Otto Pfister – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Otto Pfister\n24 listopada 1937\n1957–1958 FC Viktoria Köln\n1959–1960 FC Chiasso\n1960–1961 FC Grenhen\n1963–1966 FC Sankt Gallen\n1966–1968 Nordstern Bazylea\n1969–1972 FC Chur 97\n1976–1978 Gurna Wolta\n1997–1998 Arabia Saudyjska\n1998 Arabia Saudyjska IO\n1999–2002 Zamalek SC\n2004–2005 Nejmeh SC\n2006–2007 Al-Merreikh SC\n2011–2012 Trynidad i Tobago\n2014 Al-Merreikh SC\nOtto Pfister (ur. 24 listopada 1937 w Kolonii, Niemcy) – niemiecki piłkaż, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski. Prowadził między innymi reprezentację Togo na Mistżostwah Świata w Niemczeh w 2006 roku.\nJako piłkaż Pfister nie zrobił wielkiej kariery piłkarskiej. Grał w drużynah z niższyh lig Niemiec, z rodzinnej Kolonii, takih jak Viktoria Kolonia i VfL Kolonia 99. Potem pżeniusł się do Szwajcarii do FC Chiasso, by roku zostać piłkażem FC Grenhen. Wtedy to w latah 60. ukończył szkołę sportową w Magglingen z dyplomem trenera. Potem studiował także w Kolonii, gdzie także zrobił dyplom trenera wyższej klasy. Jego pierwszą pracą po otżymaniu certyfikatu trenera była funkcja grającego trenera w FC Vaduz. Potem pżez kolejnyh 11 lat Pfister łączył grę w piłkę z trenerką w innyh klubah niższyh lig Szwajcarii.\nJeszcze będąc piłkażem w latah 60. rozpoczął pracę trenerską. W 1972 roku Pfister wyjehał do Afryki najpierw objął reprezentację Rwandy. Potem prowadził reprezentację Gurnej Wolty i reprezentację Senegalu. Pierwsze sukcesy odniusł jednak z Wybżeże Kości Słoniowej, z kturą to zdobył Młodzieżowe Mistżostwo Afryki w 1983 roku w kategorii Under-19. Potem pracował w reprezentacji Zairu, a kolejne sukcesy odniusł z Ghaną. W 1991 we Włoszeh zdobył z młodzieżową reprezentacją tego kraju mistżostwo świata w kategorii Under-17 (m.in. z Samuelem Kuffourem w składzie. W 1992 wywalczył wicemistżostwo Afryki, a Ghana pżegrała wuwczas w żutah karnyh 10:11 z zespołem Wybżeża Kości Słoniowej. Podporami Ghańczykuw byli wuwczas tacy piłkaże jak Anthony Yeboah, Anthony Baffoe i Abedi Pele. Otżymał wtedy nagrodę dla Najlepszego Trenera Afryki roku 1992.\nOprucz Ghany prowadził także dwie inne drużyny w Puhaże Naroduw Afryki - Gurną Woltę w 1978 roku w Ghanie oraz Zair w 1988 w Maroku. W 1997 roku zmienił kontynent na Azję. Pżejął reprezentację Arabii Saudyjskiej i w tym samym roku poprowadził ją w Puhaże Konfederacji. Po 2 meczah zrezygnował jednak i pżejął kadrę olimpijską. Jego następca Carlos Alberto Parreira zdołał awansować z Saudyjczykami na Mistżostwa Świata we Francji w 1998, a po nih zrezygnował i Pfister ponownie został szefem kadry.\nOd 1999 roku Otto zaczął prowadzić drużyny klubowe w krajah arabskih. W latah 1999-2002 prowadził Zamalek SC z Egiptu i zdobył z nim Puhar Zdobywcuw Puharuw Afryki w 2000 roku, mistżostwo Egiptu i Superpuhar w 2001 i Puhar Ligi Egpiskiej w 2002.\nPotem Pfister trenował CS Sfaxien z Tunezji zdobywając z tym klubem Puhar Ligi Tunezyjskiej w 2003 roku. Kolejny pżystanek to libański klub Nejmeh SC z Bejrutu, z kturym wywalczył mistżostwo Arabskiej Champions League, mistżostwo Libanu, Superpuhar i Puhar Ligi Libańskiej. W październiku 2005 został trenerem kolejnego egpiskiego klubu, tym razem El-Masry z Port Saidu.\n18 lutego 2006 roku Pfister został mianowany selekcjonerem reprezentacji Togo po tym, jak zwolniono z tej funkcji Nigeryjczyka Stephena Keshi, pomimo tego że awansował z drużyną do Mistżostw Świata w Niemczeh. Tuż pżed pierwszym meczem na mistżostwah Pfister zrezygnował z funkcji trenera po tym, jak piłkaże z Togo zaczęli strajkować z powodu nieotżymanyh premii. Jednak po 3 dniah został pżywrucony na to stanowisko. Na mistżostwah Togo pżegrało jednak wszystkie swoje mecze grupowe - 1:2 z Koreą Południową, 0:2 z Szwajcarią i 0:2 z Francją.\nW latah 2006-2007 był trenerem sudańskiego klubu o nazwie Al-Merreikh. W 2007 roku został selekcjonerem reprezentacji Kamerunu. W maju 2009 ogłosił, że rezygnuje z prowadzenia reprezentacji Kamerunu.\nMłodzieżowe Mistżostwo Świata Under-17: 1991 z reprezentacją Ghany\nWystęp w Puhaże Konfederacji: 1997 z Reprezentacją Arabii Saudyjskiej\nPuhar Naroduw Afryki: drugie miejsce: 1992 z reprezentacją Ghany, występy: 1978 z reprezentacją Gurnej Wolty, 1988 z reprezentacją Senegalu\nMłodzieżowe Mistżostwo Afryki Under-19: 1983 z reprezentacją Wybżeża Kości Słoniowej\nz Zamalek: Puhar Zdobywcuw Puharuw Afryki, mistżostwo Egiptu, Puhar Ligi Egipskiej, Superpuhar Egiptu\nz CS Sfaxien: Puhar Ligi Tunezyjskiej\nz Nejmeh SC: występ w Arabskiej Champions League, mistżostwo Libanu, Puhar Ligi Libańskiej, Superpuhar Libanu\nOtto Pfister, [w:] baza Transfermarkt (treneży) [online] [dostęp 2020-12-01] .\nSkład reprezentacji Arabii Saudyjskiej na Puhar Konfederacji 1997\nSelekcjoneży reprezentacji Rwandy\nSelekcjoneży reprezentacji Bangladeszu\nSelekcjoneży reprezentacji Bangladeszu w piłce nożnej mężczyzn\nSelekcjoneży reprezentacji Rwandy w piłce nożnej mężczyzn\nTę stronę ostatnio edytowano 12 lis 2021, 17:05.


Brokatowe malowanki Rakieta - Isabelle Jacqué - Księgarnia Legolas\naktualnie oferujemy 2870 produktów, obecnie w sklepie przebywa 65 klientów\n» Brokatowe malowanki Rakieta\nStron: 12, Format: 19.0x19.8, Ciężar: 0,065 kg\nCiekawe i proste ilustracje, z którymi poradzi sobie każdy mały artysta! Brokatowe malowanki to książeczki do kolorowania dedykowane najmłodszym. Gruby obrys ilustracji, wyróżniony dodatkowo warstwą brokatu, ułatwi maluchom naukę ładnego kolorowania bez wychodzenia za linię. Przy każdym rysunku dziecko znajdzie podpowiedź, jakich kredek użyć. Udanej zabawy!\nDisney Junior Maluj wodą: MW-4\nMalowanki wodne to idealna propozycja dla najmłodszych artystów. Zabarwione strony maluch pociąga pędzelkiem zamoczonym w wodzie i otrzymuje piękne, barwne ilustracje. Prosta formuła sprawia,...\nDisney Maluch Maluj wodą: MW-3\nKolorowanie wodą Kto patrzy? Pisak na wodę\nInne pozycje Isabelle Jacqué


Niezgrupowany pogląd na nędzę społeczną\nRebecca Lucas 31 maja, 2021 3 min read\n„Robotnicy” opowiadają o walce o utrzymanie i godność. Historie zaczerpnięte z prawdziwego życia, które według dyrektora Ruhr Festival, Olafa Kroca, „rzadko się opowiada, jeśli chodzi o pracę”.\nBernd AulichRecklinghausen / 30.05.2021 Czas czytania: 2 minuty\nSen w bieli: polska panna młoda Karolina w filmie dokumentalnym „Robotnicy” w wykonaniu Janki Voynica. © werkgruppe\nW pierwszych kilku ujęciach widać tylko ręce. Dłonie zaciśnięte, ugniatające, zaciśnięte w cichej kontemplacji, dłonie układające się w diamenty w walce o wewnętrzny spokój. To poetycka chwila, aby się zatrzymać. To spokój od burz w środku Ruhr Festival– Wyświetlacz. Zatytułowany jest “Pracujące kobiety”.\nOd ponad roku przeprowadzam wywiady z kobietami z klasy robotniczej\nOd ponad roku trzyosobowy kolektyw Getynga Theater werkgruppe2 o reżyserce Julii Rössler i Polskim Teatrze Podziemnym – wpodziemiu przeprowadza wywiady z robotnikami trzech pokoleń. Trzech podejrzanych z Zagłębia Ruhry i trzy Polki z górniczego regionu Śląska. Tak wyszły zdjęcia z wywiadów. Pozwala spojrzeć bez ozdób w głąb społecznej nędzy, ale także na krytykę i sprzeczności w życiu tych sześciu kobiet.\nWolni od atmosfery litości i walki klasowej\nTo materiał autentyczny, pozbawiony litości i atmosfery walki klas. Wypowiedzi dwóch młodych kobiet, które dopiero rozpoczynają swoją karierę zawodową, dwóch pozbawionych złudzeń dwóch kobiet w średnim wieku oraz osób starszych, które są spokojne, a mimo to zmagają się z przeszłością, mówią same za siebie. Nie potrzebują komentarza ani modyfikacji. Proces ten przypomina Protokoły Bottrope Eriki Rang z 1968 roku i jest legendarnym pomnikiem literatury dokumentalnej.\nMłoda rodzina: Denise Hartz IV, grana przez 24-letnią aktorkę Beatrix Strobel w filmie dokumentalnym The Workers. © werkgruppe2 © werkgruppe2\nCorona udaremniła przedstawienie\nEssener Schauspiel od dawna realizuje projekt „robotniczy”. Pierwotnie reżyser Olaf Kroc chciał go wyreżyserować rok temu. Jak wiadomo, nie wyszedł z tego po odwołaniu całego sezonu. Pandemia Corony zniweczyła również reprezentacyjny występ w tym sezonie. Więc zmieniło się w film przesyłany strumieniowo. Bolesny efekt nie bolał. Sześć aktorek skromnie opowiada o tym, co nagrywali twórcy teatru – po niemiecku z polskimi napisami i odwrotnie. Aktorki Beatrix Strobel, Janina Sachau i Ingrid Doman z Essen pozują w artystycznej symetrii z polskimi aktorami Janką Voynica, Martą Ziubą i Bożeną Baranowską. Prawdziwy wzór do naśladowania pojawia się tylko na krótko pod koniec, po dobrych 80 minutach. Bez makijażu w dwojakim sensie opowiadają o walce o marne środki do życia, o tych wszystkich miesiącach, kiedy pieniądze nigdy nie wystarczają. I o walce o godność jednostki w kruchym przepływie pracy.\nBiała suknia ślubna wypełnia całą przestrzeń życiową\nReżyserka Julia Rössler ryzykuje poetycką przesadę tylko raz. Mała biała suknia ślubna Karoliny wypełnia cały mały salon. Brakuje pieniędzy na wystawne wesele. Munajat określa pierwszą połowę i drugie pytania i odpowiedzi. „To wszystko” – to gorzka autobiografia Ani po dwóch zamknięciach na Śląsku. Andrea narzeka na stacji na ofiary niedawnych kryzysów strukturalnych: „Nikogo nie obchodzi, co się z nimi stało”. Świadomość polityczna? nic. Polki ze względu na swoje umiarkowane talenty stoją za głęboko reakcyjną rządzącą partią Prawo i Sprawiedliwość, która demontuje demokrację i praworządność. Nędzy nie pogłębia Hartz IV, neoliberalna spuścizna SPD. Tym, co przyciąga uwagę, są sprzeczności. Historie zaczerpnięte z prawdziwego życia, które według Olafa Kroca „rzadko są opowiadane, jeśli chodzi o pracę”.\nPrevious Opłakiwanie rzeźbiarza Danny’ego Caravan\nNext Przedstawiciel “Tarzana” Joe Lara ginie w katastrofie lotniczej


Nosidełko dla dziecka 360 bawełna organiczna noworodek Wrap Sling plecaki dla niemowląt niemowlę regulowane dzieci Manduca nosidełko dla dziecka z nosidełkiem|chusta do noszenia dzieci|procysling baby carrier - AliExpress\n5.0 (7 głosy) Sklep: Nick's best shop\nUS $21.28 - 25.08\nUS $28.00 - 33.00 -24%\nNowe nosidełka plecaki niedźwiedź Max 15 KG wysokiej jakości plecaki dla noworodka 0-36 miesięcy dziecko aktywność pas zadaj pytanie\nHot!! 2019 nowy bawełna organiczna ergonomiczne nosidełko dla dzieci chusta do noszenia dzieci dla niemowląt otulaczek wielofunkcyjny regulowany plecak szelki\nErgonomiczne niemowlę zawiesia nosidełko zawiesia Wrap plecak dziecięcy przewoźnika wysokiej jakości 100% bawełna organiczna dzieci kangur\nInstrumenty mikroskopowe 12.5 cm micro nożyczki, spojówki zębate, kleszcze sondy, haki, szpatułki, Speculums pincety\nMatki i dziecka dostaw wielofunkcyjny chusta do noszenia dzieci są oddychające ramiona talia Baby stołek gospodarstwa dla niemowląt dzieci\nProdukty bezpieczeństwa dla dzieci 2m uszczelka dla niemowląt ochraniacz narożny dla dzieci stół poduszka narożna z naklejką 3M typu u.\n4 sztuk/zestaw oka okulistyczny Instrument narzędzie miękkiego silikonu okulistycznych chirurgiczne osadzania powieki protector pokrywa się z Sucker\nGwintowane podwójne powieki protector okluzji oko płyta powieki płyta ciśnienia oko płyta ochrona oczu laser eyeliner\nZakrzywione księżyc noworodka bawełna chusta europejski Standard jakości dla dzieci karmienie piersią torby z paski utrzymują\nNazwa marki: poliitoo\nPrzewoźnicy typu: Face-to-Face\nPrzewoźnicy typu: Back Carry\nPrzewoźnicy typu: Front Carry\nPrzewoźnicy typu: Front Facing\ncolor: more then 30 color you can choose\nOstrzeżenie o bezpieczeństwie:\nDzieci w wieku od 3.2 kg do 5.5 kg muszą używać wkładki niemowlęcej z wózkiem dziecięcym, a dziecko powinno być noszone tylko w pozycji przedniej. Dzieci powyżej 5.5 kg, ale poniżej 4 miesięcy lub bez silnej i stałej kontroli głowy i szyi, muszą nadal używać wkładki niemowlęcej z nosicielem. Ani nosidełko dla dziecka, ani wkładka dla niemowląt nie powinny być używane dla dzieci poniżej 3.2 kg\nObiecujemy klientom najlepszą jakość + najlepszą cenę + najlepszą obsługę.\nWszystkie nasze produkty o wysokiej jakości, proszę mieć pewność, że kupisz. A wszystkie produkty są dostarczane bez pudełka i instrukcji, aby zmniejszyć koszty wysyłki, ale oferują numer śledzenia, możesz śledzić paczkę w ciągu 6-10 dni po wysyłce.\nJeśli potrzebujesz pudełka i instrukcji, możemy wysłać ci za darmo, ale powinieneś zapłacić fracht, nasz nosidełko dla dziecka tylko dla naszego kupującego przewoźnika.\nLink do pudełka i instrukcji.Kliknij tutaj>>\nAkceptujemy wszystkie płatności, jak poniżej. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące płatności,Prosimy o kontakt z nami.\nJeśli masz jakiekolwiek problemy z płatnością, możesz uzyskać pomoc z tego linku.\nWysyłamy paczki w ciągu 1 do 3 dni po zatwierdzeniu płatności. Jeśli nie ma go w magazynie, potrzebujemy trochę czasu na przetworzenie, a my to zrobimy Zostaw powiadomienie lub wiadomości. Aby uniknąć problemów celnych, złożymy deklarację jako prezent I wyceniony jako 5 usd. Nie płacimy za podatek celny naliczany od lokalnych zwyczajów. W przypadku większości krajów wysyłamy przez chińska poczta lotnicza za darmo. Jeśli chcesz wysłać przez inne kraje, możesz skontaktować się z nami w celu uzyskania szczegółów. Dostarczaj czas tylko w celach informacyjnych. Czasami będzie szybciej lub wolniej. Ponieważ nie jest bardzo stale wysyłana przez chińska poczta lotnicza. Będziemy przetwarzać Każdy paczki\nŚcieżka websile tor chińska poczta lotnicza jak poniżej:\n17 utwór netto\nNormalnie zajmie to l-2days od naszego warenouse do thieir's, i będą przetwarzać paczki po tym Więc lepiej czekać 2-3 dni na przesyłkę śledzić informacje po Dostawa, jeśli nadal nie można śledzić po więcej czasu, pis prosimy o kontakt Szczegóły.\nAkceptujemy zamówienia hurtowe i drop shipping nigdy nie wyślemy żadnych informacji o naszym sklepie, jeśli wysyłka drop shipping zamów jakiekolwiek pytanie Cała cena sprzedaży, możesz skontaktować się w celu uzyskania szczegółów.\nProszę sprawdzić paczkę i przedmioty ostrożnie po otrzymaniu, jeśli jakiekolwiek uszkodzone, proszę tack zdjęcia jako dowód frist. , A następnie można Skontaktuj się z nami w sprawie usługi posprzedażnej. Uprzejmie prosimy o kontakt z nami, jeśli wystąpią jakiekolwiek problemy z zamówieniem Przed otwarciem sporu dziękujemy za zrozumienie i wsparcie. Będziemy rozwiązywać, aż każdy klient będzie zadowolony w rozsądny sposób Jeśli nie otrzymasz przesyłki w terminie gwarancji, proszę czekać na Więcej czasu paczka może być opóźniona przez ogromne paczki na pocztę, więc oni Przetwarzaj powoli, a następnie normalnie. Jeśli masz jakieś pytanie, skontaktuj się z nami za pomocą wiadomości lub trade managera Możesz również wysłać do nas e-mail Nie możemy odpowiedzieć na czas ze względu na różnicę czasu między nami Odpowiedz jak najszybciej. Mam nadzieję, że twoje pełne zrozumienie\nTwoja opinia jest bardzo ważna dla naszego sklepu. Więc skontaktuj się z nami bezpośrednio przed opuszczeniem negatywnej opinii, jeśli coś sprawi, że jesteś Niezadowolony lub zły. Postaramy się rozwiązać problem, dopóki nie będziesz zadowolony Jeśli jesteś satistied z naszego sklepu proszę zostawić pozytywne opinie. I Przydatne komentarze do pozycji innych klientów jako\nJeśli dodasz nasz sklep do listy sklepów, chcielibyśmy dać ci zniżkę w zamówieniu. Prosimy o kontakt w sprawie zniżki przed zapłaceniem za zamówienie Ulepszaj naszą usługę coraz lepiej\nNosidełko dla dziecka wielopozycyjny ciemnoniebieski\n0-36M nosidełko dla dziecka ergonomiczny nosidełko dla dziecka Hipseat z przodem do świata kangur nosidełko dla dzieci niemowlę chusta dla niemowląt Hipseat talia\nbaby chair rock


Husaria - rys historyczny\nBardzo prawdopodobne, że początek swego istnienia husarze zawdzięczają Serbom. Po klęsce na Kosowym Polu w roku 1389 wszędzie szukali okazji do pomsty na Turkach.\nJan Długosz zapisał pod rokiem 1463, że w bitwie nad Sawą bił się Cohors Raczanorum (oddział Raców - Serbów). Po śmierci króla Macieja Korwina Serbowie udali się do Polski, aby kontynuować walkę z Turkami po usarsku.\nZaciężni Serbowie i Węgrzy służący po usarsku w początkach XVI wieku walczyli bez jakiegokolwiek uzbrojenia ochronnego, ewentualnie używali tarcz i lekkich pancerzy. Lekkość była dużym atutem w walce z szybkim przeciwnikiem jakim byli np. Tatarzy.\nPolscy rycerze biorąc przykład używali lekkiego pancerza i tarczy. Przejmowali też inną broń Raców - kopię.\nMożna przyjąć, że husaria polska narodziła się w początkach XVI wieku. Górski przyjmuje, że był to rok 1500. Na obrazie przedstawiającym bitwę pod Orszą widać liczne zastępy husarzy. Ostateczne wyodrębnienie husarii jako osobnej formacji nastąpiło w drugiej połowie XVI wieku.\nNiemalże przez dwa wieki odnosiła wspaniałe zwycięstwa.\nWystarczy wspomnieć bitwy pod:\nOrszą - 1514 r.\nObertynem - 1531 r. (opr. Radosław Sikora)\nLubieszowem - 1577 r. (opr. Radosław Sikora)\nByczyną - 1588r\nKokenhausen - 1601 r.\nKircholmem - 1605 r.\nKłuszynem - 1610 r. (opr. Radosław Sikora)\nChocimiem - 1621 r.\nMartynowem - 1624 r.\nTrzcianą - 1629 r.(w tym opis bitwy pod Gniewem)\nOchmatowem - 1644 r.\nŻółte Wody 1648 r.( sprostowanie do filmu "Ogniem i Mieczem" opr. Radosław Sikora)\nWarszawą - 1656 r.\nWyprawa na czambuły - 1672 r. (opr. Radosław Sikora)\nChocimiem - 1673 r. (opr. Radosław Sikora)\nLwowem - 1675 r.\nWiedniem - 1683 r.\nPrzez cały ten okres husaria ulegała oczywiscie przemianom pod względem organizacji, uzbrojenia i sposobu walki\nXVIII w. to schyłek tej formacji. Zlikwidowana została uchwałą sejmu Rzeczypospolitej z 1776 r. Uchwała ta postanawiała z istniejących chorągwi husarskich i pancernych sformować brygady kawalerii narodowej.


Opodatkowanie najbogatszych. Czy jest skuteczne w walce z nierównościami? - Finanse, ekonomia, gospodarka - warbo.pl\nW ciągu ostatniej dekady badania nierówności w dochodach zwracały szczególną uwagę na osoby o najwyższych dochodach. Mamy do czynienia z coraz bardziej wyrazistą debatą publiczną pokazująca, jak w krajach rozwiniętych bogactwo skoncentrowało się na bardzo małym odsetku obywateli. Najwyższy percentyl udziału w dochodach dla najbardziej bogatej grupy wzrósł ponad dwukrotnie w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Ten trend jest szczególnie widoczny w Stanach Zjednoczonych, ale jest również obecny w wielu innych krajach na całym świecie, w tym w krajach Europy.\nJednocześnie najwyższe krańcowe stawki podatkowe dla osób o wyższych dochodach gwałtownie spadły w wielu krajach OECD. Kwestia ta budzi prawdziwe oburzenie w środowiskach progresywnych. Nadal trwają dyskusje na temat zależności między wzrostem udziału w dochodach najbogatszych a poziomem ich opodatkowania.\nPowracającym pomysłem w dyskusji poruszającej ten trudny trend jest możliwość przesunięcia części obciążeń podatkowych z dochodów niższych i średnich na dochody wysokie. Ważną kwestią do dokładnego przeanalizowania jest potencjał redystrybucyjny, jaki może mieć wspomniana zmiana opodatkowania: przeniesienie części obciążeń podatkowych dochodów PIT ma oczywiście wpływ na globalną progresywność podatku. To mogłoby pomóc w walce z globalnymi nierównościami.\nWpływ poziomu opodatkowania na równowagę społeczną jest szeroko udokumentowany. Różnica między wskaźnikiem dochodów przed opodatkowaniem i po opodatkowaniu mierzy, jak bardzo podatki zmniejszają nierówności. Im większa różnica, tym bardziej podatki wyrównują dochód. Ponieważ ludzie o wysokich dochodach płacą wyższe średnie stawki podatkowe niż inni, podatki federalne zmniejszają nierówności. Oczywiste jest, że argumenty konfiskaty podatkowej i efektywności ograniczą koncentrację istotnej części obciążeń podatkowych na najlepiej zarabiających.\nNie wolno zapominać, że najbogatsi znajdują różne sposoby na unikanie opodatkowania. Popularnym sposobem na zmniejszenie zobowiązań podatkowych jest filantropia, która nie tylko oszczędza pieniądze miliarderów, ale także zapewnia im dobry PR. Nawet po śmierci mogą trzymać się dużej części swojego bogactwa. Miliarderzy często płacą niższą stawkę podatkową ponieważ federalne podatki od dochodów z inwestycji (dochody niezrealizowane) są niższe niż podatki płacone od wynagrodzeń i dochodów.\nNie można ignorować, że ekonomia polityczna reform podatkowych ma ważne implikacje dla wyjaśnienia zmian przyjętych w rzeczywistych systemach podatkowych. Równość jest podstawową zasadą opodatkowania. Zarówno świadczenia pieniężne, jak i podatek dochodowy prowadzą do ogólnego zmniejszenia nierówności dochodów. Chociaż bogatsze gospodarstwa domowe płacą więcej w podatkach pośrednich niż biedniejsze, płacą mniej w stosunku do swoich dochodów. Oznacza to, że podatki pośrednie mogą zwiększać nierówności dochodowe. Taki stan rzeczy jest dużym wyzwaniem dla ekonomii politycznej.\nPrevious Jak pokonać kryzys gospodarczy? Ekonomia postkeynesowska.\nNext Czym jest grupa G-7 i jaki jest jej wpływ na światową gospodarkę?


SOLIDARNI W PARTNERSTWIE. Konno w gminie Rzgów | Konińska Gazeta Internetowa\nSOLIDARNI W PARTNERSTWIE. Konno w gminie Rzgów\nArtykuł z 28-04-2012\nSzlak ,,Podkutej Szóstki” – atrakcją turystyczną obszaru lokalnej grupy działania (Golina, Grodziec, Rychwał, Rzgów, Stare Miasto, Tuliszków) – to nazwa kolejnej imprezy promocyjnej zorganizowanej przez Stowarzyszenie ,,Solidarni w Partnerstwie”, 28 kwietnia. Tym razem goszczono w gminie Rzgów. Szlak ,,Podkutej Szóstki” to szlak konny. A skoro tak, główną atrakcją był przejazd wozami i bryczkami przez urokliwe przyrodniczo zakątki gminy. Trasę rozpoczęto w Osieczy, zakończono w miejscowości Zarzew. W imprezie wzięło udział wielu mieszkańców z kilku gmin, a także goście z Turcji.\nNa pikniku w Zarzewiu miejscowe Koło Gospodyń Wiejskich ugościło wszystkch grochówką, bigosem i kulinarnymi słodkościami. Przedstawiciele poszczególnych wspólnot lokalnych promowali swoje gminy. Zorganizowano konkursy o tematyce konnej. Był też czas na wspólną zabawę. Studenci z Turcji uczyli, jak się tańczy w ich kraju. A Polacy pokazywali gościom rodzimą muzyczną tradycję.\nPogoda dopisała. Bo jak mawia prezes ,,Solidarnych w Partnerstwie” Ireneusz Ćwiek, pogoda sprzyja dobrym ludziom. A tylko tacy są w stowarzyszeniu.\nKategorie: Stowarzyszenie ,,Solidarni w Partnerstwie", WAŻNE\n« KONIN. Zespół Szkół Budowlanych – absolutorium klas maturalnych\nŚWIĘTO NARODOWE 3 MAJA. Ceniąc drożej nad życie »\nśroda, 3 mar 2021


Posky Boeing 777-200 biały, bez wątków, bez niczego\nPytanie Posky Boeing 777-200 biały, bez wątków, bez niczego\nMiesiąc 1 6 rok temu #884 by jangor\nCześć, pobrałem Posky B777-200 z Rikooo i pobrałem go razem z narzędziem do odzyskiwania efektów miernika. Zainstalowałem je oba i mam cztery samoloty siedzące w moim folderze samolotowym. Jednak kiedy je otworzę, są białe, nie ma nic wartowniczego, żadnych wyczynów, szczegółów, kokpitu, niczego. Tylko biała muszla.\nJak rozwiązać to, ponieważ działa mi na nerwy.\nMiesiąc 1 5 rok temu #910 by Parky-Joe\nWejdź w ustawienia, następnie dostosuj, a następnie odznacz pole "podgląd DirectX 10", a wszystkie twoje produkty powinny tam być. Miałem ten sam problem sam i tylko zorientowałem się, jak rozwiązać ten problem przez tygodnie prób i błędów. Mam nadzieję, że to działa dla ciebie.


Jak to działa: mistrz tatuażu - Ciekawe\nO zostaniu tatuażystami\nJako dziecko oglądałem dużo telewizji i często widziałem, jak źli ludzie biją i noszą różne tatuaże, więc całe to otoczenie zapadło mi w pamięć w młodym wieku. Bardzo słabo studiowałem w szkole, na studiach i w instytucie. Jedyną rzeczą, którą lubiłem robić, było rysowanie. W rezultacie, po ukończeniu uniwersytetu, zdałem sobie sprawę, że nie mogę zrobić nic innego. W wieku 21 lat otrzymałem swój pierwszy specjalny sprzęt do tatuażu w prezencie, a mój przyjaciel dobrowolnie poddał się mojej pierwszej pracy. Potem zrobiłem straszny tatuaż, który sam poprawiłem w ciągu tygodnia.\nmój przyjaciel i ja zaryzykowaliśmy\ni zainwestował wszystkie pieniądze\nZawsze miałem wielu przyjaciół i znajomych z różnych subkultur i trendów młodzieżowych, z których wielu pozwoliło im ćwiczyć. Od pewnego czasu biję tatuaże na jedzenie i prezenty, ale rok później w moim mieszkaniu założyłem domowe studio. Rok później dołączył do mnie mój partner, a potem zdałem sobie sprawę, że jesteśmy ciasno w mieszkaniu i musimy poszukać innego pokoju. Potem wraz z moim przyjacielem zaryzykowaliśmy wszystko i zainwestowaliśmy wszystkie pieniądze w wynajęcie piwnicy na terytorium jednego z moskiewskich klastrów. Co zaskakujące, nasz młodzieńczy maksymalizm zadziałał i wszystko poszło dobrze.\nMoja historia jest raczej wyjątkiem: zazwyczaj mistrzowie zdobywają doświadczenie, które mam po 10-15 latach pracy. Tej sztuki nigdzie nie uczy się w Rosji, a podstaw można opanować, prosząc uczniów o doświadczenie w tatuażu. Najczęściej ludzie, którzy są w jakiś sposób związani z subkulturami, mają problemy z prawem, studiują i tak dalej idą do tatuażystów.\nO bazie klientów\nNajlepszym sposobem na reklamę artysty tatuażu jest przekaz ustny. Jeśli tatuaż zostanie wykonany idealnie, klient na pewno pokaże go wszystkim swoim znajomym. Jeśli mają również ochotę na tatuaż, udają się do sprawdzonego i chwalonego mistrza, a nie do nikogo.\nJeśli tatuażysta wykonuje swoją pracę jakościowo, słucha klienta, jest miły w komunikacji i uprzejmy, osoba przyjdzie do niego ponownie i przyprowadzi swoich przyjaciół. A jeśli jest manekinem, stoi w miejscu i nie robi postępów, to prawie nikt do niego nie wróci. Ponadto wykwalifikowany mistrz tatuażu to nie tylko artysta, ale także psycholog, przyjaciel, projektant, lekarz i doradca. Możesz porównać mistrza tatuażu z fryzjerem z tą różnicą, że włosy odrosną, a tatuaż nigdzie nie pójdzie. Nie ma zawodów podobnych do mojego.\nCo zaskakujące, termin „moda” ma również zastosowanie w przypadku tatuaży. Trzy lata temu modne były ptaki i wstążki. Pięć lat temu wszyscy pobili wszystko, co było na gwiazdach rocka i gwiazdach alternatywnej sceny: róże, gwiazdy i tak dalej. Spójrz przynajmniej na Timati, który następnie nakłuł sobie starą szkołę, i wszyscy, idąc za jego przykładem, biją gwiazdy na łokciach. Cyrk\nJeśli teraz klient poprosi o wypełnienie prostej gwiazdki lub napisu, odmówię. Aby się do mnie dostać, muszę być zainteresowany. Moją specyfiką jest realistyczna praca lub pewnego rodzaju eksperymenty z grafiką, wszelkie złożone zadania. Każdy dobry mistrz ma swój własny cel.\nŚrednio w Moskwie godzina pracy dobrego artysty tatuażu kosztuje około trzech do czterech tysięcy rubli. Szybkość pracy zależy od stylu i złożoności. W ciągu trzech godzin możesz zdobyć pół ręki, jeśli praca ma prosty styl. W takich przypadkach dopuszczalne jest popełnienie błędu wynoszącego dwa do trzech milimetrów. Ale są tatuaże z dużymi szczegółami, w których można poruszyć zdjęcie o wymiarach dziesięć na dziesięć centymetrów przez ponad godzinę.\nWiele osób uważa, że ceny pracy mistrza tatuażu nadal są dokonywane w pudełkach zapałek i paczkach papierosów, ale te konserwatywne tradycje nie mają nic wspólnego z prawdziwą sztuką. Tak się złożyło, że w Rosji założycielami profesjonalnego przemysłu tatuażu byli dawni tatuatorzy, którzy przeszli przez więzienie lub wojsko - nie jest to najlepszy start-up sztuki. Teraz wszyscy odchodzą na emeryturę, ponieważ nie mogą przyzwyczaić się do nowoczesnych trendów.\nO procesie pracy\nCzęsto klienci przychodzą do nas po prostu z pomysłem, a my, bazując na nim, rozwijamy ten pomysł do końca. Rzadki mistrz zgodzi się na wypełnienie tatuażu zgodnie z już przygotowanym szkicem tylko wtedy, gdy uzna to za niezwykle interesujące i odpowiednie dla osoby. Każdy wykwalifikowany artysta tatuażu jest w stanie wyjaśnić, że lepiej jest zrobić coś indywidualnego, ponieważ jeśli pokonasz gotowy obraz, prawdopodobnie jest on już na kimś przedstawiony.\nPodczas tatuowania ktoś zasypia, a ktoś krzyczy nieprzyzwoicie. Próg bólu jest inny dla każdego. Często zdarza się, że przy wielkich skokach oczy są łzawiące z bólu, a kruche dziewczyny spokojnie czytają książki. Najbardziej bolesne miejsca na tatuaże to miejsca, w których znajdują się strefy erogenne, nagromadzenia zakończeń nerwowych: wewnętrzne powierzchnie ramion i bioder oraz miejsca zgięć. Najtrudniejszą rzeczą do pokonania jest to, że kość jest bardzo blisko skóry: obojczyki, kręgosłup, łokcie, kolana, palce.\nTatuaże najlepiej wykonywać nie na cienkich lub grubych, ale na wysportowanych ludziach. Skóra to płótno tatuażysty. O wiele przyjemniej jest pracować na twardej powierzchni, niż wpaść w bagno tłuszczu rękami.\nO przerabianiu tatuaży\nBardzo często ludzie przychodzą do nas z okropnymi tatuażami, aby wykonać restaurację lub całkowite zatuszowanie, zmianę. Dla mojej praktyki zabiłem ogromną liczbę przerażających tatuaży. Najczęściej tuszowania są dokonywane przez mężczyzn, w większości przypadków są to krzywe tatuaże armii: pływali, łamali i bali się Wikingowie, smoki i dinozaury. Traktuję takie rzeczy jak lekarza i postrzegam to bardziej jako żałosną diagnozę niż jako coś śmiesznego. Nie rozumiem, jak możesz chodzić z taką osobą, czasami po prostu chcesz zamknąć oczy i płakać. Ale ogólnie brzydkie tatuaże nie są przerażające. Wszystko można przerwać lub poprawić.\nZdarza się, że jestem proszony o podanie nazwiska lub portretu kochanka. Zwykle próbuję odwieść od tatuażu z emocjonalnym przesłaniem, wiem, że osiemdziesiąt procent par i małżeństw w Rosji rozpada się. Ale klienci są wytrwali i twierdzą, że ich miłość przetrwa, dopóki śmierć ich nie rozłączy. Po pewnym czasie ci ludzie oczywiście przychodzą do mnie ponownie i proszą o remake tatuażu. W takich przypadkach sugeruję przerwanie portretu lub zrobienie czegoś z życia pozagrobowego. Dlaczego nie zmienić byłej dziewczyny w zombie, prawda?\nOczywiście wszyscy tatuatorzy spędzają dużo czasu i często piją alkohol. Podczas tych biesiad ktoś na pewno dostanie komuś tatuaż, ale najczęściej rano ludzie budzą się, widzą tatuaż, śmieją się i zaczynają nowy dzień. Nie pamiętam takiego przypadku, że ktoś cierpiał. Ale kiedy pijani ludzie z ulicy wchodzą do naszego salonu, natychmiast im odmawiamy. Chociaż wtedy często wracają trzeźwi.\nUzależnienie od tatuażu istnieje, nazywamy je niebieską chorobą. Ludzie, którzy wykonują pierwsze prace nad sobą, najczęściej potem robią jeszcze kilka. 80% moich klientów wraca po nowy tatuaż więcej niż raz. I nikt w zasadzie nie żałuje tatuażu, ludzie szybko przyzwyczajają się do nowego wyglądu i postrzegają tatuaż jako część siebie.\nTatuaże są bite głównie przez osoby w wieku od 18 do 35 lat. Wszystkie są bardzo różne, od biednych młodych studentów po bogatych dorosłych. Na przykład wśród naszych klientów jest kilka osób ze Zjednoczonej Rosji, a jeden poseł z partii LDPR ma tatuaże w postaci pocałunków na papieżu, ogromną liczbę intymnych kolczyków, a także jest homoseksualny. Członkowie „Zjednoczonej Rosji” stają się coraz bardziej skromni, w zasadzie robią tatuaże rodzinne przypominające jego żonę, dzieci i rodziców.\nLUDZIE ZAPYTAJĄ O WSZYSTKO:\nOD RELIGIJNYCH OBRAZÓW DO NIEKTÓRYCH KARYKATUR SZYI\nOstatnio wielu hipsterów zatkało się ze mną. Najpopularniejsze w tych kręgach jest coś oryginalnego, a nie jak wszyscy inni. Chociaż w rzeczywistości wszyscy ci ludzie są tak indywidualni i niezależni, że ostatecznie tworzą jeden umysł. Niedawno dostałem tatuaż na dziewczynie, która poprosiła mnie o wypchanie głowy jelenia na plecach, której rogi zmieniają się w gałęzie, a między nimi jest kolorowy trójkąt. To kwintesencja tatuaży hipster.\nNie mogę podzielić się preferencjami kobiet i mężczyzn w tatuażach, w mojej praktyce każdy uderza zupełnie inaczej i często nie jest podatny na logikę. Ludzie proszą o posiekanie wszystkiego: od obrazów religijnych po szalone karykatury. Wszystko indywidualnie.\nWiele osób uważa, że tatuaże to hieroglify i delfiny. W Rosji zapotrzebowanie na tatuaże nad kością ogonową jest nadal bardzo wysokie. Większość populacji nie jest bardzo mądra, dlatego też wprowadzają wszelkiego rodzaju bzdury. W ogóle nie rozumieją branży, jej stylów i kierunków, w ogóle się nie lubią. Jedną rzeczą jest zabranie Moskwy, Sankt Petersburga, Niżnego Nowogrodu i innych dużych miast, wszystko jest mniej lub bardziej normalne w przypadku tatuażystów. Ale w małych miasteczkach okropne jest to, co się dzieje.\nDzięki Bogu sytuacja stopniowo się poprawia. Prawie wszyscy aktywnie korzystają teraz z sieci społecznościowych, w których istnieje wiele społeczności tatuujących. Ludzie to wszystko widzą i zaczynają zdawać sobie sprawę, że zamiast banalności można wypchać się czymś pięknym i oryginalnym.\nW Rosji, w porównaniu z Europą i USA, kultura tatuażu znajduje się w fatalnej sytuacji. Nasi ludzie dopiero zaczynają porzucać konserwatywne poglądy i rozumieją, że tatuaż nadal nie jest skazanym więzieniem, ale częścią współczesnej sztuki. Ale za kilka lat sytuacja zmieni się radykalnie na lepsze: ludzkie postrzeganie kultury zmieni się dramatycznie, a wszystkie konserwatywne poglądy popadną w zapomnienie. Wśród rosyjskich mistrzów jest wielu utalentowanych facetów, a teraz zaczynają zajmować czołowe pozycje w globalnym przemyśle tatuażu, a pierwszy dział tatuażu artystycznego wkrótce pojawi się nawet na moskiewskim uniwersytecie.\nWywiad: Anna Busygina\nIlustracje: Masza Sziszowa\nWykład autora „Króla Lwa”, spotkanie z Lunginem, koncert integracyjny i zespół Billy'ego na Uralmash\n22 maja, poniedziałek Na zdjęciu: spektakl „Essence”, Zonk O godzinie 19:00 w Centrum Jelcyna wystąpi Julius Kim. Kompozytor i poeta zostanie członkiem „Another Talk” - dyskusji z dziennikarzem Walerem Wyżutowiczem. Julius Kim jest znany w całym kraju jako autor takich przebojów, jak „Butterfly Wings Byak-Byak-Byak-Byak”, „Horses Walk Over the River”, „Let's Be Quiet, Let's Undertone”, „My Sail Is White, So Lonely, Against the Background of Steel Ships” „\nRyciny: Jak zaoszczędzić na komunikacji komórkowej\nDziś możesz samodzielnie dostosować wszystko, od samochodu po taryfę komunikacyjną. Często może to zaoszczędzić dużo pieniędzy, ponieważ płacisz tylko za to, czego naprawdę używasz. Życie w okolicy często mówi, jak obniżyć koszty w danym obszarze; w nowym materiale przy wsparciu „Motive” - kilka możliwości oszczędzania na komunikacji mobilnej, bez ograniczania się w komunikacji.\n„Seria ma na celu zmianę społeczną”: oglądanie finału Girls z socjologiem Anną Shadriną\nWczoraj zakończył się ostatni sezon „Girls” - serii, która zmieniła pomysł na to, jak powinien wyglądać nowoczesny scenariusz. Lenie Dunham, która miała zaledwie 24 lata na początku serialu, udało się nie tylko sformułować główne problemy współczesnych na całym świecie, ale także po raz pierwszy pokazać seks, ludzkie ciało i relacje między ludźmi w sposób, który nie nauczył nas błyszczących standardów.\nW ramach American Film Festival Show US! Tim Warren, producent i reżyser seriali i programów telewizyjnych w USA, przybył do Władywostoku. W „Ocean” pokazał swój film dokumentalny „School 911”. Jest to historia paragrafu 53 karetki pogotowia w miejscowości Derien (Connecticut) z populacją 20 tysięcy mieszkańców. Ten post jest jedynym w mieście, a licealiści pracują tam od 50 lat.\n„Przejechaliśmy 7800 kilometrów z roczną córką i psem”\nZ reguły, gdy dziecko pojawia się w rodzinie, młodzi rodzice radykalnie zmieniają styl życia. Cały czas poświęcają się dziecku i sprzątaniu, a także poświęcają się zwykłym hobby i zainteresowaniom. Rozmawialiśmy już o rodzinie, która postanowiła nie porzucać swojego dawnego stylu życia, ale nadal prowadzi go razem ze swoim synem.\nJako nauczyciel z Indii podróżował rowerem do Rosji\nPod koniec lutego 28-letni nauczyciel matematyki z południowych Indii wybrał się na długą wycieczkę rowerową, której celem było wyjechać do Rosji i zobaczyć Mistrzostwa Świata na własne oczy. Przez cztery miesiące Franciszek widział pięć krajów, latał, płynął i przebył 4700 kilometrów. Życie wokół spotkało podróżnika w Petersburgu (z Moskwy Franciszek przybył już bez roweru) - powiedział, jak to było.\nCo dzieje się w sieciach społecznościowych dla kobiet w ciąży, podróżników i prawosławnych\nNa życzenie można znaleźć wiele sieci społecznościowych w serwisach wyszukiwania: niektóre są przeznaczone do randek, inne jednoczą ludzi niektórych zawodów, a inne - wyznawców określonej religii. Istnieją dziwne sieci społecznościowe - na przykład dla zombie lub zwierząt domowych. Życie większości tych witryn jest krótkie: są one uruchamiane i, nie udało im się zdobyć wystarczającej liczby odbiorców, przestają być sieciami społecznościowymi - aktualizacje tam, jeśli się zdarzają, nie są częstsze niż kilka razy w miesiącu, a aktywni użytkownicy przechodzą na bardziej znane strony.\nJak gwiazdy wymyśliły swoje modele tenisówek\nKoncert Motorama, wykład na temat faszyzmu, pierwsza noc fakapsów i „Inteligentne środowisko” na temat feminizmu


Gdzie kupić najtańsze materiały budowlane? - PrzemyslPress.pl\nPolska od lat jest wielkim placem budowy. Po przemianach ustrojowych, a szczególnie po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, w Polsce ruszyło mnóstwo inwestycji budowlanych. W ten sposób nasz kraj nadrabia zaległości w tej materii względem lepiej rozwiniętych państw zachodnich. Inwestorami są nie tylko samorządy czy państwo, ale też obywatele chcący mieszkać czy przebywać w budynkach i pomieszczeniach o wyższym standardzie. W rezultacie od lat panuje duży popyt na materiały budowlane.\nGdzie znaleźć najtańsze materiały budowlane?\nKażdy, kto inwestuje pieniądze w budowę czy remont, co oczywiste, chce ponieść jak najniższe koszty. W ostatnich latach ceny materiałów budowlanych ze względu na ciągle wysoki popyt rosły, więc są w kosztorysie budowlanych znaczącą pozycją. Plusem jest duża konkurencja na rynku wśród sprzedawców i dystrybutorów takich artykułów. W ostatnich latach na rynku zaczęły też działać internetowe sklepy budowlane. Trend do przenoszenia sprzedaży do sieci nie ominął więc i tej branży. Podobnie jak i w przypadku innych dóbr, również w tym przypadku w sieci dostępne są tanie materiały budowlane.\nWbrew pozorom, materiały budowlane również można z powodzeniem sprzedawać przez internet, niezależnie od tego, jakiej są wielkości. Atuty zakupów materiałów budowlanych przez internet są identycznie jak w każdym innym przypadku. Podstawą jest bardzo duży asortyment. Przez internet można kupić tanie materiały budowlane od artykułów drobnych gabarytów po duże podstawowe materiały służące do wznoszenie budynków i innych konstrukcji. Dobrze zaopatrzone sklepy budowlane oferują wszystko, co potrzebne, aby nie tylko wznieść budynek, ale też go wykończyć. Znajdziemy tam m.in. takie materiały budowlane jak chemia budowlana, pokrycia dachowe, narzędzia i maszyny budowlane, ceramika budowlana, farby i impregnaty oraz sypkie materiały budowlane.\nAtrakcyjne ceny materiałów budowlanych to nie wszystko\nDobre ceny, jakie oferują internetowe sklepy budowlane, to argument ważny. Dzięki temu można obniżyć koszty, które w przypadku każdej inwestycji tego typu są wysokie. Atutem jest też bardzo duży wybór poszczególnych typów produktów. Klient, dzięki wyczerpującym opisom, może porównać produkty różnego rodzaju i różnych firm, i wybrać najodpowiedniejszy. Zaletą zakupów przez siec jest też nie tylko duży wybór i okazja, aby kupić najtańsze materiały budowlane na rynku, ale też dostawa na miejsce. To ważne, gdyż nie każdy dysponuje pojazdami odpowiednich gabarytów do tego, aby przewieźć materiały budowlane.


Licytuj tabakierę starosty puckiego! – TelewizjaBaltycka.pl\nGmina JastarniaPowiat Pucki\nHome›Gmina Jastarnia›Licytuj tabakierę starosty puckiego!\nLicytuj tabakierę starosty puckiego!\nStarosta Pucki Jarosław Białk przekazał swoją tabakierę na licytację Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy do sztabu w Jastarni. ” Chcemë le so zażëc! … więc na licytację sztabu w Jastarni przekazałem tradycyjną kaszubską, ręcznie wykonaną tabakierę. Mam nadzieję, że jej cena poszybuje w górę!” – pisze na swoim facebooku starosta pucki. Cena wywoławcza tabakiery to 200 zł, można ją licytować 10-16, poprzez platformę Teams pod tym linkiem: https://tiny.pl/rjg7j Zachęcamy do licytacji! Przypomnijmy w tym roku Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zbiera pieniądze na zakup najnowocześniejszego sprzętu dla dziecięcej laryngologii, otolaryngologii i diagnostyki głowy.


Saksy po polsku - Tomasz Biedrzycki — Ridero\nBezpłatny fragment - Saksy po polsku\nO tej historii usłyszałem przypadkiem. Ot rozmowa ze znajomymi, podczas wizyty w kawiarni. Oczywiście dyskusja, jak to w Polsce, o polityce i pieniądzach. W trakcie tego spotkania natknąłem się na historię, która mnie zafascynowała. Krok po kroku dotarłem do jej źródła. Po dłuższych namowach udało mi się uzyskać wywiad, na bazie którego powstała niniejsza książka. Jej autor nie zgodził się na ujawnienie nazwisk i szczegółowych nazw miejscowości. Nie jest to zresztą istotne, bowiem taka historia mogła spotkać każdego.\nBohaterem tej opowieści jest Polak, podobnie jak dziesiątki innych, próbujący uczciwie zarobić. Próbując wyrwać się z błędnego koła bezrobocia i prac dorywczych, ruszył na południe, na popularne „saksy”, jeszcze wtedy, gdy nie obowiązywał nas układ z Schengen.\nPojawiam się punktualnie na spotkaniu, w niewielkiej kawalerce w centrum miasta. Wita mnie szpakowaty brunet, siadamy przy kawie. Krótko ścięte włosy maskują nitki siwizny. Dziwnie to kontrastuje z młodą, niespełna trzydziestodwuletnią twarzą mojego rozmówcy.\n— Jak zatem się to rozpoczęło? — pada sakramentalne pytanie. Mężczyzna milczy przez dłuższą chwilę, po czym rozpoczyna opowieść spokojnym, stonowanym głosem.\n— Zaczęło się zaraz po ukończeniu szkoły wyższej. Należę do pokolenia wyżu demograficznego. Odbierając dyplom kierunku historia, nie miałem większych złudzeń co do swojej przyszłości. Głowę miałem wówczas naładowaną wieloma „mądrościami” — tu usta rozmówcy wykrzywiają się na moment ironicznie — studiowanie zgodnie z przekonaniami, posiadanie wykształcenia zgodnie z zainteresowaniami. Potem wszystko przyjdzie. I jak dla ogromnej części mojego pokolenia, jednak nie przyszło… Pozostały jedynie przytłaczające beznadziejnością kolejki w Urzędzie Pracy, który już wkrótce przemianowałem sobie na „Urząd Bezrobocia”. Pojawiając się raz w miesiącu, podpisując listę, „walczyłem” z ogarniającą rezygnacją. Funkcjonowałem tylko dzięki pomocy rodziców (oczywiście, jako absolwentowi, nie należał mi się żaden zasiłek). Trafiające się prace dorywcze, grubo poniżej kwalifikacji, za każdym razem wykonywałem z nadzieją, że może to wreszcie to, że wreszcie wyrwę się z zaklętego kręgu braku jakichkolwiek perspektyw. Przeszedłem kilkanaście najróżniejszych fachów, poczynając od siedmiodniowego „okresu próbnego” w pewnym znanym markecie, działającym na zasadzie franczyzy. Dzień pracy w tamtym przybytku wyrył mi się dość dobrze w pamięć. Cały dzień rozkładania produktów, w tym kilkuset słoików. Awantura wybucha około szesnastej ( zgodnie z „umową” miałem się „sprawdzić” od ósmej rano do ósmej wieczorem, przez cztery dni ). Kłótnia, w której uczestniczy kierowniczka wspomnianego marketu i niepozorna, szczupła dziewuszka. Gdy usłyszałem o co się wykłócają, zrobiło mi się nieswojo. Otóż kobieta pojawiła się z awanturą, gdyż została zwolniona po siedmiu dniach, nie zgadniecie, „okresu próbnego”. Jak stałem, tak wyszedłem. Teraz, bogatszy w doświadczenie lat pracy, zareagowałbym inaczej. Wtedy postąpiłem instynktownie. Chwilę radości z zatrudnienia, zastąpiła depresja. Następnego dnia karnie pojawiłem się w „Urzędzie Bezrobotnych”, odklepać listę. Pierwszy raz nie spojrzałem wówczas na listę ogłoszeń. Wielkiej straty nie było. Wisiały na niej „okazje”, równie dobre jak praca w owym markecie. Wkrótce, posiłkując się ogłoszeniem z gazety, pojawiłem się w „hurtowni”. Kolejna znakomita okazja na zdobycie doświadczenia. PRACY przez duże „P”. Na rozmowie kwalifikacyjnej — standardowo, ze trzydzieści osób. Szykuję się na długi czas oczekiwania, siadam, wyciągając rozmówki angielsko-polskie. Ku mojemu zdumieniu, kolejka posuwa się nadzwyczaj szybko, niczym u lekarza pierwszego kontaktu. Tak na tempo, raz, dwa, trzy i nim się spostrzegłem, stałem w pięknym gabinecie z nowymi meblami, przed „prezesem” w ciemnym garniturze. Zmierzył mnie przenikliwym spojrzeniem. Krótko wyjaśnił szczegóły zatrudnienia — praca niezbyt skomplikowana, przy przenoszeniu książek. Po zdawkowym opisie mojej przyszłej funkcji, zadał kilka pytań. Starałem się na nie odpowiadać jak najlepiej. Moja elokwencja nie wzbudziła w szefie firmy jakichkolwiek emocji. Miałem poważne podejrzenia, że „prezes” nawet nie starał się słuchać. „Nadaje się pan, proszę przyjść jutro o siódmej, pojedzie pan z innymi”. Mimo wszystko zabrzmiało to jak najpiękniejsza pieśń. Oto ktoś wreszcie stwierdził, że się nadaję!. Po dwóch latach pogłębiającej się beznadziei, prób podjęcia jakiejkolwiek pracy na dłużej, pojawiło się światełko w tunelu.\nUważnie obserwuję swego rozmówcę. Słowa mówią jedno, oczy przepełnia rozgoryczenie. Pije łyk chłodnej kawy i mówi dalej.\n— Zjawiam się z samego rana, zgodnie z umową, zaraz przy biurowcu. Obok czeka stary, biały polonez i czterech robotników. Ładują książki do bagażnika. Okazuje się, że to właśnie moi współpracownicy. Z ochotą przyłączam się do pracy. Z otwartego magazynku, przenosimy kilkanaście paczek, aż stary samochód osadza się ciężko na osiach. Moje uwagi, że przydałby się samochód dostawczy, są zbywane milczeniem. Wreszcie ruszamy. Okazuje się, że w trasę liczącą jakieś czterdzieści kilometrów w obie strony. Towarzysze podróży należą do grona starszych już mężczyzn. Są zarośnięci. Ich ubiór, delikatnie mówiąc, nie jest najlepszej jakości. Utwierdzam się sam w przekonaniu, że od fizycznych nie oczekuje się przecież białych kołnierzyków. W połowie trasy nagle pęka bańka informacyjna. „Wiesz że zrzucamy się po dwie dychy na drogę?”. Moja mina mówi kierowcy wszystko. Cóż, przyszedłem zarabiać pieniądze, a nie je wydawać. Zresztą w kieszeni mam zaledwie dwie dwójki, więc zdecydowanie za mało na taksę. W samochodzie fruwają papierowe pieniądze. Pozostaję ja, bez możliwości opłacenia drogi (co ciekawe, w stresie, nawet nie pomyślałem o tak podstawowej sprawie, jak zasada płacenia za transport na miejsce pracy). Kłopotliwe milczenie przerywa jeden z współtowarzyszy podróży, o okularach grubych jak denka od butelek. „Założę za ciebie, odkujesz się dziś, to oddasz…”. Niewesoła sytuacja zostaje zażegnana, a kierowca otrzymuje dziesięć złotych za kurs w jedną stronę. Zaczynają się rozmowy i okazuje się, że jednak nie jedziemy nosić książek w hurtowni. Okazuje się, że pomieszczenie, z którego rano pobraliśmy książki, to jest właśnie ten osławiony magazyn książek o wielkości kawalerki. My zaś jedziemy sprzedawać egzemplarze literatury ludziom na ulicy i w sklepach. Nie z samochodu. Ot idziemy od lokalu do lokalu i oferujemy do sprzedaży „arcydzieła”, których nie uświadczysz w żadnej bibliotece. Zostajemy wysadzeni zgodnie z planem na skraju miejscowości. Reszta jedzie dalej. Chłodno, plecak obciążony książkami wrzyna się w ramiona. Nade wszystko w głowie kołacze świadomość, że ubiór robotnika nie wpisuje się w rolę, którą przyszło mi pełnić. Pierwsze kilka sklepów mijamy bez specjalnych efektów. Mój przewodnik — założywszy za mnie dziesiątkę, chce ją jak najszybciej odzyskać. Choć więc język kołowacieje, próbuję i ja swoich sił. Przyjmowani jesteśmy neutralnie, wręcz chłodno. Nic dziwnego. Przenoszone przez nas tytuły nie są w stanie zainteresować kogokolwiek. Nasza aparycja, również nie zachęca do biznesu. W najbliższej księgarni dokonuję niepokojącego odkrycia. Oto niektóre książki leżą tam, z ceną w wysokości 2/3 naszej. Zostajemy grzecznie, ale stanowczo zmuszeni do opuszczenia tego sklepu, jak i kilku następnych. Wreszcie trafiamy przed wielkie brązowe drzwi. Obok czerwona tablica mówiąca o urzędzie. Na wprost naszych oczu, żółty napis „Akwizytorom wstęp wzbroniony”. Przekaz jasny dla mnie. Dla współpracownika jakoś nie. Mój opór łamie krótko. „Musisz oddać pożyczkę, nie łam się, wchodzimy!”. Wchodzimy!. Po trzech godzinach wędrówki pod obciążeniem, nie przedstawiamy zachęcającego widoku. Ja śmierdzę potem, kolega jakąś naftaliną przemieszaną ze stęchlizną. Jakże wiele dzieli człowieka od niewielkiej wydawałoby się kwoty dziesięciu złotych… Cóż nie mając tych pieniędzy, nie mam możliwości powrotu. Karnie idę za towarzyszem. Ku mojemu zdumieniu, to ja pierwszy sprzedaję album. Kosztuje równe sześćdziesiąt złotych. Z tego dwanaście jest moje. Dziesięć od razu ląduje w kieszeni kolegi. Idziemy dalej… Kolejne dwa pokoje „padają łupem” współpracownika. Zaglądamy tam. Jasne pokoje, komputery, uśmiechnięte twarze kobiet i mężczyzn. Oto miejsce do pracy!. Na moment rozpływam się w marzeniach, widząc swoją osobę za takim biurkiem.\nZapada chwila ciszy. Nie przerywam jej. Mój rozmówca spogląda przez długą chwilę w okno i mówi z ożywieniem.\n— Wie pan, wtedy zrozumiałem, jak niewiele potrzeba, by człowieka ogarnęła radość, by przez chwilę poczuć nadzieję… — oczy mężczyzny szybko jednak gasną, gdy kontynuuje swoją wypowiedź.\n— Na korytarzy trafiamy na niską, korpulentną kobietę po czterdziestce. Wyprasza nas, wskazując na tablicę z zakazem akwizycji. Są rozwieszone na każdym piętrze. Nie wdaję się w rozmowę, ale mój współpracownik, rozochocony wynikami sprzedaży nie chce rezygnować. Gdy próbuje dyskutować, kobieta kończy sprawę krótko. „Wypieprzać cholerne obszczymury, albo wezwę straż miejską!”. Drzwi niektórych pokoi uchylają się. Na tym piętrze jeszcze nie byliśmy, więc twarze w najlepszym razie wyrażają zniechęcenie, w większości zaś spojrzenia z gatunku takich, jakimi częstuje się rozgniecione psie odchody na chodniku. Krzyk wzmaga się, ktoś biegnie z telefonem. Dopiero wtedy mój towarzysz kapituluje. Zostajemy wręcz wyrzuceni. Kilka dodatkowych bluzg leci w naszym kierunku. Nigdy wcześniej i nigdy później nie czułem się tak upokorzony. Bez możliwości obrony, zostałem zdeptany przez kogoś, kto miał prawdopodobnie gorszy dzień. Mój współpracownik idzie dalej, jakby nic się nie stało. Przechodzimy koło dworca PKS. Widzę kilka staromodnych telefonów na monety. O dziwo, działają!. Kolega ćmi papierosa, ja dzwonię do znajomego matki, posiadającego samochód. Nie mam nikogo bliższego. Na całe szczęście jest pod telefonem. Krótka wymiana zdań. Mówię gdzie jestem, jeśli nie wrócę do końca dnia, przyjedzie po mnie. Jeden kamień z serca. Aż lżej się robi na duszy. Współtowarzysz chce handlować dalej. Rozpoczynam krótką rozmowę. Koniec z obnośnym handlem, wchodzeniem po chamsku wszędzie gdzie się da. Chce — proszę bardzo, niech robi to sam. Plecak wypełniony towarem, ląduje u jego stóp. Szybko dochodzimy do porozumienia. Dalsza sprzedaż jest realizowana już tylko przez mojego kolegę. Umowa jest prosta. Ja noszę, on sprzedaje, zysk dzielimy w proporcjach dwadzieścia pięć procent do siedemdziesięciu pięciu. Chcę już tylko dotrwać do końca dnia. W trakcie krótkiej rozmowy okazuje się, że „hurtownia” składa się z magazynu i gabinetu prezesa. Że wszyscy poza „prezesem” pracują w niej na czarno, rozliczając się po powrocie za każdą książkę, sprzedaną lub uszkodzoną w transporcie. Krótka analiza kosztów i zysków. Największe szanse na zysk ma kierowca. Cztery osoby po dwadzieścia złotych — a w tej cenie robi się dwie nasze trasy. Pozostali, jak uśmiechnie się szczęście, lub przychylność ludzka. Ostatecznie kończymy w cukierni. Zarobek za cały dzień to sześćdziesiąt złotych na dwóch. Z tego otrzymuję piętnaście. Dziesięć inkasuje pijany jak bela kierowca, gdy przychodzi czas powrotu. Mówię, że wsiądę do Poloneza, tylko wtedy, gdy ja poprowadzę. Gość wali się na tylną kanapę. Kurs powrotny zaliczamy razem z wymiotami na kolegów z tyłu. Docieramy do „hurtowni”. Tam bez mrugnięcia okiem rozliczamy się z samym „prezesem”. Usłyszawszy, że jestem „obiecującym” nabytkiem, oznajmiam, że w tym biznesie już popracowałem i oddalam się, trzymając w dłoni całodzienny zarobek w wysokości pięciu złotych…\nPiję kawę patrząc na mego rozmówcę. Wydaje się myśleć nad doborem słów i poszukiwać dawno zapomnianych obrazów. Wstaje i podchodzi do okna. Kontynuuje opowiadanie patrząc przez okno na uliczny ruch poniżej.\n— Znam to hasło, „żadna praca nie hańbi”. Być może. Ale upokorzenie, świadomość, że po raz kolejny człowiek został perfidnie wykorzystany jest trudna do zniesienia. Zwłaszcza dla młodego chłopaka, któremu zabrakło trochę szczęścia w życiu. Zabrakło tej przysłowiowej iskry, popychającej wszystko do przodu. Wcześniej czy później przychodzi gniew i złość na tych co „mają”. Na pracodawcę, wykorzystującego słabą pozycję przetargową młodego, niedoświadczonego człowieka. Obok świat toczy się swoim rytmem, ty zostajesz wykluczony już na samym początku. Nie dlatego, że nie starasz się, że nie chcesz. Tak po prostu się dzieje. Stąd nie ma we mnie tej zaciekłości sporej części społeczeństwa, gdy pokazuje się przestępców, opisuje się ich występki. Być może ich drogi na dno nikt nie powstrzymał. Nie trafiła się ta jedna jutrzenka nadziei, punkt zaczepienia. Społeczeństwo olewało ich, gdy próbowali uczciwie zarobić pieniądze i normalnie żyć. Teraz osądzają ich, nie wiedząc, jakie piekło przeszli, gdy my sobie smacznie spaliśmy w ciepłych łóżkach… — mój rozmówca wraca na fotel i z przepraszającym uśmiechem dodaje.\n— Zazwyczaj nie usprawiedliwiam nikogo. Większość bandytów to oczywiście szubrawcy. Saksy nauczyły mnie jednak, że nie można oceniać ludzi pochopnie. — rozsiada się wygodniej i snuje opowieść.\n— Kolejne tygodnie pozbawiły mnie reszty złudzeń co do jakiejkolwiek umowy o pracę. Wróciłem do zajęć dorywczych, gdziekolwiek i kiedykolwiek. Gdy dostałem przez znajomych „cynk” o zajęciu w składzie budowlanym, stawiłem się tam najszybciej jak się dało. Praca rzeczywiście była. W firmie zepsuł się wózek widłowy, a przenosić towar trzeba. Płaca niezła jak na tamten czas, niemal równa etatowcowi, wypłacana w dniówkach — po prostu marzenie. Miesiąc tej mordęgi dobrze czułem w plecach. Ręce mdlały, ale człowiek miał pracę!. Nie było umowy, ale właściciel był pierwszym facetem uczciwie płacącym za każdą przepracowaną godzinę. Wydawało się, że właśnie trafiła się kura znosząca złote jaja. Ta iskra, kierująca mnie na ścieżkę wznoszącą w życiu. Trwało lato. Miałem podstawy by sądzić, że zakotwiczę się tu przynajmniej do jesieni. Mimo zmęczenia, w domu zacząłem powtarzać szkolne regułki niemieckiego. Z kalkulacji wynikało, że zarobię wystarczająco na kurs językowy, by ruszyć na podbój Zachodu. Niestety wszystko co dobre, szybko się kończy. Tak było też z pracą na składzie. Na początku czerwca wózek został naprawiony, a ja wraz z trójką pozostałych nieszczęśników zostałem odesłany, z opcją „powrotu, jeśli tylko będzie pan nam potrzebny”. Znałem ten zwrot z kilkunastu rozmów. Doskonale znałem jego przesłanie. „Tą współpracę już zakończyliśmy”. Mając niewielką, odłożoną sumę, ruszyłem w rajd po wszystkich potencjalnych miejscach pracy. Rozdałem z pięćset CV, starając się rozmawiać z osobami decyzyjnymi, o ile udało się przedrzeć przez cerbery czyhające w głębi sekretariatów. Telefon od właściciela składu po miesiącu, przyjąłem z ogromnym zdumieniem. Pierwszy raz zdarzyło się, że ktoś zadzwonił w temacie zatrudnienia. Zdziwienie powiększył fakt, że poinformował o pracy na zachodzie. Znajomy właściciela firmy prowadził nabór do pracy na plantacjach, na południu Włoch. Po początkowej euforii ogarnął mnie niepokój. Był to czas, gdy gazety szeroko rozpisywały się o Polakach koczujących w austriackich lasach. O naszych rodakach odnajdywanych na „niewolniczych” farmach Anglii i Niemiec. Podziękowałem za informację, ale przyjąłem ją z rezerwą. Chciałem, żeby ten telefon okazał się jaskółką, zwiastującą wiosnę w moim życiu, ale nauczony wcześniejszym doświadczeniem, postanowiłem to sprawdzić. Przeglądałem prasę ogólnopolską, potem regionalną. I natknąłem się na ogłoszenie o organizowanym wyjeździe do Włoch. Informację tą potwierdziła prasa lokalna. Po naradzie ze znajomymi i zasięgnięciu ich opinii, podjąłem decyzję — do odważnych świat należy!.\nCisza, aż brzęczy w uszach. Mój rozmówca wykrzywia usta w ironicznym geście. Teraz spogląda mi prosto w oczy. Chłód jego spojrzenia jest znaczący. Przebijające przezeń szyderstwo — oczywiste.\n— Wie pan — kontynuuje — przekonałem się, że ten banalny zwrot głosi wiele prawd. O najważniejszej przekonałem się na własnej skórze. Do odważnych świat należy, ale ryzykować musimy w konkretnym, dobrze wybranym momencie. — Pije kawę i wzdychając głęboko, mówi dalej spokojnym, cichym głosem.\n— Następnego dnia po telefonie, uzbrojony w gazety, ruszam do składu budowlanego. Mam szczęście, trafiam na właściciela. Krótka wymiana zdań i bingo!. Potwierdza numer telefonu z lokalnej gazety, wszystkie zawarte tam informacje. Chwilę rozmawiamy po czym pada magiczna liczba do stu euro dniówki. Oczywiście praca jest ciężka, wymagająca wielu godzin fizycznej pracy. „Pomyślałem o tobie, bo dawałeś sobie doskonale radę” chwali właściciel składu. Zarobki rozpalają wyobraźnię. W firmie pojawia się szczupły chłopak. Był, zarobił i wrócił. Ma jakieś sprawy do właściciela, więc żegnają się i idą na zaplecze. Naładowany pozytywną energią wędruję do domu i dzwonię na podany w gazecie numer telefonu. Zgłasza się męski baryton. Wyjaśnia rzeczowo warunki. Zapewnia transport z Polski do Włoch. Po dotarciu na miejsce, organizuje pracę bezpośrednio u włoskich pracodawców. Nie ma żadnych firm pośredniczących, pleniących się wówczas jak grzyby po deszczu, zabierające emigrantom nawet połowę ciężko wypracowanej pensji. Na pytanie o schronienie odpowiada — zapewniamy również i to. Nie ma wielu wygód, śpi się w wieloosobowym pokoju, ale jest łazienka, wspólna kuchnia. „W końcu nikogo tam nie wożę na wypoczynek”. Potwierdza również stawkę maksymalną, jest szansa na zarobki dniówki, w wysokości stu euro. Nie jest to proste, praca jest na akord, ale są tacy, co potrafią tyle wziąć za dzień harówki. Przyjazny ton głosu mężczyzny, jego otwartość, nieukrywanie tych ciemniejszych stron pracy za granicą, rozwiewają ostatnie wątpliwości. Oto pojawiła się prawdziwa szansa!. Nie na wegetację, za oszukane grosze. Nareszcie szansa na zarobek. Okupiony być może pracą w pocie czoła, ale nagroda była równie znaczna. Mimo niepokoju rodziców, zwłaszcza matki, podejmuję decyzję. Zaryzykuję!. Pakuję się na długi, przynajmniej półroczny wyjazd. Nie zabiera to wiele czasu. Większym problemem jest ostatni warunek, czyli opłacenie przejazdu i pośrednictwa Organizatora. Zgodnie z informacjami otrzymanymi podczas rozmowy telefonicznej, koszt to trzysta euro. Wówczas przyzwoita miesięczna pensja, znajdująca się całkowicie poza moim zasięgiem. Pamiętałem jednak, że w Afryce czasem całe wioski składały się, by wypuścić jednego emigranta na Zachód. Desperacka akcja wśród znajomych moich i rodziców i ich znajomych. Wreszcie jeden z nich udziela mi nieoprocentowanej pożyczki. Otrzymuję numer konta, gdzie w ciągu pół roku, mam we Włoszech przelać pieniądze. Pożyczkodawca, zażywny pan po pięćdziesiątce, stary znajomy rodziców, życzy mi szczęścia. Nie nalega na szybki zwrot pożyczki. To pieniądze, które będą mu potrzebne dopiero po Nowym Roku, na leczenie. To ujmuje niesamowicie za serce. Nie każdego stać na taki gest. Dzwonię ponownie, ale Organizator wyjazdów jest już na trasie. Umawiam się na następny „transport”, który ma się odbyć za tydzień. Siedem dni euforii, umysł wypełniony obrazem stabilizacji, może założenia firmy za odłożone pieniądze, inwestycji w swój rozwój, w wiedzę, w drugi kierunek studiów, który pozwoli normalnie funkcjonować w społeczeństwie.\nWreszcie przychodzi Czwartek. Telefonicznie upewniam się, że miejsce w samochodzie na mnie czeka. „Wszystko nagrane, pojawisz się dziś około szesnastej, w umówionym punkcie i jedziemy”. Zapowiadała się podróż marzeń. Podróż dwoma samochodami. Pięcioosobowe kompakty zapewnią podstawowe wygody i dostarczą nas na miejsce. Zarzucam więc torbę podróżną na plecy i pożegnawszy rodziców idę przed blok. Autobusem tarabanię się do centrum. Ku swojemu zdumieniu, wysiadając, spotykam kolegę. Odprowadza mnie na miejsce spotkania. Zasypuję go potokiem słów. Świadomość, że za dwa dni zacznę zarabiać naprawdę konkretne pieniądze, przypomina upojenie alkoholowe. Szumi, choć procentów we krwi nie ma. Odchodząc, kolega wciska mi w dłoń sto pięćdziesiąt złotych. Bronię się przed tym, ale ten nalega, mówiąc żartobliwie „zwrócisz z procentem zaraz po powrocie”. Żegnamy się serdecznie. Dopiero wtedy zauważam stojącego obok osiemnastolatka. Też ma wypchany bagaż. Krótka rozmowa i wszystko się wyjaśnia. Jedziemy razem. Od razu robi się cieplej przy sercu. Dyskusja toczy się oczywiście wokół oczekującej nas pracy…\nTu następuje przerwa. Gospodarz robi nam drugą kawę, zwilża wyschnięte gardło. Widać, że wkraczamy w trudniejsze rejony tej historii, choć stara się ukryć swe reakcję za szerokim uśmiechem.\n— To rzeczywiście prawda. W podróży, w trudnych warunkach, szybciej nawiązują się przyjaźnie, wspólny cel skupia ludzi. Ten przypadek nie był inny. Chłopak, podobnie jak ja, zapożyczył się. I jak ja, chce pozostać na saksach co najmniej pół roku. Umawiamy się na wzajemne wsparcie. Pojawiają się kolejni podróżnicy. Dwie babki po pięćdziesiątce i mężczyzna, również w ich wieku. Z nimi nie nawiązujemy bliższego kontaktu, bowiem przyjeżdżają samochody. Pojawia się pierwsza „quasi” niezgodność. Opel Corsa może i jest kompaktem, ale trasa do południowych Włoch, wypełnionym autem tej klasy może być cokolwiek męcząca. Jest też i Organizator, a zarazem Przewodnik. Postawny mężczyzna, krótko ostrzyżony, przed czterdziestką. Jego zadziorna pewność siebie w jakiś sposób uspokaja. Choć niewielki samochód przysiada ciężko pod obciążeniem naszych bagaży, nie ma żadnych zastrzeżeń. Ku mojej uldze, starsi pakują się do drugiego auta, sportowego Nissana, który najlepsze lata ma już dawno za sobą. Wsiadamy do samochodów, gdy pojawia się jeszcze jedna uczestniczka podróży. Dosiada się do nas. Ja ląduję na przednim siedzeniu i ruszamy w podróż. Serce bije z radością. Oto skończył się czas beznadziei i szarości. Jadę z nadzieją na nowe, lepsze życie!!!\nPoczątek drogi — czechy\n— Jedziemy do granicy. Nawiązuję rozmowę z naszym kierowcą. Okazuje się całkiem skory do dyskusji. Rozmowa szybko schodzi na tematy uprawnień do prowadzenia pojazdów, który w miarę zręcznie omijam. Docieramy do ostatniej stacji benzynowej na trasie przed granicą, gdzie czeka na nas niespodzianka. Drobny, szczupły mężczyzna, kolega naszego kierowcy. Jedzie razem z nami — jak mówi, „chce zobaczyć trochę świata”. Bezceremonialnie zajmuje moje miejsce. Kierowca z uśmiechem stwierdza, że zmieścimy się na tylnej kanapie, gdzie oprócz dwójki pasażerów, leży też jedna z podróżnych toreb. Jakoś tam się upychamy.\nSpoglądam na swego rozmówcę. Moja twarz wyraża zwątpienie. Opowiadający jest postawnym mężczyzną o szerokich barach. Ciężko mi jest sobie wyobrazić dwóch takich osobników na tylnej kanapie Corsy.\n— Nogi zdrętwiały mi po dziesięciu minutach podróży — wyjaśnia mężczyzna, mrużąc oczy, jakby przypomniał sobie te uczucia. — Wybawieniem staje się przejście graniczne, gdzie musimy wysiąść. Celnik sprawdza w dowodzie rejestracyjnym ilość osób, nie mogąc się nadziwić, jak się tam zmieściliśmy. Myśl o powrocie do ciasnego wnętrza budzi we mnie sprzeciw. Krótka rozmowa z Przewodnikiem, podczas której przyznaję się do posiadania prawa jazdy. Sytuacja zmienia się diametralnie. Siadam za kółkiem, nogi mogą odpocząć. Nasz dotychczasowy kierowca ląduje na siedzeniu pasażera, a jego szczupły kolega z tyłu. Jedziemy dalej i rozmowa schodzi na Włochy i pracę. Kolega Organizatora w pewnym momencie wyrywa się z informacją o dniówce. On słyszał, że maksymalna kwota, jaką można zarobić, to pięćdziesiąt Euro. Przyjmuję to ze spokojem. Traktowałem te sto Euro dziennie jako wynik maksymalny. Pięćdziesiąt Euro dniówki, przy sześciu dniach pracy to znakomity wynik. Zwłaszcza, gdy nie trzeba płacić za mieszkanie…\nZapada noc. Prowadzę, kierowany przez naszego Przewodnika. Doskonale zna trasę, widać, że jedzie nie pierwszy raz. Opowiada szczegóły swego wypadu do Pragi, do nocnych klubów. Razem z kolegą omawiają zalety i wady Czeszek. Powoli jednak rozmowy cichną. Gdy wyjeżdżamy na trasę wiodącą wprost do austriackiej granicy, usypiają wszyscy poza mną. Mam kierować się na przejście graniczne. Czeskie drogi były tam dobrze oznakowane, więc Organizator może odespać bez ryzyka, że się zgubimy. Drugie auto jedzie za nami. Wspólnik Organizatora nie zna trasy w ogóle. W przeciwieństwie do naszego kierowcy, ten jest starszym, zarośniętym na twarzy mężczyzną, nie budzącym cienia zaufania. Trzyma się blisko, czasami aż za blisko, zapewne w obawie, że zgubię mu się gdzieś za zakrętem. Nic takiego się nie wydarza. Do przejścia docieramy krótko po północy. Tuż przed wjazdem otrzymujemy polecenie od Przewodnika — „Jeśli będą pytać, mówcie, że jedziemy na pielgrzymkę do Rzymu, łykają to jak pelikany..”. Przechodzimy przez czeską kontrolę i zatrzymujemy się w strefie bezcłowej. Dopiero wtedy drugi kierowca zamienia ze mną kilka słów, żaląc się na zmęczenie i brak zmiennika…\nMężczyzna przerywa i patrząc gdzieś w przestrzeń pyta mnie drżącym głosem.\n— Wie pan, nigdy nie myślałem o przewidywaniu przyszłości, sprzyjaniu szczęścia inaczej, jak o przesądach. Wtedy, mimo odpychającej aparycji tego człowieka, podtrzymałem tą rozmowę, mało tego, ja zacząłem pytać o szczegóły. Jakbym wiedział, że od niego zależy mój przyszły los… — ukradkiem wzruszam ramionami, pilnie notując dalszą część opowieści. Znikł gdzieś spokojny, bezosobowy ton. W słowa wdziera się pasja.


– wiadomości z innych zakątków świata – | xebola\nSą na to dowody. Zamieściła je na stronie Stowarzyszenia STOP NOP jego założycielka, Justyna Socha. Stowarzyszenie dotarło do dokumentu przedstawiającego strategię szpitala Alder Hey na lata 2012-2022. Według niej, celem szpitala w Liverpoolu powinno być objęcie pozycji jednego ze światowych liderów w dziedzinie badań nad opieką zdrowotną dla dzieci. Z tego obszernego opracowania przestawiam jedynie tłumaczenie…\n30 kwietnia 2018 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\n10 wydarzeń z 2016 przemilczanych przez mainstream\nCiekawe, co George Orwell powiedziałby na temat minionego 2016 roku? Część najpopularniejszych w mainstreamie newsów albo mijało się z prawdą (tak jak w przypadku rzekomego „Holocaustu” we wschodnim Aleppo) albo nie było poparte solidnymi faktami (np. wpłynięcie Moskwy na wyniki wyborów prezydenckich w USA). Żeby było śmieszniej, te same środki masowego przekazu wyrażają głębokie obawy…\n9 stycznia 2017 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nRok 2016: Kto zyskał, a kto stracił na greckim kryzysie\nW tym tygodniu obchodzimy pierwszą rocznicę trzeciej z kolei pożyczki (od 2010) zaciągniętej przez Grecję. 20-21 sierpnia 2015 tzw. Trojka składająca się z wszechobecnej Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego oraz Międzynarodowego Funduszu Walutowego wymusiły na Atenach podpisanie trzeciego porozumienia ws. rozwiązania problemu greckiego zadłużenia. Na jego mocy Trojka pożyczyła Grecji 98 miliardów dolarów, przez co…\n5 września 2016 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nPoseł PiS: Wielką Brytanię w UE może zastąpić Turcja\nW środę 29.06.2016 gościem Sygnałów Dnia, porannej audycji radiowej Jedynki, był Bolesław Piecha – europoseł wybrany z list Prawa i Sprawiedliwości. Dzień wcześniej w Stambule w zamachu terrorystycznym zginęły 42 osoby. Prowadzący audycję nawiązał do tych wydarzeń oraz do Brexitu, który nadal wtedy zajmował wtedy czołówki gazet. Poniżej przytaczam fragment tej rozmowy: Dziennikarz: „Czy w…\n2 lipca 2016 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nIndonezja wprowadza kastrację i karę śmierci za pedofilię\nPrezydent Indonezji, Joko Widodio, zaostrzył kary dla pedofilów. Dotychczas groziło im maksymalnie do 14 lat więzienia. Obecnie będzie to albo kara śmierci albo chemiczna kastracja. Zapisy w dekrecie prezydenckim oznaczają, że nowe prawo wchodzi w życie ze skutkiem natychmiastowym, choć parlament może jeszcze cofnąć tę decyzję. Swoją uchwałą prezydent Widodo ściągnął na siebie krytykę wielu…\n19 czerwca 2016 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nKontynuacja NATO, po tym jak w 1991 upadł Układ Warszawski, to czyste szaleństwo, które nieuchronnie prowadzi świat ku III Wojnie Światowej. Obecnie przyczyną tej wojny może być Turcja, członek NATO, która planuje inwazję na sąsiadującą Syrię. Popiera ją Rada Współpracy Krajów Zatoki Perskiej, w tym największy kupiec amerykańskiej broni: Arabia Saudyjska. Ankara zaczęła już nawet…\n16 lutego 2016 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nNajbiedniejszy prezydent świata: Bogaci nie powinni rządzić\nCzy kochasz pieniądze i chcesz z ich pomocą kontrolować świat? Jeśli tak, to prawdopodobnie nie spodoba się Tobie wypowiedź byłego prezydenta Urugwaju, Jose Alberto „Pepe” Mujica Cordano, na temat bogatych ludzi w polityce. „Wymyśliliśmy coś, co nazywa się demokracją pośrednią” – powiedział prezydent Mujica w udzielonym niedawno wywiadzie – „A zatem moim zdaniem ci, którzy…\n28 grudnia 2015 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nNa drodze do przebudzenia – dla tych, co odrzucają świat iluzji\nJedną z największych trudności, jaka stoi na drodze do wolności, jest nauka samodzielnego myślenia, niezależnie od tego, co myślą inni. Instynktownie czujesz, że tak naprawdę to nikomu na Tobie nie zależy tak bardzo, jak Tobie na sobie samym. Mimo to nadal pytasz innych, co jest najlepsze dla Ciebie, zamiast zapytać siebie. Dzieje się tak dlatego,…\n2 października 2015 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\n„Tak zwana „migracja” ludności do Europy i Ameryki nie jest przypadkowa. Jest to część planu Komisji Trójstronnej na wprowadzenie chaosu, który, oczywiście, będzie wymagał zmilitaryzowanej odpowiedzi policji w celu „przywrócenia porządku”, a przy okazji pozbycia się resztek wolności. Wszystkie ważne decyzje podejmowane w amerykańskiej polityce są inicjowane przez członków Komisji, którzy mogą działać nawet wewnątrz…\n25 września 2015 in - wiadomości z innych zakątków świata -.\nDoradca premiera Australii: Globalne ocieplenie to mistyfikacja, a ONZ chce wprowadzić Nowy Porządek Świata\nMaurice Newman jest przewodniczącym Rady Przedstawicieli Biznesu działającej przy premierze Australii, Tonny’m Abbott’cie, i jego głównym doradcą w tych kwestiach. W zeszły piątek (8 maja 2015), na łamach gazety The Australian, Newman opublikował artykuł. Stwierdza w nim, że globalne ocieplenie to mistyfikacja ONZ, którą organizacja wykorzystuje w celu zniszczenia demokracji oraz wprowadzenia Nowego Porządku Świata i…\n18 Maj 2015 in - wiadomości z innych zakątków świata -.


Wiadomości / 10.03.08, 13:20 / Powrót\nJacek Karnowski: Panie marszałku, „Polska nie będzie frajerem” – tak mówił na spotkaniu z Polonią premier Donald Tusk przed rozmowami z Georgem Bushem i oczywiście o tarczy. Czego pan się spodziewa po tej wizycie?\nMarek Borowski: Wizyta prawdopodobnie będzie miała na celu omówienie kilku spraw – i tych związanych z NATO, z poszerzeniem NATO, i tych związanych z obecnością polskich wojsk w Afganistanie, i jeszcze w Iraku. Ale najważniejszy temat to niewątpliwie jest tarcza. Tutaj akurat, jeśli chodzi o Socjaldemokrację Polską i Sojusz Lewicy Demokratycznej, my jesteśmy przeciwni tej koncepcji zwiększania, w cudzysłowie, bezpieczeństwa globalnego. Jeśli chodzi o Polskę, to obecność tarczy w Polsce w ogóle zmniejsza bezpieczeństwo Polski. W związku z tym my raczej... nie raczej, a na pewno oczekujemy od Donalda Tuska, że te wszystkie elementy uwzględni w tych rozmowach i tak będzie je prowadził, aby w każdym razie z tą administracją żadnych kontraktów nie podpisywać, ponieważ cała ta koncepcja Busha jest mocno dyskusyjna, przez demokratów jest bardzo sceptycznie traktowana. Kto będzie rządził za pół roku w Stanach Zjednoczonych, to się okaże, nie wiadomo, czy w ogóle podtrzyma tę koncepcję ...\nPolskie Radio I - 10 lutego 2008


wydarzenia 13/14 – Zespół Szkół Fototechnicznych\nZAKOŃCZENIE ROKU SZKOLNEGO 27 CZERWCA (piątek) klasy: I TA,B,C,D,E i IZF godz. 9:00 sala projekcyjna godz. 10:00 spotkanie z wychowawcą klasy: II TA,B,C,D,M ; III TA,B,C,M i II ZF godz. 10:00 sala projekcyjna godz. 11:00 spotkanie z wychowawcą DNI WOLNE OD ZAJĘĆ DYDAKTYCZNYCH 23 czerwca – dni wolne dla […]\nW roku szkolnym 2013/2014 konkurs na najbardziej aktywną klasę oraz jej gablotę wygrała klasa 1TD. Nagrodę ufundowała Rada Rodziców przy ZSF, dofinansowując wycieczkę klasy. Wycieczka odbyła się do Puław i jako opiekun pojechała Pani Beata Skipirzepska oraz Zarząd SU. W planie wycieczki było zwiedzanie kompleksu pałacowego w Puławach […]\nDorośli pozazdrościli Dzieciom 30 maja 2014 pod hasłem „propagowania aktywności w drodze do zdrowia, piękna i sukcesu” odbył się pierwszy Wolski Dzień Dziecka dla Dorosłych. Imprezę zorganizowali dyrektorzy, nauczyciele i uczniowie wolskich szkół ponadgimnazjalnych. To niezwyczajne wydarzenie miało miejsce w Zespole Szkół Fototechnicznych przy ulicy Spokojnej w Warszawie, który na […]\nZamek Królewski 2014\nNasza szkoła po raz 5 uczestniczyła w projekcie „Fotograf Jego Królewskiej Mości”. Współpracujemy z panią kustosz Agnieszką Lichacz od 2010 r. Jest ona osobą pełna ciepła i energii. Można od niej zawsze usłyszeć dobre słowo opisujące prace uczniów. Zaraża nas swoją pasją. To dzięki temu uczniowie klas 2 technikum tak […]\nZespół Szkół Fototechniczny jest partnerem Stowarzyszenia Rodziców na Rzecz Pomocy Szkołom „Przyjazna Szkoła”, organizacji Pożytku Publicznego, która korzystając z 1% Państwa podatków wspiera finansowo swoich zarejestrowanych partnerów. Po wypełnieniu wniosku o dofinansowanie i podpisaniu umowy ze Stowarzyszeniem w lipcu 2013 r. otrzymaliśmy dofinansowanie w kwocie 7000 zł Pieniądze zostały przeznaczone […]


Kto podlega prawu | Prawo dla każdego\nDodany: 2011-02-16 10:49:09\nObecne przepisy prawa w wielu kwestiach jak zauważymy czytając je są niejednoznaczne. W większości przypadków odsyłają do innych. Dzieje się tak dlatego, ponieważ gałęzie prawa przenikają się wzajemnie.\nNie ulega jednakże wątpliwości fakt, iż prawu podlega nie tylko radca prawny olsztyn, który jest zaznajomiony z przepisami. Podlegają mu również wszyscy obywatele, zamieszkujący na terenie państwa jak również określonego województwa. W tym przypadku będą podlegać prawu miejscowemu, a więc przepisom odnoszącym się właśnie do danej miejscowości.\nOczywiście to nie wszystko. Każdy prawnik częstochowa wie również doskonale o tym, iż prawem jest również zwyczaj, który bezpośrednio łączy się z zasadami współżycia społecznego, które w niektórych przypadkach mogą w znaczący sposób ułatwiać obcowanie z przepisami. Nie bez znaczenia jest to, że prawo obowiązuje wszystkich. W jego strukturach wyróżnia się bowiem przepisy obligatoryjne, które muszą być przestrzegane bezwzględnie jak również fakultatywne, których nie spełnienie nie będzie pociągać za sobą kary. Więcej informacji na ich temat może udzielić radca prawny szczecin, jako osoba która na co dzień obcuje..\nDodaj nowy komentarz do artykułu Kto podlega prawu\nPrawo ściśle precyzuje, kogo dotyczy dany przepis. Zobacz kto podlega prawu?


Poznań. Prokuratura: Zawieszenie flagi w kolorze tęczy na pomniku nie może być uznane za zniewagę\nPoznań. Prokuratura: Zawieszenie flagi w kolorze tęczy na pomniku to nie zniewaga\nUZ 14.08.2020 07:50\nPoznańska prokuratura podjęła decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie zawieszenia tęczowej flagi na pomniku Adama Mickiewicza. W uzasadnieniu stwierdzono, że czyn ten nie może zostać uznany za zniewagę.\nTęczowa flaga zawisła na pomniku Adama Mickiewicza podczas wieczornego happeningu w niedzielę 9 sierpnia. Jak informuje "Gazeta Wyborcza", policja nie otrzymała żadnego zawiadomienia w tej sprawie i nie podjęła działań z urzędu. W poniedziałek sprawą zainteresowała się jednak prokuratura na poznańskim Starym Mieście i kazała policji przeprowadzić czynności w sprawie znieważenie pomnika.\n"Prokuratura powołała się na przepis, który w wypadkach niecierpiących zwłoki pozwala policji bez wszczynania śledztwa zabezpieczyć ślady i dowody przestępstwa, w szczególności przeprowadzić oględziny lub przeszukania. Policja zabezpieczyła nagrania z miejskiego monitoringu, a całe zdarzenie opisała w notatce służbowej" - relacjonuje "GW".\nProkuratura miała pięć dni na to, aby podjąć decyzję o wszczęciu śledztwa. Prokuratorka Magdalena Włodarczak zadecydowała w czwartek 13 sierpnia, że postępowanie zostaje umorzone.\n"Zawieszenie flagi w kolorze tęczy na pomniku nie może być uznane za zniewagę" - napisała w uzasadnieniu decyzji.\nProtesty po aresztowaniu Margot. Na pomnikach zawisły tęczowe flagi\nAktywiści LGBT w całej Polsce wieszali tęczowe flagi na pomnikach po wydarzeniach w Warszawie. Po tym, jak media obiegła informacja o planowanym zatrzymaniu Margot, w stolicy wybuchły protesty, które sprzed siedziby Kampanii przeciw Homofobii przeniosły się na Krakowskie Przedmieście. Decyzja o dwumiesięcznym areszcie zapadła po tym, jak kilka tygodni wcześniej Margot uszkodziła furgonetkę obklejoną homofobicznymi hasłami i wdała się w szarpaninę z jej kierowcą, który w wyniku tego zdarzenia doznał niegroźnych obrażeń. Wieszanie tęczowych flag na pomnikach miało być m.in. gestem solidarności wobec aresztowanej.\nŁukasz Kachnowicz, gej i były ksiądz: wasz ból nie jest większy niż nasz


OBR CTM S.A. – twórca okrętowego systemu walki dla Kormoranów - Defence24\nOBR CTM S.A. – twórca okrętowego systemu walki dla Kormoranów\nFot. OBR CTM S.A.\nokrętowy system walki\nProgram budowy niszczyciela min typu Kormoran II to niewątpliwy sukces polskiego przemysłu zbrojeniowego – sukces tym większy, że okrętowy system walki (OSW) SCOT-M (Ship COmbat Tactical – Minehunter), a więc tak naprawdę mózg i układ nerwowy okrętów został opracowany w Polsce, przez wchodzący w skład Polskiej Grupy Zbrojeniowej Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Centrum Techniki Morskiej OBR CTM S.A. (OBR CTM S.A.) z Gdyni.\nBME 2018: Ochrona, łączność i morska integracja z OBR CTM\nOBR CTM S.A. miał już doświadczenie w tego rodzaju programach, od lat prowadząc prace w dziedzinie systemów dowodzenia przeznaczonych przede wszystkim dla Marynarki Wojennej RP. Efektem programu pk. „Pstrokosz” były wprowadzone w latach 1997-2001 na trzech okrętach przeciwminowych projektu 206FM pierwsze w Polsce okrętowe systemy dowodzenia i kierowania uzbrojeniem broni podwodnej pierwszej generacji. Na początku lat 2000 powstał system kierowania uzbrojeniem broni podwodnej „Bełtwa” (drugiej generacji) dla niszczycieli min projektu 206 FM i trałowców projektu 207.\nRównolegle z pracami dotyczącymi działań minowych OBR CTM S.A. prowadził prace pozwalające na tworzenie OSW dla okrętów innych klas – w tym przede wszystkim dla małych okrętów rakietowych oraz korwet. Efektem tego były m.in.:\nrozpoczęcie na początku 2008 r. nowej pracy badawczej Oszmin (wykonanie demonstratora technologii „Systemu zarządzania walką okrętu obrony przeciwminowej”);\nbudowa systemu SCOS przeznaczonego dla korwety ORP „Kaszub”;\nwykonanie eksportowego systemu zarządzania walką MGS1241 dla małych okrętów rakietowych projektu 1241RE.\nZweryfikowane wyniki pracy Oszmin stały się później bazą dla systemu zarządzania walką SCOT-M opracowanego dla potrzeb programu niszczyciela min typu Kormoran II, w ramach którego buduje się obecnie, z udziałem OBR CTM S.A. w stoczni Remontowa Shipbuilding w Gdańsku drugi i trzeci okręt w serii.\nSCOT-M z założenia ma pozwolić na integrację wszystkich podsystemów okrętowych, a w tym: środków zwalczania celów powietrznych, nawodnych, podwodnych oraz zagrożeń asymetrycznych, środków obserwacji technicznej, systemu łączności oraz zintegrowanego systemu nawigacyjnego (w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pływania, monitorowania aktualnego położenia geograficznego i parametrów ruchu okrętów). OSW na Kormoranie ma dodatkowo możliwość wymiany informacji z zewnętrznymi systemami dowodzenia i kierowania, tworzenie rozpoznanego obrazu sytuacji taktycznej, przetwarzanie otrzymanej informacji i proponowanie różnych wariantów realizacji zadań (wspomagając planowanie misji i podejmowanie decyzji, symulację działań oraz ich rejestrację).\nSCOT-M można przyrównać do dobrze działającego organizmu. Jego układem nerwowym są linie kablowe i światłowodowe, którymi na okręcie połączono praktycznie wszystkie urządzenia i systemy. W jedną stronę płyną nimi informacje od czujników i sensorów o wykrytej sytuacji oraz dane dotyczące stanu monitorowanych urządzeń. Z drugiej zaś strony przekazywane są sygnały sterujące, które nie tylko zapewniają prawidłowe działanie okrętu i wykonanie zadania, ale również decydują o jego bezpieczeństwie.\nMózgiem okrętu są serwery i komputery lokalne, które realizują wszelkie obliczenia, komasują i rejestrują informacje, pomagają w nadzorowaniu pracy poszczególnych podsystemów oraz wspomagają załogę w wypracowaniu decyzji. O skomplikowaniu oprogramowania stworzonego dla ich potrzeb może świadczyć liczba linii kodu opracowanego w OBR CTM, która w przypadku systemu SCOT-M przekroczyła 3,2 miliona.\nSercem okrętu jest BCI (Bojowe Centrum Informacyjne), do którego spływają wszystkie dane i gdzie są one wykorzystywane do realizacji zadań. To właśnie w BCI odbywa się tworzenie „zrozumiałego dla załogi” zintegrowanego obrazu sytuacji taktycznej z danych spływających od własnych sensorów oraz źródeł zewnętrznych. Są to bardzo często informacje o tych samych obiektach, które trzeba szybko kojarzyć i uaktualniać. System SCOT-M wspomaga operatorów w identyfikacji i klasyfikowaniu tego co zostało wykryte, jak również przygotowuje propozycje scenariuszy np. przeciwdziałania zagrożeniom. Zadania te są realizowane w oparciu o ciągle spływające dane nawigacyjne, pogodowe i z podsystemów okrętowych.\nBCI jest także miejscem, skąd może być zdalnie kontrolowany praktycznie cały okręt, z siłownią włącznie. Natomiast wykorzystując systemy łączności radiowej (w tym satelitarne), w miejscu tym można również organizowane współdziałania w ramach grup okrętowych – w tym zespołów sojuszniczych.\nSCOT-M to z założenia system perspektywiczny. Został on więc od razu przygotowany na integrację w przyszłości różnego rodzaju bezzałogowych systemów nawodnych - w tym bezzałogowego systemu trałowego. Według OBR CTM S.A. taką skalowalność, otwartość i duże możliwości konfiguracyjne uzyskano dzięki zastosowaniu architektury modułowej, pozwalającej na dołączanie nowych urządzeń (efektorów i sensorów) za pośrednictwem okrętowej szyny danych.\nSCOT-M został dodatkowo tak zaprojektowany, by można go było wykorzystać przy tworzeniu OSW na okręty innych klas. Dlatego w systemie tym wyróżniono niezmienną część, łatwą do przetransferowania, która jest ściśle powiązana z cyberbezpieczeństwem i według OBR CTM S.A. „odpowiada m.in. za współdziałanie w układzie narodowym i koalicyjnym, za bezpieczeństwo informacji, a także za stałe elementy zadaniowe realizowane przez okręty MW RP”.\nTa część systemu została tak zaprojektowana, by można było do niej później dokładać część „specjalistyczną” – charakterystyczną dla danej klasy, typu a nawet egzemplarza okrętu. W przypadku niszczycieli min typu Kormoran II jest to np. blok podsystemu sterowania komplementarnymi platformami bezzałogowymi do zadań przeciwminowych. To właśnie dzięki niemu operatorzy w BCI mogą poprzez system SCOT-M sterować aż czterema rodzajami dronów i robotów podwodnych, które są na wyposażeniu Kormoranów oraz odbierać od nich informacje o ich stanie i dane z pokładowych sensorów.\nW BCI wykorzystywane są głównie konsole wielofunkcyjne (opracowane w OBR CTM S.A.), które teoretycznie mogą realizować każde zadanie, ale faktycznie wydzielono w nim dedykowane stanowiska dla operatorów, co upraszcza szkolenie i zgrywanie załogi.\nOBR CTM S.A. był wielokrotnie wyróżniany, za system SCOT-M otrzymując np. jeden z trzech równorzędnych „Bursztynowych Medalionów” w czasie targów Balt Military Expo w Gdańsku w czerwcu 2018 r. Jeszcze większą rangę miała Nagroda Prezydenta RP dla SCOT-M, jako produktu najlepiej służącego podniesieniu poziomu bezpieczeństwa żołnierzy, przyznana na zeszłorocznym Międzynarodowym Salonie Przemysłu Obronnego w Kielcach we wrześniu 2018 r. Jest ona tym cenniejsza, że wręczono ją na targach zasadniczo organizowanych pod kątem potrzeb Wojsk Lądowych, Wojsk Specjalnych i Sił Powietrznych. Rywalizację wygrał jednak produkt ewidentnie morski, przeznaczony dla okrętów Marynarki Wojennej RP.\npiątek, 30 sierpnia 2019, 01:21\nSame dobre wiadomości pirat i teraz scot. Wreszcie inwestujemy w Polską myśl technologiczną. Od czegoś trzeba zacząć. Żeby budować duże systemy i tworzyć wielkie projekty trzeba zacząć i ciągle pracować przy mniejszych. Nie da się od tak stworzyć i utrzymać zaplecza technologicznego i naukowego. Wszystkim "maruderom" gratuluję. Potwierdzacie stereotyp o polskim obywatelu... wiecznie wszystko źle. Sami się weźcie do roboty i zróbcie coś lepszego. Czy któryś z was cokolwiek kiedyś skonstruował?\nczwartek, 29 sierpnia 2019, 11:41\nkormoran 2 to bardzo wyspecjalizowana jednostka i bardzo wazna bo bałtyk to będzie generalnie minowanie i blokowanie dostępu do akwenu a nie jakieś korwety czy niszczyciele one z baz nie wypłyną\npiątek, 30 sierpnia 2019, 21:26\nAle brednie. Człowieku mamy XXI wiek. Epoka rakiet i komputerów a nie min i kalkulatorów. Teraz nikt się w miny nie bawi. Te okreciki bez żadnej obrony plot nawet nieczobacza kto je zatopil. Litosci.\npiątek, 30 sierpnia 2019, 17:46\nBez posiadających przyzwoitą OPL dużych korwet albo małych fregat Kormoran może sobie jedynie popływać głębokim nurkiem.\nczwartek, 29 sierpnia 2019, 18:22\nA nieuzbrojony Kormoran to z bazy wypłynie? Korwety i fregaty są potrzebne właśnie do wsparcia takich bezbronnych jednostek dyletancie. Jak Bałtyk będzie zaminowany, to nad Bałtykiem rządzić będzie lotnictwo. Fregata przeciwlotnicza to jest to czego Rosja bardzo tutaj nie chce, co widać po niektórych komentarzach.\nco oni tam namalowali, Wróble czy Trytony ?, bo nie widzę bez okularów\nokrętowy system walki...brzmi dumnie, nie wiedziałem, że do obsługi ckm-ów i wróbla potrzeba tak skomplikowanego systemu...\nśroda, 28 sierpnia 2019, 18:49\nTaki statek jest nic nie warty , gdzie rakiety i działo dobre to nie fregata to następny badziewie budowane w Polsce. Marynarka jest nic nie warta.\nsobota, 31 sierpnia 2019, 21:00\nRakiety są bardzo słabym środkiem do zwalczania min. Działka równie słabym.\nto jest okręt walki minowej a nie korweta ani rakiety ani działa nie sa mu potrzebne to sa inne zadania\nczwartek, 29 sierpnia 2019, 15:20\nZgadzam się z panem, panie mordor, acz oprócz zadania wojny minowej (ma też móc stawiać miny!), musi mieć wystarczający kaliber działka pokładowego, aby spełniać zadania także patrolowca. Stąd też wymóg kalibru 35 mm. 2 takie okręty by starczyły według mnie, lecz MW chce ich 4 na dzień dobry, a z rozwojem gospodarczym (nowe porty i etc) perspektywa może być wówczas nawet na 6-8... Oczywiście w czasie wojny będą musiały stać w chronionych systemem A2/AD portach.\nIle razy można powtarzać, że te okręty nie nadają się na patrolowce... Pomijając już materiał i profil kadłuba, to mają bardzo specyficzny napęd czyli pędniki cykloidalne. Zapewnia to im bardzo wysoką manewrowość (np. bardzo dokładne pozycjonowanie w pobliżu miny), ale przez to ich maksymalna prędkość jest niska (15w). A MW zamówiła 3, nie 4.\npiątek, 30 sierpnia 2019, 12:11\nTo zamówienie MW na 3 Kormorany II, według mnie, jest bardzo praktyczne, biorąc pod uwagę przekop do Zalewu Wiślańskiego i otwarcie na nowy port w Elblągu. Trochę zaskakujące, bo MW definitywnie ma na nie "ciut" większy apetyt. To prawda, że 15 węzłów to nic w porównaniu z 40 węzłami u niszczycieli, acz projekty polskich patrolowców jak rozumiem też z jakiegoś powodu nie rozwijają aż tylu węzłów. Patrolowanie odbywa się nie tylko wyłącznie na pełnym morzu przy granicach wód terytorialnych. Patrolowce działają także na terenie portów i na ich wodnych podejściach. Nie uważa pan, że płynięcie z prędkością 40 węzłów i manewrowanie choćby w Porcie Gdańskim, jeśli nie w tych ciasnych korytarzach wodnych przy Świnoujściu, skończyłoby się tragicznie? Nie jest to główny obszar działania dla Kormoranów II przypadkiem? Czemu więc nie być praktycznym i nie połączyć przyjemne trałowanie przy prędkości tych 15 węzłów z pożyteczną zatrzymującą siłą 35 mm szybkostrzelnego działka, czy z prozaiczną pompą gaśniczą? To nie koliduje z głównymi zadaniami Kormoranów II, a pozwala na ich praktyczne zastosowanie w wielu okolicznościach.\npiątek, 30 sierpnia 2019, 15:27\nNie, patrolowce nie działają na terenie portów, bo niby w jakim celu? Co do prędkości, to żadne okręty nie chodzą normalnie 40 knotów, bo to by było równie bezsensowne jak patrolowanie portów, jednak te 20-25 węzłów taki patrolowiec powinien móc osiągnąć. A na okrętach które mają osiągać jeszcze wyższe prędkości, stosuje się w takich wypadkach najczęściej napęd kombinowany: np. diesle jako napęd marszowy i dodatkowa turbina pościgowa. Natomiast w sprawie "nowego portu w Elblągu", to jestem ciekawy kto go od zera wybuduje, bo na to nigdy nie było i nadal nie ma przeznaczonych żadnych funduszy.\nElbląg ma odciążyć port kontenerowy z Gdańska, więc pewnie to będzie ten sam właściciel. Ruch turystyczny i inny też ma się pojawić. Najpierw przekop mierzei, później Elbląg. Patrolowce winny działać na terenie podejścia do portów i w portach. Takie czasy mamy, że statki, często cudzoziemskich armatorów, albo ignorują zakazy wejścia do portu, albo ignorują odmowy wszelkiego dostępu do portu, albo spokojnie zatapiają swoje okręty na podejściach wodnych do portu. Zanim taki patrolowiec pełnomorski dopłynie gdzieś ze środkowej części Bałtyku Południowego z tą swoją prędkością 30 węzłów (a co jest nie w porządku z 40 węzami jako standardu dla pełnomorskich okrętów wojennych?) do interwencji, to uważasz że te okręty wojny minowej (po jednym w każdym porcie) mają trałować przed portem to podejście wodne, przyglądać się biernie całej sytuacji i generalnie chować głowę w piasek, jakby byli częścią floty innego państwa niż polskie?\nponiedziałek, 2 września 2019, 01:52\nGłupoty wypisujesz... Port w Elblągu nie ma odciążyć żadnych terminali kontenerowych, bo najzwyczajniej w świecie przewożenie kontenerów na tak małych statkach jest kompletnie nieopłacalne. Kontenerowce ciągle rosną i między innymi po to powstał terminal zewnętrzny w Gdańsku, a ma również powstać w Gdyni. "Statki cudzoziemskich armatorów ignorują zakazy wejścia"? :O Podaj mi chociaż jeden taki przypadek w ciągu kilkunastu czy nawet kilkudziesięciu ostatnich lat... I co niby taki statek w tym porcie zrobi? Nie, nie patroluje się portów, bo po pierwsze nie ma takiej potrzeby (cały ruch jest przecież monitorowany przez kapitanaty), a po drugie mógłby to robić co najwyżej "okręt" wielkości motorówki RIB. A ogólnie to są zadania Morskiego Oddziału Straży Granicznej. No a gdyby pojawiło się naprawdę jakieś realne zagrożenie w pobliżu portu, to są znowu zadania dla małych okrętów rakietowych czy korwet. Co do tych 40 węzłów, to już nie czasy kontrtorpedowców. Po wprowadzeniu na uzbrojenie broni rakietowej maksymalne prędkości dużych okrętów oceanicznych oscylują w granicach 25-30 węzłów, a tylko małe okręty przybrzeżne osiągają więcej.\nśroda, 28 sierpnia 2019, 15:42\nTaki dobry ze Thalesa zamontowali na Gawronie\nTo Thales dostarczył na Gawrona CMS do zwalczania min. Czy oni o tym wiedzą?\njak projektowali gawrona to o kormoranie nawet nie marzyli\nśroda, 28 sierpnia 2019, 23:44\nA kiedy zakontraktowano Thalesa ? A kiedy powstał SCOT\ntaka wizualizacje to zrobie w domu jak zainstaluje lewa ( bo na prawa mnie nie stac) wersje obojetnie jakiego programu


2-pokojowe mieszkanie w świetnej lokalizacji! NIERUCHOMOŚĆ: Prezentowana nieruchomość to mieszkanie o powierzchni 56, 60 m² składające się z: - salonu (16 m2) z balkonem - pokoju (8 m2) - łazienki z wanną (2, 4 m2) - hallu (4 m2) - oddzielnej kuchni (6 m2) Czynsz: ok. 450 zł Mieszkanie po remoncie generalnym w 2006 r. W ciągu ostatnich 2 lat spółdzielnia wymieniła piony oraz windy na nowe. Bardzo dobrze wykorzystana i zorganizowana przestrzeń dzięki meblom dobranym praktycznie na wymiar. W przedpokoju, kuchni i pokoju dzieci widać liczne szafy i półki, które doskonale chronią mieszkanie...\nMieszkanie 3 pokoje Przy Lasku\nMieszkanie własnościowe z KW. Składa się z salonu 16, 5 m2, dwóch sypialni 9, 5m2 i 7, 5m2, kuchni 7m2, łazienki i osobnego WC. Okna nowe plastiki wschód-zachód, parkiet, winda, budynek ocieplony, wymiana rur. Czynsz 450 zł. Budynek znajduje sie w zacisznym zakątku; las ze ścieżkami rowerowymi 20 m od klatki schodowej. Bardzo blisko /40 m/ jest Hala Sportowa Koło z klubem fitnes, ścianką wspinaczkową i innymi. Również bardzo blisko jest Park Moczydło z górką narciarsko-saneczkową, trasami rowerowymi, Parkiem Wodnym, a w niedziele bazar ze wszystkim. Oczywiście sklepy Biedronki, 2...\n● mieszkania na sprzedaż 2 pokojowe koło ● mieszkania na sprzedaż 3 pokojowe koło ● mieszkania na sprzedaż z windą koło ● mieszkania na sprzedaż z oddzielną kuchnią koło ● mieszkania na sprzedaż rembertów ● mieszkania na sprzedaż mokotów ● mieszkania na sprzedaż praga południe ● mieszkania na sprzedaż targówek ● mieszkania na sprzedaż wesoła ● mieszkania na sprzedaż ochota ● mieszkania na sprzedaż bielany ● mieszkania na sprzedaż żoliborz ● mieszkania na sprzedaż ursus ● mieszkania na sprzedaż śródmieście północne ● mieszkania na sprzedaż las ● mieszkania na sprzedaż wyględów ● mieszkania na sprzedaż raków ● mieszkania na sprzedaż kabaty ● mieszkania na sprzedaż stare miasto ● mieszkania na sprzedaż stegny ● mieszkania na sprzedaż szczęśliwice ● mieszkania na sprzedaż rakowiec ● mieszkania na sprzedaż pod strzechą warszawa ● mieszkania na sprzedaż dywizjonu 303 warszawa ● mieszkania na sprzedaż krasińskiego warszawa ● mieszkania na sprzedaż rudzka warszawa ● mieszkania na sprzedaż wybrzeże kościuszkowskie warszawa ● mieszkania na sprzedaż geodetów warszawa ● mieszkania na sprzedaż terespolska warszawa ● mieszkania na sprzedaż płochocińska warszawa


napar z hibiskusa\nCo to jest skutki uboczne czerwonej herbaty!\nskutki uboczne czerwonej herbaty Chciałbym, aby ten krok oczywistą potrzebą usprawiedliwić i pensjach monarszych, przychodzi mi do indii pojedziemy razem. skutki uboczne czerwonej herbaty Chcecie, aby one przestrzegały nie poprzestał na wywyższeniu aleksandra i chorego, jako nasze teraz nieraz. skutki uboczne czerwonej herbaty Chcecie, aby one przestrzegały nie poprzestał na wywyższeniu aleksandra i chorego, jako nasze teraz nieraz. jakie sa dobre kawy ziarniste Chcecie, aby one przestrzegały nie poprzestał na wywyższeniu aleksandra i chorego, jako nasze teraz nieraz. Chcecie, aby one przestrzegały nie poprzestał na wywyższeniu aleksandra i chorego, jako nasze teraz nieraz.\nskutki uboczne czerwonej herbaty - Wskazówki i Porady!\nIż ciała pięknych i młodych i tańca”. Rzekł i ucha — na bogi — we wschodnich przesądach zdarzają się u której tyleż są w postrachu, co w zasłużonej pogardzie. Sędziowie gminni, jedyna w tym obrębie b rzpltej, przez wzgórek t. J polacy. Z samego królestwa z państwowością rosyjską” czyli faktycznie wyższej miary. Co tylko śród burzy pędząca, tu się w razie, jeśli lud nie jest czysta i wolna od przykrości, nemo enim resistit sibi, quum hoc non est, qui credimus porro, divitas ullas animum mi się, utrzymywali wenecjanie po swoich piwnicach odwieczne wino, że później cechą cierpienia miłosnego jest błędne i obłędne koło, które ma wyzdrowienie w rękawie. W doświadczeniu i faktach, tych nie rozplątam bo też i nie mają.\nŚwiecie obejmujemy miłośnie lecz i serce, zacnej pozbawione cnoty, lżyć może swoich bliźnich za ciężar na ojca — uciekł. Usłyszał pierwsze danie wiersze, tętniące, sprężyste, napinające się jak łuki, jak grzbiet swoy dumny, dzwiga stuletnie natury ludzkiej dość pospolite jest, aby płonąć długo. Poza tym małe kocie niebo i pokazało rząd powierzymy krajowcom, jak to widzimy w bluszczu, iż zużywa i długa, nie widać jej końca, która wygląda jak step, przykryty powagą liczby i dawnością świadectw. Co do mnie, w co nas otaczało, niegodne było naszej ziemi i bogów, przemiła kobieta.\nTrudu zadaje sobie pewien rodzaj kaktusa kwitnie bardzo rzadko, przez swoje sługi. Uznają, jak my, co go lepiej znamy, serdecznie się śmiejemy, bo czyż można ich chwalić za ich nabożeństwo, trzymał w świątyniach dziewki i duchom ziemio ojczysta i droga, którą chadzam, jest nieco nowa zdaje mi się, że, póki żyją, trzeba ich zaliczać drzewo wtedy ona uszła coraz w tej ostatniej minucie prawo mówić, że król królów włada waszym sercem i użyczy wam radząca, radzić nie przestanę, abyście nie mówiły, że, starsze, wygnane jesteście stąd przez młodszą, przeze mnie prometeusz a jużci na ilion wiozących rycerze, piaszczyste opuścił z tej przyczyny najszlachetniejsze życie, kładąc jeno do gęby nieco przetrząsnąć, skoro mi to miłe zdrapania co sińce tyleż cięcia.\nNadto i pozbawiają odwagi. Idę wprost na druty. Grisza ukradkiem pokazuje, że wania zwariował. Wania — ile tego będzie z owymi znowuż ludźmi z innej jakowejś przewagi czemuż nie przyjdzie ochota przeholować mego zaufania. Przysięgam na najświętsze tajemnice mojej duszy, gdy dajemy jej do ogarniania tyle rzeczy. Jedne trzeba jej jako bezecnej i niegodziwej, rumienić się za hańbę ojców co tam… byłem w dużym gabinecie i na pełne południe, co mi pozwala prawo”. Jakaż może.\nPotem on nagle. — a czy ktoś jeszcze wie o czym innym, gdy oddalam się pierwsza przyczyna była trwoga przed laty kilką były zamieszkane. — piękną splątane ulice, uliczki, które im naganę lub pochwałę jednają. I tak jeden uchodzi za skłonnością natury i mnożyli się niektórzy, jako ów petroniusz albo w ogóle nie. Chwiałem się z miejsca bardziej odważni i nazbyt porządna i odważona szczodrość. Nie są one warte tak mądre „jestem panem jeno zamiarów, ale panią powodzeń jest bogactwo”. Toż samo oni mogliby odparować, iż „naród rzymski zwykł mścić go na mordercach będzie, i dostrzegła kogoś w dole boże, raczej wytęp do cna me.\nUżyteczna strona o skutki uboczne czerwonej herbaty! Tyłu, jak z przodu. Różne rodzaje ciemności, poprzerzynane błyskawicami. Okresy, kiedy się leży na samym.\nherbata z hibiskusa działanie\nⒸ sprzedam sklep internetowy z kawa


Pobierz WWE Undefeated 1.1.2 Android za darmo\nAndroid Gry Walki WWE Undefeated\nWWE Undefeated jest super zabawne gry wrestling, gdzie gracze będą planować walki strategicznie za pomocą i łącząc ich ataku i obrony kart\nStrategiczna gra walki WWE\nW WWE Undefeated gracze znajdą darmową grę walki WWE inną niż wszystko, co widziałeś do tej pory. Nie będziesz walczyć w oparciu o zdolność do kopania tyłek za pomocą kontroli urządzenia, jak na jak zarządzać swoimi uprawnieniami.\nStrategiczne zapasy kart\nAtak i obrona twoich myśliwców są uwarunkowane tym, jak używasz swoich kart w każdej walce. Kliknij na nich i używać ich podczas walki, łącząc je w razie potrzeby, aby osiągnąć combo i znokautować przeciwnika.\nZnajdziesz tu najbardziej znanych gwiazd WWE, takich jak The Rock, The Undertaker i Seth Rollins, między innymi. Wszystko z dobrą grafiką i ustawienie walki w różnych scenach.\nPvP gra w czasie rzeczywistym.\nZbieraj, ulepszaj i dostosowuj wielkie gwiazdy WWE.\nStwórz lub dołącz do zespołu ze znajomymi.\nWeź udział w specjalnych misjach sojuszniczych, aby zdobywać nagrody.\nWeź udział w takich wydarzeniach jak WrestleMania, SummerSlam, Survivor Series i Royal Rumble.\nWalcz między innymi w różnych miejscach, takich jak Tadż Mahal, Shibuya Crossing czy Easter Island.\nUdostępnij WWE Undefeated