suchą i mokrą. Do każdego klienta podchodzimy indywidualnie. Gwarantujemy terminowość i rzetelność. Zapraszamy do kontaktu i odwiedzenia tartaku Drewimpex w Biedowie.\nE Biedowo 9\n... pokaźną liczbę Klientów, ponieważ dbamy o każdy szczegół realizacji budowli, jesteśmy pomysłowi i posiadamy zmysł estetyczny. W prowadzonym przez nas tartaku znajdą Państwo m.in.: więźby dachowe , deski obiciowe, deski podłogowe, elementy małej architektury ogrodowej, elementy strugane., W naszej ofercie znajdą Państwo również palety ...\nF Kierzkowo 12A\nKałuziński Damian Tartak\nNasz tartak znajduje się w Piotrowie Pierwszym, na terenie województwa wielkopolskiego. Działalność prowadzimy od 1997 roku. Zajmujemy się produkcją różnego rodzaju tarcicy. Osobą decyzyjną jest Damian Kałuziński. Jesteśmy też dostępni pod numerami tel. 510 25 22 27 i 505 14 00 33, a kierownik produkcji pod numerem 505 14 00 33.\nG Piotrowo Pierwsze\nZADZWOŃ 61 282 3...\nH Bukowa Wielka 84a\nTartak Progres działa już od 20 lat dzięki czemu zdobyliśmy duże doświadczenie. Nasza firma cały czas się rozwija, jest to dla nas istotna część strategii biznesowej. Jesteśmy firmą rodzinną gdzie jako priorytetowe traktujemy dobrą współpracę z klientami, sprawne działanie, a przede wszystkim najwyższą jakość produktów ...\nK Kamień Duży 4f\nŁ Parchowo, Strażacka 36\nGłównym profilem naszej działalności jest prowadzenie sprzedaży drewna kominkowego . Gwarantujemy najwyższą jakość materiału drewniane, gdyż dokładamy wszelkich starań, aby nasze produkty były wydajne i o odpowiednich właściwościach. Posiadamy 6-letnie doświadczenie w branży. Oferujemy Państwu drewno bukowe i brzozowe. Polecamy drewno zarówno do ...\nM Kutno, Mickiewicza 23\nPrzedsiębiorstwo budowlane Rem-Bud z Trzemeszna ma Państwu do zaoferowania bogaty asortyment najlepszych produktów. Ponadto zapewniamy fachowe doradztwo i kompleksową obsługę oraz najwyższą jakość świadczonych usług. Prowadzimy sprzedaż produktów znanych i renomowanych marek zarówno z kraju, jak i z zagranicy. Nieustannie się rozwijamy i poszerzamy ...\nN Trzemeszno, Foluska 2\nZADZWOŃ 664 937 ...\nO Kościan, Promienista 6\nP Tuchom, Gdyńska 49\nR Lublin, Chemiczna 8\nS Darłowo, Długa 1\nT Stary Uścimów 40 lok. 2\nU Szczecin, Bydgoska 1\nW Oława, Nowoosadnicza 15b\nX Tarnów, Mostowa 21\nZ Gniewowo, Wejhera 20a


Killing Joke i Hunter na Sonisphere Festival 2011 - INFOMUZA.PL\n18 lutego 2011 13:58\nInfomuza Wiadomości muzyczne Killing Joke i Hunter na Sonisphere Festival 2011\nLive Nation z radością informuje, że do już ogłoszonych artystów Sonisphere Festival 2011 w Polsce - Iron Maiden, Motörhead i Mastodon - dołączają Killing Joke i Hunter.\nKilling Joke pokonali długą drogę, od momentu powstania (1979 rok). Zespół przeszedł wiele wewnętrznych konfliktów i zmian osobowych – jedynymi stałymi członkami są Jaz Coleman (wokal, klawisze, aranżacje) i Geordie Walker (gitara). W 2008 roku, w zespole ponownie spotkali się wszyscy członkowie założyciele.\nSilna pozycja Killing Joke w historii rocka została potwierdzona w 2005 roku, kiedy zespól otrzymał od magazynu Kerrang prestiżowa nagrodę za całokształt twórczości. Killing Joke zawsze był i będzie czymś więcej niż tylko zespołem.\nHunter - jeden z najpopularniejszych polskich zespołów właśnie kończy przygotowywać kolejne wydawnictwo DVD zawierające koncert z okazji XXV-lecia istnienia, który został zarejestrowany w warszawskiej „Stodole”. Premiera przewidziana jest na przełomie marca i kwietnia. W planach tego i następnego roku jest również wydawnictwo Unplugged oraz nowy materiał studyjny.\nBilety w cenie od 198zł do 880zł (VIP) dostępne na LiveNation.pl i w sklepach.


Ezra 3:9 / Biblia Tysiąclecia | Bible Online\nGdy nadszedł siódmy miesiąc - a Izraelici mieszkali już w miastach swoich - wtedy zgromadził się cały lud, jak jeden mąż, w Jerozolimie.\nA Jozue, syn Josadaka, i bracia jego kapłani oraz Zorobabel, syn Szealtiela, i bracia jego przystąpili do zbudowania ołtarza Boga izraelskiego, aby na nim złożyć całopalenia, jak przepisano w Prawie Mojżesza, męża Bożego.\nI na dawnym fundamencie wznieśli ołtarz, podczas gdy niebezpieczeństwo groziło im ze strony narodów pogranicznych, i złożyli na nim całopalenia dla Pana, całopalenia poranne i wieczorne.\nPotem obchodzili Święto Namiotów według przepisu i złożyli ofiary codzienne w liczbie wyznaczonej, zgodnie z wymaganą należnością codzienną.\nNastępnie - oprócz całopalenia nieustającego - składali ofiary w szabaty, w dni nowiu i we wszystkie święte uroczystości Pańskie oraz zawsze, gdy ktoś dał dobrowolną ofiarę dla Pana.\nOd pierwszego dnia miesiąca siódmego zaczęli składać całopalenia Panu - ale fundamenty świątyni Pańskiej nie były jeszcze założone.\nDali więc pieniędzy kamieniarzom i cieślom oraz żywności, napoju i oliwy Sydończykom i Tyryjczykom, by sprowadzili drzewo cedrowe z Libanu morzem do Jafy na mocy pozwolenia, udzielonego im przez Cyrusa, króla perskiego.\nA w drugim roku od przybycia ich do domu Bożego w Jerozolimie, w drugim miesiącu: Zorobabel, syna Szealtiela, i Jozue, syn Josadaka, i szereg braci ich: kapłanów i lewitów oraz wszyscy, którzy przyszli z niewoli do Jerozolimy, zabrali się do dzieła i powołali lewitów od dwudziestego roku [życia] wzwyż do pilnowania pracy około domu Pańskiego.\nI przystąpił Jozue, synowie i bracia jego: Kadmiel, Binnuj i Hodawiasz wspólnie do kierowania lewitami wykonującymi pracę około domu Bożego: synami Chenadada, ich synami i braćmi.\nA gdy budowniczowie założyli fundamenty świątyni Pańskiej, wtedy wystąpili kapłani w szatach uroczystych, z trąbami, i lewici, synowie Asafa, z cymbałami, by według zarządzenia Dawida, króla izraelskiego, chwalić Pana; i zaśpiewali, chwaląc Pana i dziękując Mu: Dobry On; na wieki trwa Jego łaskawość dla Izraela. A cały lud podniósł na chwałę Pana krzyk głośny, z powodu założenia fundamentów domu Pańskiego.\nA wielu starców spośród kapłanów, lewitów i naczelników rodów, którzy dawniej widzieli dom pierwszy, przy zakładaniu fundamentów tego domu na ich oczach płakało głośno; wielu natomiast z radości wybuchało głośnym krzykiem.\nI nie można było odróżnić głośnego krzyku radości od głośnego płaczu ludu, albowiem lud ten podniósł wrzawę tak wielką, że głos ten było słychać z daleka.


"Czterej pancerni i pies", czyli pasjonaci na tropie kultowego serialu - plus.pomorska.pl\n"Czterej pancerni i pies", czyli pasjonaci na tropie kultowego serialu\nFot. ze zbiorów Marka Łazarza\nIleż pokoleń Polaków bawiło się w dzieciństwie w „Pancernych”? Każdy chłopak chciał być Jankiem, a każda dziewczynka sanitariuszką Marusią. Dziś młodzi prędzej zainteresują się czołgami w komputerowej grze „World of Tanks” niż tymi w filmie „Czterej pancerni i pies”. A może niekoniecznie?\nPamiętacie scenę, w której Gustlik zdobywa most zwodzony w serialu „Czterej pancerni i pies”? Niemieckiemu żołnierzowi kładzie młotek na karku, sugerując, że to granat. To właśnie tę scenę, nakręconą wewnątrz mostu zwodzonego w Sztutowie, chciał odtworzyć Marcin Wolski z kolegą. I choć serial kręcono na sztutowskim moście w 1968 roku, to pamięć o nim pozostała, co Marcin postanowił wykorzystać. Zaprosił statystów i świadków powstawania serialu do opowiedzenia o tym przed kamerą. Ogłoszenia tej treści pojawiły się w gminie Sztutowo w połowie ubiegłego roku.\nW Dzień Zwycięstwa, 9 maja 1966, nadano odcinek pilotażowy, a we wrześniu telewizja ruszyła z pierwszą serią. Jeszcze tego samego roku „Pancernych” powtórzono. A później kręcono kolejne odcinki.\nWśród plenerów w drugiej serii pojawiła się m.in. Bydgoszcz. To odcinek wyzwolenia filmowego Ritzen, w którym Gustlik z pancerfausta rozbija wrota śluzy, załoga spływa barką, a bydgoski Rybi Rynek zalany jest wodą.\n– Rybi Rynek na potrzeby odcinka „Wysoka fala” został obłożony workami z piaskiem i zalany przez strażaków, Wenecja bydgoska była tłem przedzierania się Tomka Czereśniaka wodą przez linię frontu – przypomina Marek Łazarz. – Pierwszy odcinek drugiej serii, czyli podróż Tomka Czereśniaka z ojcem do wojska na barce, została nakręcona na wysokości „Stomilu” na Brdzie. W tle widać most magistrali węglowej. Jedną ze scen nakręcono na skrzyżowaniu ulicy Malczewskiego z Grodzką.\nOsoby o takich znakach zodiaku wygrywają najczęściej w Lotto i Eurojackpot! Ty też? [lista - 22.04]\nOsoby o tych imionach to prawdziwi złośliwcy. Oni potrafią być wredni! [lista - 22.04]


„Niemieckie zbrodnie nierozliczone”: marsz upamiętniający rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego - 01.08.2020, Sputnik Polska\nTuż po godzinie „W” w stolicy rozpoczął się marsz, upamiętniający 76. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Jak co roku, na marszu nie zabrakło... 01.08.2020, Sputnik Polska\ncos mi sie wydaje ze nie doczekam sie chwili gdy ci zboczency i degeneraci londynscy ktorzy zorganizowali te nieszczesne powstanie warszawskie i sa winni smierci setek tys niewinnyh ludzi i zniszczenia stolicy nigdy nie zostana nazwani zbrodniarzami i nie odpowiedza za ten haniebny czyn.\nTak pomogli sukinsyny Polsce w 1939r.Jedni i drudzy. Mój Ojciec był podoficerem w Przedwrześniowej Armii i do końca wierzył w pomoc Anglii i Francji,. Przed śmiercią powiedział mi, aby nigdy im nie wierzyć.!!!!!!!!!!!!!!!\n21:34 01.08.2020 (Zaktualizowane: 22:23 01.08.2020)\nW tegorocznym marszu upamiętniającym 76. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego wzięło udział tysiące osób. Podobnie jak w poprzednich latach i tym razem uczestnicy marszu wznosili okrzyki i nieśli transparenty z wywołującymi kontrowersje hasłami.\nTegoroczny Marsz Powstania Warszawskiego został zorganizowany przez Stowarzyszenie Marsz Niepodległości oraz Roty Marszu Niepodległości pod hasłem „Niemieckie zbrodnie nierozliczone”. Trasę całego marszu, który rozpoczął się na Rondzie Romana Dmowskiego i zmierzał w stronę pomnika Powstania Warszawskiego na placu Krasińskich zabezpieczała policja.\n1 Sierpnia 2020, 15:34\nBiorący udział w marszu wznosili okrzyki, takie jak „Bóg, Honor, Ojczyzna”, mieli także transparenty z hasłami „Niemieckie zbrodnie nierozliczone”, „Stop totalitaryzmom”, "„Normalna rodzina - silna Polska”, „Ruch Narodowy”.\nJak informuje Polsat News, na trasie marszu na jednym z balkonów wywieszono tęczową flagę, pojawiły się także banery z hasłami „Powstań przeciwko faszyzmowi” oraz „Feminizm nie faszyzm”.\nMarsz Powstania Warszawkiego 🇵🇱 pic.twitter.com/M0eBTTb44b\n— Krystyna Brzozowska 💯 (@krystynabrzozo1) August 1, 2020\n01.08.2020 r. - Polska, Warszawa.\nUlicą idzie Marsz Powstania Warszawskiego.\nW hołdzie dla Powstańców.\nTymczasem na jednym z balkonów...\nDziękuję @PolskaPolicja , że interweniowali! 👍 pic.twitter.com/ogNiVPIBjz\n— Historia Fotografią Pisana (@Jan34733995) August 1, 2020\n2 Sierpnia 2020, 00:276\n2 Sierpnia 2020, 09:062


-143 stopni Celsjusza ile to Kelwinów? - Ile to stopni\n-143 stopni Celsjusza (°C) po przeliczeniu na Kelwiny to 130,15 K\nCzy wiesz jak szybko obliczyć, że -143 stopni Celsjusza to 130,15 Kelwinów?\nWystarczy podstawić dane do wzoru : -143°C+273,15 , w wyniku czego otrzymujemy wynik =130,15K. Dzięki temu szybko przeliczymy wartość temperatury wyrażonej w stopniach Celsjusza, na wartość w Kelwinach.\nAby szybko przeliczyć w pamięci jednostki temperatury bez kalkulatora, można stosować wzór przybliżony, gdzie -143 st. Celsjusza+273 co daje 130K. Należy pamiętać, że nie używamy nazwy stopnie Kelwina – tylko Kelwiny.


DZIECI FRANKENSTEINA: października 2009\nWłaśnie postanowiłem ,że kończę pisać o remoncie. Nie o tym miał być ten blog a przez nieuczciwego wykonawcę temat remontowy zdominował moją pisaninę.\nNie oznacza to,że już nigdy, przenigdy nic nie skrobnę,ale będę się hamował.\nWystarczy,że przez majstra nie mogę w spokoju skupić na tym niesamowitym czasie czasie-oczekiwania i kładzenia dłoni na brzuchu i wyczuwania ruchów naszych córek.\nMoże strzelam sobie trochę samobója, bo temat majstra jest wdzięczny i ciągle mam o czym pisać.\nA więc na razie tylko krótkie sprawozdanie w telegraficznym skrócie:\nPrzedwczoraj odbyłem trzy rozmowy z majstrem-w tym dwie telefoniczne zakończone rzucaniem mięchem oraz słuchawką.Wczoraj dzień rozpocząłem od kontynuowania tej przemiłej konwersacji.\nChociaż właściwie były to moje monologi. głośne, napastliwe, bezkompromisowe na granicy chamstwa i arogancji.\nzazwyczaj kiedy mnie tak poniesie mam moralniaka. Tym razem się nie pojawił więc rozumiem ,że również moja podświadomość popiera ten nowy bardzo dynamiczny styl komunikacji.\nKoleżanka małżonka mówi ,że świetnie mi zrobiły te miesiące współpracy z majstrem.\n-No, mój drogi już nie jesteś Simbą!. Teraz jesteś Simbą mutantem!\n-Takim ze zrogowaciałą skórą, kostnymi naroślami na grzbiecie i łuskami na czaszce?\nA więc majster wyhodował potwora.\nKiedy po porannej konfrontacji pojechałem do pracy nie mogłem się uspokoić przez kilka godzin. Miałem problemy z koncentracją, a w myślach ciągle kontynuowałem tę rozmowę.\nPonieważ dyskusję mieliśmy kontynuować po moim powrocie z pracy, w drodze powrotnej łyknąłem trzy perseny forte(tak przy okazji to może spółka Lek S.A. chciałaby sponsorować moja pisaninę?).\nUsiedliśmy w trójkę z majstrem przy stole i dyskutowaliśmy trzy godziny.\nTo znaczy on próbował dyskutować, i odpowiadać na nasze zarzuty.\nPoszło mu słabo. W końcu zrezygnowany westchnął:\n-Tak właściwie to macie państwo rację. Z inwestorem nie ma co dyskutować bo takie jego prawo żeby mnie kopnąć w dupę i pogonić. I nawet nie mogę mieć pretensji.\nNajwyraźniej moja furia też zrobiła na nim wrażenie. Szczególnie to,że nie osłabła przez kilka dni.\nBo normalnie to ja nawet obrazić się porządnie nie umiem.Kilka minut po kłótni z koleżanką małżonką już próbuję załagodzić sytuację. Nawet jeżeli jestem święcie przekonany ,że to była jej wina i generalnie mam się za poszkodowanego.\nW każdym razie nawet majster stwierdził,że coś musi być na rzeczy bo do tej pory zachowywałem się zdecydowanie inaczej i chyba mu się za dużo nazbierało.\nMoże i rzeczywiście taki uniwerek asertywności przyda mi się w życiu, ale z drugiej strony nie chcę by Dzieci Frankensteina miały za ojca Doktora Jekylla i Pana Hyda.\nCoś za dużo tych bohaterów "zbiorowej wyobraźni" robi się w naszej rodzinie.\nI tylko przyszła mama Jeżynek nie dorobiła się nowej, mrocznej ksywy.\nW dalszym ciągu mówię do niej pieszczotliwie "Moje Okapi".\nBo ona nie znosi jak próbuję z innymi zwierzakami.\nZa "Żabkę" burczy a za "Misiaczka" mogę zarobić z kopa.\n"Okapi" okazało się w końcu rozsądnym kompromisem.\nNa razie wstydzę się przyznać Wam jakim zwierzakiem jest Garbaty.\nBo czy ktoś widział garbatego...\nEeee, jeszcze nie czas na taka szczerość.\nMusimy poznać się ciut lepiej.\nNo, chyba,że ktoś spróbuje zgadnąć :-)\nPrzewiduję nagrodę w tym konkursie :-))))))\nPrzedwczoraj pogodziłem się z majstrem, ale po kolei.\nKońcówka naszego remontu przypomina strojenie fortepianu. Jedna źle naciągnięta struna może zepsuć cały efekt.\nPrzynajmniej tak to sobie wyobrażam jako laik.\nZnowu mamy naraz kilka ekip. Tylko,że teraz ich prace trzeba precyzyjnie koordynować.\nA jednak trudno ustrzec się błędów i poślizgów.\nHydraulicy poprawiają kaloryfery niszcząc gładzie szpachlowe. Ja robię dziury w świeżo pomalowanych ścianach poprawiając to co majster spieprzył.\nMajster ze swoją ekipą biega między naszą łazienką a ocieplaniem ścian zewnętrznych.\nPrzeszkadzając tym samym ekipie, która układa podłogi.\nTa z kolei wkurza fachowca, którego zatrudniłem do poprawienia gładzi, z którymi nie poradził sobie fachowiec majstra.\nA wszyscy denerwują mnie bo przez poprawianie gładzi nie zdążyłem pomalować sufitów przed położeniem podłogi.\nAha, w międzyczasie magik od szafek kuchennych przywiózł cześć z nich i wstawił do garażu co wkurzyło ekipę majstra, która miała tam z kolei swoje ciuchy i narzędzia.\nPrzeniosła je tam kilka godzin wcześniej z przedpokoju. Do którego ja je wyniosłem z pomieszczeń, które malowałem.\nNiestety zabierając narzędzia ekipa zwinęła graty gościowi, który poprawia po nich gładzie. A w międzyczasie ktoś poplamił farbą nowiutkie drzwi, które stały schowane w garażu.\nPo weekendzie byłem wykończony. Najgorsza była świadomość,że to były "te wolne dni" i teraz będzie już tylko gorzej.\nI było. W poniedziałek o północy o mało nie zasłabłem.\nPołożyłem się na sofie i resztką sił walczyłem o to by się nie porzygać ze zmęczenia.\nNa poprawę humoru mam kosztorys prac, które wykonałem poprawiając po naszej "majstrowej ferajnie".\nMocno się gość zdziwi przy ostatecznym rozliczeniu bo od czerwca trochę się tego nazbierało.\nZresztą większość rzeczy wypatrzyłem właśnie kończąc to co zaczął a nie skończył lub ewidentnie spieprzył.\nGdyby pracował terminowo to pewnie by mu się upiekło.\nNo właśnie, o terminowości i pogodzeniu miałem napisać.\nKiedy w poniedziałek zorientowałem się, że po raz kolejny żaden z pracowników majstra nie przyjechał do pracy-nawet się specjalnie nie zdenerwowałem.\nJednak po południu usłyszałem jakieś głosy w remontowanej części domu.\nI zastałem tam majstra razem z jednym z pracowników.\nDarowałem sobie zwracanie uwagi na to,że wchodząc do czyjegoś domu wypada chociaż się przywitać a nie przemykać jak szczury.\nPrzypomniałem tylko,że zgodnie z ustaleniami od rana mieli kończyć sufit w łazience.\n-Jutro to zrobimy-wzruszył ramionami majster\n-A czemu nie dzisiaj?-zapytał coraz bardziej zirytowany inwestor\n-No, bo jutro to będziemy robić-mruknął majster odwracając się plecami\n-To czemu od razu nie powiedzieliście,że macie tę robotę w dupie? Zatrudnił bym kogoś poważnego i uczciwego żeby dokończył wasze niedoróbki-zaczął warczeć inwestor\n-Nie, nie. to nie jest tak,że mamy w dupie...-zaczął bełkotać majster\n-A mnie na to właśnie wygląda. I niech się pan cieszy ,że w ogóle chcę jeszcze z panem rozmawiać bo takie podejście do pracy jakie pan prezentuje od czerwca to moim zdaniem zwykłe gówniarstwo-warknął inwestor czując się trochę dziwnie opieprzając gościa starszego od siebie o dobre dziesięć lat.\nMajster spuścił głowę i westchnął:\n-Właściwie to ma Pan rację...\n-No!-wykrzyknął radośnie inwestor-Przynajmniej w jednej kwestii się zgadzamy!\nNo i tak to doszliśmy do porozumienia.\nAutor: Garbaty o 08:11\nPo lekturze najnowszych tekstów prasowych na temat in vitro dochodzę do nieciekawych wniosków.\nOtóż dowiedziałem się,że jako przyszły rodzic dwóch istot ludzkich powstałych w kolaboracji z DOKTOREM FRANKENSTEINEM jestem człowiekiem, który:\n"podważa społeczne zdrowie moralne, tożsamość narodową, walczy z krzyżem czy podejmuje jeszcze inne działania tego rodzaju."\nJeszcze gorzej dostało się osobom uważającym się za wierzące,ale nie będącym przeciwnikami in vitro:\n"Do uprawiania swojego procederu posługują się kamuflażem, który utrudnia ich identyfikację, ocenę i zajęcie stanowiska".\nUuuu... źłe,źłe, przebrane amoralne maszkary.\nA to wszystko w kontekście "Kontrataku Imperium". A raczej "Contry in vitro".\nZwolennicy karania i zakazywania zapłodnienia pozaustrojowego chcą po raz drugi złożyć swój projekt ustawy w sejmie.\nTwierdzą,że nie przekonała ich argumentacja,że "jest banalny, powierzchowny, nieprecyzyjny, niecałościowy".\nNajważniejsze,ze podpisało się pod nim 160 tysięcy ludzi a nie trafił nawet do komisji.\nA niech trafi. Co tam. Niech posłowie zmarnują trochę swojego czasu na to ich dzieło. Jako podatnik, a więc ich pracodawca, jestem gotów w imię tolerancji się na to zgodzić.\nProblem w tym,że jedynym argumentem są owe podpisy.A one niekoniecznie muszą świadczyć o jakości, nieprawdaż?\nMiliony ludzi oglądają "Taniec z gwiazdami". Czy to świadczy o tym,że jest to wartościowy program?\nPamiętacie jeszcze nasza sąsiadkę z dołu? Tę która przynosiła koleżance małżonce gofry i inne smakołyki?\nNo więc... wczoraj wpadłem do niej , w kąpielówkach, a małe pranko-wirowanko.\nCo? Nie najlepiej to zabrzmiało?\nWyjaśnię więc od początku.\nPonad dwa tygodnie temu zepsuła nam się pralka. A konkretnie mechanizm, który sprawia,że nie da się otworzyć drzwiczek podczas prania i minutę po nim\nSzwankował już od dłuższego czasu, ale zazwyczaj wystarczało porządnie huknąć pięścią w drzwiczki żeby jednak się otworzyły.\nNiestety po ostatnim praniu pralka zmieniła taktykę i postanowiła ,że prania nie odda.\nMoże chciała wziąć zakładników i przekonać nas ,że nie trzeba jej wymieniać? Bo rzeczywiście niedawno zacząłem o tym wspominać.\nTyle,że to było tylko takie gadanie! A ta idiotka dała się sprowokować.\nPrawie słyszałem jak grozi brzęczącym głosem:\n-”Gdzie z tymi pięściami- dwa kroki do tyłu bo przemielę całe pranie na sucho i z twojego ulubionego t-shirtu zostaną wióry!”\n-Pralka ty świnio! Musisz mi to robić właśnie teraz!?-jęczałem szukając w internecie adresu serwisu.\nJak mogła mi to zrobić? W środku remontu? Wyczuł moment perfidny blaszak.\nPo odbyciu kilku rozmów telefonicznych już wiedziałem ,że ze znalezieniem fachowca do pralki będzie problem.\nKażdy serwisant mówił,że on sprzętu akurat tej firmy nie naprawia,ale żebym spróbował tam i tam.\nPod wskazanym adresem słyszałem to samo i dostawałem kolejne namiary.\nNa wędrowaniu tym pieprzonym łańcuszkiem szczęścia straciłem tydzień.\nA zakładnicy w dalszym ciągu byli przetrzymywani w mrocznym i wilgotnym wnętrzu.\nPal licho koszulkę, ale wśród niewinnych ofiar znajdował się ukochany szlafrok koleżanki małżonki. Taki biały,gruby i puchaty. Z barankiem. Przedstawiający ogromną wartość sentymentalną.\nMusiałem go odbić zanim zgnije.\nNa forum internetowym fachowcy poradzili mi żeby zdjąć fartuch z bębna i wyciągnąć pranie od środka.\nTylko jak zdjąć fartuch przy zamkniętych drzwiczkach? Musiałbym wymontować cały bęben.\nTyle,że wyjąć go nie mogłem bo...fartuch trzymał!\nMoja determinacja byłe ogromna i tydzień temu grupa antyterrorystyczna ruszyła do akcji. Wpadłem do piwnicy, kopnąłem pralkę w drzwiczki a potem bezceremonialnie przewróciłem ją na betonową podłogę i wykręcając jej węże wdarłem się do środka.\nPranie wyjąłem dopiero po dwóch dniach morderczych zapasów.\nCiuchy uratowałem., drzwiczki otworzyłem. Znalazłem też wreszcie serwis.\nA jednak nie ma happy endu.\nW piwnicy od tygodnia leżą wybebeszone zwłoki pralki. Z wymontowanym bębnem, silnikiem, programatorem i betonowymi obciążnikami.\nTeraz przynajmniej wiem dlaczego pralki są tak cholernie ciężkie.\nProblem jednak polega na tym, że nie potrafię z powrotem założyć fartucha a serwisant firmy Brandt powiedział,że do „pralek przy których ktoś już grzebał to on nie jeździ”.\nWcale mu się nie dziwię, ale nie mam się, do cholery , już w co ubrać.\nAni bielizny,ani skarpetek, no niczego czystego już nie mam. A przy tym remoncie naprawdę nie mam już czasu,siły ani warunków w bawienie się w pranie ręczne.\nW piątek poszedłem do pracy w kąpielówkach.\nOczywiście nie samych.\nWczoraj założyłem drugą i ostatnią parę.\nA potem pomaszerowałem do sąsiadki spytać czy moglibyśmy skorzystać z jej pralki.\nPoniżające i krępujące.\nAle przynajmniej mam czyste ciuchy.\nW każdym razie kiedy podliczyłem roboczogodziny, poświęcone na zmagania z pralką , wyszło mi ,że gdybym w tym czasie pracował to prawie zarobiłbym na nową.\nTyle,że ja już taki jestem. Teraz na pewno nowej nie kupię.\n„Co ja jej nie naprawię!? Ja!?!”\nZdechnę a zmuszę sukę do pracy! Jeszcze ją poskładam do kupy.\nNie będzie emerytury! Zostanie najstarszą pracującą pralką świata! Będzie marzyć o tym,żeby wreszcie się zepsuć. Tak żeby nie dało się jej naprawić.\nA ja ją będę naprawiał i naprawiał.\nI... naprawiał. I tak ciągle.\nI w kółko. Bez względu na koszty.\nCytując jej Clinta Eastwooda z „Gran Torino”:\n-”Nie pomyślałaś,że możesz kiedyś wkur...ć kogoś kogo nie powinnaś?”\nAutor: Garbaty o 08:15\nZapomniałem chyba wcześniej napisać,że już mogę pić kawę z ekspresu.Inna sprawa czy powinienem.\nW każdym razie kiedy w niedzielę nastawiłem ekspres i po domu zaczął się rozchodzić przyjemny aromat, koleżanka małżonka podniosła wzrok znad laptopa i westchnęła:\n-Ach, jak ładnie pachnie.\nA więc przemiana się dokonała.\nZ prześladowanej mniejszości, która z czasem stałą się mniejszością "tolerowalną" stałem się mniejszością jak najbardziej akceptowalną.\nA może powinienem napisać,że miłośnicy kawy stali się w naszej rodzinie ponownie większością?\nChyba jednak nie. Przecież teraz rozkład sił jest zupełnie inny. Skład rodziny zwiększył się dwukrotnie a przecież nie wiem jakie stanowisko w kwestii kawy prezentują "księżniczki ze szkiełka".\nW każdym razie przybył kolejny element , który sprawia,że ponownie zaczynam się czuć istotą ludzką a nie tylko "dodatkiem do remontu".\nI nawet cukrzycowa kuchnia robi się ostatnio coraz bardziej zjadliwa.\nChociaż muszę przyznać,że kiedy zachwycam się jakimś posiłkiem upichconym przez żonę to na naszych twarzach pojawiają się trochę smutne uśmiechy.\nBo oboje wiemy,że przygotowanie czegoś co jest zdrowe, zgodne z dietą i jednocześnie smaczne to duże osiągnięcie.\nJednak ciągle w pamięci mamy nasze pyszne i niezdrowe menu z zamierzchłych "przedprokreacyjnych" czasów.\nPocieszamy się jednak,że te czasy pewnie kiedyś powrócą.\nW każdym razie nastawienie mamy niezłe.\nA wracając do kawy to kilka dni temu po przyjściu do pracy zalałem kilka łyżeczek "rozpuszczalnej" wodą i... aż mnie odrzuciło.\nZrobiło mi się słabo od samego zapachu.\nChyba po prostu organizm pokazał mi żółtą a kartkę.\nBo rzeczywiście zamiast jednej ostatnio sypie du kubka 3 łyżeczki a piję kubek za kubkiem. W drodze do domu kupuję jeszcze jakieś paskudztwa energetyczne.\nTaaak wiem,że przeginam.\nPowoli zaczynam detoks.\nMuszę o siebie zacząć dbać.\nDla mojego babińca :-)\nAutor: Garbaty o 09:40\nWygląda na to ,że temat in vitro-zepchnięty na bok przez serię afer i pseudoafer-właśnie powraca. Wiele wskazuje na to,że w sejmie największe poparcie ma projekt posła Gowina-co jak zapewne się domyślacie nie wzbudza u mnie nadmiernego entuzjazmu.\nCieszy mnie natomiast to,że poseł ów przyznał,że nawet dla niego argument o tym,że in vitro jest złamaniem przykazania "nie cudzołóż", jest niezrozumiały.\nWyczytałem również,że zespół naukowców z University of Oxford opracował nową metodę selekcji zarodków.\nDzięki jej zastosowaniu skuteczność zabiegu wzrosła z 28% do 66%. Wzrosła też ilość prawidłowych i donoszonych ciąż.\nBadania oczywiście wymagają weryfikacji, potwierdzenia i tak dalej.\nniemniej jednak to dobra wiadomość dla wielu par.\nA dla przeciwników in vitro znowu temat do dyskusji nad selekcją i uśmiercaniem istot ludzkich.\nCiekawe jak będzie dzisiaj wyglądała debata na Uniwersytecie Warszawskim-mają w niej wziąć udział autorzy wszystkich czterech projektów ustaw.\nW każdym razie już wiadomo,że Gowin ze swoją aktywnością podpadł Bronisławowi Komorowskiemu, który wolałby by z poruszaniem tego tematu wstrzymać się do czasu po wyborach prezydenckich.\nCo tylko potwierdza moją wcześniejszą opinię,że dla polityków jest to klasyczny "gorący kartofel". Temat ,na którym niewiele "można ugrać" a za to sporo stracić.\nZ drugiej strony chyba rzeczywiście na temat ustawy bioetycznej lepiej byłoby rozmawiać w spokojnej, rzeczowej atmosferze niż w czasie przedwyborczej napierdalanki. Przepraszam za to sformułowanie,ale inaczej poziomu debat między naszymi czołowymi przedstawicielami narodu, nazwać się nie da.\nA nasze "dzieci Frankensteina" rosną, kopią i wiercą się na potęgę.\nGdzieś mają politykę i tę cała dyskusję na tym czy miały prawo zostać poczęte w ten czy inny sposób.\nA ja łapię się na tym,że próbuję sobie wyobrażać jak będą wyglądały za pięć dziesięć czy piętnaście lat.\nZ jednej trony nie chcę by za bardzo spieszyły się na ten świat-lepiej by urodziły się w terminie.\nZa to z drugiej zżera mnie ciekawość, niecierpliwość.\nChciałbym, żeby "to było już".\nTo strasznie mocne uczucie. Takie na granicy fizyczności.\nAż mnie coś skręca w dołku.\nWręcz trochę krępuję się o tym pisać i mówić by nie wyszło na to,że mi "korba odbija".\nI naprawdę mam pełną świadomość tego,że bardzo szybko mogę zatęsknić za tym spokojnym czasem kiedy naszych pociech jeszcze nie było na świecie.\nI nieważne -przynajmniej teraz-są dla mnie te wszystkie nieprzespane noce, zasrane pieluchy itd.\nI jak to pogodzić z tym wspominany, już wcześniej twierdzeniem,że "matki kochają dzieci za to,że są a ojcowie za to jakie są"?\nNaprawdę wcale nie idealizuję tych dwóch stworów rosnących w brzuchu koleżanki małżonki.\nWiem,że czeka mnie doprowadzające do obłędu darcie się "w stereo" i te wszystkie inne atrakcje.\nPo prostu chciałbym wreszcie wziąć je na ręce.\nA niech wyją.\nA to wspomniany wcześniej rysunek.\nNo doprawdy nie mam się czym chwalić, ale gwoli rzetelności dokumentacyjnej.\nAutor: Garbaty o 17:13\nKiedy usłyszałem o konieczności dokupienia fugi ręce mi opadły.Zdjąłem kurtkę, umyłem ręce i usiadłem w przy stole w naszej zastawionej kartonami kuchni.\nMoja ukochana żona podała mi talerz pysznej zupy ogórkowej a potem zaczęła opowiadać jak to jeden z hydraulików obraził się na nią,że ośmieliła mu się zwrócić kilka razy uwagę. Skończyło się pyskówką-głównie w jego wykonaniu. w końcu fachowiec wyszedł z domu głośno mówiąc,że ma już dosyć roboty w tym domu.\nMiał szczęście, biedny wrażliwiec, że nie było mnie przy tym bo trochę mu się nazbierało.\nTo klasyczny typ w stylu:\n-A po co panu głowa?\n-Jak to? Jem niom!\nZa każdym razem kiedy zwracam mu uwagę,że powinien coś poprawić albo zrobić inaczej odpowiada, że "się nie da".\nA jednak jakoś zawsze się okazuje,że jednak "się da".\nMatoł wszystko robi tak jak mu najwygodniej-o nic nie pytając.\nNa przykład cały pęk rur poprowadził w miejscu, w którym kiedyś kiedy będę bogatym człowiekiem zamierzam zrobić wejście do sauny.\nI teraz co? Wszystko przestawiać? W sumie powinien,ale ja już nie mam siły z nim rozmawiać.\nSłuchałem opowieści żony i próbowałem jeść zupę, ale jakoś mi nie szło.\nW końcu patrząc w talerz westchnąłem:\n-Wiesz co? Jestem strasznie głodny,ale nie mam siły jeść.\n-Biedactwo! Nakarmić cię?-zaproponowała najlepsza z żon.\n-Dzięki,ale nie chodzi oto,że nie mam siły machać łyżką. Ja już nie mam siły przełykać.\nA jednak jakoś się udało i... jazda do szkoły rodzenia.\nOstatnie zajęcia. Ufff... naprawdę się cieszę, że to już koniec. Naprawdę sporo ciekawych rzeczy się tam dowiedzieliśmy, ale trzy wieczory w tygodniu to ciut za dużo przy moim trybie życia.\nChociaż z drugiej trony trochę żal bo atmosfera fajna, ludzie sympatyczni i... jakoś tak raźniej w grupie.\nDo człowieka wreszcie dociera,że nie on pierwszy, nie ostatni, nie jedyny i tak dalej.\nNa pożegnanie dostaliśmy zadanie "wizualizacji pociech". Dziewczyny wypięły brzuchy a faceci chwycili w ręce flamastry i oddali się radości tworzenia.\nLub mękom twórczym.\nJa niestety tym drugim- ponieważ koleżanka małżonka posmarowała wcześniej bebzunek kremem i ni cholery nic nie mogłem narysować.\nNo i oczywiście wszyscy mieli ubaw z Garbatego.\nZaczynam się przyzwyczajać. Pieprzony życiowy klaun.\nŻona do teraz mi dokucza,że "dziewczynki nie zapomną mi tego,że narysowałem je łyse i garbate".\nTo potwarz! Tylko łyse.\nNo co? Taka wizja artystyczna.\nKoniec narzekania. To ostatnia część "kwękającej trylogii".\nA tak przy okazji przypomina mi się powiedzenie o tym,iż "co nas nie zabije czyni nas mocniejszymi".\nJeżeli to prawda to kiedy to wszystko się skończy pewnie będę potrafił kręcić kulki z diamentów tak jakby były z chleba ;-))\nAutor: Garbaty o 16:03\nA więc po środzie nadszedł czwartek.\nCo samo w sobie nie było specjalnym zaskoczeniem.\nJak już pisałem obudziłem się zmarnowany i nieświeży. A ponieważ nie mogłem spać bo po głowie tłukły się różne myśli postanowiłem wstać wcześniej i "podarować sobie odrobinę luksusu".\nZrobiłem sobie pyszne kanapki z serem, wędlinką, pomidorem i listkami świeżej bazylii.\nZaparzyłem karmelową herbatę i z tym wszystkim zapakowałem się do wanny z gorącą wodą.\nZjadłem ze smakiem, zanurzyłem się po szyję i oddałem lekturze książki, na którą ostatnio brakuje mi sił.\nCudowne pół godziny, które sprawiło ,że znowu poczułem się człowiekiem.\nPotem spokojnie ogoliłem się, ubrałem, cmoknąłem Panią Bebzunkową i poszedłem do samochodu, omijając walające się po podwórku strzępy papy.\nW lewym tylnym kole miałem kapcia.\nRzut oka na zegarek-za pół godziny muszę być w pracy.\nResztki dobrego nastroju ulotniły się po kolejnej, bezskutecznej próbie odkręcenia koła.\nOpona i tak była już do wyrzucenia a ponieważ zostało w niej trochę powietrza postanowiłem spróbować się doturlać do najbliższego zakładu wulkanizacyjnego i poprosić o pomoc w odkręceniu tych cholernych śrub.\nPo przejechaniu dwóch kilometrów stwierdziłem jednak,że to nie ma sensu bo felgę może szlag trafić.\nZjechałem więc na leśny parking i wypakowałem-dwa zgięte klucze, młotek, odrdzewiacz i rurę.\nZaczęła się rozpaczliwa walka z czasem i oporem materii.\nWalka, w której zdecydowanie przegrywałem. Do zera.\nZza chmur przebił się pojedynczy promień słońca obok mnie zatrzymał się samochód kolegi, który właśnie jechał dokończyć zabudowę naszego kominka.\nA przy okazji był też mechanikiem samochodowym.\nWyciągnął z bagażnika porządne klucze i w ciągu dwóch minut poradził sobie z odkręcenie tych przeklętych śrub.\nUczciwie muszę jednak przyznać,że jemu było znacznie łatwiej. Wystarczyło bowiem po prostu kręcić we WŁAŚCIWĄ stronę.\nKażdemu może się zdarzyć. Chyba.\nA jednak czuję się jak totalny mlon. Doceńcie chociaż cnotę szczerości.\nPrzecież mogłem się nie przyznać.\nKiedy szczęśliwy wsiadałem do samochodu kolega zapytał mnie czy przywiozłem wczoraj żaroodporne płyty gipsowo-kartonowe.\nPrzyznałem,że nie, bo przy takim wietrze nie odważyłbym się jechać z czymś takim na dachu.\nSkrzywił się rozczarowany a potem stwierdził,że są mu potrzebne najpóźniej na dwunastą bo inaczej robota stanie.\nNo i już wiedziałem,że czeka mnie kolejny dzień karkołomnych kombinacji.\nW pracy młyn-umówione spotkania, zebrania, kolegia i zadania a ja między jednym a drugim w samochód i pędem do domu! cztery długie deski na dachy, linki, taśmy,sznurki i stary śpiwór do bagażnika do i rura do sklepu z materiałami budowlanymi.\nW sklepie kolejka, potem gdzieś wcięło magazyniera. W końcu płyty znalazły się na bagażniku dachowym opatulone śpiworem i unieruchomione za pomocą specjalnego deskowo-sznurkowego sytemu mojego pomysłu.A potem rura z powrotem. tyle,że w międzyczasie drogowcy wprowadzili na drodze ruch wahadłowy.\nJakże bogowie muszą nienawidzić garbatych!\nAle nic to po kilkunastu minutach stresu i klęcia na kierowców "co to k...a nie potrafią ruszać kolumną" -znowu pędziłem szosą testując wytrzymałość mojego systemu mocowania ładunków wielkogabarytowych. Zajechałem pod dom i popędziłem poprosić chłopaków o pomoc w rozładunku.\nChłopaki oczywiście mieli sto pytań i milion dykteryjek do opowiedzenia.\nJęknąłem tylko żeby się pośpieszyli bo za dziesięć minut muszę być w pracy.\nAleee ooonniiiiii maaaająąąąą czaaaaaaaaaaaaaaaaaaaas....\nNo i wizję. Po co składać płyty na podjeździe, lepiej przecież wnieść do domu.\nA zegar k...a tyka!!!\nKiedy spocony jak mysz pomagałem wnosić płyty przyszedł glazurnik z pretensjami czemu nie odbieram od niego telefonów i nie odpisuję na smsy.\nkiedy odparłem,że nie miałem na to czasu uśmiechnał się tylko ironicznie i mruknął z niedowierzaniem:\nKopnąłbym go gdyby nie to,że akurat robiłem wszystko by nie połamać płyty, która zaklinowała się w zakręcie korytarza.\nPotem kolega od kominka próbował zadać mi kilka pytań ,ale udałem ,ze go nie słyszę i pognałem do samochodu.\nPędząc do pracy próbowałem dodzwonić się do koleżanki małżonki.\nUdało się po piętnastej próbie.\n-Halo-usłyszałem w słuchawce rozluźniony i pogodny głosik\n-kochanie idź do glazurnika i spytaj czego chce a potem idź do chłopaków od kominka i dowiedz się czego z kolei oni chcą bo ja nie miałem czasu na dyskusje z nimi, pa!-wydyszałem to prawie jak jedno słowo i się rozłączyłem.\nW samą porę bo trochę zaczęło mnie nosić na piachu rozsypanym na asfalcie.\nPo kilku minutach wypadłem na główna drogę.\no dziwo na wahadłówce załapałem się na zielone światło.\nTylko po to żeby stanąć w korku.\nZadzwonił telefon-koleżanka małżonka.\n-Glazurnik prosi żebyś tej ciemnej fugi dokupił...\nNie zdążyłem odpowiedzieć bo rozładował mi się telefon.\nNawet się nie wkurzyłem bo właśnie udało mi się wyrwać z korka.\nZegar tyka, ale jest szansa,że zdążę na czas.\nteraz tylko:zrobić,załatwić,zrobić, umówić,zrobić, napisać, wykonać,załatwić, porozmawiać, wytłumaczyć, zrobić...\nI już po kilku godzinach mogłem jechać po fugę, zamówić lustro, poszukać części do zepsutej pralki, odebrać parapety i odebrać fakturę za kominek.\nOczywiście wszystko w godzinach szczytu.\nOczywiście każda rzecz do załatwienia na innym krańcu miasta.\nOczywiście wszystkiego nie załatwiłem bo"takiego lustra nie da się zrobić" albo "eee takiej blokady do pralki to ja nigdy nie widziałem".\nW końcu jednak udało mi się dotrzeć do domu. Teraz obiadek i pędem na zakończenie "roku szkolnego" do szkoły rodzenia.\nKiedy wkroczyłem do domu targając worek fugi usłyszałem od koleżanki małżonki:\n-No, sprężaj się misiu bo mamy jeszcze masę spraw do załatwienia.\n-Jakich do cholery-jęknąłem zrozpaczony\n-Musimy kupić jeszcze worek jasnej fugi, nie zdążyłam ci powiedzieć bo rozładował ci się telefon...\nAutor: Garbaty o 13:16\nJakiż byłem naiwny określając, kilka tygodni temu, sytuację remontowo budowlana jako "apokalipsę".\nTeraz skończyła mi się skala. W każdym razie zabrakło mi słów cenzuralnych.\nZresztą w ogóle ostatni czas był cudny.\nWczoraj obudziłem się wymemłany i nieświeży ponieważ dzień wcześniej byłem tak zmęczony,że nie miałem siły się wykąpać.\nTaak, środa to był dzień pełen wrażeń. Nad ranem obudziło mnie wycie wiatru i odgłos papy tłukącej się o dach.\nTej świeżo położonej, na której ma być z kolei ułożony gont. Ten, na który ciągle czekamy.\nZwlokłem się z wyra, narzuciłem coś na siebie i lekko nieprzytomny poszedłem ocenić rozmiar szkód.\nW progu potknąłem się o kawał papy. Tej ,która powinna być na dachu.\nZ rezygnacją patrzyłem na zmaltretowana wschodnią połać dachu, na której widać było spore ubytki.\nZerknąłem na zegarek-było już trochę za późno żeby brać się za naprawę.\nNic to-pomyślałem-wrócę z pracy i to zrobię. Zresztą przy takim wietrze i tak nie ma sensu walczyć z tematem.\nWróciłem do domu, szybko się oporządziłem, ucałowałem koleżankę małżonkę i poszedłem do samochodu.\nWsiadając jeszcze raz zerknąłem na dach.Bez entuzjazmu.\n-Dobrze ,że nie pada-mruknąłem sam do siebie i przekręciłem kluczyk w stacyjce.\nPięć minut później na przedniej szybie pojawiły się pierwsze krople.\n-Kurwa!-jęknąłem patrząc jak wiatr rozmazuje je w malownicze esy floresy.\nJeżeli deski zamokną kładzenie gontu mija się z celem bo i tak wszystko zgnije.\nna takich niewesołych rozmyślaniach upłynęła mi reszta drogi do pracy.\nKiedy dojechałem deszcz już zamienił się w śnieg.\nMoże to i lepiej- pomyślałem. Lepiej dla dachu.\nGorzej dla moich lekko łysawych opon.\nNa szczęście w piwnicy czekają nowiutkie, porządne zimówki założone na zapasowe felgi. Zmiana kół nie powinna mi zająć więcej niż pół godziny.\nPo powrocie do domu stwierdziłem,że włażenie na dach w dalszym ciągu mija się celem ponieważ deski tak zamokły,że przybijanie nowej papy nie ma sensu. Najpierw wszystko musi trochę przeschnąć.\nWyniosłem więc koła z piwnicy i zapakowałem je do samochodu.Na podwórku nie było warunków do roboty a w garażu mamy w tej chwili magazyn materiałów i narzędzi.\nPojechałem więc na pobliski leśny parking i tam rozłożyłem się z całym majdanem.\nPo kilku minutach byłem przemoczony i przewiany wiatrem na wylot.\nNa domiar złego nie mogłem odkręcić ani jednej śruby.\nczemu nie byłem jakoś tym zdziwiony.\nNajwyraźniej był to dzień gnębienia Garbatego. Tyle,że garbaty nie z kupy ani cukru ulepiony i zawziąć się potrafi.\nZapakowałem koła z powrotem do samochodu i pojechałem do domu po resztę narzędzi.\nWróciłem wyposażony w dwa młotki, dwa dodatkowe klucze do śrub,odrdzewiacz w spraju ,długi kawał rury, który miał mi posłużyć z dźwignię i .... batonik na osłodę życia.\nPo kilkudziesięciu minutach Garbaty zaczął wymiękać.\nPo batoniku zjedzonym na czczo zrobiło mi się niedobrze, oba klucze się wygięły i zeskakiwały ze śrub a na domiar złego zorientowałem się ,że z jednej opony schodzi powietrze.\nNo, nieee-jęknąłem w duchu-chociaż to jedno koło muszę wymienić!\ndesperacko waliłem w śruby i felgę młotkiem, szarpałem się z wygiętymi kluczami i robiłem dźwignię z rury.\nA czas uciekał. Za kilkadziesiąt minut zaczynały się zajęcia w szkole rodzenia.\nZgnębiony wróciłem do domu. Szybko przebrałem się w suche ciuchy i jazda.\nW samochodzie ogrzewanie na full- żeby się rozgrzać ,muza na full-żeby nie zasnąć.\nPo drodze, na stacji benzynowej, dopompowałem koło i jakoś udało nam się zdążyć na czas.\nNiestety nie wiem jaki był temat zajęć.nie byłem w stanie się na nich skoncentrować. Byłem za bardzo zajęty desperacką walką o to by nie zasnąć.\nWalcząc z opadającymi powiekami zastanawiałem się jak zareagują pozostali uczestnicy kursu kiedy zacznę chrapać.\nW wyobraźni już widziałem jak po kolejnym "mrugnięciu" zobaczę wpatrzone w siebie kilkanaście par oczu i dziwne uśmieszki na twarzach.\nI nawet nie wiem kiedy...odjechałem.\nSiedziałem na krześle z łokciami opartymi na kolanach i zwieszoną nisko głową.\nI nikt nawet nie zauważył ,że przespałem kilkanaście minut.\nPo tej drzemce nawet poczułem się trochę lepiej.\nA jednak wracając do domu modliłem się,żeby nie zastać w nim już żadnego fachowca, który będzie próbował zarzucić mnie milionem pytań.\nNiestety. Byli w komplecie.\nTo znaczy fachowcy.\nPytania zresztą też.\nWtedy jeszcze nie wiedziałem,że czwartek będzie jeszcze cięższy.\nAutor: Garbaty o 12:18\nZa oknem świeci słońce, na termometrze 7 stopni i wieje lekki wiatr.Patrzę na różnokolorowe liście i jakiś krzew ozdobny obsypany czerwonymi owocami.\nI rozmyślam o tym w jakim oderwaniu od pór roku żyję ostatnio.\nPonad pół roku temu siedzieliśmy w Supraślu "na protokole" przed in vitro. I nawet baliśmy się pomyśleć co będzie jeżeli nam się nie uda.\nDopiero schodziły śniegi,nad nami ciągnęły gigantyczne klucze dzikich gęsi a wieczorami chodziliśmy na spektakle Wierszalina.\nNiesamowity czas. Wiosny i nadziei.\nA potem mrugnąłem i znowu pogoda podobna, tylko liście bardziej kolorowe.\nNie ma już wiosny, nie ma lata a i jesień sprawia wrażenie,jakby czekała już na nadejście zimy.\nNormalnie byłbym załamany.\nAle ciągle żyję oczekiwaniem. Naprawdę nie mogę się doczekać narodzin naszych córek.\nŻyję tak jakby cały świat był za grubą szybą.I dobrze mi z tym.\nWracam do domu, przykładam ręce do brzucha koleżanki małżonki i wzruszam się czując energiczne ruchy naszych pociech.\nA potem zasypiam, skonany, przed telewizorem.\nByłoby idealnie gdyby nie ten nasz cholerny remont.\nPocieszam się jednak,że on MUSI się kiedyś skończyć.\nNajważniejsze żeby dzieciaki urodziły się o czasie i zdrowe.Na razie podpytuję znajomych czy nie znają jakiegoś godnego polecenia pediatry i szukam książek, które będziemy mogli czytać dzieciakom do poduszki.\nI zastanawiam się kiedy po raz pierwszy wybierzemy się cała bandą do kina.\nTrochę przyjdzie na to poczekać.\nAutor: Garbaty o 12:34\nNo i dalej nadrabiam zaległości.Ponieważ projekt blogu filmowego, w bólach, ale jednak się rodzi i mam nadzieje,że na dniach odpalę wersję testową to podaruję sobie zamieszczanie tutaj recenzji "Dystryktu 9".\nKilka słów jednak wypada skrobnąć.\nTym bardziej,że film jest po prostu świetny. dawno nie widziałem filmu po obejrzeniu, którego naprawdę nie było się do czego przyczepić.\nJest "o czymś", fabuła wciąga, efekty świetne, realizacja inteligentna i z pomysłem.\nNie ma gwiazd aktorskich, które odciągałyby nasza uwagę od od opowiadanej historii.\n"Dystrykt 9" to coś co mógłbym zaszufladkować jako dramat science fiction.\nZaczyna się jak film dokumentalny a kończy jak film akcji.\nJednak zarówno konwencje jak i sposób filmowania zmieniają się w sposób płynny i naturalny.\nWreszcie akcja filmu o kosmitach i kontakcie z cywilizacją pozaziemską nie dzieje się w USA! Wreszcie mieszkańcy Nowego Jorku znękani atakami Godzilli, zagrożeniem ze strony gigantycznych meteorytów i wszelkimi innymi cholerstwami z nieba, innych galaktyk i tak dalej-mogą odetchnąć.\nFilm naprawdę poraził mnie naturalistyczną konwencją realizacji.\nCiekawe jest też to,że ogląda się go z dużym napięciem, mimo,że nie ma w nim ani jednego bohatera budzącego prawdziwa sympatię.\nWidzimy świat odrażający, brudny i zły.\nLudzie są podli i cyniczni a obcy budzą raczej niechęć niż współczucie.\nNie chcę pisać zbyt wiele,żeby nie psuć przyjemności z oglądania.\nWypada jednak ostrzec tych, którzy oczekują kolorowego, kina rozrywkowego,że mogą się srogo zawieść.\nZ naszego seansu jedna parka uciekła po kilkunastu minutach.\nZa to dawno nie słyszałem takiej ciszy po ukazaniu się napisów końcowych. Dopiero dłuższą chwilę po tym jak rozbłysło światło rozległo się szczękanie foteli i ciche, jakby nieśmiałe rozmowy.\nI tylko, siedzący przed nami, mocno zbudowany jegomość z ogoloną głową narzekał,że:\n"za mało akcji, za mało akcji".\nA koleżanka małżonka, która do "Dystryktu" podeszła wręcz entuzjastycznie, zaczęła wrażać pewne watpliwości czy to aby znowu nie zbyt mocne kino dla naszych córek.\nAutor: Garbaty o 11:44\nW piątek odbyłem bardzo poważną rozmowę z majstrem.Ponieważ okazało się ,że facet rzeczywiście choruje na serce nie miałem sumienia "pojechać" z nim tak jak mi się marzyło.Ale i tak było fajnie.\nPrzed rozmową nastawiłem się na rzeczową spokojną rozmowę, walnąłem dwa perseny i cierpliwie czekałem. Byliśmy umówieni na 15.00.\nSiedzę i zerkam na zegarek:\n...jestem spokojny, jestem spokojny, jestem spokojny...\nW końcu tuz przed 17.00 pojawiła się moja gwiazda robót budowlano remontowych.\nSpokojnie, rzeczowo, krok za krokiem zepchnąłem faceta do głębokiej defensywy a potem... wystawił się na strzał tak jak to tylko nasza reprezentacja piłkarska potrafi:\n-Tak, ja wiem-mruknął rozgoryczony majster-Wszyscy to by chcieli jak najtaniej, jak najlepiej i jak najszybciej.\n-Nooo-uśmiechnąłem się do niego szczerze-A tu ani tanio, ani dobrze, a o czasie to niech pan lepiej nie wspomina bo mogę się naprawdę zdenerwować.\nGarbaty vs. Majster 3:0!\nPróbował jeszcze jakiś rozpaczliwych , nieporadnych kontrataków ponownie wywołując u mnie skojarzenia z naszymi mistrzami piłki kopanej,ale spowodowało to tylko,że nadział się jeszcze na kilka kontr.\nW wielkim finale postawiłem mu coś na kształt "Tridamskiego ultimatum"(miłośnicy prozy Sapkowskiego powinni wiedzieć co mam na myśli) i pożegnałem ozięble.\nA potem zacząłem wydzwaniać do znajomych w poszukiwaniu jakiejś rezerwowej ekipy remontowej.\nI o dziwo ławka rezerwowych okazała się całkiem długa.\nPonieważ zdecydowałem się na zmiany ewolucyjne a nie rewolucyjne zacząłem rezerwowych wpuszczać na boisko pojedynczo.\nWczoraj w obecności członków ekipy majstra( bo on sam oczywiście znowu zniknął) pracę zaczęli "moi nowi fachowcy od zabudowywania kominków".\nA z glazurnikiem ustaliliśmy, że pośrednictwo majstra przestało nam być potrzebne :-)\nZ pewną taką ciekawością teraz czekam na dalszy rozwój wypadków.\nPodobnie jak fachowcy z ławki rezerwowych.\nNiektórzy to moi koledzy i juz mi zapowiedzieli,że nie wolno mi dać majstrowi ani grosza dopóki oni nie "odbiorą robót swoim fachowym okiem".\nAlbo ich nie dokończą.\nBo i takiej ewentualności nie wykluczam.\nNo to skoro o filmach i "bastardach remontu" mowa-wypada jedną zaległość jeszcze nadrobić.\n„Bękarty Wojny” zapowiadane były jako nowa „parszywa dwunastka”-nic bardziej mylnego.\nW swoim najnowszym filmie Tarantino zdecydowanie postawił na dialogi.\nJednak są to zupełnie inne dialogi niż w kultowym „Pulp Fiction” czy znacznie słabszym „Death Proof”.\nTo nie jest tylko przydługa gadka szmatka, która ma podkreślić następującą po niej eksplozję przemocy.\nChociaż rzeczywiście owa eksplozja następuje, ale mam wrażenie,że tym razem to ona pełni służebną rolę i po prostu stanowi rozładowanie napięcia nagromadzonego w owych dialogach.\nA napięcie jest niesamowite.\nOd pierwszej sceny.\nOtwarta przestrzeń, droga przez pola, zagubione gospodarstwo- pozorna sielanka. A jednak już czujemy, że zaraz po prostu musi zdarzyć się coś złego.\nPozostaje tylko pytanie „co” i „kiedy”?\nA potem zaczyna się nieśpieszna rozmowa. Urzędnik pragnie wyjaśnić pewne kwestie administracyjne a rolnik stara się w miarę dokładnie odpowiadać na pytania zawarte w formularzu.\nTyle,że urzędnikiem jest inspektor SS Hans Landa (Christoph Waltz) nazywany „łowcą Żydów”.\nA rolnik...no bez przesady nie zdradzajmy wszystkiego od razu.\nW każdym razie „Bękarty Wojny” właśnie grą Christoph'a Waltz'a stoją. Kiedy pojawia się na ekranie napięcie robi się wręcz nieznośne a kiedy z niego znika mamy ochotę głośno odetchnąć a nawet załkać jak Żydówka Shossanna, która na skutek okrutnego zrządzenia losu musi pogodnie konwersować z człowiekiem odpowiedzialnym za wymordowanie jej rodziny.\nOczywiście jak to w filmach Quentina Tarantino nie brakuje też humoru.\nWspaniały jest Brad Pitt próbujący udawać włoskiego producenta filmowego. Ten jego okrutnie amerykański akcent i mina „na Marlona Brando”-po prostu rewelacja!\nZdecydowanie mniej niż w poprzednich obrazach tego reżysera jest tu filmowych cytatów.\nPrzynajmniej jeżeli chodzi o stronę wizualną.\nBo na ścieżce dźwiękowej dzieje się sporo.\nMiłośnicy kina wojennego, sensacyjnego czy spaghetti westernów mogą mieć momentami lekkie uczucie deja vu. I nic dziwnego bo Tarantino pożyczył z takich produkcji utwory Ennio Morricone, Charlesa Bernsteina i Dimitri Tiomkina.\nNapisałem ,że nie jest to nowa „Parszywa Dwunastka”. Nie jest to tak naprawdę również film o tytułowych „Bękartach Wojny”. Żydowskie komando polujące na hitlerowców pełni w filmie ważną,ale epizodyczna rolę.\nNajważniejszą bohaterką jest wspomniana wcześniej Shossanna.\nCelowo piszę „najważniejszą” a nie „główną” bo kilka wątków jest tu w zasadzie równorzędnych.\nO prawdzie historycznej natomiast nawet się nie zająknę bo Tarantino niewątpliwie ją „zna,ale nie używa”.\nPodsumowując- niezły film, który wielbicieli Quentina powinien usatysfakcjonować,ale dla miłośników wartkiej akcji może być nużący. I niestety daleko mu do błyskotliwości „Pulp Fiction”.\nTrochę się czepiam,ale tylko dlatego,że tego filmy Tarantino uwielbiam i po każdym wiele obie obiecuję.\nW każdym razie kiedy zadzwoniła do mnie mama- spytać czy warto iść na „Inglorius Bastards”-zawahałem się.\nA potem odradziłem- bo... tata się wynudzi a mama po scenach skalpowania może potem mieć problemy z zaśnięciem.\nNie to pokolenie, nie ta wrażliwość, nie ta estetyka.\nA koleżance małżonce film bardzo się podobał. Chociaż przyznała ze skruchą,że dla naszych córek, które siedzą w brzuchu dopiero siódmy miesiąc, to trochę za mocne kino.\nNie wiem jak dla nich, ale dla Niemców to dopiero musi być przeżycie kinowe.\nMyślę,że kilka osób w tym kraju może przestać lubić Tila Schweigera za rolę Hugo Stiglitza.\nNasz majster boi się mojej żony.\nBoi się jej od czasu gdy nagadała mu za to,że naraża nasze psy notorycznie zostawiając otwartą furtkę, wyłączając nasze fikuśne ogrodzenie-"bo jemu jest gniazdko potrzebne"- oraz myjąc narzędzia w garnku z wodą pitną naszych czworonogów.\nKoleżankę małżonkę niewiele rzeczy denerwuje bardziej niż takie historie.\nZ dziećmi będzie pewnie jeszcze bardziej ciekawie.\nJeżeli jakieś dziecko sypnie naszemu w piaskownicy piaskiem w oczy, albo ktoś przypadkiem potrąci je przechodząc obok będę musiał rzucać się na nią z krzykiem:\n-Uciekajcie!!! Ja ją przytrzymam! W nogi jeśli wam życie miłe!\nJuż słyszę ten tupot nóg :-)\nW każdym razie początek rozmowy z naszym majstrem wygląda ostatnio mniej więcej tak:\n-Eeeeee, czy żona jest może w kuchni?\n-Tak, zapraszam na kawę.\n-Eeeee, nie, nie. To może porozmawiamy na dworze.\nNajpierw mnie to bawiło.\nPotem jednak zrozumiałem,że tak jak drapieżnik wyszukuje najsłabszego osobnika w stadzie tak i majster znalazł najsłabsze ogniwo w naszym systemie obrony przed jego kombinacjami i szachrajstwami.\nBo ja miękki w negocjacjach jestem, nie lubię ludzi denerwować, sprawiać im przykrości i często odpuszczam dla świętego spokoju.\nA moja, coraz bardziej okrągła żona, nie. Ona umie walczyć o swoje.\nTak naprawdę to ona powinna nas reprezentować podczas tych rozmów.\nTyle,że po pierwsze nie powinna się denerwować a po drugie ja zdecydowanie lepiej znam remontowe zagadnienia, terminologię i tak dalej.\nJednak są sytuacje, w których nawet ja robię się nieprzyjemny. Wystarczy tylko nad tematem cierpliwie i systematycznie popracować.\nTak jak majster.\nW środę wieczorem po zakończeniu prac zapukał do nas a kiedy otworzyłem mruknął żebym zamknął za sobą drzwi-gestami pokazując "nie przy żonie".\nOd razu podniósł mi tym ciśnienie.\nMruknąłem więc ,że nie ma takiej potrzeby i ostentacyjnie stanąłem w progu.\nNasz mistrz kielni i cwaniactwa zrobił obrażoną minę i zaczął od pretensji,że on dalej nie wie co robić z zabudową kominka.\nI to była ta ostatnia kropla która "przedrążyła skałę".\nJak ptasie piórko na kreskówkach, które swoim ciężarem powoduje, że wielki facet pada na glebę.\nTo może wyjaśnię czemu "w temacie kominka" tak mi opadły ręce.\nOd tygodnia prosiłem gościa,żeby przedstawił mi kosztorys tej pracy. Ile materiały, jakie i ile robocizna.\nW odpowiedzi słyszę zazwyczaj tylko mędzenie typu "no, płyt kilka będzie potrzebnych, klej, jakieś kratki, jakieś rury".\nOstatnia rozmowa miała miejsce tego ranka. Powiedziałem wtedy naszemu fachowcowi od siedmiu boleści, że jak się chce pracować i zarabiać to trzeba też się trochę wysilić.\nJa dałem mu- tydzień wcześniej- w miarę dokładny rysunek tego jak sobie wyobrażam ową zabudowę a nasza dalsza współpraca będzie teraz wyglądała według schematu:\n"Najpierw kosztorys,potem decyzja i ewentualnie robota".\nChyba bez niedomówień?\nA ten przyłazi z pretensjami,że nie wie co dalej. A na moje pytanie o kosztorys znowu zaczyna ściemniać.\nNo i mi się ulało.\nWypomniałem mu parę innych rzeczy, kilkakrotnie warcząc żeby mi nie przerywał, wspomniałem coś o "cięciu w wacka" z czego jestem dumny.\nBo jak zapewne zapewne się domyślacie inne słowo niż "wacek" cisnęło mi się na usta.\nPowiedziałem mu również, zgodnie z prawdą zresztą, że konsultowałem się z jego poprzednimi klientami i wiem,że przedstawianie zawyżonego kosztorysu dopiero po wykonaniu prac to jego stała sztuczka.\nA na koniec dodałem,że próbowałem już kilkakrotnie rozmawiać z nim z uśmiechem i kulturalnie "ale kurwa widzę ,że się nie da".\nPotem stwierdziłem,że do rozmowy wrócimy jutro jak sobie przemyśli kilka spraw i trzasnąłem mu przed nosem drzwiami.\nNie dlatego,że chciałem go obrazić.\nPo prostu czułem,że jeszcze chwila i rzucę się na niego z pięściami.\nW pokoju powitały mnie szeroko otwarte oczy koleżanki małżonki.\n-Łaaaaaał, misiaczku? Co to było? Simba ryknął!\nMimo,że powiedziała to z podziwem, czułem niesmak,że dałem się ponieść.\nMam tak po każdej kłótni. Normalny moralniak. Nawet jak mam rację.\n-Co, przesadziłem?-mruknąłem ,próbując się uspokoić.\n-Wręcz przeciwnie. Bardzo dobrze mu powiedziałeś.Może niepotrzebnie podniosłeś głos, ale było bardzo konkretnie, trafione w punkt i prawie bez wulgaryzmów.\n-Nooo, bardzo się starałem nie bluzgać-westchnąłem szukając w apteczce Persenu Forte.\n-Idealnie nie było, tak na piątkę z minusem. Robisz postępy-poklepała mnie po ramieniu.\nSuper, tylko gdzie są te pieprzone tabletki?\nI wtedy przypomniałem sobie,że skończyły się kilka dni temu.\nSiedziałem przed telewizorem,ale byłem tak wkurzony,że nie docierało do mnie to co widzę na ekranie.Cały chodziłem.\nZmarnował mi facet wieczór po prostu. Czerwona mgiełka przed oczami , szczękościsk i w ogóle.\nNie chciałem,żeby nastrój udzielił się mojej "ciężarówce" więc wróciłem do kuchni i zacząłem metodycznie przeszukiwać szafki.\nPersenu nie było,ale na dnie szuflady znalazłem jakieś stare tabletki do ssania z melisą.\nWsadziłem do ust od razu trzy i z policzkami wypchanymi jak chomik wróciłem do pokoju.\nTabletki smakowały jak kupa.\nA ich działanie uspakajające miało prawdopodobnie podobną skuteczność.\nPiszę p"prawdopodobnie" bo nie wydaje mi się ,by ktoś kiedyś sprawdzał uspokajające właściwości odchodów.\nChociaż w przypadku takiego misia koala....\nZostawmy ten mało smaczny wątek.\nZmierzajmy do puenty.\nNastępnego dnia rano bardzo szybko zbierałem się do pracy w nadziei,że wyjadę przed przybyciem majstra.\nJednak kiedy, przed wyjściem z domu, wyjrzałem przez okno zobaczyłem,że pod bramę właśnie podjechało jego czerwone kombi.\nNo dobra. Kilka głębokich oddechów, uśmiech na twarz i do boju.\nSpotkaliśmy się przy furtce. Uścisnęliśmy sobie na przywitanie dłonie po czym zagadnąłem lekkim ,konwersacyjnym tonem/.\n-I co, przygotował pan to o co prosiłem?\n-Eeeee, a po co się denerwować-odpowiedział identycznym tonem majster.\nUśmiechnąłem się w odpowiedzi i wsiadłem do samochodu.\nMinął tydzień. Kosztorysu, dalej nie ma.\nA kominek zabuduje nam mój przyszywany szwagier.\nJakoś nie odczuwam potrzeby by powiedzieć o tym majstrowi.\nAutor: Garbaty o 10:24\nKilka dni temu zrozumiałem,że jestem stary. Boleśnie uświadomiła mi to koleżanka małżonka.\nZaraz po premierze nowej płyty Pearl Jam pognałem do Empiku, żeby ją kupić.\nMoja druga połówka od lat jest wielką fanką tej kapeli a z czasem i ja się zaraziłem.\nPrzy pierwszym słuchaniu płytka nas nie powaliła ,ale z ekipą Veddera tak zazwyczaj bywa, że w płytę trzeba się "wgryźć".\nTak więc płyta trafiła do odtwarzacza w domu, samochodzie i w formie empetrójek do mojego telefonu.\nSłuchałem jej wszędzie. Nawet podczas zmagań z koszeniem zapuszczonego trawnika w w ostatnią niedzielę września.\nPonieważ płytka jest bardzo krótka a trawnik bardzo duży mogę powiedzieć,że temat zgłębiłem bardzo porządnie.\nW końcu doszedłem do wniosku,że dojrzałem do wymiany refleksji z moją bardziej okrągłą połówką.\nJechaliśmy gdzieś samochodem, muzyczka grała a ja zagadnąłem:\n-I co? Masz już jakiś ulubiony kawałek z tej płytki?\n-Jeszcze nie-odpowiedziała żona-wiesz, w domu, przy tym remoncie, nie mam nastroju do słuchania a ponieważ samochodem teraz nie jeżdżę to...\n-No tak-westchnąłem ze zrozumieniem-Bo mnie najbardziej podoba się...\nPopstrykałem przełącznikami odtwarzacza szukając właściwego utworu:\n-O, ten. "Force of Nature". Zaczyna się super. Ta gitarka!\n-Nooo-pokiwała głową koleżanka małżonka-rzeczywiście, ty lubisz takie oldskulowe granie.\nOldskulowe? jakby mi kto w mordę dał!\nTo ja po to dokształcam się u młodszych współpracowników w pracy, żeby być w temacie i znać nowinki żeby usłyszeć coś takiego?\nPo to męczę się słuchając tych wszystkich numerów pełnych elektroniki i tych kapel, których muzycy nie potrafią nawet zagrać porządnej gitarowej solówki?!\nI to wszystko po to, żeby zasłużyć na etykietkę miłośnika zapleśniałych staroci?!\nZmełłem pod nosem przekleństwo i przez następnych parę dni zacząłem się zastanawiać nad sobą oraz... brzmieniem "Force of Nature".\nOstatnio częściej szukam tych płyt starych zespołów, których jeszcze nie mam niż wyszukuję nowych kapel.\nMyszkuję na allegro wpisując w wyszukiwarkę tytuły, które kiedyś miałem na kasetach kurzących się teraz w piwnicy.\nA wspomniany wcześniej numer Pearl Jamu zaczyna się tak jak mógłby się zaczynać jakiś utwór Lynard Skynard z czasów płyty "Edge of Forever".\nNo co? To fajna płyta.\nTo co ,że stara.\nSean Connery też jest stary.\nA jak zajebiście wygląda.\nAutor: Garbaty o 09:58\nNo i znowu tematów nie brakowało(niestety) za to (również niestety) brakowało sił do pisania. Bo wena to nawet dopisywała. W ciągu dnia myślałem sobie zazwyczaj jakiego to fajnego posta napiszę a potem... ech, szkoda gadać.\nKiedy w czwartek,przed zajęciami w szkole rodzenia,przełykaliśmy na szybko, kupioną na stacji benzynowej kawę koleżanka małżonka stwierdziła,że nie może zrozumieć skąd ja biorę energię do radzenia sobie z tym wszystkim co się ostatnio dzieje.\nMruknąłem wtedy, że "z rezerwy". Rzeczywiście od kilku dni czułem,że na skraju pola widzenia świeci się ostrzegawcza, czerwona lampka.\nDzisiaj rano zgasła.\nNie byłem w stanie zwlec się z łóżka. W końcu po 11.00 jakoś się udało.Poczłapałem do pokoju, odpaliłem kompa, zalogowałem się, nastawiłem ekspress i... już wiedziałem,że nic mi się nie uda napisać.\nZero energii. Nie pomogły dwie kawy,dwie tabletki od bólu głowy, dwa śniadania.\nSiedziałem tylko i słuchałem jak porywisty wiatr demoluje nam dopiero co położoną papę na dachu (bo na gont ciągle czekamy psiakrew).\nPotem zobaczyłem,że wicher prawie wywiał nam z powstającego oczka folie , którą z takim trudem układaliśmy w sześć osób.\nDłuuuuugo potem mruczałem popd nosem o urrrrrwanych kubkach.\nNawet teraz jakoś tak ciężko mi się klepie w klawisze.\nPozwólcie więc ,że innym razem napiszę o tym jak blisko śmierci z mojej ręki znalazł się ostatnio nasz majster i o tym jak bardzo podobały nam się "Bękarty wojny" oraz o tym jakie koszulki chcę zamówić naszym dziewczynkom. A także o tym jak bardzo ostatnio kopią mamusię i jak bardzo nie mogę się doczekać żeby poznać je osobiście. I o tym jak to wczoraj przenosiłem dorobek naszego życia do garażu.\nNo nie mam siły po prostu. Nastroju nie poprawia też świadomość ,że w pracy czeka mnie ciężki i długi tydzień.\nZa to żeby nie było tak przygnębiająco-po południu poszliśmy na spacer, który zaowocował m.in zamieszczonym w tym poście zdjęciem.\nNo to "do przeczytania" :-)\nAutor: Garbaty o 18:10


Na jaki klimatyzator się zdecydować? - grzegorzwalasek.pl\nA.T. 21 stycznia 2022 klimatyzatory, przewód, rury, sprężarki, wentylator\nNiełatwo nieraz dokonać wyboru najlepszego klimatyzatora, gdy ma się do dyspozycji wielką ilość rozmaitych produktów z licznych firm. Klimatyzatory przenośne czy na przykład kurtyny powietrza? Bez względu na wybór klienta, na pewno najlepiej będzie poznać opinię o tych urządzeniach. Porady co do marek i modeli tych urządzeń można znaleźć w specjalistycznej prasie lub w czasopismach o tematyce biznesowej.\nKlimatyzatory różnego rodzaju, mają za zadanie zawsze zagwarantować cyrkulację świeżego powietrza w miejscu pracy, czy też w swoim mieszkaniu. Są one bardzo często niezbędnym elementem wysokiego standardu życia i znakiem nowoczesności.\nPrzenośna klimatyzacja od Klima-Top to ogólnie mówiąc dosyć złożone urządzenie do schładzania pomieszczenia. Są zbudowane one ze sprężarki, skraplacza, parownika oraz niezbędnego do pracy wentylatora. Normalny wentylator wymusza cyrkulacje powietrza względem parownika. Powietrze ochładza się dzięki parownikowi, który oddaje ciepło czynnikowi chłodniczemu pośredniemu. Pod koniec samego procesu prowadzącego do ochładzania, gaz skrapla się i zamienia się w wodę, jaka następnie przedostaje się do elementu rozprężnego, za jaki służy w owym przypadku kapilar.\nOgromnie fascynujący tekst, nieprawdaż? Jeśli również tak sądzisz, to wejdź inne pomocne informacje, które wciągną Cię kompletnie.\nWarte uwagi są klimatyzatory przenośne, na przykład te wolnostojące monoblokowe czy typu split. Te pierwsze to takiego typu urządzenia, w jakich obie jednostki klimatyzatora zamknięte są w takiej samej obudowie umieszczanej wewnątrz odpowiedniego pokoju. W takim wypadku gorące powietrze jest wyprowadzana na zewnątrz pomieszczenia z pomocą specjalnej elastycznej rury. Może ona być wyprowadzona na zewnątrz poprzez uchylone okno – wystarczy wtedy je uchylić na 8-9 cm. Można także wyprowadzić rurę przez dziurę w ścianie lub przyłączyć ją do klatki wentylacyjnej, jeśli tylko ta ma wyciąg mechaniczny. Klimatyzatory przenośne typu split są dla odmiany zupełnie pozbawione rury. Ich części wewnętrzne wyglądają w większości wypadków tak, jak wnętrza wzmiankowanych klimatyzatorów monoblokowych. Zamiast rury prawie każdy taki wolnostojący klimatyzator posiada przystosowaną jednostkę zewnętrzną – pudło w wymiarach 50x30x20 cm. Z pomocą zamocowanego do niego giętkiego przewodu wytransportowane z pomieszczenia ciepło trafia do tak zwanej jednostki zewnętrznej, gdzie specjalny wentylator wyrzuca je do otoczenia.\nWielką ilość problemów ze sprawami związanymi z klimatyzowaniem rozmaitych pokoi są w stanie pomóc rozwiązywać doświadczeni fachowcy obznajomieni chociażby z tym, jakie zalety posiadają Klimatyzatory przenośne. Doskonałym pomysłem będzie więc wcześniejsze zapoznanie się z radami i ofertą specjalistów z branży, którzy świetnie znają się na typach klimatyzatorów.\nauta Auto bezpieczeństwo czas części firma góry miejsce morze pojazd prezent samochody samochód SPA transport urlop wakacje wyjazd


Realne Spotkania W Poreba\nWypowiedź i działanie tworzą nas i zmieniają, każda nasza myśl Realne spotkania w Poznam pana w Bielice Szukam pana w Wyszatyce Poreba. Ale głównie dużo praktycznych przykładów i rozmów, będzie trochę teorii. Zapraszamy wszystkich ciekawych i chętnych na Realne spotkania w Poreba wykłady i do rozmowy. Poprzez praktykę etyki otwierają nam się oczy na piękno życia i ludzi, nasz umysł staje się jaśniejszy , uwalniamy się od poczucia winy i konwencji, jesteśmy zadowoleni i dumni z siebie , pewniejsi siebie. Tematyka kursu obejmuje m.in.\nNastępujące obszary Realne spotkania w Poreba. Etykę naturalną i konwencjonalną, etyka buddyjska etyką intencji, czym jest karma w buddyzmie, etyczne wskazówki buddyjskie itp. Kurs buddyzmu poziom Realne spotkania w Poreba 5 ⁙. W jakimś ogólnym, rozmytym, niewiele znaczącym sensie, nie tylko rozwijamy swoją świadomość, ale zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy odpowiedzialni za swoje życie. To się przekłada na zrozumienie, że jesteśmy tym, co robimy.


Przedszkole Miejskie w Rudniku nad Sanem. - Aktualności\nNa Czarnym Lądzie – „Misie”\nWitajcie w czwartek! Dalej kontynuujemy naszą podróż po świecie. Dziś wyruszymy na Czarny Ląd, czyli kontynent afrykański. Wiecie kto tam mieszka? Odpowiedzi na to pytanie dostarczy Wam wiersz J. Tuwima.\nCzytaj więcej: Na Czarnym Lądzie – „Misie”\nW krainie Indian - "Pszczółki"\nDrogie Pszczółki, zabiorę Was dziś na Indiańską wyprawę. Kim byli Indianie najlepiej zobrazuje Wam opowiadanie, które znajduje się na poniższych planszach. Słuchajcie uważnie, gdyż na końcu znajduje się kilka pytań.\nCzytaj więcej: W krainie Indian - "Pszczółki"


Sunderland - Wycombe transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\n-:- League One21.05.2022 16:00Sunderland - Wycombe2022-05-21T16:00:00+02:002022-05-21T18:00:00+02:00\nSunderland WygraRemisWycombe Wygra\nSunderland - Wycombe na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak Sunderland - Wycombe na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz Sunderland - Wycombe w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 21.05.2022 16:00. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Sunderland - Wycombe można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online STS TV. Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu Sunderland - Wycombe w ramach popularnych rozgrywek jakim jest League One można oglądać na wielu kanałach tv ESC Online, w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Piłka nożna to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nSunderland - Wycombe na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Sunderland - Wycombe na żywo w tv i online?\nWydarzenie Sunderland - Wycombe to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 21.05.2022 16:00. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online STS TV i telewizji ESC Online. Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak League One.\nKanały do wydarzenia Sunderland - Wycombe zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek League One i dyscypliny sportowej Piłka nożna, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nSunderland - Wycombe transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?


Rok po wyborach, Adamczyk: Mieszkanie Plus pomoże polskim rodzinom i gospodarce - gospodarka\nRok po wyborach, Adamczyk: Mieszkanie Plus pomoże polskim rodzinom i gospodarce\nMinister infrastruktury i budownictwa Andrzej Adamczyk podsumowuje rok rządu PiS (fot. MIB/twitter)\nDodano: 15-11-2016 14:54\nPrzyjęty przez rząd Narodowy Program Mieszkaniowy wesprze polskie rodziny, których nie stać na własne lokum, ale będzie też kołem zamachowym dla gospodarki - mówił minister infrastruktury i budownictwa Andrzej Adamczyk, podsumowując rok rządu PiS.\n"Budownictwo to koło zamachowe gospodarki, a każda złotówka wydana na wsparcie budownictwa, w tym szczególnie budownictwa mieszkaniowego, wraca zwielokrotniona do budżetu" - podkreślił szef resortu infrastruktury.\nAdamczyk przekonywał, że jest to "kompleksowe działanie" dotyczące budowy mieszkań na wynajem z opcją dojścia do własności.\n"Dzisiaj produkcja mieszkaniowa musi być wyższa. Średnio w Polsce buduje się - w zależności od koniunktury - ok. 147 tys. mieszkań rok do roku. Ta ilość musi zostać zwiększona, by zlikwidować deficyt mieszkaniowy w wysokości bez mała 900 tys. mieszkań" - zaznaczył.\nMinister dodał, że resort przygotował projekt kodeksu urbanistyczno-budowlanego, który ma przyspieszyć inwestycje, nie tylko budowlane. "Zlikwidujemy inwestorski tor przeszkód, o co proszono przez kilkanaście lat" - zapowiedział Adamczyk.\nSzef resortu infrastruktury i budownictwa odniósł się też do prowadzonych inwestycji kolejowych i drogowych. Dzisiaj - jak mówił - realizowane są lub będą inwestycje drogowe warte w sumie 81 mld zł - to 2 tys. 86 km autostrad, dróg ekspresowych i krajowych. Dodał, że w przyszłości mają zostać zakontraktowane kolejne inwestycje drogowe o wartości 26 mld zł.\nAdamczyk ocenił, że w przypadku inwestycji kolejowych rząd PiS już na początku kadencji zabezpieczył przed stratą ponad 13 mld zł z poprzedniej perspektywy finansowej UE. Dodał, że udało się ponadto "uratować kontrakt na pociągi Dart. "Doprowadziliśmy do tego, że ten kontrakt został zrealizowany, że bydgoska PESA dalej funkcjonuje na rynku i produkuje. To było jedno z najważniejszych osiągnięć pierwszych tygodni naszego rządu" - zaznaczył.\nChodziło o umowę między PKP Intercity z PESĄ (producentem pociągów Dart) na dostarczenie nowych składów. Zakładała ona, że mimo opóźnień w dostarczeniu pociągów udało się zachować unijną dotację. Intercity i PESA mogły stracić ok. 570 mln zł z dotacji UE.\nMinister powiedział, że w przypadku nowych projektów kolejowych w ministerstwie po poprzednikach zastano "puste szuflady". "Trwa wyścig. Dzisiaj możemy powiedzieć, że widzimy już światło w tym tunelu. Mamy nadzieję na realizację tych inwestycji na wydatkowanie tychże środków unijnych i własnych, które całkowicie zmienią oblicze transportu kolejowego w Polsce, sieci transportowej, sieci infrastrukturalnej" - dodał.\nDo artykułu: Rok po wyborach, Adamczyk: Mieszkanie Plus pomoże polskim rodzinom i gospodarce