Tu Bielany - Napad³ na dwie kobiety. Popchn±³ ciê¿arn± Ukrainkê, straci³a\n- Wczoraj wieczorem w Warszawie, w tramwaju, kole¿anka z Ukrainy, z dziewiêciolatkiem, co gorsza sama w ci±¿y, zosta³a pobita przez jakiego¶ kulturalnie wygl±daj±cego pana ko³o sze¶ædziesi±tki. Krzycza³, ¿e wszyscy Ukraiñcy powinni umrzeæ. Popchn±³ j± tak, ¿e uderzy³a w co¶ g³ow± i straci³a przytomno¶æ - napisa³a w mediach spo³eczno¶ciowych znajoma pobitej.\nNapa¶æ w tramwaju\nPolicjanci potwierdzaj± to zdarzenie i prowadz± ¶ledztwo w sprawie "stosowania przemocy i gro¼by bezprawnej wobec dwóch kobiet, z powodu ich przynale¿no¶ci narodowej".\nUczniowie z Bielan nakrêcili teledysk dla rówie¶ników z Ukrainy\nDo zdarzenia dosz³o 9 kwietnia oko³o godziny 20:55 w tramwaju linii 33 oraz na przystanku Park Olszyna.\nPoszukiwany mê¿czyzna mia³ na sobie charakterystyczn± niebiesk± czapkê z daszkiem i okulary z ciemnymi zausznikami. Na zdjêciach widzimy, ¿e te¿ szar± kurtkê, ciemny sweter z kolorow± aplikacj± z przodu, granatowe spodnie oraz okulary.\nWszyscy, którzy byli ¶wiadkami zdarzenia oraz rozpoznaj± i mog± pomóc w ustaleniu to¿samo¶ci mê¿czyzny ze zdjêæ proszeni s± o kontakt telefoniczny pod numerami: 47 723-71-55, 47 723-71-56, numer alarmowy 112. Informacje mo¿na tak¿e przesy³aæ za po¶rednictwem poczty elektronicznej pod adresem: oficer.prasowy.krp5@ksp.policja.gov.pl, powo³uj±c siê na numer sprawy D-I-5234/22. Sprawê prowadzi podinspektor Piotr Ziêbora.\ndo #ajo wlasnie tym komentarzem udowodnilas, ze jestes taka sama jak ten facet a nawet gorsza.\nNo to bêdziesz dziadek siedzia³. I dobrze ci tak.\nGo¶cia ³atwo znale¼æ zapewne czêsto wysiada z tego przystanku\nkacapski pomiot nad grobem stoj±cy. Znajd±± bydlaka wcze¶niej czy pó¼niej.\nPowinien dostaæ z 8 lat to jak wyjdzie nie bêdzie siê nadawa³ dio niczego parszywy postkomunistyczny staruch.\nLudzie-ludziom gotuj± ten los. Ile z³a jest na tym ¶wiecie, to tylko sam jeden Bóg wie...\nRuski w Warszawie. Trzeba go odes³aæ do domu.\nTrzeba mu psychologa bo nie wiemy czy mu rodziny nie wyciêli na Wolyniu\nTroszkê chaotycznie napisane. Najpierw piszecie, ¿e napad³ na dwie Ukrainki, potem ¿e popchn±³ jedn±...\nJakby zaatakowa³ Rosjanki te¿ by¶cie o tym napisali i by³oby takie wycie lewaków na forum?\nA dlaczego mialbym kochac ukraincow? Za morderstwa na Wolyniu, Bieszczadach i Podkarpaciu? Za bestialskie mordowanie kobiet, dzieci starcow? Bydlaki nawet za te zbrodnie nie powiedzieli slowa: przepraszamy...Dobrze, ze ich Rosjanie tluka.\nNo i wysz³o szyd³o z worka go¶ciu. Jeste¶ kacap a mo¿e nawet wspólnik tego bandziora z tramwaju.


Kremowe Krzesło z Ekoskóry na Stelażu chromowanym KS003 - Meblobranie.pl\nKremowe Krzesło z Ekoskóry na Stelażu chromowanym KS003\n(kod: 20294) Świat Krzeseł\nKremowy Turkusowy Brązowy Biały Beżowy\nTapicerowane krzesło KS003 na chromowanym stelażu charakteryzuje wyjątkowy i nowatorski design inspirowany projetami najlepszych twórców oraz wysoka jakość wykończenia. Doskonałe do wyposażenia sali konferencyjnej, ale również do domo... pełny opis\nTapicerowane krzesło KS003 na chromowanym stelażu charakteryzuje wyjątkowy i nowatorski design inspirowany projetami najlepszych twórców oraz wysoka jakość wykończenia. Doskonałe do wyposażenia sali konferencyjnej, ale również do domowej jadalni lub salonu. To popularny model często wybierany właśnie do przestrzeni biurowej, a także do lokali gastronomicznych.\nSiedzisko i oparcie krzesła KS003 tapicerowane jest ekoskórą w kolorze kremowym. Ekoskóra to syntetyczna alternatywa dla prawdziwej skóry. Jest materiałem wytrzymałym, tanim i łatwiejszym w utrzymaniu. Krzesło nie wymaga trudnych zabiegów konserwacyjnych.\nKrzesło KS003 kremowe opiera się stalowym stelażu typu bujak, którego charakterystycznym zachowaniem jest lekkie bujanie podczas użytkowania. Profilowane oparcie znacznie podnosi komfort.\nKrzesło do jadalni KS003 waży 4 kilogramy i wytrzymuje maksymalne obciążenie do 130 kilogramów.


Wnioski o świadczenie dobry start 300+ » GMINA SOLEC nad Wisłą\nWnioski o świadczenie dobry start 300+\nWnioski o świadczenie dobry start 300+ oraz wnioski o świadczenia rodzinne, świadczenie wychowawcze 500+, świadczenie z funduszu alimentacyjnego na kolejny okres 2018/2019 przyjmowane będą od 1 sierpnia 2018 r.\nWypełniony wniosek można złożyć w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej Solec nad Wisłą, listownie za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz przez Internet.\nE-wnioski można złożyć za pomocą portalu empatia.mrpips.gov.pl, Profilu Zaufanego, PUE ZUS oraz bankowości elektronicznej już od dnia 1 lipca 2018 r.\nFormularze wniosków i innych dokumentów niezbędnych do ubiegania się o świadczenia dla rodzin dostępne będą w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Solcu nad Wisłą od miesiąca lipca.\nWzory wniosków umieszczone są również na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej pod adresem: https://www.mpips.gov.pl


Wajdrew - napisy drewniane i litery 3d ramki na zdjęcia, wieszaki, dekoracje - Katalog Promocja\nSzukasz pięknych elementów dekoracyjnych do swojego domu? Na naszej stronie znajdziesz ozdoby do domu, mieszania i ogrodu. Oferujemy dekoracyjne napisy i litery 3D, dekoracje ślubne, ramki na zdjęcia, wieszaki. Tworzymy napisy 3d na zamówienie. Największym hitem sprzedażowym w ostatnim czasie jest ramka na zdjęcia love, friends i family.\nTytuł: Wajdrew - napisy drewniane i litery 3d ramki na zdjęcia, wieszaki, dekoracje\nramka na zdjęcia family, wieszak z napisem, ramki na zdjęcia z napisem, ramka na zdjęcia z napisem, napis 3d love, napisy 3d, napisy 3d na zamówienie, litery 3d, napisy drewniane, napisy na ścianę 3d, ramka na zdjęcia love, ramka na zdjęcia friends\nPodlinkuj stronę wajdrew.pl:\nprzyokienne (3), przepisy kulinarne (5), pity 2018 (3), domeny (4), online (4), angielski bielsko-biała (7), przyokienna (3), portal kulinarny (5), sala weselna (4), odzyskiwanie danych (5), agencja reklamowa (4), sztukaterie (3), styropianowa (3), sztukatorstwo (3), przypodłogowe (3), przepisy na ciasta (5), zdjęcia (5), blog kulinarny (4), korepetycje z języka angielskiego bielsko (4), dekoracyjna (3), przepisy na desery (4), podłogowe (4), sufitowe (3), program do faktur (4), prawo (3), profil (3), listwy (3), styropianowe (3), frezowanie CNC (4), koszulki (3), przepisy (5), zdjęcia ślubne (5), szczecin (3), sztukateria (3), Śląsk (5), wykończeniowe (3), listwa (3), profile (3), dekoracyjne (4), serwis komputerowy (4)


Wypowiedzi poranka. Rostowski: Jestem na ławce rezerwowej. Duda: Początek rozmowy JK z Cameronem był ostry | Stan gry | 300polityka\nWypowiedzi poranka. Rostowski: Jestem na ławce rezerwowej. Duda: Początek rozmowy JK z Cameronem był ostry\nJacek Rostowski w Kontrwywiadzie RMF o propozycji Camerona: (…) to sama propozycja, żeby nie wypłacać, żeby zmienić prawo europejskie tak, aby nie wypłacać zasiłków dzieciom Polaków i wszystkich obywateli UE, którzy są w Wielkiej Brytanii a dzieci są za granicą, jest pomysłem kompletnie idiotycznym.\nO bojkocie Tesco: Uważam, że skoro tego nie będzie, bo to jest tak głupi pomysł, to nie ma specjalnie powodu bojkotować Tesco. Osobiście wolę kupować w Auchan, więc nie mam tego problemu.\nO sukcesie Polski: Myślę, że najważniejsze jest, że dzięki naszej polityce gospodarczej przez te sześć lat kryzysu, to Polska jednak osiągnęła to, że ten dystans między nami i średnią unijną – jeśli chodzi o PKB na głowę – zmniejszyliśmy więcej niż kiedykolwiek w historii – o jakieś 30 proc. Przy tym tempie oznacza, że dogonimy średnią unijna gdzieś w 2026 roku. Gdybyśmy szli w tempie, w którym kiedyś doganialiśmy, to trwałoby nie 14 lat, a 40.\nO ewentualnym starcie w eurowyborach: Jestem na ławce rezerwowej i natura ławki rezerwowej jest taka, że jak powstaje potrzeba, że mogę się przyczynić do dalszego rozwoju, szczególnie gospodarczego Polski, walczyć o interesy Polski, to będę gotów to robić. Ale gdzie to by było dokładnie, to później zobaczymy.\nRadosław Sikorski w Sygnałach Dnia PR1: Gdyby europarlamentarzyści PiS byli w głównej partii rządzącej to polska frakcja w niej byłaby większa i bylibyśmy bardziej wpływowi. Przez dziwną decyzję PiS o wyjściu z Europejskiej Partii Ludowej głos Polski jest słabsza.\nO stanowisku Wielkiej Brytanii: Natomiast jeśli poszczególne kraje chcą luki w swoich systemach ochrony socjalnej zatykać, to my to przecież też robimy. To trzeba robić, bo w Europie wydajemy połowę globalnych wydatków na cele socjalne i nawet tak zamożnego kraju jak Wielka Brytania na to nie stać. Ale to trzeba robić szanując prawa wszystkich podatników i wszystkich obywateli Unii Europejskiej.\nAndrzej Duda w TVP Info: Premier David Cameron powiedział prezesowi Jarosławowi Kaczyńskiemu: jeszcze będziemy rozmawiać, może się zobaczymy. Choć nie padły żadne szczegóły. (…) Początek rozmowy był wręcz ostry. Prezes, w bardzo zdecydowany sposób, powiedział, że tego typu wypowiedzi są nie na miejscu. I my jako PiS i jako Polacy sobie ich po prostu nie życzymy. I, że one utrudniają zdecydowanie współpracę także w ramach parlamentu europejskiego.\nO Nowaku: Gdybym był na jego miejscu, zrezygnowałbym z funkcji barona pomorskiego i udziału w klubie parlamentarnym. Ale tam, jak widać są inne standardy. Wszyscy go wspierają i oklaskują.\nMałgorzata Kidawa-Błońska w Salonie politycznym Trójki o rozmowie Tusk-Cameron: To była szczera rozmowa, obaj panowie powiedzieli to, co mają do powiedzenia. Rozmowa nie dotyczyła tylko spraw emigrantów z Polski, ale także spraw wspólnych w Unii, m.in. spraw gazu łupkowego. Pan premier Tusk bardzo twardo powiedział, że nie może zgodzić się z takim traktowaniem Polaków, bo żyjemy w Unii. Polacy płacą w Wielkiej Brytanii podatki i mają prawo korzystać ze wszystkich praw, które w tym kraju przysługują.\nO planach związanych z nową funkcją: am taki plan i chciałabym, żeby rzecznik rządu nie tylko spotykał się z dziennikarzami na konferencjach, w których bierze udział premier, ale żeby były spotkania dotyczące ważnych problemów poszerzone czy o ministrów, czy o specjalistów w danej sprawie\nJarosław Gowin w TOK FM o „ustawie o bestiach”: Kiedy w maju odchodziłem z rządu, ta ustawa była gotowa. Można ją było natychmiast skierować do Sejmu. Zwlekano z tym. Ostatecznie parlament stanął na głowie, by uchwalić ją jak najszybciej, szybko podpisał ją także prezydent. Potem zdarzyła się rzecz niewybaczalna i niewytłumaczalna. Ustawa trafiła do kancelarii premiera i tam leżakowała trzy tygodnie. Co więcej, KPRM zainteresowała się sprawą dopiero, kiedy Tomasz Sekielski zapytał, co się z nią dzieje. (…) Kiedy Trynkiewicz opuści więzienie, moim zdaniem nie będzie mógł być nią objęty. W momencie, gdy dobry projekt ustawy został uchwalony, przez partactwo kancelarii premiera mamy z tym ogromny problem.\nKrzysztof Gawkowski o postawie Kościoła ws. gender w TOK FM: To sztuczny problem, który został wywołany nawet nie przez Kościół, ale hierarchów kościelnych, episkopat, który broni się przed różnymi oskarżeniami. Ostatni list pasterski daje świadectwo, że księża próbują bronić swojej pozycji nie umacniając wiarę, ale szukając konfliktu. A partie prawicowe podpuszczają i rozpalają ognisko nad całym programem genderyzmu.\nWłodzimierz Cimoszewicz w Gościu Radia ZET o alkomatach: Pomysł głupi, po prostu głupi. Jeżeli piłem, to niepotrzebny mi alkomat. Jeżeli nie piłem to też mi nie jest potrzebny. (…) To jest z jednej strony skutek populizmu, a z drugiej rząd nie robi tego, co trzeba i wtedy, kiedy trzeba. Rząd przypomina gromadę dzieci nieświadomych tego, jaki jest świat. Od czasu do czasu dowiadują się, że w tym świecie są problemy i się zajmują tymi problemami.


Lucky Luke, Daily Star - opis produktu:\nKolejny tom humorystycznego cyklu przygód komiksowego kowboja Lucky Luke`a, którego postać wymyślili sławni autorzy francuscy - Morris i René Goscinny. Zawód dziennikarza bywa niebezpieczny, o czym często przekonuje się Horacy P. Greely, właściciel, wydawca i reporter gazety "Daily Star". Jako że bez pardonu piętnuje w swym piśmie ludzkie wady i ujawnia przeróżne machlojki, wciąż jest przepędzany z kolejnych miasteczek Dzikiego Zachodu. Pewnego dnia spotyka Lucky Luke`a, a ten postanawia stanąć w obronie uczciwego dziennikarza. Czy ich wspólna działalność w osadzie Dead End City okaże się sukcesem, czy też Horacy zostanie wygnany przez spiskujących przeciwko niemu nieuczciwych przedsiębiorców: właściciela salonu, sklepikarza i grabarza?\nKsiążka Lucky Luke Daily Star, pochodzi z wydawnictwa Egmont. Autorami książki są Rene scen. Goscinny, (Maurice de Bevere) Morris. Należy do gatunków: komiks, dla dzieci i młodzieży, western. Książka Lucky Luke liczy 48 stron. Jej wymiary to 216x284. Oprawa jest miękka.\nRECENZJE - Książka - Lucky Luke, Daily Star\nbrak oceny 22-04-2017 08:11\nbrak oceny 25-03-2017 16:16\nSeria ?Lucky Luke? zaczęła ukazywać się w roku 1946, jej pięćdziesiąty trzeci tom ?Daily Star? opublikowany został 37 lat później. Chociaż od jego premiery minęło już niemal trzy i pół dekady, dopiero teraz mamy okazję czytać go po polsku. Jak jednak mówi znane wszystkim przysłowie, lepiej późno niż wcale. Szczególnie gdy w ręce czytelnika trafia komiks tak znakomity, jak ten.\n30 kwietnia roku 1946 w rodzinie Greelych na świat przychodzi dziecko. Chłopiec, który otrzymuje imię Horacy, już od najmłodszych lat przejawia nie tylko zainteresowanie rodzinnym interesem drukarskim, ale także biznesem w ogóle. Do tego ma talent do pisania, a co za tym idzie kiedy tylko osiąga pełnoletność, wraz z podarowaną mu przez ojca prasą drukarską Washington Imperial numer 3, wyrusza na Dziki Zachód szukać szczęścia. Jak się jednak szybko przekonuje pisanie o chrzczonym alkoholu serwowanym w popularnym przybytku, choć chwytliwe, nie zawsze najlepiej kończy się dla dziennikarza. Tak oto Horacy spotyka na swej drodze Lucky Luke?a, wraz z którym (po wielu przygodach oczywiście), zjawia się w miasteczku Dead End City. Początkowo jego gazeta ?Daily Star? nie sprzedaje się najlepiej, ale powrót do ujawniania nieuczciwych praktyk lokalnych przedsiębiorców zmienia ten stan rzeczy. Dziennik zaczyna sprzedawać się, jak nigdy dotąd, a z pomocą Lucky Luke?a, który podejmuje pracę w redakcji nie straszne są Horacemu żadne trudności. Czy aby na pewno? Co będzie, kiedy właściciel salonu, sklepikarz i grabarz mając dość ?Daily Star? postanowią dołożyć starań by gazeta przestała się ukazywać?\nZa fabułę tego tomu nie odpowiada najbardziej kojarzony z serią René Goscinny, tylko Xavier Fauche i Jean Léturgie, nie mniej ?Daily Star? to i tak naprawdę znakomita robota, która bawi, śmieszy, wciąga i ciekawi. Jak to zwykle u Lucky Luke?a bywa, szalona wydarzenia następują jedno po drugim, dowcipów nie brakuje, a przygody przeżywane w towarzystwie starych i nowych bohaterów skutecznie poprawiają humor. Co ważne, a czego we współczesnych humorystycznych komiksach środka jest coraz mniej, gagi wcale nie są głupie, a całość nie stanowi tylko i wyłącznie pustej, lekkiej rozrywki.\nStałym elementem serii obok tytułowego bohatera i jego konia Jolly Jumpera są oczywiście znakomite ilustracje w wykonaniu ojca ?Lucky Luke?a?, Morrisa. Proste i cartoonowe współtworzą charakterystyczny klimat cyklu, który kupuje serca czytelników nawet po kilkudziesięciu latach. Dobrze więc, że Egmont postanowił powrócić do tego tytułu i opublikować nieznane dotychczas w Polsce albumy z przygodami najszybszego kowboja.\nLubicie europejską klasykę komiksową? Chcecie się pośmiać i dobrze zabawić? Oczekujcie czegoś przyjemnego zarówno dla dużych, jak i małych? ?Lucky Luke? to coś w sam raz dla Was.\n-11% Lucky Luke książka


Dekalog plażowicza, czyli czego nie wolno robić na trójmiejskich kąpieliskach | Dziennik Bałtycki\nDekalog plażowicza, czyli czego nie wolno robić na trójmiejskich kąpieliskach\nMagdalena Sapkowska 06.07.2010\nNa plażach w Gdańsku, Gdyni i Sopocie obowiązują różne zasady. Warto o tym pamiętać, wybierając miejsce odpoczynku Grzegorz Mehring\nChoć Trójmiasto usilnie stara się, by zostać jednym organizmem, w trzech miastach panują nieco inne przepisy i zasady. Ich ofiarą mogą stać się plażowicze i turyści. Dlatego przypominamy, co wolno i czego nie wolno robić na plażach Gdańska, Gdyni i Sopotu.\nSłoneczna pogoda sprawia, że plażowiczom rośnie pragnienie. Jednak w Gdańsku i Gdyni nie powinni gasić go złocistym trunkiem. Na obu plażach picie alkoholu poza punktami gastronomicznymi jest niedozwolone.\n- U nas picie alkoholu na plaży uważane jest za łamanie regulaminu wyrażonego w uchwale Rady Miasta. Grozi za to mandat w wysokości od 20 do 500 zł - informuje Bartłomiej Kłodnicki, rzecznik gdańskiej Straży Miejskiej. Nieco inaczej sprawa wygląda w Gdyni. - Za spożywanie alkoholu, zgodnie z taryfikatorem, wręczamy stuzłotowy mandat - wyjaśnia Andrzej Pędziwiatr z gdyńskiej straży.\nCzy więc można pić piwo na plaży w Trójmieście? Można, ale trzeba się w tym celu wybrać do Sopotu. Tam jest to dozwolone między godz. 9 a 18. Potem obowiązuje już zakaz, a za jego złamanie - 100 zł mandatu. Jednak trzeba pamiętać, by nie pływać pod wpływem alkoholu. Grozi to utonięciem, poza tym na gorącej plaży alkohol szybciej uderza do głowy.\nPalić można na wszystkich plażach oprócz strzeżonych w Gdańsku. Jednak uwaga - należy pamiętać, żeby nie rzucać niedopałków na piasek. Za śmiecenie grozi od 20 do 500 zł mandatu. W Gdańsku na plażach strzeżonych można za darmo wypożyczyć specjalne rożki, czyli miniaturowe pojemniki na odpadki.\nNa każdej z trzech plaż domowe zwierzęta są niepożądanymi gośćmi. I na każdej z nich za wyprowadzanie psa bez smyczy grozi do 500 zł kary. Jak podkreślają strażnicy, najgorszym przewinieniem jest niesprzątanie po pupilu. Za samo spuszczenie psa z uwięzi płaci się zwykle ok 200 zł. Najlepiej wcale nie brać zwierzaka na plażę - gorący piach, tłumy i krzyczące dzieci, to dla psa żadna przyjemność.\nGdyby komuś przyszło do głowy zaprosić znajomych na wieczorne ognisko nad brzegiem morza, musi to najpierw dokładnie zaplanować. Żeby rozpalić ogień na plaży, trzeba mieć zgodę jej zarządcy oraz Urzędu Morskiego. To samo tyczy się grillowania.\n- Ogień palący się na brzegu oznacza dla załogi przepływającego statku wzywanie pomocy. Dlatego nie należy pochopnie rozpalać ognisk - wyjaśnia Kazimierz Zelewski, kierownik sopockiej plaży. Oprócz niepotrzebnego alarmowania żeglarzy, można też na siebie ściągnąć do 500 zł mandatu.\nPlażowicze zmęczeni promieniami słońca chłodzą się, najczęściej pływając. Ale uwaga - trzeba patrzeć, gdzie się pływa. I to tylko nie ze względu na zakazy i grożące kary finansowe (do 500 zł), ale przede wszystkim ze względu na własne bezpieczeństwo.\n- Nie wolno pływać w obrębie budowli hydrotechnicznych, np. przy molu. Nie należy również robić tego przy ujściach potoków np. w Jelitkowie - ostrzega Łukasz Iwański, kierownik kąpielisk morskich w Gdańsku.\nI absolutnie nie wolno skakać z mola. Niestety, w tym roku mamy już pierwszą ofiarę brawury, pod koniec czerwca utonął 19-latek, który skoczył do zatoki z mola w Brzeźnie.\nNa wszystkich trzech plażach obowiązują też zakazy chodzenia po wydmach. Nie wolno również biwakować - namiot można rozłożyć jedynie na polu namiotowym. Kara? Tradycyjnie, do 500 zł.\nGdański dekalog plażowicza\nI Nie śmieć na plaży, bo nie-szczęście ci się przydarzy.\nII Lubisz pływać w wodzie czystej, to nie rób z niej cieczy smolistej.\nIII Stosuj się bezwzględnie do poleceń ratownika, chyba nie chcesz, aby w wodzie ogarnęła cię panika.\nIV Nie wchodź na wydmy kolego drogi, przecież masz miejsca na plaży wybór szeroki.\nV Śmieci do odpowiednich pojemników wrzucajmy, za segregację odpadków wszyscy się zabierajmy.\nVI Muzyka jest lekiem na całe zło, lecz nie słuchaj jej zbyt głośno.\nVII Poznaj swoich sąsiadów z leżaka obok ciebie, na pewno pomocni będą w każdej potrzebie.\nVIII Komunikaty z radiowęzła przydadzą się tobie - z nich dowiesz się wszystkiego o pogodzie i czystej wodzie.\nIX Korzystaj z bezcennych walorów przyrody, lecz nie pozbawiaj innych tej nagrody.\nX Pamiętaj przyjacielu - dbaj o środowisko, ratuj co możesz, nim zginie wszystko.\nGosia 15.08.2015 16:51:09\nMieszkam nad morzem i co roku obserwuję bezmyślne i skandaliczne zachowania wielu turystów. Śmiecą, wchodzą na wydmy, a nawet pozwalają dzieciom załatwiać się na środku plaży. Nie jestem z tych, którym wszystko przeszkadza. Przykro tylko patrzeć, jak ludzie nie szanują wspólnego dobra.\nlas 29.07.2010 16:58:14\nwszedzie misi byc porządek i wszystko ma swoje granice nawet jak w tym roku bylam na krecie tam beztroskoc czyc w swoim serduszku pieknosc urok, a to dzieki travelplanet i ofercie last minute jestem zafascynowana i polecam\nokoń 06.07.2010 13:51:49\ni bardzo dobrze ze brdzie cos w tym kierunku robione bo plaza powinna byc czysta i zadbana a my turysci nie potrafimy tego uszanowac i sami sobie smiecimy dlatego ja tez na urlop letni wole jechac za granice np do Hiszpanii jest ciepło i przyjaznie i oferty last minute jak najbardziej odpowiadaja moim oszczędnością\nTragiczne wakacje na pomorskich drogach!\nMTV VMA 2020: Kto wygrał VMA's 2020? [LISTA ZWYCIĘZCÓW]\nRyszard Bartelik p.o. prezesa zarządu Remontowa Holding S.A. po śmierci Piotra Soyki\nBursztyn na plaży w Ustce. Zobacz jak zbierać i ile kosztuje [ZDJĘCIA]\nPo ostatnich sztormach na ustecką plażę wypłynęło "złoto Bałtyku", czyli bursztyn. Popatrzcie na pełną zaangażowania i poświęcenia pracę zbieraczy "złota północy".\npzbieracze bursztynu ustka


„W związku z dynamicznym rozwojem działalności eksportowej firmy AS-PL, otwarcie nowego oddziału było niezbędne i rozważaliśmy taką opcję już od jakiegoś czasu. Ostatecznie, wspólnie z Zarządem Spółki zdecydowaliśmy, że lokalizacja nowej siedziby w północnych Włoszech nie tylko pomoże nam zapewnić doskonały serwis włoskim klientom, ale także usprawni logistykę w obrębie państw Europy południowej oraz Afryki” - informuje Paweł Kotala, Dyrektor Handlowy w AS-PL Sp. z o.o.\n„Rynek włoski jest dla nas bardzo atrakcyjny, a jego potencjał pozwala nam wierzyć, iż nasz wysokiej jakości produkt doskonale wpisze się w jego potrzeby. Klienci oczekują doskonałych produktów, profesjonalnego serwisu oraz ekspresowej dostawy, a my jako lider w branży staramy się spełnić te oczekiwania. Zapewniamy pełną ofertę alternatorów, rozruszników oraz podzespołów, w której znajduje się ponad 17 000 produktów odpowiadających blisko 250 000 numerom referencyjnym. Nasze produkty dostarczymy w 24 godziny od momentu zamówienia, a wszystkie części objęte są dwuletnią gwarancją. Jesteśmy marką z 27 letnim doświadczeniem, co jest najlepszym dowodem na to, że można nam zaufać, a co więcej – warto nam zaufać.” – dodaje.\n„Mamy nadzieję, że nowa siedziba i bezpośrednia obecność na rynku włoskim podniesie konkurencyjność naszej oferty oraz zwiększy rozpoznawalność marki AS w tej części Europy. Wierzymy, że ten krok przyniesie także wymierne korzyści dla spółki i pozwoli w jeszcze lepszy sposób wykorzystać nasz potencjał” – uzupełnia Paweł Kotala.


„Don Kichot” z ilustracjami Józefa Wilkonia - zazyjkultury.pl\n„Don Kichot” z ilustracjami Józefa Wilkonia.\nIlustrator, malarz, rzeźbiarz, twórca plakatów i scenografii teatralnych. Pisarz, edukator, Mistrz.\nKocha życie, pracę, ludzi. Lubi jeść, pić i kląć pełnokrwiście. W Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie wiedzę chłonął razem z Franciszkiem Starowieyskim i Romanem Cieślewiczem. Józef Wilkoń – człowiek pełen kolorów, obdarzony mocnym uściskiem dłoni i mocnym charakterem.\nTworząc ilustracje do Don Kichota zrealizował swoje marzenie. Zaprojektowana przez Józefa Wilkonia książka Cervantesa to jedno z jego największych artystycznych osiągnięć. Część prac w niej zawartych będzie można zobaczyć na wystawie w Galerii Opera już w styczniu. A w lutym ekspozycję tę będzie można skonfrontować z baletową interpretacją Don Kichota. To niezapomniane widowisko z muzyką Lu dwiga Minkusa, w nowej, wielobarwnej wersji choreograficznej Alexeia Fadeyecheva zobaczymy na scenie TW-ON w wykonaniu Polskiego Baletu Narodowego.\nSam temat błędnego rycerza pojawił się w twórczości Wilkonia już na początku lat sześćdziesiątych, ale dopiero na przestrzeni ostatnich lat stworzył pełną i jak twierdzi, jeszcze niezamkniętą kolekcję. Realizm spotyka się w niej z baśniowością, bogactwo kolorów przeplata się z ilustracją monochromatyczną, portrety uzupełniają sceny zbiorowe, a krótki plan pojawia się obok horyzontalnych pejzaży.\nWystawę będzie można zobaczyć w przestrzeni Galerii Opera w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej od 26 stycznia 2017 roku.\nGodziny otwarcia: od czwartku do soboty w godzinach 10:00-17:00 oraz na godzinę przed każdym spektaklem i podczas antraktów.\nPrevious Post: „Nagi król” – Bisquit\nNext Post: Syrena Music.\nTest AntySPAMowy * + pięć = 7


Opinie o suplemencie Musculin Active 2018 - Doskonały produkt na przyrost mięśni!\nMusculin Active Ocena: 5/ 5\nSkuteczność Musculine Active wynika z zastosowania aminokwasów i związków organicznych, które rozbijają komórki tłuszczowe, a następnie wykorzystują zmagazynowaną w nich energię do rozbudowy muskulatury. Spalasz tłuszcz i budujesz mięśnie w tym samym czasie!\nGdyby nie mój trener, niggy bym się nie zdecydował na takie tabletki. To on mi je polecił. Wiedział, że zalęży mi na szybkim efekcie. Jak się okazało, miał całkowitą rację. Schudłem i zbudowałem mięśnie w bardzo krótkim czasie! Bardzo się z tego cieszę! :)\nDzięki trzem fazom działania Musculin Active, ten suplement jest skuteczny i trwały. Najważniejsze jest to, że nie ma przy nim żadnego efektu jojo. A tpo za sprawą fazy stabilizacji.\nNigdy nie wierzyłem, że jakieś suplementy mogą pomóc w poprawie sylwetk. Całe szczęście, że miałem szansę się przekonać, że ttabletki faktycznie działają.\nPrzemek Markowski Jestem już 4 miesiące po zakończeniu pełnej kuracji z Musculin Active. Najlepsze jest to, że moja sylwetka uległa diametralnej zmianie, a efekt jojo nie pojawił się! Dalej odżywiam się jak chcę. Nie musisłem niż zmienić w moim dotychczasowym życiu.\nLubię to! ‧ Odpowiedz ‧ 10d\nKamil Jackowiak Od zawsze byłem otyły. Kiedyś myślałem, że z tego wyrosnę, ale okazało się że nie. Potem postanowiłem się do tego przyzwyczaić.. Do czasu, aż zauważyłem tabletki Musculin Active. Kupiłem je, a efekty przyszły praktcznie od razu. Lujdzie nie poznawali mnie na ulicy


Technology.poznan.pl - elektroniczne wnioski urlopowe - Katalog dla biznesu\nBiurokracji w firmach mówimy stop. Na rynku pojawiła się bowiem niesamowicie przydatna aplikacja nie tylko dla szefów, kadr, ale i dla pracowników, którzy teraz pewne sprawy mogą załatwić poprzez internet. Są to elektroniczne wnioski urlopowe, jakie wypełnia się poprzez internet przy pomocy dowolnej przeglądarki. Co zyskujemy dzięki takiemu systemowi? Przede wszystkim usprawnia on udzielanie urlopów w większych firmach, przy większej ilości pracowników, ale i w małych odnajduje zastosowanie. Pójście na urlop jednego z pracowników wiąże się z koniecznością zastępstwa. Te i różne okoliczności związane z udzielaniem pracownikom urlopów system ma na uwadze, a pracownik, przełożony, kadry muszą jedynie zaakceptować decyzję dotyczącą odpowiedzi na wniosek.\nDlaczego elektroniczny wniosek urlopowy spodobał się firmom? Zatem, iż jest istotnym ułatwieniem dla wszystkich w niej pracujących. Ułatwia bowiem pracę kadr, jakie już nie muszą prowadzić własnej swojej ewidencji w tych sprawach. Planowanie urlopów z tak rzetelną aplikacją jest pestką w porównaniu z prowadzeniem żmudnej biurokracji. Grafik urlopowy dostępny jest dla każdego pracownika, toteż ma on wiedzę na temat, kiedy i w którym terminie może wnioskować o wolne. Taki proces jest niezmiernie efektywny, a wprowadzony w firmie nie dopuszcza do rozprzężenia jej działania przez złe zaplanowanie urlopów. Aplikacja jest bezproblemowa w użytkowaniu, przejrzysta, a pozytywy płynące z jej uruchomienia z pewnością doceni każdy przełożony, dla jakiego liczą się doświadczone i proste rozwiązania w firmie.


Jakie zajęcia fitness będą dla nas najlepsze? – Tajski Lubin\nNiektóre formy fitnessu, takie jak TBC czy crossfit są formami mieszanymi, zwanymi ogólnorozwojowymi. Na takich zajęciach rozwija się zarówno wydolność jak i sylwetkę. Niezależnie od wybranej formy treningu nie można zapominać o regeneracji i odpoczynku. Dobrym sposobem na jej zapewnienie jest sesja masażu https://salonmandala.pl/salony/salon-mandala-warszawa/. Innym sposobem na relaks i regenerację po ciężkich zajęciach może być relaksacyjny fitness. Do takich wyciszających zajęć zalicza się między innymi jogę czy stretching.\nTagifitness trening zdrowie\nPoprzedni wpisPoprzedni Skąd biorą się zakwasy?\nNastępny wpisNastępny Choroby wieku podeszłego


noviko » Klauzula informacyjna RODO Noviko - Materiały Biurowe i Szkolne Lubin\nAby współpraca między firmami była możliwa, ich pracownicy muszą się ze sobą kontaktować. W tym celu przekazują sobie nawzajem dane osobowe. Dane te powinny być chronione. Przeczytaj, jak to robimy w Noviko.\nkontrahentów spółki Noviko\nRozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 7 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE\n- zwane dalej „RODO” lub „rozporządzeniem”\nAdministratorem państwa danych osobowych jest: Noviko Sp. z o.o.\n59-300 Lubin, ul. Polna 24\ntel/fax: 76 844 28 84\nOsobą reprezentującą administratora jest prezes zarządu Noviko.\nSpółka nie powołuje inspektora ochrony danych osobowych\nPodstawą prawną przetwarzania danych jest art.6 ust.1 pkt f) rozporządzenia. Z jego treści wynika, że "przetwarzanie jest zgodne z prawem wtedy, gdy jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora". Znajomość Państwa danych umożliwia nam współpracę handlową: wymianę informacji o produktach, uzgadnianie terminów dostaw, załatwianie reklamacji i prowadzenie rozliczeń finansowych. Naszym prawnie uzasadnionym interesem jest możliwość osiągania zysku z tej współpracy.\n► imię i nazwisko,\n► stanowisko służbowe\n► numer telefonu i adres e-mail,\n► inne dane, dobrowolnie i świadomie przekazane przez każdego z Państwa\n4. Żródło pochodzenia danych osobowych\nDane osobowe uzyskujemy od Waszej firmy lub bezpośrednio od każdego z Państwa. Trafiają do nas w otrzymywanej od Państwa korespondencji papierowej i mailowej, występują w dokumentach takich jak zamówienia czy faktury. Żródłem pochodzenia danych mogą być rozmowy telefoniczne i spotkania biznesowe. Czasem korzystamy z oficjalnej, publicznie dostępnej Waszej strony internetowej.\n► upoważnionych pracowników Noviko\n► biura rachunkowego prowadzącego naszą księgowość\n► firmy informatycznej zarządzającej oprogramowaniem internetowej platformy handlowej\nW razie potrzeby dane mogą być przekazywane także innym podmiotom, to jest:\n► instytucjom upoważnionych do przetwarzania danych osobowych na mocy obowiązującego prawa\n► centrali i spółkom sieci Kompania Biurowa, której jesteśmy członkiem\n► nnym odbiorcom, gdy jest to niezbędne do realizacji konkretnego celu (np. kierowcom, kurierom)\nDane osobowe mogą być przez nas przetwarzane dopóki będzie Pani/Pan pracownikiem swojej obecnej firmy. Jeżeli podstawą współpracy naszych firm jest umowa, wówczas dane mogą być przetwarzane do zakończenia jej realizacji, a po tym czasie przez okres przedawnienia ewentualnych roszczeń jednej ze stron (w przypadku przedsiębiorców ten okres wynosi nie dłużej niż 3 lata, w zależności od rodzaju umowy). Wiążące są przepisy Ustawy o rachunkowości, które nakazują przechowywanie dokumentów księgowych przez co najmniej 5 lat.\nKażdy z Państwa ma prawo dostępu do swoich danych osobowych oraz, w uzasadnionych przypadkach, możliwość ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia, lub do wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, a także prawo do przeniesienia danych do innego podmiotu. Dane mogą być udostępnione w siedzibie spółki Noviko. Ponadto można zwrócić się do nas z wnioskiem o sporządzenie i przekazanie kopii.\nNoviko nie stosuje profilowania. Określenie to oznacza zautomatyzowany proces przetwarzania danych, mający na celu ocenę osób pod kątem ich przewidywanych zachowań.\nNoviko nie stosuje zautomatyzowanego podejmowania decyzji.\nAdministrator danych osobowych: Ryszard Staciukiewicz\nprezes zarządu Noviko Sp. z o.o.


Rada Reklamy - Uchwała Nr ZO 29/07 w sprawie reklamy firmy P4 Sp. z o.o.\nUchwała Nr ZO 29/07 z dnia 3 października 2007 roku Zespołu Orzekającego w sprawie sygn. Akt: K/74/07\n2) Magdalena Czaja - członek\nna posiedzeniu w dniu 3 października 2007 roku, po rozpatrzeniu skargi o sygnaturze Akt K/74/07,\nzłożonej na podstawie pkt. 7 Regulaminu Rozpatrywania Skarg przez konsumentów (bliższe dane w aktach sprawy), (dalej: Skarżący), przeciwko P4 Sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie (dalej: Skarżony), dotyczącej billboardu reklamowego\nDo Komisji Etyki Reklamy wpłynęła skarga o Sygn. K/74/07.\nPrzedmiotem skargi był billboard reklamowy o treści: „SAMO SIĘ NIE NAKRĘCI KRĘĆ NA KONKURS PLAYFILM". Reklama wykorzystuje koncept żartu obrazkowego w kontekście skojarzeń z wydarzeniem historycznym, jakim było zatonięcie TITANICA.\nSkarżący w prawidłowo złożonej skardze podnosił, że reklama narusza pamięć 1500 ofiar katastrofy TITANICA. W opinii skarżącego, reklama ukazująca, że: „ofiary pływają sobie na kostkach lodu" jest niedopuszczalna i moralnie naganna.\nW czasie posiedzenia skargę przedstawiał i popierał arbiter-referent. Wniósł o uznanie reklamy za sprzeczną z art. 2 ust.1 Kodeksu Etyki Reklamy, z uwagi na to, że reklamy nie mogą naruszać dobrych obyczajów a także art. 6 Kodeksu Etyki Reklamy, zgodnie z którym „bez uzasadnionej konieczności powodowanej np. względami społecznymi i profilaktyką, reklamy nie mogą motywować do zakupu produktu poprzez wykorzystywanie zdarzeń losowych, wywoływanie lęku lub poczucia strachu" oraz art. 7 Kodeksu Etyki Reklamy, który stanowi, iż „reklama nie może być realizowana w sposób, który naraziłby na uszczerbek obiekty o znaczeniu historycznym lub artystycznym".\nSkarżony nie przysłał odpowiedzi na skargę, ale jego przedstawiciel uczestniczył w posiedzeniu i udzielił ustnej odpowiedzi na skargę.\nSkarżony wniósł o oddalenie skargi. Poinformował, że reklama miała zachęcać do kręcenia filmów podczas wakacji. Ponieważ nie wszystkich stać na wakacyjny wyjazd, reklama miała zachęcać do kreatywności. Przedmiotowa reklama utrzymana jest w konwencji żartu i nie nawiązuje bezpośrednio do katastrofy, ale do „ikony kina" - filmu Titanic". W spocie inscenizacja została zbudowana na blacie kuchennym, na którym stoi z boku kubek, model statku umieszczono wśród kostek lodu, wśród których znajdują się figurki ludzi.\nZespół orzekający nie podzielił zarzutów Skarżącego, uznając, że przedmiotowa reklama nie narusza Kodeksu Etyki Reklamy.\nJednocześnie podkreślił, że generalnie przedstawianie w reklamach ludzkich tragedii w żartobliwy sposób, jest balansowaniem na granicy dobrego smaku i taka właśnie sytuacja ma miejsce w skarżonej reklamie.


Stół 140 VERO 20 - MebleWersal.pl\nRozkładany stół 140 VERO 20 ustawiony w salonie to mebel spełniający wiele funkcji. Wykonany z lakierowanego forniru dębowego prezentuje się atrakcyjnie i zapewnia odpowiednią ilość miejsca do spożywania obiadów z rodziną, rozmów przy stole, zabaw i rysowania z dziećmi oraz świętowania z przyjaciółmi. Stół 140 VERO 20 jest dostępny w trzech wymiarach, dzięki czemu z pewnością znajdziesz wersję dopasowaną do twoich potrzeb. Możesz zamówić stół w następujących rozmiarach: 140/180 cm szerokości i 80 cm głębokości ; 180/230 cm szerokości i 90 cm głębokości ; 200/260 cm szerokości oraz 100 cm głębokości. Wysokość stołu wynosi 76 cm. Rozkładany stół to praktyczne rozwiązanie, dzięki któremu szybko zwiększysz powierzchnię blatu, jeśli tylko będziesz potrzebował. Mebel jest wybarwiony bejcą sopur w kilkunastu atrakcyjnych kolorach do wyboru jak mahoń, palisander, teak, beż, biel, czerń, oranż i wiele więcej. Jeśli szukasz solidnego, wysokiej jakości stołu do salonu, stół VERO spełni twoje oczekiwania. Udanych zakupów w Meble Wersal!


historycy.org -> Powstanie Styczniowe\nCzy powstanie styczniowe było konieczne?\ntak [ 30 ] [26.32%]\nnie [ 84 ] [73.68%]\nNr użytkownika: 35.347\nCzy powstanie styczniowe bylo konieczne?\nhmm ciekawe pytanie. Pierwszy raz spotykam się z takim pytaniem. Każde powstania przynoszą ofiary i jakieś inne konsekwencję. Takie pytanie można nawet zadać w kontekście powstania listopadowego. Wg mnie może było nie potrzebne ale w ówczesnych warunkach konieczne.\nDecyzja o powstaniu została podjęta pod wpływem Branki zorganizowanej w celu rozbicia organizacji patriotycznych.\nHmmm dziwne, jestem dopiero 10tym uczestnikem tej ankiety. Wyniki daja troche do myslenia, bo zawsze mozna sie zapytac "po jaka cholere nasi sie znowu dali sprowokowac..."\nmożna odpowiedzieć, że można było zrobić Powstanie Lutowe\newentualnie uprzedzić Wielopolskiego i zrobić Grudniowe\nalbo zamiast Powstania... Insurekcję\nPowstanie styczniowe było największą głupotą. Nie miało ŻADNYCH przesłanek na jakiekolwiek zwycięstwo. Można powiedzieć, że (choć to teza kontrowersyjna) odbija się nam czkawką do dzisiaj.\nZeby zrobic lutowe czy kwietniowe to trzeba by moze "wplynac" grozbami czy kochankami na Wielkopolskiego aby odwolal branke. W razie czego zabic gada i nowego wybranego na jego miejsce juz odpowiednio ustawic. No ale ani biali ani czerwoni nie mieli az tak rozwinietego wywiadu i sieci agenturalnej w wojsku carskim ... poza tym wszedzie byli agenci carscy (jak zawsze)... i tylko prowokowali...\nAle to tylko gdybanki... i alternatywna rzeczywistosc...\nJeszcze lepiej byłoby zdążyć zrobić brankę, a mącicieli wsadzić do ciemnicy.\nNr użytkownika: 52.680\nUważam, że powstanie styczniowe miało jednak sens. Polacy przypomnieli Europie o swoich aspiracjach niepodległościowych. Wielu młodych ludzi, którzy wzięli udział w wojnie 1920 roku było wychowanych w kulcie powstania styczniowego. W II RP kombatanci powstania byli otaczani czcią i szacunkiem, a jeszcze żyjących J.Piłsudski odznaczył Virtuti Militari.\n[QUOTE] Uważam, że powstanie styczniowe miało jednak sens. Polacy przypomnieli Europie o swoich aspiracjach niepodległościowych. [QUOTE]\nJakie to dało realne rezultaty, poza zacieśnieniem współpracy rosyjsko-niemieckiej??? Delikatnie mówiąc Europa miała nas gdzieś. To można było nie wywoływać powstania tylko np. od razu niech kilka tysięcy najbardziej wykształconych i świadomych Polaków popełni samobójstwo z okrzykiem "Precz z Moskalami!" na ustach... szybciej no i nie trzeba zaborcy absorbować... A oddźwięk podejrzewam byłby podobny...czyli żaden.\n[QUOTE] Wielu młodych ludzi, którzy wzięli udział w wojnie 1920 roku było wychowanych w kulcie powstania styczniowego. W II RP kombatanci powstania byli otaczani czcią i szacunkiem, a jeszcze żyjących J.Piłsudski odznaczył Virtuti Militari.[/QUOTE]\nSugerujesz, że gdyby nie powstanie 50 lat wcześniej, to Ci młodzi ludzie nie poszliby do walki, ani nie wykazali się odwagą??? Ja śmiem podejrzewać, że gdyby nie to nieszczęsne powstanie Polska w 1918 roku miałaby o wiele lepszą sytuację - więcej patriotycznych rodzin, majątki na wschodzie w rękach polskich. Łatwiej byłoby utrzymać większy obszar Kresów, łatwiej byłoby organizować polską administrację i wojsko. Być może również dalej posunęłaby się polonizacja ludności Kresów...\nNiestety, smutna prawda jest taka, że każdy kolejny zryw w zaborze rosyjskim był bezcelowym marnowaniem najlepszych warstw narodu, bez widoków na jakiekolwiek polepszenie jego losu.\nKażde kolejne powstanie zmniejszało sukcesywnie polski stan posiadania na Wschodzie, niszczyło polska kulturę, a w sferze międzynarodowej sztucznie przedłużało współprace zaborców.\nQUOTE(Domowik @ 14/01/2009, 18:17)\nNIe sugeruję, że młodzi ludzie w pół wieku po powstaniu styczniowym nie poszliby do walki. Podkreślam jego znaczenie dla utrwalenia postaw patriotycznych. Łatwo jest pisać o bezsensowności przegranych powstań z dzisiejszej perspektywy. Powstańcy nie wiedzieli, że wystarczy poczekać 50 lat aż wybuchnie konflikt ogólnoświatowy gdzie po przeciwnych stronach staną zaborcy. Dzisiaj można ocenić decyzję o jego wybuchu jako romantyczną i niepotrzebną. Jednak konspiratorzy widzieli szansę jego powodzenia. Mierosławski liczył na to, że do walki włączą się na szerszą skalę chłopi i uda sie uformować jednostki wojskowe. Stąd decyzja o uwłaszczeniu chłopów, która nie spotkała się z oczekiwanym odzewem.\nLiczono też na interwencję państw zachodnich. Napoleon III zachęcał Polaków do dalszej walki i rozszerzenia zasięgu powstania: "trwajcie", "krew powstania określi przyszłe granice Polski". Trwała wymiana not dyplomatycznych, w których Francja, Anglia i Austria żądały zapewnienia Królestwu autonomii. Oczywiście nie przyniosły one skutku a Autria zmieniła całkowicie stosunek do powstania i wprowadziła w Galicji stan wojenny.\nFaktem jest, że po powstaniu skonfiskowano około 4,3 tys. polskich majątków na Kresach i nasiliła się rusyfikacja. Powstanie jednak przyczyniło się do wewnętrznego wzmocnienia narodu. Podejmując temat sensowności powstań polskich nie można nigdy zapominać o wyjątkowo silnym, w przypadku Polski, powiązaniu sprawy niepodległości Polski ze sprawą wyzwolenia społecznego. Profesor Stefan Kieniewicz stwierdził wręcz, że: " ów ścisły związek sprawy narodowej i sprawy społecznej jest najbardziej chyba trwałym składnikiem polskiej tradycji historycznej". Powstania niewątpliwie pomagały budować świadomość narodową. Organizacja administracji powstańczej stanowiła zaprzeczenie tezy zaborców, że Polacy są narodem anarchistów, niezdolnym do stworzenia własnego państwa.\nMam szacunek dla dwóch rzeczy związanych z powstaniem - z odwagą ludzi i fenomenem zorganizowania państwa podziemnego - tutaj zgoda.\nOczywiście, że ze współczesnej perspektywy łatwo oceniać przeszłość. Jednak należy pamiętać, że wielu Polaków wybrało zupełnie inna drogą walki z zaborcą. Wystarczy zajrzeć za kordon do Wielkopolski, czy na Pomorze. Tam przyjęto inny (moim skromnym zdaniem lepszy) model trwania i przetrwania jako naród. Oczywiście, że ich postawa była w dużej mierze determinowana odmiennością zaborcy, jednak śmiem twierdzić, że obranie Wielkopolskiej drogi przetrwania wyszłoby lepiej dla Polaków w zaborze rosyjskim. Warunki były odmienne, jednak przy rezygnacji z romantycznych rojeń na rzecz solidnej pracy dałoby lepsze efekty. Jednym słowem - więcej Wokulskich niż Mierosławskich!\nA przy biernej postawie Polaków Rosja miałaby wolną drogę do wmieszania się w sprawy jednoczących się Niemiec i próby utemperowania Prus. taki konflikt samoistnie "wyciągnąłby" sprawę polską z niebytu międzynarodowego. Podobnie jak 50 lat później Polacy stali by się kartą przetargową w konflikcie dwóch zaborców. Zawsze lepiej jak się wyrzynają między sobą, zamiast zgodnie wyrzynać nas.\nProblem chyba tkwił w relatywnie dużym potencjale Polski pod zaborem rosyjskim - byliśmy zbyt silni aby warianty takie jak np. fiński (formalnie wydzielone księstwo z własną walutą i pewną niezależnością administracyjną) zaspokajały nasze ambicje, a za mali, aby osiągnąć niepodległość.\nW sumie Powstanie Styczniowe to już desperacja, dużo ciekawsze pytanie to czy nie lepiej było zachować status Kongresówki sprzed Powstania Listopadowego przez cały XIX wiek. Chociaż mam wrażenie, że i tak w którym momencie (np. w czasie Wiosny Ludów) i tak by doszło do wybuchu.\nMoim zdaniem fakt, że "przypomnieliśmy..." nie jest wystarczającym argumentem za sensownością powstania. Zgadzam się całkowicie z Domovnikiem, że efekty nie tylko podobne, ale nawet lepsze, można było osiągnąć innymi metodami. Nie da się nijak udowodnić pozytywnego wpływu powstań na podtrzymanie świadomości narodowej wśród Polaków, a dokładniej mówiąc nie da się wykazać, że bez powstań ową świadomość byśmy zatracili. Większe korzyści, drogą ugody z zaborcą, osiągano w zaborach pruskim i austriackim. A straty ponoszone w powstaniach były straszne, nie tylko w wymiarze materialnym (utracone majątki). Przede wszystkim każde powstanie osiągało efekt odwrotny od tego, do osiągnięcia którego powinnismy dążyć, a jakim byłoby skonfliktowanie zaborców. Nie mieli płaszczyzny porozumienia, dopóki nie jednoczyli się w celu stłumienia polskich ruchów niepodległościowych. Zatem twierdzenie o konieczności czekania jakichś 50 lat nie jest do końca trafione, można bowiem z dużym prawdopodobieństwem założyć, że brak owej płaszczyzny porozumienia doprowadziłby ich do konfliktu znacznie szybciej. Zauważ, że zarówno Powstanie Listopadowe, jak i Powstanie Styczniowe wybuchały w momentach, gdy drogi Rosji i Prus zaczynały się rozchodzić. Robiąc powstania powodowaliśmy ich ponowne zbliżenie. W przypadku Powstania Styczniowego miało to szczególnie daleko idące konsekwencje, bo konwencja Alvenslebena stała się dla Prus podstawą do zbudowania nowożytnej potęgi, za co zapłacić miała w przyszłości cała Europa. Bezpośrednią konsekwencją powstania była też akcja germanizacyjna i rusyfikacyjna, prowadzona na szeroką skalę i w sposób istotny wpływająca na osłabienie żywiołu polskiego. Już choćby zmarnowanie efektów kapitalnej reformy oświaty margrabiego Wielopolskiego było stratą niepowetowaną. Nie ma lepszej metody na podtrzymanie świadomości narodowej niż odpowiednia oświata. Nie zapominajmy dodatkowo o ofiarach. W powstaniach ginęła najlepsza młodzież, a ci którzy przeżyli, zmuszeni byli opuszczać kraj i udawać się na emigrację. Odpływ tej siły z kraju był bardzo poważnym uszczerbkiem dla naszej wewnętrznej, narodowej siły. Ci ludzie bardziej byliby przydatni na miejscu. Byli często świetnie wykształceni, mogli więc np. wydawać polskojęzyczne gazety, uczyć, obejmować istotne urzędy, z których rugowano Polaków w ramach represji. Potencjalne korzyści z ich pracy trudne są do przecenienia. Osobiście zresztą rozumiem, że Polacy, będący narodem dumnym, z ogromnymi tradycjami, mogli w naturalny sposób pragnąć odwetu i odbudowania swej państwowości. Problem w tym, że zakładano iż sam czyn zbrojny jest dobry, nie kalkulowano natomiast naszych faktycznych mozliwości. Stąd kiepskie przygotowanie powstań, zwłaszcza na gruncie międzynarodowym. Liczenie na pomoc Francji było iluzją, skoro Francja nie miała potencjału wystarczającego do tego, by nas wydajnie wesprzeć, ani nawet szczególnych interesów w tym regionie. Celem naszej uposledzonej brakiem państwowości dyplomacji powinno być dążenie do zainteresowania odbudowaniem Polski jednego z zaborców. To tu leżał klucz do sukcesu, a nie w dalekiej Francji. Niestety, zgubiła nas legenda Napoleona. Nie chcieliśmy widzieć, że to był militarny geniusz, więc mógł odnosić sukcesy nawet na przekór okolicznościom. Geniusze nie pojawiają się na zawołanie i lepiej się powoli, stopniowo i starannie przygotować do wystapienia, niż wyskakiwać w sposób niepoważny i całkowicie nie w porę. Niestety, nasza dyplomacja nigdy nie zdołała sobie jasno postawić za cel dążenia do zainteresowania jednego z zaborców odbudowaniem w oparciu o siebie Polski, przez co nie dążono w wyraźny sposób do wykorzystywania wszystkich możliwości wywołania między nimi konfliktu.\nDlatego jestem przeciwnikiem powstania i w ogóle drogi, którą obralismy w XIX w. Była nieskuteczna, o czym najlepiej świadczy fakt, że żadne z powstań nie przyniosło rezultatu w postaci odzyskania niepodległości. Wręcz przeciwnie - odzyskaliśmy ją po najdłuższym okresie bez powstań, na dodatek nie własnym czynem, lecz wolą mocarstw, wskutek sprzyjającej nam koniunktury. Te wahania koniunktury powinien wyczuwać dobry polityk. Nie można też powiedzieć, że to tylko my, mądrzejsi o wiedzę historyczną, możemy widzieć pewne zależności, ukryte dla naszych przodków, tak się bowiem składa, że wśród ówczesnych elit znajdowali się ludzie, którzy potrafili realistycznie oceniać sytuację. Poza tym w ten sposób wyjaśnić można jedno powstanie, ale już np. organizatorzy Powstania Styczniowego nie działali po omacku, w jakiejś historycznej próżni. Znali doświadczenia Insurekcji, Powstania Listopadowego i Powstania Krakowskiego. Mieli punkt odniesienia i podstawy do dokonania właściwej oceny swych możliwości, jak również możliwości przeciwników.\nPrzesłanki na zwycięstwo oczywiście były wystarczy poczytać co już na ten temat pisałem w innym miejscu:\nNatomiast żadnej czkawki nie czuję chyba, że kolega\nTeż o tym pisałem i o Wielopolskim\nBardzo mądre stwierdzenia. Popieram\nJakie to dało realne rezultaty, poza zacieśnieniem współpracy rosyjsko-niemieckiej??? Delikatnie mówiąc Europa miała nas gdzieś.\nA wywołaliśmy powstanie dla Europy?\nTo można było nie wywoływać powstania tylko np. od razu niech kilka tysięcy najbardziej wykształconych i świadomych Polaków popełni samobójstwo z okrzykiem "Precz z Moskalami!" na ustach... szybciej no i nie trzeba zaborcy absorbować... A oddźwięk podejrzewam byłby podobny...czyli żaden.\nTylko, że ci najbardziej wykształceni właśnie chcieli powstania\nCóż rozumiem, że rusyfikacja nie działała, totalna sielanka. Tutaj nasuwa się pytanie: o co chodziło skoro było tak dobrze? O jakiej polonizacji kresów mówisz? Abstrakcja\nOczywiście, że ze współczesnej perspektywy łatwo oceniać przeszłość. Jednak należy pamiętać, że wielu Polaków wybrało zupełnie inna drogą walki z zaborcą. Wystarczy zajrzeć za kordon do Wielkopolski, czy na Pomorze. Tam przyjęto inny (moim skromnym zdaniem lepszy) model trwania i przetrwania jako naród.\nCiekawe. Tylko, że wielu Polaków z Wielkopolski brało aktywny udział w powstaniu. Można chociaż wspomnieć młodzież gimnazjalną z Trzemeszna –dzieci a oddali swoje życie za wolność a przede wszystkim za to w co wierzyli.\nJednym słowem - więcej Wokulskich niż Mierosławskich!\nZnajomość historii taka sama jak literatury pięknej. Kolega „Lalki” nie czytał? Wokulski też walczył w powstaniu\nA przy biernej postawie Polaków Rosja miałaby wolną drogę do wmieszania się w sprawy jednoczących się Niemiec i próby utemperowania Prus. taki konflikt samoistnie "wyciągnąłby" sprawę polską z niebytu międzynarodowego. Podobnie jak 50 lat później Polacy stali by się kartą przetargową w konflikcie dwóch zaborców.\nNa jakiej postawie piszesz, że Rosja zareagowałaby podczas zjednoczenia Niemiec – niedorzeczność. Poza tym gdybyśmy byli bierni to zapewne bylibyśmy dziś Czeczenią – jedną z republik postsowieckich Rosji.\nZawsze miło poczytać jak to wszyscy dzielą się swoimi poglądami na temat swojej gruntownej wiedzy na temat powstania styczniowego, ale co już wielokrotnie podkreślałem na forum, interesuje mnie argumentacja podawanych tutaj poglądów.\nSkąd biorą się ukute przez was tezy? Na podstawie jakich badań naukowych, przeczytanych mądrych książek piszecie to co piszecie? Wydaje mi się, że są tacy, co to odpowiadają na wszystkie pytania całego forum od A do Z może aby nabic liczbę postów? Od starożytności po współczesność, od wojen punickich po II wojnę światową. Cóż dziwię się, że z taką wiedzą nie jesteście jeszcze profesorami. Chociaż jak widzę wszystko na raz i byle jak. Ja wypowiadam się tylko na te pytania, co do których wiem, że posiadam argumentację uznanych historyków a na inne staram się być ostrożnym, bo mogą być lepsi ode mnie. Jeśli chodzi o pytanie w temacie to odpowiedz jest oczywista:\nW ówczesnej sytuacji geo-politycznej naszego narodu powstanie BYŁO konieczne. Wiele czynników (jednoczenie się Włoch czy słabość Rosji, a było wiele innych) wpływało szalenie patriotycznie na naród w tamtym okresie.\nWystarczy sięgnąć do kluczowego dzieła dotyczącego powstania styczniowego:\nPowstanie Styczniowe 1863-1864 Wrzenie, Bój, Europa, Wizje red. Stanisława Kalembki, Warszawa 1990 aby w końcowej części tej grubej książki dowiedzieć się jakie to korzyści przyniosło powstanie. Zacytuję tylko kilka zdań:\n„Należy pamiętać, że cele powstania styczniowego były szersze [niż Powstania Listopadowego]. Walczono o pełną niepodległość, o odzyskanie granic sprzed I rozbioru, a co najważniejsze o wielka reformę społeczną, o uwłaszczenie chłopów i istotne zmiany społeczne mające unowocześnić naród polski” s.733\nDlaczego wszyscy wypowiadacze nie widzą, że powstanie styczniowe było jedynym zrywem w którym oferowano chłopom ziemię I TO ZA DARMO. Chłop miał być równy szlachcie pod każdym względem. Tego nie dokonały żadne wcześniejsze zrywy narodowe a dokonali tego ci, których tu się nazywa szaleńcami i idiotami. Czy wywyższenie tych, którzy przez wieki byli upokarzani nie było warte zrywu?\n„A oceniając rachunek zysków i strat, wydaje się, że jednak klęska 1864 roku była mniejsza niż klęska 1831. W świadomości narodowej tak nie było. Upadek Powstania Listopadowego przyjęto jako doraźne niepowodzenie [...] ale w świadomości narodowej klęska Powstania Styczniowego była klęską katastrofalną” s.733\nWydaje się, że takie myślenie pokutuje do dziś.\nZainteresowanych odsyłam do niniejszej lektury i wielu innych ale na temat powstania styczniowego.\nW Wielkopolsce i na Pomorzu germanizacja działała i to o wiele prężniej niż rusyfikacja w zaborze rosyjskim. Tam też było źle, ale jakoś Polacy mogli (i na całe szczęście ) wybrali inną drogę do niepodległości. Polonizacji Kresów (choćby częściowej) nie uważam za abstrakcję. Gdyby nie powstania w XIX wieku jednym z najsilniejszych czynników byłby czynnik polski. Faktem jest, że każde powstanie pomniejszało polski stan posiadania an wschodzie. Zarówno pod względem materialnym, jak i kulturowym. Bez powstań polski stan posiadania byłby większy, większe byłoby oddziaływanie żywiołu polskiego.\nZakładano, ze jeśli walka wybuchnie to należy się przyłączyć do słusznej sprawy. Żywię szacunek dla odwagi tych młodych ludzi z Trzemeszna, ale faktem jest, że ich czyn na nic się nie zdał. I to jest prawdziwa tragedia.\nTo jeszcze raz na spokojnie, skoro już do zarzutów ad personam dochodzi... Tak Wokulski walczył w powstaniu, wiem o tym, czytałem "Lalkę". Postaci tej użyłem, aby symbolicznie określić inną (moim zdaniem lepszą) drogę do niepodległości - poprzez rozwój gospodarczy i bogacenie się. Odejście od walki zbrojnej na rzecz innych działań (jak np. w zaborze pruskim).\nNiedorzeczne to jest to co napisałeś w powyższym zdaniu. Szukanie porównań między ziemiami polskimi z XIX wieku, a współczesną Czeczenią wydaje się chybione.\nWalka o niepodległość i odzyskanie wolności było celem Polaków w każdym zaborze. Istotne, jakim drogami do tego dążono i jakie działania okazały się w ostateczności najbardziej efektywne. Wybór właściwego sposobu walki jest bardzo ważny, co najmniej tak samo jak sama walka.


Pollushof Panzió és Étterem Csolnok - Noclegi.pl\nNoclegi Csolnok >\nPensjonat Csolnok >\nobjazd Külterület, Dorogi út 0182/1 hrsz., 2521 Csolnok (Węgry)\n1 x Pokój 4-osobowy Standard\n95 zł /os/noc, bez wyżywienia, 14. - 15. kwi\nPensjonat i Restauracja Pollushof usytuowany jest w idealnej okolicy, na obrzeżach wioski Csolnok, 38 km od Budapesztu. Położony jest w pobliżu lasu, 2 km od drogi nr 10 Budapest-Győr-Dorog, przy drodze łączącej Dorog z Csolnok.\nNa piętrze budynku znajduje się 12 komfortowych pokoi z łazienką (prysznic, toaleta), a do wszystkich można dostawić dodatkowe łóżko. Restauracja mieści się na parterze. Można się z niej dostać na kryty taras, który stanowi idealne miejsce do zjedzenia posiłków wiosną i latem.\nNasza restauracja posiada domowy klimat. Można tutaj zorganizować zarówno duże uczty i wydarzenia, kameralne obiady z potrawami i drinkami, jak i rodzinne i biznesowe lunche.\nW menu posiadamy szeroki wybór dań, od tradycyjnych smaków typowych dla tradycyjnej kuchni węgierskiej po lokalne specjały. Nasz szef kuchni elastycznie dostosowuje się do indywidualnych życzeń naszych gości.\nObfite posiłki, doskonałe wino, mili weseli ludzie, najwyższej jakości obsługa w cudownej scenerii, a wszystko to w niewiarygodnie dobrych cenach!\nNasz pensjonat zapewnia idealne warunki dla rodzin z dziećmi. Podwórze jest ogrodzone, a na nim znajduje się plac zabaw z piaskownicą, huśtawkami, zjeżdżalnią i gigantyczną trampoliną, które czekają na najmłodszych. Starsze dzieci mogą korzystać z boisk do siatkówki, koszykówki i piłki nożnej. Z podwórza rozpościera się widok na Góry Pilis, a cały ogród jest widoczny z tarasu.\nNa parterze mieści się prywatne pomieszczenie, odpowiednie do zakwaterowania mniejszych grup, na posiłek lub konferencję. Pokój gier umieszczono w piwnicy pod budynkiem. Znajdą tam Państwo bilard, piłkarzyki, darta, cymbergaja, stół do pingponga oraz szafę grającą. Urządzono tam także kącik zabaw dla najmłodszych, którzy będa mogli się tutaj pobawić w przypadku gorszej pogody.\nGoście pragnący odświeżenia, mogą skorzystać z centrum wellness zawierającego sauny (fińska i na podczerwień), łózka i kabiny do opalania, masaże i siłownię.\nBudynek posiada także oddzielny (otwarty) parking.\npiesze wyprawy po wiosce Csolnok\njazda konna (w promieniu 10 km)\nWiele popularnych lokalizacji do zorganizowania wycieczek jest łatwo dostępnych z naszego pensjonatu:\nszlaki wędrowne po Górach Pilis\nEsztergom: Aquasziget Adventure Bath, Katedra, Zamek Muzeum, odkrywanie historycznych zabytków\nSturovo: basen przygodowy i odkryty z wodą leczniczą, Most Maria Valeria\nWycieczka do Danube Bend\nWycieczka do Parku Narodowego Danube-Ipoly (szlaki przyrodnicze)\nPollushof Panzió és Étterem Csolnok - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nPokój 2-osobowy Romantyczny z widokiem na ogród\nPokój 2-osobowy na parterze z dostępem do ogrodu\nObiekt Pollushof Panzió és Étterem Csolnok otrzymał ocenę 8.9 na 10, na podstawie opinii 55 gości.\nFitnes (1 000 Ft (~ 13 zł)/seans), Bilard (100 Ft (~ 1 zł)/godzina), Basen (w odległości 4 km), Łowienie ryb (w odległości 3 km), Turystyczne możliwości (w odległości 500 m), Jazda konna (5 000 Ft (~ 63 zł)/seans w odległości 5000 m)\nMasaż (4 900 Ft (~ 62 zł) - 7 000 Ft (~ 89 zł)/seans)\nJacuzzi (3 000 Ft (~ 38 zł)/seans Kryty 30-36 °C)\nKąpiel w kadzi (3 000 Ft (~ 38 zł)/seans Kryty)\nKomora solna (3 000 Ft (~ 38 zł)/seans)\nLodowy prysznic (3 000 Ft (~ 38 zł)/seans)\nŁóżko do masażu Jade (3 000 Ft (~ 38 zł)/seans)\nPościel dla dzieci, Wanienka do kąpieli, Krzesło do karmienia dziecka, Zestaw do karmienia dzieci, Zabawki dla dzieci, Pokój do zabaw dla dzieci, Plac zabaw dla dzieci, Trampolina, Łóżeczko dla dziecka\n« Więcej obiektu w Csolnok\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Pollushof Panzió és Étterem Csolnok


O Muzeum Bolesława Prusa - Strona Muzeum Narodowego w Lublinie\nO Muzeum Bolesława Prusa\nStrona Muzeum Narodowego w Lublinie > Strona główna Muzeum Bolesława Prusa > O Muzeum Bolesława Prusa\nJedyne w Polsce muzeum poświęcone pamięci Bolesława Prusa (właściwie Aleksandra Głowackiego) mieści się w wybudowanym w stylu zakopiańskim budynku Ochronki im. Adama Żeromskiego. Obiekt został zaprojektowany przez cenionego architekta Jana Koszczyc-Witkiewicza.\nW przytulnym wnętrzu Ochronki można zobaczyć gabinet autora Lalki, zaaranżowany dzięki fotografiom, na których uwieczniono wygląd warszawskiej pracowni pisarza. Wizyta daje niepowtarzalną okazję, aby zobaczyć pamiątki po Bolesławie Prusie, między innymi: nożyk do listów wykonany z kości słoniowej, tabliczkę z inicjałem imienia i nazwiskiem wiszącą kiedyś na drzwiach warszawskiego mieszkania, cudem zachowane okulary. W gabinecie znajduje się replika biurka pisarza, na nim stoi XIX-wieczna maszyna do pisania i wykonany z marmuru zestaw piśmienniczy z kałamarzem. W gabinecie jest też biblioteczka, w której są eksponowane najciekawsze, w tym obcojęzyczne, wydania dzieł Prusa, oraz gablota z oryginalnymi listami i fotografiami pisarza.\nW 2021 roku Muzeum Bolesława Prusa w Nałęczowie obchodzi jubileusz 60-lecia istnienia. Powstało dzięki inicjatywie profesora Feliksa Araszkiewicza z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz Stefana Butryna, kustosza Muzeum Stefana Żeromskiego w Nałęczowie. Początkowo mieściło się w Pałacu Małachowskich, w grudniu 2017 roku zostało przeniesione do Ochronki.\nBolesław Prus wniósł wkład w wykończenie Ochronki – do publikacji Na nową szkołę (dochód z jej sprzedaży był przeznaczony na ukończenie budynku) pisarz przekazał jeden ze swoich tekstów. Po oddaniu Ochronki do użytku przeglądał program kształcenia dzieci, nanosił uwagi, wspierał pracujące tu osoby. Do przyjaciół z Warszawy wysyłał kartki pocztowe ze zdjęciami Ochronki. Część z nich przechowujemy w naszych zbiorach.


Weronika Rosati w ciąży pokazała zdjęcie z siłowni - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Weronika Rosati » Weronika Rosati zaskoczyła wszystkich TYM zdjęciem! Ciąża i...\nweronika rosati gwiazdy w ciąży fit mama\nweronika rosati/© KAPiF, Instagram\nO, czyżby w polskim show-biznesie rosła kolejne przyszła fit mama? Ma szansę nią zostać Weronika Rosati! Wskazuje na to jedna z najnowszych fotek, które pojawiły się na jej instagramowym profilu...\nWeronika często dzieli się z fanami fotkami dokumentującymi skrawki jej prywatnego życia. Nie brak między nimi relacji z wyjazdów, wakacji czy prezentacji kolejnych, świetnych ciążowych stylizacji.\nMiędzy tego typu zdjęciami pojawiło się ostatnio nowe, w nieco innym wydaniu...\nPrzyszła mama zapozowała do niego będąc na... siłowni! Post opatrzony został też wiele mówiącym opisem. Weronika przyznała w nim, że ciążowe zachcianki nie są jej obce, szczególnie gdy dotyczą czekolady!\nZOBACZ TEŻ: Weronika Rosati pierwszy raz chwali się ciążowym brzuszkiem na ściance!\nWygląda na to, że aktywność w ciąży nie zawsze musi objawiać się w postaci ekstremalnych przypadków, jak Sarah Stage... Niektóre przyszłe mamy zachowują zdrowy rozsądek w ćwiczeniu.\nthat moment when you had too much chocolate cravings #moveyourass #workout #workworkwork #motivation #backinthegym #easyworkout #chocolate #cravings #healthylifestyle #gym #healthymama #picoftheday #healthybodyhappymind #instagood #instadaily #instafitness #nofilter \nPost udostępniony przez Weronika Rosati (@weronikarosati) 17 Sie, 2017 o 5:23 PDT\nGaleria zdjęć: Zachwycamy się! Ciążowy, wakacyjny styl Weroniki Rosati to prawdziwa inspiracja\nNie tylko dla przyszłych mama!


Kwiatkowski szefem TVN Turbo\nPrzemysław Kwiatkowski zastąpił Pawła Jordana na stanowisku szefa kanału tematycznego TVN Turbo. Kwiatkowski będzie odpowiedzialny za całościowe funkcjonowanie i rozwój stacji. W TVN Turbo pracuje od 2003 roku - do tej pory zajmował się m.in. produkcją "Automaniaka" czy finałów konkursu "Męska rzecz".- Biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie, przebieg kariery i osiągnięcia Przemka jestem pewna, że jego kierownictwo będzie impulsem do dalszego rozwoju stacji i jej oferty programowej. Liczę, że TVN Turbo nabierze jeszcze większego rozpędu - powiedziała Małgorzata Łupina, zastępca dyrektora programowego TVN ds. kanałów tematycznych. Przemysław Kwiatkowski jest absolwentem Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego. Poza produkcją "Automaniaka" i gal finałowych "Męska rzecz" i "Kobieta roku TVN Turbo", był również odpowiedzialny za "Nowy Gadżet", czy transmisje na żywo Pucharu Polski. Paweł Jordan był szefem TVN Turbo przez ostatnie pięć lat. W górę


Mobilizacja w Gliwicach. "Jest ryzyko spadku" - Ekstraklasa - Wydarzenia - PiłkaNożna.pl ');\nMobilizacja w Gliwicach. "Jest ryzyko spadku"\nPiątek, 21 Kwiecień 2017 10:22\nPiast Gliwice jest jednym z głównych kandydatów do pożegnania się z ekstraklasą. Wicemistrz Polski balansuje nad strefą spadkową, a przy ul. Okrzei doskonale zdają sobie sprawę z powagi sytuacji.\nPiast Gliwice to jeden z głównych kandydatów do spadku z ekstraklasy (fot. Łukasz Skwiot)\nGliwiczanie od początku sezonu spisują się dużo poniżej oczekiwań i po 29. kolejkach rozgrywek ligowych mają na koncie 30 punktów. Tyle samo w swoim dorobku maa Arka Gdynia i Ruch Chorzów, a trzy "oczka" mniej Górnik Łęczna.\nCo o aktualnej sytuacji swojego klubu myśli Łukasz Piworowicz, dyrektor Piasta. - Jest ryzyko spadku, nie możemy bagatelizować sytuacji i udawać, że tak nie jest - powiedział, cytowany przez katowicki "Sport".\n- Zarządzamy sytuacją kryzysową, którą dzielimy na dwa okresy. Jeden do końca sezonu, to jest obecna faza i drugi, czyli dalsza perspektywa. Za pierwszy odpowiada przede wszystkim sztab szkoleniowy. Trener Wdowczyk jest z nami od kilku tygodni i już widać pierwsze efekty jego pracy. Jesteśmy jednak świadomi, że trener potrzebuje kilku miesięcy, aby odcisnąć swoje piętno na drużynie - dodał.\nW ostatniej kolejce sezonu zasadniczego Piast Gliwice zmierzy się przed własną publicznością z Jagiellonią Białystok. Zespół prowadzony przez Dariusza Wdowczyka nie ma już żadnych szans na awans do grupy mistrzowskiej.\nźr. katowicki Sport


Po drugiej stronie krzywego zwierciadła... :: Zobacz temat - Lustrzany Labirynt\n» Kryształowe Pustkowie » Lustrzany Labirynt\nWysłany: 31 Maj 2011, 11:09 Lustrzany Labirynt\nMiejsce do którego mało kto się zapuszcza. Nazwę 'Dolina Pali' swą zawdzięcza wyglądowi, długie kolce kryształów wystają z ziemi pod różnymi kątami. na tyle gęsto by móc tedy przejść, ale miejsce to bywa bardzo zdradzieckie. Wszystkie ostrza zdają się być skierowane prosto w swego kochanego gościa. Ale to zaledwie początek, one okalają jedynie wejście do Labiryntu. Co ciekawe kolce porozstawiane są tak,z ę choćby nie wiem, którędy zacząć swą wędrówkę zawsze skrzyżuje się z ona z główną drogą prowadząca prosto do epicentrum miejsca gdzie nic nie jest tym czym się zdaje.\nOd Labiryntu Luster tchnie bardzo silna, chaotyczna energia, prawie zawsze wszelkie magiczne zaklęcia zawodzą, albo dają skutki odwrotne do wymaganych. Miejsce w którym trzeba wyłączyć zmysły i kierować się sercem, w przeciwnym razie Labirynt pochłonie kolejnego śmiałka, tak jak wszelkich poprzednich.\nŚciany labiryntu, to grube, wysokie lustra, które tylko z początku odbijają w sobie widok podróżnika,z czasem zaczynają ukazywać mu obrazy innych. Bezgłośne wizerunki osób na których mu zależy, czy też których nienawidzi. Ten Labirynt to zazwyczaj najcięższy test, dla każdego, kto miał czelność zakłócić jego spokój. Dobre, miłe dla oka obrazy ciągną podróżnika w głąb, w ślepe zaułki, niebezpieczne pułapki, a wrogowie, obrazy wstrętne i odpychające wiodą prosto ku wyjściu, ale któż by chciał biec za bezgłośnie wołającym go wrogiem, czy też oślizgłym, pełznącym stworzeniem przywodzącym na myśl zlepek ludzkich ciał?\nWysłany: 29 Listopad 2011, 18:45\nAvens przedzierał się przez kryształowy gąszcz z coraz większą trudnością. Zastanawiał się co go skłoniło do wyprawy w to odludne miejsce. Ciekawość ?\nChyba tak. No i oczywiście legendy usłyszane w młodości.\nJuż widział zarys kryształowej bramy. Ostatnia szansa by zawrócić. Avens chwilę walczył ze sobą, potem wziął głęboki oddech i wszedł.\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 14:31\nGdzieś głęboko w czeluści labiryntu widoczna była jakaś postać, kontur ludzkiego ciała. Czy żywego? To było bardzo trudno wywnioskować. Czy to na pewno był człowiek? Zagłębiając się trochę bardziej w mankamenty wyglądu leżącej na podłodze duszyczki, można było dostrzec przesadzony obraz bieli, która biła od tego drobnego stworzenia. Polu widzenia była widoczna aksamitna, biała suknia, która okalała bardzo szczupłe ciało. Prawie, że kolor cery imał się koloru dosłownie co opisanego sukna z lekkim podbiciem do wrażenia porcelany. Twarz za to nie była widoczna. Pukiel białych, niby siwych włosów o srebrzystym blasku okalał całą twarz i prawdopodobnie ogołocone ramiona. Czyżby była ona w pewnym stopniu oszpecona, że nawet ku nieprzytomności istota miała ją uchowaną za puszku falą? Nie poruszała się. Czasami też niby zwykła zjawa stawała się przezroczysta ni zanikała. Może była tylko zwykłym przywidzeniem? Jednakże jej postać rysowała się też w odbiciach luster, które znajdywały się w każdym kierunku spojrzenia. Po dosłownie kilku sekundach postać niby lgnęła, niby mignął obraz poruszenia. Nie było to przywidzenie. Nagle było słychać utrudniony oddech, lekkie wzdychnięcie, po czym istota mozolnie uniosła się do pozycji siedzącej. Można było ujrzeć jej usta. Drobne, lekko niby zsiniałe. Rozwierały się jakby do wypowiedzi, po czym bezgłośnie zamykały. Wątłe ramiona uniosły się ku górze, a maleńkie dłonie przywarły do oczu by rozetrzeć je próbując wywołać rozbudzenie. Po chwili zwierzątko ziewnęło przeciągle i mozolnie otworzyło powieki. Wtedy widoczny był błękit jej oczu i gdy zaczęła rozglądać się wokoło cała jej twarzyczka uległa odsłonięciu. Była ona delikatna, o słabo odznaczających się rysach. Bez żadnej skazy tak jak reszta ciała. Tak samo też blada. Po chwili, chwili gdy oprzytomniała zaczęła się z przerażenia rzucać na podłodze. Napad paniki. W jej oczach rysował się istny strach, całe ciało naraz pokryły ciarki, a krzyk przerażenia zamarł na ustach. Pośpiesznie wstała. Zaczęła biec. Przerażało ją spojrzenie ku lustrze, a one były wszędzie. W jednym widziała siebie, w innym swego ojca. W kolejnych przerażające mary. Po jej policzkach spływały łzy, potknęła się. Słychać było cichy szloch. Gdzie ona była? Jak tu trafiła? Kim jest? W tej chwili te pytania kłębiły się w tej przerażonej główce. Widoczne dla niej było wiele osób, lecz wyczuwalne w podobie zera. Nawet jeśli była tego pewna targał nią strach. Czy to był sen? Czy to był tylko kolejny koszmar co dręczył to dziewczę?\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 15:25\nCzerwień. Kolor krwi, ale również miłości. Z jednej strony tak upragniona barwa, z drugiej zaś wzbudzająca trwogę i niepewność. Kim więc był ten szatan, który wymyślił, że czerwony kapturek jest czerwony? Zadała sobie pytanie Wena, idąc przez labirynt. Tym razem wyglądała jak niezbyt duża, ledwie dwunastoletnia, dziewczynka mająca niewiele bo 155 cm wzrostu. Ubrana w czerwony płaszczyk, bez żadnych ozdób, a barwą najbliżej będący do łagodnego karmazynu. Płaszcz posiadał nieco za długie rękawy, tak, że sięgał on do połowy najdłuższego palca, do tego były one nieco szersze niż to zwykle bywa. Przez długość, kraniec ubrania często sunął po ziemi, toteż można było na nim zauważyć nieco brudu, przybyłego z mijanej ścieżki. Jednak nie błota! Płaszcz nie miał typowych guzików, był tylko jeden, zapinany przy samej szyi i mający "osłonkę" w postaci złotego liścia. Poza guzikiem skrywała ona sznurki od kaptura gdyby te miały zostać zawiązane. Na razie jednak zostały puszczone samotnie na ramiona Aristide, a kaptur skrywał czarne włosy, które przez swój kolor całkowicie znikały w cieniu. Nim jednak przejdziemy do twarzy skupmy się na reszcie stroju. Ciemnobrązowe buty, sięgały aż do kolana i zakrywały część spodni. Dalej były wspomniane już spodnie, z ogromną liczbą zbędnych pasków, stanowiących ozdobę. Na górze za to był niepasujący do reszty pod względem treści, choć dobrany kolorystycznie brązowy sweter z jasnobrązowym koszyczkiem na przedzie. Wszystko to jednak było zakrywane przez płaszcz, no poza butami. Za to w ręce nie było żadnej broni, ni koszyczka. Nie było jednak również wilka.\n-Bezczelny labirynt! Jak on śmie mnie w sobie gubić! Niech cię Tanatos!\nSłowa wypowiedziała bardzo cicho, jeszcze wilk usłyszy i tu przyjdzie. Z drugiej strony jakim paradoksem jest świat. Wena zgubiła się właśnie wtedy gdy przybrała postać czerwonego kapturka. Tylko las zmienił się na labirynt. Z którego nie sposób wyjść! Poza tym nie było też babci, ale egocentryczna Wena nie zwróciła na to większej uwagi.\nZa to po chwili pojawił się wilk, który biegnąć wpadł i uderzył w plecy Aristide. Wena, przyzwyczajona już do takich sytuacji, a tak na prawdę mająca całkiem niezły refleks, skuliła się, tak, że łagodnie przeturlała się o półtora metra dalej i tam usiadła - "przewrócona".\nPierwszy dźwięk, który wydobył się z szeroko otwartych, po głośnym westchnieniu ulgi, ust. Szybko jednak zielone oczy "Czerwonego kapturka" skierowały się w stronę nieznajomej. Biały kolor? Biel to kolor niewinności, lecz może ta niewinność jest taka sama jak czerwień kapturka - mylna. Z drugiej strony biel to kolor niezamalowanego płótna, a więc czegoś co jeszcze nie przybrało swoich barw i tak samo może okazać się nieudanym eksperymentem kubistycznym, jak i wspaniałym klasycystycznym obrazem przedstawiającym wzniosłą scenę. Biel to również kolor zimy, która pomimo swego piękna jest zabójcza. Chłód, tak, jego również symbolem jest biel. Dlatego też nie wolno ufać tej osobie, bo to na pewno wilk! Tak, to wilk.\nSpytała Wena, tak dla pewności, chociaż niezależnie od odpowiedzi wie, że przed nią stoi wilk. Bo czy wilk przyznałby się do tego, że jest wilkiem? Oczywiście, że nie! Wilk jest podstępny i może udawać, aby zdobyć zaufanie. Chociaż... czy to nie był lis? Nie! To wilk się przebrał za babcie, jaki to wielki podstęp! Tak, pytanie choć wypowiedziane głośno, było skierowane bardziej do siebie, niż do nieznajomej.\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 17:29\nNiby dziewczę się potknęło, ale wiadomy był jeden fakt, że nie o własne nogi. Sama niestety raczej tego nie zauważyła w napadzie paniki. Wpadła na kogoś, a może raczej na coś. Przed jej oczami na chwile pobłyskiwała czerwień, by znów zniknąć za potokiem łez, oraz białym puklem jej włosów. Słowa, które zostały wypowiedziane i rozniosły się słabym echem też nie zmąciły rozważań Hii. Rozważań desperackich o podłożu depresyjnym, przesiąkniętych strachem, żalem i niepewnością. Każdą halucynację brała za realną osobę, a te istoty, które znajdywały się ów przed nią nie zauważała czasami nawet z odległości metra. Po chwili zmęczona już swym łkaniem, odczuwając niemożność swych kończyn cichła. W głowie jednak nadal trwała gonitwa myśli, obrazów, słów. Przerażało ją to, lecz była już na tyle słaba, że znów była bliska omdlenia. Ledwo uniosła swą twarzyczkę w kierunku wydobywającego się krótkiego odgłosu zdziwienia. Z osłupieniem spoglądała w twarz dziecka w czerwonym odzieniu. Na myśl pierwsze przyszły jej róże. Te barwy krwistej, te które widywała w swych snach, te które można było znaleźć na korytarzach miejsca w którym spędziła wszystkie swe lata młodzieńcze. Jedyne dobre wspomnienie z tym kolorem. O drugim wolała zapomnieć. O wspomnieniu krwi, krwi jaką posiadał każdy śmiertelnik, śmiertelnik, którym kiedyś podobno była. Teraz jej krew była barwy nieba, a każdy jej rozlew krzepnął w szybkim tempie. Czemu właśnie takiej? Sami naukowcy byli tym zdumieni. Podobno jej matka też miała te objawy, lecz wspomniana ciecz zabijała ją od środka. Dlaczego więc dziewczyna jeszcze pozostała przy życiu? Eksperyment się powiódł... podobno się powiódł. Robiąc z niej na dodatek okaz wyblakłej kukły. Nic, więc nie było łatwe do zrozumienia, na dodatek Renke odpłynęła w resztki swej świadomości wyszukując drugiego dna. Jej szkliste oczy znów spojrzała na Wenę prezentującą się w barwach rozpusty, barwach grzechu. Dlaczego czerwony kapturek, będąc bajką dla dzieci został odziany w coś tak prowokacyjnego? Dziewczę szurając swym odzieniem po podłodze cofnęła się w tył. Oczy szkliły się coraz bardziej, wargi drżały. Jakby oczekiwała na śmierć, a jednak próbowała jej uniknąć. Wprost urocza sceneria. Kolejne zdawkowane słowo wydobywające się z ust nieznajomej osóbki wpędziło ją jednak w rozkojarzenie. Wilk? Czy ona sobie kpiła z wiedźmy? Ta chociaż zacofana znała tą bajkę bardzo dobrze. Przecież kapturek nie był świadomy towarzystwa wilka póki ten go nie połknął! Niestety komizm ten sytuacji wcale nie wpływał pozytywnie na Ren. Czuła w tym bardzo wybitny podstęp. Chociaż dla niej nawet ziewnięcie było zapowiedzią ataku. Nasuwało się więc tylko pytanie... Kto komu bardziej w danej chwili nie ufał? Zjawa zaczynała stawać się przezroczysta w oczach towarzyszki, znów reagowała strachem. Jej wargi się poruszały, lecz nie dało się z nich nic wyczytać, a tym bardziej usłyszeć. Głos się najpewniej załamał kruszynie.\n-Ty... ty...- było słychać cichy szept nawoływania. Hii powtarzała to co kłebiły jej myśli. Na razie jednak było to niezbyt logiczne nawet dla niej samej.\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 17:45\nWilk, który płacze? To był dziwny wilk, lecz przez to jeszcze bardziej niebezpieczny. Nie wolno bowiem zapominać, że jeśli kapturek wie o wilku, to wilk musi szukać jeszcze bardziej przebiegłych sztuczek, aby zjeść obiad. Nie wystarczy już przebrać się za babcie, gdy kapturek do babci nie zmierza. Trzeba zatem udawać przestraszoną dziewczynką, która będzie twierdzić, że wilkiem nie jest. W sumie mogłaby nim nie być. W końcu Wena nie jest czerwonym kapturkiem. Co więcej czerwony kapturek nie istnieje, to tylko bajka opowiadana dzieciom przed snem i po obiedzie.\nNie! To jest wilk! Wena przecząco ruszyła głową, po czym podparła się dłońmi o bruk i za pomocą tego gestu wstała w dość zabawny sposób, właściwy raczej pięcioletnim dzieciom, niż dwunastolatkom. Po tym jednak ponownie spojrzała na nieznajomą. Wygląda wcale nie jak wilk. Nawet przygryzła delikatnie wargę, ażeby sprawdzić czy czasem nie śpi. To było ważne. Zaraz! Przecież ona sama jest snem. Skoro więc jest snem zdarzają się jej rzeczy niezwykłe. Tak, to oczywiste! To na pewno wilk! Na dodatek sposób w jaki mówiła. Najpierw bezgłośne poruszenie wargami i dopiero wymruczenie jednego tylko słowa "Ty", brzmiącego w uszach Weny niczym oskarżenie. Początek oskarżenia, którego pełna treść brzmi "Ty, jak mogłaś mnie odkryć! Nie tak miało się to potoczyć.". Nic dziwnego, że Wena ozdobiła swoją twarz przeuroczym, triumfalnym uśmiechem. Dłonie splotła ze sobą za plecami i zaczęła powoli się bujać to w jedną stronę to w drugą. Właśnie w takiej pozycji otworzyła usta, najpierw w wesołym uśmiechu, pokazując ząbki i zbierając w płucach jak najwięcej powietrza, a później w cichej piosence, wymyślonej na poczekaniu.\n-Ja wilczka odkryłam.\nWilczek jest odkryty.\nWilczek, biedny wilczek\nnie zje już babci\nnie zje już mnie.\nNa końcu przytupnęła nogą o bruk i zaśmiawszy się w sposób typowy dla dziecka, które rozwiązało trudną zagadkę, wyciągnęła dłoń w stronę wilka.\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 18:14\nZmyślenie sobie własnej wersji czerwonego kapturka zapowiadało bardzo wybujałą wyobraźnie. Jak jej w końcu miała być pozbawiona senna zjawa? Przecież to byłby absurd. Jednak tego nie była świadoma biała dama. Sama nie wiedziała kim jest, dlaczego znajduje się właśnie w tym miejscu. Czy to był kolejny z eksperymentów. Ostatnie co pamiętała to scenę na sali operacyjnej. Nad nią pochylało się z kilka osób płci męskiej, nad uchem brzęczał jej spokojny, damski głos. Nie pamiętała ów słów tej kobiety. Potem jedno szybkie ukucie, ciemność i pobudka w tym oto miejscu. Dopiero powoli dochodziła do niej jakakolwiek świadomość, jednak miała przeczucie, że wcale nie chce pamiętać tego co zapewne powinna. Czuła się jak ptaszek zamknięty od urodzenia w klatce i nagle wypuszczony na wolność. Czyżby chcieli sprawdzić czy przetrwa w jednym ze światów gdzie rozlew krwi jest na porządku dziennym?\nJak też można przypuszczać w danej chwili po raz kolejny odpłynęła pozostawiając Wenę jako jedyną po stronie żywych. Rozmyślania, grzebanie w pamięci, oraz kompletna dekoncentracja nie wpływały zbyt kolorowo na obecną sytuacje w której znajdywała się młoda wiedźma. Kiedy jednak słychać było w oddali jakąś przyśpiewkę, analizując też jej treść, Hii szybko wróciła do siebie. Bardziej, jej dusza znów zaszczyciła swe ukochane ciało ponowną obecnością i dzieleniem męki na dwoje. Przyglądając się z przerażeniem dziecku nie rozumiała sensu wpychania w tą sytuację historii czerwonego kapturka. Dlaczego też wciąż się upierała na obecność wilka? Czyżby Hija jej się z nim kojarzyła? Może tez kolejne eksperymenty zmutowały jej ciało do zwierzęcych mankamentów? Przewiodła nerwowo po swym ciele zginając się w najróżniejsze pozycje.\n-Nie rozumiem - szepnęła rozhisteryzowana wybałuszając przestraszone oczy na znajdującą się przed nią osóbkę. Coraz bardziej wydawało jej się, że nadal śni, a Wena nawiedziła ją właśnie w śnie. To było bardziej prawdopodobne. Prostsze też do zaakceptowania przez nią. Potem nagle trzask ryk, przerażenie... Hija zerwała się i odskoczyła w tył gdy ta się przybliżyła robiąc huk spowodowany przytupnięciem w podłoże. Śmiech istoty spowodował rozdzierający pisk i skulenie się przez dziewczynę. Kiedy ta wyciągnęła w jej kierunku rękę... wiadome jest jak zareagowała. Kolejny napad paniki. Nie wiadomo kiedy oderwała kawałek swej sukni i gniotąc go w dłoni zaczęła wypowiadać słowa w niezrozumiałym języku. W tym czasie jej oczy wyglądały jakby patrzył przez nie szaleniec. Chwile później szmatka zwinięta w wielkość pięści kłębek paliła się jak pochodnia. Wiedźma rzuciła nią wprost w kierunku sennej zjawy po czym wzięła nogi za pas i zaczęła uciekać różnymi strefami korytarza.\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 18:50\nŻaden głos rozsądku, ani żadne racjonalne wytłumaczenie nie było w stanie wyrwać Weny z jej świata, w którym ona była uroczym, słodkim i kochanym czerwonym kapturkiem, wysłanym z ważną misją, a nieznajoma, jakkolwiek by się nie zachowywała, była złym, okrutnym, okropny wilkiem, który tylko czeka by pożreć Aristide. Tak było i koniec. Nie można w końcu wymagać od kogoś, kto zmienia ciała trzy razy na dzień, aby myślał całkiem logicznie. Zresztą, kogo obchodziła logika! Była przydatna, niekiedy nawet interesująca, lecz nigdy nie miała w sobie wartości podczas sytuacji takich jak ta. Logicznie bowiem nie dało się udowodnić, że stojąca przed Weną osoba jest złym wilkiem, a przecież jest. Wszystko jednak jak dotąd układało się dobrze. Za pomocą prewencyjnego ataku wilk został odkryty i straciwszy grunt pod nogami wyraźnie zaczął panikować. Tak, bo powodem tego było nic więcej jak tylko odkrycie przez kapturka całej intrygi. Z drugiej jednak strony ten wilk był jakiś dziwny! Przecież o zbrojeniu się Niemiec wiedziała cała Europa, a trzeba było ataku na Moskwę i na Waszyngton, aby powstrzymać Hitlera przed realizowaniem swojego nikczemnego planu. Z drugiej strony Wena nie wiedziała do końca co teraz. Ta bajka miała się potoczyć inaczej. A już na pewno wilk nie miał rzucać niczym w kapturka! Jak w ogóle tak można. Bezczelność! Bezczelność! Tak, było to zachowanie, za które wilka powinno się obedrzeć ze skóry. W końcu jest to sprzeczne z interesem kapturka, który chce być cały oraz interesem wilka, który chce zjeść małe dziecko. Stąd też nic dziwnego, że już wkrótce, zaraz po tym jak upadł na ziemię, próbując uniknąć ataku, Aristide wstał i otrzepał swój płaszcz. Właśnie wtedy stało się to, czego można było się spodziewać, a więc dziecko krzyknęło w stronę uciekającego wilka.\n-Niech cię Tanatos! To tylko mały spoiler był! Nie rzuca się w ludzi przez to!\nW sumie Wena nawet teraz postanowiła tkwić w wymyślonej przez siebie historii. Na co komu nierealne uznanie, że nieznajoma nie jest wilkiem. Poza tym czy nie należałoby jej zatrzymać. To prawda, że kapturek nie jest nikim wspaniałym i nie da rady, jednak teraz, jeśli bajka toczy się dalej, wilk biegnie do babci, udając tylko przerażenie, aby zmylić kapturka. Oznacza to, że musi biec za nim. Z powodu banalnego. Wena nie ma pojęcia gdzie żyje jej babcia! W ogóle czy ona ma babcie? No nieistotne, trzeba jakoś pomóc. Z drugiej strony... no przecież ten wilk może ją zjeść, na pewno powinna się przejmować babcią?\nWysłany: 21 Lipiec 2012, 19:47\nDziewczę zaczęło uciekać przed nawiedzonym fanem Czerwonego Kapturka potykając się prawie co chwilę. Jak można się w coś, aż tak wczuć? Może po prostu ojciec robił sobie z niej żarty? Myślał, że jeśli da jej śmieszny, wręcz banalny eksperyment przestanie się obawiać aż tak bardzo innych istot? Jednak to i tak nie podziałałoby w tą stronę. Czym bardziej przebywała z innymi istotami tym bardziej się ich bała. Dodatkowo w strachu, albo traciła swą materialność, albo reagowała agresją spowodowaną samoobronną. Wiele razy planowali wypuścić ją do społeczeństwo, ale przekroczenie drzwi laboratorium już ją przerastało, a teraz rzucili ją na głęboką wodę. Zapewne nie pozwolili już trzymać ją pod ochroną. W takim wypadku przecież nie mieli z niej żadnego pożytku. Hija tym bardziej też bała się czym młodszych istot, gdyż według niej były bardziej niepoczytalne przez swoją nieświadomość i głupotę. Tak, oceniała wszystkich powierzchownie. Do tego nie była świadoma istnienia żadnej innej rasy, niż ludzkiej. Dla niej masz tyle na ile wyglądasz, jeśli chodziło o wiek. Nigdy by nie pomyślała, że istota przed nią może mieć nawet więcej niż te wizualne na obecną chwile 12 lat! No, ale stop! W tej chwili już zaczynała się bardzo oddalać od Aristride. Biegła na oślep, miała wszystko gdzieś, pragnęła tylko znaleźć się jak najdalej od nieznajomego stworzenia. Jeśli by miała chociaż zasięgnąć do umysłu zjawy uznałaby, że ta jest szalona. Wmówić sobie, że biała dama jest wilkiem i chcieć ją wykończyć, zanim ona to zrobi? Dobrze, że nie miała zdolności czytania w myślach. Wiedząc to pewnie by zemdlała. W jej głowie tylko załapało się jeszcze pewne słowo ,,Tanatos''. Nie wiedziała, że to postać blisko związana ze śmiercią. Czyżby szaleniec próbował ją przekląć? Jednak skąd ona miała to wiedzieć? Na lekcjach, które średnio ją dotyczyły oczywiście się nie pojawiała.\nGdy dziewczyna nadal biegła potykając się o własne nogi nie zauważyła małego odłamu szkła, który przy stygnięciu z jej skórą rozlał wokoło błękitną ciecz, która była specyficzną krwią Hiji. Ta automatycznie zawyła z bólu, upadła po czym zemdlała.\nWysłany: 22 Lipiec 2012, 16:12\nNie ma wiedzy bezużytecznej i nigdy nie wiadomo jak dziwne informacje mogą okazać się niezwykle przydatne. Z drugiej strony może lepiej nie wiedzieć kim był Tanatos? W takim wypadku łatwo o niepotrzebne interpretowanie zamiarów Weny jako mordu. Nie, przecież nie może być tak, że kapturek zabije wilka, prawda? To było niezgodne z bajką! Co ta bezczelna wilczyca sobie myślała! Że tu będzie jakaś obława? Bzdury! Żadne polowanie, bo i kapturek to nie myśliwy. Aristide ma jednak zamiar działać tak, żeby wilk nie zjadł jego babci, bo on nawet nie wie gdzie jest babcia i przez to może zostać zaatakowany w każdej chwili, nawet nie będąc kapturkiem. Nie chciał jednak biec za złym wilkiem, bo ten ma kły i pazury, a kapturek tylko malutkie rączki, którymi nic niezdolny zrobić. Jednak poczucie obowiązku, a raczej strach przed nadejściem zagrożenia, gdy będzie nieoczekiwane. Toteż już po chwili rozległ się dźwięk biegnącej Weny, która jednak zachowywała bezpieczną odległość za wilkiem. Tak w ogóle dlaczego wilk ucieka? To znaczy, oczywiście to podstęp. Z drugiej strony czy nie byłoby lepszego? Na przykład zapewniać, że nie jest się wilkiem? W końcu ma się przeciwko temu piękne argumenty. Można było zawsze spróbować, a tu panika! Pf amator nie wilk. Może nawet uda się go ugryźć, lecz zaraz? Ta krew, na pewno nie będzie smaczna. Poza tym czemu ten wilk leży bez ruchu? No bo to nie powinno tak być! Wilki nie powinny upadać na ziemię. Jednak stop! To kolejny podstęp. Tak, to na pewno po prostu kolejny podstęp wilka, toteż kapturek nie powinien się zbytnio zbliżać. Za to wesoło podskakując zaczął okrążać swojego "oprawcę" śpiewając przy tym głośno.\n- Wilczek zły, wilczek zły.\nWilczek zły jest na ziemi.\nWilczek zły chce przekąski.\nWilczek zły jest podstępny.\nLecz kapturek wilka przechytrzy,\nlecz kapturka wilczek nie dostanie.\nWiesz dlaczego zły wilku?\nBo nie podejdę! Ot\nTak, nie podejdę i wilczek nie zje,\na ja sobie poskaczę wesoło\npilnując żebyś się do babci\nprzypadkiem nie wybrał.\nCo tam, że nie było rymów, a melodia była wymyślona na poczekaniu, ważne, żeby wkurzyć wilka, który na pewno zostanie zdemaskowany. Bowiem nie ma nic bardziej irytującego niż szydercza piosenka. Tak, to na pewno zadziała. Może jednak wilk naprawdę jest nieprzytomny? Gdzie tam! To sztuczka i tyle.\nWysłany: 23 Lipiec 2012, 18:33\nTo prawda. Nawet najzwyklejsza pierdoła, może być w życiu jedną z najbardziej przydatnych porad, słów lub rozwikłań sytuacji. To co najprostsze w większości niewymagane, lecz cieszące się dużym zapotrzebowaniem. Wracając też do rozważań mordu, dziewczę na pewno w szale stawiała to jako najdokładniejsze rozpoznanie zamiaru Weny. Dobrze, więc, że Tanatos nie był jej znaną postacią. Do tego to ona uciekła, burząc na chwile świat sennej zjawy. Psuła jej całą bajkę, całą interpretację sytuacji. Plus potknięcie się, zranienie, oraz omdlenie. Ona była zagrożona śmiercią nawet w obecności tylko swej tchórzliwej duszyczki. Delikatny okaz, no nie powiem. Okaz , który też krwawił błękitem. Ona na prawdę psuła cały komizm sytuacji zamieniając go w tragizm. Jedynie można było być pewnym, że nie wykrwawi się na śmierć, gdyż jej rana zaczynała się regenerować po chwili. Krew krzepła w bardzo szybkim tempie. Czyżby ona była potworem? Może po prostu też nie istniała, a wyobraźnia robiła sobie z Weny żarty? Postać przed nią nadal leżała w bezruchu, jednak jej spowolniały oddech unosił się chmurką w powietrzu. W labiryncie zaczął panować przeraźliwy chłód, który był bardzo odczuwalny. Biała dama od razu lekko zsiniała, a całe ciało pokryło się dreszczami. Jednak nawet to nie skłoniło jej do przebudzenia. Nie zrobiła to też piosnka kapturka. Gdyby jednak go usłyszała, krytyka zamarła by jej na ustach. Poprawny rym, dobrze dobrane słowa.. to była zasada, którą wyznawała jako zwolenniczka piękna muzyki. Nie zrozumiałaby też tego uparcia z tym wilkiem. Też nie chciała by tego słyszeć i znów by uciekała. Powoli zaczynałoby być to nużące, ale każdy pościg za nią kończył by się tak samo. Miało to więc jakikolwiek sens? Hija bała się kapturka, a kapturek imał się jej z dręczącym oskarżeniem, o byciu wilkiem. W tej sytuacji było to nieważne, gdyż... ona dalej leżała w tej samej pozycji, bez jakiegokolwiek drgnięcia. Co teraz więc zrobi Aristide?\nWysłany: 24 Lipiec 2012, 19:30\nDobra piosenka musi być uprzednio przygotowana. Co innego z piosenką improwizowaną, w której nie piękno się liczy, lecz możliwości wymyślenia czegoś sensownego i jednocześnie brzmiącego wedle ustalonej melodii. Dlatego też zadanie takie musi być oceniane zupełnie inaczej niż w wypadku zwykłych piosenek. Co nie oznacza, że nie powinno być ocenione surowo. Paradoksalnie jednak ze strony białowłosej nie było mowy o żadnej ocenie. Ktoś tak nierozważnie bojący się wszystkiego, niczym pies odkurzacza, nie był wstanie raczej niczego oceniać. Jednak co miała robić biedna Wena, gdy koło niej stał ktoś, kto w sumie jest wredny i udaje nieprzytomnego. Udaje na pewno, bowiem gdyby ktoś był nieprzytomny, to na pewno obudziłby się pod wpływem śpiewów weny, których dziecięce dźwięki byłyby zdolne rozbić tutejsze szkło, gdyby nie fakt, że śpiewała nie aż tak głośno. Jednak w końcu trzeba było zakończyć zwycięskie śpiewy i jakoś zareagować. Jednak jak?\nTrzeba pamiętać o pewnym wyznaczniku zachowania wilka. Wszystko to był podstęp i tylko czekał aż Wena zbliży się dostatecznie by złapać ją swymi dłońmi. Co jednak gdy dłonie zostaną złapane pierwsze, a w ten sposób zepsuty zostanie złowrogi plan wilka? Doskonały pomysł, zatem wystarczy jedynie dobrze skoczyć i odpowiednio chwycić, prawda?\nToteż Aristide wykonał delikatny przysiad, po czym niespodziewanie skoczył na Hije i po prostu wylądował na niej, tyle, że potknął się i uderzył twarzą w bruk co było dość bolesne. Czerwone czoło jednak nie było tak istotne gdy obok był wilk mogący złapać kapturka, prawda? Toteż o ile białowłosa się jeszcze nie obudziła, a jeśli się obudziła to tym pośpieszniej, Wena postanowiła od razu wdrapać się na nieznajomą i złapać jej dłonie. Unikając przy okazji niebieskiej krwi, która swym kolorem jakoś brzydziła tego małego wampirka. Celem było złapanie obu rąk, tak aby zablokować wilkowi możliwość ruchu. Działała wręcz z dziecinną ufnością.\nWysłany: 24 Lipiec 2012, 19:50\nTu nawet nie chodziło o dobrą piosenkę, gdyż to była najzwyczajniej przygotowana w pośpiechu przyśpiewka. Hija nie cierpiała gdy ktoś tak wykorzystywał muzykę. Niby każdy ma głos, niby każdy może śpiewać, ale wiedźma preferowała raczej w wysłuchiwaniu śpiewaków wyższego kalibru oraz marzeniach, by zmierzyć z nimi swe siły. Co z tego, że jej głos był piękny, melodyjny jak nikt go dotąd nie słyszał? Nie byłoby to możliwe nawet, gdyż ona bała się czasami ni też zabawek. To już można było traktować jako kabaret. Lekki cień, lub patrzące na nią ślipia, a ona uciekała z płaczem. Sama wiedza, że ktoś jest w pobliżu paraliżowała jej gardło i jej śpiew nigdy jeszcze w danym momencie nie wydobył się z drobnych ustek.\nWena była czymś dziwnym dla niej. Niby ta istota udawała, że boi się złego wilka za którego wzięła Hii, to podążyła za nią w pogoń i nie chciała dać spokoju. Czy jakby biała dama dała radę uciec z tego miejsca i popędzić gdzieś w siną dal, ta nadal by ją prześladowała? Przecież to nie miało sensu. Zjawa chyba naprawdę była dzieckiem. Zapatrzonym w siebie dzieciakiem, nie słuchającym innych dookoła. Dobrze, że chociaż dziewczyna nie była świadoma planów duszyczki. Była w takim stadium, że nawet nie poczuła żadnego dotyku, nic nie mogło jej obudzić. Po kolejne była dopiero co po wypuszczeniu z laboratorium po jakiś niecnych eksperymentach. Co jakby teraz wykorkowała? Byłaby tylko kolejnym, nieudanym tworzywem, śmieciem. Zwykły odpad organizacji Moria. Krwiopijca mógł z nią teraz robić co chciał. Jednak ze smyrgnięciem jej skóry mógł poczuć falę lodu, która krążyła w jej ciele. Tak... ta krew była lodowata. Ta krew też miała całkowicie inny posmak. Dużo nie różniła się od najzwyklejszej w świecie wody.\nWysłany: 24 Lipiec 2012, 20:06\nHija była za to osobą, która dużo mówiła, wiele krytykowała, lecz nie była zdolna nic sama stworzyć. Co po marzeniach o występie, gdy tak naprawdę się do tego nie nadawała i uciekała przed małym dzieckiem, przy okazji próbując ją zabić. Prawdziwy artysta tym się różni od uzurpatora, że nic nie robi dla oklasków i dla publiczności. Nie musi występować, by być świadomym swego geniuszu. Nie musi zadziwiać, by być szczęśliwym ze swej sztuki. Toteż można ją było wziąć tylko za zwierzątko, które zagubione uciekło z laboratorium, za białą mysz, która tylko po to żyje, aby być eksperymentem.\nZa to chłód krwi wcale nie był taki zły. W końcu niemało ludzi uwielbiało lody. Ich wielkim fanatykiem była również Wena, dlatego też wilka można było ugryźć, lecz najpierw trzeba było się zabezpieczyć. Dobrze grała gadzina... znaczy wilk to chyba nie gad, prawda? To dobrze grała ssacina ... to źle brzmi, dobrze nieważne! Ważne jest, że ma długie włosy, które chociaż są ładne to mogą być i przydatne. Teraz, jakby nie chcąc budzić wilka bardzo ostrożnie wzięła odrobinę włosów....\nPo kilku minutach wszystko było zakończone, a zrobione niezwykle ostrożnie, tak aby wilk nie poczuł zbyt wiele, co najwyżej delikatne pociągnięcie za włosy. Efektem były ręce związane za pomocą włosów, a to tak starannie, że bez wyrywania ich nie było możliwości uwolnienia rąk, chociaż kto wyrwie sobie aż tyle włosów?\nOczywiście Wena ani przez chwilę nie miała całkowicie złych zamiarów wobec wilka. Żadnych mordów, ani nic. Wszystko polegało jedynie na tym, aby nie pozwolić mu dorwać babci. Tak więc trzeba było się starać. Może gdyby wilk był uprzejmy i tłumaczył, że z wilkiem niewiele ma wspólnego to wena by uwierzyła, ale ta ucieczka była zaiste podejrzana.\nNajchętniej Aristide wsadziłby wilka do jakiejś klatki i niech tam siedzi nie wychodząc. Dlaczego? Powód jest komicznie prosty! Dlatego, że wtedy nie musiałaby się obawiać, że wilk zje jej babcie i mogłaby spokojnie odejść w swoją stronę, aby szukać smacznego artystę. Czy czasem nie było czegoś o śpiewaniu?\nWysłany: 26 Lipiec 2012, 17:20\nCzy Hija dużo mówiła? Jak na razie to w żaden sposób nie zwróciła się do Weny, a czysto retoryczne spekulacje userki przedstawiały zdanie białej damy. Oczywiście nie miałaby odwagi żeby je wygłosić, ani też spróbować się nad tym zastanawiać, gdyż nie słyszała tego i też zbyt się bała innych by skupić się na czym innym niż strach przed wszystkim co się rusza. Nie była też artystką, gdyż nie wykorzystywała swego talentu, nie ćwiczyła go, ani nie kipiała radością, gdy ktoś jej podsłuchał. Własne ograniczenia stawiały przed nią mur nie do przebicia. Plus tego świadomość swych umiejętności nie była jej dana, gdyż pesymistyczne nastawienie trzymało ją w ryzach złych spekulacji, oraz tragicznie postrzeganych światów. Czyż można było przez to ją wziąć tylko za szczura laboratyjnego? Niestety była nim. Całe życie na łożu szpitalnym, w salach bitewnych, oraz odizolowaniu od innych istot żywych. Tylko eksperymenty. Przeżyła jedne, potem była sprawdzana, mutowała się, a jeśli nie zachodziły drastyczne zmiany zapoczątkowało to dalsze badania. Po prostu dobry okaz im się trafił, a teraz został wypuszczony bez żadnego racjonalnego wyjaśnienia. Może była już niezdatna, lub próbowali sprawdzić to przez wypuszczenie dziewczyny na wolność? Czy ona w ogóle była świadoma swej sytuacji, swego położenia? W danej chwili na pewno nie, gdyż leżała nieprzytomna, a w dziecku, którym ukazała jej się Wena wyczuła wysoki poziom zagrożenia. Chuchała na zimne czy naprawdę była tak lękliwa? Czy jej krew Aristide mogła skojarzyć do lodów? Przecież nie była świadoma jej smaku, tylko drastycznych, zmutowanych skutków, mogła się zjawa tylko domyślić.\nWiedźma nie czuła żadnego dotyku, więc gdy się obudziła po chwili była z lekka oszołomiona. Gdy zauważyła, że nie może uwolnić rąk zaczęła się szarpać. To było na nic. Uniosła wzrok znad podłogi i spojrzała na swego oprawcę. Z jej ust wydobył się rozdzierający krzyk. Rozniósł się on w każdym zakamarku labiryntu. Mogło to trochę oszołomić krwiopijce, ale to chyba było stadium dziewczyny. Co się dalej za nim kryło? Nikt nie miał prawa tykać jej włosów, nikt!