Tyskie Miejskie Centrum Kultury w sieci. – Tychy News\nTyskie Miejskie Centrum Kultury w sieci.\n22 listopada 2020 21 listopada 2020 Klub Urbanowice MCK, Klub Wilkowyje MCK, MCK Tychy, Miejskie Centrum Kultury w Tychach, on-line, Tychy, w sieci\nChoć w najbliższym czasie nie spotkamy się z Państwem na żywo, nadal chcemy inspirować do twórczych działań. Nie zwalniamy tempa, a wszystkie nasze działania przenosimy do sieci. Zapraszamy na koncerty, warsztaty, spotkania, a nawet konkurs w wersji on-line.\nSerdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w projekcie Kreatywne Mikołajki, czyli w warsztatach rękodzielniczych on-line, które odbędą się 6 grudnia 2020 r o godzinie 15:00 na Facebook’u Miejskiego Centrum Kultury w Tychach.\nW ramach warsztatów kurier dostarczy pod Twoje drzwi paczkę od Świętego Mikołaja, a w niej zestaw z potrzebnymi materiałami do własnoręcznego wykonania ozdoby świątecznej. Warsztaty poprowadzi sam Święty Mikołaj wraz ze swoim pomocnikiem! Celem warsztatów jest rozwój kreatywności, przybliżenie dzieciom historii Świętego Mikołaja oraz dobra zabawa! Warsztaty kierowane są wyłącznie do dzieci i młodzieży w wieku szkolnym.\nOzdoba, która będzie wykonywana składa się z naturalnych materiałów – wiórów osikowych, a ich twórcą jest „Osikowa Dolina”. Jest to unikatowa oferta pięknych, autorskich zestawów, która są tworzone z wieloletnią tradycją.\nUdział w warsztatach jest bezpłatny. Projekt realizowany jest z Budżetu Obywatelskiego oraz Rad Osiedli miasta Tychy.\nFormularz i regulamin można znaleźć na stronie:\nGoiczek, stroiczek, czy może kristbaum? Co znaczą te słowa i jak wyglądają tradycyjne śląskie święta? Na te i inne pytania odpowie Stefania Dyduch – wideoblogerka, konferansjerka, autorka scenariuszy, kolekcjonerka rzeczy niezwykłych, przewodniczka po meandrach śląskich tradycji.\nPołączymy więc tradycję z nowoczesnością, publikując na naszym Facebooku serię rozmów z tą niezwykle barwną i mądrą postacią. Nie będzie to jednak zwykłe spotkanie on-line – widzowie również będą mogli stworzyć swoje własne ozdoby świąteczne. Jest tylko jeden warunek – muszą one formą oraz estetyką nawiązywać do tradycji i wzornictwa śląskiego.\nKonkurs skierowany jest do dzieci i młodzieży.( do 18. roku życia). Albo wykreśl może słowa „wiek szkolny”.\n– wykonać jedną ozdobę świąteczną według kryteriów określonych w regulaminie,\n– zrobić zdjęcie ozdoby,\n– wypełnić formularz.\nZgłoszenia przyjmujemy w terminie od 20 listopada do 6 grudnia. O wynikach poinformujemy do 15 grudnia.\nWszystkim uczestnikom życzymy powodzenia, ale także miłej zabawy podczas procesu tworzenia!\nSzczegóły wydarzenia na stronie: kultura.tychy.pl\nDla tych zagrają w sieci\nCelem przeglądu „Dla Tych zagrają – nowa fala tyskich brzmień” jest popularyzacja dorobku artystycznego zespołów muzycznych z Miasta Tychy i okolic, możliwość ich zaistnienia w świadomości lokalnej społeczności oraz zintegrowanie środowiska muzycznego. W ramach tego cyklu 1 i 15 grudnia o godz. 19 usłyszymy zespół Double Blind.\nDouble Blind to tyska kapela grająca energetyczną muzykę z gatunku hard rock/grunge/stoner rock. Obecny skład uformował się pod koniec 2015 r. Zespół charakteryzuje się ciężkim brzmieniem, ale stawia też na melodyjne kompozycje. Żywiołowy repertuar uzupełniony o akustyczne ballady to ich obecny przepis na udany koncert. Pełne tajemnic oraz przenośni anglojęzyczne teksty doskonale wpasowują się w klimat tworzonej przez Double Blind muzyki. Zespół ma na koncie wyróżnienie w przeglądzie Żubrowisko 2016, został również\nlaureatem przeglądu „Dla Tych zagrają – nowa fala tyskich brzmień 2017”, gdzie został jednomyślnie wybrany przez profesjonale jury.\nMarek Obrębski – wokal & gitara\nPiotr Ścieszka „Śniegu” – perkusja\nLink do wydarzenia: https://www.facebook.com/MCKTychy\nKlub Wilkowyje Miejskiego Centrum Kultury w Tychach:\nwtorki godz. 15.00 survival z Krzysiem Lewickim\nśrody godz. 15.00 balet i taniec nowoczesny z Angeliną Pietraszek\npiątki godz. 15.00 plastyka i rękodzieło z Panią Marią Blachnicką-Bielecką\n3.12, godz. 17.00, Czwartek z Teatrem dla Dzieci w Klubie Wilkowyje MCK // Teatr Trip\n7.12, godz. 19.00, Spotkanie z Podróżnikiem w Klubie Wilkowyje MCK // Kanada opowieść o syropie klonowym, Indianach i wielorybach; opowiadają Kasia, Marek i Malwina\n10.12, godz. 19.00, Czwartek z Teatrem dla Dorosłych w Klubie Wilkowyje MCK // Teatr Wojtka Kowalskiego „Uwolnić słowa-Miłość”\nLink do wydarzeń: https://www.facebook.com/klub.wilkowyje.mck\nKlub Urbanowice Miejskiego Centrum Kultury w Tychach:\nPoniedziałki: 17:00 Zajęcia plastyczne – prowadzi Bogna Bielecka\nWtorki: 17:00 Rękodzieło dla dorosłych – prowadzi Małgorzata Połubok\nCzwartki: 17:00 Rękodzieło dla dzieci – prowadzi Maria Mazur-Cichy\nPiątki: 17:00 Majsterkowicz – prowadzi Grzegorz Porcz\n25 listopada zapraszamy na spektakl online pt. „Fabryka Śniegu” w wykonaniu Teatru Trip.\nLink do wydarzeń: https://www.facebook.com/klub.urbanowice.mck\nFortuna 1 liga : GKS Tychy – Miedź Legnica 0:2 →


Waszczykowski: liczymy na deklarację Trumpa, że wojska USA zostaną póki trwa zagrożenie - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 3 lipca 2017, 16:37\nWedług Waszczykowskiego na ten moment nie jest planowane spotkanie amerykańskiego prezydenta z prezesem PiS Jarosławem Kaczyńskim.\nŻadna ze stron o to nie prosiła - zaznaczył.\nW planie wizyty prezydenta USA nie ma też spotkania z premier Beatą Szydło. Zarówno Szydło, jak i Kaczyński mają natomiast przysłuchiwać się wystąpieniu Trumpa na pl. Krasińskich.\nSzef polskiej dyplomacji był pytany o oczekiwania Amerykanów wobec Polski, w tym możliwości zwiększenia polskiego zaangażowania w koalicję antyterrorystyczną. Jak mówił, w grę wchodzi udział polskich żołnierzy w misjach pokojowych ONZ, a także rozszerzenie misji patrolowo-rozpoznawczych prowadzonych przez polskie samoloty w ramach koalicji przeciwko Daesz. Dopytywany, czy możliwy jest udział polskich sił w misjach o stricte bojowym charakterze, odpowiedział: "jeśli zostaniemy o to poproszeni, możemy to rozważyć".


UOKiK - Urząd - Informacje ogólne - Aktualności - Rynek farmaceutyczny do kontroli KE\nProducenci leków mogą ograniczać konkurencję na rynku. To wniosek z przeprowadzonego przez Prezes UOKiK postępowania wyjaśniającego. Ze względu na europejski zasięg działania przedsiębiorców sprawa została przekazana Komisji Europejskiej\nPostępowanie wyjaśniające prowadzone przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów miało na celu wstępne ustalenie, czy producenci farmaceutyków działają zgodnie z regułami prawa antymonopolowego. Urząd przeprowadził badanie ankietowe oraz przeanalizował umowy zawierane przez największych producentów i dystrybutorów z hurtownikami. Przedsiębiorcy objęci badaniem to m.in.: GlaxoSmithKline, Sanofi-Aventis, Servier, Novartis, AstraZeneca, Novo Nordisk, Pfizer, Eli Lilly, Roche, Bayer. Informacje zebrane w toku postępowania wskazują, że na rynku farmaceutyków może dochodzić do stosowania praktyk ograniczających konkurencję. Charakter postępowania - w szczególności zakres terytorialny działania przedsiębiorców - wskazuje, że skutki mogą rozciągać się na teren całej Unii Europejskiej. W związku z tym Prezes UOKiK zdecydowała się przekazać zgromadzone materiały Komisji Europejskiej.\nZadaniem Urzędu wątpliwości budzą pojawiające się w analizowanych dokumentach sygnały świadczące, że producenci ograniczają hurtownikom obszar sprzedaży produktów leczniczych, przykładowo tylko do państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w niektórych przypadkach jedynie do terytorium Polski. Za sprzedaż poza wyznaczony obszar producenci zastrzegają sankcje nawet w postaci rozwiązania umowy.\nZ informacji zebranych w toku postępowania wyjaśniającego wynika również, że powszechną praktyką jest stosowanie kontyngentów ilościowych. Producenci ustalają nieprzekraczalne limity i odmawiają realizacji zamówień hurtowniom, które je przekraczają. W zdecydowanej większości ograniczenia w sprzedaży stosowane są przez producentów leków innowacyjnych. W konsekwencji może to doprowadzić do ograniczenia dostępności produktów leczniczych, które nie posiadają substytutów.\nKontrowersyjne wydają się również sygnalizowane przez uczestników rynku farmaceutycznego praktyki polegające na ograniczeniu możliwości prowadzenia handlu równoległego poprzez np. zakazywanie kontrahentom nawiązywania stosunków handlowych z przedsiębiorcami z innych krajów UE. Z ankiety przeprowadzonej wśród hurtowni farmaceutycznych wynika również, że producenci stosują także inne praktyki w celu ograniczenia handlu równoległego poprzez grożenie pogorszeniem warunków współpracy bądź odmowę dostaw swoich produktów.\nZdaniem Prezes Urzędu informacje zebrane w toku postępowania wskazują, że producenci farmaceutyków mogą naruszać prawo antymonopolowe. Obszar działania przedsiębiorców wskazuje, że skutki sygnalizowanych praktyk mogą dotyczyć unijnego rynku farmaceutycznego. W związku z tym zgromadzone materiały zostały przesłane Komisji Europejskiej.\nJednocześnie UOKiK informuje, że 13 i 14 maja obchodzony jest Europejski Dzień Konkurencji. Spotkania organizowane od 2000 roku przez każdą Prezydencję w Unii Europejskiej stanowią forum wymiany doświadczeń z zakresu prawa antymonopolowego. Konferencja zorganizowana w tych dniach w Brnie jest okazją do podsumowania pięciu lat funkcjonowania Europejskiej Sieci Konkurencji, a także omówienia wielu innych zagadnień z zakresu prawa antymonopolowego.


» Jak uporać się z przebarwieniami?\nNieestetyczne przebarwienia skóry spędzają sen z powiek wielu kobietom. Trudno powiedzieć co jest bezpośrednią przyczyną powstawania tych zmian.\nWielu dermatologów skłania się ku opinii, że przebarwienia są skutkiem nadmiernego korzystania z kąpieli słonecznych lub głębokich zmian hormonalnych zachodzących w organizmie kobiety podczas ciąży.\nCzęsto plamy lub zmiany kolorystyczne powstają w wyniku niewłaściwej pielęgnacji czy kwestii związanych z alergiami. Bez względu na przyczynę, takie defekty wpływają na naszą pewność siebie i są często trudne do usunięcia za pomocą makijażu. Przebarwienia można usuwać stosując inwazyjne zabiegi medycyny estetycznej, ale niewiele kobiet decyduje się na tak drogie i nieprzyjemne zabiegi. Na szczęście, sposób na przebarwienia znalazła także zwykła kosmetologia.\nProblem dotyczący zmiany w kolorycie skóry można rozwiązać stosując odpowiednie kosmetyki. Podstawą naszej pielęgnacji powinny stać się kosmetyki ekologiczne. Wybierając produkty wegańskie chronimy środowisko, ale też zapewniamy naszej skórze właściwą ochronę. Naturalne kosmetyki do twarzy doskonale współgrają ze skórą. Efekty widać już po kilku tygodniach stosowania.\nDoskonałym przykładem wysokiej jakości produktów bio jest marka Mokosh. Mokosh opiera swoją filozofię na stosowaniu komponentów roślinnych w oferowanych konsumentom kremach i balsamach. Peeling do twarzy od Mokosh zawiera pestki malin, olejki roślinne i witaminy, które w sposób naturalny pozwalają oczyszczać skórę i wygładzać ją. W walce z przebarwieniami pomoże regenerujący krem do twarzy anti-pollution z maliną. Zawiera on kwas hialuronowy, naturalne soki owocowe, a także kompleks ekstraktów oraz witaminy. Tak skomponowany skład krok po kroku przywraca skórze jędrność i delikatny koloryt. Odżywiona cera prezentuje się promiennie i młodo.\nProdukty marki Mokosh szybko i skutecznie pomagają uporać się z problemem przebarwień. Kremy, sera, peelingi oraz balsamy tej marki to zawsze dobry wybór. Wystarczy tylko włączyć je w codzienną pielęgnację i cieszyć się atrakcyjnym wyglądem.


Saramonic UwMic9 SP-RX9 to zarówno odbiornik jak i mikser dedykowany do filmowania smartfonem lub kamerą. Świetne rozwiązanie dla uzyskania wysokiej jakości dźwięku podczas realizacji streamów online, filmów na youtube, vlogów czy wywiadów i konferencji.Opcjonalnie system UwMic9 oferuje również nadajniki, które można łączyć z odbiornikiem SP-RX9: TX-XLR9 - nadajnik z zasilaniem phantom (+48V) lub mikrofon do ręki HU9 z wbudowanym nadajnikiem.\nSP-RX9 to zarówno odbiornik, który umożliwia odbiór sygnału jednocześnie z dwóch nadajników, jak i oddzielny mikser do zastosowania z zewnętrznym mikrofonem. W dolnej części urządzenia znajduje się gwint 1/4 do statywów fotograficznych oraz gimbali. Jako stabilizator może posłużyć również aluminiowa rączka znajdująca się w zestawie. Z tyłu odbiornika znajduje się uchwyt przeznaczony do umieszczenia smartfona lub innego urządzenia. Rozstaw uchwytu mieści się w przedziale od 65 do maksymalnie 87 milimetrów.\nSP-RX9 jest łatwy w użyciu, dzięki czemu możemy synchronizować urządzenia przy pomocy funkcji automatycznego skanowania lub podczerwieni. System UwMic9 działa w bezpiecznym paśmie częstotliwości radiowej UHF od 514 do 596 MHz. Do wyboru posiada aż 96 kanałów transmisji, co w sumie daje nam możliwość rozbudowania zestawów aż do 48 nadajników i 24 odbiorników. Przyciski „+ i „- umożliwiają szybkie i wygodne poruszanie się po menu. Szczegółowe informacje funkcji wyświetlacza znajdują się w instrukcji obsługi.


EZG.INFO.PL - Dzieci spędziły "Wesołe ferie" ze zgierską Biblioteką [FOTO]\nWszystko, co dobre, szybko się kończy. "Wesołe ferie" z Miejsko-Powiatową Biblioteką im. B. Prusa w Zgierzu przeszły do historii. A działo się, działo!\nZajęcia edukacyjne, zajęcia literackie, zajęcia plastyczne, zgaduj-zgadule, konkursy sprawnościowe, "Spotkania z wierszykami”, turnieje gier planszowych, impreza artystyczna, spektakl, wycieczki i wiele innych atrakcji oferowały milusińskim zgierskie biblioteki.\nŚwiąteczna zbiórka żywności dla dzieci z Ośrodka Szkolno-Wychowawczego


Buty damskie Aloeloe - ButyModne.pl\nButy damskie Aloeloe\nbrązowy czerwony czarny inny\nNa słupku Na platformie Na obcasie\nSuper wygodne półbuty Aloeloe czarne\nSuper wygodne półbuty Aloeloe brązowe\nObuwie damskie marki Aloeloe\nFirma Aloeloe oferuje swoim klientkom obuwie, które jest ciekawe pod względem stylistycznym oraz pozwala na łatwe wkomponowanie w różne stylizacje. W ofercie Aloeloe znajdziesz buty świetnie pasujące do eleganckiej sukienki, jak i jeansów czy też krótkich spodenek.\nFirma obuwnicza Aloeloe wykorzystuje do produkcji butów wysokiej jakości materiały, które nie tylko wyglądają bardzo dobrze, ale też sprawiają, że buty są wytrzymałe na warunki atmosferyczne.\nKlientki bardzo chwalą duży wybór obuwia tej firmy oraz doskonałą jakość połączoną z przystępną ceną. Zapewniamy szeroki wybór rozmiarów oraz wersji kolorystycznych butów produkowanych przez firmę Aloeloe.\nZapewniamy dostawę na nasz koszt. Każda klientka decydująca się na zakupy w naszym sklepie ma także możliwość wymiany zakupionych butów na inny model lub rozmiar. Oferujemy także możliwość zwrotu zakupionych w naszym sklepie butów. Po więcej informacji zapraszamy do regulaminu oraz do kontaktu.


O tych 5 sprawach nie możesz zapomnieć, jeśli chcesz się rozwijać (i nie walnąć głową w mur) - Wonder And Ponder\n21 listopada 2016 /0 Comments/Świadomość /\nPo dwóch dniach to przestaje działać!!!\nWszystko pięknie ładnie, zgadzam się i rozumiem, tylko że… po dwóch dniach wszystko się ulatnia! Ta cała praca nad sobą, wiedza, mądre słowa. Wyparowują. I muszę zaczynać od nowa.\nZałożę się, że zabrzmiało znajomo, co? To pierwszy i najczęstszy zarzut, jaki słyszę na temat rozwoju osobistego.\nJeśli też cierpisz na „syndrom dwóch dni” (a przypuszczam że tak) to powiem Ci tylko jedno: z całego serca Ci gratuluję! Bo dwa dni to świetny wynik!\nPracuj nad sobą tak, jak myjesz zęby, czyli codziennie\nTak jest, dobrze przeczytałaś, 48 względnie pozytywnych, dobrych, spokojnych, godzin pod rząd – to fantastyczny wynik!\nTylko pomyśl, gdyby od ostatniego razu, kiedy cokolwiek zjadłaś, minęło 48 godzin (mam nadzieję że tak nie jest), nie miałabyś do siebie i do świata pretensji, że burczy Ci w brzuchu.\nGdyby od ostatniego razu, kiedy wzięłaś prysznic, minęło 48 godzin (mam nadzieję, że tak nie jest), nie dziwiłoby Cię to, że ludzie w autobusie odsuwają się od Ciebie.\nPraca nad sobą w dużej mierze przypomina jedzenie, picie albo mycie zębów. Powtarzasz te czynności codziennie, bo chcesz żeby przyniosły efekty. Mycie zębów nie działa, jeśli robisz to raz w tygodniu albo rzadziej. Podobnie jest z rozwojem osobistym.\nO tym zapominamy najczęściej. I przez to cierpimy najczęściej (zupełnie niepotrzebnie).\nI chcę, żebyś zwróciła uwagę na słowo klucz – zapominamy. Jak więc uleczyć to całe zło? – Przypominać sobie!. W kółko i bez końca.\nStąd dziś przygotowałam dla Ciebie bardzo ważną listę niezapominajek. Pamiętaj o nich, jeśli chcesz żyć spokojniej, myśleć pozytywniej i lubić siebie trochę bardziej:\nJeśli dokładnie przyjrzysz się linii ciągłej, to przekonasz się, że składają się na nią tysiące kropek. I jeśli dokładnie przyjrzysz się swojemu szczęściu, to zobaczysz tysiące drobnych decyzji.\nSprint już znasz – umiesz postawić kilka kropek obok siebie i rysować dwudniowe kawałeczki szczęścia. Świetnie. Teraz (co niedziwne) masz chrapkę na maraton. Naturalne więc, że musisz więcej trenować – nie co dwa dni, ale codziennie, w każdym możliwym momencie. Dosłownie tu i teraz.\nPilnuj swego umysłu, bo pójdzie na łatwiznę\nW 21 wieku zdecydowanie łatwiej mieć nadwagę niż zdrową i powabną sylwetkę. Podobnie o wiele łatwiej jest nie akceptować siebie, skupiać się na swoich wadach, zaliczać doła co dwa dni, niż cieszyć się szczęściem. Zbędne kilogramy i negatywne myśli zjawiają się same. Natomiast na pozytywne myślenie i zgrabną sylwetkę musisz zapracować.\nSkąd taka niesprawiedliwość? Główny podejrzany siedzi cichutko pod Twoją czaszką. Ludzki mózg to niesłychanie energochłonna machina. Pożera najwięcej energii ze wszystkich organów. Stanowi mniej niż 2% Twojej wagi, a skubaniec potrzebuje około 20% wszystkich Twoich zasobów! Inaczej mówiąc zajmuje 1/50 ciała a pochłania 1/5 energii!! To naprawdę dużo.\nO czym to świadczy? O tym, że potrzebuje tak dużych ilości energii, bo haruje jak wół, dzień czy noc, święto czy nie. Myśli, kalkuluje, kombinuje, czuje, planuje, pamięta, czyta teksty na Wonder and Ponder (o! – tu biedaczek nie ma lekko). Więc kiedy tylko trafi mu się okazja na przerwę – korzysta z niej ochoczo. A nazywając rzecz po imieniu – idzie na łatwiznę, kiedy tylko może.\nI kiedy Ty doglądasz go mniej więcej co dwa dni, on w tym czasie chętnie zbacza na ścieżkę najmniejszego oporu i robi to, co przychodzi mu najłatwiej – skupia się na niebezpieczeństwach, zamartwia przyszłością i ugina pokusom (czyt. słodyczom).\nDlatego pilnuj go o wiele częściej niż co drugi dzień.\nNamaluj nowy, realny obrazek szczęścia\nPowiedz mi – tylko szczerze – czy nie tak wyobrażasz sobie własne życie w wersji szczęśliwej: uśmiechasz się, zawsze zachowujesz spokój, nic Ciebie nie rusza, nie wiesz co to kłopoty? Jeśli odpowiedziałaś „tak”, to zweryfikuj czym prędzej ten zbyt piękny obrazek.\nZrób miejsce na problemy, wpuść trochę trosk, pozwól sobie na błędy i nie dziw się nerwom, kiedy Ci puszczają. A przede wszystkim odpuść sobie perfekcjonizm. Bo szczęśliwe życie (na szczęście) nie składa się z samych sielskich obrazków, na których nic się nie dzieje, a Ty zastygasz w wiecznym uśmiechu (jak to sugerują reklamy, filmy i czasopisma).\nPopraw ten obrazek czym prędzej, zdejmij retusz i urealnij go. Niech stanie się fajnym chłopakiem z sąsiedztwa, a nie księciem z bajki. Wtedy przestanie Ci uciekać co dwa dni.\nZarządzaj, a nie kontroluj\nMyślisz sobie, że czeka Cię ciężkie życie, skoro od teraz masz kontrolować swój każdy krok? Ten pogląd też nadaje się do weryfikacji.\nPo pierwsze odpuść sobie kontrolę. Nie wiem jak Tobie, ale mi słowo „kontrola” kojarzy się z reżimem. Pomożesz sama sobie jeśli zaczniesz zarządzać (a nie kontrolować) swoją energią, czasem i myślami. Wybieraj to, co Ci służy, gospodaruj swoimi zasobami, stań na czele własnych decyzji i przyznaj, że różni się to znacznie od kontrolowania swojego życia.\nPo drugie, nie zarządzaj rezultatami ale procesem. Innymi słowy – patrz pod nogi, uważnie stawiaj każdy krok, staraj się, pracuj nad sobą, myśl pozytywnie, podejmuj korzystne decyzje i daj z siebie wszystko. Tyle możesz zrobić (więcej się nie da) a to i tak bardzo dużo. Mówiąc w skrócie: nie skupiaj się na mecie, a na podróży. W tej kwestii masz najwięcej do powiedzenia.\nJa rozumiem, że oczekujesz wielkich rezultatów. Że czekasz na spektakularne efekty. Tęsknisz za zmianą. Wypatrujesz momentu, w którym pozytywność zadomowi w Twojej głowie.\nWierz mi – dobrze wiem jak to jest. Byłam. Widziałam. Przeżyłam. Aż w końcu odpuściłam. Przekonałam się, że kiedy wstrzymujesz oddech czekając na cud – możesz się udusić (a przynajmniej zapowietrzyć).\nZrób głęboki wydech, spuść z tonu i zrzuć z siebie tak dużą presję. Zrobisz dla siebie o wiele większą przysługę jeśli: zauważysz, docenisz i ucieszysz się z każdego, nawet najmniejszego kroku na przód.\nUśmiechnęłaś się do lustra pomimo że nie pokazywało nic ciekawego dziś rano – punkt!\nZjadłaś jabłko zamiast cukierka – punkt!\nZrobiłaś dziesięć przysiadów, chociaż absolutnie nie miałaś na to ochoty – 10 punktów!\nTraktuj to jako inwestycję, bo Twoje ciało i umysł zbierają te punkty i wrzucają do skarbonki. Nic nie przepada, a Ty ciągle idziesz do przodu. Doceń drobniaki, bo z nich składają się wielkie sumy.\nNiedawno słyszałam o ciekawym badaniu. Otóż jeśli będziesz mówić dziecku przez 10 minut każdego dnia (!) o tym, jak zdrowo jeść, jak dbać o swoją kondycję, to i tak będzie za mało. Codzienne pogadanki nie przeciwważą siły reklam, różnorodności produktów, od których uginają się półki w sklepach i presji rówieśników. Rodzic, który chce nauczyć swoje dziecko zdrowego stylu życia, musi mówić i robić więcej i częściej.\nWeź pod uwagę, że jesteś swoim rodzicem, trenerem i przyjacielem. Chcesz poczuć co to szczęście, zmienić swoje życie, stać się lepszą wersją samej siebie? – a więc mów do siebie, opiekuj się sobą i poświęcaj sobie czas o wiele częściej niż co drugi dzień. To jedyny sposób.\nA do tego – całkiem fajny!!! :-)\nTagi: produktywność, rozwój, samoakceptacja, zmiany\nPrzestań przejmować się brakiem motywacji – paradoksalnie możesz wiele zyskać pod jej nieobecność\nChcesz żyć po swojemu, inaczej niż Twoje otoczenie? – To trudne zadanie. Oto jak możesz siebie wspomóc27 września 2020 - 4:31 pm\nAutoempatia – najlepszy sposób na radzenie sobie z problemami Koncentruj się na swoich mocnych stronach a nie brakach


Szybkie i Proste: DOMOWY CHLEB\nPyszny ciepły biały chlebek.. kto takiego nie lubi? Mi kojarzy się z dzieciństwem, kiedy podczas pobytów u babci, jeździliśmy na wieś i dostawaliśmy taki jeszcze gorący bochenek chleba. Jego połowa znikała jeszcze w samochodzie w drodze powrotnej do domu.\nZrobienie chleba zawsze wydawało mi się czymś trudnym i przede wszystkim wymagającym sporej pracy. Przeszukując ostatnio internet natrafiłam na kilka przepisów na chleby i stwierdziłam, że może wcale nie jest to takie trudne. W wolnej chwili wyjęłam potrzebne składniki i spróbowałam zrobić własny pszenny chlebek. Pracy przy tym tak naprawdę nie ma prawie wcale :) Trzeba tylko cierpliwie czekać aż chlebek urośnie wystarczająco, żeby można było go wstawić do piekarnika.\nZachęcam was do spróbowania, a potem smakowania :) Jak dla mnie najlepszy jest z samym masełkiem :)\n20gram miękkiego masła\n7gram suchych drożdzy\n210ml ciepłej wody\n1. Do misy miksera wsypujemy mąkę i sól i mieszamy je ze sobą\n2. Dodajemy resztę składników i wyrabiamy ciasto ( może być ręcznie albo mikserem). Ciasto ma być gładkie i miękkie, dobrze wyrobione.\n3. Przykrywamy miskę ścierką i zostawiamy do wyrośnięcia przez ok 1,5-2godz, aż podwoi swoją objętość\n4. Walimy pięścią w wyrośnięte ciasto, aby je odgazować\n5. Szybko ugniatamy jeszcze trochę i formujemy kształt bochenka, wykładamy na tacę z piekarnika, wyłożoną papierem do pieczenia i podsypaną mąką\n6. Przykrywamy ściereczką i zostawiamy do wyrośnięcia przez 30min\n7. Górę bochenka nakrawamy nożem i posypujemy mąką\n8. Wkładamy do piekarnika rozgrzanego do 230stopni na 10min. Potem zmniejszamy temperaturę do 210 stopni i pieczemy jeszcze przez 20min\n9. Wyjmujemy i studzimy na kratce\nAutor: Katarzyna Hambleton o 04:42:00\nEtykiety: biały chleb, chleb, chleb pszenny przepis, Dania główne, domowy chleb, prosty chleb, szybki chleb, Wegetariańskie\nMargaretka 28 marca 2014 07:18\nKaśka, wielka jesteś, jak on smakowicie wygląda, nie mam w domu drożdży bo bym zaraz też machnęła :)\nKasia 10 grudnia 2014 12:33\nOdkrylam Twojego bloga przypadkiem szukajac przepisu na muffiny bananowe dla mojej corki i meza. Tak mnie wzielo ze muffiny upieczone ( sa pyszne) a ciasto na chleb rosnie. Pierwszy raz robilam cos z drozdzami ale cos czuje ze nie ostatni. Bede zagladac regularnie. Dziekuje i pozdrawiam z Kanady :D\nKatarzyna Hambleton 11 grudnia 2014 07:23\nWitam :) masło dodać do mąki takie twarde? A co zrobić z mlekiem i wodą? Zaczyn z drożdżami? Czy też po prostu wlać i już? :) muffiny bananowe są pyszne :) Pozdrawiam. Ola\nKatarzyna Hambleton 31 stycznia 2015 03:17\nWitam:) Masło musi być miękkie, nie takie prosto z lodówki, więc najlepiej je sobie wyjąc z 2 godziny wcześniej. Nie robi się żadnego zaczynu, tylko wszystko razem miesza z mąka - używam suchych drożdży, takich w proszku. W tym cały urok tego chlebka, że szybko się go robi:) Wszystko razem do miski i miksujemy, a dopiero potem czekamy aż wyrośnie.\nCieszę się, że muffiny smakują:) pozdrawiam\nAnonimowy 31 stycznia 2015 03:59\nDziękuję bardzo. Dzisiaj będzie chleb pieczony. Zaraz zrobię ciasto i niech rośnie :) dam znać jak wyszedł. Ola\nKatarzyna Hambleton 31 stycznia 2015 05:16\nsuper! życzę smacznego i czekam z niecierpliwością na Twoją opinię :)\nChleb po upieczeniu wygląda obłędnie :) stygnie, ale nie wiem, czy dam radę czekać aż wystygnie :) ps.można tu dodać zdjęcie? :)\nKatarzyna Hambleton 31 stycznia 2015 09:38\nja mój zjadłam jeszcze ciepły:) zdjęcia chyba niestety nie można dodać :(


Marzec 2015 Mar 2015\nSpotkanie z Ukrainą Krym-rosyjskie lato, środa, 4 mar 2015, godz.18, Centrum Wolontariatu ul. Żeromskiego 36. @ Centrum Wolontariatu\nObrzędy żydowskiego święta Purim, środa, 4 mar 2015, godz.18, Instytut Kultury ul. Planty 7. @ Instytut Kultury Dialogu im. Jana Karskiego\nWidnokrąg Dobrego Kina DZIKIE HISTORIE, środa, 4 mar 2015, godz.18, Fenomen (WDK) ul.Ściegiennego 2. @ Kino FENOMEN : - WDK\nMar 4@18:00 – 20:05\nPierwszy dzień wystawy Grand Press Photo, czwartek, 5 mar 2015, godz.9-21, galeria Echo (-1) ul.Świętokrzyska 20. @ galeria Echo\nMar 5@09:00 – 21:00\nTargi Ochrony Środowiska EKOTECH oraz Energetyki ENEX, czwartek, 5 mar 2015, godz.9-18, ul.Zakładowa. @ TARGI KIELCE S.A.\nMar 5@09:00 – 18:00\nZ plecakiem przez świat GHANA, czwartek, 5 mar 2015, godz.18, Centrum Wolontariatu ul. Żeromskiego 36. @ Centrum Wolontariatu\nKlub Podróżnika zaprasza do „PODWODNEGO ŚWIATA”, 05.03.2015, godz. 18.00, Dom Środowisk Twórczych. @ Dom Środowisk Twórczych\nPodwodny Świat, 5 marca 2015 (czwartek), g. 18:00, Dom Środowisk Twórczych – Pałac T. Zielińskiego. @ Dom Środowisk Twórczych\nKategorie: atrakcje Spotkanie Znaczniki: Kielce Kielecczyzna\nWarsztat budowy własnej marki- coaching, piątek, 6 mar 2015, godz.10-14, Targi Kielce ul.Zakładowa. @ TARGI KIELCE S.A.\nMar 6@10:00 – 14:00


Skandal, wydało się, co robił ponad 300 nieletnim. Szczegóły wyciskają łzy z oczu | Pikio\nSkandal, wydało się, co robił ponad 300 nieletnim. Szczegóły wyciskają łzy z oczu\nARCHIE BHADRIKA/AFP/East News\nKlaudia Bochenek - 11 Lipca 2020\nMężczyzna został natychmiast zatrzymany przez służby - szybko nie wyjdzie z więzienia, grozi mu też okrutna kara. Przypadkiem wyszło na jaw, co robił z małymi dziećmi. Gdyby nie podejrzliwość kilku osób, pedofil mógłby skrzywdzić kolejne setki nieletnich.\nMężczyzna początkowo nie przyznawał się do winy, jednak materiały znalezione na jego komputerze wskazywały jednoznacznie na obrzydliwe wykroczenie. Chociaż starał się być ostrożny i tak wpadł w ręce policji. Już nie będzie krzywdzić kolejnych dzieci.\nJeśli śledztwo dowiedzie jego winy, może zostać rozstrzelany\nJak donosi portal "Gazeta", powołując się na amerykańską agencję prasową Associated Press, na terenie Indonezji zatrzymano obywatela Francji, Francois Camille'a Abella. Rzecznik policji w Dżakarcie, Yusri Yunus, potwierdził informację o zatrzymaniu. Francuz został schwytany na gorącym uczynku pod koniec czerwca w jednym z pokojów hotelowych obcował z dwiema małymi dziewczynkami.\nOglądali zdjęcia z własnego ślubu. Nagle zamarli, na jednym zauważyli wstrząsający widokCzytaj dalej\nPolicja otrzymała zgłoszenie od lokalnych mieszkańców, którzy podejrzewali Abella o niemoralne czyny. Niejednokrotnie widywali go z dziećmi, nie zachowywał się też jak typowy turysta. Yusri Yunus w rozmowie z mediami zaznaczył, że jeśli śledztwo wykaże, że 65-latek wykorzystywał nieletnich, może zostać nawet rozstrzelany. Prawo w tej kwestii jest nieubłagane.\nMężczyzna kusił dzieci karierą w modelingu\n9 lipca Francois Camille Abello wraz z policjantami uczestniczył w konferencji prasowej. Nana Sudjana, szefowa policji w Dżakarcie, poinformowała, że na zarekwirowanym laptopie 65-latka znaleziono filmy z udziałem dzieci w wieku 10-17 lat. Oskarżony bronił się, jak mógł, aby policjanci nie dostali się do zawartości komputera. Okazało się, że Abello mógł wykorzystać nawet 305 nieletnich. Większość z tych dzieci pochodzi z ubogich rodzin, parają się żebractwem, dlatego okazja do zarobku była nie do odrzucenia.\n1. Ogromna wpadka w alercie RCB. W wiadomości do Polaków zapomniano o ważnej rzeczy\n2. Rozjaśnia przebarwienia i niweluje zmarszczki. Można ją kupić w każdej aptece za kilka złotych\nJak się okazało, 65-latek płacił dzieciom od 250 tys. do 1 miliona rupii (w przeliczeniu na złotówki to od 68 do 273 złotych). Podczas "sesji zdjęciowych" zmuszał nieletnich do uprawiania seksu, a jeśli się sprzeciwiali, byli dotkliwie bici.\n- Nadal badamy, czy wykorzystywał swoje ofiary również w celach ekonomicznych za pośrednictwem mediów społecznościowych lub innych platform internetowych - powiedziała Nana Sudjana.\nUciekł z piwnicy i zaatakował maleństwo. Niestety, dziecka nie dało się uratować\n3/4 kierowców nie ma pojęcia, że popełnia karygodny błąd. Lepiej wiedzieć, zanim policja wlepi mandatCzytaj dalej


Pierwsze kroki z ruchem, bez przyrządów, POZIOM 2 - Weź Poćwicz\nProgram przeprowadzi Cię przez wszystkie najistotniejsze ćwiczenia siłowe, utrudniając ich wykonanie w porównaniu z poziomem pierwszym. W dalszym ciągu uczymy się podstaw pracy w ciałem, jednak elementy są trochę bardziej złożone. Musisz wykazać się wiekszą siłą, sprawnością i wytrzymałością. Poznasz bardziej zaawansowane metody prawidłowego ustawienia ciała, korekcji łopatki czy napięcia gorsetu mięśniowego. Nauczymy się pompki na kolanach, wprowadzimy bardziej zaawansowane metody nauki podciągania na drążku oraz utrudnimy przysiady i wznosy bioder.\nPoziom drugi, trening BEZ przyrządów.\nPierwsze kroki z ruchem, z przyrządami, POZIOM 1\nJeśli jesteś osobą totalnie początkującą w temacie ruchu lub chcesz nauczyć się podstaw, a dysponujesz wyposażeniem małej, domowej siłowni lub karnetem do dużego obiektu sportowego.


Obłuda Edenu - Creepypasta, horror, strszne historie, recenzje, artykuły, filmy, galerie, na faktach - Straszne-Historie.pl\nMroczny Wilk 7 4 lata temu 7 174 odsłon Czas czytania: ~37 minut\nUsłyszałem trzask otwieranego zamka. Wchodząca do domu osoba próbowała być jak najciszej, jednak niewiele to dawało, gdy przyszło jej się mierzyć ze starymi panelami, które skrzypieniem podkreślały każdy stawiany krok. Mimo wszystko udawałem, że niczego nie słyszę i wciąż wlepiałem wzrok w ekran laptopa. Najbardziej liczyło się zaskoczenie. Przeciwnik wkroczył do mojego pokoju, gdzie jego ruchy wyciszał miękki dywan. Musiałem wyczulić słuch, by wiedzieć, jak daleko się znajduje.\nPostać stanęła tuż za moimi plecami, niemalże czułem jej oddech na karku. Wyczułem jej nagły ruch. W ostatniej chwili zjechałem do połowy wysokości oparcia fotela, unikając dłoni mknących w kierunku moich oczu. Wyciągnąłem ręce za siebie i chwyciłem przeciwnika za tułów, po czym uniosłem go w górę. Ujrzałem przed sobą kobiecą twarz, na której malowało się zdumienie. Długie, blond włosy sięgały aż do moich kolan.\n– Cześć, siostra – powiedziałem ze złośliwym uśmiechem.\n– No nie! – jęknęła z nutą irytacji i rozbawienia. – Jak ty to robisz? Byłam pewna, że tym razem wreszcie mi się uda!\n– Ile razy ci mówiłem, że mnie nie zaskoczysz?\n– Pewnie tyle, ile próbowałam – zaśmiała się. – Możesz mnie już odstawić na ziemię?\nOpuściłem ręce i wypuściłem nieszczęsną Kaśkę. Dzięki regularnym treningom utrzymywanie jej nad sobą nie stanowiło zbyt wielkiego wyzwania, tym bardziej, że nie ważyła zbyt dużo.\n– Ty siedzisz i nasłuchujesz, aż wrócę z pracy czy jak? – spytała.\n– Po prostu jesteś zbyt głośno. Ważysz te swoje pięćdziesiąt kilo, a poruszasz się jak słoń w składzie porcelany.\n– Tylko tej zasranej kawalerki – dokończyłem sarkastycznym głosem dobrze już znaną kwestię. Kaśka lubiła narzekać na nasze małe mieszkanie i prawie każdego dnia musiała mi to przypominać. – Nie ma tak dobrze, jak chce się zaoszczędzić na własne mieszkanie, to trzeba wynajmować ten staroć. Rodzice nie będą fundować nam wszystkiego.\n– Wiem, wiem… Ale mniejsza z tym, mam ciekawszą sprawę. Chcesz się ze mną przejść do…\n– Nie – przerwałem.\n– Nawet nie wiesz, o co chcę zapytać – westchnęła.\n– Oczywiście, jakbym nie znał tego tonu podekscytowania. Co tym razem? Nawiedzony szpital psychiatryczny, jakaś fabryka czy może las?\nKaśkę od zawsze kręciły wszelkie zjawiska paranormalne. Chociaż żadnego do tej pory nie doświadczyła, przeszukiwała wszystkie miejsca, o których ktokolwiek powiedział, że są nawiedzone. Nie podzielałem tego zainteresowania, czasami nawet wyśmiewałem siostrę za naiwność. Ta mimo wszystko uparcie przekonywała mnie, bym poszedł chociaż na jedną z tych wycieczek. Bezskutecznie. Wieczorne spotkania ze znajomymi przy piwie były lepszą perspektywą niż łażenie po jakichś ruderach.\n– Nie… – Zaśmiała się. – Tym razem opuszczony dom, w dodatku całkiem blisko. Aż trudno mi uwierzyć, że nigdy wcześniej o nim nie słyszałam. No proszę cię, pójdź ze mną chociaż tym razem. Mam przeczucie, że trafimy na coś naprawdę ciekawego.\n– Nie ma szans! Wiesz, co myślę na ten temat. Poza tym jestem już umówiony z kumplami na bilard.\n– Przecież lepiej piwkować z kolegami, zamiast chociaż raz pójść gdzieś z własną siostrą… Dobra, jak tam chcesz – westchnęła i poszła do swojego pokoju przygotować się na zwiedzanie.\nChciała wyglądać na obrażoną, jednak nie za bardzo się tym przejmowałem. Przyjmowała taką postawę za każdym razem, gdy odrzucałem jej propozycje. Nigdy nie zdarzyło się jeszcze, by następnego dnia wciąż się dąsała.\nWyszła jakieś pół godziny później, podkreślając to trzaśnięciem drzwiami. Mieszkając ze mną, robiła to tak często, że za każdym razem wyobrażałem sobie, jak coś w końcu pęka, jak sypie się tynk spod futryny.\nMinęło kilkanaście minut i sam także zacząłem zbierać się do wyjścia. Byłem już prawie gotowy, kiedy usłyszałem dzwonek telefonu leżącego na szafce. Podniosłem urządzenie i spojrzałem na ekran. Dzwoniła Kaśka.\n– No to świetnie – prychnąłem.\nJeszcze przed przeciągnięciem zielonego kółka zalały mnie dziesiątki myśli. Byłem pewien, że w coś się wpakowała. Może stara podłoga się pod nią załamała i gdzieś utknęła, może nawet sobie coś złamała. Może coś się na nią przewróciło. A może ktoś ją przyłapał na włamaniu? Może… Było zbyt wiele opcji, by wybrać najbardziej prawdopodobną. Odebrałem.\nGdy przyłożyłem telefon do ucha, usłyszałem głośny trzask, po którym nastąpił szum. Początkowo myślałem, że siostra zgrała na dyktafon jakieś dźwięki z Internetu i teraz próbuje mnie nabrać, ale nagle do moich uszu dobiegł twardy, męski głos.\n– Jeśli chcesz jeszcze zobaczyć siostrę żywą, przyjdź po nią – oznajmił, po czym podał adres. Połączenie zostało przerwane.\n– Ja pierdolę, w co tym razem się wpakowałaś, siostrzyczko? – powiedziałem z przerażeniem.\nWysłałem krótką wiadomość do jednego ze znajomych, że jednak nie mogę dzisiaj przyjść. Wyszukałem podany przez mężczyznę adres. Budynek znajdował się niecały kilometr od naszej kawalerki, więc bez zastanawiania zamknąłem drzwi i zbiegłem po klatce. Dopiero gdy wyszedłem na dwór, zorientowałem się, że zaczyna padać. Nie było czasu na powrót do domu po kurtkę.\nPrzepełniony strachem o siostrę rozpocząłem bieg. Przetwarzałem najgorsze scenariusze i zastanawiałem się, jak w ogóle mogło do tego wszystkiego dojść. Tymczasem drobny deszczyk zaczął zamieniać się w ulewę. Wszystko wokół przemakało do granic możliwości i odbijało przytłumione światła latarni.\nPo paru minutach dobiegłem do budynku, w którym miała przebywać Kaśka. Był nim piętrowy, szary dom nadgryziony przez ząb czasu i zniszczony przez wandali. Większość okien była wybita, a na zieleniejących ścianach widniały wykonane sprejem napisy, świadczące swoją treścią wyłącznie o jeszcze większej głupocie wandali.\nPrzełknąłem ślinę, po czym przeskoczyłem przez zabezpieczoną kłódkami i łańcuchami bramę. Wylądowałem na miękkiej od deszczu ziemi i podbiegłem do drzwi. Wszedłem ostrożnie do budynku. Na pokrytej pyłem podłodze widniały drobne ślady Kaśki. Rozejrzałem się wokół, by mieć pewność, że nie zostanę zaraz przez kogoś ogłuszony i zacząłem za nimi podążać. Przeszedłem przez kuchnię, w której panował duszący smród stęchlizny, po czym zatrzymałem się w wejściu do salonu. Osłupiałem. Siostra stała obok komody i przecierała oprawione w ramkę zdjęcie.\n– No bez jaj! – jęknąłem poirytowany.\nKaśka szybko odwróciła głowę z widocznym przerażeniem. Uspokoiła się dopiero, gdy światło jej latarki padło na moją twarz.\n– Czyli jednak dałeś się przekonać – stwierdziła i pokazała język niczym mała dziewczynka. Jej zachowania często świadczyły o tym, że prawdopodobnie nigdy nie dojrzeje.\n– Ta, bardzo zabawne – warknąłem – nawet nie wiesz, jak się o ciebie bałem.\n– Bałeś? Dlaczego?\n– Nie udawaj głupiej. Przecież do mnie dzwoniłaś. Kto użyczył ci głosu? Raczej wątpię, żebyś potrafiła tak dobrze udawać mężczyznę.\n– O czym ty w ogóle mówisz? – spytała ze zdziwieniem.\nWyciągnąłem telefon, żeby pokazać jej zarejestrowane połączenie, jednak to jakby się ulotniło. Nie miałem na to sensownego wytłumaczenia, dlatego zakończyłem temat, nie chcąc, by sistra zaczęła szukać w tym działań jakichś sił paranormalnych. I tak miała wystarczająco namieszane w głowie. Nawet jeśli to była sprawka Kaśki, to proszenie o jej telefon nie miałoby sensu, bo już dawno usunęłaby połączenie z rejestru.\n– Skoro już tutaj jesteś, to pójdziesz ze mną zbadać dom – powiedziała usatysfakcjonowana.\nNim zdążyłem zaprzeczyć, rzuciła mi zdjęcie, które wcześniej ocierała z warstwy kurzu. Przedstawiało ono rodzinę, w której skład wchodzili rodzice i dwójka dzieci.\n– Widzisz tego faceta? Prawie dwadzieścia lat temu zamordował całą rodzinę, po czym zniknął. Nie pozostał po nim żaden ślad, więc sprawa została zamknięta. Podobno później w tym domu mieszkało jeszcze parę osób, ale nikt nie wytrzymał dłużej niż tydzień. Mawiają, że dzieją się tutaj dziwne rzeczy. Nawet bezdomni unikają tego miejsca, chociaż mogłoby posłużyć za dobre schronienie.\n– Podejrzewam, że po porostu nie są na tyle głupi, żeby włamywać się do prywatnej własności. – Spojrzałem na nią wymownie. – I ty w to wszystko wierzysz, tak?\n– No, może nie we wszystko… Ale może w tym być ziarnko prawdy! Chodź, trzeba obejrzeć resztę budynku.\nStwierdziłem, że jednak lepiej się nie upierać i z nią zostać. Była zbyt podekscytowana, by myśleć racjonalnie, przez co mogła naprawdę nie dostrzec jakiegoś niebezpieczeństwa. Poza tym strach o życie siostry sprawił, iż nie miałem już ochoty na spotkanie ze znajomymi.\nWszystko wyglądało tak, jakby nikt nie odwiedzał domu od co najmniej dekady. Wszędzie zalegał kurz, przez który Kaśka dostawała ataków kaszlu. Gdy weszliśmy do łazienki, ujrzałem grzyba pokrywającego prawie wszystkie fugi. Płytki, które dawniej musiały być białe, nabierały żółtawych odcieni, a lustro pokrywał jakiś ciemny nalot. Miejsce może i budziło grozę, ale na tym kończyła się jego wyjątkowość. Zastanawiało mnie jedynie tajemnicze połączenie, jednak postanowiłem dać temu spokój.\n– Nie trafisz w tym domu na nic paranormalnego, przestań się oszukiwać – powiedziałem stanowczo, chcąc zniechęcić siostrę do dalszych poszukiwań.\n– Jeszcze zobaczysz. Czuję, że coś tutaj jest.\n– Ta, jasne, pewnie jak w każdym innym miejscu – burknąłem.\n– Oj nie narzekaj, na parterze został tylko jeden pokój do zbadania. Potem obejrzymy piętro i będziemy spadać, jeżeli nie znajdziemy niczego ciekawego.\nWeszliśmy do kolejnego pomieszczenia, stanowiącego połączenie sypialni z domową biblioteką. Po naszej prawej, przy samym oknie, stało łoże małżeńskie, po lewej zaś ogromna, ciemnobrązowa szafa wypełniona książkami. Były one ułożone tak, że na każdej półce znajdowały się dzieła z okładkami jednego koloru. Do mebla były podpięte dwie złociste lampki w kształcie dzwonów z dekoracyjnymi żarówkami, które wkręcono w oprawki umieszczone na wierzchu.\nKaśka krążyła po całym pokoju, licząc na jakieś cuda, a ja oglądałem książki, które wydawały się tutaj najciekawsze. Poza fantastyką i kryminałami ze zdziwieniem odkryłem wiele potężnych tomów dzieł naukowych, związanych przede wszystkim z szeroko pojętą fizyką i pojedynczymi działami chemii. Ich właściciele musieli być specjalistami w tych dziedzinach, ponieważ po rozstaniu się z tymi naukami w liceum, nie rozumiałem z tych książek wiele poza spisami treści.\nW ciągu kolejnych kilku minut zaczęło robić się coraz bardziej duszno. Oddychanie tym morowym powietrzem sprawiało mi coraz większe problemy. Uchyliłem okno, wpuszczając trochę świeżego powietrza. Spojrzałem na zewnątrz. Zapowiadało się na niezłą nawałnicę. Miasto rozświetlały pierwsze błyskawice, ukazujące mroczne oblicze dzikiej natury, a silny wiatr porywał wszystko, co stanęło mu na drodze.\n– Może przyszła pora, by sobie odpuścić? – zapytałem. – Wolałbym tutaj nie utknąć w czasie burzy.\n– Może… – odpowiedziała i ruszyła w moją stronę. Już poczułem ulgę, na myśl, że wreszcie będziemy mogli opuścić to miejsce, gdy siostra nagle zadrżała i zatrzymała się. – A może jednak nie – stwierdziła z podekscytowaniem.\nWłożyła dłoń pod kołnierz niebiesko-szarej, kraciastej koszuli i wyciągnęła zawieszone na pasku, owalne urządzenie. Było na tyle małe, że nie odznaczało się pod ubraniem, dlatego też byłem zaskoczony jego widokiem.\n– Miernik zaczął drgać, więc muszą być tutaj jakieś zakłócenia – stwierdziła z zadowoleniem. Obmacała pierwszą lampkę, pokiwała potakująco głową, po czym podeszła do drugiej. – Możesz złapać serce dzwonu?\n– Że co takiego? – spytałem zdumiony.\n– Ten dzyndzelek pod spodem – powiedziała i chwyciła identyczny, wiszący pod drugą lampką.\n– Zaraz sam zobaczysz, przynajmniej mam taką nadzieję… Podaj mi drugą dłoń.\nZastanawiając się, o co może chodzić, chwyciłem siostrę za rękę. Ku mojemu zdziwieniu żarówki zabłysnęły słabym, pomarańczowym światłem. Po paru sekundach trzasnął jakiś ukryty w szafie mechanizm. Spojrzałem na Kaśkę, której uśmiech już nie schodził z twarzy. Nagle środkowa część szafy drgnęła i zaczęła otwierać się do środka ukrytego miejsca.\n– A nie mówiłam, że coś tutaj znajdziemy? – zadrwiła.\nPodniosła latarkę z podłogi i weszła do przejścia za szafą. Patrzyłem na ciemną przestrzeń, nie mogąc uwierzyć, że tym razem siostra może mieć rację. Tylko co mogło się tam kryć?\n– Na co czekasz? Chodź! – zawołała.\nWyrwałem się ze osłupienia i przeszedłem przez ramy ruchomej części szafy. Siostra zapaliła latarkę i zaczęliśmy schodzić po krętych, betonowych schodach. Na szarych ścianach co kilka metrów wisiały półowalne lampki, z których większość była stłuczona. Wyglądało na to, że nikt tutaj nie wchodziło od kiedy je zbito, bo po chwili usłyszałem chrzęst szkła pod butami. Raczej nikt nie zostawiłby takiego bałaganu. Światło latarki Kaśki oświetlało przestrzeń dopiero przed nią, co zdecydowanie ograniczało widoczność. Wyciągnąłem komórkę i włączyłem latarkę, nie chcąc niczego przeoczyć. Dopiero wtedy zauważyłem ciemnoczerwone ślady na podłodze i ścianach. Przeszedł mnie dreszcz. Nie miałem żadnych wątpliwości. Zaschnięta krew. Tylko co się tutaj wydarzyło? Skoro mężczyzna, o którym mówiła Kaśka, był w stanie zabić swoją rodzinę, to może więcej osób zginęło z jego ręki? Może przez to przejście zaciągał swoje ofiary do jakiejś trupiarni? Kto wie, czy to nie tędy właśnie uciekł..?\nMiałem zbyt wiele pytań, jednak na niektóre pytania lepiej nie poznawać odpowiedzi. Wolałem nie sprawdzać, co się znajduje na końcu schodów.\n– Kaśka, słuchaj, powinniśmy wrócić. Widzisz te… – Przerwał mi donośny zgrzyt, podobny do tego towarzyszącego otwieraniu tajnego przejścia. – No to chyba właśnie straciliśmy wyjście – burknąłem.\n– Trudno – odparła bez poruszenia. – Będziemy się tym przejmować później, przecież jak na razie idziemy w drugą stronę, co nie?\nWiedziałem, że teraz już na pewno nie dam rady przekonać siostry do próby wydostania się na zewnątrz. Wszystko szło według jej myśli, nie odpuściłaby nawet, gdyby przejście za nami runęło. Musiałem iść za nią i pilnować, żeby nie zrobiła niczego głupiego.\nChwilę później stanęliśmy przed wejściem do wielkiej sali pogrążonej w mroku. Zaczęliśmy oświetlać pomieszczenie, poszukując jakiegokolwiek większego źródła światła. Z ulgą stwierdziłem, że przynajmniej nie czuję trupiego smrodu, którego się tutaj spodziewałem. W znacznym stopniu oddalało to myśli o wykorzystywaniu przez mężczyznę pomieszczenia do znęcania się nad ofiarami.\nIdąc parę metrów w głąb sali, zauważyłem wielki agregat prądotwórczy. Zastanawiało mnie jedynie, po co komuś tak ogromny sprzęt w piwnicy – sprawiał wrażenie zdolnego do zasilania małej fabryki. Od razu ruszyłem w jego stronę, licząc na włączenie światła. Przekręciłem tkwiące w nim kluczyki, ale ten tylko mruknął żałośnie i zamilkł. Parę metrów dalej stało kilka dużych kanistrów oznaczonych ledwo widocznym napisem DIESEL. Odkręciłem wlew paliwa i włożyłem do niego leżący na agregatorze lejek. Opróżniłem zawartość dwóch kanistrów, po czym ponownie przekręciłem kluczyk. Maszyna warknęła kilkakrotnie, by rozpocząć ciągły jazgot. Salę rozświetliły dziesiątki świetlówek. Łoskot agregatora był na tyle głośny, że musiałem odsunąć się parę kroków dalej, by przestał ogłuszać.\nŚwiatło ukazało mnóstwo aparatur oraz urządzeń, wśród których tylko tokarka była czymś zwyczajnym i w miarę powszechnym. Większa część sprzętu samym wyglądem przekonywała o swojej niezwykłości. Przestało mnie dziwić, że miejsce wymagało tak dużego generatora, to wszystko musiało wymagać ogromnych pokładów mocy. Dopiero wtedy zwróciłem uwagę na rurę prowadzącą od wydechu generatora gdzieś do sufitu. Przy ścianach stało kilka szafek z różnymi metalowymi elementami i dokumentami, które leżały porozrzucane także na podłodze. Dopiero gdy obróciłem się w prawo, ujrzałem stojący przy ścianie srebrzysty, ponad dwumetrowy pierścień. Po chwilowym osłupieniu podbiegłem bliżej. Ten tajemniczy obiekt robił największe wrażenie spośród wszystkiego wokół. Jego środek zajmował pas szkła, przez który można było dostrzec znajdującą się wewnątrz szkarłatną ciecz. Wszystko było podpięte grubymi kablami do dużego urządzenia stojącego parę metrów dalej. Kaśka podeszła do umieszczonej na nim głównej konsoli i zaczęła przy niej grzebać.\n– Jesteś pewna, że ruszanie tego to dobry pomysł? – spytałem zaniepokojony.\n– Spokojnie, przecież nie mamy zamiaru tego włączać – odpowiedziała, po czym odwróciła się w moją stronę i niby przypadkiem wcisnęła jeden z przycisków. Nagle rozbrzmiał gromki huk. Od razu spojrzałem na pierścień, który zaczął cicho buczeć. Znajdujący się w nim płyn wirował coraz szybciej z każdą sekundą.\n– Ja pierdolę, czy ty już całkiem zwariowałaś?! – krzyknąłem rozgniewany i przerażony jednocześnie. – Przecież nawet nie wiemy, do czego to służy!\n– Jesteś tego pewien? Łap!\nRzuciła w moją stronę szary zeszyt. Złapałem go w obie dłonie i spojrzałem na wydrukowany na okładce napis. JAN KASPRZAK – PODRÓŻE MIĘDZYPRZESTRZENNE.\n– To wygląda zdecydowanie ciekawiej od tego, czego szukałam w tym miejscu. – Gdy to mówiła, w jej oczach widziałem już tylko obłęd. Odkrycie całkowicie zawładnęło jej umysłem. – Znalazłam ten dziennik, kiedy próbowałeś włączyć generator. Zobacz stronę z zakładką… albo nie, lepiej spójrz na to… – powiedziała i wskazała ręką coraz głośniej buczący pierścień.\nNa samym środku maszyny formowała się wielka kula, pochłaniająca światło wokół siebie. Po chwilowym osłupieniu, zacząłem wokół niej krążyć, z wciąż otwartymi z wrażenia ustami. Widok ten wydawał się wręcz nierealny. Niezależnie od strony, obiekt wyglądał jak wycięta w przestrzeni dziura. Oglądanie niezrozumiałego zjawiska przerwał mi głos Kaśki stojącej po jego drugiej stronie.\n– Damian, odpowiedz mi na jedno pytanie. Co byś zrobił, gdybym tam wpadła? Zostawiłbyś mnie?\n– Nigdy w życiu! Przecież wiesz, że poszedłbym za tobą!\n– Dobrze... W takim razie trzeba to sprawdzić…\n– Czekaj… Co?!\nW odpowiedzi otrzymałem jedynie krótki, cichy szum. Przeszedłem na drugą stronę kuli, nie wierząc, że Kaśka naprawdę mogła zrobić coś tak cholernie głupiego. Nie pozostał po niej nawet ślad. Ująłem głowę prawą dłonią i przeczesałem nerwowo włosy.\n– Kurwa mać! – krzyknąłem z całych sił opętany przez gniew.\nRozejrzałem się jeszcze raz po sali i utkwiłem wzrok w zionącej mrokiem wyrwie. Z każdą chwilą patrzenia na nią czułem coraz większą trwogę. Nie wiedziałem, czy jest w ogóle jakaś druga strona. A co, jeśli wszystko, co wpadnie do dziury, bezpowrotnie przepada? Chodziłem parę kroków od urządzenia, nie mogąc zdecydować, co robić. Oczy powoli zaczęły zachodzić mi łzami.\nNie mogłem zostawić tej idiotki samej. Wiedziałem, że ryzykuję życie, ale nie miałem innego wyjścia. Nigdy bym sobie nie wybaczył, gdybym ją zostawił. Stanąłem przed czarną dziurą wydartą z przestrzeni, zastanawiając się, czy mam w ogóle jakiekolwiek szanse na wyjście z tego cało. Przycisnąłem do piersi zeszyt naukowca, zacisnąłem oczy i wskoczyłem w nieprzenikniony mrok.\nNa samym początku czułem jedynie coraz większą prędkość. Miałem wrażenie, jakbym spadał do nieskończonego, pogrążonego w mroku dołu. Nie zdążyłem przygotować się na najgorsze, a to nastąpiło jakiś ułamek sekundy później. Poczułem silne ukłucie, które sprawiło, że mimowolnie otworzyłem oczy. Czarną przestrzeń wypełnił żarzący się pył, którego cząsteczki w coraz większej ilości mknęły w moją stronę. Próby uniknięcia ich zdawały się na nic. Przenikały moje ciało i rozrywały od środka, zadając nieznośny ból. Z przerażeniem patrzyłem na ręce, których płonące płaty odlatywały w przestrzeń i znikały w ciemności. Nie byłem w stanie nawet krzyczeć, gdyż moje struny głosowe już najprawdopodobniej nie istniały. Mój umysł wypełniała jedynie silna myśl o zakończeniu katorgi. Chociaż trwało to tylko moment, nawet śmierć wydawała się dobrą pespektywą.\nWkrótce straciłem wzrok, a jeszcze chwilę później przestałem odczuwać ból. Cały układ nerwowy został zniszczony, nie pozostało już dosłownie nic. Chociaż moje ciało przestało całkowicie istnieć, ja zachowałem świadomość. Mimo że nie powinienem czuć już nic, raptem ogarnął mnie strach przed utknięciem na zawsze w tej nieskończonej przestrzeni. Po chwili objął mnie kojący chłód. Miałem wrażenie, jakby wszechobecny mrok chciał mnie powitać i powiedzieć „Witaj w domu!”. Powoli zacząłem doświadczać całkowitej wolności, braku jakichkolwiek ograniczeń, gdy nagle poczułem mocne szarpnięcie.\nWyleciałem znikąd, z powrotem posiadając ciało, które zmaterializowało się tak szybko, jakby wydarzenie sprzed chwili było tylko urojeniem. Z przerażeniem stwierdziłem, że zaraz uderzę w ziemię i nie ma dla mnie żadnego ratunku. Nie zdążyłem zareagować w żaden sposób. Nie przekręciłem nawet wyciągniętych przed siebie rąk, a te podczas spotkania z ziemią mogły uderzyć mnie w klatkę piersiową, pozbawiając tchu. Zderzenie okazało się zadziwiająco delikatne, ale i tak gwarantowało parę siniaków. Ułamek sekundy później wylądował obok mnie zeszyt, o którym zdążyłem w tym całym szaleństwie zapomnieć, chociaż minęło tylko parę sekund. Dopiero podczas podnoszenia się i otrzepywania ubrań z jasnoniebieskiego pyłu zauważyłem, że wysoka trawa, na której wylądowałem, jest fioletowa. Wyglądało to zadziwiająco, ale w prawdziwe zdumienie wpadłem dopiero, gdy mój wzrok ogarnął cały krajobraz.\nNie tylko trawa, ale też liście większości roślin miały różne odcienie fioletu i różu. Ponad trawą rozrastały się ogromne kwiaty o niebieskich i zielonych płatkach, zdobionych przez złote plamki. Z ich środka wyrastały białe kule, otoczone rzędem wąskich, długich płatków jaśniejszych od pozostałych. Pnie wyrastających co kilkadziesiąt metrów, rozłożystych drzew były szare i jasnoniebieskie. Ich powykręcane we wszystkie strony gałęzie były schronieniem dla różnobarwnych ptaków, których dźwięczny śpiew zapewniał, że trafiło się w naprawdę wyjątkowe miejsce. Większość drzew była obwieszona setkami fantazyjnych owoców. Uniosłem głowę do góry i ujrzałem turkusowe niebo wypełnione chmurami, rozświetlanymi czerwonym blaskiem zachodzącego słońca.\nZ zachwytu wyrwał mnie lekki dotyk dłoni położonej na moim ramieniu. Obróciłem się i zobaczyłem stojącą obok siostrę. Odwzajemniłem mocny uścisk, jednak wiedziałem, że zaraz będę musiał ją porządnie zbesztać. Wypuściłem Kaśkę z ramion i spojrzałem prosto w jej oczy, starając się wyglądać na tak mocno wzburzonego, jak to tylko możliwe.\n– Co ty sobie myślałaś, wariatko?! – krzyknąłem, mrużąc brwi. – Mogliśmy zginąć! Oboje!\n– To było za mną nie wchodzić! – odpowiedziała i skrzyżowała ręce. – Nikt cię do tego przecież nie zmuszał!\n– Aha, no jasne! Twoja najlepsza wymówka! Dobrze wiedziałaś, że to zrobię i że to zrobiłbym jeszcze raz, gdybym zaszła taka potrzeba! Nie mógłbym normalnie żyć, gdybym cię zostawił, a ty nie wyszłabyś cało z tej pieprzonej wyrwy! – Nagle uświadomiłem sobie, że zapomniałem o najważniejszym. – Kurwa mać, gdzie jest wyrwa!?\nPoczułem, jak oblewa mnie zimny pot. Zacząłem nerwowo oglądać się za punktem, z którego wyleciałem, z każdą sekundą mając coraz większe wrażenie, że czarna kula zniknęła, uniemożliwiając nam opuszczenie tego miejsca.\n– Patrz wyżej – powiedziała Kaśka i uniosła rękę, wskazując tajemniczy obiekt.\nJedyne przejście do naszego świata znajdowało się jakieś pięć metrów ponad ziemią.\n– Zajebiście! – warknąłem sarkastycznie. – Powiedz mi, jak ty chcesz teraz wrócić? Ha, może po prostu tam wskoczymy?!\n– To jest chyba najrozsądniejsza opcja – odpowiedziała, rozkładając ręce.\n– Hę? – jęknąłem zdezorientowany.\n– No co się tak na mnie patrzysz? Możemy normalnie do tego wskoczyć. Jak myślisz, przy normalnej grawitacji da się upaść z takiej wysokości i nie zrobić sobie nic poważnego?\nGdy skończyła mówić, oderwała się lekko od ziemi, by po powolnym locie wylądować parę metrów dalej. Otworzyłem usta, chcąc coś powiedzieć, jednak nie byłem w stanie wydusić nawet słowa. Po tym widoku czułem się już całkowicie skołowany. Kaśka ruszyła dalej w kierunku pobliskiego wzgórza, na którym królowało ogromne drzewo. Jego gałęzie wydawały się sięgać pierzastych chmur.\n– Chodź za mną – zawołała. – Kiedy ty się zastanawiałeś, czy wejść do wyrwy, ja już zdążyłam rozejrzeć się trochę po okolicy.\n– Zastanawiałem się? Przecież wszedłem chwilę po tobie… – powiedziałem niepewnie.\nZatrzymała się i spojrzała na mnie z zaciekawieniem. Podwinęła rękaw koszuli, ukazując zegarek z pozłacaną kopertą i paskiem z ciemnobrązowej skóry. Na lewym nadgarstku miałem identyczny. Kupiliśmy je sobie na dzień przyjaźni ładnych parę lat wcześniej. Miały nam przypominać, że mimo upływu czasu zawsze będziemy trzymać się razem.\nDomyślając się, co chce zrobić, podszedłem do niej i przyłożyłem swój zegarek do jej. Duże wskazówki były przesunięte prawie o kwadrans.\n– Czyli nie tylko grawitacja tutaj działa inaczej – stwierdziła Kaśka. – Ciekawe… Ale zostawmy to na razie w spokoju. Jak dojdziemy na miejsce, to poszukamy czegoś w zeszycie. Kasprzak musiał sporo pisać o tutejszych zjawiskach.\n– A skąd w ogóle pewność, że udało mu się tutaj dostać?\n– Chodź, zaraz wszystko się rozjaśni – odpowiedziała krótko i ponownie ruszyła w stronę wzniesienia.\nOstrożnie odbiłem się od ziemi, mając obawy, że polecę zbyt wysoko. Początkowo nie mogłem się przyzwyczaić do nowego zjawiska. Potrzebowałem dłuższej chwili, by nabrać pewności i zacząć w miarę poprawnie oceniać wysokości i odległości, na jakie mogę poszybować, wkładając odpowiednią siłę w skok.\nMoment później znaleźliśmy się na górze. Dopiero wtedy zauważyłem zniekształconą drabinę wyżłobioną głęboko w pniu. Prowadziła prosto w gęstwinę purpurowych liści. Spojrzałem pytająco na Kaśkę. Ta kiwnęła głową, żebym szedł pierwszy. Spojrzałem jeszcze raz w górę i przełknąłem ślinę. Myśl o wchodzeniu jakieś dwadzieścia metrów po rzadko rozmieszczonych szczeblach bynajmniej mnie nie zachwycała. Nigdy nie miałem lęku wysokości, ale jako dzieciak nabawiłem się lęku przed spadaniem.\nKiedy miałem 9 lat, byłem z Kaśką na wakacjach u dziadków. Przed ich domem rosła kilkunastometrowa czereśnia. Zawsze wchodziliśmy na niższe gałęzie, jednak najbardziej kuszące były ciemne, soczyste owoce znajdujące się najwyżej. Po zebraniu wszystkich z dołu Kaśka wpadła na genialny pomysł, by wejść na czubek bez wiedzy dziadków. Jak się okazało, to ja miałem zrealizować jej plan. Skończyło się na tym, że wiotkie gałęzie nie wytrzymały kręcenia się za czereśniami. Upadek amortyzowały w pewnym stopniu liczne konary, ale i tak złamałem prawą rękę i trzy żebra. Od tamtej pory zaczęły napawać mnie lękiem wszelkie niezabezpieczone miejsca, z których można spaść. Przynajmniej nauczyłem się, że pomysły starszej o rok siostry nie zawsze należą do najlepszych.\nTutaj zagrożenie nie wydawało się aż tak wielkie. Dzięki specyficznej grawitacji możliwy byłby pewnie nawet bez urazowy skok z ostatniego stopnia, jednak samo wyobrażenie tego przerażało. Postawiłem pierwszy krok i zacząłem naciskać na szczebel z całej siły, by sprawdzić, czy odcięte częściowo od reszty drewno nie spróchniało. Im wyżej byłem, tym mniej uwagi musiałem poświęcać dłoniom. Gdy tylko je otwierałem, te nerwowo zaczynały się zaciskać, więc wystarczyło trafić na kolejny szczebel. Każde skrzypnięcie drabiny sprawiało, iż byłem coraz bardziej spięty. Musiałem skupić umysł wyłącznie na wykonywanej czynności, by nie zacząć się rozglądać. Wiedziałem, że spojrzenie w dół może wywołać nagły atak paniki.\nPo około dwóch minutach ostrożnej wspinaczki z ulgą stanąłem na górze. Zakończeniem drabiny były stalowe pręty wbite w wyrastający obok konar, mający może nawet i dwa metry szerokości. Wreszcie mogłem spokojnie odetchnąć. Podałem rękę wchodzącej za mną Kaśce i zacząłem przyglądać się otaczającemu nas światu. Robił na mnie wrażenie już wcześniej, jednak dopiero teraz ukazał swoje pełne oblicze. Moją uwagę początkowo przykuła ciągnąca się nieopodal rzeka, której liczne odnogi rozpływały się po całej krainie. W spokojnym strumieniu dzięki pasiastej fakturze wyróżniały się rośliny sprawiające, że miejscami woda wyglądała, jakby nabierała ciepłych kolorów. W oddali lśniły zaśnieżone czubki gigantycznych gór. Nie zdziwiłbym się, gdyby okazały się nawet dwukrotnie wyższe od Mount Everest. Poza pasmami wszędzie było pełno wzgórz podobnych do tego, na które się wspięliśmy. Bardziej na prawo, w promieniach zachodzącego słońca, lśniła ciągnąca się poza horyzont tafla wody.\nChłonąłem widoki całym umysłem, jednak i tak były przytłaczające. Chociaż początkowo chciałem jak najszybciej wrócić przez wyrwę do opuszczonego domu, w tej chwili samo spojrzenie na ten świat przekonywało mnie, że trafiłem do istnego raju.\n– Widziałaś kiedyś coś takiego? – oniemiały zapytałem siostrę. Szturchnęła mnie w ramię, zmuszając do odwrócenia się.\n– To miejsce ma też mroczną stronę – mruknęła.\nWskazała dłonią duży obszar oddalony od nas o jakiś kilometr. Było to jedyne miejsce, które zamiast tętnić życiem, wyglądało na całkowicie martwe. Pofałdowana, szara ziemia zamiast obrastać fantazyjnymi kwiatami wydawała się obradzać popękanymi głazami. Tworzyły one swoisty mur oddzielający ciemną strefę od reszty świata. Mimo wszystko kilkaset metrów od granicy rosło jedno pozbawione liści drzewo. Na tle tego ponurego krajobrazu wyglądało jak kapitan tonącego statku, który jako jedyny pozostał na pokładzie.\n– Nie sądzę, by to miejsce zawsze tak wyglądało – stwierdziłem. – Wygląda zbyt nienaturalnie na tle tego wszystkiego.\n– Może zostało zniszczone, gdy próbowali otworzyć portal? – mruknęła Kaśka. – Nie musiało im się od razu udać, a kto wie, jakie to mogło mieć skutki? – Obróciła się i spojrzała na ostatnie promienie słońca. – Lepiej chodźmy do środka, nie wiemy, czy w nocy jest tutaj tak samo spokojnie.\n– Do środka? – spytałem, nie mając pojęcia, o czym mówi.\n– Tak, do środka – prychnęła szyderczo i z uśmiechem przeszła obok mnie, kierując się w stronę pnia. – Jak mogłeś nie zauważyć tej dziury?\nDopiero wtedy zauważyłem duży otwór wycięty w drzewie. Ze środka bił tajemniczy, seledynowy blask. Powoli robiło się coraz ciemniej, więc światło od razu rzucało się w oczy.\n– Wyobraź sobie, że nie interesują mnie tak wielkie szpary – zaśmiałem się, a Kaśka posłała mi spojrzenie pełne zażenowania, ale też lekkiego rozbawienia. – Po prostu skupiłem się na krajobrazie.\nRuszyłem za siostrą, zagłębiając się w pachnącą żywicą i zgnilizną dziuplę. Wewnątrz było w miarę jasno. Jak się okazało, źródłem egzotycznego światła były wrośnięte w tkankę drzewa grzyby o okrągłych kapeluszach. Wyglądały tak, jakby zostały umieszczone tutaj specjalnie: wyrastały regularnie co kilka metrów na podobnych wysokościach, oświetlając przy tym prawie całą przestrzeń. Ktoś musiał włożyć wiele pracy w wydrążenie pomieszczenia. Chociaż prawdopodobnie minęło wiele lat od ostatniej wizyty ludzi w tym miejscu, mimo wszelkich zniekształceń, ściany wciąż wyglądały na w miarę proste. Najbardziej ucierpiała podłoga, która wykrzywiała się na wszelkie możliwe sposoby. Na środku pokoju stał okrągły stół i wykonane z pieńków stołki. Meble, chociaż masywne, nie wyglądały na zbyt trwałe. Liczne pęknięcia sprawiały, że bałbym się usiąść na którymkolwiek z nich. W podłodze naprzeciw wejścia znajdowały się trzy wgłębienia – dwa małe i jedno duże – z dziwną, zielono-żółtą zawartością. Wystarczyło do nich podejść, by poczuć, iż to właśnie one są źródłem nieprzyjemnego zapachu. Dopiero po dokładnym przyjrzeniu się, mogłem stwierdzić, że to coś w środku to stare, piankowe materace, które musiały służyć za łóżka rodzinie Kasprzaka. Materiał pod wpływem wilgoci zgnił i rozpadł się. Musieliśmy znaleźć jakiś szybki sposób na wyrzucenie ich z dziupli, bo sam zapach zgnilizny powodował mdłości. Tymczasowo dałem temu spokój i ruszyłem w stronę ściany, w której wycięto półki. Leżący na nich sprzęt zardzewiał tak bardzo, że samo dotknięcie go zostawiało wgniecenie i rozsypywało kawałki skorodowanego metalu.\n– Czas chyba faktycznie płynie tutaj o wiele szybciej – stwierdziłem. – Normalnie w takich warunkach nic by się aż tak nie zepsuło w ciągu dwudziestu lat.\n– Ciekawe, jak wiele razy musieli przechodzić przez wyrwę, żeby to wszystko tutaj przenieść – powiedziała Kaśka, stając przed półkami i przeglądając ich zawartość. – Nawet jeśli jedna osoba łapała rzeczy z tej strony, to zdążyłaby się zestarzeć, zanim reszta by tutaj wróciła.\n– Najpewniej przygotowali to wszystko i przerzucili na raz. Mnie bardziej zastanawia, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodzi. Wciąż wierzysz w to, że Kasprzak zamordował swoją rodzinę? Jak dla mnie wszystkie te zdarzenie mają coraz mniej sensu. Skąd w ogóle to wielkie laboratorium pod ich domem? Przez twoje bezmyślne działanie nie mieliśmy nawet czasu go przeszukać.\n– Jakby nie moje „bezmyślne działanie”, to byś tutaj nawet nigdy nie trafił – żachnęła się i podeszła bliżej. Wyrwała mi zza pasa zeszyt i pacnęła mnie nim lekko w głowę. – Odpowiedzi trzeba szukać tutaj, filozofie. Pozwól, że ja się tym zajmę.\nKaśka usiadła na wybrzuszeniu w podłodze i otworzyła dziennik na pierwszej stronie. Nie mając pojęcia, co robić przez ten czas, przypomniałem sobie o telefonie. Wyciągnąłem go z kieszeni i wcisnąłem przycisk zasilania. Próbowałem go uruchomić przez parę minut, ale żaden sposób nie skutkował. Żałowałem, że nie wpadłem na to, by zostawić go w laboratorium. Miałem wrażenie, że podczas podróży coś uszkodziło się w nim na stałe. Schowałem go z powrotem, mając małą nadzieję, że jednak po podłączeniu do ładowarki w domu zadziała. Najbardziej ubolewałem nad brakiem możliwości zrobienia zdjęć. Z pewnością tylko największy gbur nie wpadłby w zachwyt, patrząc na ten bajkowy świat.\nOminąłem zaczytaną siostrę i wyszedłem na dwór, chcąc zaczerpnąć trochę świeżego powietrza. Blask z wnętrza domku miał dosyć mały zasięg, więc zrobiłem tylko kilka kroków od wejścia. Nie chciałem ryzykować spadnięciem z drzewa albo trafieniem na jakieś groźne zwierzę.\nPomimo późnej pory, na dworze było równie duszno jak w środku. Pozostałem tam wyłącznie ze względu na delikatny chłód. Nagle niebo rozerwał potężny, oślepiający błysk. Chwilę później do moich uszu dotarł donośny grzmot.\n– Genialnie – mruknąłem – akurat kiedy wyszedłem na zewnątrz…\nMimo zrywającego się wiatru, wciąż stałem na konarze i obserwowałem kolejne błyskawice. Wyglądały na bardziej uporządkowane niż w naszym świecie. Wyładowania rozdzielały się na coś w kształcie rozciągniętych koron drzew. Grube krople zaczęły z szumem uderzać w liście. Po chwili deszcz stał się na tyle intensywny, że naturalny parasol przestał mnie chronić. Orzeźwiające krople aż zachęcały do pozostania na dworze, jednak schowałem się do środka. Wręcz nie znosiłem ubrań klejących się do całego ciała.\n– Jak ci idzie? – zagadnąłem siostrę.\n– W sumie to już skończyłam – odrzekła.\n– Tak szybko? – spytałem zdziwiony. Zeszyt wydawała się na tyle gruby, by przeczytanie go zajęło parę godzin, a nie kilkanaście minut.\n– Taaa… Nie wiem, czego się spodziewałam. Większość stron zajmują projekty oraz inne rzeczy, których po prostu nie jestem w stanie pojąć. Tylko mała część dotyczy faktycznych zdarzeń.\n– Czego w takim razie się dowiedziałaś?\n– Zacznijmy od tego, co było dość łatwe do przewidzenia. Laboratorium i całe to przedsięwzięcie finansował ktoś z zewnątrz – pewien Luksemburczyk, niejaki Constantin Kohnhorst. Na ten temat nie ma wiele. Kasprzak napisał, że współpracowali niejednokrotnie wcześniej. Prawdopodobnie Kohnhorst miał dość poważne problemy z prawem, ponieważ spotkali się tylko raz, przynajmniej tak wynika z zapisków. Dał wtedy Kasprzakowi walizkę z pieniędzmi oraz wszystkimi potrzebnymi materiałami naukowymi. Po tym zdarzeniu nie znalazłam o nim żadnej wspominki w dzienniku. Wydaje mi się, że Luksemburczyk próbował już wcześniej dokonać tego wszystkiego sam, ale coś mu zdecydowanie nie wyszło i stąd jego problemy.\n– No dobra, ale wiadomo, jaki miał w tym wszystkim cel?\n– Kohnhorst wierzył, że znajduje się tutaj coś na miarę kamienia filozoficznego.\n– Jak pewnie wiesz, kamień filozoficzny miał zamieniać metale nieszlachetne w szlachetne. Natomiast ten… powiedzmy, że również kamień… miał być źródłem życia, lekiem na wszystkie choroby.\n– Hmpf – prychnąłem. – I co, Kasprzak tak po prostu to łyknął?\n– Nie sądzę, by Kasprzaka i jego żonę obchodziło cokolwiek po tym, jak usłyszeli o tworzeniu wyrw i podróżowaniu do innych przestrzeni. Ale nie rozumiem, czemu nie wierzysz w ten kamień…\n– Lek na wszystkie choroby, serio? Nie brzmi to zbyt pięknie? Nawet gdyby coś takiego istniało, jak Kohnhorst miałby to niby wykorzystać?\n– Może ktoś z jego bliskich był śmiertelnie chory? – zasugerowała niepewnie.\n– Przecież sama budowa tego wszystkiego pod ziemią mogła trwać latami! Przez ten czas taka osoba mogłaby umrzeć kilka razy. Poza tym w sam ten projekt musiał zainwestować miliony. Na pewno stać go na najlepszych lekarzy. W dodatku pochodzi z jednego z najbogatszych krajów w Europie.\n– A co, jeśli chciał po prostu pomagać ludziom?\n– Myślisz, że ktoś by na to pozwolił? Pokazanie czegoś takiego światu zwiastowałoby upadek koncernów farmaceutycznych i szpitali. Chociaż mogłoby to rozwiązać wiele problemów, to ludzie są zbyt egoistyczni; obawialiby się wyłącznie straty pracy.\n– Może i masz rację… Tylko co on w takim razie chciał znaleźć?\n– Nie mam pojęcia – skwitowałem, nie chcąc dalej drążyć tematu. – Powinniśmy zostawić to w spokoju i wrócić do domu.\n– Naprawdę cię to nie ciekawi? – zapytała ze zdumieniem. – Przecież taki kamień mógłby odmienić nasze życie.\n– Albo go nas pozbawić! – krzyknąłem. Chwyciłem siostrę drżącymi dłońmi za ramiona. – Kaśka, czego ty, kurwa, nie rozumiesz?! Gdy Kasprzakowie opuścili ten świat, zginęli wszyscy poza Janem, który gdzieś wyparował. Po dowiedzeniu się tego wszystkiego nie jestem w stanie uwierzyć, by to on ich zamordował. Może go nawet porwali. Nie powinniśmy się tutaj w ogóle znaleźć.\n– A nie moglibyśmy chociaż zobaczyć miejsca, w którym miał leżeć ten kamień? Kasprzak w dzienniku wskazuje to uschnięte drzewo na północy.\n– Czy do ciebie naprawdę nic… – zacząłem podniesionym głosem.\n– Dobrze, już dobrze – przerwała mi. – Niech ci będzie. Wrócimy do domu, ale przeczekajmy chociaż tę burzę.\n– Tak będzie najlepiej. Powinniśmy poczekać do rana. Nie wiemy przecież, czy nocą nie rządzą tutaj drapieżniki.\n– W takim razie spróbuję się przespać. Ty też powinieneś, czeka nas ciężka podróż. Niby nie jest daleko, ale przechodzenie przez tę wyrwę nie należy do przyjemnych rzeczy.\nGdy Kaśka położyła się pod jedną ze ścian, wyszedłem jeszcze na chwilę na dwór, by po raz ostatni popatrzeć spokojnie na ten wyjątkowy świat. W głębi serca czułem, że nie chcę go jeszcze opuszczać. Gdybym zaczął po nim podróżować, może byłbym nawet skory do pozostania tam przez parę lat albo i na całe życie. Wszystko to wiązało się jednak ze zbyt wielkim ryzykiem. Podświadomość mówiła mi, że można trafić tutaj na rzeczy, które nie powinny zostać nigdy odkryte, a Kaśka nie dałaby im spokoju. Chociaż to miejsce wyglądało na istny raj, wolałem nie ryzykować naszym życiem.\nUpewniwszy się, że siostra śpi, znalazłem sobie w miarę wygodne miejsce przy równoległej ścianie. Co do tego jednego miała rację, lepiej trochę wypocząć przed powrotem. Usypiając, zastanawiałem się jedynie nad tym, jak przeżyję kolejną podróż.\nZe snu wyrwało mnie niedalekie uderzenie pioruna. Otworzyłem oczy i spojrzałem w miejsce, w którym leżała Kaśka, by zobaczyć, czy ona również się obudziła. Ogarnęło mnie przejmujące przerażenie, gdy zauważyłem, że siostra zniknęła. Zerwałem się na równe nogi i przeleciałem wzrokiem całe pomieszczenie w nadziei, że po prostu obudziła się wcześniej i postanowiła usiąść w jakimś wygodnym miejscu. Jednak nigdzie jej nie było. Nie miałem wątpliwości, siostra zdradziła i istniało tylko jedno miejsce, do którego mogła się udać.\nStanąłem w wejściu do dziupli. Burza rozszalała się w najlepsze, ale nawet rzęsisty deszcz nie był w stanie ukryć podążającej przez kamienistą ziemię postaci. Nie pozostało mi nic innego poza ruszeniem za nią.\nSchodzenie po mokrych szczeblach nie było aż tak przeraźliwe, kiedy umysł zajmowały myśli o tym, że muszę dogonić siostrę. Gdy znajdowałem się jakieś pięć metrów nad ziemią, postanowiłem zeskoczyć, by jeszcze bardziej przyspieszyć moją gonitwę. Skierowałem się prosto w stronę martwego drzewa i wykonałem kolejny skok, tym razem ze wzgórza. Mój bieg polegał na jak najmocniejszych, niskich lotach. Co chwilę odbijałem się od mokrej ziemi, próbując nie stracić równowagi. Z trudem przemykałem pomiędzy coraz gęstszą roślinnością. Jedynym źródłem światła były błyskawice, dlatego kiedy tylko się pojawiały, wytyczałem sobie drogę na kolejnych parę sekund. Momentami jednak i to niewiele dawało, bo musiałem omijać przepłoszone zwierzęta, co skutkowało wieloma zadrapaniami i obiciami. Nie byłem w stanie przyjrzeć się im dokładniej. Moją uwagę zwracały jedynie gęste łuski odbijające światło piorunów.\nPo kilkunastu minutach opuściłem gęstwinę. Wraz z granicą między lasem a kamienistym terenem całkowicie zaniknęło życie. Na szarej ziemi nie wyrastało nawet najmniejsze źdźbło trawy. W miejscach pozbawionych głazów bieg był jeszcze trudniejszy. Podłoże namokło tak bardzo, że po wykonaniu skoku utykałem w błocie. Zmusiło mnie to do znacznego zwolnienia.\nKilkadziesiąt metrów od lasu natrafiłem na ślady Kaśki, za którymi podążałem już do samego drzewa. Przez ten czas całkowicie przestało padać. Czarne chmury zaczęły się przerzedzać, odsłaniając trzy małe księżyce. Chociaż dawały one dość mocne światło, widoczność była coraz gorsza. Im bliżej drzewa się znajdowałem, tym bardziej zagęszczała się niebieska mgła. Jej widok przepełniał mnie lękiem. Ogarniał mnie coraz większy chłód, każdy oddech pozostawiał po sobie kłąb pary. Przybyłem za późno. Czułem, że siostra zrobiła coś nieodwracalnego i jednocześnie bardzo złego, wręcz okropnego.\nZatrzymałem się pod niemalże czarnym drzewem, którego czubek tonął w nieprzejrzystej mgle. Ślady Kaśki prowadziły do niezauważalnego z oddali tunelu, mającego początek między wyrastającymi ponad ziemię korzeniami. Do jego wnętrza nie dochodził nawet promień światła. Zawołałem kilkakrotnie siostrę, ale nie uzyskałem żadnej odpowiedzi. Schodzenie na dół było wręcz absurdalne, jednak nie miałem innego wyjścia. Nie było śladów prowadzących na zewnątrz, więc Kaśka musiała wciąż tam być.\nJuż miałem wykonać pierwszy krok w głąb tunelu, kiedy poczułem za sobą powiew spowodowany przez przebiegające stworzenie. Odwróciłem się, ale dostrzegłem tylko lekko rozwianą mgłę. Nie było żadnych śladów. Stwierdziłem, że musiał być to jakiś ptak, ale mimo wszystko jeszcze bardziej wyczuliłem zmysły. Nawet ptaki mogły być zagrożeniem; nie wiedziałem, jak wielkie gatunki mogą tutaj występować. Obróciłem się z powrotem w stronę tunelu i znieruchomiałem, słysząc kolejny szum. Nie patrzyłem do tyłu, wiedząc, że znowu niczego nie ujrzę. Istota igrała ze mną, dlatego musiałem dać jej się zaatakować.\nRuszyłem do przodu i moment później usłyszałem, jak to coś szybuje w moją stronę. W ostatniej chwili zrobiłem obrót przez lewe ramię, by uderzyć stwora prawą pięścią. Ze zgrozą patrzyłem, jak to moja własna siostra rozbija się o ziemię. Wstała z niezwykłą lekkością, syknęła na mnie niczym dziki kot, po czym uciekła w głąb mgły. Tylko że to już nie była ta sama osoba, która tutaj przyszła mimo mojego zakazu. Nie wiedziałem, czym jest ten tajemniczy kamień, ale zamienił moją siostrę w istnego potwora. Jej skóra stała się tak biała, że można było zobaczyć przez nią każdą żyłę. Place u rąk kształtem zaczęły przypominać szpony. Pod nienaturalnie rozwartą szczęką kryły się ostre kły. Najbardziej jednak przerażały mnie jej ostro niebieskie oczy pełne dzikości i żądzy krwi. Gdy uciekała, jej stopy stykały się z ziemią, ale tak lekko, że nie pozostawiały nawet delikatnych śladów.\nKaśka biegła na południe, prosto w stronę wyrwy. Przeczucie mówiło mi, że nie mogę pozwolić jej się stąd wydostać. Ruszyłem za nią jeszcze szybciej niż wcześniej. Mgła za mną rozprzestrzeniała się w zawrotnym tempie, jakby chciała objąć cały świat. Mimo że czułem ogień w płucach, przebrnąłem jeszcze raz przez tę samą drogę. Bezszelestne przemieszczanie się Kaśki sprawiało, iż nie wiedziałem nawet, jak daleko ode mnie jest. Zauważyłem ją dopiero po opuszczeniu gęstwiny. Wyprzedzała mnie tylko o parę metrów, ale złapanie jej wydawało się nierealne. Wbiegłem na pagórek po lewej stronie od czarnej kuli. Gdy Kaśka rzuciła się w jej stronę, wyskoczyłem przed nią, chcąc zablokować jej drogę. Byłem pewien, że mój plan się powiedzie, jednak pęd siostry był zbyt wielki. Wpadła we mnie z impetem, wpychając nas do wyrwy.\nWpadając do czarnej przestrzeni, objąłem wijącą się Kaśkę. Wiedziałem, że wypuszczę ją, gdy tylko pojawi się żar, ale nie mogłem pozwolić na to, by wyszła pierwsza. Tym razem ból okazał się mniejszy, byłem na niego przygotowany. Większe cierpienie sprawiały nieludzkie krzyki Kaśki, trwające tak długo, jak istniały nasze ciała. Gdy pozostała mi tylko świadomość, czułem, że obok mnie jest jeszcze ktoś. Ktoś żywy, ale tłumiony przez warstwę trupiego chłodu.\nGdy tylko wypadłem z wyrwy, rzuciłem się w stronę najbliższej ciężkiej rzeczy, która mogłaby pomóc mi w zatrzymaniu Kaśki mknącej już ku schodom. Chwyciłem walizkę z narzędziami i rzuciłem prosto w jej nogi. Przy uderzeniu walizka otworzyła się, rozsypując wszystko wokół, ale najważniejsze, że powaliła siostrę. Od razu pobiegłem w jej stronę. Zanim ta spróbowała się podnieść, przygniotłem ją do ziemi. Ostatkiem sił trzymałem jej rozłożone ręce i unikałem próbujących dosięgnąć mnie kłów. Chcąc ją chociaż zamroczyć, zaczekałem na odpowiedni moment i uderzyłem ją głową tak mocno, że jej potylica trzasnęła o posadzkę. Miałem wrażenie, jakby oblicze Kaśki na chwilę stało się ludzkie. Spojrzała na mnie z wyrzutem, jak wtedy, gdy odmawiałem na jej propozycje wycieczek, tylko zamiast zacząć narzekać, opluła mnie parzącą śliną.\nPróbowałem do niej mówić, dotrzeć do jej tłumionej świadomości, ale słowa nie miały na nią żadnego wpływu, nie poznawała mnie. Z moich oczu polały się łzy. Nie miałem pojęcia, co robić. Uświadomiłem sobie, że straciłem swoją siostrę już na zawsze, przemiana była nieodwracalna. Spojrzałem na rozsypane narzędzia i dostrzegłem pośród nich dłuto. Użycie go byłoby najrozsądniejsze, ale nie potrafiłem tego zrobić. W tym ciele wciąż kryła się Kaśka, moja jedyna siostra, którą kochałem mimo wszystkich głupot, które wyczyniała. Nagle poczułem, jak mój telefon samoczynnie się uruchamia, jednak zamiast durnowatej muzyczki usłyszałem głos mężczyzny, z którym rozmawiałem, zanim podążyłem za Kaśką do tego domu.\n– Wiesz, że nie ma innego wyjścia – powiedział spokojnym, aczkolwiek stanowczym głosem. –Jeśli ona nie zginie, zabije cię, a potem do naszego świata… – Dźwięk urwał się, pozostawiając mnie w niepewności.\nCzyli Kaśka miała rację, Kasprzak naprawdę zamordował swoją rodzinę. Tylko miał do tego prawdziwy, poważny powód, ten sam, któremu ja starałem się zaprzeczać. Spojrzałem w niebieskie oczy siostry po raz ostatni, po czym szybkim ruchem chwyciłem dłuto i wbiłem je z całej siły w serce. Trzymałem narzędzie tak długo, aż siostra przestała się miotać. Wraz z zatrzymaniem jej klatki piersiowej wypuściłem narzędzie z drżącej dłoni. Dopiero wtedy poczułem szpony Kaśki zaciśnięte na mojej ręce. Oderwałem je zdecydowanym ruchem i położyłem jej rękę na podłodze. Rany były płytkie, ale piekły jak diabli.\nLedwo podniosłem się na ociężałych nogach, a moją uwagę przykuł świst dobiegający z pierścienia. Od razu przypomniałem sobie urwane słowa Kasprzaka. Chociaż ich nie dokończył, wiedziałem, iż portal musi zostać zniszczony. Spojrzałem na mroczną wyrwę, z której zaczął sypać się żar pożerający wszystko wokół. Czułem, że w naszą stronę zmierza coś złego, podążającego za mną aż spod martwego drzewa. Pobiegłem w stronę konsoli, z pomocą której Kaśka uruchomiła maszynę. Od razu zauważyłem czerwoną dźwignię odcinającą zasilanie i pociągnąłem za nią. Silniki wprawiające pierścień w ruch zamilkły, ale ciecz w jego środku wciąż krążyła, podtrzymując portal, z którego powoli zaczynała wynurzać się mgła. Było zbyt późno, by samo wyłączenie maszyny wystarczyło. Ledwo dysząc, podbiegłem do stojącej w rogu pomieszczenia gaśnicy. Była ona jedynym przedmiotem nadającym się do zbicia tak grubego szkła.\nDopiero stanąwszy przed samym pierścieniem dostrzegłem, że szkło jest pęknięte tuż nad miejscem, z którego sypał się żar przeżerający betonową podłogę. Podłużna rysa uświadamiała mi, że nie był to przypadek. Skoro Kasprzak wiedział o istocie chcącej przejść do naszego świata, sam musiał znaleźć się w podobnej sytuacji, ale najpewniej wyłączył zasilanie wcześniej, skoro nie zniszczył szkła. Nagle wyobraźnia podsunęła mi obraz Kasprzaka dematerializowanego przez żar wylatujący z mrocznej przestrzeni dopiero po tym, jak wykonał pierwsze uderzenie. To by tłumaczyło jego zniknięcie i ślady wciąż żywej świadomości wewnątrz budynku. Tylko tamtym razem wyrwa musiała się zamknąć bez dodatkowej pomocy.\nUderzałem gaśnicą raz po raz, zerkając z przerażeniem co chwilę na coraz gęstsze opary. Szkło wreszcie uległo, wypuszczając cały potok szkarłatnego płynu. Czarna kula zaczęła się powoli zmniejszać, ukazując fragment czarnego odnóża znajdującej się po drugiej stronie istoty. Z każdą sekundą rosły moje obawy, że wyrwa zniknie dopiero po wpuszczeniu całego stworzenia do naszego świata. Jednak ta nagle jakby wyparowała, pozostawiając oderwany kawałek kończyny, z którego zaczął wydobywać się duszący smród zgnilizny. Rzuciłem przed siebie gaśnicę i przetarłem powoli twarz dłońmi. Czułem się całkowicie zmarnowany.\nWróciłem do martwej siostry i opadłem obolały na kolana, pogrążając się w żalu. Jej ciało powoli wracało do swej ludzkiej formy. Biała skóra ciemniała, a szpony przemieniały się w drobne dłonie. Na delikatnej twarzy zamiast szaleństwa malował się ogromny smutek. Przyjrzałem się oczom, które traciły ostry kolor, wracając do dawnej barwy. W pewnym momencie dostrzegłem w nich swoje odbicie. Odskoczyłem z przestrachem parę kroków dalej, nie mogąc uwierzyć w to, co ujrzałem. Odważyłem się spojrzeć w nie jeszcze raz dopiero po chwili, ale zauważyłem to samo, co przedtem. Moje oczy nabierały błękitnego blasku. Ogarnąłem wzrokiem prawą rękę, która zaczynała blaknąć, obok zadanej przez Kaśkę rany była już niemalże biała. Mój oddech nagle przyspieszył, a całe ciało zalał zimny pot. Spojrzałem na dłuto wbite w pierś siostry.\nStanąłem przed najtrudniejszym wyborem w całym moim życiu.\nPamiętajcie o wyrażaniu swoich opinii w komentarzach i zostawianiu polubień. Nie zajmuje to dużo czasu, a motywuje do dalszego pisania! ;)\nPonadto zapraszam do polubienia mojej strony na Facebooku, gdzie pojawiają się wszelkie aktualności.\nPatrycja Parszewska | 2018-01-29 22:27:54\nBędziesz kontynuował w tym roku jakieś historie?\nMroczny Wilk - Coś więcej niż strach | 2018-02-01 21:07:25\nNie mam w planach żadnych kontynuacji. Jeśli znajdę czas na pisanie, to stworzę coś nowego ;)\nLadislao Calabrese | 2017-10-27 11:40:19\nZajebiste, i tyle, nie znam lepszego słowa\nStraszny Straszny | 2017-10-21 14:51:42\nSuper owe opowiadanie naprawde\nAnna Skruńdź | 2017-10-20 15:44:38\nopowiadanie super, strasznie mnie ta siostra wkurzała! co za kretynka!!! :)\nMaciek Nowak | 2017-10-20 14:41:08\nSzymon Daniel Grill | 2017-10-19 18:51:00\nNie znajduję słów, mogących być komentarzem tego cuda. Najlepsze opowiadanie jakie kiedykolwiek czytałem, a uwierz, czytałem nie jedno. Istna magia. Super 10000000000/10\nCzas czytania: ~7 minut Wyświetlenia: 5 266\nCzas czytania: ~7 minut Wyświetlenia: 5 797\nCzas czytania: ~5 minut Wyświetlenia: 51 820\nCzas czytania: ~44 minuty Wyświetlenia: 8 561\nCzas czytania: ~poniżej minuty Wyświetlenia: 7 259\nCzas czytania: ~8 minut Wyświetenia: 13 003\nCzas czytania: ~3 minuty Wyświetenia: 558 159


Wakacyjna podróż w komfortowych warunkach - TAXI eska - Zabierz się z nami w podróż - Skup aut\nStrona główna » Blog » Wakacyjna podróż w komfortowych warunkach\nprzez admin|Opublikowano 1 sierpnia, 2019\nOd czego zacząć planowanie wakacji?\nPierwszym etapem planowania wakacji, jest wybór państwa i miasta, do którego chce się wybrać na wakacje. Do wyboru jest mnóstwo propozycji, można skorzystać z propozycji biur podróży lub na własną rękę wybrać idealne miejsce na urlop. Miejsce na urlop trzeba wybrać starannie i wziąć przy tym pod uwagę różne aspekty. Wiele zależy od tego czy podróżuje się samemu, z partnerem czy z rodziną i z przyjaciółmi. Coraz więcej osób decyduje się na podróżowanie w kilka osób co najmniej, bo wtedy ma się zapewnione dobre towarzystwo na wakacjach. Jeśli znajdzie się odpowiednie miejsce na urlop, należy zastanowić się nad najlepszą propozycją transportową.\nCoraz więcej osób decyduje się na wynajęcie busa na wakacje. Nie ma w tym nic dziwnego, taka forma transportu nie ma sobie równych pod względem wygody i komfortu podróżowania. Wynajem busa 9 osobowego bez kierowcy, wcale nie jest dużym kosztem. Tym bardziej, że koszt ten dzieli się na 9 osób. Dlatego taka podróż dla każdego jest bardzo tania. Busa można wynająć w różnych miejscach, warto sprawdzić takie propozycje, które są przez innych polecane.\nWyposażenie busa 9 osobowego\nKażdy bus na wynajem jest bardzo luksusowo wyposażony. Przede wszystkim jest bardzo pojemny, przestronny i wygodny. Każdy z pasażerów ma dużo miejsca do wygodnego podróżowania. Każdy fotel można rozłożyć do pozycji pół leżącej, dzięki czemu podczas dłuższej podróży, można wygodnie spać. Fotele są duże i rozłożyste, dlatego pomieści się w nich każdy podróżny, niezależnie od jego gabarytów. Fotele są też obite miękkim welurem, dzięki temu podróż jest bardzo miła i przyjemna.\nKażdy bus dostępny w ofercie na wynajem, ma też podstawowe wyposażenie. Do niego zalicza się klimatyzacja, docierająca do każdego zakamarka busa, ogrzewanie, radio, nawigację satelitarną, wiele podręcznych schowków, elektrycznie otwierane szyby, podgrzewane lusterka, pojemny bagażnik. Wszystkie te rzeczy w czasie dłuższej podróży, są nieocenione, warto więc wynająć taki bus, który wszystkie te elementy wyposażenia będzie posiadał. Dzięki temu podróż będzie komfortowa, wygodna i bezpieczna.\nKoszty wynajmu busa 9 osobowego\nJedną z najważniejszych kwestii, w przypadku wynajęcia busa, jest koszt wynajęcia takiego samochodu. Cena całkowitego wynajmu, zależy od wielu różnych kwestii. Przede wszystkim ważne jest miejsce docelowe wakacyjnego wyjazdu. Inaczej będzie kosztować wynajem busa, którym będzie się podróżować do Chorwacji, inaczej do Słowacji a jeszcze inaczej do Anglii czy Niemiec. Każda firma zajmująca się wynajmem busów, prezentuje na swojej stronie ogólny cennik wynajmu swoich busów. W takim miejscu można znaleźć ceny obowiązujące na terenie różnych krajów a także są tu wypisane miejsca, gdzie pod żadnych pozorem nie można wjechać wynajętym busem.\nCena wypożyczenia busa z wypożyczalni\nCena wynajmu busa różni się też w zależności od okresu na jaki się wynajmuje bus. Jeśli jest to jeden dzień, wtedy cena jest wyższa, niż w przypadku wynajęcia busa na dłuższy okres czasu. Ogólnie rzecz mówiąc, czym dłuższy okres wynajmu, tym niższa cena za jedną dobę wynajmu. Najczęściej cena wynajmu busa na jedną dobę waha się pomiędzy 200-300zł za dobę. Jeśli jest to 9 osobowy bus, wtedy cena jest w granicy 300zł, w przypadku mniejszych busów, cena nie przekracza 200zł za dobę. Samochód należy odebrać i oddać w danym oddziale firmy. Jeśli oddaje się samochód w innym oddziale, również trzeba się liczyć z kosztami dodatkowymi. Każdy wynajęty bus, ma także limit kilometrów, których nie należy przekraczać. W przypadku ich przekroczenia również trzeba się liczyć z dodatkowymi opłatami. Trzeba też zadbać o czystość wynajętego auta, za brudne auto będzie trzeba zapłacić dodatkową kwotę.\nUbezpieczenie NWW 9 osobowych busów do wynajęcia\nWszystkie busy na wynajem są ubezpieczone, co dla każdego podróżującego jest bardzo ważną kwestią. Często, jak przykładowo w przypadku firmy: https://www.kuszewski-busy.pl, busy posiadają ubezpieczenie obowiązujące na terenie całej Europy, co gwarantuje nam bezpieczeństwo podczas podróży. Tego typu zabezpieczenie pozwala nam także na wakacje bez żadnych zmartwień.\nPoprzedni wpis Przyczyny i konsekwencje wypadków drogowych\nNastępny post Zabytkowe taksówki


Finalistka nr 12\nSara uczy się w szkole kosmetycznej i kocha taniec. Jej marzeniem jest kariera modelki. Uwielbia życia za to, że jest ciekawe i pełne przygód. Ta finalistka konkursu lubi nowe doświadczenia. To właśnie dlatego wzięła udział w Foto Models Poland.\nOddaj swój głos na Sarę >>


Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową 2015 nr 1. (Nie)grzeczność, interakcja, komunikacja. | Wydawnictwo UKW\nStrona główna / Sklep / NAUKI HUMANISTYCZNE / Językoznawstwo / Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową 2015 nr 1. (Nie)grzeczność, interakcja, komunikacja.\nBydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową 2015 nr 1. (Nie)grzeczność, interakcja, komunikacja.\nMonika Pelplińska – Narloch (red.)\ns. 352, oprawa miękka\nPozostałe tomy serii Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową\nPierwszy tom uruchomionej serii Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową – (Nie)grzeczność, interakcja, komunikacja stanowi głos polskich badaczy w szeroko dyskutowanej dzisiaj kwestii (nie)grzeczności. Prezentowany zbiór studiów, poświęcony zwłaszcza zagadnieniu (niegrzeczności) w perspektywie komunikacyjnej, w jej aspekcie językowym oraz pozajęzykowym, w rozmaitych językach oraz kulturach, ma służyć uzupełnieniu i wzbogaceniu prowadzonych badań w tym zakresie.\nKategorie: TANIA KSIĄŻKA, NAUKI HUMANISTYCZNE, Językoznawstwo, Politologia, Socjologia, SERIE. Tagi: Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową, Małgorzata Święcicka, Monika Peplińska - Narloch.\nW nowo utworzonej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy serii wydawniczej pt. Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową publikuje się monografie i prace zredagowane z zakresu językoznawstwa. Seria promuje prace o charakterze interdyscyplinarnym, w szczególności łączące szeroko rozumiane humanistyczne studia pragmalingwistyczne z osiągnięciami badawczymi innych jeszcze dyscyplin naukowych. Redaktorzy naukowi serii – językoznawca polonistyczny oraz anglista – do współpracy w Komitecie Naukowym zaprosili językoznawców reprezentujących polskie ośrodki uniwersyteckie: Warszawę, Kraków, Poznań, Lublin, Katowice, Gdańsk i Szczecin. Seria jest adresowana do odbiorców krajowych i zagranicznych, zwłaszcza przedstawicieli nauk humanistycznych i społecznych.\nBądź pierwszym recenzentem “Bydgoskie Studia nad Pragmatyką Językową 2015 nr 1. (Nie)grzeczność, interakcja, komunikacja.” Anuluj pisanie odpowiedzi\nŚmiech życia i śmiech śmierci.\nOd osobistych historii po edukację do pamięci o okupacji, gettach i obozach koncentracyjnych\nTradycja a nowoczesność.\nWartości współczesnego człowieka – przedmiot, źródła, obszary i konflikty


Krew - w wakacje potrzebujemy jej więcej, Dolny Śląsk - Express-Miejski.pl - Informacje i wiadomości z regionu\nstrona główna wiadomości Krew - w wakacje potrzebujemy jej więcej\nData dodania: 2012-07-20 00:00\nCo roku, wraz z nadejściem wakacji, docierają do nas informacje z regionalnych centrów krwiodawstwa o gwałtownym kurczeniu się posiadanych przez nie zapasów krwi.\nPowodów takiej sytuacji jest wiele. Wzrasta liczba podróżujących, automatycznie zwiększa się liczba wypadków, a w efekcie do szpitali trafia coraz więcej poszkodowanych. Dodatkowo osoby regularnie oddające krew w ciągu roku akurat w tym czasie robią sobie małą przerwę, w firmach panuje czas urlopów, przez co pracownicy nie mogą sobie zrobić dnia wolnego, a mający wakacje studenci nie mają tak silnej motywacji, jakim jest dzień wolny od zajęć na uczelni, aby wybrać się do placówki zbiórki krwi.\nAby Regionalne Centra Krwiodawstwa mogło czuć się „bezpiecznie” muszą mieć w zapasie minimum 300 litrów krwi. Braki wymuszają opóźnianie planowanych zabiegów czy operacji, a także uniemożliwiają wytwarzanie preparatów wykorzystywanych w przypadkach chorób przewlekłych. Czasem pacjent musi czekać zbyt długo…\nA krwi brakuje niemal cały czas, zwłaszcza tej najrzadszej, czyli z grup o ujemnym współczynniku Rh, a także A Rh+.\nStacje krwiodawstwa ratują się jak mogą, apelami, akcjami terenowymi, organizowaniem zbiórki krwi w weekendy lub w godzinach popołudniowych.\nJedną z takich akcji jest „Nie ma wakacji bez donacji”, którą organizuje Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa im. prof. dr hab. Tadeusza Dorobisza we Wrocławiu. Akcja odbywa się w weekendy w Sali Wójtowskiej Muzeum Miejskiego w Starym Ratuszu na Rynku. W pierwszy weekend centrum zebrało 46 litrów krwi. Można powiedzieć, że tylko tyle, a równocześnie cieszyć się, że aż 100 osób mogło oddać 450 ml swojej krwi. Kolejne zbiórki odbędą się 28-29 lipca, 4-5 sierpnia, 11-12 sierpnia w godzinach 11.00 – 16.00.\nCo musisz zrobić, aby móc oddać krew? Naprawdę niewiele. Jeśli masz nie mniej niż 18, a nie więcej niż 65 lat, ważysz więcej niż 50 kg, czujesz się zdrowy i masz ochotę pomóc, przed wyjściem z domu zjedz lekki posiłek, spakuj dokument potwierdzający twoją tożsamość – koniecznie ze zdjęciem i numerem PESEL i przyjdź na miejsce akcji. Tam będziesz musiał wypełnić kwestionariusz z pytaniami odnośnie stanu twojego zdrowia. Następnie zostaniesz zarejestrowany w systemie centrum, a potem zostanie od ciebie pobrana próbka krwi w celu przeprowadzenia morfologii. Kolejnym etapem jest konsultacja lekarska, od której zależy, czy zostaniesz dawcą. Jeśli lekarz zakwalifikuje Cię do oddawania krwi, przejdziesz na fotel, gdzie zostanie od ciebie pobrane 450 ml krwi. Po całym zdarzeniu dostaniesz 8 czekolad w celu uzupełnienia ubytku energetycznego. I co, takie straszne?\nW Stanach Zjednoczonych w celu zachęcenia potencjalnych krwiodawców za oddaną krew rozdawane są pendrive’y z wypisaną grupą krwi dawcy, a także nagranym filmikiem obrazującym, co się dzieje z pozyskaną krwią. Niewątpliwie jest to jakiś sposób na promocję.\nPamiętaj jednak, że oddawanie krwi powinno być bezinteresowna chęcią pomocy, a nie uzyskiwaniem zysku w postaci czekolady czy innego gadżetu.\nNie bójmy się oddawać krwi, bo zaledwie godzina naszego czasu, a może uratować komuś życie.


Mam pewien problem (RedHanded) - Pomoc techniczna - Polski Cmentarz Firefall\nMam pewien problem (RedHanded)\nBy trigger123, November 8, 2015 in Pomoc techniczna\nWitam ogólnie jestem nowy w tej grze ale mam problem z odpaleniem jej.\nMianowicie mam Windows 10,\nprocesor Athlon II x4 640 3,00 GHz\na system 64 bitowy.\noraz kartę graficzną msi radeon 7770\nProblem mam mianowicie taki ze po włączeniu klienta i wciśnięcia Play Now moja myszka wyświetla pracę a kilka sekund później nic, pusto, nawet w czarny ekran mi nie wchodzi.\nSterowniki mam aktualne wszystko jest ok (przynajmniej tak wynika z innych gier) ale nie chce mi się załączyć ta gra. Co mam robić.\nEdited November 8, 2015 by trigger123\nW celu szybszego rozwiązania problemu, podaj lub uzupełnij następujące dane:\nsystem operacyjny (32/64 bit), model procesora, model karty graficznej, ilość pamięci RAM\nAby wygenerować plik DxDiag: 1. Otwórz polecenie Uruchom poprzez jednoczesne przytrzymanie klawisza "Windows" i "R". 2. Wpisz w polu tekstowym "dxdiag" i naciśnij "OK". 3. Po zakończeniu procesu diagnostycznego DirectX, kliknij na "Zapisz wszystkie informacje" 4. Upewnij się, że plik ma nazwę DxDiag i zapisz go na pulpicie jako plik .txt, następnie załącz go do postu\nlogi z gry\nWciśnij klawisze "Windows" i "R", następnie wpisz %localappdata% Poszukaj tam folderu Red 5 Studios, nastepnie przejdź do folderu Firefall. Zlokalizuj pliki: _last_run.log - którego data modyfikacji jest jak najnowsza, dodatkowo console.log oraz last_crash.log. Możesz dołączyć je jako załączniki do postu\nlogi z gry [info][/info]Wciśnij klawisze "Windows" i "R", następnie wpisz %localappdata% Poszukaj tam folderu Red 5 Studios, nastepnie przejdź do folderu Firefall. Zlokalizuj pliki: _last_run.log - którego data modyfikacji jest jak najnowsza, dodatkowo console.log oraz last_crash.log. Możesz dołączyć je jako załączniki do postu\nJuż uprzedzam prócz okna klienta nie mam nic.\nJakieś logi z gry musisz mieć, DxDiag tez możesz wygenerować.\nI powiem to tak nie ma logów gry bo się ona w ogóle nie włącza prócz menagera klienta nie ma nic.\nEdited November 9, 2015 by trigger123\nWejdź do folderu gry (standardowo jest to C:\_Program Files (x86)\_Steam\_SteamApps\_common\_Firefall\_system\_bin), uruchom FirefallClient.exe i daj znać czy coś ruszyło\nFolder z logami jest pusty?\nCzy korzystasz z jakiegoś antywirusa/zapory? Jeśli tak, to spróbuj wyłączyć te programy.\nNic się nie ruszyło, najwyraźniej studio nie zrobiło odpowiedniej łatki na dychę.\nTo raczej nie to. Według listy pod adresem https://answers.microsoft.com/en-us/insider/forum/insider_wintp-insider_install/windows-10-games-compatibility-list/a31335a8-730f-4ac9-8c19-7c8c3a664ced?auth=1 gra powinna działać. Może masz po prostu uszkodzoną instalacje. W launcherze w prawym górnym rogu kliknij koło zębate i opcję "Check/Repair Installation".\nSpróbuj też skopiować grę na inny komputer i ją uruchomić, jeśli masz taką możliwość\nEdit: http://forums.firefall.com/community/threads/crashing-after-upgrading-to-windows-10.6761221/ tutaj jest opisany problem Firefalla na Windows 10, ale dotyczy on wyłączania gry po kilkunastu minutach. Może jednak znajdziesz tam coś ciekawego\nEdited November 9, 2015 by poziomek90\nWg dxdiag, występuje problem z programem antycheat - RedHanded. Dlatego pytałem o antywirusa i/lub zaporę sieciową.\nA jak ten antycheat naprawić?\nSpróbuj wyłączyć program antywirusowy i/lub zaporę sieciową.\nDobra zrobione, musiałem się zabawić w kilka skanowań, wywalenie parę programów i AdwCleaner do usuwania pewnych pierdół. Zebrało się tego trochę i zapora dostała świra.\nCzyli działa czy nie?\nDziała, przed chwilą zrobiłem sobie krótką sesyjkę. Dzięki za pomoc.\nMam podobny problem. Zrobiłem jak kolega pisał i nic.