Harib. Książka, ebook, audiobook. Zdzisław A. Raczyński. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nZdzisław Aleksander Raczyński — był korespondentem w Moskwie, dyplomatą, doradcą szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, dwukrotnym ambasadorem w Tunezji i Armenii. Pracował w krajach Afryki, Azji i w Rosji. Jest autorem kilkuset publikacji na temat Rosji i państw Wschodu — artykuły pojawiały się w najpoczytniejszych tygodnikach opinii.\nOszczędzasz: 17,67 zł ( 59% )\nOszczędzasz: 17,67 zł ( 53% )\n6 oceniona przez: 2021-06-29\n6 oceniona przez: Blitz, 2018-04-20\nSensacja najwyższej próby. Autor doskonale porusza się w realiach świata arabskiego. Świetnie prowadzi wątki dotyczące działania służb specjalnych, rządowych misji i dyplomacji. Tytułowy bohater przechodzi ciekawą ewolucję od zwykłego dziennikarza na zagranicznej misji do powiernika Tuaregów w walce o odzyskanie fortuny wywiezionej z Libii przez Muammara Kaddafiego. W tak trudnym zadaniu wspiera go wspaniała kobieta – żona z plemienia Tuaregów, która pomogła mu zbiec z Libii. Razem działają sprawnie i efektywnie. Chociaż mają nie lada przeciwników, czyli rządy i służby specjalne wielu krajów, żywo zainteresowanych dotarciem do skarbów Kaddafiego ukrytych w zachodnich bankach. Powieść bez słabych stron, dłużyzn czy mielizn. Czyta się świetnie, bo tematyka jest świeża i jednocześnie mocno egzotyczna.\n6 oceniona przez: YamKong, 2018-04-20\nPowieść z wyraźnym podziałem. Pierwsza część to wojenno-awanturnicze przygody Rona Hariba w krajach Maghrebu. Jako dziennikarz trafia tam akurat podczas narodzin „jaśminowej rewolucji” i operacji obalania pułkownika Kaddafiego w Libii. Drugą część wypełnia akcja będąca konsekwencją głębokiego wplątania się bohatera w wątek libijski. To głównie podróże po krajach Europy. Inspirowane potrzebą dotarcia do fortuny ukrytej w bankach przez Kaddafiego i jego ludzi. Odczuwające tę samą potrzebę, szerokie towarzystwo służb specjalnych różnych państw jest dla Rona Hariba okazją do przekonania się, że lepszy z niego agent i dyplomata, niż dziennikarz. Egzotyczna sceneria, wartka akcja i wyrazisty bohater wspierany przez arabską piękność przekonają nawet bardzo wybrednego smakosza literatury sensacyjnej.\n6 oceniona przez: Paweł Szygenda, bibliotekarz 2018-04-20\nOceniać znaczy porównywać. Trudno ocenić ponieważ w Polsce takiej literatury po prostu nie ma. Mikst gatunków w najwyższym stylu plus mistrzowskie tworzenie klimatu opowiadania. Nie wiem jak to się sprzeda, ponieważ powieść wymagająca, ale czyta się wyśmienicie.\n6 oceniona przez: Augur, 2018-04-29\nCiekawa powieść z wyraźnym podziałem na część wojenno-awanturniczo-przygodową w krajach arabskich Magrebu i drugą, w całości umieszczoną w Europie Zachodniej. W pierwszej części główny bohater zostaje przypadkowo wciągnięty w wir dynamicznych wydarzeń polityczno-społecznych. W drugiej jest już działającym z pełnym rozmysłem i głębokim celem „samotnym wilkiem”, któremu pomaga piękna, mądra i oddana kobieta. Autor świetnie przeplata wątki szpiegowskie, kryminalne, romantyczne i polityczne. Z dużym znawstwem i lekkością oddaje realia świata arabskiego, mozaikę pustynnych plemion i lokalne uwikłania geostrategiczne i biznesowe. Dokłada do tego smaczki z dziedziny dyplomacji oraz szeroką wiedzę na temat funkcjonowania służb specjalnych, agentur i wywiadów. Książka dobra, a nawet jeszcze lepsza, bo... polska!\nBardzo dobra książka sensacyjno - szpiegowska. Świetnie nadaje się na scenariusz filmowy. Tematyka zahacza trochę o egzotykę: Libia, Tunezja itd. Ale do kompletu mamy tu też Służby Specjalne kilku krajów europejskich, domniemanych i prawdziwych szpiegów, ogromne pieniądze, petrodolary, politykę i wątek romantyczny. Świetnie się czytało. Akcja cały czas przyspiesza, ciągle coś się dzieje i nie ma czasu na odpoczynek. I nieprzewidywalne zakończenie.\n5 oceniona przez: linekwksiazkach, 2018-05-15\n5 oceniona przez: 2021-04-23\nNakładem wydawnictwa Helion ukazała się jedna z najciekawszych powieści przygodowych minionego sezonu. To Harib, debiutancka powieść doświadczonego w innych gatunkach autora, dyplomaty, dziennikarza i korespondenta Zdzisława A. Raczyńskiego. Wszechstronne i nietuzinkowe doświadczenie zawodowe pisarza oraz jego otwarta i nieschematyczna osobowość znalazły odbicie w dziele literackim, które wymyka się z konwencji i nie poddaje się łatwo powierzchownej klasyfikacji i szufladkowaniu. Wojciech Jagielski nazwał książkę Raczyńskiego „thrillerem politycznym”, zaś Vincent Severski „studium świata polityki i finansów”, jednak te definicje w niewielkim stopniu oddają treść i charakter Hariba. Istotnie, książka zawiera elementy politycznej powieści sensacyjnej, równocześnie jednak jest pełna baśniowych opisów reliktu starej cywilizacji oraz refleksji psychologicznych, społecznych i kulturoznawczych. Bohaterem powieści jest zdolny i gruntownie wykształcony Polak z Białorusi, z trudem szukający swego miejsca w świecie. Jako dziennikarz, zaangażowany przez norweską telewizję, znajduje się w Afryce Północnej w wirze Arabskiej Wiosny i tak zaczyna się jego przygoda, skonstruowana przez autora według najlepszych wzorów polskiej powieści przygodowej z Trylogią sienkiewiczowską na czele. Wplątany mimo woli w sieć walk i rewolucji oraz intryg szpiegowskich, znajduje się na pustyni w łonie prastarej i od wieków izolowanej od reszty świata cywilizacji Tuaregów. I tu właśnie dzieło Raczyńskiego wymyka się z utartych schematów współczesnej powieści sensacyjnej i wzbogaca się o wielobarwne i niezwykle ciekawe wątki psychospołeczne, filozoficzne i kulturoznawcze. Głównym walorem Hariba, obok wartkiej, trzymającej w napięciu fabuły, która jest cechą charakterystyczną dobrych powieści sensacyjnych, jest bogaty i wielobarwny splot odmiennych światów pary głównych bohaterów, Europejczyka i córki pustyni, z którą związał go zagmatwany los. Dzięki gruntownej znajomości cywilizacji afrykańskich, wyniesionej przez autora ze studiów oraz praktyki dziennikarskiej i dyplomatycznej, obraz mało znanej w świecie i niedostępnej społeczności Tuaregów jest w powieści przedstawiony w sposób wiarygodny i szczegółowy we wszystkich aspektach codzienności. Erudycja Zdzisława Raczyńskiego, a zwłaszcza znajomość języków afrykańskich i kultury wielu ludów zamieszkujących Północ kontynentu, pozwoliły mu na skonstruowanie poruszającej konfrontacji dwóch ludzkich światów, egzystujących z dala od siebie we współczesnej rzeczywistości. Harib to spotkanie powierzchownej i pośpiesznej cywilizacji globalistycznej z zapomnianym światem tradycyjnych kultur, zachowanym dzisiaj tylko w nielicznych, najbardziej izolowanych zakątkach Ziemi. To zderzenie skrajnie odmiennych świadomości, bardzo różnych konstrukcji psychologicznych oraz postaw etycznych i społecznych. W powieści Raczyńskiego zderzenie to, choć w skali ogólnej dramatyczne i destrukcyjne, w mikroskali pary bohaterów zamienia się we wzajemne przenikanie dzięki indywidualnej otwartości i wrażliwości. Historia Rona i Tazerwalt stanowi więc optymistyczne przesłanie o charakterze baśniowym, jak wiele historii miłosnych łączących wzajemnie wykluczające się światy, obecnych w tradycji wszystkich bodajże ludów. W czasach nietrwałości i powierzchowności związków miłosnych w obrębie tej samej kultury i grupy społecznej, głęboka i silna więź dwojga ludzi wyrosłych w skrajnie różnych światach, choć przedstawiona nadzwyczaj realistycznie, staje się współczesną baśnią z jej klasycznymi cechami i wymową. Zdzisław Raczyński, pisarz o wielu twarzach, humanista, korespondent wojenny, ambasador, potrafił na dojrzałym etapie twórczości w najlepszy sposób wykorzystać w literaturze pięknej swe rozliczne umiejętności i doświadczenia z poprzednich gatunków piśmiennictwa, z powodzeniem uprawianych od kilku dziesięcioleci. Dlatego jego pierwsza powieść Harib jest tak niezwykła i wielobarwna. Mam nadzieję, że nie ostatnia i że ten bardzo oryginalny pisarz jeszcze nieraz zadziwi i oczaruje nas równie pasjonującymi opowieściami ze światów prawdziwych, a jednak dalekich i dziwnych.\nPolska - Metropolia Warszawska\nThiller polityczny, krórego akcja rogrywa się w czasie "arabskiej wiosny" w Libii. Korespondent polskich mediów szuka złota Kaddafego. Autor, były ambasador w Tunezji wiernie oddtwarza realia Afryki Płn.\nAfryka Północna - sensacyjnie! Ciekawa pozycja, i to z kilku powodów. Przede wszystkim ciekawa z uwagi na połączenie tematyczne sensacji, powieści szpiegowskiej, barwnego odwzorowania życia współczesnych Tuaregów, wplecenie w to wszystko historii miłosnej i osadzenie całości w realiach początków drugiej dekady XXI wieku, gdy w Afryce Północnej wybucha seria rewolucji w kilku kolejnych państwach. Powyższy opis już brzmi zachęcająco, prawda? ;) Jako się rzekło - rok 2011. Północna Afryka. Konkretnie Libia. Upada reżim Kaddafiego, w kraju szaleje wojna domowa. Ron Harib, polski korespondent, wraz z norweską ekipą telewizyjną, trafia w sam środek zamieszania. Na swojej drodze spotyka przedstawicieli rosyjskiego wywiadu, trafia do obozu Tuaregów, by w końcu trafić na ślad wywiezionych w ogólnym zamieszaniu materiałów kompromitujących wielu ważnych zachodnich oficjeli. Uff... sporo wątków ;) ... Raczyński jednak umiejętnie je prowadzi i, nawet, dosyć skutecznie i zrozumiale je zamyka. Książka i jej główny plus to, mimo że to głównie tło powieści, ukazanie kulisów północnoafrykańskich rewolucji, a także ciekawe studium zwyczajów Tuaregów, plemienia znanego, lecz wciąż nie do końca odkrytego i zrozumianego. Do tego mamy grę wywiadów i wartką akcję. Jest więc coś dla wielu zainteresowanych ;) Sądzę, że warto sięgnąć po tę pozycję. I to z wielu powodów ;) Polecam\nO czym jest książka: Akcja książki rozpoczyna się w 2011 roku. Polski korespondent Ron Harib, przebywający w tym czasie w Libii wraz z norweską ekipą telewizyjną, trafia w sam środek rewolucyjnych zamieszek, których celem jest obalenie Muammara Kaddafiego. W kraju dochodzi do walk o przejęcie władzy po dyktatorze. Głównym wątkiem który porządkuje wydarzenia w książce, jest poszukiwanie złota i tajnych dokumentów, ukrytych przez dyktatora Libii przez różne służby wywiadowcze z Europy. Zbiegiem dziwnych okoliczności w samym centrum tych wydarzeń znajduje się Ron Harib. Najpierw zostaje uprowadzony przez rosyjskich agentów, a następnie odbity przez Tuaregów, którzy ślubowali wierność Kaddafiemu. To właśnie w obozie Tuaregów, Ron trafia na trop wywiezionych pieniędzy i materiałów kompromitujących polityków z Europy i USA. Sam staje się celem numer jeden dla wszystkich zainteresowanych wywiadów z Europy jak i USA. Czy uda mu się wyjść cało z sytuacji w której się znalazł? Co ma wspólnego przepowiednia dotycząca Tazerwalt, dziewczyny z tuareskiego plemienia Kel Adżdżar w której zakochuje się Harib? O tym musicie się przekonać sami czytając tą znakomita powieść. 🌤 Moje wrażenia: „Harib” to nie tylko powieść szpiegowska. Książka ta, to nie tylko fakty i realni ludzie, którzy nie są tylko tłem, na którym przesuwają się wymyśleni bohaterowie; oni są częścią tej fascynującej opowieści. W „Haribie”, oprócz głównych bohaterów, wiele historii tam opowiedzianych wydarzyło się naprawdę. Wiele wątków które dotknęły bezpośrednio bohaterów książki jest prawdziwa, jak choćby problem libijskiego złota. Bardzo ciekawym zabiegiem było połączenie ze sobą dwa tak odmienne od siebie światy, jak głównego bohatera, Polaka który pochodzi z Białorusi, przez co w kraju miał tylko same problemy i koczowniczy naród Tuaregów, żyjący w pustyni. Występuje tutaj również wątek miłosny związany z legendą, gdzie młoda dziewczyna z plemienia Tuaregów powtarza los swojej babki i także wiąże się z Europejczykiem, który pojawia się tam ponownie dziwnym zbiegiem okoliczności, a może jednak zawiedziony przeznaczeniem. Książka ta jest przesycona symboliką i wnikliwy czytelnik wiele z nich odkryje bez problemów. Powieść ta, ma również inne ciekawe przesłanie, że w życiu nic nie dzieje się przypadkiem, a cel naszej wędrówki jaki by nie był, to na jej końcu zawsze odnajdziemy swoje prawdziwe powołanie i miejsce w życiu. Jeśli miałbym się do czegoś doczepić to jedynie do wątku rosyjskiego i tajnych badań jakie prowadzili Rosjanie na głównym bohaterze, który o tym nie miał pojęcia. Był to bardzo ciekawy wątek, jednak potraktowany według mnie trochę po macoszemu. 🌤 Ocena 9.5 / 10\nRok 2011. W krajach Afryki Północnej wybuchają rewolucje. Przywódca Libii Muammar Kaddafi zostaje zamordowany. W kraju rozpoczyna się wojna domowa o schedę po obalonym dyktatorze. Polski korespondent Ron Harib, przebywający w tym czasie w Libii wraz z norweską ekipą telewizyjną, trafia w sam środek rewolucyjnych zamieszek. Seria dziwnych wypadków stawia na drodze Hariba najpierw rosyjskich agentów, a następnie naród Tuaregów, który wiernie służył Kaddafiemu. W obozie Tuaregów Ron trafia na trop wywiezionych przez dyktatora z Libii pieniędzy i materiałów kompromitujących polityków z Europy i USA. Skarbów i dokumentów poszukują tajne służby Francji, USA, Rosji i... Polski. Tylko dotarcie do złota Kaddafiego przed wywiadami wielkich mocarstw może ocalić życie dziennikarza. W poszukiwaniach pomaga Ronowi Tazerwalt, dziewczyna z tuareskiego plemienia Kel Adżdżar, która ma do wykonania tajną misję w Europie. Przeszłość Hariba też kryje tajemnicę nieznaną nawet jemu samemu... Nie da się ukryć, że autor tej powieści jest byłym korespondentem w Moskwie, dyplomatą i ma za sobą bujną, dziennikarską przeszłość. Opisy są szczegółowe, drobiazgowe, wyjątkowo łatwo wyobrazić sobie całą scenerię i miejsca akcji. Jest dobrze napisana, czyta się ją szybko i z prawdziwym zainteresowaniem. Dla fanów powieści szpiegowskich i thrillerów politycznych!\nbialystok.naszemiasto.pl Szczęsny Artur Jan\nNie jest to zwykła powieść szpiegowska, to wielowątkowy polityczny thriller dobrze osadzony w realiach geograficznych i historycznych. To także barwna opowieść o kulturze i obyczajach Tua-regów, z piękną miłosną historią. Jest rok2011. W krajach Afryki Północnej wybuchają rewolucje. Przywódca Libii Muammar Kaddafi zostaje zamordowany. W kraju rozpoczyna się wojna domowa o schedę po obalonym dyktatorze. Przebywający w Libii polski korespondent, trafia w sam środek rewolucyjnych zamieszek. Seria dziwnych wypadków stawia na drodze Hariba najpierw rosyjskich agentów, a następnie Tua-regów.\nCzy w wywiadzie zdarzają się przypadki? Czy zaskakujące zbiegi okoliczności, i to występujące jeden po drugim, są w ogóle możliwe? A może są starannie zaplanowane? Ron Harib jest z pochodzenia trochę Białorusinem, a trochę Polakiem, ale przede wszystkim jest obywatelem świata. Jako współpracownik norweskiej ekipy telewizyjnej, która pojechała kręcić reportaże w Afryce Północnej pakuje się w szereg podejrzanych, zaskakujących zdarzeń. W wyniku tych pakuje się w spore tarapaty, ale przy okazji okazuje się, że w przeszłości przeszedł bardzo specyficzny kurs wywiadowczy. Tylko nic o tym nie pamiętał. Niemniej jednak uzbrojony w nowe umiejętności, które uświadomił sobie w trakcie leczenia w szpitalu, wyrusza tropem największej, w dotychczasowej historii XXI wieku, pralni pieniędzy. Powieść Zdzisława Raczyńskiego przypomina trochę przygodowe thrillery Dana Browna, w których dwoje zakochanych ludzi rozwiązuje zagadkę podróżując z miasta do miasta i odnajdując skrytki, w których ukryte są wskazówki do odnalezienia następnych skrytek. Co ważne muszą nie tylko odnajdywać ślady, ale również zacierać ślady, ponieważ ich tropem podążają chwilami nawet trzy z największych na świecie agencji wywiadowczych. Jak na półamatora Harib ma szereg bardzo sensownych przemyśleń, w jaki sposób poruszać się po Europie, nie zostawiając żadnych informacji. Płaci tylko gotówką, mieszka tylko, w wynajmowanych bez meldunku, apartamentowcach, jeździ prywatnie pożyczonymi samochodami. Telefony kupuje okazując pożyczone (a właściwie skradzione) dokumenty. Chociaż w sprawie telefonów autor sypnął się przynajmniej jeden raz: Harib dzwoni do oficera CIA z Wiednia udając, że jest w Wenecji. Co jak co, ale CIA z pewnością natychmiast umiałoby sprawdzić, z jakiego miejsca faktycznie wywołane było połączenie. Ale mniejsza o szczegóły. Celem podróży Hariba jest odkrycie jednej z największych tajemnic arabskiej wiosny. A raczej skutków upadku jednej z najgłośniejszych dyktatur. Trafia na ogromne sumy pieniędzy i dokumenty kompromitujące wielu polityków. Przy okazji były polski dyplomata, który napisał tę powieść podpowiada kilka pomysłów jak można zainwestować nielegalnie wywiezioną forsę, tak aby można ją było później wykorzystać bez ujawniania pochodzenia. Nie zdradzę nadmiernie przebiegu akcji, jeżeli dodam że służy do tego sieć anonimowych kont, skrytek bankowych i specjalnych firm specjalizujących się w przechowywaniu wartościowych przedmiotów. Ciekawe obserwacje dotyczą też tego, jak służby specjalne różnych państw, rozgrywały swoje interesy w Afryce Północnej, a także jak próbowały sobie nawzajem pomieszać szyki, czy ukryć nieudolność lub nieuczciwość nadzorujących je polityków. Związaną często z dostawami broni do objętych różnymi sankcjami dyktatur. Czytając „Hariba” można mieć wrażenie, że należy spodziewać się jego kontynuacji. Niektóre wątki nie są zakończone i wyjaśnione. A jeden z najważniejszych: zbiegi okoliczności, które chwilami wydają się wręcz spokrewnione z czarną magią, wydaje się ledwie rozpoczęty. Z opisu wydawcy: Rok 2011. W krajach Afryki Północnej wybuchają rewolucje. Przywódca Libii Muammar Kaddafi zostaje zamordowany. W kraju rozpoczyna się wojna domowa o schedę po obalonym dyktatorze. Polski korespondent Ron Harib, przebywający w tym czasie w Libii wraz z norweską ekipą telewizyjną, trafia w sam środek rewolucyjnych zamieszek. Seria dziwnych wypadków stawia na drodze Hariba najpierw rosyjskich agentów, a następnie naród Tuaregów, który wiernie służył Kaddafiemu. W obozie Tuaregów Ron trafia na trop wywiezionych przez dyktatora z Libii pieniędzy i materiałów kompromitujących polityków z Europy i USA. Skarbów i dokumentów poszukują tajne służby Francji, USA, Rosji i… Polski. Tylko dotarcie do złota Kaddafiego przed wywiadami wielkich mocarstw może ocalić życie dziennikarza. W poszukiwaniach pomaga Ronowi Tazerwalt, dziewczyna z tuareskiego plemienia Kel Adżdżar, która ma do wykonania tajną misję w Europie. Przeszłość Hariba też kryje tajemnicę nieznaną nawet jemu samemu…\nKażdy planując wyjazd, chce mieć dobre wspomnienia. Miło, jeśli każdy punkt planu się ziści i z podróży wyciągniemy jak najwięcej dobrego. Życie bywa nieprzewidywalne, jedno spotkanie może okazać się zgubne w skutkach. Czasem po prostu wystarczy znaleźć się w nieodpowiednim miejscu, by stać się uczestnikiem wydarzeń, których oglądania nie życzysz nikomu. Lepiej jechać, nie wiedząc, dokąd się jedzie, niż pozostawać na miejscu, nic nie robiąc. Ron Harib to polski dziennikarz, który został wplątany w niebezpieczną dla jego życia grę, która ma miejsce w Libii tuż po obaleniu dyktatora. Rozpoczynają się poszukiwania pieniędzy i dokumentów mogących pogrążyć nie jednego polityka w Europie. Pełne zawiłości rozgrywki, w których środku znajdzie się Harib, zamkną go w szponach Rosjan, po czym odbity z ich rąk trafi do Tuaregów. To w ich obozie trafi na przydatne informacje, które sprowadzą na niego spore kłopoty. Jak sobie z nimi poradzi? Zdzisław A. Raczyński od pierwszych słów swej powieści wplata czytelnika w świat przedstawiony, który niczym labirynt, każe kluczyć, wybierać drogi i poszukiwać głębi, której tu absolutnie nie brakuje. Jeśli ktoś, sięgając po powieść Pana Raczyńskiego, liczył na kilkanaście godzin spędzonych na pościgach, porwaniach i taniej sensacji, to może się pomylić. Dyplomacja i wywiad, nierozerwalnie zrośnięte ze sobą, tworzą wzrok, słuch i dotyk państwa wystarczy je zniszczyć lub osłabić, a kraj przeistoczy się w glinianego Golema, ślepego i niezdolnego rozumieć otaczającą rzeczywistość. Dawno nie trafiłam na książkę, która tak mnie zaintryguje i sprawi, że będę ją analizować na długo po przeczytaniu. To jak odbierzesz tę powieść i w jaki sposób spojrzysz na jej treść, jest kluczowe. Tu nie ma jednego schematu, oklepanej fabuły, którą albo się chwali, albo wręcz odwrotnie. Autor pozwala czytelnikowi odkryć tę historię na wielu poziomach. Wystarczy trochę wyobraźni i wrażliwości, by odnaleźć znaczenie ukrytych przekazów, dróg i rozwiązań. Powieściopisarz wierzy, iż czytelnik zrozumie zawiłości polityki. Nie ubarwiając nic i podając ten świat na tacy, takim, jakim jest Raczyński, oddaje hołd czytelnikom. Wierzy, że dzięki barwnym i celnym opisom oraz ciekawie osadzonej akcji zmusi czytelnika do interakcji. Świetnie poprowadzona fabuła i realność powieści usypiają naszą czujność. Już jesteśmy w stanie uwierzyć we wszystko, w każde słowo i każdą kropkę. Trzeba wyjść poza próg swego domu, aby poznać siebie. Autor ma niesamowity styl, ciekawy i dość surowy, pozwalający na dużą dawkę przyjemności z lektury. Nieodzownym elementem powieści są oczywiście bohaterowie, którzy w niezwykły sposób pogłębiają sens historii zawartej w tej powieści. Niesamowicie wyraźni, naturalni i nieprzewidywalni, strona po stronie nie pozwalali na nudę i zbyt pochopną ocenę całości. Po poznaniu treści Hariba nic nie będzie oczywiste a mocne i nieprzewidywalne zakończenie pozostawi mnóstwo pytań. Świetnie napisana i wypełniona emocjami po brzegi historia, którą warto znać i poświęcić jej trochę więcej czasu. Może pokusić się o ponowne przeczytanie całości i dostrzeżenie tym samym znaków, symboli i wskazówek? Jakkolwiek nie podejdziecie do tej powieści, warto ją przeczytać i przekonać się samemu jak w dobrym stylu można zwodzić czytelnika i równocześnie dać mu to, czego oczekuje. Polecam z przyjemnością ten Thriller, którego do końca nie powinno się klasyfikować. Ocena książki:\nszystko dzieje się po coś, według mnie to motto tej książki. W tej książce przeraża realność, bo część faktów i ludzi odnosi się do rzeczywistości. A dlaczego przeraża? Żądza złota, chęć obalenia rządów Kadafiego, brutalność działań są w tej książce czymś więcej niż doniesieniami reporterów z Libanu. Dzięki książce żyjemy tymi wydarzeniami, niemal bierzemy w nich udział. Ciekawe przeżycie. Dawno nie napisałam opinii o książce, w której dominują tak mocno moje wywody ponad odniesieniami do lektury. Ron Harib jest polskim korespondentem pochodzenia białoruskiego. Życie doświadczyło go już wieloma nieprzyjemnymi sytuacjami zarówno w sferze osobistej - rozstanie z żoną - jak i na tle zawodowym, gdzie przeszkadzało mu pochodzenie oraz niejasna dla wielu przeszłość naszego bohatera. Co jeszcze wiemy początkowo o Haribie? Zmienił nazwisko by poczuć się bardziej europejsko i móc kontynuować swoją karierę dziennikarza, bo niewątpliwie jest to jedyna rzecz na jakiej mu zależy. Harib to lekkoduch, szybko podejmuje decyzję o dołączeniu do norweskiej ekipy dziennikarzy i wyjeździe do trudnej Libii, trudnej po spowitej konfliktem na tle politycznym. Sama akcja a większości toczy się w kraju, który budzi we mnie wiele emocji. Z jednej strony tak odmienny kulturowo, kuszący swoją odmiennością a z drugiej pełnym brutahalności, rozlewów krwi i odrażającym ze względu na nieludzkie zachowania towarzyszące konfliktom. Nie chcę też zdradzać zbyt wiele z fabuły, odkrywajcie ją sami delektując się konstrukcją fabuły. Harib to mocno wymagająca lektura. Chwila nieuwagi i tracimy jakiś detal, który może okazać się ważny dla dalszego ciągu fabuły. Przyznaje się, sama w jednym z fragmentów troszkę zgubiłam treść i musiałam wracać do kilku stron wstecz by złapać o co chodziło autorowi. Więc jak starsza siostra - przestrzegam Was. Książka jest przemyślana, widać, że autor dopracował ją w każdym detalu, bo ciężko znaleźć wyraźne słabe strony. Ja znalazłam jeden minus, męczące mnie opisy dotyczące polityki, ale nie jest to moja ulubiona dziedzina, stąd pewnie brak zaangażowania w te fragmenty. Jeśli chodzi o całokształt - nie spodziewałam się tak dobrej propozycji. Mimo skupienia, które potrzebne jest do przeczytania książki, jest ona przyjemną lekturą. Właśnie dzięki temu, że jako czytelnik odczułam pełne zaangażowanie autora w napisanie tej książki. Styl Raczyńskiego mocno przypadł mi do gustu, jest przejrzysty. Język jest przyjemny, nie sprawia trudności, ale jednocześnie nie jest zbyt oczywisty. Przyznaję, że nie miałam dużych oczekiwań jeśli chodzi o tę książkę. Miło mnie więc zaskoczyła! Harib stając się częścią norweskiej ekipy telewizyjnej nie przypuszczał, że narazi tym swoje życie na niebezpieczeństwo. Przygoda przerodziła się w pełną ryzyka przygodę pośrodku rewolucji w Libii. Jako kulturoznawca bardzo cenię sobie opisy kultury i tradycji, którym autor poświęcił sporo miejsca w książce. To przyjemna odskocznia oraz ciekawy zabieg, który dodaje książce także nutki edukacyjnego wydźwięku. Dziękuje wydawnictwu i autorowi za tę czytelniczą ucztę. Czekam na kolejne książki autora, po Haribie z całą pewnością się na nie skuszę. Na pozór prosta fabuła kryje w sobie wielopoziomowe odniesienia. To nie tylko thriller polityczny, to wypełniona inteligencją książka dla wymagającego czytelnika. Brawo! Gimnastyka intelektualna podczas lektury nie zdarza się zbyt często. Mam też wrażenie, że interpretacja wydarzeń z książki może być odmienna w zależności od czytelnika. Jakie więc będzie Twoje zakończenie?\nMamy rok 2011. Ron Harib - polski korespondent białoruskiego pochodzenia, wraz z norweską ekipą telewizyjną trafia w sam środek zamieszek w Libii o obalenie Kaddafiego. Główny bohater trafia najpierw w ręce rosyjskich agentów, by zostać odbity przez Tuaregów. W ich obozie Ron trafia na materiały kompromitujące polityków z USA i Europy. Jak potoczy się dalej akcja?? Powiem Wam, że nie spodziewałam się tak dobrej książki. "Harib" to debiut i dużo bym dała gdyby powstawały tylko takie debiuty! Dopracowane, przemyślane i nie przegadane. Bałam się wątku politycznego. Ale on robił za tło do głównych wydarzeń, a te stanowiły petrodolary rozlokowane przez Kadaffiego poza krajem. Te ponad 500 stron jest przesycone symboliką i tematycznymi kluczami - tylko od nas zależy jak zinterpretujemy powieść. Raczyński oszczędził czytelnikowi strzelanin, bijatyk, tego wszystkiego co można znaleźć w typowych powieściach sensacyjnych. W "Haribie" znajdziemy miedzy innymi barwne opisy (które nie męczą) oraz romans. Romans który jest powiązany z pewną legendą. Momentami "Harib" przypominał mi mojego ulubionego Reachera - tez taki odważny i bezkompromisowy w swoich działaniach, a i styl Raczyńskiego bardzo zbliżony do Childa. Na pewno trzeba się przy tej pozycji skupić. Jest za dużo wątków i spraw poruszanych by tak tylko "przelecieć" po tekście. A i nie chce Wam dużo zdradzać z fabuły, bo frajdą jest zagłębianie się w "Hariba". Smaczku dodaje fakt, że wydarzenia są oparte na faktach. W końcu autor to były korespondent i dyplomata. Pracował w krajach Afryki, Azji i Rosji. Jak najbardziej polecam wszystkim, którzy lubią bardziej ambitne książki! Moja ocena: 8/10\nRzeczpospolita Piotr Jendroszczyk\nnformacje z Bliskiego Wschody docierają do nas w postaci relacji z krwawych konfliktów, pozbawionych najczęściej głębi i społecznego tła. Opowieść o dramatycznych wydarzeniach Arabskiej Wiosny w Libii rekompensuje te braki. Francuska prokuratura wydaje się nie mieć wątpliwości, że prezydent Nicolas Sarkozy utrzymywał podejrzane kontakty z dyktatorem Kaddafim. Jak mogły wyglądać w szczegółach wie dokładnie Ron Harib bohater książki Zdzisława Raczyńskiego ”Harib”. Od kilku dni znajduje się na półkach księgarskich i jest precyzyjnie obmyśloną historią z gatunku political fiction, która może być prawdziwa w każdym detalu. Można ją czytać konfrontując każde zdanie z google by się upewnić, że wszystko się zgadza. Miejsca, nazwiska, wydarzenia, a nade wszystko wiadomości dotyczące realiów politycznych, społecznych i wyznaniowych świata arabskiego. Konkretnie Maghrebu, a zwłaszcza Libii, gdzie w czasie rewolucji przeciwko Kaddafiemu toczy się znaczna część akcji powieści kryminalno-szpiegowskiej, jaką jest ”Harib”. Tytułowy Ron Harib, to Polak, mimo obco brzmiącego nazwiska. Dziennikarz, a właściwie korespondent wojenny, który w 2011 roku jako członek ekipy norweskiej telewizji znalazł się w krajach Afryki Północnej gdzie wybuchają rewolucje. To teren nie tylko walk z krwawymi reżimami ale i obszar zaciętej rywalizacji najpotężniejszych wywiadów świata. Chodzi nie tylko o miliardy Kaddafiego, ale o dokumenty kompromitujące wielu europejskich polityków utrzymujących bliskie kontakty z dyktatorem odpowiedzialnym za słynny zamach nad Lockerbie. Nie tylko. Harib trafia na ślad pieniędzy i cenniejszych dokumentów przypadkowo. Jest to śmiertelnie niebezpieczne. Wychodzi cało z opresji wraz z poślubioną na pustyni żoną z narodu Tuaregów, zamieszkującego południe Libii. Umiejscowienie akcji w takiej scenerii tłumaczy brak wątków erotycznych, nieodłącznych elementów powieści szpiegowskich.Jest za to piękna historia miłosna. Ale ”Harib” to nie klasyka gatunku. To swoisty melanż wielu stylów co dodaje tej sensacyjnej powieście uroku. Zasadniczo to jednak świetny thriller. W pewnym sensie fikcyjny reportaż. To po części John le Carré a także Fryderyk Forsyth. Ale ma też wiele wspólnego z pisarstwem Toma Wolfe, portrecistą amerykańskiego społeczeństwa, który poświęca lata na research po czym pisze powieść opartą wyłącznie na faktach. Tak daleko autor ”Hariba” nie idzie czerpiąc czasami ze swojej fantazji. Powieść jest przy tym doskonałym studium orientu i mentalności jego mieszkańców. Napisana w dodatku przejrzystym, płynnym językiem, który obok arcyciekawej fabuły jest największym atutem powieści. Napisał to były dziennikarz i czynny dyplomata, arabista wykształcony, jak powieściowy Harib, w jednym z najlepszych instytutów lingwistycznych świata. Nie ma tam śladu sztampowego języka dyplomatycznych depesz, których tysiące wysłał autor z dalekich miejsc gdzie kierował polskimi ambasadami. Jest za to ogrom wiadomości, które w raportach dyplomatycznych się znaleźć muszą.\nmoznaprzeczytac.pl Jacek Jarocki\nPrzewrotny, inteligentny thriller (?) No właśnie – czy „Harib” jest thrillerem? Pytanie zasadne, zrodzone nie tylko zakłopotaniem krytyka, do jakiego gatunku literackiego należałoby zaliczyć powieść Zdzisława Aleksandra Raczyńskiego. Napisałbym nawet – jest to pytanie kluczowe dla właściwego odczytania i zrozumienia utworu zaskakującego, niespotykanego w naszej prozie. Ale po kolei. Wydawnictwo Editio, którego nakładem wyszła powieść dyplomaty, dziennikarza i polityka Zdzisława A. Raczyńskiego, reklamuje ją jako „thriller, który wyprzedził rzeczywistość”. Jeśli wziąć pod uwagę fabułę, to rzeczywiście jest to thriller polityczno-szpiegowski. Jest jesień 2010 roku. Polski dziennikarz Rościsław Grzybowski, pracujący pod pseudonimem Ron Harib, w składzie ekipy telewizji norweskiej udaje się do Afryki Północnej, aby nakręcić materiał o gospodarce i polityce państw regionu. Pierwszym krajem na ich drodze jest Algieria. Co wydaje się logiczne, ponieważ gospodarka zarówno Algierii jak i Norwegii opiera się na wydobyciu i eksporcie ropy naftowej i gazu. Kolejnymi krajami podróży dziennikarzy telewizji norweskiej są Tunezja i Libia, gdzie akurat wybuchają rewolucje, które przeszły później do historii pod nazwą Wiosny Arabskiej. W Libii upada reżim Muammara Kaddafiego, trwa wojna domowa. Tam Ron Harib zostaje uwikłany w historię z poszukiwaniem miliardów dolarów, wywiezionych z kraju i ukrytych przez dyktatora Libii. Wywiady największych państw świata szukają złota Kaddafiego a także, co w powieści wybija się na plan pierwszy, tajnych dokumentów, potwierdzających fakty współpracy dyktatora Libii ze służbami specjalnymi państw Zachodu. Z opresji, w którą wpada Ron Harib, ratują go Tuaregowie, plemię z południa Libii, walczące po stronie Kaddafiego. Wspólnie z wysłanniczką Tuaregów o imieniu Tazerwalt, która w międzyczasie staje się żoną Hariba i która ma do wykonania jakąś tajną misję w Europie, polski dziennikarz rozpoczyna niebezpieczną grę z wywiadami Polski, Francji, USA i Rosji. Wszystko kończy się dobrze, chociaż zaskakująco i wcale nie w duchu klasycznych thrillerów. W czym więc thriller Raczyńskiego „wyprzedził rzeczywistość”? A no właśnie: Kiedy książka była już wydrukowana i wchodziła do sprzedaży, opinię publiczną w Europie zbulwersowały wieści z Zachodu – były prezydent Francji Nicolas Sarkozy został postawiony w stan oskarżenia pod zarzutem przyjmowania łapówek od Kaddafiego. Kluczowym dowodem w sprawie okazał się „notes Hanema” (byłego ministra Libii w czasach Kaddafiego), który trafił do Francji z… Norwegii. Prasa brytyjska ujawniła, że CIA współpracowała ze służbami Kaddafiego, a sam dyktator utrzymywał relacje z Wielką Brytanią i nawet usiłował porozumieć się z Londynem, aby bezpiecznie wyjechać z Libii. Więcej, Raczyński sugeruje w powieści, że w grze o władzę po obalonym Kaddafim będzie się liczyć syn dyktatora i generał Haftar. I rzeczywiście, prasa brytyjska doniosła w marcu 2018 roku, że Haftar i Saif Al-Islam Kaddafi są najpoważniejszymi kandydatami na stanowisko prezydenta Libii. Czyli mamy do czynienia ze śmiałą i trafną prognozą polityczną? (Co nie dziwi, zważywszy, że Zdzisław Aleksander Raczyński pracował jako ambasador w Afryce Północnej i doskonale zna region, a jego wiedza geograficzna, lingwistyczna i faktograficzna poraża) Takie odczytanie „Hariba” jest, oczywiście, możliwe. Ale to tylko wierzchnia warstwa, skrywająca zupełnie inny zamysł powieści. Tak jak tegelmusty, chusty noszone przez Tuaregów, kryją ich twarze. Podpowiedzą do odczytania „Hariba” jest rekomendacja, wystawiona książce przez Vincenta Severskiego, w której mistrz polskiej powieści szpiegowskiej pisze: Harib „zawiera wiele kluczy tematycznych i literackich, których odszukiwanie sprawi przyjemność inteligentnemu i wrażliwemu czytelnikowi”. O tym, że „klucze” są fundamentem rozumienia powieści, przypomina też motto z Koranu: „On posiada klucze do tego, co skryte, tylko on je zna”. Odszukajmy zatem te klucze. „Harib” zaczyna się – jak przystało na powieść akcji – od opisu śmiertelnej ucieczki przez pustynię rozpaloną słońcem. Nim opuścimy pierwszą stronę, dowiadujemy się, że to tylko senne koszmary naszego bohatera, które naszły go w jego mieszkaniu, w warszawskim blokowisku. Wizja senna pojawi się jeszcze raz, kiedy ranny Ron Harib zostaje przewieziony do obozowiska Tuaregów. Harib nie chce wierzyć temu, co widzi, jest przekonany, że śni się mu wspomnienie powieści „Diuna” Franka Herberta. I wreszcie, w pewnym momencie Tuareżka Tazerwalt tłumaczy Haribowi (i nam): W takich miejscach góry i wydmy, ludzie i duchy, wspomnienia i sny mieszkają obok siebie, ich światy się przenikają. Raczyński daje jednoznacznie do zrozumienia: Polityczno-szpiegowska fabuła powieści, polityczne prognozy, fotograficznie wierne opisy wydarzeń, miejsc, języka i zwyczajów Tuaregów są tylko formą. Błędem byłoby odczytanie „Hariba” jako quasi-reportażu politycznego, do czego skłania nas operowanie przez autora faktami, potwierdzonymi później przez media. Ale błędem także byłoby odczytanie „Hariba” jedynie jako thrillera „dobrze osadzonego w realiach” – jak pisze Wojciech Jagielski, inny pisarz, polecający powieść. Raczyński przypomina nam co kilkadziesiąt stron: To jest literatura, fikcja, w której wymiksowane są fakty, podania i baśnie. A zatem jeśli jest to fikcja, z elementami baśniowymi (teraz rozumiemy, dlaczego autor umiejscowił akcję wśród Tuaregów, których literatura opiera się na ustnym przekazie baśni i poezji), to co jest przesłaniem powieści? Problem obcości-swojskości? Gdyż harib – oznacza po arabsku obcy, człowiek z Zachodu, a nasz bohater ze zmieniającym się nazwiskiem Grzybowski-Hribauski-Hrib-Harib jest obcy podwójnie; w wyśnionej Polsce, jako imigrant z Białorusi, i na pustyni Sahara, jako przybysz z Zachodu. Poszukiwanie utraconej Arkadii, snów o miejscu przeznaczenia? Ron Harib nie znajduje go ani w Warszawie, ani na Zachodzie, ani na pustyni, lecz w poniemieckim pałacyku gdzieś pod Zieloną Górą. Aż się prosi w tym miejscu o stwierdzenie, że jest to powieść drogi lub rzecz o dialogu kultur i ich przenikaniu się. Byłoby to jednak także uproszczeniem. Albowiem jest jeszcze wątek właśnie przeznaczenia, fatum, który początkowo się wydaje czynić z bohatera bezwolnego statystę, miotanego burzliwymi wydarzeniami historii. Lecz bohaterom udaje się wyrwać z przypisanych im miejsc, pozostawiając nam wiarę, że „lepiej jest iść bez celu niż siedzieć bezczynnie” ponieważ „drogi którymi idziemy, ktoś (Najwyższy) już wyznaczył”. Zwraca uwagę misternie przemyślana konstrukcja powieści. Pierwsza jej część, gdy akcja dzieje się na pustyni, jest powolna, jakby senna, gdyż wszystko w świecie „ludzi honoru” (Tuaregów) jest przewidywalne i oczywiste, a później, gdy przenosimy się do Europy, staje się szybka, miejscami chaotyczna, gdyż w świecie, gdzie nie obowiązują żadne zasady, nie ma też należytego porządku. Każdy element jest dopasowany i niezbędny. Przykładowo, bezsensowny, okrutny epizod, w którym Tuareg morduje rannych jeńców, nabiera znaczenia, kiedy okazuje się, że Aksil-morderca mógł też zabić Kaddafiego – w geście łaski. Raczyński funduje nam także pyszną zabawę słowem, przechodząc od wykładu-analizy, przedstawionego przez algierskiego profesora poprzez wartką akcję do poetyckich opisów czy pełnych romantyzmu, wręcz mistycyzmu scen z udziałem głównej bohaterki. Bawi się także naszymi stereotypami. Jak wówczas, kiedy najpierw ironizuje z „polskiego ADHD zawsze, gdy chodzi o Rosję i KGB”, później wprowadza na scenę agentów rosyjskiego wywiadu, pisze o tajemniczych pracach KGB nad mózgiem człowieka, a kiedy oczekujemy, że – śladem większości polskich autorów – będzie rozwijał wątek polsko-rosyjskiej konfrontacji szpiegowskiej, porzuca ten trop bez żalu, jakby ironicznie dawał nam do zrozumienia – I bez KGB i SWR można zbudować powieść, a ręce Moskwy nie sięgają wszędzie. Podejrzewam, tyle może być interpretacji „Hariba”, ilu czytelników. Nie bez powodu w jednym z wywiadów Z. A. Raczyński przypomina: Literatura jest rzeczą wyobraźni i dzieje się w kontakcie czytelnika z utworem.\nry wywiadów, sprzeczne interesy i tajemnica Tuaregów. Wszystko to w polskiej powieści ze świata polityki. Książka wciąga wartką akcją, żałuję jednak, iż autor nie wykorzystał całego potencjału, jaki niesie ten pomysł. Wybucha arabska wiosna. Europa nie zauważa ostrzegawczych sygnałów płynących z Afryki Północnej. W sam środek rewolucji trafia Ron Harib –Polak białoruskiego pochodzenia i współpracownik norweskiej telewizji. Na początku niezbyt chciałem przeczytać tę książkę – to jest jednak literacka fikcja, wydawało mi się zatem, że stracę czas. To był pierwszy błąd w jej ocenie. Autor był korespondentem prasowym, ambasadorem w Tunezji, a także członkiem Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Wiedzę ma zatem nie z książek o polityce, ale tę politykę rzeczywiście uprawiał. Przyznam, że to jest najmocniejszy aspekt całej tej historii. Wszystkie miejsca opisywane w recenzowanej pozycji naprawdę istnieją, wątki polityczne mają często odzwierciedlenie w rzeczywistości – np. „notes” libijskiego ministra ds. ropy naftowej. Książka jest mocno zanurzona w przeszłych wydarzeniach, mimo że autor twórczo je rozwija na potrzeby swojej opowieści. Drugą silną stroną Hariba, która od razu rzuciła mi się w oczy, była nieoczywistość historii. To czasem brzmi jak mantra, ale u Raczyńskiego świat naprawdę nie jest czarno-biały. Niektórymi z bohaterów są członkowie plemienia Tuaregów, którzy w jakiś sposób wspomagali Kaddafiego. Dla zwykłego czytelnika to trudne – jak pozytywną postacią może być ktoś, kto pomagał dyktatorowi? Raczyński pokazuje, że świat Afryki Północnej nie jest przewidywalny i zrozumiały, to dlatego zresztą światowa polityka jest tak trudna, a szeryf nawet z największym karabinem może sobie nie poradzić w każdej sytuacji. Dochodzą do tego niezbyt czyste gry wywiadów, w których nawet sojusznicy mają względem siebie ograniczone zaufanie. Harib jest ciekawym sposobem na odkrycie jak wygląda świat polityki poza fleszami kamer oraz jak zakulisowymi intrygami zdobywa się poparcie ludzi u władzy. Autor ma też sporo atencji dla naszego wywiadu, który w tej książce wypada bardzo pozytywnie. Raczyński zabiera poniekąd głos w dyskusji, co ważne jest w przypadku doświadczonego oficera wywiadu – fakt, iż ten 30 lat temu zaczynał pracę w służbach PRL albo jakiś okres jego edukacji miał miejsce w Moskwie, czy może jego doświadczenie i pozytywna weryfikacja? Autor ma dość jednoznaczną opinię. Harib to także opowieść o rodzącej się miłości między Polakiem a kobietą Tuaregów. To ciekawy smaczek dodający bohaterom autentyczności. Wszystko jest tu przyprawione egzotyką ludów pustyni – tak innych przecież nawet od Arabów. Tyle pozytywów – niestety w książce jest także trochę wad. Cały wątek rosyjski jest zupełnie niewykorzystany. FSB pojawia się w tekście raz, kiedy wraca po swojego człowieka. Potem w ogóle znika z horyzontu, tak jakby Rosjanie zupełnie zrezygnowali. To bardzo zmarnowany potencjał, gdyż przeszłość Hariba jest bardzo tajemnicza i w mojej ocenie niewyjaśniona. W zasadzie nie wiadomo do końca, kim był i skąd nagle zaczął zachowywać się jak rasowy agent, a do tego bogacz. Bardzo łatwo wchodzi w buty milionera, a przemiany psychologicznej bohatera w ogóle nie widać. Po prostu pstryk i już. Drugi ważny element to fakt, że wiele wątków pozostaje niewytłumaczonych – Harib różne rzeczy nagle po prostu wie. Nie ma wewnętrznych monologów, wyjaśnień, czemu to takie sprytne, by jechać inną drogą albo nie płacić kartami kredytowymi. Sam pozostałem do końca w niepewności – czy Harib robi to celowo, czy przypadkiem? Cała książka w ogóle wygląda mi na pierwszą część cyklu, gdyż w zasadzie do końca niewiele jest wyjaśnione. Tylko wątek odnalezienia się Tuaregów w nowej politycznej rzeczywistości jest zrozumiały. Mam stąd mieszane uczucia – czy autor celowo prowadzi czytelników tak, by stopniowo dowiadywali się czemu miały służyć te pozornie nic nieznaczące ruchy, czy to po prostu przeoczenie? Niech będzie przykład ze zdjęciem z bojownikami posiadającymi rakiety Igła –Harib zdjęcie robi w zasadzie przypadkiem, później okazuje się, że było to celowe zagranie, by mieć argument do rozmów z agencjami wywiadowczymi. To wszystko powoduje, że książka, zwłaszcza w drugiej połowie, jest trudna w odbiorze. Sprawia przez to wrażenie zbyt chaotycznej, trudno zorientować się w przebiegu akcji. Niknie także nieco wątek miłości, kobieca towarzyszka Hariba nagle zaczyna być w zasadzie tylko tłem, a politykę robią tylko mężczyźni. Genderowy szczegół. Na koniec kilka słów o „technice” wydawniczej. Książka dobrze wydana, dobry papier. Mnie brakowało podziału całości na jakieś części (tekst idzie nieomal jednym ciągiem, z podziałem na numerowane rozdziały – bez spisu treści), a także jakiejś mapy, zwłaszcza rejonu Afryki Północnej. Te miejsca naprawdę istnieją i ich proste zaznaczenie pomogłoby ukazać wędrówki bohatera. Plus minus: Na plus: + duże wyczucie dla politycznych realiów + wartka akcja + realistyczni bohaterowie Na minus: - chaos w publikacji - w drugiej części niezrozumiałe ciągi przyczynowo-skutkowe - niepełne zakończenie\nPrzyłączając się do norweskiej ekipy telewizyjnej podczas wyprawy do Libii, Harib nie mógł wiedzieć, że trafi w sam środek rewolucji. Nie mógł również przewidzieć, że stanie się uczestnikiem zaskakujących i niepokojących wydarzeń, które zagrożą jego życiu. Jakie sekrety skrywa jego przeszłość? Dlaczego to właśnie jego upatrzyły sobie tajne służby? Po „Hariba” sięgnęłam licząc na intrygujący i niebanalny thriller, mroczny, wielowątkowy, zaskakujący. Ku mojemu zdziwieniu powieść okazała się niecodziennym gatunkowym miksem. Prawdę mówiąc nie czuję jednak żalu i nie mam do autora pretensji, bowiem powieściowe wątki połączył i zestawił ze sobą wyjątkowo ciekawie. Na kolejnych stronach mieszają się wątki kryminalne i kwestie polityczne, które złagodzone zostały poprzez nutkę przygody i przyjemny romans między bohaterami. Taka mieszanka sprawia, że książka mocno się wyróżnia i zapada w pamięć, choć nie każdemu przypadnie ona do gustu z równą mocą. Motywy polityczne interesowały mnie nieco mniej i trochę wydłużały mi lekturę, nie mogę jednak powiedzieć, by nie zostały one zrealizowane w interesujący i dopracowany sposób. Najprzyjemniej czytało mi się natomiast o pobycie Hariba w Libii. Raczyński poświęcił sporo miejsca na przedstawienie tradycji i obyczajów narodu Tuaregów, wprowadzając tym samym do opowieści powiew świeżości i magię orientu. Wierzenia tamtejszej ludności, obowiązujące zwyczaje, kulturowa odmienność- te elementy sprawiały, że zanurzałam się w lekturze z wielką przyjemnością. Ze względu na wprowadzenie do powieści elementów charakterystycznych dla różnych gatunków, mój odbiór książki na każdym etapie był inny, czemu towarzyszyły różnorodne emocje. Nie będę ukrywała, że „Harib” to wymagająca lektura. Trzeba poświęcić jej uwagę, by dobrze zrozumieć poszczególne wątki, czytać w skupieniu, by zrozumieć niuanse. To powieść, którą pokonuje się powoli i dobrze jest, moim zdaniem, poznawać ją etapami, niespiesznie, po to by opowieść nam się nie dłużyła i po to, by ją docenić. Niektóre wątki podobały mi się nieco bardziej, inne trochę mniej, nie mogę jednak odmówić autorowi zaangażowania w tę historię, dopracowania jej w każdym szczególe, zgromadzenia interesującej wiedzy i umiejętności zgrabnego przekazania jej czytelnikowi. Powoli, ale z przyjemnością, poznawałam wydarzenia towarzyszące głównemu bohaterowi. Na początku nie obdarzyłam go szczególna sympatią, jednak z czasem zaczął mi on pod pewnymi względami przypominać jednego z moich literackich ulubieńców- Jacka Reachera. Harib, podobnie jak on, wielokrotnie wykazał się niezwykłym sprytem i intelektem. W dążeniu do celu był zdeterminowany, a w spełnianiu obietnic nie miał sobie równych. Odważny, inteligentny, zdeterminowany, zamieszany w dziwne zagadki z przeszłości i jeszcze bardziej zaskakujące intrygi polityczne i finansowe. Chciałoby się rzec: ciekawy facet. Choć opowieść nie należy do lekkich, styl Raczyńskiego jest przystępny i nie sprawia trudności podczas czytania. Autor zagłębia się w przedstawiane tematy, stara się wyjaśnić czytelnikowi niezbędne szczegóły, ale nie nuży i nie zbacza z kursu. „Hariba” czyta się dobrze, podczas lektury cały czas mając przeświadczenie, że to jedna z tych powieści, którym rzeczywiście warto poświęcić czas. Jedna z książek, które warte są nieco wysiłku ze strony czytelnika. Powieść okazała się nieco inna, niż przypuszczałam, ale przyniosła mi wiele frajdy i czytelniczą satysfakcję. Czytałam powoli, dawkując sobie książkowe tematy i czekając na niespodzianki ze strony autora, bo byłam pewna, że takie jeszcze na mnie czekają. Do gustu bardzo przypadło mi zakończenie książki, w przyjemny i lekki sposób uzupełniające całą historię.\ndobreksiazkimag.pl ROBERT WIŚNIEWSKI\n„Harib”, powieść dyplomaty Zdzisława A. Raczyńskiego, debiutującego w roli pisarza, to pełnokrwisty thriller polityczny z wątkami szpiegowskimi i historią miłosną, a także powieść drogi o poszukiwaniu własnej tożsamości i miejsca w życiu. HaribZdzisław A. Raczyński akcję swojej debiutanckiej powieści umieścił w gorącym okresie „Arabskiej Wiosny Ludów” w Libii w 2011 roku. Wątkiem, który porządkuje wydarzenia i stanowi oś fabuły, jest poszukiwanie złota i tajnych dokumentów, ukrytych przez obalonego w wyniku wojny domowej dyktatora Muammara Kaddafiego. Złoto, jak wiadomo, przydaje się każdemu, a dokumenty, świadczące o związkach krwawego satrapy z zachodnimi politykami, to polityczny dynamit, mogący zmieść rządy kilku europejskich państw. Nic więc dziwnego, że skrytkami Kadafiego interesują się służby kilku państw, a także libijskie frakcje walczące między sobą o władzę po obalonym dyktatorze. W ten wir wydarzeń zostaje rzucony Ron Harib, pochodzący z Białorusi naturalizowany polski obywatel, zaangażowany przez norweską telewizję jako tłumacz ekipy przygotowującej materiały z wydarzeń w Algierii, Maroku i Libii. Harib ma szczęście do wplątywania się w ekscytujące przygody – wraz z norweską ekipą trafia w sam środek zamieszek i walk, zmierzających do obalenia Muammara Kaddafiego i przejęcia władzy po dyktatorze. Wkrótce zostaje uprowadzony przez rosyjskich agentów, a potem odbity przez bojowników tuareskich, wiernych do końca Kaddafiemu. W obozie Tuaregów w głębi Pustyni Libijskiej trafia na trop wywiezionych pieniędzy i materiałów kompromitujących polityków i od tego czasu staje się celem numer jeden, ściganym przez bezwględnych agentów służb specjalnych kilku krajów. Ciag dalszy historii to ekscytująca akcja w stylu przygód Jasona Bourne’a. Ron przemierza Północną Afrykę, Polskę i kawałek Europy, a pomaga mu Tazerwalt, córka wodza tuareskiego plemienia Kel Adżdżar, która, jak się okaże, ma również do wypełnienia swoją tajną misję w Europie. Czy wspólnie uda im się dokonać niemożliwego i wyjść cało z konfrontacji z doświadczonymi agentami? Warto się przekonać samemu. „Harib” to nie tylko dobry, klasyczny thriller. Autorowi, zawodowemu, doświadczonemu dyplomacie znającemu realia krajów, w których umieszczona jest akcja powieści i któremu nieobce są zasady działania służb wywiadowczych, udało się precyzyjnie połączyć fakty i realne postacie z bohaterami wymyślonymi. W trakcie lektury czytelnik ma wrażenie, mając w pamięci nie tak odległe doniesienia mediów z czasów „Arabskiej Wiosny”, że ta historia wydarzyła się naprawdę. Zresztą, jak zapewnia autor, wiele wydarzeń będących tłem przygód Hariba i Tazerwalt rzeczywiście się zdarzyło, wystarczy przypomnieć niedawno opublikowane doniesienia o finansowaniu przez Kadafiego kampanii wyborczej prezydenta Francji Nicolasa Sarkozy’ego. Autorowi udało się precyzyjnie połączyć fakty i realne postacie z bohaterami wymyślonymi. Jak to często bywa w literaturze sensacyjnej, autor zawarł w powieści również wątek miłosny, ważny dla rozwoju fabuły. Związek głównego bohatera, Polaka pochodzącego z Białorusi, o niejasnej przeszłości i tajemniczych więzach z agencjami wywiadu, z dziewczyną z zamieszkującego pustynię plemienia Tuaregów, dziwnym trafem powtarzającą los swojej babki, związanej przed laty z Europejczykiem, niemieckim pilotem, który pojawił się w jej życiu niczym przeznaczenie, będzie miał daleko idące konsekwencje dla obojga. Ważna dla odbioru powieści jest symbolika, obecna w książce w wielu wymiarach – tuarescy bohaterowie wierzą, że nic nie dzieje się przypadkiem, a każde wydarzenie w ich życiu ma swój cel i w trakcie dążenia do niego każdy odnajdzie swoje prawdziwe powołanie i miejsce w życiu. Symbole występujące w powieści: pierścień, nieśmiertelnik, palmy, oaza, pustynia, wymarzony dom w lesie – dodają klimatu, lokalnego kolorytu i tajemniczości, tworząc także dodatkową warstwę znaczeniową. Zdzisław A. Raczyński pod płaszczykiem thrillera szpiegowskiego przemyca kilka istotnych spostrzeżeń. Na przykład o tym, że świat, który prezentują media, często nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością, jest o wiele bardziej skomplikowany niż ten kreowany na użytek propagandy i PR. Jak stwierdza bohater – „żyjemy w świecie podpowiadanych myśli i sugerowanych snów”, a nasze myślenie, emocje, lęki i fantazje mogą być produktem i przedmiotem manipulacji. Umiejscowienie istotnej części akcji wśród tuareskiego plemienia Kel Adżdżar oprócz tego, że nadaje powieści egzotyki i romantyzmu, pokazuje także dwa odmienne światy i ich spojrzenie na życie – Słowianina i koczowniczych Tuaregów, żyjących od wieków na pustyni, wyznających własne, tradycyjne wartości i z trudnością akceptujących obecność obcych. To zderzenie kultur, początkowo bolesne, z czasem spowoduje, przede wszystkim dla Rona, dużą zmianę w postrzeganiu świata, nieuchronności przeznaczenia i tego, co czyni człowieka wolnym. Z czasem Europejczyk Harib zrozumie głębiej pustynny naród, stanie się jednym z nich, zatrą się granice między odmiennymi światopoglądami obu stron, aż w zakończeniu powieści bohater odnajdzie swoją drogę i – symbolicznie – powróci do swojego prawdziwego imienia.\n„Harib” nie jest zwykłą powieścią szpiegowską. To ubrane w dynamiczną akcję, z pieczołowitą dbałością o szczegóły, studium rewolucji w Afryce Północnej oraz świata wielkiej polityki i finansów. HaribRok 2011. W krajach Afryki Północnej wybuchają rewolucje. Przywódca Libii Muammar Kaddafi zostaje zamordowany. W kraju rozpoczyna się wojna domowa o schedę po obalonym dyktatorze. Polski korespondent Ron Harib, przebywający w tym czasie w Libii wraz z norweską ekipą telewizyjną, trafia w sam środek rewolucyjnych zamieszek. Seria dziwnych wypadków stawia na drodze Hariba najpierw rosyjskich agentów, a następnie naród Tuaregów, który wiernie służył Kaddafiemu. W obozie Tuaregów Ron trafia na trop wywiezionych przez dyktatora z Libii pieniędzy i materiałów kompromitujących polityków z Europy i USA. Skarbów i dokumentów poszukują tajne służby Francji, USA, Rosji i… Polski. Tylko dotarcie do złota Kaddafiego przed wywiadami wielkich mocarstw może ocalić życie dziennikarza. W poszukiwaniach Ronowi pomaga Tazerwalt, dziewczyna z tuareskiego plemienia Kel Adżdżar, która ma do wykonania tajną misję w Europie. Przeszłość Hariba też kryje tajemnicę nieznaną nawet jemu samemu… „Harib” to nie tylko wielowątkowy polityczny thriller dobrze osadzony w realiach, to także fantastyczny fresk o kulturze i obyczajach Tuaregów, z piękną miłosną historią. Wojciech Jagielski, korespondent, pisarz „Harib” nie jest zwykłą powieścią szpiegowską. To ubrane w dynamiczną akcję, z pieczołowitą dbałością o szczegóły, studium rewolucji w Afryce Północnej oraz świata wielkiej polityki i finansów zawiera w sobie wiele kluczy, tematycznych i literackich, których odszukiwanie sprawi przyjemność inteligentnemu i wrażliwemu czytelnikowi. Vincent V. Severski, pisarz Nie sądzę, żebym się mylił: zapowiadam Wam Zdzisława A. Raczyńskiego – nową gwiazdę powieści sensacyjnej. Zdaje się na początku, że opisuje tu wydmy i miraże pustyni, sny i wspomnienia, a tymczasem chodzi o prawdziwe, tajemnicze i brutalne wypadki polityczne ze sceny międzynarodowej. Autor zna dobrze miejsca i ludzi, których opisuje; dzięki jego narracji lepiej też rozumiemy śmiertelnie niebezpieczną grę wywiadów, z której nie można się tak po prostu wypisać. A przy tym opowiada piękną historię miłosną, która zaczyna się pośród Tuaregów, wspaniałego, mało znanego ludu pustyni. Zakończenie tej historii każe nam wierzyć, że także nas, czytelników, Bóg stawia na drodze, w której jest jakiś sens i cel, nawet jeśli dziś nie potrafimy go zrozumieć. Marek Ostrowski, komentator tygodnika „Polityka” i TVN Biznes i Świat Nie wiem, ile z tego, co napisał Zdzisław A. Raczyński, jest prawdą. Zapewne spora część. Wiem jednak, że czyta się to świetnie, a dziennikarska przeszłość autora jedynie dodaje książce koloru i smaku. Bartosz Węglarczyk, dziennikarz Zdzisław Aleksander Raczyński – był korespondentem w Moskwie, dyplomatą, doradcą szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, dwukrotnym ambasadorem w Tunezji i Armenii. Pracował w krajach Afryki, Azji i w Rosji. Jest autorem kilkuset publikacji na temat Rosji i państw Wschodu – artykuły pojawiały się w najpoczytniejszych tygodnikach opinii.\n2018-06-25 Data wydania audiobooka często jest dniem wprowadzenia tytułu do sprzedaży i może nie być równoznaczna z datą wydania książki papierowej. Dodatkowe informacje możesz znaleźć w darmowym fragmencie. Jeśli masz wątpliwości skontaktuj się z nami sklep@ebookpoint.pl.


żne jest to, jak pielęgnujemy swój organizm od środka. Niemałe znaczenie ma stan naszej jamy ustnej i dlatego regularnie chodzimy do stomatologa. Jaki wybrać gabinet dentystyczny, aby czuć się w nim naprawdę dobrze? Okazuje si\nJaki wybrać gabinet dentystyczny, aby czuć się w nim naprawdę dobrze? Okazuje się, że jest to ważna spr\nNie działająca klima w aucie? O serwisie klimatyzacjiTaki mamy klimat - zadbaj o ciepły domUpały nad Wisłą - pora na klimatyzacjęProblemy godne dobrego prawnikaNie działająca klima w aucie? O serwisie klimatyzacjiO pozycjonowaniu i nie tylko! Er du redd for tannlegen? Det er ingenting ? Warto znać swoje prawaKartki okolicznościowe i zaproszenia, co musisz wiedziećZabiegi pielęgnacyjne dla skóry. Orientalne kosmetykiPiece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećPrzewozy, transfery i inne przejazdy trasówkamiJak rozwieść się w roku 2020?Krótko o badaniach CATISamodzielnie czy z biurem rachunkowym? O podatkachBadania dentystyczne i stomatologia- krótko o lekarzachPora na taniecPoradnik o meblachKilka inspiracji wnętrzarskichJak bez problemu zobaczyć symulator dachowaniaKupujesz mieszkanie? Pamiętaj - wartość ma znaczenieDentysta ZabrzeKursy bhp onlineKrótko o maszynach budowlanychO językach obcych - kilka faktówZabiegi pielęgnujące z MarokaCzy warto używać środków ekologicznychRehabilitacja: przebieg, leczenie i powrót do zdrowiaEkologiczna energia bez smogu? Panele słoneczneRepair water leak


Trampolina FIT TRAMPO500 DOMYOS - FITNESS CARDIO TRAMPOLINE Fitness, siłownia - Decathlon\nTrampolina FIT TRAMPO500\nKod produktu : 8560753\nTrampolina fitness TRAMPO500 DOMYOS\nNasz zespół opracował trampolinę 500 do treningu z drążkiem z przodu (lub bez) w domu. Chcesz swobodnie uprawiać sport w domu? Nie chcesz, aby sprzęt zajmował dużo miejsca? Nasza trampolina 500 jest dla Ciebie! Jest kompaktowa (składane nóżki), a drążek zapewnia stabilność.\nKomfort użytkowania Powierzchnia do skakania 81cm\nWysokość powierzchni do skakania 24cm\nJakość odbicia 24 gumki.\nStabilność 6 nóżek z przylegającymi podkładkami.\nKompaktowość Składane nóżki.\nWYTRZYMAŁOŚĆ: Na trampolinie wykonujesz skoki w szybszym lub wolniejszym tempie. Pracuje całe Twoje ciało, przez co poprawia się działanie układu krążeniowo-oddechowego, a także zwiększa się liczba spalanych kalorii.\nZALETA NR 2: Tonizacja\nTonizacja: Ćwiczenie na trampolinie wymaga kontroli i stałego zaangażowania mięśni. Twoim celem są dolne i środkowe partie ciała, a także, w zależności od wybranych ćwiczeń, górne części ciała (ramiona, barki, klatka piersiowa, plecy).\nRÓWNOWAGA: Stały brak stabilności na płachcie pozwala wzmacniać mięśnie głębokie i stabilizujące, a także poprawiać zmysł równowagi.\nWymiary FIT TRAMPO500: średnica 105cm / wysokość 23,5cm\nWaga FIT TRAMPO500: 10,4kg\nWymiary opakowania: 106x106x8.7cm\nWaga opakowania: 12,6 kg.\nPRZYLEGANIE I STABILNOŚĆ\nChcąc zapewnić każdemu użytkownikowi poczucie bezpieczeństwa podczas treningu, przez cały czas opracowywania produktu szczególną uwagę zwracaliśmy na stabilność oraz przyczepność trampoliny do podłoża. Cała metalowa konstrukcja i materiał użyty do wykonania nóżek zostały poddane wielogodzinnym testom, których celem było zapewnienie bezpiecznego treningu.\nTrampolina FIT TRAMPO500 posiada 24 gumki zapewniające dynamiczne odbicie. Dla bezpiecznego treningu gumki są pokryte syntetycznym płótnem.\nDzięki aplikacji Decathlon Coach (dostępna w j. angielskim i j. francuskim) możesz korzystać ze wsparcia naszych trenerów Domyos. Wiele dostępnych programów pomoże Ci osiągnąć założone przez Ciebie cele i zwiększyć motywację.\nMasz pytanie lub napotkałeś problem po dokonaniu zakupu: zapraszamy na https://support.decathlon.fr/\nOgraniczenia w użytkowaniu Maks waga użytkownika: 110 kgWyłącznie do użytku domowego\nTest Produktu Produkt testowany przez trenerów i użytkowników Domyos Club. Zgodna z normą EN20957-1 (Klasa H - Wyłącznie do użytku prywatnego)


mLingua | Teoria tłumaczenia - Problem z ekwiwalencją dynamiczną w tłumaczeniach (Fatima Ibrahim Ahmed Al Menoufy; tłum. Joanna Wołyńska) - str. 1 z 2\nProblem z ekwiwalencją dynamiczną w tłumaczeniach\nFatima Ibrahim Ahmed Al Menoufy\ntłum.: Joanna Wołyńska\nEkwiwalencja formalna i ekwiwalencja dynamiczna wywołały wiele kontrowersji. Pojęcie ekwiwalencji jest jednym z kluczowych słów w dziedzinie translacji. Można powiedzieć, że to główna kwestia w przekładach, chociaż jej definicja, związek oraz zastosowanie w dziedzinie teorii translacji wywołały sporo kontrowersji. Mimo to w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat zostało opracowanych wiele innych teorii dotyczących ekwiwalencji w tłumaczeniach.\nEugene Nida, w porozumieniu z innymi pionierami w dziedzinie translacji, rozwinął teorię „dynamicznej ekwiwalencji” lub „ekwiwalencji funkcjonalnej”, podkreślającej wagę przekazywania znaczenia, a nie formy gramatycznej. Omówił różne rodzaje złożoności znaczeń stosunkowo wcześnie, zaczynając od publikacji tłumaczenia Biblii w 1947 r. Wyraźnie wspominał o tłumaczeniu „ pełnego znaczenia” zamiast czystego minimum.\nW książce „Teoria i praktyka tłumaczenia” Nida (2003:1)1 wskazuje, że tłumacze nie mogli przekazać nauki Biblii: „Niestety tłumacze tekstów religijnych nie zawsze kierowali się tym samym uczuciem pilnej potrzeby przekazania sensu.” Nida ujawnia metody stosowane w przekładzie Biblii, wykazując, że istnieją dwa główne przedmioty zainteresowania w tłumaczeniu Biblii; „wcześniej skupiano się na formie przekazu; tłumacze byli zachwyceni, odtwarzając specjalne elementy stylistyczne, grę słów, paralelizmy, rymy, rytm oraz nowe struktury gramatyczne, podczas gdy obecni tłumacze skupiają się na reakcji odbiorcy. Dlatego też tłumacz musi umieć określić reakcję odbiorcy.” (ibid: 1).\nIstnieją jednak problemy z dynamiczną ekwiwalencją w przekładach. Jako że tłumacz jest wolny od form gramatycznych języka wyjściowego, bywa bardziej podatny na przekraczanie granic wiernego tłumaczenia. Oznacza to, że teksty z dynamiczną ekwiwalencją są bardziej naturalne i precyzyjne niż tłumaczenia z użyciem ekwiwalencji formalnej, mogą one jednak być również zdecydowanie błędne.\nNiektórzy badacze tłumaczenia są przeciwni teorii dynamicznej ekwiwalencji. Wśród nich jest Eco (2001:5)2, który tak argumentuje przeciwko: „badacze tłumaczenia powinni chociaż raz w życiu doświadczyć tłumaczenia, a także bycia tłumaczonym.” Ponadto podkreśla, że ( ibid:9) „Ekwiwalencja znaczeniowa nie może być uważana za kryterium zadowalające dla poprawnego tłumaczenia, ……Nie możemy nawet akceptować naiwnej myśli, że synonimy umożliwiają ekwiwalencję znaczeniową, ponieważ jest powszechnie przyjęte, że w języku nie istnieją pełne synonimy. Ojciec nie jest synonimem taty, tata nie jest synonimem tatusia, a père nie jest synonimem padre.”\nEco uważa, że ci, którzy są zaangażowani w przekład są w stanie lepiej formułować teoretyczne refleksje na temat tłumaczenia. Ponadto dla niego jest jasne, że udane tłumaczenie nie może wywodzić się z pojęcia ekwiwalencji.


Sukienki dla dziewczynek, z reniferem, na święta, czerwone- Lulibu.pl\nŚwiąteczna sukienka z reniferem i z falbankami 104-134\nCzerwona sukienka z falbankami dla dziewczynki. Sukienki z reniferem to pozycja obowiązkowa na święta.\nRozmiar 104 110 128 134\nCzerwona sukieneczka z reniferem\nIdealna sukienka dla dziewczynki na świąteczny czas. Sukienka uszyta jest ze średniej grubości, wysokiej jakości bawełny z dodatkiem elastanu (5%), jest bardzo wygodna. Z przodu sukieneczka ma wyszytą świąteczną aplikację w kształcie renifera. Sukienka z falbankami, z których krótsza ma doszytą małą falbankę. Sukienki z reniferami to prawdziwy hit!\nIndeks sukienka renifer czerwona new\nŚwiąteczna sukienka z...


Świece wielkanocne – wiosenne dekoracje | WESTWING\nŚwiece wielkanocne-poradnik Westwing\nŚwieca „Home” – jaśmin i lawenda\nŚwieca zapachowa "Wild Passionfruit"\nKwadratowa świeca „White Seasons” 20 x 20 x20 cm\nŚwieca zapachowa "Wisteria"\nŚwieca zapachowa „Orange Blossom”\nŚwieca zapachowa „Bouquet”, aromat: zapach Sardynii\nŚwiece wielkanocne – DIY\nNajbardziej cenimy dekoracje, które zrobiliśmy samemu. Wspólne wycinanie, klejenie i majsterkowanie to także doskonała okazja do spędzenia czasu z rodziną. Ciekawym sposobem na urozmaicenie dekoracji wielkanocnego stołu mogą być świece wielkanocne zrobione ze skorupek po jajkach.\nNa początek należy dokładnie oczyścić i wymyć skorupki, tak aby nie zostały w nich żadne resztki.\nKiedy skorupki wyschną można zabarwić je na różne kolory, korzystając z tych samych barwników, których zazwyczaj używa się do malowania pisanek. Miłośnicy ekologicznych rozwiązań mogą sięgnąć po naturalne łupiny cebuli (brązowy), kurkumę (żółty), ciemną malwę (fioletowy), buraki (czerwony/ jasnoróżowy) oraz trawę (zielony).\nZabarwioną skorupkę można zabezpieczyć przed blaknięciem spryskując ją warstwą bezbarwnego lakieru.\nW każdej skorupce umieszczamy knot wyjęty z wkładów do lampionów.\nKnot należy dokładnie przykleić.\nW garnku roztapiamy świecę i pozyskany z niej wosk wlewamy do skorupek.\nGotowe! Kurczak, baranek, zajączek, a może pisanka? Świece wielkanocne dostępne są we wszystkich formach i kolorach, które nawiązują do świątecznej symboliki. Dzięki nim wielkanocny stół wygląda i radośnie, i jeszcze bardziej apetycznie.


Sprawdzam dla Międzymorza - Dziennik.pl\n6 lutego 2017, 08:08 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nPAP/EPA / DAN BALANESCU\nDwa wydarzenia z ostatnich dni można uznać za "sprawdzam" powiedziane lansowanej przez Polskę koncepcji Międzymorza. Pierwszym było spotkanie Orbán - Putin w Budapeszcie w połowie ubiegłego tygodnia. Drugim - protesty w rumuńskich miastach przeciwko polityce liberalizacji prawa antykorupcyjnego uprawianej przez postkomunistyczną Partię Socjaldemokratyczną (PSD). W tym kontekście wizyta Angeli Merkel w Warszawie nabiera znaczenia symbolicznego. Jest swoistym potwierdzeniem korekty w polityce zagranicznej PiS, o której przed kilkoma tygodniami mówił na naszych łamach były wiceszef MSZ w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, Paweł Kowal.\nWizyta na Węgrzech i protesty w Rumunii pokazują, jak słabe są podstawy - skądinąd bardzo ciekawej - koncepcji sojuszu na linii Warszawa - Budapeszt - Bukareszt.\nWęgry deklaracjami o „krzywdzącej” naturze sankcji nałożonych na Rosję po aneksji Krymu i zapewnieniach w kwestii Nord Stream 2 i Turk Stream dowiodły, że trwale rozjeżdżają się z polską wizją polityki bezpieczeństwa i energetycznej. Pierwsza deklaracja jest rujnująca dla spójności działań UE wobec Kremla. Druga uderza w lansowane przez Polskę projekty energetyczne, alternatywne wobec gazpromowskich (m.in. korytarza Północ - Południe). Sojusz strategiczny Warszawa - Budapeszt miał rozwodnić zbratanie Orbána z Putinem. Nie rozwodnił.\nMiędzymorze jest koncepcją atrakcyjną. Wzmacnianie więzów w Europie Środkowej, emancypacja regionu wobec starej Unii czy rozwój infrastruktury transportowej mają jak najbardziej sens. Jednak z twardych danych wynika, że w jej ramach wielkiego bloku polityczno-wojskowo-gospodarczego raczej nie zbudujemy. Kilka państw o, mówiąc najdelikatniej, umiarkowanym potencjale nie wykreuje dużego ośrodka siły. To się po prostu nie sumuje. Międzymorze tak. Ale jako uzupełnienie dla asertywnej polityki wobec Berlina i przewidywalnego - z uwzględnieniem wszelkich różnic - sojuszu z RFN.\nWłądimir Putin Viktor Orban: Rumunia Bukareszt Międzymorze Budapeszt\nArtykuł "sponsorowany" z Berlina ma przygotować frajerów na przyjazd Merkel!? Wsadź go sobie pan w 4 litery! Pozdrawiam serdecznie!


zdeterminowane: Recenzja tuszu do rzęs/ Avon Infinitize Mascara\nRecenzja tuszu do rzęs/ Avon Infinitize Mascara\nWiększość osób kojarzy ten tusz z reklamy Avon, który przyciąga swoją obecną ceną jak szczoteczką, która jest inna niż wszystkie dotąd. Do nie dawna posiadałam inny tusz tej firmy kosmetycznej, który już parę miesięcy temu zrecenzowałam -> klik. Mając teraz porównanie, nie sięgnęłabym już po ten poprzedni.\n*Cena- Aktualnie jest tymczasowej przecenie. Jako to nowość w katalogu kosztuje 16.99, później cena będzie wynosić 36.00 zł zapewne z niewielkimi promocjami, na których z chęcią skorzystam.\n*Opakowanie- Nadając kosmetykowi kolor pomarańczowy, z pewnością ułatwił szukanie go w torebce kobietom, które całą swoją kosmetyczkę posiadają w torebce. Jest dość nietypowego kształtu, ponieważ lekko zaokrąglony. Szczoteczka jest silikonowa, trzystrefowa, dociera do nawet do kącików rzęs , pięknie je wydłużając. Sama szczoteczka sama w sobie jest duża, ale przy tym nie długa, dobrze się ją trzyma w dłoni.\n*Wydajność- Mam go miesiąc i muszę stwierdzić tutaj, że mam wrażenie jakby mi go już zaczynało brakować. Obawiam się również, że jak poprzednie tusze z Avon może wyschnąć po dwóch miesiącach użytkowania.\n*Zapach- Gdy malujemy nim rzęsy nie czuć go, nie drażni, inaczej rzecz biorąc- bezzapachowy. Jednak jeśli chcemy poznać bliżej jego woń i tusz powąchamy zapach od razu skojarzył mi się lekko pod amoniak.\n*Działanie- Rzęsy są pięknie wydłużone i uniesione, na co zwróciłam szczególną uwagę, niestety nie są już tak bardzo podkręcone jak zapewnia nas producent. Tusz utrzymuje mi się cały dzień, nie rozmazuje się podczas przetarcia oka dłonią, po malowaniu tusz potrzebuje 5 min, żeby wyschną. Nie jest wodoodporny, co jest plusem, ponieważ bardzo łatwo go zmyć płynem do demakijażu i wodą. Gdy nałożymy więcej niż jedną warstwę rzęsy się sklejają, Gdy płaczemy, a tusz mamy na rzęsach, oczy strasznie pieką !\nCzy kupiłabym ten produkt ponownie ? Na chwilę obecną nie znalazłam odpowiedniego tuszu dla mnie. Jednak podczas poszukiwań następnego, z chęcią pozostanę przy Infinitize.\nJeżeli macie jeszcze jakieś pytania dotyczące tuszu piszcie tutaj - zdeterminowane@o2.pl\nA Wy jaki tusz proponujecie i używacie ?\nAutor: zdeterminowane o 08:45\nEtykiety: avon, kosmetyki, recenzja, zakupy, zdjęcia\nOlga Szy 01.06.2013, 10:10\nkiedyś go może wyprubuję. u mnie też jest post o tuszach do rzęs. zapraszam:) obserwuję licze na rew. (ja z zapytaj) http://deubb.blogspot.com/\nKrypto-fanka Ballad 01.06.2013, 10:27\nJa mój pierwszy tusz kupię dopiero na wakacjach, dlatego chętnie czytam takie, jak Twoja recenzje. Co do tego tuszu, ja osobiście bym chyba nie kupiła.\nMarta 01.06.2013, 13:34\nmnie się podoba :) chociaż muszę przyznać, ze ma najlepszą szczoteczkę jak do tej pory ze wszystkich tuszów jakie miałam ;p\nPatrycja Stolarczyk 01.06.2013, 13:39\nAleksandra Woźniak 05.06.2013, 10:38\nJa osobiście nie miałam tuszu z Avonu ale moja koleżanka miała. Z tego co wiem jej poprzedni tusz było do niczego. Ja natomiast używam tuszy z Meybelline New York.\nW tej chwili posiadam Rhe Rocket volum express. To taki niebieski, reklamują go.\nPolecam go strasznie gorąco.\ne wa 07.09.2013, 13:29\nbeznadziejna wypowiedź głupszej nie czytałam "koleżanka miała....był do niczego"\njeżeli wypróbujesz sama! możesz się wypowiedzieć,\nto co jest dobre lub złe dla koleżanki niekoniecznie musi być taki dla Ciebie Aleksandro.\nKati ♥ 05.06.2013, 10:41\npowiem to tak GENIALNY post ;D\nKlaudia Sweet 11.06.2013, 06:24\nRaczej go wypróbuję , ponieważ z postu wydaje się on dość dobry ;]\nJagoda P 13.06.2013, 08:57\nSylwia Tylkowska 15.06.2013, 06:51\nostatnio zastanawiałam się nad wyborem tuszu i chyba już wiem jaki kupić dzięki\nRoki 22.06.2013, 07:53\nPiękne masz oczy *o* zareklamujesz mojego bloga odwdzięcze się tym samym plisss:)


Rota w mgnieniu oka wybitnie korzystny fotograf w białymstoku | Mol\nFotografia kobieta, fotograf ślubny albo wszystka inna. Everyman fotografik, który zmieniał wprawdzie nieco spośród wyżej przetasowanych łepków fotograf ślubny fotce, zna, że każdy z nich nastręcza gruntownie nieodmiennego obrębu umiejętności. Jest dozwolone zakomunikować, iż fotografik to osoba, która proceduje chociaż jadalnego dopadnięcia fotograf na ślub. Rzetelne, owo znaczy poprawne z jacyś regulaminami pozwalającymi w dobrowolny metoda tworzyć dosięgnięcia w rzeczy samej, żeby właściwie oddziaływać na spożywcę. Bodaj, ponieważ jest to nic bardziej błędnego pewne minimum. Oczywiste jest, iż cyklicznie, jednakże nie wiecznie zmysł artysta się tu dodaje głównie przy działaniu następnych fetyszy fotograf ślubny Białystok codziennego uzusu, np. opakowania pasty do zębów, jakkolwiek stale wskazane jest być obeznanym jakieś reguły dotyczące trzeźwego wariantu fotki. Wielu jest fotografików specjalizujących się w niepewnym bądź do granic możliwości dwóch, trzech rodzajach fotografii. Jednym z niebieżącego łepka urządzeń istnieje odkurzacz. Na bazaru podręcznego są elektroluksy, które wpływają odkurzanie na chudo, przecież także maja dystynkcje kumulowania wody, przez wzgląd w jakim celu suponują siebie i z relegowaniem powłóczystych zanieczyszczeń. Fotografik partner, jaki ma w środku obowiązek upamiętnienie takich uczuć oraz emocji kiedy amor, czułość, frajda, otucha, eudajmonia, będzie wykonywać pracę całkowicie inaczej niż osoba interesująca się na co doba fotografią reklamową względnie aeronautyczną. W pierwszym przypadku istotne istnieje nie tak duża liczba formowanie wyrazistych zawartości, co wyłapywanie zwiewnych pojęć, blasków w oczach, trwających ułamki chwil momentów, które się przenigdy nie powtórzą. Grunt jest również polor figurze fotografującej w większym towarzystwie, albowiem nie winna białogłowa swoim prowadzeniem wprowadzać poruszenia albo przynosić na sobie zbytniej przymówki. W pozostałym losie jakkolwiek fotografik akumuluje się na obiekcie, na niuansach, na oświetleniu materii w taki tryb, by oczekiwałaby najkorzystniej, żeby fotograf ślubny oznajmić bez zarzutu.\nFotografik pociągający się lecz wciąż tudzież jedynie reportażami weselnymi nie ma obowiązku, ani nawet uprawnienia, osiągać obecnie kiedy fotograf ślubny wprost przeciwnie zajdzie pokup bądź nadarzy się okazja wybitnie niejadalnych wyników w zamiejscowej, dziewiczej, niepoznanej jeszcze sferze fotografii. Rozstrzygnięcie o barakowie polskiego klanu jest zapewne niepewną spośród ważniejszych woli w życiu. Z tej przyczyny także niecałe niecudze incydentalne spośród niej, są dodatkowo niesłychanie grunt. Począwszy od czasu wyboru strefie działki, przez wzorzec, półprodukty na wykończeniach kończąc. Podobna różność następuje np. w fotki portretowej, gdzie główną glebę gra historia z schematem lub modelką, a fotografią lotniczą, gdzie liczy się czułość, czas reakcji zaś wiedzy spośród pilotem. Co toteż łączy niecałych fotografów? Gała. Alias spostrzegawczość, zręczność spozierania na ziemia przy użyciu pryzmat docelowego zwerbowania, wena twórcza fotograf ślubny. Bez tego ani rozpocznij. Adekwatnego zwolnienie nie istnieje gdyż efektem losu, jednak w wydatnej mnogości trafów rezultatem fotograf ślubny podlasie wyprawienia poprzednio ułożonego układu.


druga strona ogrodu: kwietnia 2016\nalbo nie dbać.\nA jeśli jednak nie.\nJeżeli nie chcemy poświęcać godzin na obsługę ogrodu w standardzie pokazanym w poprzednim poście?\nJeżeli nie, to nie. Nie musisz tego robić. Możesz tego nie robić.\nJedno i drugie zdanie uwalnia, stwarza przestrzeń wolności.\nWolność ma konsekwencje.\nNiektóre z nich są piękne.\nBogactwo i bioróżnorodność- mniszek lekarski, ziarnopłon wiosenny, przetacznik perski, gwiazdnica pospolita, krwawnik pospolity, bodziszek drobny... na jednej fotce.\nZiarnopłon wiosenny (liście przed kwitnieniem do kanapek i sałatek).\nBluszczyk kurdybanek (do kartoflanki i rosołu).\nMniej więcej rok temu pisałam o dzikich ogrodach, o spontaniczności, która jest kluczem do życia.\nJak zwykle w komentarzach pojawiły się mądre słowa- o kroczeniu w harmonii, przepływach, ludzkiej potrzebie kontroli i pracy nad nią, ogrodnictwie "zastanym", także o permakulturze.\nJest w nas ta tęsknota, jest, im bardziej pozwolimy sobie na nią, na jej zaspokojenie, na odejście od schematu- tym bardziej będziemy wolni.\nTakże dosłownie, czasowo.\nOglądałam kiedyś holenderskie ogródki, takie wiecie- chusteczka do nosa, krzaczek, drzewko, drzewko, drzewko i jeszcze krzaczek się zmieścił.\nA wśród nich jeden- zamniszkowany trawniczek. I już.\nPomyślałam wtedy z szacunkiem o tym silnym i wolnym człowieku, który oparł się sąsiedzkiej presji (być może zupełnie dosłownej, to się sieje przecież) i estetycznemu wzorcowi.\n(mogło być oczywiście zupełnie inaczej, jakiś abnegat mógł wynajmować ten dom, albo może stał pusty, ale to ładna bajka)\nWszystko, czego oczekuję od ogrodu- nastrój. Światło. Kamień, drewno. Trawa, drzewo.\nżyczyłabym sobie, żeby OGRODNICY (amatorzy, profesjonaliści) byli bardziej otwarci. Nie muszą kochać chwastów jak ja, nie muszą odżegnywać się od oprysków jak ja, ale mogliby coś.\nWięcej wiedzieć, więcej podróżować, więcej widzieć, więcej czytać, więcej coś. Coś, co oderwałoby ich od grządek i odmian, pozwoliłoby patrzeć szerzej, uwolnić się.\nMoże wtedy ogrodnicze grupy nie byłyby towarzystwami wzajemnej adoracji, kiszonką w sosie piękności.\nCoś wam pokażę.\nLata temu (12? 15?) założyliśmy ogródek. Miał być: dla rodziny z dziećmi, małoobsługowy ;-), z niewielką ilością roślin kwitnących, bez trujących, kłujących- z wyjątkiem iglaków, bo miał być też mocno zimozielony.\nPowstał w polu, w którym śmiga wiatr, na czarnej ziemi pobagiennej.\nObecnie dom jest niezamieszkały, ogród od lat niepielęgnowany- wpadliśmy na chwilę, zobaczyć, jak go doprowadzić do "przyzwoitego" stanu.\nPogoda (było to jakieś 3 tygodnie temu, stąd nikły stan ulistnienia) podkreślała wrażenie opuszczenia i zaniedbania.\nNie pogniewałabym się za taką zieleń przy wejściu.\nWiecie, dlaczego ta tuja tam? bo stała biedna taka w doniczce, a kto przechodził koło wykusza, walił się oń w łeb. To się posadziło, żeby omijać.\nWejściowa "aleja" wiśni przedziwnych 'Umbraculifera'.\nZanotować: nie sadzić drzew w alei w różnych warunkach. Te w pasku między nawierzchniami są w tym samym wieku, co rosnące od strony trawnika...\nJednak grubaski z nich :-)\nZanotować: tak trzymać. Jest dobrze, mówiąc mało skromnie, ale mogę tak powiedzieć- widziałam wiele ogrodów, które już po kilku latach są śmietnikiem do demontażu z powodu chaosu gatunków.\nZawsze mówię, że trawnik to najbardziej pracochłonny element ogrodu :-)\nPrzejście między budynkiem a ogrodzeniem. Mikrobiota syberyjska (bardzo lubię) nie zyskała na urodzie dzięki cięciu na równo z krawędzią ścieżki, ale to jest do wyprowadzenia- trzeba oczyścić ją od spodu i "nadwiesić" nad chodnikiem.\nDereń świdwa. OMG.\nKielichowiec. Słodki panie.\nGłówne wnętrze ogrodowe- widok na dom\ni od domu. Rabaty i trawnik przecinał półokrąg drzew (jarząb mączny), ale od początku wykruszały się jeden za drugim. Zanotować: przemyśliwać dobór.\nBrzoza 'Youngii' "uciekła" przed dereniem świdwa.\nOliwnik to piękne drzewo, zawsze to wiedziałam. Na pierwszym planie resztki jarząbów.\nPod drugim oliwnikiem była rabata krzewiasto- bylinowa, mało z niej zostało. Do tej pory w ogrodzie dobrze miewa się barwinek (a tak nie chciał rosnąć na początku!), bodziszek korzeniasty i przywrotnik ostroklapowy.\nU- uuu. Zarośla śnieguliczki Chenaulta 'Hancock' i lilaka Meyera 'Palibin', po pas.\nZagajnik odrostów korzeniowych świdwy, nieliczne przetrwałe hortensje...\nDerenie białe :-D\nNa gruzach warzywnika.\nSkarpy przy domu. Nienajgorzej, pomijając ohydny przebieg ścieżek (brukarz wpadł i zrobił już po wykonaniu ogrodu, gdyby był wcześniej, to bym to przynajmniej jakoś obsadziła. Idealnie byłoby, gdyby zrobił wg projektu, ale tak to już jest- dać coś do zrobienia brukarzowi. Częsty błąd inwestorów.)\nKosodrzewinę naprawdę trzeba trzymać w ryzach, na bieżąco. Jeżeli zależy nam na widoku z okien, oczywiście.\nPrzejście wzdłuż ściany budynku z drugiej strony. Urocze kulki wierzby purpurowej 'Nana' sczezły zacienione przez sąsiedzkie tuje.\nTawuła nippońska. Niska, okrywowa roślina na skarpie.\nZnów w przedogródku. Mała ruina- brzoza nie przeżyła lata, jałowce płożące- zacienienia.\nTak wygląda druga strona dbania o ogród.\nWolność ma swoje konsekwencje.\nMam taki wniosek: o kant tyłka należy rozbić te rozkminy, że robimy ogród na lata, że będzie piękny kiedyś, jak dorośnie. Co my wiemy o za_latach. Róbmy ogrody na dziś, piękne od razu, cieszmy się nimi. Nie dajmy sobie wmówić, że ta smutna kora między krzakami to normalne i tak ma być, bo kiedyś zarośnie.\nMam też refleksję: dożyliśmy z TP tego, że własne ogrody zwiedzamy jak poniemieckie parki, odczytując ich układ pod warstwami czasu :-D\nByłoby to uroczą puentą, gdyby nie to, że muszę pokazać wam jeszcze kilka fotek. Ulotna chwila w porannym słońcu, Las Elfów, taniec białych plamek, najpiękniejszy widok tamtego dnia w tamtym ogrodzie.\nW rolach głównych wiosnówka pospolita i rzeżusznik piaskowy (wyższy) na niepryskanej (czytaj: zaniedbanej) nawierzchni.\nI tak kończymy kwiecień. Szkoda, już czuję utratę, mimo że wykorzystałam cały "wolny" (ukradziony pracy) czas na oglądanie roślin. Na blogu tego nie widać, no bo właśnie... nie mam czasu, rośliny oglądam.\nPlan wydawniczy na maj: podróże ogrodnicze. Poszukiwanie Roślin. Wypady bliskie Wrocławia. Coś o projektach, coś o realizacjach, co tam w Moherii. Takie tam, dobrze, jak uda się połowę.\nAutor: Megi Moher o 22:03\nEtykiety: ogrody prywatne, realizacje, rośliny okrywowe, rośliny spontaniczne\nkrasnal przed lustrem\nśnieżyce i kamienne tablice


Old Compton Street (Londyn, Anglia) - opinie - TripAdvisor\nHotele w pobliżu The Prime Meridian Line\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Old Compton Street\nAtrakcje w pobliżu obiektu Old Compton Street\nOld Compton Street opinie, Londyn\nNr 599 wśród 2 183 atrakcji w lokalizacji Londyn\nCentrum sceny Soho LGBT\nLokalizacja buntu przeciw homoseksualnemu oburzeniu admirała Duncana w czasach mniej tolerancyjnych, ta ulica jest sercem Soho i żywą mieszanką specjalistycznych restauracji, barów i sprzedawców detalicznych. Jest też Teatr Księcia Edwarda. To wspaniałe miejsce dla niektórych poważnych osób, które oglądają i zaspokoją ogromną różnorodność smaków.\nŚwietna atmosfera i świetne miejsce do obserwowania ludzi, wiele do zobaczenia i piękne otoczenie po męczącym dniu.\nOld Compton Street to mekka gejowskiego Londynu.\nOld Compton Street jest mekką Gay London. Jedz w Balans - jego żywej partii. Tam też jest niesamowite wino i bolusy z ogromną kolekcją. Bary są zablokowane i zabawne, a hej, twoje kroki od Covent Garden! !\nJest kilka opinii o restauracji, przeglądam tę ulicę nie restauracji. Bardzo podobał mi się ten obszar. Wiele lokalnych restauracji, pubów, lokalnych sklepów sprzedających różne lokalne towary. Wielu mieszkańców, ale także wielu turystów. Mnóstwo zdjęć w całym regionie. Warto sprawdzić i spędzić co najmniej godzinę lub...dwie w tej części miasta.Więcej\nŚwietna atmosfera, ale kiepska obsługa\nNiedziela trochę przed północą. Umieść dość głośno. Personel trochę zagubiony. Na przykład czekaliśmy 45 minut na nasze desery i okazało się, że kelner zapomniał złożyć zamówienie w kuchni. Nie polecam rodzinom. Dobre jedzenie i dobre wyposażenie\nWspaniałe powitanie, klasyczne jedzenie w starym stylu, znakomity wybór koktajli serwowanych z niespodzianką! Ładny wystrój. Specjalne podziękowania dla Bogdana, naszego bardzo uważnego i przyjaznego kelnera. Świetny brunch i popołudnie tam spędzone. Fajna cena również dla Londynu Koniecznością, jeśli jesteś w soho, aby spędzić miło czas....Dziękuję także kierownikowi za jego czas!Więcej\nMuszę tylko powiedzieć, że jeśli chcesz iść do miejsca i dobrze się bawić, musisz tu przyjechać. Najlepsza obsługa, bardzo smaczne jedzenie i najważniejsza rzecz, bardzo przyjazny personel, szczególnie Roberto, bardzo miły facet, który sprawia, że czujesz się wyjątkowo przy każdym napojonym przez siebie napoju. Polecam...to miejsce. Chodź!Więcej\nStara Compton Street\nDość popularna część Soho z mnóstwem barów, restauracji i kilku teatrów na Old Compton Street. Zasadniczo jest to punkt centralny sceny LGBT w Londynie, więc ciekawe, czy to twoja sprawa. To kilka stereotypowych brytyjskich restauracji Fish & Chips w średnich cenach. W przeciwnym razie istnieją...tu małe niezależne sklepy i zwykłe uliczne sieci restauracji. Jeśli nie interesuje Cię LGBT, nie ma tu niczego, czego nie możesz znaleźć nigdzie indziej w Soho ani w żadnym innym rejonie handlowym / turystycznym Londynu. Oto kilka interesujących sklepów: 1. Algerian Coffee Stores, które są wspaniałym miejscem na kawę. Świeże ziarna kawy i różne urządzenia do przygotowywania kawy, takie jak garnki ekspresowe 2. Pub admirała Duncana. W 1999 r. Był miejscem haniebnego ataku bombowego skierowanego do społeczności LGBT. Bomba zabiła trzy osoby i zraniła kilkanaście osób. Niestety nie ma widocznego hołdu ofiarom, przynajmniej nie to, co mogłem zobaczyć. 3. Vintage House. Specjalistyczny sklep sprzedający whisky, rumy, tequile i kubańskie cygara. 4. Maki Ryba z frytkami. Imię mówi wszystko.Więcej\nMnóstwo ulicznych kawiarni / barów dla wszystkich perswazji tutaj! Większość jest fajna, niektórzy chcą lizać farbę! To bary, a nie piesi! Bardzo łatwy dostęp do tej ulicy. Widziałem jeden - dwa niepożądane wiszące o, więc uważaj. Wspaniały klimat w lecie!\nUlica pełna charakteru!\nZatrzymaliśmy się w mieszkaniu tutaj i zakochaliśmy się w tej tętniącej życiem, klimatycznej ulicy! Jest tyle do zjedzenia, zobaczenia i zrobienia na ulicy Old Compton. Spacerowaliśmy o 11 w nocy, a ulice były pełne ludzi, ale ani razu nie poczuliśmy się niekomfortowo lub niebezpiecznie! Jest...dosłownie wszystko, czego potrzebujesz na ulicy, a jeśli zatrzymujesz się w Londynie, poleciłabym dostać miejsce na tutaj lub naokoło, ponieważ masz około 10 minut spacerem lub mniej od tak wielu atrakcji - Covent Garden, Chinatown , Oxford Street, Carnaby Street, aw pobliżu znajduje się kilka stacji metra. (Korzystaliśmy z Leicester Square) Należy pamiętać, że jedyny czas, kiedy ta ulica jest cicha, to od 6 rano do 8 rano. to jest to! Jest głośny od 8 rano rano do 6 rano następnego dnia, a nawet wciąż trwają dostawy i ciągną się w tym czasie ciężarówki. Mówiąc to, nadal nie było nam trudno zasnąć. Przez Charing Cross Road przechodzi również wiele karetek pogotowia, więc tam też jest hałas. Uważaj też, jeśli podróżujesz z dziećmi - Old Compton Street słynie z sklepów o tematyce dla dorosłych i pokazów peep! Na tej jednej ulicy jest tyle charakteru, jest absolutnie doskonały.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Old Compton Street.


Fotografuj.pl - Sony Cyber-shot DSC-H400 - fotografia cyfrowa i analogowa, edycja obrazu, pojęcia i techniki fotograficzne, recenzje, testy aparatów\nStrona główna > Aktualności > Aparaty i kamery > Sony Cyber-shot DSC-H400\nDodał: Przemysław Imieliński 13.02.2014\nChoć z zaprezentowanych właśnie aparatów Sony model DSC-H400 nie jest wcale najbardziej zaawansowanym (świadczy o tym przede wszystkim cena, ale również zastosowane technologie), to właśnie on dzierży obecnie miano kompaktu o największym zakresie ogniskowych. Wprawdzie przełożenie zoom na poziomie 63x przy konkurencyjnych modelach 60x wydaje się raczej osiągnięciem głównie wizerunkowym, to jednak fakt ten nie podlega dyskusji.\nSą aparaty z mocnym zoomem. I jest nadzwyczajny Sony Cyber-shot H400 z nadzwyczajnym, 63-krotnym zoomem optycznym — największym w historii cyfrowych aparatów kompaktowych. Zastosowany w hybrydowym modelu Cyber-shot™ H400 obiektyw pokrywa zakres ogniskowych od 24,5 mm do 1550 mm (w przeliczeniu na format 35 mm), czyli od szerokiego kąta do superteleobiektywu. Oznacza to możliwość wykonania zdjęć w praktycznie każdej sytuacji.\nNowy model sprawdzi się zarówno przy wykonywaniu grupowych zdjęć rodzinnych i fotografowaniu plenerów, jak i przy obserwacji z odpowiedniego dystansu ptaków i zwierząt w ich naturalnym środowisku. Zamazywaniu się obrazu i powstawaniu skoków w nagrywanym filmie, nawet przy dużym zbliżeniu i trzymaniu aparatu w wyprostowanej ręce, zapobiega stabilizator obrazu Optical SteadyShot.\nWykonywane fotografie o rozdzielczości 20,1 megapiksela cechują się bogactwem szczegółów. Użytkownik ma również do dyspozycji osobny przycisk „Movie”, który rozpoczyna nagrywanie ujęcia wideo HD przeznaczonego do wyświetlenia na telewizorze lub do publikacji w Internecie.\nPotencjał fotograficzny nie jest bynajmniej okupiony brakiem komfortu ani prostoty obsługi. Ukształtowana na wzór lustrzanki obudowa znakomicie leży w ręce, a jej ergonomiczny uchwyt z powodzeniem mógłby znaleźć zastosowanie w większym i droższym aparacie. Dokładne komponowanie ujęć ułatwia wizjer elektroniczny, który zapewnia znakomitą widoczność obrazu nawet podczas zdjęć w pełnym słońcu.\nInteligentna automatyka aparatu DSC-H400 zapewni optymalne rezultaty bez zgadywanek ani zdawania się na łut szczęścia. Samoczynnie rozpoznaje cały wachlarz sytuacji i automatycznie dostosowuje do nich ekspozycję i inne ustawienia. W rezultacie użytkownik może się w spokoju skupić na tym, co dzieje się przed aparatem.\nŹródłem energii w aparacie jest wydajny akumulator litowy z serii X. Po jego pełnym naładowaniu można wykonać około 300 zdjęć — i nie martwić się ryzykiem zmarnowania niepowtarzalnych okazji w podróży i przy fotografowaniu na co dzień.\nBawiąc się w gronie przyjaciół, można włączyć tryb „Impreza”. Urządzenie automatycznie koryguje wówczas czułość, ekspozycję i kolorystykę obrazu, zapewniając żywy zapis wieczoru w klubie itp. Zaawansowana lampa błyskowa automatycznie zwiększa czułość aparatu, a tym samym zasięg błysku. Funkcja ta przydaje się podczas fotografowania w pomieszczeniach i po zmroku, gdy standardowe lampy błyskowe często nie są w stanie doświetlić sceny.\nGłówne cechy aparatu Sony DSC-H400\nSzczegółowe zdjęcia i filmy HD z przetwornika obrazu o rozdzielczości 20,1-megapiksela,\nOlbrzymi, 63-krotny zoom optyczny i stabilizator Optical SteadyShot ułatwiający uzyskanie dokładnych zbliżeń,\nWygoda użycia dzięki wzorowanemu na lustrzankach korpusowi, wizjerowi elektronicznemu, inteligentnej automatyce i osobnemu przyciskowi filmu,\nAkumulator litowy o dużej pojemności: więcej wykorzystanych szans na niepowtarzalne zdjęcia.\nAparat Sony DSC-H400 można już teraz zamawiać na stronie internetowej producenta, a jego cena wynosi 1239 złotych. Realizacja zamówień zgodnie z planem rozpocznie się w kwietniu 2014 r.\nStrona WWW: www.sony.pl\nSony Cyber-shot DSC-HX400/HX400V\nCanon IXUS 145, 150, 155\nSony a6000 – następca bezlusterkowca NEX-6 z rekordowo szybkim AF\nCanon EOS 1200D – piękna i łatwa fotografia\nRedleaf RD1000 - fotopułapka dla bezkrwawych myśliwych\nSigma DP Quattro - nowe aparaty z nową wersją matrycy Foveon\nNikon COOLPIX AW120 i S32 - aparaty, które wytrzymają wszystko\nNikon COOLPIX S9600 i S9700 - dwa nowe superzoomy podręczne\nCzas generacji: 0.824s.


Bundesliga. Nadchodzą lepsze czasy dla Błaszczykowskiego? Piłka nożna - Sport.pl\nBundesliga. Nadchodzą lepsze czasy dla Błaszczykowskiego?\nbk 24.07.2017 10:43\nJakub Błaszczykowski miał odejść z VfL Wolfsburg, bo rozczarowywał. Tymczasem zanosi się na to, że nie tylko nie odejdzie, ale też zacznie grać. I to być może nawet na swojej ulubionej pozycji, czyli prawej pomocy.\nKuba jest rozczarowujący, VfL szuka piłkarza na jego pozycję - pisała jeszcze kilka dni temu niemiecka prasa, konkretnie "Hamburger Morgenpost". To nie była żadna szokująca wiadomość, bo Niemcy tak pisali od dawna. W zasadzie od początku roku wróżyli Błaszczykowskiemu rychłe odejście z Wolfsburga.\nAle wygląda na to, że się mylą. Że ich spekulacje mają niewiele - a na pewno coraz mniej - wspólnego z prawdą.\nA prawda jest taka, że Błaszczykowski w Wolfsburgu wciąż cieszy się zaufaniem Andriesa Jonkera. I to chyba nawet coraz większym. W ostatnim sparingu z Dynamem Drezno (4:3) holenderski trener wystawił Polaka na jego ulubionej pozycji, czyli prawej pomocy. A ten odwdzięczył mu się nie tylko niezłą współpracą w obronie (w tej formacji Błaszczykowski najczęściej grywał w poprzednim sezonie) z Paulem Seguinem, ale też zdobytą bramką.\nPolak rozpoczął mecz w wyjściowym składzie i grał do 76. minuty. Na listę strzelców wpisał się w pierwszej połowie - w 27. minucie. A do tego wcześniej zaliczył asysty drugiego stopnia przy golach Kaylena Hindsa i Mario Gomeza. - Nikogo nie będę wyróżniał. Ale ogólnie, z postawy całego zespołu, jestem bardzo zadowolony. Najbardziej z tego, że przy stanie 0:2 potrafiliśmy od razu zareagować i szybko strzelić cztery gole - powiedział Jonker po sparingu.\nW poniedziałek Wolfsburg wyjechał na krótkie - sześciodniowe - zgrupowanie do Klosterpforte. Wyjechał razem z Błaszczykowskim, który już pod koniec czerwca zapowiadał, że w letnim oknie transferowym nie planuje ruszać się z Wolfsburga. Że chciałby zostać w tej drużynie przynajmniej do mistrzostw świata, które w przyszłym roku rozegrane zostaną w Rosji.\nWówczas mało kto mu w to wierzył - a na pewno nie niemieccy dziennikarze - ale teraz wydaje się to coraz bardziej prawdopodobne. Coraz więcej wskazuje na to, że w Wolfsburgu nadchodzą dla niego lepsze czasy.


Pijany kierowca wyrzucił psa z jadącego samochodu. Świadkowie pomogli policji zidentyfikować mężczyznę.\nOpublikowano 15.05.2022, 14:13\nRankiem w niedzielę 8 maja kujawsko-pomorska policja otrzymała niepokojący telefon. Kobieta po drugiej stronie słuchawki relacjonowała, że była świadkiem, jak mężczyzna wyrzucił psa z samochodu i odjechał.\nZwierzak, nie rozumiejąc, co się stało, jeszcze chwilę biegł za samochodem.\nOprawca zostanie ukarany\nSą różne powody, dla których ludzie nie mogą się już dłużej opiekować swoimi czworonogami. Są też różne rozwiązania, jak w takiej sytuacji zapewnić zwierzęciu dobrą przyszłość. Jednak ten mężczyzna wybrał rozwiązanie niedopuszczalne.\nPo prostu wyrzucił psa z samochodu i odjechał z piskiem opon.Nie wiedział jednak, że ktoś widział całe zajście i postanowił zadzwonić na policję.\nFunkcjonariusze, którzy przyjechali na miejsce zdarzenia, wezwali weterynarza, by przebadał psa. Na szczęście zwierzakowi nic się fizycznie nie stało. Psiak został przewieziony do schroniska.\nDzięki świadkom policji udało się szybko ustalić tożsamość mężczyzny, który porzucił psa. Był to 30-letni mieszkaniec gminy Koronowo. W trakcie zdarzenia był nietrzeźwy.\n- W chwili zatrzymania był pod wpływem alkoholu. Ponadto okazało się, że ma czynny sądowy zakaz prowadzenia pojazdów, a mimo to kierował autem - napisała Lidia Kowalska z Zespołu Prasowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy.\nMężczyźnie postawiono zarzut znęcania się nad zwierzęciem oraz złamania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów. Oprawca przyznał się do winy: czeka go m.in. 14 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności.\nMamy nadzieję, że porzucony psiak szybko znajdzie kochający i bezpieczny dom.


Delfinek Domki Apartamenty - Gąski\nDelfinek Domki Apartamentydomki letniskowe i całoroczne\nObiekt Delfinek - Domek Apartamenty oferuje balkon oraz widok na ogród. Do dyspozycji Gości jest również czajnik. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Pleśna Beach – około 1,2 km. Obiekt zapewnia ogród oraz bezpłatny prywatny parking.\nW naszej ofercie m.in.: plac zabaw, piesze wycieczki, taras, prywatny parking, gaśnice, plac zabaw dla dzieci, bezpłatny parking, parking na miejscu, sprzęt do grillowania, pokoje rodzinne, ogrzewanie, parking, ogród.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Delfinek - Domki Apartamenty o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 300 jest wymagany po przyjeździe. Będzie to płatność gotówkowa. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona przy wymeldowaniu. Całość depozytu zostanie zwrócona w gotówce po sprawdzeniu stanu obiektu. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nDom wakacyjny 6 osobowy (1 łóżko pojedyncze, 1 łóżko podwójne, 1 łóżko pojedyncze, 1 łóżko podwójne, 1 rozkładana sofa);\nDom wakacyjny 6 osobowy (1 łóżko pojedyncze, 1 łóżko podwójne, 1 łóżko pojedyncze, 1 łóżko podwójne, 1 rozkładana sofa).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.3029714


Na czym polegają złudzenia optyczne? - FocusNauka.pl\nNa czym polegają złudzenia optyczne?\nW trakcie ewolucji człowiek otrzymał zdolność kompensacji opóźnienia w odbiorze danych wizualnych podczas przenoszenia ich z siatkówki oka do odpowiedniego obszaru w mózgu.\nOpóźnienie to trwa zaledwie jedną dziesiątą sekundy, lecz nasz umysł jest w stanie przepowiedzieć, co stanie się później. Mózg człowieka „dorysowuje” sobie odpowiedni obraz, bazując na pewnych podstawowych zasadach percepcji otaczającego nas świata. Specjalista w dziedzinie modeli kognitywnych Mark Changizi z Instytutu Politechnicznego Rensselaera (Rensselaer Polytechnic Institute) podjął się wyjaśnienia tych właśnie zasad – czy one rzeczywiście istnieją i na czym polegają. Okazuje się, że umysł ludzki posiada zdolność tak zwanej „rekonstrukcji rzeczywistości”, co można najłatwiej udowodnić za pomocą iluzji optycznych. W złudzeniu Heringa (na ilustracji) pionowe linie przecinają zbiegające się ze sobą w centrum rysunku promienie. Linie pionowe sprawiają wrażenie wygiętych. Wygięcie powstaje na skutek tego, że nasz mózg jest w stanie przewidzieć, jak będzie wyglądać rysunek w kolejnym momencie, na przykład w trakcie przybliżania się naszych oczu do centrum obrazka. Efekt zbliżenia jest tworzony przez parametry geometryczne samego punktu zbiegania się promieni.\nNie poruszając się, odbieramy linie proste jako krzywe. „Człowiek ewolucyjnie rozwinął zdolność krótkotrwałego przewidywania najbliższej przyszłości”, - mówi Changizi. Zbiegające się w centralnym punkcie promienie to sygnały, które oszukują naszą świadomość, zmuszając ją do myślenia, że poruszamy się do przodu. „Wykrzywiając” linie, mózg próbuje podpowiedzieć, jaki rysunek zobaczymy w kolejnym momencie. Z takimi złudzeniami mamy do czynienia na każdym kroku. Jako przykład mogą posłużyć „skutki uboczne” widzenia binokularnego. Jeżeli będziemy na przemian przymykać na moment to lewe, to prawe oko, obserwowany przedmiot będzie nieznacznie zmieniał położenie.\nAmerykański naukowiec stwierdził, że taka sama zasada leży u podstaw wszystkich iluzji optycznych. Aby sprawdzić postawioną przez siebie hipotezę, Changizi przeanalizował 50 rodzajów iluzji optycznych i uporządkował je w 28 kategoriach. Otrzymane wyniki świadczą o tym, że istnieją cztery podstawowe rodzaje decydujących zmiennych: rozmiar obserwowanego przedmiotu, jego prędkość, jasność (kontrast) i odległość do niego. Jeżeli dwa obiekty znajdują się w jednakowej odległości od obserwującego, który kieruje się w stronę jednego z nich, to w miarę zbliżania się do niego przedmiot ten będzie się wydawał większy, a jego kontury ulegną „rozmyciu”.\nOpierając się na wynikach badania, naukowiec twierdzi, że wszystkie cztery kanały percepcji powstały w trakcie ewolucji, lecz mimo wszystko są one związane z koniecznością stałego ruchu, a szczególnie ruchu po linii prostej. Według niego efekty „rekonstrukcji” rzeczywistości mogą powstawać również w stanie spoczynku obserwatora, a także w trakcie ruchu obrotowego. Jednak również te złudzenia można wyjaśnić za pomocą zjawiska rekonstrukcji rzeczywistości, niezbędnej podczas poruszania się do przodu. JSL\nnauka iluzja optyka mózg rekonstrukcja złudzenia optyczne umysł rzeczywistości\n< Poprzedni artykuł Nieznane plemię Brazylii\nNastępny artykuł > Komputer odczyta ludzkie myśli?