Jak szkodzi pornografia - Opiekun - Dwutygodnik Diecezji Kaliskiej\nMagdalena Turowska-Wright 30.09.21 Społeczeństwo\nObsceniczne treści i rysunki towarzyszą ludzkości od tysiącleci i pojawiają się w większości cywilizacji, jakie istniały przed nami. Czy to oznacza, że pornografia winna być częścią naszego życia? Czy jest to istotnie taka niewinna zabawa? Jakie z niej mogą wynikać skutki i zagrożenia dla nas i dla naszych bliskich, dla naszych rodzin? Wiele razy słyszę twierdzenia, że to przecież tylko oglądanie, że to taki film, że „nikogo tym nie krzywdzę”. Na pewno? Czy kiedykolwiek zastanowiłeś się nad tym, drogi czytelniku lub czytelniczko?\nPo pierwsze przyjrzyjmy się twierdzeniu, że oglądając pornograficzne produkcje nikomu nie szkodzimy. I od razu muszę was, drodzy państwo, rozczarować. Owszem, krzywdzimy, i to cały szereg osób, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Po pierwsze oglądając np. film pornograficzny, krzywdzimy aktorów w nim występujących. Tak, nie żartuję. Korzystamy z ich upodlenia, być może ciężkiej sytuacji życiowej, z ich zagubienia. Aktorzy porno są to częstokroć osoby wykorzystywane przez bezwzględny, podziemny świat przemysłu porno. Niejednokrotnie zdarza się, że są to osoby uzależnione od narkotyków, alkoholu, często są to osoby nieletnie. Oglądając filmy z ich udziałem nie tylko korzystamy z ich cudzołóstwa, ale i sami dopuszczamy się tego grzechu i zdrady swych małżonków. Pornografia to grzech przeciw szóstemu przykazaniu. Innym argumentem zwolenników pornografii, że można się z niej nauczyć technik współżycia seksualnego lub je ubogacić o nowe pomysły i wykorzystać je w swoim życiu małżeńskim. Faktycznie, pomysłów to tam nie brakuje. Ale czy na pewno zawsze są one dobre? W produkcjach pornograficznych częstokroć możemy natrafić na techniki i działania bardzo brutalne, a nawet niebezpieczne dla zdrowia i życia. Są to najrozmaitsze techniki BDSM, wyrafinowane sposoby penetracji ciała partnera lub wręcz obrazy seksu grupowego. Przez obyczajność nie będę zajmowała się ich opisami, ale stosowanie wielu z nich może skończyć się ciężkimi urazami, w skrajnych wypadkach – śmiercią. Czy na pewno tego chcemy dla naszych małżonków? Czy takie „ubogacenie” na pewno zbliża do siebie małżeństwa i poprawia ich życie miłosne? Śmiem wątpić. Jest, niestety, wiele przypadków wręcz przeciwnych – pornografia oddala od siebie mężczyznę i kobietę.\nSeks między małżonkami\nJak się to dzieje? W małżeństwie seks jest narzędziem przekazywania życia, ale także zacieśniania więzi między małżonkami, zbliżania ich do siebie. Wszak powtarzając za Świętym Piotrem „stają się oni wtedy jednym ciałem”. W małżeństwie seks jest sytuacją wielką, specjalną i wyjątkową więzią pomiędzy małżonkami i dla nich zarezerwowaną. Jest wyrazem wzajemnego zaufania, miłości i oddania, ale także i szacunku, jest czymś więcej, niż tylko doznaniem fizycznej przyjemności – jest przeżyciem głęboko emocjonalnym, wręcz duchowym. I takim powinien pozostać.\nOglądanie pornografii jest skupieniem się tylko na aspekcie fizycznej przyjemności w dodatku przeżywanej raczej indywidualnie. Nie ma tu miejsca na relacje z drugą osobą, na kontakt międzyludzki. W ten sposób pornografia uczy egoizmu, skupienia się na sobie samym, bez uwrażliwienia na potrzeby partnera. Innym zagrożeniem jest też fałszywy obraz seksu i ludzkiego ciała. W filmach pornograficznych w większości przypadków kobiety są piękne, ciała mają (niezależnie od wieku) idealne lub wręcz przestylizowane. Mężczyźni zaś dysponują imponującymi mięśniami i są dodatkowo bujnie obdarzeni co do narządów, nazwijmy to, strategicznych. Wszyscy dodatkowo mają niespożyte siły witalne, chęć na seks zawsze i wszędzie. Mężczyźni są gotowi zaspokoić swe wybranki za każdym razem, wywołując u nich każdorazowo ogromną rozkosz, kłopotów z potencją nie odnotowują. Człowiek, oglądający takie dzieła, oczekuje, że tak samo będzie to wyglądało w świecie realnym. I tutaj następuje często zderzenie z rzeczywistością – prowadzące do wielu frustracji i rozczarowań. Ona nie ma idealnego ciała i tak naprawdę wcale jej się nie chce tego robić, a szczytowanie jest dla niej wydarzeniem zgoła mitycznym. I tak naprawdę, to wolałaby się po prostu przytulić. On z kolei stresuje się, bo jego ciało wcale nie wygląda tak świetnie, a i możliwości sprzętowe są dużo mniejsze. I w dodatku kondycja też nie taka, jak u panów na filmie. Rozczarowania oddalają małżonków od siebie.\nRzetelna wiedza o seksie\nKolejnym problemem jest to, że pornografia uzależnia. Boryka się z tym wiele osób, które początkowo oglądały pornografię dla rozrywki, ale potem – życie seksualne przenosi się przed monitor lub ekran telewizora. Zwykle zaczyna się to od oglądania filmów typu erotycznego, później tzw. soft porno – ale potem ta stymulacja przestaje wystarczać, osoba uzależniona szuka coraz silniejszych wrażeń i stymulacji – oglądając coraz agresywniejsze i brutalniejsze produkcje. A jednocześnie narastają problemy z nawiązywaniem znajomości w życiu realnym lub w pożyciu małżeńskim. Partnerem staje się osoba z ekranu, a de facto – człowiek sam. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że pornografia jest narzędziem samogwałtu za pomocą filmu, narzędziem egoistycznego spełnienia zachcianek. Jest więc wypaczeniem, karykaturą seksu i miłości – sprzeciwia się więc celowi związków międzyludzkich, stępia wrażliwość i zdolność do obdarzenia miłością drugiej osoby. Cóż więc z nią zrobić – rada jest prosta – nie oglądać.\nSkąd zatem młodzi ludzie, a i starsi stażem małżeńskim mają czerpać wiedzę o seksie? Na pewno nie z fantazji pornograficznych. Istnieje obecnie cała pula poradników, także obejmujących kwestie techniczne, pisanych przez seksuologów, psychologów z nastawieniem na dostarczenie rzetelnej wiedzy. A przede wszystkim – musimy się nauczyć rozmawiać o seksie. Małżonkowie między sobą, rodzice z dziećmi. Jest to bardzo ważne. Obecnie młodzież jest zalewana treściami szkodliwymi i wręcz groźnymi. Po filmy pornograficzne zaczynają sięgać coraz młodsze dzieci. Pierwszą naszą linią obrony zawsze powinien być dom rodzinny. Naprostowujmy widzenie świata, rozumienie dobra i zła, rozumienie odpowiedzialności. Tę walkę musimy prowadzić z wyprzedzeniem, dla dobra nas i przyszłych pokoleń. Pornografii ze świata wyeliminować nie damy rady – ale warto starać się wyrzucić ją z naszego życia.


Hosting - miejsce dla strony internetowej\nFirmy planujące wykorzystać stronę jako część usługi np. rezerwacja miejsc noclegowych, umawianie wizyt przez stronę czy zbieranie zamówień przez formularz powinny zainwestować w średni pakiet hostingowy. Ten sam pakiet wystarczy do prowadzenia firmowego bloga i małego sklepu internetowego.\nWyższe pakiety hostingowe wybierają firmy w których spora część zadań realizowana jest przez internet lub celem jest stworzenie popularnego serwisu internetowego. Wyższy pakiet to możliwość założenia wielu kont mailowych, założenia kilku stron na jednym koncie oraz przetwarzanie i przechowywanie sporych ilości danych.\n(122 zł brutto) na rok


Shirley - wizje rzeczywistości | Nowe Horyzonty\nShirley - wizje rzeczywistości reż. Gustav Deutsch\nEdward Hopper fascynował pisarzy, reżyserów i muzyków, ćmy barowe i bardów nocnego życia. Był malarzem nowoczesności - portretował życie w wielkim mieście. Obrazy Hoppera intrygują, bo są psychologicznymi zagadkami, zatrzymanymi kadrami z sytuacji, które za chwilę mają się rozegrać, albo właśnie się wydarzyły. Napięcie je rozsadza, ale nigdy nie widzimy momentu kulminacyjnego. Gustav Deutsch zaczyna swoje „wizje rzeczywistości” tam, gdzie kończy się narracja malarza. Wychodzi od kilkunastu najbardziej znanych prac artysty, które „ożywają”. Deutsch umieszcza w nich bohaterkę zbiorową, amerykańską everygirl o zwykłym imieniu Shirley, aktorkę offowego teatru, która przeprowadza widzów przez doświadczenie amerykańskiej rzeczywistości w pierwszej połowie XX wieku.\nRoman Gutek: „Tytułowa Shirley to atrakcyjna, charyzmatyczna i wyemancypowana aktorka, która jest wierna swoim zasadom. Chce wpływać na bieg historii. Nie akceptuje rzeczywistości Wielkiego Kryzysu, nienawiści na tle rasowym i ery McCarthy'ego. Gustav Deutsch jak zwykle zachwyca wizualną stroną filmu, dzięki której publiczność podczas projekcji ma wrażenie obcowania z obrazem w galerii.” („Gazeta Wyborcza Wrocław”)\nDeutsch wybrał Hoppera, bo to jeden z najczęściej cytowanych w filmach malarzy. Inspirował Alfreda Hitchcocka, Jima Jarmuscha, Martina Scorsese, Wima Wendersa, Terrence'a Malicka, Sama Mendesa, czy Andrzeja Wajdę. Sam artysta znajdował się pod wpływem kina noir – w wyborze tematu, kompozycji kadru i oświetlenia, o czym świadczą jego obrazy, m.in.: Night Windows (1938), Office at Night (1940), Room in New York (1932), New York Movie (1939), Intermission (1963). Deutsch pragnie zwrócić uwagę na narracyjny potencjał jego malarstwa.\nAutorem zdjęć do filmu jest pochodzący z Polski operator, Jerzy Palacz, współpracownik Ulricha Seidla i Gorana Rebica. Pieczę nad koncepcją koloru trzymała stała współpracowniczka Deutscha, malarka Hanna Schimek, która jest też autorką wykorzystanych w filmie iluzjonistycznych obrazów. W głównej roli wystąpiła Stephanie Cumming, kanadyjska tancerka i choreografka, związana z austriacką grupą tańca współczesnego Liquid Loft.\nGustav Deutsch: „Pięć lat temu odebrałem telefon od Jerzego Palacza. Jerzy Palacz jest fotografem i operatorem urodzonym w Polsce. Trzy lata mieszkał we Wrocławiu, potem przeprowadził się do Wiednia. Powiedział, że przeczytał na mojej stronie internetowej, że planuję projekt dotyczący malarstwa Edwarda Hoppera. Powiedział: „Jak tylko będzie możliwość nakręcenia tego filmu, jak tylko będą na niego środki, to bardzo chciałbym w tym przedsięwzięciu uczestniczyć. Trudnością dla operatora podczas pracy z obrazem jest to, że musi filmować z jednej, konkretnie ustalonej pozycji. Jeśli kamera przesunęłaby się nawet o dziesięć centymetrów, perspektywa zmieniłaby się. Ujęcie by nie wyszło. Trzeba być bardzo precyzyjnym. Nie tylko ze względu na samo ustawienie kamery, ale na przykład jeśli chodzi o światło, które było najważniejsze w filmie. Należy pracować z ogromną precyzją.”\nFilmowi towarzyszy interaktywna wystawa Gustava Deutscha i Hanny Schimek – „Visions of Reality”, pokazywana w wiedeńskim Künstlerhaus, poświęcona obecnej w rzeczywistości inscenizacji i strategiom jej replikacji i rekonstrukcji w sztuce na przykładzie malarstwa Edwarda Hoppera.\nzaangażowany w interdyscyplinarne projekty, ceniony reżyser, artysta, architekt, muzyk i fotograf. Urodził się w 1952 roku w Austrii. Studiował architekturę na uniwersytecie w Wiedniu. W latach 80. zaczął kręcić filmy found footage, od początku zajmując się zagadnieniem fenomenologii tego medium. Deutsch podejmuje tematykę istoty kina i podstawowych narracji, określających ludzką tożsamość. Od 1996 roku tworzy serię Film ist, będącą hołdem, a zarazem krytyczną analizą sztuki kinematograficznej, archetypów i mechanizmów nią rządzących.\nOstatnia odsłona projektu - FILM TO. dziewczyna i pistolet znana jest widzom 9. edycji Nowych Horyzontów.„Tytuł nawiązuje do powiedzenia Jean-Luc Godarda, że wszystko, czego potrzeba do zbudowania filmu, to dziewczyna i pistolet. Reżyser połączył tu w zaskakującą całość fragmenty romansów, filmów pornograficznych i propagandowych, głównie z czasów kina niemego, dowodząc, że u zarania X muzy archetypiczny mechanizm a girl and a gun konstruował sposób pojmowania nie tylko sztuki filmowej, ale i myślenia o świecie. Komentarzem do prezentowanych obrazów są fragmenty dzieł Safony, Platona i Hezjoda, co nawiązuje do mitotwórczej roli kinematografii. Tym oto sposobem namysł nad kinem zmienia się w uniwersalną refleksję ogarniającą całość ludzkiego istnienia i poznania. Powstaje urzekająca poezja filozoficzno-filmowa podejmująca tematykę roli kobiet i mężczyzn w świecie oraz ich wzajemnych relacji. To jest kino!” (Paulina Sieniuć, katalog 9. NH). Gustav Deutsch dwukrotnie był gościem festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty.\n1996 Film ist mehr als Film / Film Is More Than a Film (kr.m.)\n1998 Film ist. 1-6 (współreż.)\n1999 Film ist. 7-12 (współreż.)\n2005 Welt Spiegel Kino / Word Mirror Cinema\n2009 FILM TO. dziewczyna i pistolet / FILM IST. A girl & a gun / FILM IS. a girl & a gun\n2013 Shirley – wizje rzeczywistości / Shirley – Visions of Reality\nprzedstawiciel realizmu w malarstwie, grafik i ilustrator, jeden z najważniejszych amerykańskich artystów żyjących w XX wieku. Uczył się w Correspondance School of Illustraiting w Nowym Jorku oraz New York School of Art (1900-1906). W 1905 roku zaczął pracować w agencji reklamowej. W tym czasie kilkakrotnie wyjeżdżał do Europy, w Paryżu zachwyciło go tamtejsze malarstwo. W 1924 roku ożenił się z malarką Josephine Nivison, w 1930 kupił działkę w South Truro na półwyspie Cape Cod, na której wybudował dom i kolejną po nowojorskiej pracownię. Swoje prace po raz pierwszy wystawił w Whitney Studio Club (1922). Pierwszą retrospektywną wystawę otworzył w 1933 roku. Jego najsłynniejsze obrazy to: Soir Bleu, Nowojorskie biuro, Nocni włóczędzy, Poranne słońce, Wczesny niedzielny poranek, Automat, Autoportret, Pokój w Nowym Jorku, Dom przy torach kolejowych, Dziewczyna przy maszynie do szycia.\n„Jego liczne miejskie i wiejskie pejzaże są tak normalne, że nie wiem, jak bardzo trzeba by rozwinąć wyobraźnię, by doszukać się w nich wyobcowania, o dramacie egzystencjalnym nie wspominając. Jeżeli więc nie zagubienie człowieka w świecie, to co? Jeżeli już musiałbym doklejać malarstwu Hoppera jakiś jeden wyrazisty znak firmowy, to byłaby to raczej metafizyczna cisza. Bliższa melancholii niż smutkowi, zadumaniu niż beznadziei. Twórca wpisuje się w szlachetną i długą tradycję sztuki kontemplacyjnej. To sztuka, która nie poprowadzi ludu na barykady i nie wyrwie nikogo z apatii, a raczej przeciwnie – ukoi skołatane nerwy, nakłoni do zadumy, może nawet kontemplacji. W dawnym malarstwie taką ciszę można znaleźć w martwych naturach Cotana, w nocnych scenkach Georges’a de La Tour, w monumentalnych kościołach Pietera Saenredama, oczywiście w obrazach Jana Vermeera. Rzecz ciekawa, iż XX w., który z jednej strony gnał do przodu i masowo produkował sztukę rozedrganą i krzykliwą, był świadkiem narodzin wielu wspaniałych malarzy ciszy: Balthusa, Giorgio Morandiego, Marka Rothko, Pieta Mondriana, Luciena Freuda.” (Piotr Sarzyński, „Polityka”)\nRozmowa z Ewą Szabłowską (kuratorką sekcji Międzynarodowy Konkurs Filmy o Sztuce):\nMagda Podsiadły: Podczas lipcowego festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty zobaczymy bardzo ciekawy nowy film Gustawa Deutscha Shirley - wizje rzeczywistości, ożywiający obrazy Edwarda Hoppera. To film zaskakujący nawet w twórczości tak awangardowego artysty.\nEwa Szabłowska: Rzeczywiście, jest to zasadnicza zmiana wobec jego dotychczasowych dzieł. Przez kilkanaście lat realizował cykl Film ist o kinie niemym, w odcinkach, z których każdy poświęcony było innemu zagadnieniu. Przyglądał się ukrytym treściom, tropił znaczenia między kadrami.\nM.P.: Ostatni, zatytułowany FILM TO. Dziewczyna i pistolet, nawiązywał do idei Jeana-Luca Godarda, który twierdził, że do powstania filmu wystarczą ładna dziewczyna i pistolet. Deutsch porównuje w nim treści erotyczne w kinie erotycznym i muzycznym, budując historię ciała u początków kina. A teraz wziął na warsztat wybitne, magiczne malarstwo Hoppera.\nE.S.: Tak, i jest to film fabularny z obsadą aktorską, co jest u niego wielką nowością. Z drugiej strony Deutsch i w tym filmie prowadzi śledztwo, sprawdza, jak dzieło zanurzone jest w historii i na ile jest dziś aktualne. Podobnie przyglądał się kinu niememu. Teraz w Shirley... bada czas od lat 30. po 60.\nM.P.: Jakby odklejał kolejne warstwy na obrazach Hoppera, odczytując znaki tamtych czasów.\nE.S.: Twórczość Hoppera staje się pretekstem do pokazania początków współczesności, która rodzi się w Ameryce, zachodzących zmian społecznych. To film o tym, jak nowoczesność się rodzi, jak zmienia i jak kształtowana jest przez kolejne wydarzenia. Wizje rzeczywistości z drugiej części tytułu zawarte są w tych 13 najsłynniejszych obrazach Hoppera. Wykorzystywane między obrazami, między rozdziałami archiwalne wiadomości radiowe pogłębiają kontekst historyczny, polityczny i społeczny. Wiemy, do czego odnosić się będzie wewnętrzny monolog Shirley. To czasy drugiej wojny światowej w Europie, Wielkiego Kryzysu w Ameryce, epoki mccarthy'owskiego polowania na czarownice, rasizmu. Shirley, postać fikcyjna, to kobieta nowoczesna, krytycznie przyglądająca się rzeczywistości.\nM.P.: Kobieta w malarstwie Hoppera zajmuje szczególne miejsce.\nE.S.: Malował wiele kobiet. Nawet gdy portretował pary, uwaga silniej koncentruje się na portrecie kobiecym, na sposobie widzenia kobiety. Miał kilka faz swojego malarstwa, ale najsłynniejszy okres to ten, gdy tworzył sceny nocne z życia dużego miasta. Malował wnętrza biur, hoteli, stacji benzynowych, mieszkań, barów, kin, gdzie pojawiały się kobiety. Pod koniec życia malował kobiety we wnętrzach z otwartym oknem.\nDeutsch intuicyjnie pozwolił się poprowadzić Hopperowi w stronę kobiecej bohaterki. Twórczość słynnego amerykańskiego realisty od lat inspiruje kino, ale i odwrotnie, Hopper inspirował się kinem, zwłaszcza kinem noir lat 40., w którym, owszem, detektyw zajmował rolę centralną, ale nie mógł się obyć bez kobiety - femme fatale. Wpływy filmowe u Hoppera to także sposób wykorzystania światła. Większość scen na jego obrazach rozgrywa się w sztucznym świetle. Jego obrazy przypominają filmowe kadry. Dodatkowo sztuczne światło jest znakiem nowoczesności.\nM.P.: Film Shirley - wizje rzeczywistości zaplanowany jest jako pokaz specjalny. W poprzednich latach kobiety także były bohaterkami tych pokazów.\nE.S.: Film Deutscha wpisuje się w temat kobiety i sztuki. Najpierw była Pina Wima Wendersa, portret Piny Bausch, jednej z największych choreografek naszych czasów. W zeszłym roku prezentowaliśmy film o słynnej performerce Marina Abramović: artystka obecna. Bohaterkami były autentyczne artystki, postać w Shirley.., aktorka, jest fikcyjna. Tamte obrazy były dokumentalne, teraz mamy film fabularny. To się układa w oryginalną kobiecą trylogię sztuki.\nM.P.: Kim tak naprawdę jest Gustav Deutsch?\nE.S.: To prawdziwy mistrz współczesnego kina, wywodzący się z tradycji awangardy. Zaczynał w latach 70. i od początku mocno eksperymentował z obrazem, uprawiał found footage. Nadal to czyni, ale jego poszukiwania są bardzo różnorodne, wciąż zaskakuje, próbuje czegoś nowego. W Shirley... w olśniewający sposób ożywia słynne obrazy, jakby przechodził na ich drugą stronę, prześwietlał je, by dotrzeć do impulsu ich powstania. Dopowiada to, czego nie widzimy, czego możemy się tylko domyślać.\nWkracza w poetykę Hoppera, o którym mówi się, że malował sceny, które poprzedzały o chwilę wydarzenie ważne w życiu postaci. Deutsch zagląda za kulisy obrazu, zaprasza widza do podglądania tego, co ukryte. I w tym właśnie austriacki artysta jest wierny sobie. Znów, jak w serii Film ist, prowadzi śledztwo, rozwiązuje zagadki, tym razem Edwarda Hoppera. Tak jak to się dzieje w obrazie Office at Night (Biuro nocą), który ukazuje scenę biurową z mężczyzną siedzącym za biurkiem i kobietą stojącą obok szafki. U Hoppera tę scenę oglądamy z perspektywy okna, przejeżdżającego metra. Deutsch rozwija tę opowieść.\n(„Gazeta Wyborcza Wrocław”, 16.05.2013)\n„(…) odkryciem jest "Shirley - wizje rzeczywistości" Gustava Deutscha, impresja o kobiecie złożona wyłącznie z ruchomych płócien Edwarda Hoppera. Austriacki twórca multimedialny nie poprzestaje jednak na mechanicznym ożywieniu obrazów (zabiegu raczej banalnym w dobie powszechnej obróbki komputerowej), ale wchodzi w ich głąb. Przywołuje nie tylko intymny nastrój hotelowych pokoi, biur, nocnych barów i sal kinowych, lecz również ducha czasu, charakterystycznego dla różnych etapów amerykańskiej historii, od Wielkiego Kryzysu, poprzez II wojnę światową, okres makkartyzmu i walki z rasizmem, aż po rok 1963.” (Anita Piotrowska, „Tygodnik Powszechny”)\n„Ekranizacje dzieł literackich nie są niczym wyjątkowym, ożywanie dzieł malarskich na taśmie filmowej w sumie też, ale film Gustava Deutscha to coś naprawdę imponującego. Reżyser z niesamowitą dokładnością odwzorował konkretne obrazy kultowego, amerykańskiego malarza – Edwarda Hoppera, wpisał w stworzone przez artystę wnętrza i postacie historię, umiejscowił całość w społeczno-kulturowym kontekście czasów, w jakich żył Hopper. Chcąc zachować wierność malarskiej inspiracji, Deutsch wykorzystał swoje architektoniczne wykształcenie. Świat z dzieł amerykańskiego malarza jest hiperrealistyczny, nie zachowano w nim zasad perspektywy, zjawiska naturalne mają wręcz surrealistyczny charakter, a jednak reżyser i jego ekipa dokonali niemożliwego – przenieśli hopperowską rzeczywistość w najdrobniejszych detalach i szczegółach. W tych kunsztownych realiach równie pieczołowicie zaaranżowana została główna bohaterka – amerykańska kobieta o imieniu Shirley, niezależna aktorka, która na przestrzeni lat styka się z ważnymi dla USA i świata wydarzeniami – wojną, komunizmem, walką o równouprawnienie czarnoskórych obywateli Stanów. Ten świat, mimo niesamowitej plastyczności i miękkości, w który wchodzi się bardzo łatwo, jest jednak trochę zimny i beznamiętny, choć i tak nie zmienia to faktu, że przez niebywałą, artystyczną inteligencję i wrażliwość Gustava Deutscha należy bić mu brawa na stojąco!” (Katarzyna Wolanin)\n„Śledzenie wymyślonych przez Deutscha historii jest fascynujące, tym bardziej, że każdą poprzedza kronika, opowiadająca w jakim momencie historycznym się znajdujemy. Chwilami napięcie zbudowane przez Hoppera i oddane kapitalnie przez Deutscha poraża. Co robi Shirley, gdy dowiaduje się o inwazji na Polskę? O czym myśli, gdy, siedząc na łóżku, pali papierosa lub gra na pianinie? Skąd wiemy, że czyta właśnie Platona? Na to ostanie pytanie łatwo odpowiedzieć: gdy Hopper namalował ten obraz, zostawił adnotację, że książką, która leży obok pogrążonej we śnie półnagiej kobiety, jest Platon. Ale dlaczego właśnie Platon? Film zachwyca stroną wizualną – barwna kompozycja obrazów Hoppera została oddana w nim perfekcyjnie. Martwe kadry, uchwycone niby w przelocie, żyją w nas i promieniują barwami.” (Jakub Kubacki, "Zwierciadło”)\n„Te martwe ściany, puste okna, spokojne horyzonty świadkują wewnętrznej szamotaninie Shirley. Szamotaninie pozbawionej histeryczności, niechętnej popadaniu w skrajności. W niezgodzie tej kobiety tkwi niemoc i stagnacja – jak gdyby Shirley już wiedziała, że mało kto wygrywa ze światem. Można się z nim boksować, ale otwarta walka to strata czasu. Lepiej odnaleźć w sobie własną indywidualność, zanurzyć się w samotności i odnaleźć spełnienie w oderwaniu od warunków zewnętrznych. Jednak nawet posiadając tę wiedzę, Shirley nie ma poczucia przewagi nad otoczeniem. Jako aktorka, kobieta kameleon poszukuje i pyta, a nie komponuje życia ze znanych już odpowiedzi. Ona wie, że każda z tych odpowiedzi jest jedynie tymczasowa.” (Urszula Lipińska, stopklatka.pl)\n„Jest taki cytat Leca: >Igła gramofonu zszywała muzykę ze wspomnieniem<. Pędzel malarza też - zszywa stan duszy z kolorem, kształtem, tym co za oknem, między ludźmi, momentem historycznym, duchem czasu. Shirley… po kolei kładzie obrazy Hoppera jak winylowe płyty na odtwarzaczu i pozwala grać, płynąć, temu co w nich zaszyte.” (biankalew)\n„Świetna okazja do zrewidowania swoich przyzwyczajeń percepcyjnych oraz zadumania się nad malarską kompozycją kadrów. Oderwanie od ujęcia narracyjnego oferuje w zamian kontemplację i zetknięcię z próbą stworzenia językiem kina, który jest połączeniem sztuki malarskiej i literatury. Mnie „Shlirley” nie przekonało pomysłem, szkatułkową konstrukcją oraz narracją z offu. Nie ukrywam jednak, że jestem pod ogromnym wrażeniem pietyzmu, z jakim ożywają tu płótna Hoppera. I uczciwie rzecz ujmując, film jest wystarczająco wartościowy, jako hołd żłożony talentowi tego artysty. Piękne ekspozycje ożywają tu, tak, jakby kino wpuszczało w płótna Hoppera oddech. Jest miarowo, jednostajnel, ale z niesłabnącym podziwem dla kompozycji i efektu pracy reżysera, który w dużej mierze wyznacza ramy stage designu. Warto było.” (uszaty fotel)\n„Film jest cudowny wizualnie, w odtworzenie obrazów twórcy na pewno włożyli ogrom sił i to widać - wszystko dopięto na ostatni guzik, takie kolory i oświetlenie wystarczą, by delektować się obrazem. Natomiast chyba nie do końca przekonała mnie narracja, ta próba połączenia wszystkich obrazów w spójną >historię<. (…) Spodziewałem się chyba trochę ciekawszej gry z widzem na tym poziomie, ale przyznaję, że jako film do oglądania Shirley… sprawdza się wybornie.” (Mrozikos667)\n„Mnie się bardzo podobało. Prawdziwe dzieło sztuki. Można oczywiście utyskiwać nieco na te historyjki, ale one z założenia miały dość pretekstowy charakter, miały odpowiadać klimatowi obrazów i oddawać czasy, w których powstały i to się w sporym stopniu udało. Natomiast warstwa wizualna jest tak cudowna, że tak naprawdę reszta nie ma dla mnie znaczenia.” (doktor pueblo)


Just my life..: STUBBORN AS A DONKEY\nJestem uparta jak osioł, tak więc nie odpuszczę moim włosom, stwierdziłam że jeśli nie zrobie tego teraz do końca życia będę mieć tą "czarną" czuprynę która juz mi sie znudziła. Postanowiłam że zrobię teraz pasemka a w przyszłym miesiącu tak pod koniec ponownie będę je dekoloryzować ale innym preparatem.\nDo moich pasemek zakupiłam rozjaśniacz z Joanny tylko nim jestem wstanie to zrobić, farbę Londa popielaty ciemny blond oraz pozostało mi jeszcze farby Palette jasny brąz.\nA przy okazji tak wyglądam dziś ubrana do pracy :)\no rozjasniaczu Joanny słyszałam wiele różnych opinie... sama go kupiłam, ale nie odważyłam się użyć.. kiedy robisz operacje? ciekawa jestem efektu :) farba Londy wygląda jak brąz ,a nie ciemny blond ;)\nja w czwartek idę do fryzjera, niech się dzieje co chce :D\nzostałas wkrecona do zabawy! zapraszam na najnowszy wpis w moim blogu :)\nMi się podoba Twoja czarna czupryna:)\nJa naturalnie jestem blondynką, pierwsza poważna zmiana koloru była na rudy :) Potem były odcienie brązu, aktualnie mam mahoń, ale chciałabym mieć właśnie jeszcze jakieś pasemka, tylko szkoda mi kasy na fryzjera :) A sama to jakoś boje się :)\n- coockie - 9/13/2010\nahhh pamietam jakies sliczne karmelowe pasemka miałam jakies 10 lat temu po tym preparacie z joanny, powodzenia!!\nej a sama to nie zniszczysz tych swoich na prawdę zdrowych włosów??? hmm wiem co mówię..\nhmmmm, też chciałam rozjaśnić, sama się bałam, poszłam do jednej fryzjerki powiedziała, że 80 zł, na jednej wizycie się nie skończy i możliwe, że zniszczy mi włosy. Poszłam do drugiej, powiedziała, że lepiej pasemka. Teraz mam coraz mniej brązu i zadowolona jestem że zdecydowałam się na pasemka:)\nMoim zdaniem szkoda włosów, masz piękny kolor, pasuje do koloru Twojej skóry, włosy wyglądają na zdrowe, błyszczą się fajnie, po co te pasemka? ;)\nna mojej głowie już wiele sie działo dlatego nie boje sie. maiłam już kiedyś rozjaśniane całe i to było chyba ze 3 lata temu. wiem co robię chodziłam przez półtora roku do szkoły fryzjerskiej... Operacja pasemka odbędzie się jutro około godz. 23.00 jak wrócę z pracy\nLove this look and your haircut!


Jesteś tutaj: Home Artykuły filtrowane wg daty: grudzień 2017\nponiedziałek, 29 styczeń 2018 17:34\nJak w grze Monopol. Możesz zostać kamienicznikiem na Sadybie\nDzielnica Mokotów kontynuuje sprzedaż wartościowych domów gminnych na starej Sadybie, wolnych od roszczeń i lokatorów. Tym razem pod młotek idzie cała kamienica z 8 mieszkaniami przy romantycznej ulicy z latarniami gazowymi.\nśroda, 24 styczeń 2018 23:53\nKupcy znów drżą o przyszłość bazarku na Sadybie\nPo dwóch latach od odzyskania działek przez spadkobierców dawnych właścicieli, bazarek na Sadybie znów znalazł się na zakręcie. Kupcy zrzeszeni w stowarzyszeniu nie mogą dogadać się z nowymi właścicielami w sprawie przedłużenia umowy. Nie chodzi już tylko o wysokość czynszu, tylko o ich być lub nie być na tym terenie.\nśroda, 24 styczeń 2018 00:50\nMniej pomysłów na starą Sadybę i jeden dotkliwy brak\nMieszkańcy starej Sadyby zgłosili o jedną trzecią mniej pomysłów do budżetu partycypacyjnego niż rok wcześniej. Po raz pierwszy od lat zabrakło wśród nich projektu Ścieżki dla Jeziorka Czerniakowskiego, który co roku zbierał największą liczbę głosów i wygrywał w cuglach.\nśroda, 10 styczeń 2018 02:37\nCoraz bliżej nowej plaży przy Jeziorku Czerniakowskim\nUrzędnicy chcą ogłosić konkurs na zagospodarowanie plaży Jeziorka Czerniakowskiego i jej najbliższej okolicy. Ale wcześniej spytają o zdanie mieszkańców Sadyby. Dzielnica Mokotów ogłosiła wstępne plany.


Marketing terytorialny. Jak zbudować i wypromować markę miejscowości? [Robert Stępowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00199 003509 21533173 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-943737-6-4 Data wydania: 2018-09-26\n'Marketing terytorialny. Jak zbudować i wypromować markę miejscowości?' to prawdopodobnie jedyna na polskim rynku pozycja łącząca akademicką teorię z samorządową praktyką. Jej autorem jest Robert Stępowski, jeden z najbardziej znanych polskich ekspertów zajmujących się tematyką marketingu miejsc, a także autor corocznego badania samorządowych budżetów promocyjnych. Drugie, poprawione i rozszerzone wydanie książki dostępne tylko jako ebook.\nWszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Autor oraz Wydawnictwo ROSTER dotożyto wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje byty kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. CHCESZ ZAPROSIĆ AUTORA NA KONFERENCJĘ, SZKOLENIE LUB KONSULTACJE? tel: 503 021 483; e-mail: rs@marketingmiejsca.com.pl Opracowanie komputerowe: AZKO Anna Kowalczyk Wydanie II ISBN:978-83-943737-6-4 Wydawca: Wydawnictwo ROSTER ul. K. Wielkiego 32/1 96-200 Rawa Mazowiecka NIP: 835-149-55-63 Tel: 503021483 www.MarketingMiejsca.com.pl http://www.facebook.com/marketingmiejsca Książka do kupienia na: www.KsiegarniaROSTER.pl Publikacja elektroniczna\nWstęp To książka inna od wszystkich poświęconych marketingowi terytorialnemu i promocji gmin, powiatów, miast oraz regionów. „Marketing terytorialny. Jak zbudować i wypromować markę miejscowości?” to pozycja powstała z miłości do tej tematyki i z miłości do miejsc, w których wszyscy żyjemy, a także do marek, którymi na co dzień się otaczamy. W książce tej Czytelnik znajdzie odwołania do teorii marketingu terytorialnego, której propagatorami w Polsce, w przekonaniu autora, są: prof. Andrzej Szromnik, dr hab. Małgorzata Duczkowska-Piasecka i dr hab. Magdalena Florek. Jednak znaczna większość tej pozycji to opowieść o marce miejsca. O tym, jak odnaleźć prawdziwą tożsamość marki miejsca, przekuć ją w ideę, którą będzie można zarazić mieszkańców, turystów, inwestorów, studentów. Autor jest głęboko przekonany, że nie da się zbudować autentycznych marek miejsc, bez ludzi — bez współpracy z nimi i ich szczerej miłości do miejsca. Najlepsza strategia i kampania nie przyniosą żadnych efektów, jeśli mieszkańcy danej miejscowości nie będą przekonani, że ich marka jest prawdziwa i nie będą gotowi z otwartą przyłbicą manifestować swojej miłości do niej. Dzisiejszy świat i marki budowane są na emocjach. Czasami by je wydobyć, potrzebny jest skandal lub szok. Miasta nie są samotnymi wyspami. Zarządzający nimi muszą odnaleźć się w obecnych realiach, rywalizować między sobą o zewnętrzne pieniądze, mieszkańców, turystów i inwestorów, ale również muszą potrafić zarządzać, a nie administrować, właśnie emocjami, które niejako są wbudowane w markę miejscowości, a najczęściej wręcz stanowią jej fundamenty. Z założenia książka ta miała być połączeniem akademickiej teorii i praktycznych działań, które od kilku lat opisuje autor. Niestety zadanie to jest niezwykle trudne, jeśli w ogóle w praktyce wykonalne. W teoretycznym ujęciu marketing terytorialny ma służyć rozwojowi danego obszaru i bogaceniu się jego mieszkańców (bardzo uproszczona definicja). Zaś w większości polskich samorządów mówimy jedynie o promocji, za którą odpowiedzialne są odpowiednie wydziały lub referaty. Z ubolewaniem należy stwierdzić, że wydziały promocji mają zbyt ograniczone możliwości działania i ich wpływ na kształtowanie marki miejscowości jest znikomy, a samorządowi liderzy: prezydenci, burmistrzowie, starostowie i wójtowie, którzy powinni być swoistego rodzaju product managerami swoich marek, mają „ważniejsze” sprawy na głowie niż marketing, markę i promocję.\nOd autora Jestem przerażony! Obiecywałem, że książka „Wszystko co chciałbyś wiedzieć o marketingu terytorialnym. Z praktyki polskich samorządów”, będzie ostatnią pozycją książkową mojego autorstwa na temat marketingu miast i regionów. Minął niespełna rok od tamtych obietnic i światło dzienne ujrzała książka, którą właśnie trzymasz w ręku. Wiem, jestem niesłowny, ale zaraz postaram się w jakiś sposób tę swoją niesłowność wytłumaczyć. Książka ta powstała z przynajmniej kilku powodów i pośród nich w zupełności pomijam fakt mojego bezgranicznego umiłowania tej dyscypliny. Po pierwsze, właśnie mija dokładnie siedem lat od dnia utworzenia pierwszej wersji serwisu internetowego www.MarketingMiejsca.com.pl i w ten sposób chciałem uczcić tę rocznicę, być może nie okrągłą, ale dla mnie, jako jej twórcy, każda kolejna rocznica jest niezwykle ważna. Po drugie, kiedy ukazała się książka „Wszystko co chciałbyś wiedzieć o marketingu terytorialnym... ” zadzwoniła do mnie pani doktor jednej z uczelni z sugestią, że brakuje na rynku książki, która łączyłaby teorię z praktykę. W moich książkach zawsze opisywałem praktyczne aspekty marketingu i promocji, zatem teraz przynajmniej starałem się dołożyć choć odrobinę teorii. Trzeci powód jest czysto ekonomiczny. Zazwyczaj książki poświęcone tej tematyce są dość drogie. Najtańsze było chyba „Marketingowe Vademecum Wiedzy Lidera Samorządowego”, wydane przez moje Wydawnictwo ROSTER w 2011 i 2012 roku. Chciałem, aby tę książkę mógł kupić każdy, kto faktycznie będzie chciał zmierzyć się z tematyką marketingu miejsc, bez względu na to czy jest studentem, wykładowcą, pracownikiem samorządowym, nauczycielem, czy zwykłym hobbystą. Chciałem też sprawdzić, czy tego typu książka w szerokiej dystrybucji ma szansę znaleźć swojego odbiorcę. Wróćmy jednak do mojego przerażenia. Od kilku lat, bardziej lub mniej stanowczo oraz dociekliwie, staram się pytać samorządowych urzędników, odpowiedzialnych za promocję, o efektywność podejmowanych działań. Wszak przynajmniej od dekady już w sposób świadomy i metodologiczny zajmujemy się w Polsce profesjonalnym marketingiem terytorialnym oraz promocją. Kiedy na początku 2015 roku, zbierając materiały do tej książki, oficjalnie i z pełną stanowczością zapytałem największe polskie samorządy miejskie, jak badają efektywność swoich działań marketingowych i jakimi efektami mogą się pochwalić, ku mojemu zaskoczeniu, niestety większość odpowiedziała, że żadnych szczegółowych badań nie przeprowadza, ani nie analizuje, czy zapisane w dokumentach strategicznych cele zostały osiągnięte. Wielokrotnie powtarzałem i powtarzał będę wręcz do znudzenia odpowiedź jednego z urzędów, którą otrzymałem w 2014 roku. Na moje pytanie o efekt kampanii reklamowej otrzymałem szczerą do bólu odpowiedź „Efektem kampanii była XYZ liczba wyemitowanych spotów”. Pamiętajmy, że samorządy w ostatnich latach na działania promocyjne wydały KILKA MILIARDÓW ZŁOTYCH naszych, publicznych pieniędzy. I jaki z tego efekt? Nie wiemy. Ponieważ nikt tego efektu nie zbadał. Nie chcę być posądzony o czarnowidztwo, sarkazm, zgorzkniałość, ale zaczynam podejrzewać (taka moja spiskowa teoria dziejów), że urzędnicy, ale i samorządowi liderzy, z pełną premedytacją fachowych badań nie przeprowadzają, aby nie okazało się, że efekty w stosunku do wydatków są minimalne i zupełnie nieadekwatne. W tej sytuacji, nie ma sensu pisać kolejnych książek na temat marketingu terytorialnego, gdyż cała branża, a głównie samorządy, zarządzający jednostkami terytorialnymi i dysponenci środków na działania marketingowe, od co najmniej kilku lat nie są w stanie przeskoczyć na kolejny poziom marketingowego rozwoju i zbliżyć się do rozwiązań znanych z komercji. Nie da się prowadzić biznesu bez efektywnych działań, ponieważ on upadnie. Samorząd nie zbankrutuje, gdyż co roku otrzymuje zastrzyk pieniędzy pochodzący z podatków. Choć te przychody mogą z roku na rok być nieznacznie mniejsze, to nigdy nie nastąpi ich katastrofalny ubytek (wszyscy mieszkańcy nagle się nie wyprowadzą). Jednak, aby faktycznie przychody nie spadały, a mieszkańców nie ubywało, trzeba zastosować strategię i narzędzia marketingowe. Tylko czy wójta, burmistrza, prezydenta, starostę interesuje co będzie się działo za 20 lat? On przecież zazwyczaj myśli w perspektywie aktualnej i ewentualnie następnej kadencji. Nie wyobrażam sobie, aby jakakolwiek komercyjna firma, która chce się rozwijać, z rocznym budżetem w wysokości miliarda złotych, pozwoliła sobie na wydawanie rok w rok kilku milionów złotych w próżnię. Zasady biznesu są proste. Każda wydana złotówka musi się zwrócić i przynieść chociaż minimalny zysk. Samorząd nie jest przecież fundacją, która ma rozdawać pieniądze. Nie musi zarabiać wprost, ale promocja i marketing to nie są pojęcia totalnie abstrakcyjne, zwłaszcza że mówimy o wcale nie abstrakcyjnych, a realnych, naszych pieniądzach. Skoro potrafimy zliczyć wydane na ten cel pieniądze, to jesteśmy też w stanie zbadać, jaki zysk z tego tytułu osiągnęliśmy. Życzę więc miastom i regionom, a także niewielkim gminom wiejskim i miejsko-wiejskim, szybkiego przeskoczenia na kolejny poziom marketingowo-promocyjnego rozwoju. Mam nadzieję, że do tego czasu będę potrafił się powstrzymać i nie napiszę żadnej książki na temat marketingu oraz promocji miast i regionów. Zachęcam jednak do przeczytania tej książki, a także do kontaktu ze mną. Czekam na mail od Ciebie, po przeczytaniu książki „Marketing terytorialny. Jak zbudować i wypromować markę miejscowości ”: rs@marketingmiejsca.com.pl Zapraszam również na www.MarketingMiejsca.com.pl, gdzie znajdziesz opis przynajmniej kilkuset różnego rodzaju kampanii promocyjnych i działań marketingowych, realizowanych od 2008 roku przez polskie samorządy. ROBERT STĘPOWSKI\n


• posrebrzana bransoletka ze słodkowodną perłą ღ art-Madam.pl\n♡biżuteriabransoletkiposrebrzana bransoletka ze słodkowodną perłą\nMadamlili - berlin bransoletki\nPosrebrzana bransoletka ze słodkowodną perłą\nhand-made posrebrzana bransoletka ze słodkowodną perłą\nperła srebro posrebrzana lekka kobieca berlin białe bransoletki srebrne bransoletki\nPosrebrzana bransoletka ze słodkowodną perłą. Naturalność w połączeniu z klasyczną elegancją - bardzo kobiecy... średnica 6,4 cm\nmadamlili - %u2665 skrzydła anioła %u2665 posrebrzana\n100% satysfakcji. Bez żadnych przeszkód. Jak na zdjęciu.\n• hand-made bransoletki • biżuteria - bransoletki • hand-made madamlili •\nElegancka bransoletka z kamieni labradoryty i srebro. Bransoletki handmade Kamień - labradoryt szlifowany, pięknie błyszczący, średnica około 4 mm165,00 zł Bransoletka z rzemienia z grafiką folk love. Ręcznie robiona bransoletka wykonana z naturalnego rzemienia w kolorze zielonym, 17 mm, 12 mm, 5 mm69,00 zł\n♥ dmuchawiec ♥ posrebrzana bransoletka. Szykowne i kobiece77,00 zł Posrebrzana bransoletka z prawdziwym zielonym mchem. Naturalność w połączeniu z klasyczną elegancją - niesamowicie kobiecy70,00 zł


Prawo łowieckie - mysliwski.net\nbuy levitra cheap online stores\nPrawo łowieckie to normy i rozporządzenia, jakie zostały ustalone w celu uporządkowania zasad łowiectwa pod przepisy prawne (tak jak i podporządkowuje się każdą inną dziedzinę życia społecznego). Prawo to systematyzuje i porządkuje zachowania, pomaga ustalać zasady łowiectwa. Wszystkie dalsze rozporządzenia, statut Polskiego Związku Łowieckiego i poszczególnych kół łowieckich ma swoje źródło w ustawach i rozporządzeniach Ministra właściwego do spraw środowiska. Głównym źródłem jest prawo łowieckie z dnia 13.10.1995 roku, kiedy to zostały unormowane najważniejsze kwestie dotyczące zachowań i zgodnego z normami postępowania myśliwych. Podstawową zasadą jednak, w myśl której zostało ustalone to prawo, jest ochrona środowiska naturalnego. Trudno byłoby nie wspomnieć o etyce łowieckiej, której silne przejawy można dostrzec w prawie łowieckim. Biorą się one z mocno zakorzenionych tradycji myśliwskich oraz szlachetnej postawy, jaka od zawsze cechowała prawdziwego myśliwego. W elementach takich jak regulaminy polowań i tym podobne można znaleźć nawiązania do etyki i zgodnego z tradycją zachowania.\nNajważniejsze akty prawne z zakresu łowiectwa:\n1. Prawo łowieckie ustawa z dnia z dnia 13 października 1995 r. (DzU z 2002 nr 42, poz 372 i nr 113, poz 984 oraz z 2004 r. nr 92, poz 880, nr 172, poz 1801, nr 173, poz 1808).\n2. Ustawa o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 roku (DzU z 2004 r. nr 52, poz. 525).\n3. Ustawa o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 roku (DzU z 2002 r. nr 135, poz. 1141).\n4. Ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o inspekcji weterynaryjnej z dnia 24 kwietnia 1997 roku (DzU z 1997 r. nr 60, poz. 369).\n5. Ustawa o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 roku (DzU z 2004 r. nr 92, poz. 880 oraz z 2005 r. nr 130, poz. 1087).\n6. Ustawa o lasach z dnia 28 września 1991 roku (DzU z 2003 r. nr 80, poz. 721).\n7. Ustawa o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 roku (DzU z 1985 r. nr 21, poz 91).\n8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 listopada 2007 roku w sprawie rocznych planów łowieckich i wieloletnich planów hodowlanych (DzU z 2007 r. nr 221, poz. 1646).\n9. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2005 roku w sprawie egzaminu ze znajomości wykonywania polowania oraz zasad ochrony przyrody (DzU z 2005 r. nr 27, poz. 230).\n10. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 lutego 2005 roku w sprawie ewidencji skupu zwierzyny, tusz zwierzyny i ich części (DzU z 2005 r. nr 27, poz. 231).\n11. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 marca 2005 roku w sprawie ustalenia listy gatunków zwierząt łownych (DzU z 2005 r. nr 45, poz. 433). 12. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (DzU z 2005 r. nr 61, poz. 584).\n13. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 kwietnia 2005 roku w sprawie warunków i trybu wydawania zezwoleń na łowienie zwierzyny przy użyciu ptaków łowczych (DzU z 2005 r, nr 96, poz. 621).\n14. Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie uprawnień do wykonywania polowań z dnia 27 grudnia 2005 roku (DzU z 2005 r. nr 264, poz. 2209).\n15. Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie określenia okresów polowań na zwierzęta łowne z dnia 16 marca 2005 roku (DzU z 2005 r. nr 48, poz. 459).\n16. Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie wyceny oraz ewidencji trofeów łowieckich z dnia 19 maja 2005 roku (DzU z 2005 r. nr 96, poz. 820).\n17. Rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie zwierzyny bezprawnie pozyskanej z dnia 21 czerwca 2005 roku (DzU z 2005 r. nr 116, poz. 981).\n18. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 marca 2006 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie kategoryzacji obwodów łowieckich, szczegółowych zasad ustalania czynności dzierżawnego oraz udziału dzierżawców obwodów łowieckich w kosztach ochrony lasu przed zwierzyną (DzU z 2006 r. nr 59, poz. 420).\n19. Zasady selekcji osobniczej i populacyjnej zwierząt łownych w Polsce oraz zasady postępowania przy ocenie prawidłowości odstrzału. Załącznik do uchwały Naczelnej Rady Łowieckiej nr 57/2005. Tekst jednolity z dnia 5 września 2006 roku.\nTekst opracowany na podstawie Vademecum Myśliwskie M. Czerwiński, J. Szczepocki, wyd. Bellona Warszawa 2009


Harmonogram koncertów w french lick casino zsnzi\nKoncerty - w internetowym sklepie Empik.com. Przeglądaj tysiące produktów, zamów i skorzystaj z darmowej dostawy do salonów Empik w całej Polsce!\nNajwiększe święto muzyki etnicznej w Europie . Festiwal EtnoKraków, który odbędzie się w dniach 5-11 lipca w historycznej stolicy Polski, to bezprecedensowe połączenie dwóch międzynarodowych imprez poświęconych muzyce etnicznej: przeglądu Euroradio Folk Festival organizowanego przez Polskie Radio wraz z Europejską Unią Nadawców oraz festiwalu … Terminy koncertów - forum Rock - dyskusja The Datsun, jutro w The Tink Tank, Dublin, bilety 15euro - strona 8 - GoldenLine.pl koncert [łac.], concerto, utwór muz. na instrument solo (koncert skrzypcowy, fortepianowy itp.) lub 2–4 instrumenty solowe (koncert podwójny, potrójny itd.) i orkiestrę; najczęściej w formie cyklu sonatowego 3-częściowego, z wirtuozowską partią solisty, zwłaszcza w popisowej kadencji, wykształcony w XVIII w.; w XX w. także na orkiestrę (w której współzawodniczą Manu Delago wystąpi jako support polskich koncertów The Cinematic Orchestra w kwietniu. Muzyk znany ze współpracy z Björk, a także z Anoushką Shankar czy London Symphony Orchestra wraz z brytyjską formacją w Polsce zagra 23 kwietnia w Warszawie (klub Palladium), a następnie kolejno w Gdańsku (24.04, klub B90), Krakowie (25.04, Studio), Wrocławiu (26.04, Eter) i na finał …\nterminy koncertów galeria zdjęć relacje z koncertów. Różności. forum dyskusyjne garstka linków rekomenduj muzyk\nWest Baden Springs Hotel The Eighth Wonder of the World. After a 1901 fire destroyed the original West Baden Springs Hotel, located a mile north of Taggart’s French Lick hotel, owner Lee Sinclair built the hotel of his dreams on the same site—a circular building, topped by an immense dome and decorated like the grandest spas of Europe. The Comfort Suites hotel is less than two miles from French Lick Casino. This hotel is also near a number of local points of interest like Big Splash Adventure water park and Indiana Railway Museum. Breakfast, excellent many choices.\nw internetowym sklepie Empik.com. Przeglądaj tysiące produktów, zamów i skorzystaj z darmowej dostawy do salonów Empik w całej Polsce! Jeśli któryś z linków zawartych w artykułach na EXSite24 łamie Państwa prawa autorskie, prosimy o zgłoszenie tego faktu TUTAJ w poddziale "Naruszenie praw autorskich". Artykuł zostanie bezzwłocznie usunięty. Dokumentujemy fakty za pomocą okładek: płyt, taśm, książek, zinów oraz plakatów koncertowych z lat 1979-2019. Materiały zebrano dzięki przychylności wielu osób. W projekcie przyjęto porządek: a) roczny b) miesięczny (koncerty) c) alfabetyczny (wydawnictwa muzyczne i ziny). WIDZISZ BRAK - PRZYŚLIJ SKAN, WIDZISZ BŁĄD - PISZ. The casino opened for business on November 3, 2006, after a gaming license originally intended for Patoka Lake was transferred to French Lick. Honoring state law allowing only water-based gaming, it was originally designed as a riverboat and surrounded by a small pond (commonly nicknamed the Boat in the Moat).\nTemat: Terminy koncertów Serdecznie zapraszamy do Soliny 22-24 sierpnia na Carpathian Satisfaction 2014 W programie: Rock Music Festival - festiwal gwiazd rocka z Czech, Słowacji, Ukrainy, Rumunii, Węgier i Polski (swój udział potwierdziło ponad 25 zespołów, m.in. Turbo, Ryba And The Witches, Riverside, Cochise i inni)\nAug 28, 2019 Temat: Terminy koncertów Serdecznie zapraszamy do Soliny 22-24 sierpnia na Carpathian Satisfaction 2014 W programie: Rock Music Festival - festiwal gwiazd rocka z Czech, Słowacji, Ukrainy, Rumunii, Węgier i Polski (swój udział potwierdziło ponad 25 zespołów, m.in. Turbo, Ryba And The Witches, Riverside, Cochise i inni)\nNiestety nie mamy informacji o koncertach, których szukasz. Jeśli wiesz o takich, daj nam znać! Napisz na adres koncerty @ rockmetal.pl. Zobacz wszystkie terminy koncertów. Temat: Terminy koncertów Serdecznie zapraszamy do Soliny 22-24 sierpnia na Carpathian Satisfaction 2014 W programie: Rock Music Festival - festiwal gwiazd rocka z Czech, Słowacji, Ukrainy, Rumunii, Węgier i Polski (swój udział potwierdziło ponad 25 zespołów, m.in. Turbo, Ryba And The Witches, Riverside, Cochise i inni) Największe święto muzyki etnicznej w Europie . Festiwal EtnoKraków, który odbędzie się w dniach 5-11 lipca w historycznej stolicy Polski, to bezprecedensowe połączenie dwóch międzynarodowych imprez poświęconych muzyce etnicznej: przeglądu Euroradio Folk Festival organizowanego przez Polskie Radio wraz z Europejską Unią Nadawców oraz festiwalu Rozstaje / Crossroads Festival Krakow. Manu Delago wystąpi jako support polskich koncertów The Cinematic Orchestra w kwietniu. Muzyk znany ze współpracy z Björk, a także z Anoushką Shankar czy London Symphony Orchestra wraz z brytyjską formacją w Polsce zagra 23 kwietnia w Warszawie (klub Palladium), a następnie kolejno w Gdańsku (24.04, klub B90), Krakowie (25.04, Studio), Wrocławiu (26.04, Eter) i na finał trasy - 27 Wszystko o koncertach w polskich miastach - relacje z koncertów, zdjęcia i organizatorzy. We wtorek 25 sierpnia w Rybniku wystąpi grupa Linkin Park. Będzie to kolejny po występach Bryana Adamsa, Roda Stewarta i 30 Seconds to Mars wielki koncert, który odbędzie się na Stadionie Miejskim w Rybniku. O przyszłości wielkich koncertów w mieście mówi prezydent Rybnika Piotr Kuczera.\nZdobyć sprzedawcę kasyn online


Zrób to z Nami! | Pracownia Zrównoważonego Rozwoju\n24 stycznia 2013 26 stycznia 2013\nWszystko, co zawsze chcieliście zrobić w CSW w Toruniu, ale nigdy nie mieliście okazji, czyli projekt Zrób to z Nami.\nW Centrum Sztuki Współczesnej powstaje społeczny program nowej otwartej przestrzeni “LabSen” na 2013 rok. Partnerem części badawczej i konsultacyjnej jest Pracownia Zrównoważonego Rozwoju.\nTo prawdziwa rewolucja! Pierwszy raz w historii Torunia miejska instytucja kultury zaprasza mieszkańców do współtworzenia programu jej działalności. Szkoda nie skorzystać z takiej okazji, a więc zapraszamy do udziału w badaniach, gdzie każdy może się wypowiedzieć na temat tego, co chciałby robić w galerii, kogo poznać, o czym rozmawiać. W CSW już wiszą specjalne tablice, na których można odpowiedzieć na kilka ważnych pytań np. Jak rozmawiać o sztuce?, Jaka jest rola publiczności w galeriach sztuki?\nJeśli chcesz się zaangażować, podzielić informacjami na temat własnych potrzeb i oczekiwań, zachęcamy do wypełnienia ankiety online – tu link. Możesz także wstąpić do CSW i poprosić o ankietę na recepcji. Wypełnienie ankiety zajmie Ci tylko 10 minut.\nPodsumowaniem całego procesu będzie spotkanie “ZRÓB TO Z NAMI: Labsen 2013 – dyskusja nad społecznym programem działań”. Porozmawiamy nad społeczną funkcją tego miejsca, używając, po raz pierwszy w Toruniu formuły konsultacyjnej World Cafe. Polega ona na prowadzonej dyskusji w małych grupach przy “kawiarnanych stolikach”. Celem spotkania będzie dzielenie się wiedzą i kreatywnymi pomysłami na temat roli i funkcji kultury w życiu lokalnych społeczności.\nPoczytaj więcej o World Cafe\nJeśli chcesz wziąć udział w World Cafe, wypełnij ankietę i koniecznie pozostaw swój e-mail, odezwiemy się zapraszając Cię na spotkanie, World Cafe odbędzie się w połowie lutego.\n“Zrób to z Nami” to kolejny już projekt badawczy PZR w CSW. W 2010 roku przeprowadzilismy badania “Jak widzimy przestrzeń CSW?” – zobacz raport.


Komu przeszkadzają protesty nauczycieli? | Region Gdański NSZZ „Solidarność”Region Gdański NSZZ „Solidarność”\nUrząd Miasta Gdańska zażądał od dyrektorów szkół informacji o liczbie nauczycieli, którzy wzięli udział w niedawnych Ogólnopolskich Dni Protestu. Magistrat chce wiedzieć, jakie koszty poniosły placówki w związku z udziałem nauczycieli w proteście – napisała „Gazeta Wyborcza Trójmiasto”. Dziennik przytoczył treść e-maila, który dyrektor Wydziału Edukacji Urzędu Miasta Gdańska Regina Białousów wysłała 20 września do dyrektorów gdańskich szkół. W liście prosi się ich o podanie m.in. informacji „w jaki sposób zorganizowali zastępstwa za oddelegowanych nauczycieli” oraz „ile to kosztowało”.\n– To ewidentna presja, szczególnie że inne miasta takich pytań nie rozsyłają. Na pewno znajdą się nauczyciele, którzy po tej akcji zastanowią się, czy jechać na związkową manifestację – tak skomentowała w „GWT” fakt zbierania informacji przez gdański magistrat Bożena Brauer, przewodnicząca Komisji Międzyzakładowej NSZZ „S” Pracowników Oświaty i Wychowania w Gdańsku.\nRzeczywiście, cała sprawa, choć na razie o małym zasięgu, wygląda na próbę zastraszenia i zniechęcenia nauczycieli, a z drugiej strony na element walki propagandowej, jaką ze związkami zawodowymi toczy rządząca Platforma Obywatelska. Ze wstępnych szacunków opublikowanych przez „GWT” wynika, że koszty zastępstw za gdańskich nauczycieli biorących udział w proteście wyniosły ok. 3 tys. złotych. Dodajmy, że już organizując wyjazd do Warszawy gdańscy związkowcy z oświaty zapowiadali, że aby nie dezorganizować pracy szkół do stolicy udadzą się główni funkcyjni członkowie Związku.\nO komentarz w tej sprawie poprosiliśmy przewodniczącego Sekcji Oświaty i Wychowania Regionu Gdańskiego NSZZ „S” Wojciecha Książka:\nPrzede wszystkim trzeba podkreślić, że podczas organizowania wyjazdu w żaden sposób nie zostało złamane prawo. A duży udział nauczycieli z Gdańska (na pikietę przed siedzibą MEN 12 września wyjechały dwa autokary, 14 września na manifestację „Dość lekceważenia społeczeństwa” cztery) świadczy jedynie o determinacji pracowników oświaty. Ludzie chcą walczyć o swoje prawa. Nie mam informacji, aby w innych miejscach na terenie działania Regionu Gdańskiego NSZZ „S” władze samorządowe podejmowały podobne działania. Szkoda, że stało się tak właśnie w Gdańsku, mieście, w którym narodziła się idea działania wolnych związków zawodowych. Inicjatywa gdańskiego urzędu miasta postawiła też w niezręcznej sytuacji dyrektorów placówek. A przecież nauczyciele pojechali protestować w imię wspólnych interesów oświaty, także samorządów – większych nakładów na edukację i uporządkowania oraz ustabilizowania prawa. W tym kontekście warto po raz kolejny przypomnieć postulaty oświatowej „S” wystosowane przed Ogólnopolskimi Dniami Protestu. Mówimy „nie” działaniom niszczącym system kształcenia i wychowania, likwidacji placówek oświatowych i zwolnieniom pracowników, obniżaniu rangi zawodu nauczyciela, paraliżującej biurokracji.\nPrzypomnijmy również, że 11 września na budynku „Solidarności” w Gdańsku zawisł banner z postulatami „Solidarności” w sprawie oświaty.\nCzytaj więcej o postulatach i proteście oświatowej „S”\n« Polacy niezadowoleni z reformy emerytalnej\nZamiast gospodarki manipulacja »


Drony krótkiego zasięgu dla Marynarki Wojennej RP\nStrona główna » Drony krótkiego zasięgu dla Marynarki Wojennej RP\nWojsku potrzebne są drony, które będą mieć zdolność pionowego startu i lądowania, zostaną wyposażone w zaawansowaną głowicę optoelektroniczną i radar, a promień ich działania nie będzie mniejszy niż 54 mile morskie, czyli około 97 km. Armia wymaga także, aby bezzałogowce były w stanie latać powyżej trzech kilometrów n.p.m., a w powietrzu mogły spędzić przynajmniej pięć godzin.\nMON chce kupić dwa zestawy takich urządzeń klasy taktycznej krótkiego zasięgu – pionowego startu. Maszyny o kryptonimie Albatros mają służyć Marynarce Wojennej RP do prowadzenia zadań rozpoznawczych w dzień i w nocy, zarówno na morzu oraz nad linią brzegową, a także do poszukiwania rozbitków za pomocą sensorów optoelektronicznych i radaru.\nFirmy zainteresowane przetargiem mogą do 29 stycznia 2021 roku zgłaszać się do Inspektoratu Uzbrojenia MON. O zwycięstwie w postępowaniu, które powinno zostać rozstrzygnięte w pierwszej połowie przyszłego roku, zdecyduje cena (można za nią uzyskać 80 proc. wszystkich punktów) oraz parametry techniczne (20 proc. punktów). Podmiot, który zdobędzie kontrakt, będzie miał 15 miesięcy na jego zrealizowanie.\nDialog techniczny w sprawie bezzałogowców Albatros wojsko przeprowadziło już w 2016 roku. Według określonych wówczas parametrów drony nie mogły ważyć więcej niż 200 kg, musiały być wyposażone w głowicę optoelektroniczną, radar typu SAR/GMTI albo SAR/MMTI, dalmierz laserowy i system podświetlania celów oraz urządzenia do rozpoznania elektronicznego.


Problemy w mieście aniołów. Spojlerowa recenzja 4. sezonu serialu Lucyfer. | Nie Tylko Gry\nCzy jeśli fani walczą o przywrócenie serialu, to znaczy, że musi być naprawdę wybitny? Możliwe, ale w przypadku Lucyfera jest też inny ważny powód. Otóż mało mamy seriali komediowych na podstawie komiksów. I w tą niszę idealnie wpisuje się nasz król piekła, powracając w chwale na ekrany komputerów i telewizorów wraz z przedostatnim sezonem.\nPrzyznam się szczerze, że nie byłem największym fanem tego serialu, dlatego jego powrót, tym razem na Netfliksa, przyjąłem dość obojętnie, szczególnie że pochłonęły mnie premiery Gry o Tron i Czarnobyla. Ostatecznie dałem się namówić i otrzymałem dokładnie to, czego się spodziewałem. Identycznie jak wcześniej, tyle że ewidentnie taniej, ale z większym zaangażowaniem. Zapnijcie pasy, będzie dużo spojlerów!\nNa koniec trzeciego sezonu Chloe przekonała się, że Lucyfer faktycznie jest diabłem. I to jest główny wątek, który ciągnie się przez cały sezon. Okazuje się, że nasza pani detektyw najpierw próbuje wygnać diabła, potem się na siebie obrażają, potem nie mogą bez siebie żyć, a na koniec przypominają sobie, że się kochają. Te dziesięć odcinków to istna karuzela zmiennych nastrojów i różnych dziwnych sytuacji, które wynikają z tego, że ludzie ze sobą nie rozmawiają.\nOtrzymujemy też antagonistę w postaci ojca Kinleya, granego przez Grahama McTavisha. Jego rolą jest gadanie o przepowiedni i bycie bardzo złym gościem, bo ktoś musi uchronić świat przed Lucyferem. Tyle, że w połowie sezonu zostaje zatrzymany i znika. To nasunęło mi pewien wniosek, któremu nadałem nazwę „syndrom Supernatural”. Otóż głównym problemem Lucyfera jest konstrukcja polegająca na tym, że w każdym odcinku dzieje się jakieś zabójstwo, oczywiście nasi bohaterowie je rozwiązują, a przy okazji jest kilka pobocznych wątków. A, no i tak jak w przypadku wspomnianego serialu o łowcach, na początku i na końcu sezonu dostajemy najwięcej wydarzeń głównego wątku, a przez cały środek się nic nie dzieje.\nTa tendencja ciągnie się od początku serialu i powoli zaczyna mnie nużyć. Ja wiem, że tak ma być, bo taki jest pomysł, ale ile można. Przez to wszystko wychodzi na wierzch, jak bardzo olane są poboczne wątki. Dan jest smutny, bo umarła Charlotte i robi różne głupie rzeczy. Ella obraziła się na Boga i też robi szalone wygłupy. I nie zgadniecie – tak, prowadzi to do ich krótkiego romansu. Amenadiel i Linda spodziewają się dziecka. Akurat ten wątek jest zjadliwy, a miejscami poprowadzony z wyczuciem. Szczególnie ósmy odcinek pokazuje naszemu aniołkowi, co go czeka jako ojca, i jest też jednym z najlepiej napisanych epizodów. Ale już Mazikeen zostaje ciocią, więc przez pół sezonu kręci się jak smród po gaciach, a w drugiej ma jakiś dziwny romans z Ewą (Inbar Lavi).\nA no właśnie, jest jeszcze nasza pierwsza grzesznica, która uwodzi tytułowego diabła. Z nią mam straszny problem, bo oscyluję gdzieś między nienawiścią do niej a nawet lubieniem. Miejscami figuruje ewidentnie jako comic relief, a w innych faktyczną postacią, która coś wnosi do fabuły. Tylko, że właśnie ta fabuła stanowi największym problemem, bo zapowiada nadejście końca świata. Lucyfer spotyka swoją pierwszą miłość i mamy czuć, że będą z tego kłopoty. A okazuje się, że największym problemem jest akceptacja cudzej odmienności oraz to, jak z kimś zerwać.\nNie znudziłem się tymi dziesięcioma odcinkami (dziękuję pan Netflix, że nie wcisnąłeś nam tego więcej), głównie przez ciągłą sympatię do starszych postaci. Ewidentnie widać, że Tom i Lauren świetnie się bawią, dalej czuć między nimi chemię. Są w stanie w jakiś tajemniczy sposób mnie przekonywać, bym czekał na ostatni sezon. Mimo że ich relacja tutaj jest pisana na kolanie, to cały czas trzymałem za nich kciuki.\nWspomniałem o niskim budżecie, bo część realizatorska jest okropna. Tylu błędów montażowych, ile naliczyłem w tym sezonie, dawno nie znalazłem nigdzie indziej. I jak jestem osobą, która nie zwraca uwagi na takie rzeczy, tak tu nie mogłem wytrzymać. Wybija to z rytmu i zniechęca do oglądania. Tak samo sceny walki są nakręcone biednie i szczęście, że jest ich mało, bo były dość mocno nieczytelne i chaotyczne. No i słówko o charakteryzacji naszego diabła, który tym razem przyjmuje swoją ostateczną formę z demonicznymi skrzydłami i łapami. Wygląda tandetnie, ale da się przeżyć.\nWidać serducho włożone w ten serial dla wszystkich stęsknionych fanów. I nadal dostajemy produkcję, która ma swoje bolączki i nie do końca przemyślaną konstrukcję. To wciąż ci sami świetni aktorzy, którzy kochają swoją robotę. Tylko czy na właśnie taki powrót czekaliśmy? Bo ja osobiście się zawiodłem, licząc na powiew świeżości i dobrego humoru. Wakacje Lucyfera się skończyły, a nam pozostaje czekać rok na ostatni sezon.\nTytuł: Lucyfer sezon 4.\nReżyser: Tom Kapinos\nObsada: Tom Ellis, Lauren German, D.B. Woodside, Lesley-Ann Brandt, Inbar Lavi\n+ Tom Ellis i Lauren German nadal dają radę\n+ ósmy odcinek\n- ten sam serial o policjantach i zabójcach\n- nudne wątki poboczne\n- nijaki wątek główny\n- nowi aktorzy nie zachwycają\n- miejscami okropny montaż\n- humor i sceny walki\nPoprzedni artykułRefleksyjnie, spektakularnie. Recenzja komiksu God Country.\nNastępny artykułI gdzie te demony? Recenzja komiksu Hellblazer Tom 1


Zderzenie czterech osobówek na skrzyżowaniu trasy “801” i ul. Nadwiślańskiej • LINIA OTWOCKA\n22 kwietnia 2021 22 kwietnia 2021 Redaktor\t3010 Views komentarzy 5\tWyróżnione\nTo kolejne poważne zdarzenie drogowe, do którego doszło w ostatnich kilku dniach na drodze wojewódzkiej nr 801 na wysokości powiatu otwockiego. Wczoraj wieczorem na skrzyżowaniu trasy z ul. Nadwiślańską i ul. Górczewską w Józefowie (skręt do Otwocka) jeden z kierowców wymusił pierwszeństwo przejazdu i doszło do zderzenia czterech samochodów osobowych. Na miejscu interweniowały służby ratownicze\nSkrzyżowanie trasy “801” z ul. Nadwiślańską przy stacji benzynowej to jedno z najniebezpieczniejszych miejsc w powiecie otwockim, gdzie często dochodzi do wypadków. Wczoraj, w środę, 21 kwietnia po godz. 18 na wysokości skrętu do Otwocka doszło do zderzenia czterech samochodów osobowych. Na miejscu interweniowała policja, karetka pogotowia i straż pożarna m.in. JRG Otwock i OSP Świdry Małe. – Kobieta kierująca skodą wyjeżdżając z drogi podporządkowanej na drogę wojewódzką nr 801, nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu kierowcy nissana. Skoda uderzyła w nissana, która zderzyła się z renaultem stojącym na pasie do skrętu w kierunku Otwocka, a ten z kolei uderzył w bmw – wyjaśnia sierż. sztab. Paulina Harabin rzecznik prasowy Komendy Powiatowej Policji w Otwocku. I dodaje, że w zdarzeniu nikt nie został ranny. – Wszyscy kierowcy byli trzeźwi – podkreśla sierż. sztab. Harabin. I dodaje, że kobietę, która wymusiła pierwszeństwo przejazdu i spowodowała kolizję ukarano mandatem i punktami karnymi.\n← Nowy mural na starej ścianie\nMagia z teatralnych kulis →\n5 komentarzy do “Zderzenie czterech osobówek na skrzyżowaniu trasy “801” i ul. Nadwiślańskiej”\nDo cholery tam trzeba postawić sygnalizację świetlną ale dodatkowym utrudnieniem może być ograniczający widoczność zakręt.\n23 kwietnia 2021 o 09:59\nSygnalizację? Panie to korek będzie od samego Józefowa – !! Trzeba jeździć przepisowo a nie zapierdalać jak głupi bo się śpieszy… ograniczenie jest tam do 50km… Proszę mi pokazać ile osób jeździ 50 a ile ma min 100 na liczniku.\n22 kwietnia 2021 o 23:43\nA prawda jest taka, że gdyby 801-ką jechali z dozwoloną prędkością t. j. 50 km/h to nic by się nie stało. Zapierdzielają jak debile a winny jak zwykle z końca stawki.\nObliczylem kiedys ze gdyby skasowane tam auta ustawiac jedno na drugim to wysokość tej „wieży” przekroczyła by Pałac Kultury w Warszawie.\n25 kwietnia 2021 o 21:22\nW tym miejscu zginęło już co najmniej 10 osób. Potrzebne jest RONDO. Zaniedbania w tym zakresie są karygodne. Tym się na serio powinni zająć dziennikarze a potem prokurator


Frankowska: Stop legislacyjnym partaczom - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościFrankowska: Stop legislacyjnym partaczom\nBubli prawnych jest niezliczona ilość - ,,Gazeta Wyborcza" zebrała ich 400 zaledwie w tydzień! Niektóre nadają naszemu życiu wymiar nieco kabaretowy, inne przyprawiają o ból głowy, szczególnie przedsiębiorców.\nI tak mamy konieczność przetrzymywania paragonów przez pięć lat, podczas gdy blakną one po roku, obowiązek liczenia poszczególnych nominałów w kasie przez podatników prowadzących pełną księgowość, czy przymus udowodnienia urzędnikowi skarbowemu, że kupiona na użytek firmy ciężarówka jest ciężarówką.\nNie ma też wątpliwości, niestety, że listę bubli prawnych powiększą obecni parlamentarzyści. Bo w Polsce mamy niechlubną tradycję, którą podtrzymują poszczególne Sejmy, że najpierw w pośpiechu uchwala się ustawę, a potem w nieskończoność się ją nowelizuje. Przykłady można mnożyć: ustawa o samorządzie, która wprowadziła zamęt z deklaracjami majątkowymi, czy ustawa lustracyjna, którą prezydent po podpisaniu od razu przekazał do nowelizacji. Prawo jest ciągle zmieniane i poprawiane.\nPoncyljusz: Palikot ośmiesza Przyjazne Państwo\nO tym, że nie jest dobrze, pokazuje chociażby liczba orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Warto podkreślić, że zajmuje się on tylko sprawami ważkimi, nie ingeruje w każdym przypadku błędu legislacyjnego, ale wtedy gdy jest on poważny, niezgodny z konstytucją. I tak w 2007 roku padł niechlubny rekord ostatnich lat. Trybunał aż 56 razy stwierdził niezgodność przepisów z konstytucją. W roku 2006 takich złych aktów było 48, w 2005 przepisów niekonstytucyjnych - 41.\nW dodatku prawdziwa zmorą dla Kowalskich i Nowaków są wciąż nowelizowane i poprawiane przepisy. W piątej kadencji Sejmu na 384 uchwalone ustawy tylko senatorowie (którzy często wyłapują błędy posłów) zgłosili 178 poprawek. Sejm z lat 2001-2005 na blisko 900 ustaw ponad połowę poprawiał zanim zostały one ogłoszone w Dzienniku Ustaw.\nTanie wina dla Palikota\nNa razie bublami prawnymi zajął się poseł Palikot. Zajęty ostatnio tropieniem rzekomych alkoholowych poczynań prezydenta RP, w tym tygodniu obiecał ostro podążyć śladem polskiej biurokracji i głupich przepisów. ,,Klaun" polskiej sceny politycznej (jak odpłacił mu się prezydent) cieszy się pisząc na swoim blogu, że ostatnie zamieszanie przysporzyło mu popularności. Na razie Palikot ośmiesza przede wszystkim siebie.\nJednak, Panie i Panowie Parlamentarzyści, gdy zajmiecie się pisaniem ustaw, myślcie! Przy ich tworzeniu zachowajcie więcej rozwagi niż Wasi poprzednicy. Inaczej nie będziemy mieli wyjścia i przyjdzie nam wszystkim... napisać do Palikota.\nTagi: prawo, wiadomości, felieton


tlumaczenia do oceny - mLingua | Forum Tłumaczy\ntlumaczenia do oceny\nChciałabym żeby osoby które znają dobrze angielski oceniały moje prace(tłumaczenia), a ktoś kto nie zna języka(nie wiem czy są tu takie osoby, ale pewnie tak, bo nie każdy w końcu tłumaczy w angielskim) - może napisać czy piszę płynnie, a nie teksty w stylu 'kali chcieć jeść', 'napój był wypity', etc.\nI proszę pamiętać - mam 12 lat dopiero, więc myślę że i tak dobrze sobie radzę z angielskim jak na ten wiek. Tto po prostu moja pasja i tłumaczenie sprawia mi przyjemność ;] Oczywiście zawsze będę podawała źródła z których tłumaczę. Nnie ukrywam że prawie zawsze będą to fanficki jakichś książek, gdyż po prostu nie mam innych źródeł i pomysłów. No i póki co łatwiej mi tłumaczyć rzeczy o których mam pojęcie - np. w tłumaczeinu drugim są wyrazy typu High Lord, co wcale nie oznacza Wysoki Władca, ale Wielki Mistrz, i jest to postać występująca w pewnej serii książek. Poniższe tłumaczenie jest fanfickiem na podstawie tych książek właśnie, ale prosiłabym jednak nie oceniać O CZYM jest tekst, bo wiadomo, że jednemu się spodoba a drugiemu nie. Chciałabym poznać Wasze opinie, i czy dobrze sobie radzę z językiem jak na te moje 12 lat i naukę od 5. ;]\nDorrien mógł zobaczyć wspaniałe budynki Gildii, gdy jego koń przejechał ostatni zakręt. Przed nim wznosiły się bramy Gildii. Zobaczył swojego ojca stojącego tam by go powitać, i to sprawiło że musiał się uśmiechnąć.\n- Dorrien - powiedział i uśmiechnął się - w końcu. Tęskniłem za tobą, synu.\n- Ja za tobą też. - Dorrien zeskoczył ze swojego konia i uścisnął krótko Rothena. Wydawał się być szczęśliwy; zmizerniały, ale szczęśliwy.\n- Jak się miewasz? - zapytał Dorrien, idąc u boku Rothena ku mieszkaniom magów.\n- Dobrze - odpowiedział - a ty? Nie widziałem cię od... 10 lat. Co robiłeś przez ten czas?\n- Było mnóstwo roboty - odparł Dorrien - Przybyłbym wcześniej, ale nie chciałem opuścić mojej wioski.\n- Jesteś głodny? Spragniony? - zapytał Rothen, gdy przybyli do jego mieszkania.\n- Nie, dziękuję. - odpowiedział.\nBył żądny porozmawiania o Sonei. Nie widział jej przez 10 lat i chciał ją zobaczyć, by sprawdzić, czy wszystko u niej dobrze. Kiedy wspomniał o niej, uśmiech Rothena stał się wymuszony.\n- Wszystko w porządku. Rozmawiałem z nią wczoraj i jest doskonale szczęśliwa. Nie widzę powodu, żebyś powinien odwiedzić ją właśnie teraz. Dlaczego nie poczekasz do jutra, kiedy Administrator i inni Wielcy Magowie przybędą by cię powitać?\nDorrien wzruszył ramionami. "W porządku." Nie chciał przyciągnąć uwagi ojca do swoich palących pytań, od kiedy pragnął dowiedzieć się, jak się ma Sonea. Słyszał że stała się znakomitą Uzdrowicielką i pracowała w slumsach by pomagać biedniejszym ludziom. Dorrien podziwiał ją za to, za chęć wrócenia w taką nędzę, zaniedbując inne dzielnice miasta.\nNastępnego ranka Dorrien przyłapał się siedzącego na ławce i pozwalającego słońcu błyszczeć na jego twarzy. Nie miał szansy na porozmawianie z Soneą wczoraj, więc pragnął zobaczyć ją dziś. Rothen powiedział swojemu synowi, że zwykle chodzi do miasta wcześnie rano, a więc Dorrien zdecydował złapać ją przed jej wyjściem.\nWszystkim, co mógł teraz zobaczyć, było kilkoro nowicjuszy śpieszących się na Uniwersytet i paru magów cieszących się słońcem tak jak on. Lecz nagle usłyszał dziecięcy głos, piszczący: "Za ile lat też będę mogła tu przychodzić?"\nDorrien uśmiechnął się, wyobrażając sobie małe dziecko chcące wiedzieć, ile lat jeszcze minie zanim on lub ona pójdzie na wykłady.\nAle odpowiedź go zmroziła. - Kochanie, pytasz o to już chyba 20 raz. Musisz poczekać kilka lat.\nDorrien znał ten głos. Damski głos - i należał do Sonei. Wstał i rozejrzał się, ale wszystkim co widział była rodzina znajdująca się 200 metrów od niego - dwójka dorosłych i dwójka dzieci. Nikogo więcej tu nie było.\n- Ile? - zapytało dziecko. Głos pochodził od rodziny. Ale to nie mogło być...\n- 10, kochanie - Tym razem odpowiedział męski głos. Brzmiał znajomo, ale Dorrien nie mógł powiedzieć do kogo należał.\nRodzina podeszła bliżej i spojrzał na twarz kobiety. Jakiś głos wyszeptał: To ona... Wyszła za mąż... Zapomniała o tobie... Jest teraz z kimś innym... Wyszła za mąż...\nDorrien potrząsnął głową rozpaczliwie i próbował znaleźć powód, dlaczego Sonea chodziłaby z mężczyzną u boku i dwójką dzieci przed nimi. Nagle zaczął rozważać, kim może być ten mężczyzna. Może był to Cery, jeden z najstarszych przyjaciół Sonei... nie poślubiłaby go, oczywiście...\nAle mężczyzna przy niej miał na sobie szaty. Czarne szaty. Szaty Wielkiego Mistrza. Szaty Akkarina.\nWyszła za Akkarina.\nDorrien ostro wciągnął powietrze i wolno je wypuścił.\nDziecko - dziewczynka - krzyknęła: - Więc chodźmy gdzieś, proszę. Mozemy odwiedzić Cery'ego - proszę, mamo, tato.\nInne dziecko, chłopiec, około rok starszy od swojej siostry, odpowiedział: - Sicily, przestać się drzeć. Denerwujesz mnie.\n- Mako, bądź miły - rzuciła ostro kobieta - Sonea. - Nie jest denerwująca.\nSicily zaśmiała się wesoło. - Więc chodźmy. Pójdźmy do Gerry i Timme.\n- Harrien i jego rodzina są na wakacjach, kochanie. - odrzekła Sonea. Dorrien nadal nie mógł w to uwierzyć.\nAle nie było żadnych wątpliwości. Byli nie więcej niż 20 kroków dalej i rozpoznał jej twarz. Wyglądała szczęśliwie. Więcej niż szczęśliwie. Wydawała się błyszczeć. Promieniała tak, jakby była najszczęśliwszą osobą na świecie.\nJest... jest matką. Nie możesz zniszczyć tego uczucia. Straciłeś ją w momencie, gdy opuściłeś Gildię, by troszczyć się o swoją wioskę.\nSonea podniosła wzrok i jej oczy napotkały jego. Dorrien szybko się obrócił i zaczął wracać drogą którą przyszedł. Chciał usłyszeć, jak ona krzyczy jego imię, ale nic nie usłyszał. Ona go nie pamiętała.\nCo się stało? Jak miał ją zabrać od niego?\nDorrien nie mógł przestać iść, dopóki nie stanął w drzwiach mieszkania Rothena. Nie kłopotał się pukaniem, po prostu wszedł i rzucił się na swoje łóżko.\nWyszła za mąż...\nZdawało się, że to koniec. Definitywnie.\nMógł sprawić, że znowu się w nim zakocha. Bo w końcu kochała go. Był tego pewien.\nAle czy naprawdę chciał zniszczyć życie które sobie stworzyła? Jej rodzinę?\nNie mógł jej tego zrobić. Chciał, żeby była szczęśliwa.\nAle czy nie chciał być też sam szczęśliwy?\nMusiał dowiedzieć się, co się wydarzyło. Jak ją stracił.\nI musiał dowiedzieć się, co zatem jeśli on nadal jej pragnie.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Yasminne\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest Yasminne\nW drugiej linijce mówi to ojciec bohatera, [URL="http://www.angielskie.republika.pl/translator.html"]po angielsku[/URL] jest to bardziej oczywiste, więc po polsku wypadałoby napisać: "powiedział ojciec i uśmiechnął się".\nBył żądny porozmawiania o Sonei\nTrochę stylistycznie nie tak. Może po prostu bardzo chciał o niej porozmawiać.\njest doskonale szczęśliwa\ntrąci kalką, jeżeli nie "bardzo szczęśliwa" to może "jest zupełnie szczęśliwa", chociaż to ostatnie nie brzmi chyba dużo lepiej.\nza chęć wrócenia w taką nędzę, zaniedbując inne dzielnice miasta.\nZnów stylistyka, a dodatkowo pułapka, ja bym napisał: "za chęć powrotu do biedniejszych, zaniedbanych dzielnic miasta."\nNastępnego ranka Dorrien przyłapał się siedzącego na ławce i pozwalającego słońcu błyszczeć na jego twarzy.\nŁoj! To "found himself" to bardziej bardziej zwrot "znalazł się", ale też nie należy tego używać na siłę. Bardzo "kalkowe" zdanie Ci wyszło.\nMoże na razie tyle, znajdę jutro parę chwil, to jeszcze se poczytam.\nAcha... chyba nie myślisz, że ktoś tu uwierzy, że masz 12 lat... :P\nOstatnio edytowane przez NoOne3 : 10-26-2012 o 15:57.\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika NoOne3\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest NoOne3\nZamieszczony przez NoOne3\nTak właśnie myślę, ale dlaczego ktoś miałby nie uwierzyć? ;]\nLecz nagle usłyszał dziecięcy głos, piszczący: "Za ile lat też będę mogła tu przychodzić?"\nNo to natykasz się na jedną z raf rozsianych po oceanach tłumaczeń :P\nBo w [URL="http://www.angielskie.republika.pl/slownik.html"]angielski[/URL]m płeć osoby zacytowanej w tekście jest bardzo często nieznana, w efekcie jeżeli bohater usłyszał głos dziecka nie mógł jeszcze rozpoznać, czy to chłopiec czy dziewczynka i stąd użycie warunkowo obydwu zaimków. Po naszemu to nie działa, więc pozostaje albo zgadnąć lub wybiec w przyszłość i sprawdzić, wtedy opuszczamy całkowicie element niepewności w drugim zdaniu, albo szukamy jakiegoś fortelu.\nNa przykład dzieciak mógłby spytać: "A kiedy mogę zacząć tu chodzić?" O ile oczywiście nie uznasz, że zmienia to za abrdzo sens, lub gubi jakiś podtekst, czy inne ukryte głębiej wrażenie.\nTwo hundred paces trochę niepotrzebnie zamieniłaś na dwieście metrów. Tekst i realia są archaizowane więc trzeba by się tego trzymać, spokojnie możesz użyć "dwieście kroków".\nTrochę zbyt dosłownie. Wciągnął gwałtownie, szybko, nagle, więc szukasz odpowiednika po naszemu.\nByli nie więcej niż 20 kroków dalej i rozpoznał jej twarz.\n"Dalej" znów lekko kalkuje. Może "Byli oddaleni o nie więcej niż dwadzieścia kroków".\nWyglądała szczęśliwie. Więcej niż szczęśliwie. Wydawała się błyszczeć.\n"Wyglądała na szczęśliwą. Więcej niż szczęśliwą. Zdawało się, że bije od niej blask (<- to rozpaczliwa próba, wiem :P)." Za to "promieniała" jest dalej bardzo na miejscu.\nNie tak. Jak ON mu ją odebrał.\nBo w końcu kochała go.\nBo przecież niegdyś była w nim zakochana. Różnica w sumie niewielka, ale "była zakochana" zmienia wymowę. Wypada też podkreślić czas przeszły przez "niegdyś", bo po inaczej można by to różnie interpretować.\nTeż nie tak. "I chciał zorientować się (albo "musiał zastanowić się"), czy wobec tego on wciąż jej pragnie."\nJa nie wierzę. Na pewno kończysz liceum i masz co najmniej FCE :P A poważniej to jestem pod wrażeniem.\nAcha, wszystkie moje uwagi co do tekstu są bardzo subiektywne, nie wszystkie decyzje jestem w stanie merytorycznie obronić, wiem że dużo zależy od mojego osobistego "wyczucia", więc nie traktuj ich jako wyroczni, a jeżeli masz inne zdanie dyskutuj.\nUważaj też na tekst oryginalny. Jest w nim parę niewielkich błędów i dziwnie w moich uszach brzmiących zdań. Moim przypuszczeniem jest, że dla autora angielski nie jest językiem ojczystym, albo ze względu na pośpiech był z nim troszeczkę na bakier.\nOstatnio edytowane przez NoOne3 : 10-26-2012 o 15:56.\nDziękuję za poprawy, wcale mnie to nie dziwi, że błędnie interpretuję tyle zdań\nIdę dopiero do gimnazjum. ;] Ale to bardzo miłe słowa, dziękuję.\nPiorun huknął na tle zaciemnionego nieba, powodując że zatrzęsłam się i przewróciłam na moim brudnym, niepościelonym łóżku. Moja ręka zwisała na skraju materaca, dotykając czegoś miękkiego, zrobionego z materiału. Był to mój stary, wypchany jeleń, którego miałam od dziecka.\nJego futro i rogi były zniszczone i rozpadały się. Podniosłam go z podłogi i zaczęłam się bawić. Moje ręce wzniosły się w powietrze, gaworzenie dochodziło z mych ust. Rozejrzałam się po mojej małej, więziennej celi ; okno było zabezpieczone silnymi, żelaznymi prętami. Wolno odłożyłam jelenia i dotknęłam dłońmi ceglanej ściany za maleńkim łóżkiem. Moje palce wolno wyznaczały linie cegieł ułożonych według jakiegoś wzoru.\nNagle drzwi mojej celi otworzyły się, wywołując głośne skrzypienie, które wypełniło całą celę. Osobą, która weszła, był mój psycholog – Dr. Freeman.\n- Jesteś tu żeby spróbować mnie znowu uporządkować? – wyrzuciłam z siebie sarkastycznie. Odkąd byłam skazana na pobyt w areszcie dla małoletnich, on ciągle próbował zmusić mnie do przyznania się do przestępstwa, którego nie popełniłam.\n- Panno Williams, opisz konfrontację twoich rodziców tej nocy, której twój ojciec został zamordowany.\nWestchnęłam ciężko, ale odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – To było bardzo przykre. Był bardzo zadowolony że ona to wie, i chciał rozwodu.\n- Jaka była jej reakcja? – zapytał mnie łagodnie.\n- Powiedziała, że mu go nie da. – próbowałam stłumić ziewanie, gdy mówiłam.\n- „Prędzej zobaczę cię w piekle niż z inną kobietą” - To są słowa, których użyła twoja matka, Daisy, stosownie do zeznań waszych sąsiadów – Jego głos był coraz stawał się coraz bardziej stanowczy, tak jak jego brwi się marszczyły. [wiadomo, że chodzi o to, że jego głos stawał się coraz bardziej stanowczy na równi, w tym samym czasie, jak jego brwi się marszczyły, ale nie za bardzo wiedziałam jak to ubrać w słowa]\n- Jeśli tak powiedzieli. Naprawdę nie pamiętam. Ja także byłam zdenerwowana – moje palce drżały niczym gęsia skórka biegnąca w dół mojej posiniaczonej ręki.[?]\n- Co się stało, kiedy twoi rodzice skończyli dyskutować?\n- Tata się spakował, żeby wyprowadzić się do pani Dawes.\n- Rebecca Dawes, bardzo znana aktorka, która, jak odkryła twoja matka, była kochanką twojego ojca. Śledziłaś go?\nSkinęłam głową wolno. - Zaraz jak mama poszła spać, wzięłam wiatrówkę, którą zostawiła w szufladzie i pojechałam do domu pani Dawes. Nie było ich w domu, więc zaparkowałam na podjeździe[?] i czekałam.\n- Z jakim zamiarem? – zapytał doktor Freeman.\n- Nie jestem pewna. Byłam zdezorientowana i zmęczona. Myślę, że chciałam ich głównie przestraszyć.\nDoktor Freeman zatrzymał się przy stołku i usiadł naprzeciw mnie.\n- Kiedy przybyli, weszłaś do domu i zamordowałaś ich – Potrząsnęłam głową szybko. – Zastanów się, Daisy. Biorę pod uwagę to, że to nie była bezmyślna zbrodnia pod wpływem chwilowych uczuć. Rozważ to: rewolwer oddał 6 strzałów, nie 8. To by oznaczało, że strzelałaś dopóki pociski się nie skończyły, i wtedy przerwałaś żeby przeładować broń.\nGniew zawrzał w mojej krwi kiedy niespodziewanie poderwałam się z łóżka. - Mylisz się! – Porwałam stos jego dokumentów ze stołka i zaczęłam drzeć je na maleńkie strzępy. - Jestem niewinna, ty ciemniaku! - Wyrzuciłam resztki papierów na zewnątrz , czułam dachówki [?] pod moimi nagimi stopami.\n- Cóż, sądzę, że na dziś wystarczy – Wstał cicho i pozbierał papiery, których nie zdążyłam zniszczyć, a następnie opuścił moją ciemną celę. Podeszłam do ogromnych stalowych drzwi i zaczęłam w nie walić. Stłumione głosy dochodziły z mojego gardła, ale nie mogłam nic powiedzieć płacząc bądź śmiejąc się.[?] Obróciłam się i oparłam się o drzwi, chowając głowę w kolanach. Ukryłam moją twarz w dłoniach, gorące łzy spływały po moich policzkach.\nNic nie rozumiałam. Wiedziałam, że nie zamordowałam mojego ojca i pani Dawes. Nikt w sądzie mi nie wierzył, nawet moja matka. Sędzia oświadczył, że mój powód do morderstwa mógłby być zrozumiany, o ile nie wybaczony. Powiedział, że to była zemsta o wiele bardziej nieludzkim charakterze. Widocznie wywarłam na nim wrażenie jako szczególnie lodowata i pozbawiona wyrzutów sumienia kobieta: ja, Daisy Williams. To zupełnie zmieniło jego spojrzenie na mnie.[?]\nA więc, poprzez to, że moje stanowisko umocniło go w jego stanowisku, nakazał mi poświęcać swój czas dla każdej z moich ofiar. Byłam tu, w Areszcie dla nieletnich Dufresne , ale potajemnie w nocy kopałam tunel mający stać się moją drogą ucieczki.\nMoje narzędzia były ukryte pod koją, która zawierała młotek skalny, narzędzie które było podobne do miniaturowego kilofa. Para moich więziennych kolegów pomogła mi przemycić je do celi. Potrzebowałam też czegoś, co przykryłoby tunel w ścianie. Jeden z moich przyjaciół dał mi ogromny plakat z Clarkiem Gable’em, jednym z najpopularniejszych gwiazd filmowych dekady.\nTeraz mój mały sekret istniał pomiędzy mną a moim popularnym facetem. [?] Niewielu wiedziało, czym naprawdę był mój plan…\nZerknęłam na małe okno, które oddzielało mnie od świata zewnętrznego. Piorun błysnął na prawo od prętów, rażąc mnie w oczy. Poruszając się na kolanach, uklękłam pod łóżkiem i zabrałam swój młotek skalny i małą latarkę.\nWolno zdjęłam ze ściany plakat, odsłaniając dziurę, która była wystarczająco duża by wcisnęła się w nią dziewczyna mojej postury. Włożywszy narzędzia do mojego kufra, pełzałam przez tunel. Po około dziesięciu minutach stałam przy zewnętrznym murze więzienia, żelazne bramy otaczały budynek ze wszystkich stron.\nNie było takiej możliwości, bym pozwoliła jakiejś żelaznej bramie zablokować moją ścieżkę do należnej mi wolności. Rozglądając się za strażnikami, ostrożnie podpełzłam do ogrodzenia, podczas gdy potok deszczu nadal moczył mój uniform i włosy.\nKiedy tylko poczułam miękką trawę po drugiej stronie muru, zaczęłam biec tak szybko jak mogłam. Moje ręce same się podniosły i rozprułam górę uniformu. Moja koszula leżała teraz na ziemi, uniosłam ręce, zamykając oczy w uczcie wolności, jakiej szukałam przez ostatnie trzy lata.\nCzułam zimno, gdy deszcz przemoczył mój stanik, ale nie dbałam o to. W zewnętrznym świecie byłam uczciwą osobą, ale musiałam przybyć do więzienia, by stać się oszustką. Teraz byłam wolną kobietą, zaczynającą życie na nowo w chłodnym, mglistym deszczu.\nOczyszczona z brudnego więziennego życia, na jakie mnie skazano.\n"Huknął" jest tutaj trochę zbyt gwałtowne i zbyt krótkie. "A rumble" to odgłos podobny do brzmienia tego słowa (onomatopeja), trwający nieco dłużej. Ja bym dał "Odgłos gromu przetoczył się na zewnątrz po pociemniałym niebie."\nŁóżko było "coverless", nie było więc niepościelone. nie było przykryte przykryciem, typu "bed cover", czyli czymś w rodzaju narzuty. Ja bym się skłaniał w stronę "nie przykryte", ale obecna jest też sugestia jakiegoś zaburzonego porządku, łóżko przez brak narzuty staje się trochę dysfunkcyjne :P Wiem, że bredzę.\nMy fingers slowly traced along the lines the bricks made with their patterns.\nnie tyle jakiś wzór, co wzór według którego ułożono cegły. "Moje palce wodziły powoli wzdłuż linii wyznaczonych przez układ cegieł"\n"He was glad", to bardziej, że odczuł ulgę, niż że był zadowolony, w tym kontekście przynajmniej.\nNa razie skończę, ale intryguje mnie coś w tekście.\nOtóż bohaterka miała wziąć z szuflady broń, z dalszej rozmowy wynika, że jest to sześciostrzałowy rewolwer, natomiast po raz pierwszy jest ona nazwana "the shotgun". Interpretowałbym to jako śrutową strzelbę, którą z kolei ciężko byłoby trzymać w szufladzie. Myślę że to niedopatrzenie autora.\nOstatnio edytowane przez NoOne3 : 10-26-2012 o 15:54.\nInterpretowałbym to jako śrutową strzelbę, którą z kolei ciężko byłoby trzymać w szufladzie. Myślę że to niedopatrzenie autora.\nw sumie też to zauważyłam, ale zielonego pojęcia nie mam o broni. Tak więc byłam bardziej skłonna obwiniać własne złe zrozumienie tekstu, niż błąd autorki. Aż sprawdziłam w słowniku, ale to mi tylko bardziej namieszało w głowie.


Peja koncerty - eBilet.pl\nPeja to raper, twórca tekstów i producent muzyczny. Urodził się w 1976 roku w Poznaniu. W 1993 roku wraz z Marcinem „Icemanem” Maćkowiakiem, znanym wówczas jako DJ Def założył grupę Slums Attack. W 1996 roku własnym nakładem wydali debiutancki album - „Slums Attack”. Utrzymany on był w stylu gangsta rap.\nRok później ukazała się kolejna płyta - „Zwykła codzienność”, która promowana była pierwszym w historii zespołu teledyskiem. Sprzedała się w ponad 20 tysiącach egzemplarzy. W 1998 roku miejsce Maćkowiaka zajął Dariusz Działak, znany jako DJ Decks. Muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Camey Studio i w 1999 roku wydali album „Całkiem nowe oblicze”, a rok później „I nie zmienia się nic”. Niedługo później Peja założył kolejną grupę „Ski Skład”, w której tworzył wraz z Łukaszem Wiśniewskim.\nW 2001 roku ukazał się piąty album Slums Attack pt. „Na legalu?”. Wydawnictwo sprzedało się w nakładzie przekraczającym 100 000 egzemplarzy i uzyskało nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii album roku – hip-hop. W tym samym roku Peja wystąpił w filmie dokumentalnym opowiadającym o polskiej kulturze hip-hopowej, pod tytułem „Blokersi”.\nKolejnym sukcesem był album „Najlepszą obroną jest atak” z 2005 roku. Zadebiutował na 2 miejscu listy OLiS w Polsce. Przez kilka następnych lat Peja często udzielał się na płytach innych artystów, a w 2008 roku wydał pierwszą solową płytę pod tytułem „Styl życia G'N.O.J.A”, która pokryła się złotem. Ostatnia płyta Pei zatytułowana „G.O.A.T.” została wydana w 2019 roku.\nPeja to jeden z najbardziej popularnych raperów w Polsce. Koncerty Pei cieszą się wielkim zainteresowaniem wśród jego fanów, którzy z niecierpliwością czekają na kolejne wydarzenia z jego udziałem


Makaron z brokułami | DailyTips.pl\nSzybkie i proste danie na bazie makaronu z dodatkiem brokułów, oliwek i parmezanu.\nDoskonale smakuje zarówno na ciepło, jak i na zimno – w formie makaronowej sałatki. Z powodzeniem może stanowić samodzielny posiłek lub smakowity dodatek do dań głównych. Świetnie sprawdzi się jako pożywny lunch.\n250 g makaronu kokardki (dla 3-4 osób)\n1 brokuł lub opakowanie mrożonych brokułów\n1 szkl. czarnych oliwek bez pestek\nMakaron gotujemy w osolonej wodzie. Siekamy pietruszkę i kroimy oliwki.\nGotujemy brokuły. Ugotowany makaron łączymy z oliwą z oliwek, rozgniecionymi ząbkami czosnku, tartą skórką z cytryny, octem balsamicznym, pietruszką, oliwkami i parmezanem. Całość doprawiamy solą i świeżo zmielonym pieprzem. Na koniec dodajemy ugotowane brokuły. Danie posypujemy starym serem i ozdabiamy listkiem pietruszki.


Wizz Air poleci do USA. Tylko raz, podczas pandemii. To lot repatriacyjny, którym ze Stanów i Kanady wrócą obywatele Węgier. Poleci A321 | Dziennik Zachodni\nWizz Air poleci do USA. Tylko raz, podczas pandemii. To lot repatriacyjny, którym ze Stanów i Kanady wrócą obywatele Węgier. Poleci A321\nDorota Niećko 30.03.2020\nTak, to naprawdę się stanie: różowe samoloty linii Wizz Air polecą z Europy do USA i Kanady. Ale nie jest to zapowiedź uruchomienia nowej trasy, lecz lot repatriacyjny. Do Budapesztu Airbusem A321neo wrócą Węgrzy, którzy utknęli w Stanach Zjednoczonych. Długie loty już mieli - w marcu 2020 przewieźli sprzęt medyczny z Szanghaju. Wcześniej linia Wizz Air wykonała loty repatriacyjne z Niemiec dla obywateli Ukrainy, którzy utknęli za granicą z powodu pandemii COVID-19.\nNa początku tego tygodnia, w imieniu rządu węgierskiego, linia Wizz Air wykona loty repatriacyjne. Wszystko po to, by 450 obywateli Węgier z kilku miast w Stanach Zjednoczonych mogło bezpiecznie powrócić do kraju. To obywatele Węgier, którzy utknęli w USA nie mogli wrócić do domu z powodu ograniczeń w podróżowaniu wprowadzonych przez różne kraje w celu zwalczania rozprzestrzeniania się koronawirusa. Polska ma akcję Lot do domu, realizowaną przez PLL LOT na zlecenie rządu, a na Węgrzech to Wizz Air ma status narodowego przewoźnika, choć to linia prywatna - i 120 samolotów - Airbusów A320 i A321. Na razie jednak niemal wszystkie regularne trasy trzeba było zawiesić.\n- Ale linia lotnicza nadal obsługuje swoje loty na wielu trasach, aby wszyscy mogli wrócić do domu - mówią przedstawiciele Wizz Air.\nCzy to możliwe, aby A320 albo A321 poleciał do USA i Kanady? To trasa na 9-10 godzin. Choć od lat spekuluje się, że tanie linie chciałyby sięgnąć po ten kawałek lotniczego tortu, jak trasy do Ameryki, rok temu wątpliwości zostały rozwiane:\n- Najbardziej optymalne dla nas trasy są w zasięgu od 2 do 5 godzin lotu - powiedział nam w maju 2019 Johan Eidhagen, członek zarządu Wizz Air ds. marketingu.\nAirbus A321, czyli większe maszyny, jakimi dysponuje Wizz Air, mają zasięg niecałych 6 tys. km. To oznacza, że żeby wykonać lot z Europy - np. z Budapesztu do Nowego Jorku - będzie konieczne międzylądowanie. To sytuacja nieco podobna do akcji LOT-u, które 28 marca zabrały dreamlinerem Polaków z Sydney - z międzylądowaniem w Sinapurze. A jednym A321 zmieści się 230 pasażerów.\nSpekuluje się, że w trasę za ocean polecą dwa samoloty, a pasażerów zabiorą z Nowego Jorku, Miami, Los Angeles, Chicago i Toronto. Powrót - do Budapesztu.\nWizz Air już takie doświadczenie z długimi trasami jednak ma. W marcu 2020 Wizz Air dostarcza z Chin sprzęt medyczny oraz testy na koronawirusa. Łącznie 7 samolotów A321neo (ma mniejsze spalanie, co umożliwia dalsze podróże) zostało zaangażowanych do zrealizowania dostaw sprzętu medycznego zamówionego przez rząd węgierski z Chin. Połączenie było realizowane z Budapesztu przez Nur-Sułtan w Kazachstanie do Szanghaju. W tę stronę samolot leciał pusty, wystarczyło jedno międzylądowanie. Ale w drodze powrotnej, z ładunkiem potrzebne były już dwa, w Irkucku w Rosji jak i Nur-Sułtanie w Kazachstanie. Loty wymagały udziału w sumie 22 pilotów. Po dotarciu do Szanghaju i Pekinu łącznie samoloty zostały załadowane 38 tonami ładunku sprzętu ochronnego dla służby zdrowia na Węgrzech. Wszystkie maszyny bezpiecznie wylądowały w Budapeszcie.\nTo dla nas zaszczyt i przywilej, że rząd Węgier wybrał Wizz Air do misji dostarczenia sprzętu ochronnego i zestawów testów medycznych z Chin niezbędnych do walki z koronawirusem, a także do wykonania lotów repatriacyjnych dla obywateli Węgier z USA - przyznaje József Váradi, prezes Wizz Air.\nW tym trudnym czasie, robimy co w naszej mocy, aby brać udział w walce przeciwko epidemii. Chcę wyrazić wdzięczność dla wszystkich członków rządu oraz moich kolegów w Wizz Air, którzy biorą udział w tych specjalnych misjach, pracując niestrudzenie nad zdobyciem wymaganych pozwoleń i sprowadzeniem sprzętu w tak szybkim czasie - dodał prezes Wizz Air.\nwizz air zwalnia pra...\nwizz air obniżki\nZwolnienia w Wizz Air. Pracę straci 1000 osób\nTanie linie Wizz Air zwalniają ludzi przez koronawirus i tną pensje pilotów i personelu pokładowego. Zarządu też. Na koniec marca 2020 płynność finansowa spółki była wciąż dobra, w gotówce miała 1,5 mld euro. Ale straty z wiosny 2020 szacuje na 70-80 mln euro. 14 kwietnia ogłoszo...


Obraz Brązowa elegancja - Maki - Kwiaty - Obrazy\nObraz nowoczesny Brązowa elegancja\nNr 48578 Autor: Maria Meyer\nObraz na ścianę "Brązowa elegancja"\nMaki to Twój ulubiony rodzaj kwiatów? Jeśli tak, to brązowy obraz na płótnie "Brązowa elegancja" na pewno zdobędzie Twoje uznanie. Ta 3-częściowa kompozycja z kwiatami idealnie sprawdzi się w stylowej sypialni lub eleganckim salonie. Maki w wydruku na płótnie "Brązowa elegancja" zyskały artystyczny polot. Ponadto, wspaniałe wykorzystanie barw sprawi, że obraz "Brązowa elegancja" rozświetli Twoje wnętrze intensywnymi kolorami. Przekonaj się jak dobrze wygląda obraz "Brązowa elegancja" w przykładowej aranżacji wnętrza i znajdź inspiracje na wykorzystanie go w swoim pomieszczeniu.\nKompozycja z kwiatami to doskonała, kolorowa dekoracja ścienna, dedykowana w szczególności do wnętrz w stylu vintage oraz romantycznym. Obraz "Brązowa elegancja" jest tego najlepszym przykładem. Miłośnicy kwiatowych ozdób w galerii bimago znajdą ponad 1000 obrazów z różnymi kwiatami. Wśród nich znajdziesz szeroki wybór obrazów z magnoliami, tulipanami oraz innymi kwiatami.\nProdukt "Brązowa elegancja" został dodany do koszyka.


MC-9411 TF-LAC - MCPolska.pl\nSmarowanie suche - zabezpieczanie\nCzysty, nie brudzi\n+Poprawia działanie ślizgów, prowadnic, łańcuchów, sworzni, małych mechanizmów, zawiasów, form…\n+Nie brudzi, nie zawiera silikonu, smarów i olejów.\n+Bardzo trwała i przyczepna powłoka.\n+Odporna na naciski, wycieranie\n+Redukuje współczynnik tarcia do minimum.\n+Nie przyciąga kurzu.\n+Działa antyadhezyjnie i antystatycznie.


Coffee Time wchodzi do Polski - Franchising.pl - franczyza, pomysł na własny biznes\nCoffee Time wchodzi do Polski\nNowości Gastronomiczne informują o wejściu na polski rynek kanadyjskich sieci coffee barów. Według gazety pierwsza kawiarnia miała powstać w połowie marca w Katowicach.\nPierwsza w Polsce kawiarnia kanadyjskiej sieci Coffee Time zostanie otwarta w katowickim pasażu handlowym „Atrium”. Wystrój wnętrza nowego coffee baru o pow. 126 mkw. utrzymany będzie w tonacjach typowych dla całej sieci. Podobny będzie też asortyment.\nPrace remontowe miały potrwać do połowy marca. Najpóźniej na początku kwietnia lokal powinien ruszyć. – Katowice to pierwsze, ale nie jedyne miasto, w którym pojawi się Coffee Time. Sieć planuje otwarcie następnych, ale ich lokalizacja jest na razie utrzymana w tajemnicy – powiedziała Liliana Pona, odpowiedzialna za rozwój sieci na polskim rynku.\nDziałające na polskim rynku sieci typu coffee – house ze spokojem przyjęły wiadomość o nowym konkurencie. Coffeeheaven, otwiera kolejny lokal w tym samym budynku, w którym mieścić się będzie kawiarnia Coffee Time. Rynek kawiarni nie jest jeszcze w Polsce nasycony, a kultura picia kawy nie jest na tyle rozwinięta by kilka sieci mogło czerpać z tego korzyść. Jest to powód, dla którego firmy kawowe nie obawiają się siebie nawzajem jako konkurencji, ale raczej że mogą ponieść porażkę w zmaganiu o polskiego klienta.\nRównież sieć Coffee Team nie zamierza podejmować strategicznych kroków, choć to właśnie przez Kanadyjczyków musiała zmienić nazwę. Do niedawna jeszcze brzmiała tak samo jak sieć kanadyjczyków. Skończyło się na zmianie na Coffee Team.\nCoffee Time oferuje szeroką gamę ciepłych napojów. Ma ponad 300 placówek w całej Kanadzie i ponad dwadzieścia w Grecji. Polska jest kolejnym celem.\nWięcej: Nowości Gastronomiczne, marzec 2004


Parę wskazówek, jakie filmy warto zobaczyć w wolnej chwili | telpress.com.pl\nCzęsto wieczorem chcemy zobaczyć jakiś naprawdę ciekawy film albo serial. Kilkanaście lat temu realizacja tej zachcianki wiązała się z wycieczką do wypożyczalni kaset wideo. Tam człowiek stawał przed półkami wypełnionymi horrorami, thrillerami, komediami i romansami, a po zapoznaniu się z kilkoma krótkimi opisami z okładek filmów pożyczał ten, który wydawał mu się najbardziej interesujący. Naturalnie asortyment tytułów w wypożyczalni był dość ograniczony, co stanowiło całkiem duży problem dla prawdziwych miłośników kina. Dziś sytuacja przedstawia się już całkiem inaczej. Zamiast wychodzić na zewnątrz i wędrować do wypożyczalni musimy tylko włączyć jeden z tak zwanych serwisów Video na życzenie. Zatem jedynym problemem, który trzeba rozwiązać przed seansem jest wybór odpowiedniego filmu. Poniżej znajduje się kilka wskazówek, co warto obejrzeć w wolnej chwili.\nScenariusz tego uwielbianego amerykańskiego serialu\npowstał w oparciu o powieść autorstwa L. J. Smith pod tym samym tytułem. Opowiada on dzieje ukrywającego swoje prawdziwe ja wampira. Powyższy skrót fabuły może się wydawać niezbyt zachęcający, ale dla każdego, kto choć na moment włączy Pamiętniki Wampirów sezon 1 z pewnością nie będzie ostatnim –\nWszystkim zwolenniczkom komedii romantycznych bez wątpienia spodoba się amerykańsko-kanadyjska produkcja pod tytułem Facet pełen uroku. Chociaż film wszedł na polskie ekrany prawie dekadę temu, nie stracił nic ze swojego ówczesnego wdzięku. Oryginalny scenariusz i gwiazdorska obsada gwarantują, że dwie godziny spędzone przed ekranem telewizora na pewno nie będą stratą czasu. Jest to naprawdę świetna propozycja na przyjemny sobotni wieczór. Fanów mniej romantycznych komedii zachwycą dwa filmy zaliczające się do klasyki tego gatunku: Kac Vegas w Bangkoku oraz trochę zapomniany, ale stale tak samo śmieszny polski film pod tytułem Kilerów Dwóch. Oba tytuły stanowią naprawdę udane sequele filmów, które biły rekordy popularności i zdobyły serca tysięcy kinomanów. Jeśli mamy ochotę poprawić sobie humor przygody czterech kumpli w Tajlandii lub Jurka Kilera są tym najlepszym wyborem.\ngra sezon sukces wyprawy