Okres trwania projektu: 1 styczeń 2012 - 31 grudzień 2012.\n- - - - - - 2012 - - - - - -\nPowiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Łomży w okresie od 1 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2012 roku realizowało już V edycję projektu „Razem ku samodzielności…”. Działaniami obejmowaliśmy 243 osoby, w tym:\n• 13 usamodzielnianych wychowanków rodzin zastępczych i placówek opiekuńczo – wychowawczych,\n• 101 osób niepełnosprawnych ze środowiska lokalnego,\n• 93 osoby bezrobotne lub nieaktywne zawodowo ze środowiska lokalnego,\n• 12 opiekunów dzieci niepełnosprawnych (uczestnicy „Grupy Wsparcia”),\n• 24 osoby zagrożone wykluczeniem społecznym ze względu na wielodzietność lub niewydolność wychowawczą.\nW projekcie wzięło udział także 20 dzieci uczestników projektu (w tym 13 dzieci niepełnosprawne).\nW roku 2012 całkowity budżet projektu wyniósł 1 288 294 zł, w tym wkład własny 135 270,87 zł.\nAby skorzystać z naszego wsparcia każdy uczestnik projektu musiał spełniać 3 warunki:\nbyć w wieku aktywności zawodowej (15-64 lata),\nmieszkać, pochodzić lub osiedlić się na terenie powiatu łomżyńskiego,\nJak wygląda uczestnictwo w projekcie w praktyce?\nJak wynika z analizy dynamiki przepływu uczestników w projekcie w latach 2008-2012, projekt cieszy się niesłabnącą popularnością, co jest w dużej mierze zasługą tego, że pracownicy zaangażowani posiadają umiejętności wynikające ze specyfiki pracy metodą projektu tj: diagnozowania problemów w środowisku lokalnym, poszukiwania rozwiązań tych problemów oraz współpracy z innymi osobami. Przypisywanie tak wielkiej wagi diagnozie społeczno - zawodowej nie jest bezpodstawne - dobrze zdiagnozowana sytuacja wyjściowa uczestnika pozwala na optymalny dobór instrumentów aktywnej integracji dla niego i nadania zaproponowanemu wsparciu charakteru zindywidualizowanego oraz komplementarnego.\nPodczas trwania V edycji projektu każdy uczestnik, w ramach diagnozy społeczno-zawodowej, był zobligowany udać się na konsultację z doradcą zawodowym w celu sprawdzenia swoich predyspozycji zawodowych i opracowania ścieżki, która umożliwiłaby mu wejście/ powrót na rynek pracy. Indywidualne podejście do każdego uczestnika implikuje uwzględnianie w procesie aktywizacyjnym jego specyficznych potrzeb, predyspozycji, możliwości i zainteresowań zawodowych. Przy planowaniu adekwatnego i kompleksowego wsparcia bierzemy pod uwagę szereg czynników m.in.:\npoziom bezrobocia i struktura lokalnego rynku pracy,\nczy występuje wyuczona i dziedziczona bezradność w poruszaniu się na rynku pracy?,\nindywidualny poziom motywacji,\npoziom wiedzy i kwalifikacji zawodowych,\npoziom kompetencji osobistych.\nW przypadku osób niepełnosprawnych czyli grupy szczególnie zagrożonej marginalizacją należy wziąć pod uwagę dodatkowe czynniki wpływające na ich sytuację na rynku pracy. Wśród najczęściej artykułowanych i zauważalnych barier wynikających z niepełnosprawności można wymienić: utrwalone postawy społeczne o charakterze dyskryminacyjnym, szczególnie ze strony pracodawców; bariery architektoniczne; subiektywne bariery psychologiczne samych uczestników obniżające motywacje do osiągnięć i utrudniające dostosowanie się do zmiennych warunków rynku pracy. Niejednokrotnie u osób niepełnosprawnych korzystających ze wsparcia są identyfikowane bariery uniemożliwiające podjęcie zatrudnienia i proponowane działania aktywizacyjne muszą uwzględniać ten fakt.\nU osób długotrwale korzystających ze świadczeń pomocy społecznej obserwujemy często wyuczoną i dziedziczoną bezradność w poruszaniu się na rynku pracy, z tego też względu zorganizowaliśmy cykl szkoleń grupowych, podczas których nasi beneficjenci mieli za zadanie nabyć umiejętności miękkie niezbędne na zmieniającym się rynku pracy i efektywnym funkcjonowaniu na nim. W bieżącym roku 206 uczestników projektu wzięło udział w grupowych szkoleniach pt. „Już wiem jak znaleźć pracę - kompetencje społeczne niezbędne na rynku pracy”. Podczas zajęć poruszana była problematyka dotycząca: pisania dokumentów aplikacyjnych, zachowania podczas rozmowy kwalifikacyjnej, sposobów wyszukiwania wolnych miejsc pracy, prawa pracy, elastycznych form zatrudnienia, zatrudniania osób niepełnosprawnych, pozyskiwania informacji niezbędnych do otwarcia/prowadzenia własnej działalności gospodarczej, analizy sytuacji na lokalnym rynku pracy.\nW tegorocznej edycji projektu z indywidualnych zajęć rehabilitacyjnych skorzystało 74 osoby niepełnosprawne oraz 18 opiekunów. Zajęcia zostały zorganizowane podczas 2 wyjazdów w następujących terminach:\n15-24.08.2012 oraz 22.09-01.10 2012.\nMiejscem 10-dniowych turnusów był Ośrodek Wczasowo-rehabilitacyjny „PIRAMIDA”, który mieści się w położonej nad Bałtykiem miejscowości Darłówko.\nOśrodek zaproponował uczestnikom wyjazdu wiele różnorodnych form rehabilitacji, dostosowanych do stopnia i rodzaju ich niepełnosprawności. Obok zajęć o charakterze stricte rehabilitacyjnym, podczas turnusu był realizowany program integracji społecznej, który miał zapewnić poprawę kondycji psychicznej uczestnikom, a w konsekwencji również poprawę stanu zdrowia. Program wyjazdów rehabilitacyjnych dla naszych uczestników jest tak konstruowany, by dzięki zastosowanym instrumentom mógł stać się istotnym elementem integracji społecznej.\n7 uczestników projektu skorzystało z psychoterapii indywidualnej- procesu, w którym uczestnik projektu pracuje z terapeutą nad problemem przez siebie wnoszonym. Tempo i kierunek owego procesu jest sprawa indywidualną, dostosowaną do potrzeb uczestnika i jego możliwości.\nZ psychoterapii może skorzystać każdy, kto odczuwa taką potrzebę. Jest ona stosowana m.in. w leczeniu zaburzeń psychicznych (depresja, fobie, zaburzenia odżywiania, etc) oraz w związku z problemami emocjonalnymi i społecznymi ( konflikty w pracy i miejscu zamieszkania, niska samoocena, niepowodzenia, żałoba etc).\nRealizacja wskazanych instrumentów aktywizacji zdrowotnej jest zatem nieodzowne do skutecznego realizowania działań aktywizacyjnych z zakresu społeczno-zawodowego.\nW roku bieżącym zrealizowaliśmy 33 kursy/szkolenia, w których udział wzięło 176 uczestników projektu (w tym 52 z niepełnosprawnością). Nazwy i liczba uczestników biorąca udział, zostały zgrupowane w poniższej tabeli:\nGastronomiczny z obsługą kasy fiskalnej\nKierowca - operator wózków jezdniowych podnośnikowych z napędem silnikowym - wymiana butli LPG\nKosmetyczny z elementami wizażu i stylizacji paznokci\nKurs instruktorski rekreacji ruchowej o specjalności jazdy konnej\nKurs opiekuna osób zależnych\nKwalifikacje wstępne przyśpieszona\nObsługa kasy fiskalnej + terminali kart płatniczych\nOperator koparki jednonaczyniowe do 0,8m3\nOperator ładowarki jednonaczyniowe do 2,5m3\nPodstawy obsługi komputera i internetu dla osoby niewidomej\nPodstawy obsługi komputera z pakietem\nProgramowanie AUTOCAD1, AUTOCAD2\nPrzewóz towarów niebezpiecznych- ADR (podstawowy +cysterny)\nSpawanie blach spoinami czołowymi (metoda MAG i TIG)\nSpecjalistyczne prawo jazdy kat. B\nSprzedawca z fakturowaniem\nStylizacja paznokci, wizażu, depilacji woskiem\nSzkolenie przygotowujące do egzaminu na certyfikat kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy i/lub osób\nWykonawcy wszystkich kursów zostali wyłonieni na drodze przetargów nieograniczonych, zgodnie z procedurą zamówień publicznych. Organizacja szkoleń (termin, miejsce, intensywność zajęć, tryb prowadzenia zajęć etc.) jest dostosowana do potrzeb ich uczestników, które są artykułowane podczas spotkań organizowanych przed ogłoszeniem przetargu.\nNiemal wszystkie kursy mają charakter stricte zawodowy. W związku z faktem, iż wielu z naszych podopiecznych ma utrudniony dostęp w dotarciu na rynek pracy dla 60 osób sfinansowaliśmy prawo jazdy kat B..- jednakże osoby te były zobligowane do podniesienia/ nabycia zawodowych umiejętności poprzez realizację kursu dodatkowego, co zwiększy niewątpliwie ich szanse na zdobycie zatrudnienia. Finansowanie kursów komputerowych (poziom podstawowy i średniozaawansowany) jest uzasadnione z uwagi, iż brak kompetencji w zakresie sprawnego posługiwania się komputerem w obecnej dobie skutkuje nie tylko wykluczeniem cyfrowym, ale w konsekwencji również wykluczeniem społecznym jak i zawodowym.\nUczestnicy mogli uczestniczyć w kilku kursach; w zależności od zasobów czasowych jakimi dysponowali, zasobów finansowych, które wynikają z zawarcia kontraktu socjalnego przez danego uczestnika oraz posiadaną motywacją .\nZ uwagi na fakt, iż w ramach projektu uczestnicy wybierają kursy dostosowane do ich indywidualnych potrzeb i predyspozycji, ocena poszczególnych szkoleń wypadła pozytywnie.\nZ wywiadów z beneficjentami ( ewaluacja on-going przeprowadzana w trakcie trwania szkoleń) można stwierdzić, iż często na poziom zadowolenia z uczestnictwa w danym kursie wpływa wiele czynników: wykształcenie, wiek, posiadanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, miejsce zamieszkania czy długość pozostawania klientem pomocy społecznej albo pozostawania bez pracy.\nNie bez znaczenia jest fakt, że uczestnicy szkoleń otrzymują zwrot poniesionych kosztów na dojazd na miejsce szkoleń.\nSzkolenie edukacyjne z doradcą zawodowym „ALTERNATYWNE FORMY ZATRUDNIENIA”\nW listopadzie br. dla 10 uczestników projektu (osób niepełnosprawnych, wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych , uczestników Grupy Wsparcia) zostało zorganizowane szkolenie z zakresu elastycznych form zatrudnienia, które są doskonałą alternatywą dla osób które z różnych względów ( stan zdrowia, nauka w systemie dziennym, opieka nad osobami zależnymi) nie mogą podjąć zatrudnienia w klasycznej formie. Na szkoleniu zostały przedstawione możliwości i formy organizacyjne elastycznego zatrudnienia tj. : zatrudnienie pracowników na indywidualnych zasadach poza siedzibą przedsiębiorstwa – praca chałupnicza, nakładcza, praca dorywcza; samozatrudnienie - świadczenie pracy na własny rachunek i na własne ryzyko; zatrudnienie na czas określony - często w niepełnym wymiarze czasu pracy, w dowolnie ustalonych przez strony umowy granicach; telepraca – stosowana przy pracach twórczych, opracowywaniu projektów, obsłudze linii telefonicznych przy wykorzystaniu technologii informatycznej, umowy cywilno-prawne – m.in. umowa zlecenia, umowa o dzieło, umowa agencyjna wraz z przedstawieniem zalet i wad takiego zatrudnienia.\nSkierowanie i sfinansowanie zajęć szkolnych, związanych z uzupełnieniem wykształcenia na poziomie podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym lub policealnym oraz kosztów z nimi związanych.\nW ramach aktywizacji edukacyjnej skierowano na zajęcia szkolne - w celu uzupełnienie wykształcenia na poziomie policealnym - 2 uczestniczki projektu posiadające orzeczenia o stopniu niepełnosprawności;\npoza tym skierowano i sfinansowano dla 1 wychowanka opuszczającego placówkę opiekuńczo- wychowawczą zajęcia szkolne związane z uzupełnieniem wykształcenia na poziomie ponadgimnazjalnym.\nDodatkowo skierowano na zajęcia szkolne 1 wychowanka opuszczającego rodzinę zastępczą w ramach realizacji instrumentu:\n„GRUPA WSPARCIA” - PRZYKŁAD JAK POMÓC SOBIE I JAK UDZIELAĆ POMOCY INNYM\nW miesiącu wrześniu odbył się cykl warsztatów psychoterapeutycznych dla uczestników Grupy Wsparcia – inicjatywy powołanej na bazie przekonania o ogromnych możliwościach tkwiących w samopomocy, skierowanej do rodzin wychowujących dzieci niepełnosprawne. W roku bieżącym w spotkaniach uczestniczy 12 opiekunów, 13 dzieci niepełnosprawnych oraz ich pełnosprawne rodzeństwo.\nMetodą pracy grupy stały się spotkania stacjonarne i wyjazdowe, które mają na celu wzajemne wspieranie się i wzmacnianie, bowiem rodziny o których mowa muszą przezwyciężać na co dzień nie tylko fizyczne bariery, ale często również spotykają się z barierami mentalnymi i izolacją społeczną. Psychoterapia grupowa obecna na każdym spotkaniu ma za zadanie kształtowanie odpowiednich postaw oraz przekonań, które pozwalają odpowiednio reagować na różne sytuacje społeczne, z którymi borykają się uczestnicy. Problemów jest mnóstwo: od nieakceptowania niepełnosprawności przez otoczenie i nieradzenia sobie ze stresem, poprzez problemy z rehabilitacją i załatwianiem spraw urzędowych, aż po dyskryminację w obszarze kulturalno-oświatowym czy wzajemne motywowanie się do aktywności zarówno w życiu społecznym jak też i zawodowym.\nW dniu 28-09-2012 odbył się wyjazd do gospodarstwa agroturystycznego „W dębowym lesie” kończący cykl wrześniowych spotkań. Przeprowadzone w Elżbiecinie zajęcia miały charakter rekreacyjno-sportowo-terapeutyczny i rozpoczęły się od kolejnej sesji psychoterapii dla rodziców, podczas gdy dla dzieci zostały przeprowadzone zajęcia ze specjalistami w dziedzinie dogoterapii. Wspólne gry i zabawy oraz pieczenie kiełbasek przy ognisku niewątpliwie sprzyjały lepszemu poznaniu się oraz integracji. Tak spędzony czas stał się doskonałą okazją do lepszego poznania się i zidentyfikowania zarówno potrzeb jak również mocnych i słabych stron grupy, a to w konsekwencji pozwoliło określić realne cele, które grupa ma zamiar osiągnąć.\nJednym z głównych celów funkcjonowania naszej grupy jest przełamanie izolacji poprzez wymianę doświadczeń oraz dawanie i doświadczanie emocjonalnego wsparcia. Niemniej jednak w ramach uczestnictwa w projekcie opiekunowie dzieci niepełnosprawnych oprócz uczestnictwa w grupie samopomocowej mogą skorzystać z innych form wsparcia m.in. z poradnictwa specjalistycznego oraz kursów zawodowych (w roku bieżącym 75% opiekunów korzysta z tej formy aktywizacji edukacyjnej). Wszyscy opiekunowie uczestniczą też w grupowych zajęciach z doradcą zawodowym, które mają za zadanie pobudzanie aktywności zawodowej i podnoszenie kompetencji społecznych. Dla dzieci i młodzieży organizujemy indywidualne zajęcia rehabilitacyjne.\nW przekonaniu wielu osób profesjonalnie niezwiązanych z problematyką rodzin wychowujących dzieci niepełnosprawne rozwiązaniem problemu wsparcia rodzin jest zapewnienie im pomocy socjalnej, materialnej oraz rehabilitacyjnej. Z naszego doświadczenia wynika, że nieodzowne jest również zapewnienie tym rodzinom wsparcia społecznego które rozumiemy jako otrzymywanie pomocy ze strony znaczących a bliskich osób lub instytucji, w formie emocjonalnego oparcia, praktycznej pomocy, rady i informacji. Powiatowe centrum Pomocy Rodzinie w Łomży chce być właśnie taką znaczącą instytucją.\nDziałania projektowe skierowane do bezpośredniego otoczenia uczestników lub istotnych dla nich osób trzecich, które silnie oddziałują na ich postawy i system wartości, według którego oceniają proponowane rozwiązania\n28 czerwca 2012 odbył się piknik integracyjny dla uczestników projektu „Razem ku samodzielności-Integracja społeczna i zawodowa osób zagrożonych wykluczeniem społecznym”. W ramach realizowanego od 2008 roku przez PCPR w Łomży projektu systemowego piknik został zorganizowany już po raz czwarty, gdyż jest to jeden z szeregu działań integracyjnych zainicjowany w celu uściślenia pozytywnych relacji między podmiotami uczestniczącymi w realizacji projektu (między uczestnikami, między uczestnikami a realizatorami) i wypracowania między nimi stosunków opartych na wzajemnej pomocy i wsparciu. W roku bieżącym uczestników imprezy gościł hotel „Zbyszko” w Nowogrodzie.\nW tegorocznym spotkaniu uczestniczyło około 200 osób - uczestnicy projektu (osoby niepełnosprawne, bezrobotne, nieaktywne zawodowo, wychowankowie placówek opiekuńczo-wychowawczych, opiekunowie dzieci niepełnosprawnych) oraz ich rodziny i przyjaciele, pracownicy instytucji pomocy społecznej, którzy na co dzień z nimi pracują. Wśród gości swoją obecnością zaszczycili nas również Starosta Łomżyński - Lech Marek Szabłowski oraz prezes Instytutu Szkoleń i Analiz Gospodarczych - Andrzej Grodzki,\nDla uczestników pikniku przygotowano wiele atrakcji. Oprócz dobrego jedzenia goście mieli do dyspozycji parkiet taneczny oraz wiele zabaw o charakterze sportowo-rekreacyjnym m.in. tory przeszkód dla najmłodszych, zbieranie skarbów, strzelanie, przeciąganie liny, a dla najbardziej odważnych konkurs karaoke. Dużym zainteresowaniem cieszyły się zajęcia instruktażowe z dogoterapii, która jest niezwykle skuteczna w rehabilitacji dzieci niepełnosprawnych. Spotkanie zakończył występ wokalny jednego z naszych beneficjentów oraz wręczenie dyplomów uznania dla najbardziej aktywnych uczestników konkurencji sportowych i wokalno-tanecznych.\nPUNKT DORADCZO KONSULTACYJNY\nW ramach działalności Punku Doradczo – Konsultacyjnego, 190 osób ze środowiska lokalnego skorzystało z poradnictwa indywidualnego ze specjalistami, w tym:\n66 osób z poradnictwa prawnego (90 godzin),\n112 osób z poradnictwa zawodowego (88 godzin),\n12 osób z poradnictwa psychologicznego (58godzin).\nPonadto z dodatkowego poradnictwa skorzystało 27 uczestników projektu:\n16 osób z poradnictwa prawnego,\n4 osoby z poradnictwa zawodowego,\n7 osób z poradnictwa psychologicznego.\nW ramach promocji projektu wydany został Biuletyn Informacyjny „Razem ku samodzielności”, w którym poruszane były kwestie dotyczące m.in. projektu, sytuacji osób niepełnosprawnych, rodzin zastępczych, placówek pomocy społecznej oraz przemocy w rodzinie. Wszystkie biuletyny są bezpłatne, a numery archiwalne można pobrać z naszej strony internetowej.\nProjekt został opracowany i jest realizowany przez pracowników Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Łomży, którzy na przestrzeni ostatnich lat uczestniczyli w licznych szkoleniach z zakresu pozyskiwania środków z EFS. Podkreślić należy, że realizacja Projektu dała możliwość objęcia dodatkową pomocą łącznie 733 osobom z terenu powiatu łomżyńskiego. Wsparcie, które otrzymali miało charakter kompleksowy i pozwoliło po raz pierwszy w tak znacznym stopniu wzbogacić ofertę pomocy naszym klientom.\n2013-04-19 13:09 Opublikował: Admin


Regulamin dotyczy biletów otwartych\nRezerwacji można dokonać dzwoniąc do Biura Sprzedaży i Obsługi Widzów pod nr telefonu lub 22 656 72 22 lub 787092390 a pośrednictwem strony www.teatr6pietro.pl. Wymiana może nastąpić w terminie nie późniejszym niż wynikający z daty ważności umieszczonej na „bilecie otwartym”, na spektakle odbywające się w czasie jego obowiązywania.\n7. „Bilet otwarty” można wymienić na bilet w kasie teatru na podstawie wcześniej dokonanej rezerwacji, ale nie później niż na 3 dni przed wybranym spektaklem.\n10. Na podstawie art. 38 pkt 12 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U.2020.287 t.j. z dnia 2020.02.21) nabywcy vouchera nie przysługuje prawo do odstąpienia od umowy kupna vouchera. ani bilety z miejscem nie podlegają zwrotowi, ani wymianie na gotówkę.\nRegulamin dotyczy biletów otwartych obejmujących możliwość wymiany w okresie:\n1.01.2020 do 30.06.2021:\nVOUCHER 1.01.2020- 30.06.2020\nVOUCHER 1.01.2021 - 30.06.2021\nRezerwacji można dokonać dzwoniąc do Biura Sprzedaży i Obsługi Widzów pod nr telefonu 22 353 11 77 lub 22 656 72 23 lub za pośrednictwem strony www.teatr6pietro.pl. Wymiana może nastąpić w terminie nie późniejszym niż 30.12.2021, na spektakle odbywające się w czasie jego obowiązywania.\nRegulamin dotyczy kategorii VOUCHER 2021 (niewykorzystane bilety wymienione na VOUCHERY 2021 w okresie trwania zawieszenia działalności Teatru: 13.03.2020- 4.06.2021)\n1. Voucher 2021, zwany dalej „biletem otwartym”, upoważnia do odbioru jednego biletu na dowolny spektakl grany w Teatrze 6.piętro zgodnie z repertuarem, w danej kategorii cenowej - oznaczonej na bilecie.\n8. „Bilet otwarty” można wymienić za pośrednictwem strony www.teatr6pietro.pl, jeżeli na termin wybrany przez posiadacza „biletu otwartego” są wolne miejsca w dniu rezerwacji. Prosimy o wybranie kategorii cenowej BILET ZA VOUCHER - "wartość vouchera" (np. BILET ZA VOUCHER - 120 ZŁ)\n9. „Bilet otwarty” nie obowiązuje na spektakle gościnne, zamknięte, eventy, premiery galowe w Teatrze 6.piętro.


WIRTUALNE TARGI KSIĄŻKI SZUFLADA 2020 – Książki Idy\n« BLIŻEJ, NIŻ MYŚLISZ – Ewa Przydryga\nCZAS WOLNY W PRL – Wojciech Przylipiak »\nKilka dni temu miałam przyjemność uczestniczyć w Wirtualnych Targach Książki 2020 Szuflady Jolanty Kosowskiej. Przyznam szczerze, że atmosfera na takich targach jest wyjątkowa i nie wiem czy tylko ja, czy inni uczestnicy targów również, ale czułam się tak jakbym była rzeczywiście obecna razem z moimi czytelnikami. Ponieważ warunki techniczne uniemożliwiły mi spotkanie online w formie live, organizatorki WTK zaproponowały mi inną formę kontaktu z czytelnikami/czytelniczkami jaką były pytania. Z przyjemnością na nie odpowiedziałam, a że było sporo ciekawych pytań, postanowiłam się nimi podzielić na blogu. Targi trwają jeszcze dwa dni, zatem zainteresowanych zapraszam na to niezwykłe wydarzenie i ciekawe spotkania z wieloma polskimi pisarkami i pisarzami.\nJanina F. Pytanie nie związane z książkami, wiem że lubisz Andre Rieu, a jakie są inne gusta muzyczne, na czyj koncert z chęcią byś wybrała?\nE.F. Uwielbiam muzykę Glenna Millera, ale na koncert jego orkiestry już się nie wybiorę 😉 Andre Rieu to moja wielka miłość od lat, ale z przyjemnością wybrałabym się na koncert Richarda Claydermana. Uwielbiam Garou i dzięki moim dzieciom, które sprawiły mi cudowny prezent na moje zeszłoroczne urodziny mogłam zobaczyć go i usłyszeć „na żywo”. Ale lubię również słuchać (i oglądać) TRE VOCI i mam nadzieję, że jeszcze w tym roku uda mi się pójść na ich koncert w Gdańsku.\nIza N. Czym kieruje się Pani w życiu? Jakie wartości są na pierwszym miejscu?\nE.F. Staram się kierować uczciwością. Jestem osobą dość bezpośrednią i często powiem coś zanim pomyślę, przez co jedni mnie szanują a inni nienawidzą. Nie lubię ludzi, którzy kłamią, chociaż bywa, że kłamstwa nie ranią tak jak prawda. Staram się zawsze postępować uczciwie, ale uczciwie to nie zawsze znaczy dobrze.\nEwa W. Jakie emocje wypełniały Pani serce po wydaniu pierwszej książki?\nE.F. Z pierwszą książką to jest tak jak z pierwszym wyczekiwanym dzieckiem. Kiedy napisałam swoją pierwszą książkę myślałam, że od razu świat pobiję i we wszystkich księgarniach (wtedy jeszcze było ich sporo) na półka będzie stała moja książka. Niestety rzeczywistość bardzo szybko zweryfikowała moje marzenie o wielkiej pisarce i długo nie mogłam znaleźć wydawcy. Kiedy się wreszcie udało, okazało się, że książka jest OCH i ACH, ale muszę zapłacić za wydanie jej. Chęć spełnienia marzenia stała się ważniejsza od pieniędzy i zainwestowałam (sporo jak dla mnie wówczas pieniędzy). Kiedy otrzymałam przesyłkę z moim pierwszymi książkami czułam się bardzo zawiedziona wyglądem, książeczka była mała, niepozorna a jak się później okazało w jej treści było sporo błędów. Ale byłam dumna, że zrobiłam pierwszy krok.\nEwa W. Z której swojej książki jest Pani najbardziej dumna?\nE.F. Dumna jestem ze wszystkich moich książek, chociaż nie wszystkie w równym stopniu spotkały się z entuzjazmem ze strony czytelników. Ale myślę, że najbardziej jestem dumna z „Listów do Duszki”. Długo myślałam nad tym czy napisać tę książkę, łączyła mnie z bohaterką książki dość specyficzna przyjaźń i za każdym razem, kiedy opowiadała mi tę historię, to obie płakałyśmy. Ale wówczas uświadomiłam sobie, że napiszę tę książkę dla niej i bez względu na to, że znajdę wydawcę czy nie, książka powstanie. Niestety moja bohaterka nie dożyła do momentu wydania. Ale cały czas myślę, że gdyby żyła byłaby tak dumna jak ja, bo do końca kibicowała mojemu pisaniu.\nIza N. Ulubione motto/cytat?\nE.F. Zawsze trzeba podejmować ryzyko. Tylko wtedy uda nam się pojąć jak wielkim cudem jest życie, gdy będziemy gotowi przyjąć niespodzianki jakie niesie nam los.\nAle mam więcej ulubionych cytatów, można je przeczytać na moim blogu https://ksiazkiidy.pl/cytaty/\nIza N. Jakich rad najczęściej udzielała Pani babcia?\nE.F. Nie pamiętam, żeby maja babcia udzielała mi jakichś rad, ale pamiętam, że kiedyś powiedziała mi, żebym ostrożnie wybierała przyjaciół, bo nie każdemu warto zaufać, i chociaż wówczas wzięłam jej słowa jak czcze gadanie, po latach przekonałam się ile w nich było prawdy.\nAgata S. Czy jako autorka musiała Pani iść na jakieś ustępstwa wobec samej siebie, aby publikować?\nE.F. Przede wszystkim musiałam uwierzyć w siebie , a to nie jest łatwe, zwłaszcza jak w środowisku znanych i czytanych czujesz, że jesteś kimś, w kogo nikt nie wierzy, a wręcz cichutko zakłada, że nic z tego twojego pisarstwa nie będzie. Kiedy pojawiły się pierwsze zawiedzenia trudno mi było uwierzyć w to, że jestem coś warta, ale się nie poddałam i kiedy nikt nie chciał wydać mojej książki (pisze tu o moich pierwszych powieściach) to się uparłam, że wydam sama, mimo wszystko. Poszłam na kompromis z samą sobą i powiedziałam sobie: Nie piszesz do szuflady, skoro chcą cię czytać to ci którzy chcą, znajdą drogę do ciebie” i… zaistniałam. Początkowo w bardzo małym gronie, ale stopniowo „jedna pani, drugiej pani” i… jestem 😊\nIwona M. Czy Pani powieści to fikcja literacka, czy może część zaczerpnięta z ży\nE.F. Pierwsze moje książki to fikcje literackie, dopiero tetralogia Szkatułka Wspomnień została napisana na podstawie wspomnień moich podopiecznych i ich znajomych czy krewnych. Bardzo mi się to spodobało i chyba pozostanę przy tym, bo pięknie jest słuchać a potem to spisywać.\nCzy ma Pani ulubioną swoją postać ze swoich powieści , jeżeli tak to dlaczego właśnie ta?\nE.F. Mam, chociaż to może nie postać, a zwierzę. W „Płaczu wilka” mam właśnie wilka, z którym się bardzo związałam emocjonalnie w czasie pisania, to zwierzę sprawiło, że przestałam się wilków bać. Od wielu lat w moim domu zawsze są i były psy, zawsze kilka, dwa, trzy. Traktuję je jak członków rodziny, chociaż wielu ludzi się ze mnie śmieje. Mój mąż twierdzi, że nasze psy mają największą budę na świecie, którą jest właśnie nasz dom. Ale to właśnie one są przy mnie kiedy jestem smutna, to one cieszą się na mój widok całkiem bezinteresownie, i to one mnie nigdy nie zawiodły.\nIle czasu zajmuje Pani napisanie powieści? Od czego to jest uzależnione?\nE.F. Nie jestem pełnoetatową pisarką i chociaż pisanie traktuję bardzo poważnie, to nie zawsze mam na nie czas. Więcej czytam niż piszę. Kiedy rodzi się w mojej głowie jakiś pomysł, to staram się wykorzystać każdą wolną chwilę, ale niestety do pisania potrzebuję ciszy, co jest deficytem kiedy mieszka się na wsi, z dwoma psami i wnuczką, która zawsze ma coś do powiedzenia. Nie potrafię pisać nocami, chociaż wtedy mam idealny spokój. Czasami napisanie powieści zajmuje mi dwa, trzy miesiące, a czasami rok. Trudno mi określić dokładny czas, bo uzależniony on jest od wielu czynników, zwłaszcza, że pracuję zawodowo i nie zawsze jestem w stanie pogodzić wenę z czasem.\nCo Pani lubi robić po za pisaniem?\nE.F. Lubię czytać. Jestem nałogową czytelniczką. Ale uwielbiam też słuchać muzyki, czasami, gdy jestem sama w domu, to siadam w fotelu, zakładam słuchawki na uczy i uciekam w świat muzyki. Lubię spacery zwłaszcza po plaży, ale chociaż mieszkam w Gdańsku, do morza mam spory kawał drogi. Uwielbiam podróże, poznawać nowe miejsca i obiecałam sobie, że jak już przejdę na emeryturę to będę podróżowała tyle, na ile starczy mi pieniędzy 😉\nE.F. Swoją pierwszą książkę napisałam w 2010 roku, aż trudno mi uwierzyć, że to już tyle lat.\nKtórego bohatera lub bohaterkę było najtrudniej stworzyć?\nE.F. Miałam spory problem z Katarzyną z „Pamiątki z Paryża”, ponieważ chciałam ją przedstawić w dwóch odsłonach. Pierwszą była młoda, beztrosko patrząca na świat dziewczyna, radosna i pełna życia, a drugą dorosła kobieta po wypadku, poruszająca się na wózku inwalidzkim i dodatkowo z depresją. To była jedna z moich pierwszych książek, i chyba jej bohaterka nie przypadła niektórym czytelnikom do gustu.\nKatarzyna M. Często czytam Pani recenzje na blogu i wiem że czyta Pani różne książki różnych autorów…moje pytanie ulubiony autor którego książki kupuje Pani bez zastanowienia ?\nE.F. Moim ulubionym pisarzem jest Musso, jego książki kupuję czy wypożyczam „w ciemno”. Uwielbiam też Carlosa Ruiza Zafón’a którego posiadam chyba wszystkie wydane na polskim rynku książki, i Nora Robers. Obok książek tych osób nigdy nie przechodzę obojętnie.\nCzy wypożycza Pani książki w bibliotece? Czy kupuje by mieć własne?\nE.F. Niestety jestem typowym bibliofilem, lubię mieć książki na własność. Ale kiedy nie znam dobrze autora/autorki, a ktoś mi poleci, to wolę najpierw wypożyczyć książkę z biblioteki.\nCzy lubi Pani podróżować? Zwiedzać nowe kraje i zakątki świata?\nE.F. Uwielbiam podróże, gdybym miała dostateczną ilość czasu i pieniędzy, to mogłabym spędzić w podróżach cały rok. Czasami jakaś podróż zaowocuje potem książką, jak na przykład „Pamiątka z Paryża”, tak zauroczyłam się miastem, że już w drodze powrotnej, w samolocie, wiedziałam, że chcę napisać o nim książkę. To samo było z „Carpe diem”, moja podróż do Szkocji musiała zostać udokumentowana w jakiś sposób, a część fabuły „Listów do Duszki” umieściłam w niemieckim Koln, gdzie mogłabym nawet zamieszkać 😊\nBogdan B. Jaką książką chciałaby Pani być? Proszę podać tytuł i uzasadnić dlaczego właśnie ta, a nie inna\nE.F. O matko, ale trudne pytanie. Chyba mogłabym być… „Carpe diem”, bohaterka tej książki ma wiele ze mnie, ale nie tak dosłownie, tylko w przenośni. Myślę, że gdzieś w środku, drzemią we mnie jakieś marzenia, które podświadomie chciałabym spełnić.\nE.F. Przede wszystkim uwierzyć w siebie. Nie wiem ilu polskich autorów jest na takim etapie, że zarabia pisaniem na „życie, czynsz i opłaty”. Myślę, że jest ich sporo, ale ich droga do tego miejsca, w którym się teraz znajdują nie była od początku lekka i łatwa. Trzeba mieć rzeczywiście dobry pomysł na książkę, żeby autor-debiutant został zauważony. Wiem, że są tacy debiutanci, którym mocno kibicuję, bo od pierwszej ich książki widać, że mają wielki potencjał. Jeżeli ktoś zaczyna pisać i zaraz myśli, że będzie milionerem, to trochę może się przeliczyć. Moje pierwsze książki wydałam sama, chociaż self publishing w naszym kraju jest mocno krytykowany. Rynek wydawniczy nie jest łatwym rynkiem, ale jeszcze trzeba brać pod uwagę to, że nie wszystkie wydawnictwa są uczciwe, czyli wypłacalne. Znam pisarkę, która piszę świetne książki, wydała ich już kilkanaście, ale trafiła do wydawnictwa, które… mówiąc szczerze, nie płaci jej i procesują się już od kilku lat. Na całym świecie, są agencje literackie, gdzie dobry agent jest w stanie zdziałać cuda. U nas to chyba wciąż jeszcze jest w powijakach, ale można spróbować. Jedną z moich książek wysłałam do takiej agencji, z nadzieją, że pomogą mi znaleźć wydawcę. Po kilku dniach otrzymałam odpowiedź, że książka nie jest na topie i że oni nie chcą się angażować w coś, co nie ma przyszłości. Ale ja się nie poddałam, wysłałam tekst do kilku wydawnictw i… tą książką zainteresowało się wydawnictwo, i żeby było śmieszniej, to pierwszy nakład w ilości kilku tysięcy sztuk, rozszedł się w przeciągu niecałych dwóch miesięcy, co jest wielkim sukcesem dla kogoś, kogo nazwisko jest obce w świecie książek. Dlatego, jeżeli komuś zależy, żeby zaistnieć na rynku, to musi się bardzo starać. Takie jest moje zdanie. Póki co, ja piszę dla przyjemności i jednocześnie pracuję zawodowo, ale jak nie będę miała z czego żyć, to może zacznę się martwić o pieniądze.\nTeresa K. Lubimy grać. Popularną grą w Polsce jest toto-lotek. Dziś wygrywa Pani horrendalną sumę pieniędzy. I co wtedy? Zakłada Pani swoje wydawnictwo? Może kupi Pani bezludną wyspę i w spokoju będzie tam Pani tworzyła kolejne dzieła? A może zbuduje Pani super nowoczesny szpital i ludzie będą tam leczeni bez kolejek i bezpłatnie? Co zrobi Pani z taką sumą pieniędzy?\nE.F. Myślę, że zostałabym filantropką, byłabym jak Dominika Kulczyk, która jeździ po świecie i pomaga ludziom żyjącym w ubóstwie. Nie należę do osób bogatych, ale chętnie pomagam. Zresztą kto mnie zna, to wie, że rzadko odmawiam, kiedy organizowana jest jakaś zbiórka na pomoc komuś. Przez wiele lat pracowałam za tak zwane „psie grosze” tylko dlatego, że robiłam coś z potrzeby serca. Wielu ludzi się ze mnie śmiało mówiąc: „ja za takie pieniądze w życiu nie robiłabym tego co ty”. Ale ja chciałam i robiłam. I myślę, że byłaby bardzo szczęśliwa móc na przykład kupić kilka tirów żywności dla głodujących dzieci gdzieś w Afryce.\nTak wiele się pisze w prasie, że w Polsce mało się czyta. Jakimi słowami zachęciłaby Pani młodzież do czytania polskiej literatury? Ma Pani pomysł?\nE.F. Nie uważam, żeby w Polsce mało się czytało. Widzę ludzi czytających książki zarówno tradycyjne, jak i na czytnikach, w wielu miejscach, w komunikacji miejskiej. Do czytania nikogo nie można zmusić, albo ktoś to lubi albo nie. Można młodemu człowiekowi posunąć książkę, która zachwyci go od pierwszej strony, ale jak nie będzie czuł przyjemności z czytania, to nie sięgnie po następną. Nie mam pomysłu na zachęcenie, nawet nie wiem, czy moje dzieci przeczytały którąś z moich książek chociaż chętnie je polecają znajomym.\nRenata K. Gdyby mogła Pani wsiąść do wehikułu czasu, czego chciałaby Pani być świadkiem? Kogo chciałaby Pani spotkać?\nE.F. Chciałabym uczestniczyć w koncercie Orkiestry Glenna Millera. Albo pobyć jakiś czas w średniowiecznym Paryżu.\nEwelina P. Czym jest dla Pani przyjaźń? Z którym bohaterem Pani książek najbardziej chciałaby Pani się zaprzyjaźnić i dlaczego akurat z tym? Czym takim wyróżniałby się ten przyjaciel?\nE.F. Przyjaźń, to wbrew pozorom bardzo trudna relacja między ludźmi. Czasami ktoś mówi „mam wielu przyjaciół” ale tak właściwie to jest sam. A czasami, ktoś mówi „nie mam przyjaciół” ale kiedy zajdzie potrzeba widzi, ilu ludzi mu pomoże. Bardzo zaprzyjaźniłam się z pierwowzorem bohaterki mojej książki „Listy do Duszki” i chociaż różnica wieku między nami była ponad 40 lat, to mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że byłyśmy przyjaciółkami. Nie mam wielu przyjaciół, bo to słowo zobowiązuje, ale mam wielu dobrych znajomych, którzy być może uważają mnie za swoją przyjaciółkę.\n“– Jeanno, kobiety potrafią kochać o wiele mądrzej niż my! One nie kochają mężczyzny dla jego wyglądu. Nawet jeśli on się im bardzo podoba. – Joaquin westchnął błogo. – Kobiety kochają cię przez wzgląd na twój charakter. Twoją siłę. Twoją mądrość. Albo dlatego, że potrafisz zaopiekować się dzieckiem. Bo jesteś dobrym człowiekiem, masz honor i godność. One kochają cię inaczej niż mężczyzna kobietę. Nie z powodu kształtnych łydek ani nie dlatego, że w swoim garniturze budzisz zazdrość u jej koleżanek z pracy. Owszem, istnieją też takie kobiety, ale są tylko jak zły przykład dla innych” (Nina George “Lawendowy pokój”). Co sądzi Pani o tym cytacie? Czy uważa Pani, że kobiety i mężczyźni inaczej kochają? Co dla kobiet jest ważne w miłości, w wyborze Tego Jedynego?\nE.F. Myślę, że zarówno wśród kobiet jak i wśród mężczyzn zdarzają się uczucia bardzo egoistyczne. Nie można powiedzieć, że kobiety kochają lepiej od mężczyzn, bo są przecież mężczyźni, którym nie zależy na idealnym wyglądzie kobiety tylko o jej wnętrzu. Zarówno wśród kobiet jak i wśród mężczyzn zdarzają się osoby, dla których ważniejsze jest ciało, stan materialny czy prezencja, i trzeba przyznać, że prawdziwa miłość nie patrzy na to co jest na zewnątrz ale na to co jest wewnątrz człowieka. Kobiety chyba jednak kochają inaczej, co innego jest dla nich ważne, na inne rzeczy zwracają uwagę. Mężczyźni w miłości są raczej prostolinijni, dla nich kobieta powinna być przede wszystkim bezgranicznie oddana, ale czy tak jest… trudno mi to określić.\nIza N. Jest Pani autorką wartościowych powieści. Z którą książką jest Pani najbardziej związana? Z której jest Pani najbardziej dumna? Która książka przyniosła Pani najwięcej spełnienia? A przy pisaniu której odczuwała Pani najwięcej zadowolenia i radości z pisania?\nE.F. Dziękuję za określenie moich powieści „wartościowe”. Myślę, że najbardziej związana jestem z książką „Listy do Duszki” bo bardzo zależało mi na napisaniu tej powieści i z niej też chyba jestem najbardziej dumna, bo to jak odebrało ją wiele osób sprawiło mi ogromną radość. Nie wiem, czy ta książka również dała mi najwięcej spełnienia, chyba tak. A najwięcej radości i zadowolenia z pisania miałam chyba przy pisaniu „Carpe diem”.\nPatrycja P. Co w pracy pisarki jest dla Pani najtrudniejsze?\nE.F. Najtrudniejsze są chyba emocje, z którymi czasami muszę się zmierzyć. Czytelniczki nie zawsze zdają sobie sprawy z tego, że często autor tak mocno angażuje się w fabułę, że przeżywa coś tak mocno jak jego bohater/bohaterka. Zdarzało mi się, że płakałam opisując jakąś scenę, chociaż dobrze wiedziałam, że przecież piszę fikcję. Ale i przy spisywaniu czyichś wspomnień zdarzyło mi się tak bardzo zaangażować, że serce waliło mi podczas pisania jak młot.\nOsiągnięcie celu czy droga do niego – co według Pani bardziej kształtuje człowieka?\nE.F. Myślę, że droga do osiągnięcia celu potrafi ukształtować człowieka. Patrząc na to na przykład z punktu widzenia początkującego pisarza, który stworzy coś, co wydaje mu się arcydziełem, ale rzeczywistość bardzo szybko udowodni mu, że tak nie jest. I wówczas albo się poddaje, albo… robi wszystko aby osiągnąć ten zamierzony cel. Przez to staje się twardy, odważny. Ale bywa, że ktoś ten cel osiągnie łatwo, może czasami zbyt łatwo i… staje się przez to innym człowiekiem, staje się bardzo pewny siebie, w negatywnym tego słowa znaczeniu i nie wie, że to może go zniszczyć.\nGdyby słowem mogła Pani zmienić świat, jaki apel/motto wystosowałaby Pani do swoich czytelników?\nE.F. Patrzcie wokół. Nie za siebie, nie przed siebie, ale wokoło. Zauważajcie to co dzieje się z dala, czasami patrząc tylko na siebie nie zauważamy tego, co dzieje się obok nas. A to może być coś ważnego i możemy coś przegapić.\nDorota K. Jaka jest Ewa Formella?\nE.F. Jaka jestem? Trochę romantyczka, trochę szalona. Nie boję się wyzwań i jak obiorę sobie jakiś cel, to zrobię wszystko aby do niego dotrzeć. Czasami bywam nerwowa, ale w sytuacjach zagrożenia, szczególnie gdy ktoś potrzebuje mojej pomocy potrafię być niezwykle opanowana. Potrafię się dobrze bawić w miłym towarzystwie, ale nie unikam samotności. Jestem chyba jak każda kobieta, w której drzemie i radość z życia, i żal za czymś co minęło i nadzieja. Szybko się wzruszam, potrafię się rozpłakać bez powodu na przykład słysząc jakąś muzykę/piosenkę, widząc bawiące się szczenięta, lub słysząc szum fal. Ale potrafię się cieszyć z małych rzeczy. Nigdy nie byłam materialistką, pieniądze mają dla mnie wartość obecną, czyli jak są to dobrze, jak ich nie mam to trudno, inni mogą mieć gorzej i trzeba wymyśleć coś co pozwoli te pieniądze otrzymać. Mam jedną wielką wadę… nie widzę wśród ludzi wrogów i niestety bezgranicznie wszystkim ufam.\nKtóra z napisanych przez Panią książek jest pani najbliższą, szczególna?\nE.F. Emocjonalnie chyba najbliższą jest dla mnie książka „Listy do Duszki”, ale to się może w każdej chwili zmienić, ponieważ już wiem, że tak samo ważna dla mnie jak wspomniana wcześniej jest ta, która wkrótce się ukaże czyli „Kołysanka dla Łani”.\nCzy jest jakiś temat o którym nigdy nie zdecydowała by się pani napisać?\nE.F. Nie zastanawiałam się nad tym, czy jest jakiś temat, o którym nigdy bym nie napisała, chociaż wiem z całą pewnością, że nie podejmę się napisania książki sf, bo nie mam aż tak wybujałej fantazji i nie napiszę erotyku, chociaż wiele czytelniczek uważa, że moje „Dziewczyny z Ogrodu Rozkoszy” (wcześniej wydane pod tytułem „Lawenda”) to erotyk, ale to jest mylne skojarzenie 😊\nKatarzyna M. Skąd pomysły na nowe historie w Twoich książkach?\nE.F. Czasami pomysł przychodzi znikąd, a czasami wystarczy czyjeś wspomnienie. Nie mam dużej wyobraźni, ale jak już podłapię jakiś temat, to wena przychodzi często sama i fabuła książki rozwija się własnym rytmem 😉\nJeżeli miałaby Pani napisać książkę w duecie z innym autorem to kto to by był?\nE.F. To jest bardzo trudne pytanie, nigdy nie zastanawiałam się nad tym, czy chciałabym napisać coś z inną osobą. Każdy autor ma swój styl pisania i nie wiem, czy byłabym w stanie sprostać takiemu wyzwaniu. Nie czuję się jeszcze na tyle mocną pisarką aby próbować sił w duecie, chociaż to ostatnio stało się dość modne. Ale… może kiedyś…\nEwelina P. Co wywołuje uśmiech na Pani twarzy i dodaje skrzydeł?\nE.F. Z całą pewnością uśmiech na twarzy wywołują mi spotkania i to nie tylko z osobami, o których istnieniu do tej pory nie miałam pojęcia, a one znają mnie z mojego Facebooka, czy moich książek. Często właśnie na Targach Książki potrafię się uśmiechać cały dzień, aż wieczorem bolą mnie szczęki 😉 Takie spotkania też dodają mi skrzydeł, bo kiedy widzę, że moja pasja (tu mam na myśli oczywiście pisanie) sprawia komuś przyjemność i ktoś koniecznie chce mnie poznać, bo zachwycił się moją książką. Czy może być coś bardziej przyjemnego?\nJolanta K.W jaki sposób odpoczywasz? Co dodaje Ci sił?\nE.F. Kiedyś najlepiej odpoczywałam na spacerach, uwielbiałam samotne spacery, chodzić, zarówno tam gdzie było cicho i królowała tylko przyroda, ale lubiłam też spacery wśród ludzi, na przykład na deptakach nadmorskich, molach itp. Niestety moja dwukrotnie złamana noga już mi nie pozwala na taki odpoczynek, chociaż nadal uwielbiam spacery, ale jest to obecnie dość bolesna dla mnie przyjemność. Teraz najchętniej odpoczywam z książką, najlepiej gdzieś na łonie natury, na ławce w parku, na plaży, w ogrodzie na leżaku i chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że bezruch nie jest dobry dla moich mięśni i stawów, to tak właśnie najwięcej teraz się relaksuję.\nAgnieszka P. Za czym Ewuniu najbardziej tęsknisz w okresie epidemii?\nE.F. Oj chyba za spotkaniami ze znajomymi, mimo tego, że jestem trochę samotnikiem, to lubię od czasu do czasu spotkać się w miłym towarzystwie. Ale mam nadzieję, że to się wkrótce skończy.\nCzy dobór imion bohaterów w Twoich książkach to starannie przemyślane decyzja, czym się kierujesz przy wyborze?\nE.F. Czasami mam problem z wyborem imienia i staram się aby nie powtarzało się w innych książkach, chociaż czasami się mylę. W jednej z moich książek moja bohaterka miała dwa imiona, na co zupełnie nie zwróciłam uwagi pisząc książkę, a co gorsza, osoba redagująca też jakoś to pominęła (imiona były podobne) dopiero jedna z czytelniczek zwróciła mi na to uwagę 😊 Czasami jest tak, że jakieś imię pasuje do osobowości człowieka, a czasami nie, więc staram się je dobrze dopasować, kierując się na przykład wspomnieniem kogoś ko znam o takim imieniu.\nCzy pisząc książkę wiesz Ewuniu od początku jaki będzie tytuł, może to przychodzi z czasem?\nE.F. Przeważnie u mnie najpierw powstaje tytuł, a później do niego dopasowywana jest fabuła. Ale bywa, że wydawnictwu się tytuł nie podoba i nakłania mnie do zmiany. Efekt końcowy bywa różny, bo na przykład książkę „Muzyka dla Ilse” planowałam zatytułować „Zapomniany medalion”, byłoby bardziej tajemniczo, ale nie pasowałoby do reszty tytułów tetralogii Szkatułka wspomnień. I tu był dobry wybór wydawnictwa Natomiast „Dziewczyny z Ogrodu Rozkoszy”, które wcześniej miały tytuł „Lawenda” cieszyły się większym zainteresowaniem pod starym tytułem.\nCzy jest jakiś problem społeczny który chciałabyś poruszyć w jakiejś książce, jakiś ważny temat o którym warto mówić?\nE.F. Jest dużo problemów społecznych, które chciałabym opisać i ktoś, kto przeczytał moje wszystkie książki wie, że w każdej jakiś poruszam. Uważam, że trzeba głośno mówić, zarówno o bezdomności jak i prostytucji, żeby ludziom otworzyć oczy. Wiem, że niewiele to da, ale może… W mojej najnowszej książce będzie problem bezdomności, i wielu moich beta czytelników uznało, że zbyt daleko poszła moja wyobraźnia, ale niech każdy myśli co chce, mnie to nie przeszkadza.\nMotto życiowe, myśl którą często powtarzasz, słowa które towarzyszą to…\nE.F. Słowa Paulo Coelho: „Pamiętaj, że wszystko co uczynisz w życiu zostawi jakiś ślad. Dlatego miej świadomość tego co robisz.”\nPatrycja P. Którego swojego bohatera lubi Pani najbardziej, a którego najmniej? 😊\nE.F. Moją ulubioną bohaterką jest Ilse („Muzyka dla Ilse”) a najmniej…? To chyba Michael („Pamiątka z Paryża”)\nJaką książkę poleciłaby Pani swoim czytelnikom, jako taką, którą warto mieć w domowej biblioteczce?\nE.F. Jeżeli ktoś lubi podróże to „Pamiątkę z Paryża” ale… „Płacz wilka” czy inne też moim zdaniem zasługują na miejsce w biblioteczce. To zależy od tego, jaką literaturę ktoś lubi czytać.\nAgnieszka P. Co czytasz w wolnych chwilach? Czy tak jak my uważasz że warto sięgnąć po książki naszych polskich pisarzy i ich czytasz najwięcej?\nE.F. Dostaję sporo książek do recenzji, i nie mogę powiedzieć czy wolę polską literaturę czy zagraniczną. Uwielbiam czytać polskich autorów, ze względu na nazwy czy imiona bohaterek/bohaterów, w zagranicznych książka (szczególnie skandynawskich) mam czasami z tym problem. Ale nie rozumiem osób, które twierdzą, że nie czytają polskich książek bo… nie. Uważam, że mamy wielu wspaniałych rodzimych autorów i autorki, i powinniśmy wspierać naszą literaturę.\nPatrycja P. Która z przeczytanych przez Panią książek, miała na Panią największy wpływ? Czy jest taka?\nE.F. Tak 😊 dawno, dawno temu przeczytałam dwie książki Stanisława Goszczurnego „Skrawek nieba” i „Mewy”, zrobiły na mnie tak duże wrażenie, że spakowałam plecak i wyjechałam ze Śląska na Wybrzeże gdzie mieszkam już ponad 40 lat 😉.\nCzy jest pisarz, którego ceni Pani jakoś szczególnie? Jeśli tak, za co?\nE.F. Jest wielu pisarzy, których cenię, trudno mi teraz wymienić ich wszystkich. Na przykład Anna Klejzerowicz czy Maciej Siembieda potrafią świetnie połączyć historię z wątkami kryminalnymi, czytając ich książki czytelnik zdaje sobie sprawę z tego jak wielką wiedzę włożyli w fabuły swoich powieści. Myślę, że mało kto potrafi tak jak Jolanta Kosowska czy Lucyna Kleinert rozbudzić (turystyczną) wyobraźnię czytelnika zabierając go w przeróżne zakątki świata, albo Magdalena Zimniak, której thrillery nie pozwalają na oderwanie się od książki od pierwszej do ostatniej strony. Mogłabym tak wymieniać bez końca.\nAgnieszka P. Czy jesteś taką okładkową sroczką, lubisz kiedy okładka przyciąga wzrok?\nE.F. Zdecydowanie nie jestem sroczką, szczególnie, że teraz tak wiele okładek jest do siebie podobnych, i często nie odnoszą się do treści, że trudno mi zdecydować, że właśnie chcę przeczytać książkę, którą reprezentuje młoda, ładna kobieta zamiast nic nie mówiącej o fabule czarnej okładce tylko z tytułem. Czasami te kolorowe okładki tylko przyciągają oko, a gdy się zaczyna czytać, nie wiadomo dlaczego ktoś wybrał właśnie to zdjęcie na okładkę, dlatego nigdy nie kieruję się okładką. Zwracam raczej uwagę na autora, jeżeli go znam i lubię jego „pióro” to biorę książkę „w ciemno”, a jeżeli nie znam autora to staram się patrzeć na opis fabuły.\nCzy masz Ewuniu jakieś rytuały podczas pisania, może zawsze coś musi stać, być obok, gdzie najlepiej się pisze?\nE.F. Rytuałów nie mam, ale gdy siadam do pisania, zawsze muszę mieć obok laptopa duży kubek z piciem, w drugim pokoju cichutko gra radio RMF Clasic no i muszę mieć całkowity spokój.\nWierzysz w magiczną moc przedmiotów, masz może coś na szczęście, jakiś amulet? I druga strona wierzysz w przesądy np. piątek 13-stego\nE.F. W przesądy raczej nie wierzę, chociaż jak kichnę w piątek na czczo, to zawsze w przeciągu 7 dni dowiem się o czyjejś śmierci i chociaż staram się w to nie wierzyć, to dziwnym trafem zawsze się to sprawdza. Wierzę w sny i czasami zdarza mi się zaraz po przebudzeniu sprawdzać w senniku co też mnie w najbliższym czasie czeka 😉 W magiczną moc przedmiotów zawsze wierzyłam, mam ulubione kubki i tylko nich piję kawę bo z innych mi nie smakuje i noszę w plecaczku małego szklanego słonika, którego kiedyś dostałam od kogoś na szczęście.\nPatrycja P. Kto jest pierwszym odbiorcą Pani książek?\nE.F. Zawsze pierwszymi odbiorcami moich książek są osoby, które proszę o konsultację w jakiejś sprawie dotyczącej wątku czy fabuły.\nAnna Ż. Ewuś, wspominałaś, że być może powstanie kontynuacja “Płaczu wilka” – kiedy możemy się spodziewać tej książki? Czy ona już jest, a może się właśnie tworzy? 🙂\nE.F. Dla mnie historia z „Płaczu wilka” się zakończyła, tak jak planowałam, ale kilkanaście moich czytelniczek naciska mnie, abym napisała kontynuację. Póki co, jestem w trakcie pisania innej książki i nie wiem, czy i kiedy zdecyduję się na wymyślenie dalszych losów mieszkańców „Domu Wschodzącego słońca” chociaż mojemu wilkowi przydałaby się rodzina inna niż ludzie 😉\nAleksandra M. Dostała Pani propozycję napisania romansu historycznego połączoną z możliwością tygodniowego pobytu w epoce, w której umiejscowi Pani akcję książki? W jakie czasy się Pani przeniesie i dlaczego?\nE.F. Jak romans historyczny to tylko Paryż i jego okolice, XVII – XVIII wiek i Maria Antonina. Fabułę główną umieściłabym w przepięknej scenerii wioski Marii Antoniny mieszczącej się niedaleko pałacyku Petit Trianon w Wersalu. Cudowne miejsce. Zakochałam się w tym miejscu i jego otoczeniu od pierwszego wejrzenia, a Maria Antonina to jedna z niewielu postaci historycznych, które uwielbiam.\nAgnieszka Osiecka napisała: „Jestem rozdrażniona, mam chęć szorować kamieniem po szybie”. Co mogłoby zmusić Panią do takiego zachowania?\nE.F. Do takiego zachowania mógłby mnie zmusić widok znęcania się nad dzieckiem lub zwierzęciem, któremu nie byłaby w stanie zapobiec.\nJakie pytanie, które zadałaby Pani samej sobie, uznałaby Pani za najbardziej intrygujące?\nE.F. O matko! Takiego pytania to się chyba nikt nie spodziewa 😉 Ale spróbuję odpowiedzieć: jak przeszłość wpłynęła na pani decyzje życiowe, że znalazła się pani w tym miejscu i w tym czasie?\nKatarzyna M. Pani Ewo co najbardziej denerwuje w sytuacji jaka jest w Polsce z powodu koronawirusa…?\nE.F. Przestałam oglądać wiadomości, bo denerwuje mnie manipulowanie ludźmi, zastraszanie ich zamiast uświadamiania. Popatrzmy co się dzieje, zarażeń ciągle sporo, a ludzie przestają już pilnować siebie. Człowiek zastraszony najpierw czuje ogromny lęk, a kiedy widzi, że w sumie nic mu nie grozi, odpuszcza całkowicie. A przecież osoby świadome nie będą odpuszczać, tylko dbać o siebie i swoich bliskich.\nCzy pisze Pani dla nas coś nowego ? Co to będzie?\nE.F. Piszę obecnie książkę, ale nie mogę zdradzać zbytnio fabuły. W najbliższych miesiącach wyjdzie moja najnowsza książka „Kołysanka dla Łani” i teraz tak właściwie myśli mam zaprzątnięte tamtą książką. Ale ta, którą teraz piszę to kolejna „wycieczka” do Gdańska i trochę legend gdańskich… więcej nie mogę zdradzić 😊\nDorota K. Ewa Formella spotyka Anioła Stróża… co mu powie..? Co on powie jej..?\nE.F. No… niechbym go tylko spotkała 😊 Z całą pewnością zapytałabym go jakim prawem bierze sobie urlopy ode mnie wtedy, gdy go potrzebuję i pozwala, żebym łamała nogi, czy ulegała innym kontuzjom. On z pewnością odpowiedziałby mi, że od Ewy Formelli czasami każdy musi chwilę odpocząć, bo nie można być cały czas w jej towarzystwie.\n“Listy do Duszki”.. jeden z tytułów pani książki… Ja uwielbiam listy.. zresztą piszę już ponad 11 lat do mojego Taty który nie żyje… A jak to jest u pani z pisaniem listów.. Lubi pani pisać, otrzymywać, przechowywać… wracać do nich…?\nE.F. Lubię pisać listy, chociaż teraz to już nie są takie prawdziwe jak kiedyś, wysyłane w kopertach tylko mailowo. Ale mam dwie koleżanki do których od czasu do czasu tradycyjny list wysyłam, bo cały czas mam taką potrzebę i cieszę się bardzo, gdy znajduję kopertę w skrzynce pocztowej, chociaż przyznam szczerze, coraz mniej ich przychodzi, więcej otrzymuję w poczcie mailowej.\nDotychczas przeczytałam tylko “Dziewczyny z Ogrodu Rozkoszy”… Bardzo mi się podobała choć na początku nie wiedziałam czego się spodziewać… I mile mnie książka zaskoczyła…. Skąd wziął się na nią pomysł..?\nE.F. Wcześniej książka miała tytuł „Lawenda”. Kiedyś byłam w sanatorium i siedziałam w parku, gdzie na rabatkach rosły różne gatunki lawendy. Rozmawiałyśmy z koleżanką o wszystkim i o niczym i wtedy przeszła obok nas piękna młoda kobieta. Przyznam szczerze, że byłam jej urodą, jej poruszaniem się, jej ubiorem zachwycona. Przypomniałam sobie wówczas artykuł-wywiad jaki przeczytałam w latach 80-tych w jednym z pism typu „Pani”, „Twój Styl”, czy coś podobnego. Artykuł był o ekskluzywnej prostytutce mieszkającej gdzieś w okolicach Gdańska, do której dostęp mieli tylko wybrani i bardzo bogaci. Patrzyłam za tą mijająca nas panią, wokół pachniała lawenda i… tak jakoś wskoczył mi pomysł.\nPatrycja P. Introwertyk czy ekstrawertyk – któremu łatwiej będzie zostać dobrym pisarzem?\nE.F. Dobrym pisarzem czy dobrym i poczytnym pisarzem? Bo to są dwie różne cechy. Myślę, że dobrym pisarzem może zostać zarówno introwertyk jak i ekstrawertyk, ale temu drugiemu z pewnością łatwiej będzie zostać poczytnym. Myślę jednak, że introwertyk więcej uczucia będzie wkładał w swoje powieście, przez co mogą one być ciekawsze pod wieloma względami. Ale najlepiej jak taki pisarz ma w sobie trochę tego i trochę tego.\nDorota K. Czy po napisaniu książki, gdy już ostatnia strona zostaje przywrócona czuję się pani “wypompowana” czy raczej “nabuzowana” emocjami, euforią…?\nE.F. Jeśli chodzi o mnie to nie czuję ani „wypompowania” ani „nabuzowania”. Piszę raczej powoli, często sporo zmieniam, poprawiam, bo dzisiaj widzę jakąś scenę tak, a jutro coś mi w niej „zgrzyta”. Z całą pewnością mogę jednak powiedzieć, że po skończeniu książki, czuję dumę, że udało mi się dobrnąć do końca i przelać mój pomysł na papier. Tak, zdecydowanie, czuję wówczas dumę.\nPatrycja P. Co Pani czuła/myślała podczas wydawania swojej pierwszej książki 😊?\nE.F. Byłam z siebie bardzo dumna, chociaż moja pierwsza to raczej była książeczka nie książka. Zrobiłam coś o czym od dawna marzyłam i odważyłam się na ten krok.\nW jaki sposób rozprawia się Pani z przeciwnościami losu? Czy natrafiła Pani na takie podczas wydawania którejś z książek?\nE.F. Wydawanie książek to wcale nie jest taki prosty i łatwy sposób, jak się nie jest znanym pisarzem, nie ma się wsparcia medialnego czy wydawniczego, to czasami kończy się tak, że napisany tekst ląduje w przysłowiowej szufladzie. Wiele wydawnictw nawet nie odpisuje autorowi, dlaczego nie chce jego książki. Mnie to jednak nie zatrzymało w miejscu. Przez wiele lat wydawałam książki jako self publishing, nie chcą mojego tekstu, to nie, wydam się sama. Kiedy otrzymałam pierwszą odpowiedź od wydawnictwa, że są zainteresowani moją książką to byłam już tak bardzo przygotowana na to, że kolejną książkę wydam sama, że trudno mi było uwierzyć. I chociaż już gdzieś tam w świecie książek zaistniałam, to nie mam pewności, czy kolejną moją książkę ktoś liczący się na rynku zechce wydać. Ale już mam tak spore grono czytelników i czytelniczek, że jak nikomu (tu mam na myśli wydawców) się moja książka nie spodoba to ja ją wydam sama, bo wiem, że są osoby, które czekają na każdą moją kolejną powieść.\nRenata K. Gdyby nakręcono film o Pani, jaki miałby tytuł?\nE.F. Dziewczyna z gitarą 😊\nJakby można wskoczyć do książki, to jakiej książki chciałaby Pani stać się bohaterką?\nE.F. Ale mojej czy czyjejś? Jeżeli mojej to z całą pewnością byłabym Aliną z „Carpe diem”, ale jeżeli chodzi o innego autora, to chciałabym być Marią Antoniną, chociaż ona nie skończyła dobrze.\nAneta O. Jakie to uczucie kiedy wchodzi Pani do księgarni i widzi Pani wśród tylu książek, te Pani autorstwa?\nE.F. Przyznam szczerze, że tylko raz mi się zdarzyło zobaczyć swoją książkę na półce w księgarni, byłam tak ucieszona, że zaraz poszłam do pań ekspedientek i pochwaliłam się, że to moje. Oczywiście przy okazji poprosiły mnie o podpisanie iluś tam egzemplarzy dla czytelników co zrobiłam z ogromną radością.\nEwa W. Jak Pani myśli czy pisanie może być “lekarstwem” na nieśmiałość lub osamotnienie?\nE.F. Zdecydowanie tak 🙂 Często pisząc, “wylewam” z siebie uczucia, które ukrywam przed innymi, pomaga mi to uporać się z emocjami.\nJolanta Kosowska – Dziękuję serdecznie za przyjęcie naszego zaproszenia♥, za wszystkie fantastyczne odpowiedzi♥♥, do zobaczenia w realnym świecie♥💐\nE.F. To ja dziękuję, czuję się dzisiaj jakbym była na Targach Książki fizycznie, a nie tylko wirtualnie.


Umywalki łazienkowe wpuszczane w blat – xella20cm\n25 czerwca, 2020 29 czerwca, 2020 admin Dom\nUmywalka to obowiązkowy element wyposażenia każdej łazienki i toalety. Powinna być praktyczna, a wizualnie tworzyć spójną całość z pozostałą armaturą oraz komponentami wykończeniowymi. Poszukując modelu idealnego do swojego wnętrza, warto zwrócić uwagę na modne umywalki wpuszczane w blat – niezwykle funkcjonalne, łatwe w utrzymaniu, a przy tym nadające pomieszczeniu schludny, elegancki wygląd.\nDlaczego warto postawić na umywalkę łazienkową wpuszczaną w blat?\nUrządzając łazienkę, warto zadbać o detale. Kształt umywalki ma decydujący wpływ nie tylko na styl wnętrza, ale przede wszystkim na wygodę korzystania z danego pomieszczenia.\nUmywalki łazienkowe wpuszczane w blat nie mają sobie równych, jeśli chodzi o funkcjonalność. Pozostawiają do dyspozycji blat – drewniany, kamienny czy z konglomeratu – na którym ustawić można kosmetyki lub subtelne dekoracje, a jednocześnie doskonale chronią powierzchnię w okolicy kranu przed zachlapaniem i zniszczeniem przez wodę. Są łatwe w montażu, nie wymagają obniżenia standardowej wysokości szafki podumywalkowej, jak ma to miejsce w przypadku umywalek nablatowych. Prezentują się schludnie i elegancko, pasują do każdego stylu mieszkania. Świetnie pasowały będą do nowoczesnej, minimalistycznej łazienki, jak i do łazienki w stylu klasycznym. Umywalka wpuszczana w blat będzie łatwa w utrzymaniu i wygodna w użyciu, zarówno przy myciu rąk czy zębów, jak i podczas drobnych prac domowych, np. prania ręcznego. Duży wybór umywalek tego typu znaleźć można pod adresem: https://tanialazienka.com/umywalki-wpuszczane-w-blat.html\nUmywalki łazienkowe wpuszczane w blat – bogata oferta sklepów\nUmywalka częściowo wpuszczana w blat to jeden z najgorętszych trendów w urządzaniu łazienek. Producenci oferują szeroki wybór tego typu umywalek – w różnych kształtach, stylach, o różnym wykończeniu, tradycyjne z ceramiki czy mniej spotykane z kamienia albo konglomeratu. Mnogość propozycji sprawia, że każdy klient znajdzie model idealny dla siebie i stworzy praktyczną i stylową łazienkę w dowolnej estetyce: od klasycznej, przez skandynawską czy loftową, po minimalistyczną.\nSklepy oferują umywalki wpuszczane w blat w całości montowane podblatowo i takie, które są w blat wpuszczane częściowo; kończące się na równi z blatem lub o lekko odstających, chroniących blat przed zalaniem brzegach; klasyczne okrągłe lub półokrągłe i w nowoczesnych, geometrycznych kształtach. Wybierając model dla siebie, warto zwrócić uwagę także na wielkość umywalki oraz sposób montażu baterii, by jak najlepiej dopasować je do swoich indywidualnych potrzeb, a potem cieszyć się elegancką i funkcjonalną umywalką podblatową w dowolnej estetyce.\nDzianiny jednakże to rodzaj tkanin w szczególności delikatnych, miękkich.


październik 2016 - Blog o wszystkim\nStrona główna 2016 październik\nJeżeli sądzisz, iż nie realizujesz się jako mężczyzna\nJeżeli sądzisz, iż nie spełniasz się jak facet, albo pragniesz nieco dopomóc swoim siłom, to przy rozwiązaniu wspomnianego wyzwania może pomóc ci Viagra. Viagra rozpoczyna swoje działanie na około godzinę po przyjęciu. Więc najlepiej przyjąć ją na godzinę przed planowanym stosunkiem. Działanie Viagry jest aktywne cztery godziny. Nie jest to …\nadmin 25 października 2016\t 25 października 2016 Technika fotografi\nStanowimy firmę prezentującą usługi z obszaru druku oraz tworzenia grafiki. Spełniamy się w wydrukach o zróżnicowanych ilościach, zarówno małych, średni, jak i dużych. Oferowane przez nas artykuły odznacza wysoka jakość. Przyjmujemy tak zlecenia na wiele sztuk, jak również pojedyncze zlecenia. W naszej ofercie znajdują się także zlecenia związane z projektowaniem …\nProblemy z osiągnięciem potencji to problem sporej sumy osób\nProblemy z uzyskaniem wzwodu to trudność dużej liczby osób, to w odzewie na ich zapotrzebowanie powstały środki, które wspierają osiągnięcie erekcji i poprawę poziomu zbliżeń seksualnych. Stres, zmęczenie oto potencjalne powody kłopotów ze wzwodem. Szczęśliwie medycyna niesie rozwiązanie. Są środki działające chwilowo jak również te z koniecznością regularnego zażywania. Viagra, …\nJeśli borykasz się z kłopotem jakim jest brak wzwodu,to niech ten dylemat już cię nie trudzi. Tabletka Levitra zakończy Twój kłopot. Levitra to specyfik, który ułatwia mężczyznom rozwiązać kłopoty w zdobyciu wzwodu. Służy on skutecznie także mężczyznom po 50 roku życia. Można przyjmować go również jeśli walczymy z cholesterolem, wysokim …\nadmin 24 października 2016\t 24 października 2016 Technika fotografi\nKłopot związany z uzyskaniem pełnej sprawności seksualnej, to problem, które martwi wielu mężczyzn. Powody tego stanu rzeczy są różnorakie. Aczkolwiek bez względu na źródło, jest to dla każdego mężczyzny kwestia dręcząca. Na dodatek część mężczyzn wstydzi się rozmawiać o takich sprawach. W sumie nie ma się czemu dziwić. Wstyd powodowany …\nadmin 21 października 2016\t 21 października 2016 Technika fotografi


Odpowiedz na: audyt zewnetrzny w jsfp? | Audyt.Net - Praktyczny Audytor Wewnętrzny\nOdpowiedz na: audyt zewnetrzny w jsfp?\nHome › Forum › MF i GIAW › MF i GIAW › audyt zewnetrzny w jsfp? › Odpowiedz na: audyt zewnetrzny w jsfp?\n1 marca, 2007 o 8:11 am #3750\nNo to świetnie! Dla kierowników jsfp skończy się wreszcie udręka w postaci konieczności posiadania audytora wewnętrznego i tolerowania go w jednostce. – Łazi to takie po jednostce, ciągle o coś pyta, coś sprawdza, oczekuje procedur, mało tego to chce jeździć na szkolenia, wydawać pieniądze jednostki. Zastanawiam sie tylko czy Pani Minister pomyslała – co ma robić ta grupa osób przeszkolonych, po zdanym egzaminie na audytora wewnętrznego, zatrudniona obecnie w jsfp?. Czy pójdziemy na „zieloną trawkę” i zasilimy grono bezrobotnych w naszym kraju? To się nazywa oszczędność finansów publicznych!?


Ważne wskazówki dla tych, którzy zamierzają zbudować własny dom - comicsuniversum.com.pl\nWażne wskazówki dla tych, którzy zamierzają zbudować własny dom\nNiemal każdy człowiek marzy o własnym domu. Jeśli jesteś w takiej sytuacji, że możesz sobie pozwolić na budowanie nowego domu, zwykle możesz powiedzieć, że jesteś prawdziwym szczęściarzem. Kiedy zabierasz się zatem za budowanie swojego domu, z pewnością powinieneś przeczytać nasz artykuł.\nOdnajdziesz tutaj wiele dobrych porad i wskazówek. Na początku chcemy Cię uczulić, abyś wiele decyzji podejmował samodzielnie, kierując się nie tylko sugestiami swojej ekipy budowlanej, ale ponadto zdaniem znajomych i własną intuicją. Jeżeli dowiesz się od swojej ekipy budowlanej, jakie są polecane dachówki, popytaj znajomych, czy znają taką firmę. Jeśli ktoś z nich miał kiedykolwiek do czynienia z taką firmą, szczegółowo wypytaj go o wrażenia z posiadania takich dachówek.\nMnóstwo osób śni o swoim prywatnym kącie. Jednakże tak samo sporo osób twierdzi, że w dobie kryzysu jest to nierealne. Boimy się zaciągać kredyty, bo jedynie w sumie dzięki nim większość osób jest w stanie wybudować swój własny dom. Chociaż można również wyjechać za granice i tam zarabiać na wymarzone cztery kąty.\nOfertyOpcje producenta gier komputerowych\nOpracowanie: Cesar Cardoso\nJazda rowerem powoduje, że będziemy o wiele bardziej radośni. Jeżeli wysiłek fizyczny sprawia wiele radości, zapewne będziemy dużo rzadziej skarżyli się na własne codzienne funkcjonowanie. Polska niestety jest miejscem, w którym to niemal każdy nieustannie narzeka, nic się nie podoba. Uogólnienie, lecz czy faktycznie nie pasujemy do owego opisu? Walczmy z beznadziejnym humorem, ale również niepotrzebnymi kilogramami. Rzeczywistość jest taka, że Rowery w każdym przypadku są wielką pomocą.


O mnie | O motoryzacji z pasją\nBlog o motoryzacji i nie tylko. Męskie spojrzenie na urodę czy zdrowie to też dobry pomysł na tematy wpisów – czemu nie? Piszę o tym, co mnie interesuje czyli o wielu różnorodnych tematach. Taki jestem – więc taki jest mój blog.\nJeśli Ci się spodobało – komentuj, lajkuj, udostępniaj!


Piotr Kraśko z programem o uchodźcach | Nowe programy - SATKurier.pl\nPiotr Kraśko z programem o uchodźcach\ndodano: 2018-08-09 14:37\nJedną z nowości w jesiennej ramówce TVN będzie nowy program o uchodźcach. Poprowadzi go Piotr Kraśko, który razem z grupą Polaków wyrusza szlakiem pokonywanym przez uchodźców w poszukiwaniu lepszego lub bezpiecznego życia. Bohaterowie będą mieli okazję poznać rzeczywistość ludzi, których do tej pory widzieli jedynie w telewizji.\nPanujący w Europie kryzys migracyjny to największe tego typu zjawisko od czasów wojennej emigracji z połowy XX wieku. Za początek kryzysu uznaje się 2015 rok, ale już wcześniej wzrastała liczba masowo przybywających na Stary Kontynent. Dziś sytuacja imigrantów jest jednym z palących problemów, z jakimi zmagają się poszczególne państwa oraz Unia Europejska. Obecnie ponad 21 mln ludzi – 0,3 proc. populacji na świecie – to osoby, które opuściły swój kraj z powodu konfliktów zbrojnych czy prześladowań. Zmuszeni do pozostawienia swoich domów i rodzin, wyruszyli w nieznane.\n„Wracajcie, skąd przyszliście” jesienią w TVN.


Previous Article "Nas już nie ma" czyli nowy teledysk zespołu Pawkin już do obejrzenia VIDEO\nNext Article Charytatywnie w Undergroundzie! Warto przyjść, pobawić się i wspomóc podopiecznych hospicjum\nAgni Caldarar. foto PB\nWczoraj wieczorem telewizyjna Dwójka wyemitowała kolejny odcinek programu The Voice of Poland. Zobaczyć można było w nim występ kraśniczanki Agni Caldarar. Nasza wokalistka niestety na etapie bitwy odpadła z muzycznego show TVP 2, ale pokazała, że ma spory potencjał i to na pewno nie było jej ostatnie słowo.\nAgni Caldarar na etapie bitew w ramach The Voice of Poland zmierzyła się z Ewą Michrowską. W duecie wykonały utwór ?Cicho? Ewy Farnej. Trenerka wokalistek, Justyna Steczkowska, i inni jurorzy byli surowi dla obu wokalistek. Ostatecznie Justyna wybrała Ewę.\nAgni niestety "zjadł" chyba stres. Zdaniem jurorów wypadła z rytmu i miała gorszy kontakt z publicznością i jurorami . Warto jednak wspomnieć o pozytywach. Zdaniem Edyty Górniak Agni nasza wokalistka ma "power w głosie". Podkreśliła to podobnie jak Marek Piekarczyk, który przekonywał, że kraśniczanka ma piękny głos, ale zabrakło jej wiary w siebie.\nNewsweek: Ludzie których nie chce Polska\n- Masz świetny głos, masz taką siłę. Ty zabijasz tym dźwiękiem, ale tak jakbyś nie trafiała w dziesiątkę. Dlaczego tak jest ? Jak jesteś muzykalna, to niemożliwe żebyś nie miała poczucia rytmu. Być może Marek ma rację, najpierw znajdź poczucie własnej wartości, a później odszukaj rytm w sobie. To jest niewiarygodne. Ty masz wokal nad wokale - powiedziała z kolei o występie kraśniczanki Justyna Steczkowska.\nW studiu podczas pitwy Agni towarzyszył jej tata Krzysztof Wilk, nauczyciel śpiewu Paweł Cieliczko oraz przyjaciółka Dagmara Róg.\nTym razem się nie udało, ale wszystko jeszcze przed Agni. Trzymamy kciuki.\nBitwę na wokale Agni i Ewy w ramach The Voice of Poland można zobaczyć poniżej.


Why Men Marry Bitches - Sherry Argov (147488) - Lubimyczytać.pl\n6,25 (406 ocen\ti\t38 opinii) Zobacz oceny\nOpinie czytelników (2017)\nGiovanna | 2018-09-26\n1/10 - książkę dostałam i chyba tylko dlatego po nią sięgnęłam.. Styl pisania kompletnie do mnie nie przemawia. Nie mówiąc o samej treści i to co próbuje autorka przekazać.\nPrzede wszystkim nie podejmujemy decyzji o byciu z kim przez całe życie na pierwszej randce.. Poza tym mamy kilka etapów miłości i tego nie zmienimy na siłę. Pierwszy to zauroczenie.. o czym autorka kompletnie zapomniała wspomnieć. Nie wspomniała również o najważniejszym, że szczęście da nam ktoś przy kim możemy być sobą.\nZwroty "facet połyka haczyk", "mieć kobietę/mężczyznę w garści" i wiele innych po prostu przerażają.\nKompletnie nie mój klimat.\nMako | 2015-01-20\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Kobieco\nKsiążkę nabyłam kilka lat temu w ramach zbierania materiałów do pisania pracy o manipulacji i wywieraniu wpływu. Zajrzałam do niej z ciekawości podczas akcji "czyszczenie półek". Wychodzi na to, że jestem zołzą i to chyba podniesioną do kwadratu, bo autorka niczym mnie tu nie zaskoczyła, ale może to kwestia wieku i za stara [czytaj: zbyt doświadczona ;)] jestem na takie poradniki. "Grzecznym dziewczynkom" książka może się przydać, bo w sumie pokazuje jak nie dać się wykorzystać i zachować niezależność nawet będąc w związku. Tylko że to takie amerykańsko-infantylne.\nAg2S | 2010-11-09\nNa półkach: ★ Ebooki (пдф), Przeczytane, ◄ Pożyczone\n"Mężczyzna to łowca. Ma cię ścigać tak długo... aż go złapiesz."\nTak jak poprzednia książka tej autorki - całkiem niezła. Każda kobieta powinna ją przeczytać, wcielić zasady w życie lub przynajmniej mieć ogólne pojęcie na ten temat.\nPolecam wszystkim paniom:)\nDarek DTSG | 2013-11-30\nBanalny poradnik ...ale niektórym trzeba napisać to co się i tak już powszechnie wie, żyjąc na tym świecie kilka ładnych lat.\nNapisana dość zabawnie i za to pięć gwiazdek\nRoksana Lewandowska | 2016-05-17\nDużo porad, jak to poradnik. Pytałam się paru mężczyzn o przytoczone rady, czy rzeczywiście się z niektórymi zgadzają i w większości się zgadzali.\nsigma122 | 2016-08-29\nPrzeczytana: 13 kwietnia 2010\nBardzo fajny poradnik, w dobitny sposób pokazujący, co mężczyźni myślą na temat relacji damsko- męskich i związków. Dlaczego związki niektórych kobiet trwają latami, a niektóre latami czekają na oświadczyny. Polecam każdej kobiecie - bardzo pouczająca lektura, przy tym napisana przystępnym i lekkim stylem.\nGrafitowa_ | 2013-04-21\nNa półkach: Przeczytane, Sprzedam, Posiadam, 2013\n„Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy” to poradnik, który pomaga zrozumieć, dlaczego niektóre związki się nie rozwijają oraz zmienia sposób myślenia kobiety o płci męskiej. Autorka pragnie zmienić nasze nastawienie, abyśmy miały własną tożsamość i czuły się pewnie w naszym ciele. Książka ta daje nam do zrozumienia, że nie można pokazywać facetom, jak bardzo nam zależy, ponieważ odnosi to odwrotny skutek. Będąc w związku należy mieć także swoje życie oraz cele.\nAutorką jest Sherry Argov, która wystąpiła w wielu znanych programach telewizyjnych. Jej książki „Dlaczego mężczyźni kochają zołzy” oraz „Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy” zostały wydane w ponad 30 językach na wszystkich kontynentach. Publikowano je w znanych magazynach, takich jak: „Cosmopolitan”, „Glamour” i „Elle”.\nW książce znajduje się 75 zasad działania w związku. Oto najciekawsze:\n1.W romansie nie ma nic bardziej pociągającego dla mężczyzny niż kobieta pełna godności i dumy z tego, kim jest.\n2.Kiedy kobieta stara...\n2.Kiedy kobieta stara się zbyt mocno, mężczyzna zwykle testuje, jak daleko skłonna jest się posunąć w swoich staraniach.\n3.Nie ma nic cenniejszego dla mężczyzny niż coś, na co miał czekać, zapracować i o co musiał trochę powalczyć.\n4.Mężczyźni lubią jasne reguły i lubią dostawać wskazówki.\n5.Kiedy zachowujesz rąbek prywatności i facet musi się trochę pogłowić, gdzie jesteś, pobudzasz jego wyobraźnię. Widząc, że nie może się z tobą skontaktować, wyśle list gończy, żeby cię znaleźć.\nPodoba mi się język autorki, ponieważ pisze z poczuciem humoru, krótko i na temat. Bez owijania w bawełnę opisuje każdą z zasad, podając różne przykładowe sytuacje. W książce znajduje się także rozdział w którym znajdują się odpowiedzi na takie pytania jak: „Czy dla pewnych seksualnych korzyści mężczyźni zwodzą kobiety, jakoby zależało im na związku i małżeństwie?”, „Co wskazuje na to, że kobieta marnuje swój czas?”, „Jakich tajemnic dotyczących seksu strzegą mężczyźni” itp.\nTen poradnik ma celu pomóc kobiecie stworzyć głęboki i trwały związek. Nie należy być dla mężczyzn miłą i oddaną. Facet będzie bardziej oddany, wtedy kiedy kobieta pokaże, że jest niezależna i pewna siebie. Sprawdź w jaki sposób zdobyć jego serce i szacunek na który zasługujesz.\nZachęcam do zakupu tej książki, ponieważ znajduje się w niej wiele ciekawych faktów, o których powinna wiedzieć każda kobieta. Szukasz zabawnego, napisanego z dystansem poradnika o mężczyznach? To jest właśnie to czego szukasz. „Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy” to idealna książka dla każdego.\nbractworozy | 2014-09-04\nz zasady nie czytam poradników, jednak zasady są po to żeby je łamać...\nczytając ten zestaw porad, zasad i cennych rad uśmiałam się niesamowicie nad niektórymi stwierdzeniami autorki, widać że ma ona dystans do samej siebie i całego damskiego świata\nmiłe na chłodniejszy wieczór z herbatką w kubku ;]\nAssapan | 2011-06-06\nProszę państwa! Mężczyźni wcale nie są aż tacy skomplikowani jak się by mogło wydawać. Okazuje się, że to są osoby proste i "prawie" tak samo rozumują jak my. Tego samego pragną i niestety nie lubią jak im panienki nadskakują!\nWobec tego, drogie panie, czas wskakiwania mężczyzną do łóżka na zawołanie już dawno minął! :D\nWspaniale się ją czytało. Nie jak poradnik a jak zwierzenia... Naprawdę super!\nLibraryGirl | 2018-03-12\nTa książka momentami wydawała się sensowna. W mojej opinii jednak cała jej idea padła w ostatnim rozdziale, który uczy kobiety, w jaki sposób mają wymóc na mężczyźnie oświadczyny. Wydawało mi się, że to jakiś żart, więc czekałam aż w końcu padnie: "Jeśli wzięłaś to na serio, to znaczy że niczego się z tej książki nie nauczyłaś!". Nie padło.\nzobacz kolejne z 2007\nJak się zastanowić, to zadbanie o to, żeby facet czuł się zadowolony nie jest jakimś wielkim wyzwa...\twięcej\nSherry Argov – Dlaczego mężczyźni poślubiają zołzy\nIlekroć ktoś Ci mówi, żebyś była inna, niż jesteś, próbuje Cię tłamsić.\twięcej\nDlaczego mężczyźni poślubiają zołzy. Bądź zadziorna, a ON będzie chciał być z tobą na zawsze!\nChcę przeczytać 628


Aktywiści znów blokują rozładunek węgla w gdańskim porcie\naktualizacja:13:20 (12 września 2019)\nAktywiści z Greenpeace wspięli się na portowy dźwig, by zablokować rozładunek transportu węgla w gdańskim porcie.\nW środę rano aktywiści znów zablokowali rozładunek węgla w gdańskim porcie.\nAktywiści Greenpeace znów uniemożliwili rozładunek transportu węgla w gdańskim porcie. W środę, 11 września, ekolodzy wspięli się na dźwigi w Terminalu Węglowym portu w Gdańsku i zatrzymali ich pracę. Wcześniej namalowali na burcie statku węglowego ogromny napis "Węgiel stop", a żaglowiec Rainbow Warrior wpłynął do portu i rzucił kotwicę przy Terminalu Węglowym, blokując transport węgla do Polski.\nAktualizacja, 12 września, godz. 13: Aktywiści Greenpeace zakończyli akcję na dźwigach portowych w Terminalu Węglowym w Gdańsku.\n- 10 aktywistów i aktywistek spędziło noc na dźwigach w Terminalu Węglowym portu w Gdańsku, gdzie weszli w środę rano i skąd wezwali polski rząd do ogłoszenia planu odejścia od węgla do 2030 roku. W czwartek akcja została zakończona - przekazała organizacja Greenpeace Polska.\nNa dźwigach było w sumie 28 aktywistów. W środę wieczorem z dźwigów zeszło 18 osób. Wszyscy mają zostać doprowadzeni na przesłuchanie do prokuratury.\nAktualizacja, 11 września, godz. 20:15: - O godz. 20 po akcji mediacyjnej i innych działaniach policji łącznie już 18 osób zeszło z dźwigów. Zostali zatrzymani przez policjantów i przewiezieni do jednostek policji celem złożenia wyjaśnień - poinformował nadkom. Maciej Stęplewski z biura prasowego Komendy Wojewódzkiej Policji.\nO postawieniu ewentualnych zarzutów zdecydują śledczy po ustaleniach funkcjonariuszy.\nZ informacji Greenpeace Polska wynika, że na dźwigach Terminala Węglowego w Gdańsku pozostało jeszcze kilka osób, które planują spędzić tam noc.\n- Aktywiści protestujący pokojowo na dźwigach Terminala Węglowego w Gdańsku szykują się do spędzenia na nich nocy, tymczasem my właśnie powitaliśmy na wolności kapitana Rainbow Warriora, żaglowca, który w poniedziałek zatrzymał transport węgla do Polski - informowała w środę po południu organizacja.\nAktualizacja, 11 września, godz. 14:47: Sprawą poniedziałkowej akcji Greenpeace i zatrzymanych podczas niej osób, zajmują się funkcjonariusze Morskiego Oddziału Straży Granicznej. Tadeusz Gruchalla, przedstawiciel MOSG, poinformował o zarzutach, będących pokłosiem poniedziałkowych wydarzeń.\n- W oparciu o zebrany materiał dowodowy, prokurator uznał zasadność postawienia zatrzymanym zarzutu popełnienia przestępstwa z artykułu 178b. Kodeksu karnego, czyli niepoddania się statku do kontroli, natomiast ocenił, że nie było bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy w ruchu wodnym - tłumaczy Tadeusz Gruchalla.\nW tej sytuacji funkcjonariusze pionu śledczego MOSG przedstawią dziś zatrzymanym zarzut zagrożony karą pozbawienia wolności od trzech miesięcy do pięciu lat i będą w tej sprawie prowadzić dochodzenie. W MOSG usłyszeliśmy, że po przeprowadzeniu tych czynności osoby zostaną zwolnione.\nAktualizacja, godz. 10:52: Akcja aktywistów monitorowana jest przez policję.\n- Zostanie złożone zawiadomienie o przestępstwie wtargnięcia osób nieupoważnionych na teren portu. Policjanci będą dążyć do tego, by zakończyć tę sytuację w sposób jak najbardziej bezpieczny dla wszystkich - oczywiście również dla osób siedzących na dźwigach - informuje kom. Joanna Kowalik-Kosińska z Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku.\nW środę, 11 września, ekolodzy kontynuowali protest i wspięli się na dźwigi w Terminalu Węglowym portu w Gdańsku, zatrzymując ich pracę.\nO zdarzeniu poinformowali nasi czytelnicy w Raporcie z Trójmiasta\n- Premier Mateusz Morawiecki tłumaczył wczoraj, że uzależnienie naszej gospodarki od węgla i rosnący import tego surowca jest winą poprzednich rządów. Tymczasem Prawo i Sprawiedliwość ma władzę od czterech lat. W tym czasie rząd zatrzymał rozwój energetyki słonecznej i wiatrowej, minister energii Krzysztof Tchórzewski rozpoczął budowę nowej elektrowni węglowej w Ostrołęce, a import węgla w ostatnich dwóch latach wzrósł ponad dwukrotnie. Łukasz Schreiber z kancelarii premiera przyznał, że Polska nie jest już w stanie wydobywać węgla w ilościach niezbędnych, by zaspokoić potrzeby obecnego systemu energetycznego. Najwyższy czas, aby premier przestał udawać, że nie rozumie, co się wokół niego dzieje, i przyznał, że odejście od węgla jest niezbędne i nieuniknione. Rząd powinien skupić się na wyznaczeniu konkretnej daty i przygotowaniu planu sprawiedliwej transformacji - powiedział Paweł Szypulski, dyrektor programowy Greenpeace Polska.\nWedług ekologów w ostatnich latach Polska bije rekordy w imporcie "polskiego czarnego złota". W zeszłym roku import węgla wzrósł do blisko 20 milionów ton. Co czwarta tona węgla kamiennego używana nad Wisłą pochodzi już z zagranicy. Zdecydowana większość trafia do nas z Rosji, a reszta z krajów tak odległych, jak Australia, Stany Zjednoczone, Kolumbia czy Mozambik.\n- Nie damy się uciszyć. Za kilka tygodni odbędą się w Polsce wybory, a politycy zajmują się wszystkim, tylko nie kryzysem klimatycznym. Jesteśmy w porcie w Gdańsku, bo domagamy się od rządu konkretnego planu odejścia od węgla. Tutaj widać najlepiej, jak absurdalne są efekty obecnej polityki energetycznej. Przez port w Gdańsku trafiają do Polski miliony ton węgla z całego świata. Te pieniądze powinny zostać zainwestowane w krajowe źródła i dać Polakom pracę w sektorze energetyki odnawialnej - komentuje Marek Józefiak, jeden z aktywistów protestujących w porcie.\nZarząd Morskiego Portu Gdańsk, w związku z wydarzeniami, wystosował oświadczenie:\nZarząd Morskiego Portu Gdańsk (...) jako podmiot zarządzający portem w Gdańsku - portem o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej - jest w pewnej mierze odpowiedzialny za prawidłowe utrzymanie infrastruktury znajdującej się w obszarze objętym jurysdykcją spółki.\nDziałalność Zarządu Morskiego Portu Gdańsk SA obejmuje m.in. bezpieczeństwo świadczonych usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Z tego też względu na administrowanym przez ZMPG SA terenie działają specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne, z pomocą których realizowane są ww. obowiązki. Jednak to operatorzy - klienci ZMPG SA, zajmujący się działalnością przeładunkową/eksploatacyjną na terenie portu, decydują, na mocy (...) ustawy (...) o ochronie żeglugi i portów morskich, o wyborze jednostki ochrony eksploatowanego obiektu portowego i są za tę ochronę odpowiedzialne.\nW przypadku Terminala Przeładunkowego Towarów Masowych Sypkich, zarządzającym obiektem portowym, a zatem podmiotem odpowiedzialnym za jego ochronę, jest spółka niezależna od ZMPG SA, tj. Przedsiębiorstwo Przeładunkowo-Składowe Port Północny Sp. z o.o., z siedzibą w Gdańsku, wchodząca w skład belgijskiej grupy kapitałowej Sea-Invest. Na podstawie art. 40 wspomnianej Ustawy o ochronie żeglugi i portów morskich jednostka ochrony obiektu portowego (w tym przypadku inna formacja ochrony aniżeli ta zapewniana przez ZMPG SA) obowiązana jest do realizacji zadań w zakresie:\nkontroli przepustek wydawanych przez zarządzających portem lub obiektem portowym;\nprowadzenia kontroli dostępu do obszarów o ograniczonym dostępie;\nujęcia i przekazania Policji osoby naruszającej ochronę;\nochrony obszarów o ograniczonym dostępie;\nniedopuszczenia do wejścia na obszar lub do obiektu podlegającego ochronie osoby nieposiadającej\nkontroli manualnej i przeglądania zawartości bagażu;\nstosowania urządzeń technicznych do wykrywania przedmiotów lub substancji (...)\nW oparciu o art. 36 Ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia posiada prawo do:\nustalania uprawnień do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych oraz legitymowania;\nosób w celu ustalenia ich tożsamości;\nSzczegółowy zakres ochrony obiektu portowego oraz procedury działania w sytuacjach kryzysowych są ujęte w planie ochrony obiektu portowego opracowywanym przez zarządzającego obiektem portowym (w rozważanym przez Przedsiębiorstwo Przeładunkowo-Składowe Port Północny Sp. z o.o.) i zatwierdzanym przez niezależne od ZMPG SA organy administracji morskiej.\nZgodnie z powyższym przedstawiciele zarządzającego obiektem portowym - Przedsiębiorstwa Przeładunkowo-Składowego Port Północny Sp. z o.o., przekazali odpowiednie zawiadomienie do Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku, celem podjęcia interwencji.\nNiezależnie od powyższego władze ZMPG SA oferują w zaistniałej sytuacji pełne wsparcie dla zarządzającego obiektem portowym. Z tego też względu, od godziny 6 na miejscu zdarzenia obecny jest Prezes Zarządu ZMPG SA. Pan Łukasz Greinke, który pozostaje również w stałym kontakcie ze służbami podejmującymi interwencje w kluczowym dla Portu Gdańsk elemencie infrastruktury krytycznej, jakim jest Terminal Przeładunkowy Towarów Masowych Sypkich.\nJednocześnie ZMPG SA informuje, że pozostałe terminale na terenie Portu Gdańsk funkcjonują bez zakłóceń i chronione są w zwiększonych obsadach osobowych i sprzętowych.\nZobacz opinie (1006)\n(452 opinie) 10 września 2019


Gorzów - Le Lot: Trwa wizyta lubuskiej delegacji - informacje, ogłoszenia, praca\nOsób online: 112;\tpiątek, 26 kwiecień 2019 Imieniny Marii, Marzeny, Ryszarda\nLe Lot: Trwa wizyta lubuskiej delegacji\nTrwa wizyta studyjna lubuskiej delegacji do Francji.\nCzłonek Zarządu Alicja Makarska wspólnie z przedstawicielami Departamentu Infrastruktury i Komunikacji urzędu marszałkowskiego udała się do Departamentu le Lot. Wszystko po to, aby zapoznać się z tworzeniem i funkcjonowaniem szlaków rowerowych.\nW poniedziałek (16.04) delegacja Województwa Lubuskiego odwiedziła Agencję Rozwoju Turystyki z siedzibą w Cahors (stolica Departamentu le Lot). Urzędników przyjął dyrektor instytucji Pierre Lagache. Podczas spotkania przedstawiono m.in. informacje związane z historią powstania Agencji oraz jej obecnymi strukturami. Zaprezentowano także cele i zadania realizowane przez instytucję. Istotną kwestią był model współdziałania ART z innymi organizacjami i lokalną społecznością oraz sposób promocji i rozwoju turystyki rowerowej.\nW planach wyjazdu jest również spotkanie z lokalnymi pracownikami tak zwanych “związków inicjatyw turystycznych” – pracowników lokalnych biur informacji turystycznej. Takie biura istnieją na terenach atrakcyjnych turystycznie i zatrudniają na stałe lub sezonowo od 2 do 3 osób (pracodawcą jest Rada Departamentu – czyli samorząd).\nBogaty program wizyty ma pomóc odpowiedzieć m.in. na pytania o sposób zarządzania projektem, założenia wyjściowe przy wyznaczaniu szlaków, sposób wykorzystania sieci dróg publicznych, tras rowerowych. Lubuska delegacja ma możliwość poznać zasady przeprowadzenia konsultacji przebiegu ścieżek rowerowych oraz sposób aktualizowania danych na etapie funkcjonowania aplikacji.\nKolejne miliony euro trafią do regionu2018-04-17


Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym zaprasza do Oddziału Grodzisko Żmijowiska na 15. edycję Warsztatów Archeologii Doświadczalnej. W dniach 26 - 31 sierpnia na terenie skansenu archeologicznego odbędzie się cały szereg ciekawych eksperymentów i pokazów archeologicznych.\nWiodącym projektem będzie próba pozyskania szkła w replice pieca szklarskiego z XII wieku, który w Grodzisku Żmijowiska został zbudowany wubiegłym roku. Nie zabraknie również garncarstwa, w tym wypał naczyń w jamie ziemnej, działań etnobotanicznych, odtwarzania pełnego procesu wytwarzania chleba łącznie z mieleniem mąki na kamiennych żarnach i wypiekiem w piecu glinianym, łucznictwa, tkactwa, odtwarzania sposobów przechowywania surowców spożywczych oraz słowiańskiej kuchni. Swoją obecność ze specjalnymi pokazami zapowiedzieli również nasi partnerzy z Czech.\n26 - 30 sierpnia: Pozyskiwanie szkła w rekonstrukcji pieca szklarskiego z XII w. (Jarosław Michałek, Marcin Springer, Maciej Denenfeld - Bractwo Gladii Amici, Tarnów);\n26 - 30 sierpnia: Magazynowanie produktów spożywczych w jamach ziemnych (Katarzyna Mikulska - „W Miejskiej Kniei", Maków) - efekty eksperymentu w marcu 2020 r.;\n27 - 29 sierpnia: Wczesnośredniowieczne garncarstwo z wypałem naczyń w jamie ziemnej (Krzysztof Wasilczyk Lublin); 27 - 29 sierpnia: Wczesnośredniowieczne garncarstwo z wypałem naczyń w jamie ziemnej (Krzysztof Wasilczyk Lublin);\n27 - 31 sierpnia: Łucznictwo i broń miotana - wrób strzał i grotów krzemiennych (Dariusz, Maciej i Janek Sadło, Stężyca);\t• 28 - 30 sierpnia: Odtwarzanie pełnego procesu wytwarzania chleba: mielenie maki na żarnach kamiennych, wyrób ciasta, wypiek w piecu glinianym (Maciej Denenfeld, Nowy Sącz);28 - 31 sierpnia: Tkactwo, zabawki (Anna Zawistowska);\n28 - 31 sierpnia: Produkcja węgla drzewnego, kowalstwo, tkactwo (Bohumir Dragoun i in. Stowarzyszenie Archeologii Eksperymentalnej Uhrinov - Czechy);\n29 - 30 sierpnia: Spacery etnobotaniczne, ziołowa kosmetyka i higiena Słowian (Karina Rudzka, Zielarski Kącik Kari, Konstancin);\n29 - 31 sierpnia: Barwienie wełny barwnikami roślinnymi (Marika Grzelak, Marik Art, Puławy);\n30 - 31 sierpnia: Kuchnia Słowian (Hanna Lis, Kazimierz Dolny).Do udziału w Warsztatach zapraszamy wszystkich: profesjonalistów archeologów, studentów archeologii, pasjonatów minionych wieków, rekonstruktorów, turystów, młodzież i dzieci (osoby niepełnoletnie pod opieką dorosłych). Przyjeżdżać można na cały czas trwania Warsztatów, w wybrane dni, nawet na kilka godzin.\nKoszt to 20 zł dziennie od osoby. Zajęcia w wymienionych terminach odbywać się będę w godzinach 10:00 - 16:00 w ośrodku archeologii doświadczanej w Oddziale Muzeum Nadwiślańskiego Grodzisko Żmijowiska.\nZgłoszenia przyjmujemy pod adresem e-mail: archeologia@mnkd.pl\nIstnieje możliwość rozbicia namiotu współczesnego na bazie turystycznej Siedlisko Żmijowiska w centrum miejscowości, albo namiotu historycznego na Grodzisku Żmijowiska. Wyżywienie w zakresie własnym, przy czym można skorzystać z zaplecza kuchennego na polu namiotowym.\nMiło nam poinformować, że ponownie sponsorem tego przedsięwzięcia jest Grupa Azoty Puławy, a partnerem finansowym Gmina Wilków.


Donaty, czyli oponki przepis | Kotlet.TV - Komentarze strona 1\n« Faworki – najlepsze\nZielono mi. Wyniki zabawy »\nPrzygotowanie oponek jest podobne jak pączków. Ja zrobiłam z ciasta drożdżowego na bazie samych żółtek, dzięki temu moje donaty wyszły bardzo lekkie i delikatne. Są wręcz tak lekkie, że przenosząc je wyrośnięte do smażenia, można lekko zniekształcić. Ale i tak wychodzą puszyste i smaczne. Polecam.\nczas: ponad 2 godziny wraz z wyrastaniem\nliczba porcji: 10–12 oponek\nKrok 1: Żółtka ucieram z cukrem na kogel, a jedną łyżeczkę cukru dodaję do drożdży, a także odrobinę mleka i je rozpuszczam.\nKrok 2: Wszystkie składniki umieszczam w misce i mieszam.\nKrok 3: Przekładam na blat i wyrabiam. Wyrobione wkładam do miski na 1 godzinę do wyrastania w nieprzewiewnym miejscu.\nKrok 4: Wyrośnięte ciasto dzielę na części.\nKrok 5: Formuję kulki, w każdej robię dziurkę i tworzę oponki. Możecie też rozwałkować i wycinać szklanką kółka, a kieliszkiem dziurki. Układam do wyrastania na ok. 30–40 minut.\nKrok 6: Wyrośnięte ostrożnie przenoszę do smażenia.\nKrok 7: Partiami smażę na głębokim oleju rozgrzanym do 170°C–180°C, aż będą rumiane z obydwu stron. Przekładam na papier.\nKrok 8: Mieszam cukier puder z wodą i polewam oponki, dekoruję kolorową posypką. Oponki możecie też polać czekoladą. Smacznego.\nale Ci to ciasto ładnie wyrasta…:/ niestety moje drożdzowe ciasta ze mną tak nie współpracują ;p\noponki lepiej wycinac przy pomocy kubeczka i malego kieliszka\nnajpierw ciasto trzeba dobrze wyrobić :) a potem idzie jak z płatka :)\nno pewnie, że można i tak :) tylko wałkować trzeba :D\nNa pewno dobre:)\nA kiedy wyniki konkursu??\nha ha bardzo śmieszne…;p jest wycackane prze ze mnie … ale jak to moja babcia mówi drożdżowe musi cię polubić… moja siostra robi rewelacyjne… ja robię te same przepisy identycznie jak ona i zawsze gorzej wychodzi…:/ najwidoczniej mnie nie lubi;p;p ale za to biszkopt robię lepiej z 4 jaj wyrasta ponad tortownice dobrze chociaż to mi wychodzi ;p\nUhhh, tyle zgłoszeń w zabawie, że pewnie klasycznie późnym wieczorem\nmam koleżankę Donatę :) słodkie imię :)\na ja uważam, że trzeba drożdżowe dobrze poznać… może to to samo co polubić w sumie :)\nmoże stawiasz w przeciągu? albo ma zbyt ciepło? najlepiej postawić w jakimś „zaułku” ja kiedyś zanosiłam na pralkę do łazienki, teraz stawiam na szafce lub na podłodze pod stołem :) i przede wszystkim drożdżowemu trzeba dać czas, czasem więcej, szczególnie, jeśli użwasz suchych drożdży, uważam, że na nich rośnie troszkę dłużej :)\nno to zaczne gdzies odstawiac w miejsce nie dostepne dla ciekawskich heh moze mj kot mi broi kolo miski hehehehe\nmniam mniam :) cudowne\nMniammmm ,wyglądają smakowicie i apetycznie ….\nPrawie 200 zgłoszeń ,strasznie dużo czytania ,a decyzję jak zawsze trudno podjąć :) Miłego czytania i czekamy na wyniki :)\nprawie 300 :D ale wybrałam :)\nJa mam inny przepis na coś podobnego tyle ze nie drożdzowe.\n500g mąki ( mąki trochę więcej lub mniej w zależności od tego jak bardzo tłusty jest twaróg )\nWszystko razem ugnieść, rozwałkować na jakies 3-6mm, i szklanką wycisnąć większe kółka a w nich kieliszkiem mniejsze. i smażyć :] posypać cukrem pudrem i jest git :]\nRobi się o wiele szybciej bo nie trzeba czekać na rośnięcie.\nDziękuję + jestem trochę zdziwiona wynikiem ,bo to hasło z papryką z moich ponad 50 było akurat najgorsze ,myślałam ,że spodoba się inne ciekawsze :)\nSlowo oponka bardzo zle mi sie kojarzy:) – z oponka wokol pasa hehe. Ale ladnie to wyglada. Mam nadzieje, ze te Twoje nie wychodza az tak slodkie jak amerykanskie, bo tych sie nie da jesc.\namerykańskie są dodatkowo totalnie polukrowane, całymi warstwami lukru :D moje ciasto jest takie akurat, słodkie, ale bez omdlenia :D\nJoanna jesteśmy nieprzewidywalni :D\nooo właśnie ja też robię oponki z przepisu jaki podał Jacek, takich jeszcze nie robiłam ale na pewno spróbuję, w końcu mamy karnawał:)\npatrzę patrzę i….\nprzybyła mi jedna oponka :)\nOczywiście że jak oponki to z twarogiem – przepis Jacka i podobne – ale takie drożdżowe hmmm robicie smaka na wieczór :)\nmoja mama zawsze robila oponki z twarogu :) nie ma jak powrot do dziecinstwa :)\nAle wyglądają smakowicie… Chociaż sobie popatrze;)\na po co spiytus?\na jak mozna zabarwic ten lukier?\nżeby podczas smażenia wchłaniały mniej tłuszczu :)\nprzy pomocy barwników albo różnych soków – buraczany = prawie czerwony, syrop curacao = niebieski, przyprawy jak szafran=żółty itd. :)\nto nie dobrze, że od samego patrzenia :D\nPaulinko, w opisie podajesz, że do ciasta drożdżowego użyłaś samych białek, a w przepisie są tylko żółtka. Czego mam użyć?\nAgata chyba myślałam o niebieskich migdałach! przepraszam, żółtek! :) wtedy są delikatne\nma Pani złote ręce:) nie wierzyłam, ze mi wyjdzie z podejscia nr 1 do oponek cokolwiek, a tu niespodzianka, mniami:)\nA ja mam kolejne pytanko. :) Czy te oponki mozna smazyc w garnku pelnym oleju ?? Bo frytkownica akurat mi se zepsula… ;(\ndziś zrobiłam te oponki, wyszły przepyszne! Dzięki za przepis;)\nto nie są oponki… sorry… to są tylko pączki…\nA ja mam pytanie jak zrobić to ciasto skoro z tego przepisu zamieszczonego wyżej wychodzi rzadkie i bardzo klei się do rąk, co uniemożliwia wyłożenie go na stół i wałkowanie. Dodałbym mąki więcej ale boję się, że wtedy wyjdą twarde i „ciężkie”. Na zdjęciach wydaje się, że ma konsystencję ciasta na pierogi, elastycznego, zbitego i łatwego do wałkowania. :)\nIronist z tego przepisu wychodzi dokładnie ciasto takie, jak pokazuje na filmie. Jeśli jest zbyt lepkie to podsyp mąki, ale może składniki omyłkowo źle odmierzyłeś? http://kotlet.tv/przelicznik-kuchenny a ciasto jest raczej miękkie, na pewno nie jak na pierogi :) zobacz na filmie a ja trzymam kciuki\nOk, zapomniałem dodać, że MI wychodzi inne :P a składniki aż kilka razy sprawdzałem bo nie chciałem wierzyć, że takie dziwne mi wyszło :p może innym razem się uda. Ale i tak wyszły pyyyszne :)\nA ja tak odstane od tematu i zapytam się czy nagra pani kiedykolwiek poradnik o naturalnych barwnikach ;p\n? jak buraki , czy inne ;p\noczywiście zrobię o naturalnych barwnikach :)\nChciałabym się dowiedzieć jak to jest z tym ”rośnięciem ” ciasta ;)\nMoja mama zawsze mówi W CIEPŁE MIEJSCE , a np. spotkałam się także ”do lodówki ” co lepsze / gdzie lepiej rośnie ?\ntak, bo ciasto drożdżowe urośnie zarówno w temp. pokojowej, jak i w lodówce. W pokojowej zazwyczaj rośnie godzinę, chodzi o to, by podwoiło objętość, za to w lodówce ten sam efekt nadchodzi po ok. 8-12 godzinach. Nie ma lepszego sposobu, każde ma swoje zastosowanie, większość ciast zostawiam do rośnięcia w pokoju, ale np. bulki, które chcę upiec rano zostawiam na noc w lodówce :) zerknij na artykuł o cieście drożdżowym, rośnięciu itd. kotlet.tv/idealne-ciasto-drozdzowe-jak-zrobic\nO dzięki , napewno zajrzę , szkoda że wcześniej nie zauważyłam tego filmiku ;(\noj nie przejmuj się, filmików jest tak wiele, że czasem trudno ogarnąć :)) ale polecam poczytać :))\nPoprostu super , dowiedziałam się naprawdę dużo ;)\njadłam wczoraj oponkę w Starbuck – była z jabłkami , nie mam pojęcia kiedy te jabłka wkładali :-(\nczy można zamienić drożdże świeże na instant?\nZaryzykowałam z drożdżami instant :-)\nDałam ok 7 g drożdży- rozpuściłam w mleku z cukrem z tym, że mleko podgrzałam. Zamiast spirytusu użyłam czystej wódki.\nCiasto wyrosło pięknie a oponki są po prostu palce lizać !!!\nKarolina cieszę się chyba pominęłam Twój komentarz, ale zastosowałaś dobry przelicznik suszonych dwa razy mniej niż świeżych :)\nMoje ciasto dopiero rośnie , zobaczymy ile z nich zostanie by zrobić fotkę :D\noponki a donuts’y to dwie inne bajki… tak jakby porównać cytrynę i pomarańcze bo przecież to cytrusy i mają podobny kształt… Amerykańskie pączki muszą być delikatne i sprawiać wręcz wrażenie „sztucznych”… a nie takie ciężkie buły :/ brzydkie w dodatku :D\nRobiłam już kilka razy, przepis super, ale jak dla mnie troszkę za twarde w środku. Da się je jakoś troszkę zmiękczyć? :)\nMagda a dobrze wyrosły? możesz dać mniej mąki :)\nWczoraj wieczorem zrobiłam(nie ma ani jednego- rodzice z bratem wszystkie zjedli;)\nstrasznie dziecięcy głosik hehe :)\nW czym to smażyć na „głębokim oleju” , nie mam frytkownicy .\nCzy może być garnek ? Pozdrawiam. Ilonez\nDziś obowiązkowo wypróbowałam, pół dnia w kuchni ale jaka satysfakcja… :D\nKasia dodał(a) nowe zdjęcie: Donaty, czyli oponki – Kasia (zdjęcie nr 1755).\nJestem w ciazy i dzieki tym slodkoscia w ciagu miesiaca przytylam 7 kilo az polozna na badaniach z niedowiezaniem patrzyla na wage…ale nie zaluje i jem dalej ;-)\nKolejna próba według waszego przepisu i jak zawsze strzał w 10 ! Super.\nsuper. Bardzo dobre. Pozdrawiam Julia\nwyglądają super, uwielbiam oponki! :3\nIle wychodzi donatów z tego przepisu?\nWyszly super ! Mam 15 lat i sama je zrobilam na przyjazd rodziny !! Wszystkim smakowaly ^^ tylko nie byly az tak miekkie jak mi sie wydawalo :/\nChciałam zapytać czy któraś z Was lub Ty, Paulinko, posiada pączkownicę ? widziałam że pączkownice mają być niedługo w sprzedaży w Biedronce i zastanawiam się czy warto ją kupić ?\nCzy zamiast oleju moge uzyc smalec?\nCzy zamiast oleju moge uzyc smalcu? Z gory dziękuję za odpowiedź\nrobię zobaczymy jak wyjdzie…dam znać :)\nPolecam odstawić rozczyn drożdżowy na 15 min do wyrośnięcia\npyszne!!Lepszym sposobem jest rozwalkowanie ciasta i wykrawanie bo inaczej wychodzą giganty\nSuper przepis i dosyć szybki☺


- 2018 rokbył czasem intensywnej pracy całego naszego zespołu. Badania kliniczne potwierdziły skuteczność leku MabionCD20, co pozwoliło nam dotrzeć do jednego z ostatnich etapów przed rejestracją – opracowujemy odpowiedzi na pytania europejskiego regulatora. Konsekwentnie realizujemy z naszej strony harmonogram, który ma pozwolić na rejestrację leku jeszcze w tym roku- mówi Artur Chabowski, Prezes Zarządu Mabion SA\n- Zgłoszenie, którego dokonaliśmy w październiku, obejmuje wykorzystanie leku w monoterapii, co jest wskazaniem innowacyjnym dla cząsteczki MabionCD20 i daje możliwość jego rozszerzenia w skali całego świata. Dostępne dowody kliniczne sugerują, że rituximab mógłby stanowić alternatywę dla wprowadzonego w 2017 r. ocrelizumabu firmy Roche, którego sprzedaż dynamicznie rośnie. Liczymy, że nasze starania pozwolą Spółce dołączyć do wartego ok. 20 mld USD rynku leków w obszarze MS – mówi dr inż. Sławomir Jaros, Członek Zarządu Mabion SA\nWażnym wydarzeniem dla Mabionu było w ubiegłym rokuotrzymanie od partnera, spółki Mylan, 5 mln USD z tytułu osiągnięcia kamienia milowego za przyjęcie przez EMA dokumentów rejestracyjnych dot. MabionCD20, oraz pozyskanie finansowania na kontynuację prac rozwojowych. Dzięki emisji, która miała miejsce w I półroczu 2018 r., Spółka pozyskała blisko 175 mln zł, a do jej akcjonariatu dołączyli Polski Fundusz Rozwoju, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju, a także amerykańskie fundusze specjalizujące się w branży ochrony zdrowia.\n- Niewątpliwie pokazuje to zaufanie, którym cieszy się nasz zespół. Jesteśmy postrzegani jako kompetentna Spółka, z dużym doświadczeniem i know-how. Nasza pozycja w globalnej branży biotechnologicznej rośnie z roku na rok, co pokazuje także zainteresowanie współpracą z Mabionem wielu firm z tzw. Big Pharmy – komentuje Artur Chabowski, Prezes Zarządu Mabion SA\nŚrodki z emisji Spółka przeznaczyła głównie na restrukturyzację zadłużenia (m.in. spłatę kredytu w wys. 75 mln zł) oraz dalsze prace badawczo-rozwojowe (w całym 2018 r. wyniosły 44,9 mln zł) - szczególnie leku MabionCD20, który w ubiegłym rokuznajdował się w kluczowej fazie badań.\n- Mamy silny i doświadczony zespół, który ma wszelkie niezbędne kompetencje, by rozwijać nowe produkty. Po przeanalizowaniu kluczowych czynników doszliśmy do wniosku, iż jesteśmy gotowi operacyjnie i kadrowo na zainicjowanie kolejnych projektów jeszcze w tym roku, biorąc pod uwagę fakt, iż we wczesnej fazie rozwoju nie generują one dużego zapotrzebowania na kapitał. O zastosowaniach leków będziemy informować w momencie rozpoczęcia prac nad nimi – mówi dr inż. Sławomir Jaros, Członek Zarządu Mabion SA