Białowieża: atrakcje, zabytki, trasy spacerowe. Co warto zobaczyć i\nBiałowieża: atrakcje, zabytki, trasy spacerowe. Co warto zobaczyć i jak zaplanować zwiedzanie?\nBezcenny skarb przy granicy polsko-białoruskiej\nPoczątki Białowieży i spór o pochodzenie nazwy\nCzasy carskie oraz historia nieistniejącego pałacu\nBiałowieża: atrakcje, zabytki, trasy spacerowe i ciekawe miejsca\nDawny Rezerwat Ścisły: spacer po najcenniejszej części Puszczy\nObelisk ustawiony na pamiątkę polowania Augusta III Sasa\nDworek Gubernatora: najstarszy budynek Białowieży\nBrama Pałacowa: ostatni ślad po pałacu carskim\nMuzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego oraz taras widokowy\nCerkiew św. Mikołaja z porcelanowym ikonostasem\nŻebra Żubra: ścieżka edukacyjna dla całej rodziny\nGdzie spać w Białowieży?\nCynamonka: stały towarzysz śniadań\nBiałowieża leży w samym sercu słynnej Puszczy Białowieskiej. W dawnych czasach mieściły się tu niedostępne dla zwykłych śmiertelników dwory myśliwskie władców, z których wyruszali na polowania, i gdzie ucztowali po udanych łowach.\nWspółczesna Białowieża jest rozległą wsią. Zamieszkuje ją około 2000 osób, z których większość pracuje w turystyce.\nBiałowieża - Skansen Architektury Drewnianej Ludności Ruskiej\nMiejscowość stanowi idealną bazę dla turystów, którzy przyjeżdżają na krótko i chcieliby mieć wszystko pod ręką. W naszym artykule zebraliśmy najważniejsze atrakcje Białowieży i jej najbliższych okolic. Rozpoczniemy jednak od krótkiego wprowadzenia przyrodniczego i historycznego.\nPuszcza Białowieska powstała po ustąpieniu ostatniego lodowca i od tego czasu rządzi się własnymi prawami. Gdy drzewo upada, to stopniowo próchnieje, żeby ostatecznie połączyć się z glebą. Człowiek przez tysiąclecia nie wpływał na tutejszy drzewostan, zwierzynę czy organizmy żywe - natura doskonale radziła sobie ze wszystkim sama. Las o takiej charakterystyce nazywany jest pierwotnym.\nI choć początkowo może być nam trudno w to uwierzyć, to podzielona pomiędzy Polskę i Białoruś Puszcza Białowieska jest ostatnim pierwotnym lasem nizinnym w Europie. Wszystkie pozostałe zostały naznaczone działalnością człowieka. Świadomość tego faktu powinna dać nam do myślenia, jak wielki skarb posiadamy w naszych granicach.\nNiestety, zaledwie fragment Puszczy przetrwał w stanie naturalnym. Rozpoczęta przez Niemców wycinka drewna na przemysłową skalę doprowadziła do zniszczenia rozległych obszarów prastarego puszczy.\nW celu ochrony tego bezcennego dziedzictwa ustanowiono Obręb Ochronny Rezerwat (obejmujący dawny Rezerwat Ścisły), który zajmuje około 20% polskiej części Puszczy. Dawny Rezerwat Ścisły leży bezpośrednio przy Białowieży i wejście na jego teren możliwe jest tylko w towarzystwie licencjonowanego przewodnika.\nPuszcza przetrwała w stanie pierwotnym dzięki odwiecznej pasji władców do polowania. Bardzo szybko tereny te upodobali sobie polscy królowie, którzy włączyli Puszczę do kategorii dóbr stołowych - co oznaczało, że należały do nich wszystkie czerpane z niej dochody. Pod ścisłą ochroną znalazły się drewno oraz zwierzyna, a na mieszkańców polujących na terenie królewskiego lasu czekała niechybna śmierć. Rzeczypospolita przez stulecia była potężnym i rozległym państwem, które mogło pozwolić sobie na utrzymywanie całego lasu jako parku do polowania.\nNajstarsze wzmianki o Puszczy Białowieskiej pochodzą z kronik Jana Długosza. Opisywał on polowanie króla Władysława Jagiełły z 1409 roku, który gromadził zapasy przed starciem z Zakonem Krzyżackim.\nSpacer po Białowieży\nPo nim do Puszczy przybywali, zazwyczaj jesienią, kolejni polscy królowie wraz z zaproszonymi gośćmi. Ich pierwszą siedzibą był nieistniejący już drewniany zameczek myśliwski wielkich książąt litewskich, wzniesiony prawdopodobnie w XIV wieku. Przypuszcza się, że pierwotnie osada znajdowała się tam, gdzie teraz leży uroczysko Stara Białowieża.\nZDJĘCIA: 1. Kościół św. Teresy Dzieciątka Jezus; 2. Dworek Gubernatora;\nDwór ten już wtedy nazywano Białowieżą, choć nie ma zgodności co do pochodzenia tej nazwy. Teorii jest kilka. Może ona pochodzić z języka jaćwieskiego i od słowa "bialo wiesu", oznaczającego miejscowość nad mokradłami. Jeśli zapytamy o to przewodnika po polskiej stronie, to możemy usłyszeć historię o królu Władysławie Jagielle. Pewnego razu miał on wracać z polowania. Gdy zbliżał się do dworu, jeden z towarzyszy zapytał go, jak właściwie chciałby nazwać swój dwór. Władca spojrzał w stronę zamku i ujrzawszy bieloną wieżę bez namysłu rzekł - biała wieża. Po stronie białoruskiej skłaniają się z kolei ku hipotezie, że nazwa nawiązuje do XIII-wiecznej wieży leżącej na terenie białoruskiego miasta Kamieniec. W okresie średniowiecza mogła ona mieć jasny odcień lub być pomalowana na biało.\nCzęste podtopienia sprawiły, że w drugiej połowie XVI wieku dwór myśliwski przeniesiono 5 km na południowy-wschód, zachowując przy tym starą nazwę Białowieża. Nowy pałac myśliwski, ufundowany prawdopodobnie przez Zygmunta III Wazę, wzniesiono na wzgórzu - dokładnie tam, gdzie mieści się muzeum oraz dyrekcja BPN. Wazowska rezydencja przestała istnieć w trakcie wojen polsko-szwedzkich.\nOstatni dwór myśliwski królów Polski i Wielkich Książąt Litewskich powstał w XVIII wieku. W 1752 roku przebywał w nim król August III. Na pamiątkę jego polowania wzniesiono obelisk, na którym wyryto "osiągnięcia" władcy. Monument ten przetrwał do naszych czasów i stoi na grobli pomiędzy dwoma stawami w Parku Pałacowym.\nOstatnim polującym w Puszczy polskim królem był Stanisław August Poniatowski w 1784 roku. Dawny królewski dwór myśliwski najpierw splądrowały wojska francuskie w 1812 roku, a w trakcie powstania listopadowego w 1831 roku zrównano go ostatecznie z ziemią.\nPo rozbiorach Puszcza Białowieska znalazła się w granicach Imperium Rosyjskiego. Pierwszym carem przybyłym do Białowieży na polowanie był Aleksander II, który w dniach 6-7 października 1860 roku zorganizował łowy dla swoich pruskich i austriackich gości. Na pamiątkę tego wydarzenia wzniesiono posąg żubra naturalnej wielkości, który stoi obecnie w Spale. Był to jednak wyjątek, gdyż na co dzień car polował w innych lokalizacjach.\nRestauracja Carska (Dworzec Białowieża Towarowa) - Białowieża\nDopiero jego następca Aleksander III wybrał Puszczę na miejsce swoich corocznych jesiennych polowań i włączył ją do prywatnych dóbr carskich. Decyzja ta była brzemienna w skutkach dla niewielkiej Białowieży. W 1889 roku rozpoczęto budowę okazałego i godnego władcy pałacu. Na jego lokalizację wybrano wzgórze, na którym dawniej mieściły się dwory myśliwskie polskich królów.\nBudowa trwała 13 lat. Dwukondygnacyjny pałac powstał na planie wydłużonego prostokąta z dwoma wieżami: okrągłą oraz wieloboczną. Jego projektantem był inżynier wojskowy, hrabia Mikołaj de Rochefort. Budowlę wzniesiono z czerwonej i żółtej cegły, a w jej wnętrzu znajdowały się aż 134 pomieszczenia!\nWokół pałacu wytyczono rozległy Park Pałacowy z wieloma zabudowaniami, z których część przetrwała do naszych czasów. W 1897 roku do Białowieży doprowadzono linię kolejową i zbudowano reprezentacyjny dworzec.\nAleksandrowi III udało się przybyć do Puszczy zaledwie raz. Jego następca, car Mikołaj II, odwiedził Białowieżę sześciokrotnie - po raz pierwszy wspólnie z ojcem, następnie cztery razy z rodziną. Ostatnim razem pojawił się samotnie w 1915 roku, niedługo przed wycofaniem się Rosjan z Podlasia.\nWycofujący się Rosjanie wywieźli całe ruchome wyposażenie, które ozdabia dziś jeden z pałaców w Moskwie. Rezydencja przetrwała I wojnę światową, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w pałacu urządzono apartamenty prezydenta oraz pokoje dla jego najważniejszych gości.\nPodczas II wojny światowej budynek stał się siedzibą władz okupacyjnych i aparatu bezpieczeństwa. Skazywano w nim polskich partyzantów oraz ludność podejrzewaną o ich wspieranie. Karą była śmierć - wyroki wykonywano w lesie, w tym na obszarze znajdującym się obecnie w granicach rezerwatu Ścisłego.\nW nocy z 16 na 17 lipca 1944 roku pałac stanął w płomieniach. Winnymi podpalenia byli współpracujący z Niemcami członkowie oddziałów węgierskich. Budynek przetrwał w stanie umożliwiającym odbudowę, ale się jej nigdy nie doczekał. W październiku 1960 roku podjęto decyzję o ostatecznym rozebraniu pozostałości pałacu, na miejscu których zbudowano hotel Iwa oraz Muzeum Przyrodnicze.\nPo monumentalnym pałacu carskim nie ma już śladu. Zachowała się jedynie brama pałacowa, stanowiąca zaledwie 1/30 oryginalnego założenia.\nObecnie na wzgórzu stoi nowoczesny kompleks budynków mieszczący m.in.: dyrekcję BPN, muzeum, hotel, punkt informacji turystycznej oraz restauracja.\nWspółczesna Białowieża powstała z połączenia osady Białowieża oraz okolicznych wsi (Centura, Krzyże, Stoczek, Tropinka, Wojciechówka oraz Zastawa). W zgodzie żyją tu wierni prawosławni, katolicy czy baptyści. Większość mieszkańców pracuje w turystyce.\nW mieście zachowały się przykłady tradycyjnej drewnianej zabudowy. Wiele z nich przetrwało przy ulicy Waszkiewicza i chociaż na pierwszy rzut oka mogą wydawać się podobne (charakterystyczny układ okien) to jednak wprawne oko szybko dostrzeże różnice.\nPo dojechaniu do Białowieży możemy odstawić samochód na parkingu i po okolicy poruszać się jedynie pieszo lub rowerem.\nPieszo zwiedzimy całą miejscowość oraz dostaniemy się do dawnego Rezerwatu Ścisłego, Rezerwatu Pokazowego Żubra oraz do popularnej ścieżki przyrodniczej Żebra Żubra. Przyjemnym pomysłem na dłuższy spacer jest połączenie Żeby Żubra z wizytą w Rezerwacie Pokazowym, a następnie powrót do centrum Białowieży ścieżką leśną prowadząca wzdłuż głównej drogi.\nBiałowieża - ścieżka edukacyjna Żebra Żubra\nRower będzie wygodnym środkiem transportu do dalszych rejonów Puszczy oraz do historycznego dworca Białowieża Towarowa, gdzie współcześnie mieści się znana restauracja oraz hotel.\nWybierając się do Białowieży warto pamiętać o dwóch rzeczach:\nwejście na teren dawnego Rezerwatu Ścisłego możliwe jest tylko z licencjonowanym przewodnikiem, i w sezonie turystycznym warto zarezerwować wycieczkę z wyprzedzeniem,\ncerkiew św. Mikołaja ze wspaniałym porcelanowym ikonostasem otwarta jest tylko przez krótki fragment dnia - warto podejść do niej od razu po przyjeździe i sprawdzić aktualne godziny otwarcia, żeby móc rozplanować pod nie swój pobyt (jeśli oczywiście zależy nam na wejściu do środka).\nNa spokojne zwiedzenie Białowieży i najbliższej okolicy wystarczy nam weekend. Jeśli chcielibyście ruszyć dalej, to spokojnie możecie przedłużyć pobyt do 4-5 dni.\nDawny Rezerwat Ścisły to najcenniejsza część Białowieskiego Parku Narodowego. Tereny te porasta prastary las pierwotny, który uchronił się przed zmianami spowodowanymi działalnością człowieka.\nWszystko tu dzieje się naturalnie, a niemal 30% całej masy drzewnej stanowi drewno martwe, będące domem dla niewystępujących już nigdzie indziej organizmów żywych. Nie niepokojone przez człowieka drzewa dożywają późnej starości, po czym samoistnie zwalają się na ziemię. Ich drewno stopniowo próchnieje, aż w końcu łączy się z glebą - i cykl ten powtarza się od tysiącleci.\nSpacer po rezerwacje jest niepowtarzalnym przeżyciem. Krajobraz wytworzony przez samą naturę, pomnikowe dęby (stojące lub przewrócone), spotykane tylko tu dźwięki i charakterystyczny śpiew ptaków - to tylko niektóre z jego cech. Niestety, także do Puszczy dociera echo eksploatacji planety - nasilające się od lat susze negatywnie wpływają na tutejszy drzewostan i glebę.\nWstęp do rezerwatu jest ograniczony, ściśle kontrolowany oraz biletowany. Bilety możemy zakupić tutaj. Zwiedzanie możliwe jest tylko w towarzystwie licencjonowanego przewodnika (ich listę znajdziecie na tej stronie). Do wyboru są wycieczki indywidualne lub grupowe.\nChcąc wejść do dawnego Rezerwatu Ścisłego musimy wykonać więc dwie czynności:\nznaleźć przewodnika i zarezerwować wycieczkę.\nPodstawowa trasa zwiedzania (nazywana trasą do Dębu Jagiełły) ma długość około 7 km (w dwie strony, w tym 4 km na terenie samego rezerwatu) i trwa 3 godziny. Punktem startowym jest okolica Parku Pałacowego w Białowieży. Wycieczka rozpoczyna się od przedstawienia ogólnych informacji o Białowieży i Puszczy, żeby po niedługim czasie wkroczyć przez zabytkową bramę z 1930 roku do innego świata. Jeśli trasa standardowa to dla nas za mało wrażeń, to istnieje możliwość umówienia się na trasę dłuższą (trwającą nawet 7 godzin).\nUwaga! W sezonie letnim warto zadzwonić i umówić wycieczkę z odpowiednim wyprzedzeniem. Jeśli jednak nie udało nam się tego zrobić przed przyjazdem to nic straconego - wiele biur turystycznych działa na terenie Białowieży i przewodnika możemy wynająć w ich siedzibach. W sezonie turystycznym można to zrobić również w niewielkim punkcie przy ulicy Kolejowej obok grobli prowadzącej pomiędzy stawami.\nNajstarszym zabytkiem Białowieży jest obelisk z 1752 roku, który ustawiono na pamiątkę polowania króla Augusta III Sasa z 27 września 1752 roku. Na pomniku szczegółowo wyliczono wszystkie zwierzęta, które zginęły z rąk władcy oraz jego towarzyszy. Opis wyryto w dwóch językach: polskim i niemieckim. Możemy się z niego dowiedzieć, że zabito aż 42 żubry oraz 13 łosi.\nBiałowieża - Obelisk ustawiony na pamiątkę polowania Augusta III Sasa\nWarto w tym miejscu podkreślić, że XVIII-wiecznym polowaniom daleko było do tych z czasów średniowiecza, kiedy to uzbrojony w kuszę władca szedł do puszczy na spotkanie oko w oko z dzikimi zwierzętami. August III siedział sobie bezpiecznie w altanie, z której strzelał do wybiegających (wypędzanych) w popłochu zwierząt. To była bardziej rzeź niż polowanie.\nObelisk podczas I wojny światowej został wywieziony do Rosji, ale po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej udało się go odzyskać. Obecnie stoi na grobli pomiędzy dwoma stawami, na trasie do Parku Pałacowego.\nNajstarszym zachowanym budynkiem w Białowieży jest niezwykle urokliwy drewniany dworek z 1845 roku. Budynek powstał u podnóża wzniesienia, na którym od końca XVI wieku stały dworki myśliwskie polskich królów.\nDworek Gubernatora - Białowieża\nDworek w stylu rosyjsko-szwajcarskim wybudowano na potrzeby administracji rządowej gubernatora grodzieńskiego - stąd jego nazwa. Jako, że aż do czasu wzniesienia pałacu carskiego była to najbardziej okazała rezydencja w Białowieży, to właśnie w niej zatrzymał się car Aleksander II podczas swojego pierwszego polowania w Puszczy, które odbyło się w październiku 1860 roku.\nPo wybudowaniu pałacu dworek pełnił różne funkcje. Przez pewien czas mieściło się w nim muzeum z eksponatami nawiązującymi do carskich polowań. Po II wojnie światowej w budynku działała restauracja, a w drugiej połowie lat 80. przedszkole.\nWspółcześnie w pięknie odrestaurowanym dworku mieści się siedziba Ośrodka Edukacji Przyrodniczej Białowieskiego Parku Narodowego.\nStojącą nieopodal Dworku Gubernatora Brama Pałacowa to jedyne, co przetrwało z pałacu myśliwskiego wzniesionego z inicjatywy cara Aleksandra III. W budynku z czerwonej cegły mieściła się wartownia. Po wojnie budowla miała podzielić los rozebranego carskiego pałacu, ale szczęśliwie udało się ją uratować. Tuż obok bramy stoi budynek dawnych Stajni Kozackich z 1894 roku.\nBrama Pałacowa - Białowieża\nRozległe założenie pałacowe (o powierzchni 50 ha) powstało pod koniec XIX wieku i od początku stanowiło integralną część kompleksu pałacowego. Fundator ogrodu car Aleksander III nie szczędził środków na swoją nową rezydencję. Do pomocy zaprosił znanego planistę i projektanta ogrodów Waleriana Kronenberga, z którym współpracował wcześniej przy projekcie parku otaczającego drewniany pałac w Spale. Architekt ten zapisał się na kartach historii jako twórca ponad 300 założeń ogrodowych.\nPark zaprojektowano w stylu angielskim, który charakteryzuje się nieregularnymi ścieżkami oraz wyglądem zbliżonym do naturalnego. Do Białowieży sprowadzono około 200 gatunków drzew i krzewów, w tym z odległych terytorium Azji. Do naszych czasów przetrwało prawie 100 z nich.\nPodczas wizyty w parku warto zwrócić uwagę na dęby znajdujące się na wzgórzu przy budynku muzeum i dyrekcji BPN. Kilkanaście z nich pochodzi z XVIII wieku. Posadzono je na dawnym dziedzińcu oficyny myśliwskiej króla Augusta III i mają ponad 250 lat. Obecność dębów nie jest przypadkowa - ich owoce, żołędzie - wykorzystywano jako paszę dla świń.\nNa przełomie XIX/XX wieku powstało wiele budynków towarzyszących pałacowi. Część z nich służyła potrzebom dworu i służby, a inne stanowiły zaplecze gospodarczo-przemysłowe (m.in. stajnie czy młyn). Na terenie parku zachowało się niemało z nich. Są to m.in.: Młyn (1984 r.), Dom Marszałkowski (1904 r.), Arsenał (1894 r.), Dom Łaźni (1894 r.) czy Dom Myśliwski (1894 r.). Wszystkie z wymienionych (z wyjątkiem Domu Myśliwskiego) leża koło siebie.\nW nowoczesnym budynku dyrekcji BPN utworzono interaktywne muzeum przyrodniczo-leśne. Placówka zajmuje dwa poziomy, na których przygotowano ponad 20 makiet. Każda z nich przedstawia inne zagadnienie związane z Puszczą.\nNa pierwszym poziomie poznamy bliżej żubra, czyli największego europejskiego ssaka lądowego, oraz wszystkie najważniejsze zbiorowiska leśne (w tym grąd, łęg, ols). Na drugim piętrze przedstawiono najważniejszych mieszkańców lasu (ssaki, drapieżniki, ptaki) oraz inne organizmy żywe. Na końcu wystawy zaprezentowano informacje o dawnych mieszkańcach (sprzed czasów królewskich) oraz sposoby wykorzystania Puszczy (m.in. bartnictwo).\nMuzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego - Białowieża\nMuzeum zwiedzamy w trakcie trwającej około 50 minut wycieczki z audio-przewodnikiem, a naszym narratorem jest nie kto inny jak... Krystyna Czubówna.\nPo zakończeniu zwiedzania możemy udać się na taras widokowy, z którego rozpościera się widok na okolicę [uwaga! atrakcja na czas trwania pandemii koronawirusa została zawieszona].\nPlacówka została w całości dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych. Cytując oficjalną stronę BPN: "Osoby poruszające się na wózkach z łatwością mogą zwiedzać ekspozycję, także poruszać się między piętrami dzięki zainstalowaniu na ekspozycji stałej specjalnej platformy i windy w budynku."\nWizyta w Muzeum Przyrodniczo-Leśnym jest bez wątpienia ciekawą atrakcją, ale polecamy ją głównie tym czytelnikom, którzy zostają w Białowieży na dłużej. W przypadku krótkiego wyjazdu szkoda tracić cenne minuty w zamkniętym pomieszczeniu zamiast korzystać z uroków natury - tym bardziej, że wiele z informacji uzyskamy od przewodnika w trakcie wycieczki po obszarze chronionym.\nZ Parkiem Pałacowym od strony wschodniej sąsiaduje murowana cerkiew ufundowana przez cara Aleksandra III. Świątynia powstała w latach 1894-1897 i była integralną częścią kompleksu pałacowego. Nowy kościół wzniesiono w miejscu istniejącej drewnianej cerkwi, którą przeniesiono do Trześcianki.\nBudowla z czerwonej cegły zdecydowanie wyróżnia się wśród znacznie skromniejszej zabudowy Białowieży. Prawdziwy skarb skrywa jednak w środku - to unikatowy ikonostas z chińskiej porcelany, który wykonano w Petersburgu.\nIkonostasem nazywa się ścianę odgradzającą przestrzeń dla wiernych od tej wykorzystywanej przez księdza. Porcelanowe zdobienia wypatrzymy również w innych elementach wystroju, m.in. w ramkach na ikony.\nNaszym zdaniem wizyta w cerkwi św. Mikołaja powinna być punktem obowiązkowym podczas zwiedzania Białowieży.\nDo kościoła możemy wejść za niewielką ofiarą (5 zł). Dodatkowa opłata pobierana jest za możliwość zrobienia zdjęć (10 zł). [stan na 2020 rok] W 2020 roku cerkiew była otwarta tylko przez krótki fragment dnia. Dni oraz godziny otwarcia wywieszone były na drzwiach, warto więc sprawdzić je od razu po przybyciu.\nNa obrzeżach Białowieży, na terenie dawnej wsi Zastawa, powstał prywatny skansen, w którym zebrano przykłady tradycyjnego drewnianego budownictwa ludowego z przedpola Puszczy. Jest on nie lada gratką dla wszystkich sympatyków tradycyjnej architektury.\nHistoria skansenu sięga 1978 roku. Początek dał mu prof. Anatol Odzijewicz, który zakupił i sprowadził do Białowieży wiatrak typu koźlak odnaleziony we wsi Kotły. Przez kolejne dekady przywieziono lub zrekonstruowano kolejnych kilkanaście obiektów, w tym: następny wiatrak-koźlak, kaplicę, trzy chałupy mieszkalne, budynki gospodarcze (stodoła, drewutnia), ule oraz łaźnię (ruską banię).\nNajstarszą budowlą jest kryta strzechą chałupa z 1885 roku, pochodząca ze wsi Czyżyki koło Hajnówki. Największym z budynków jest stara karczma z 1897 roku, którą zaadaptowano na cele mieszkalne.\nSkansen jest własnością prywatną i udostępniany jest do zwiedzania w sezonie turystycznym. Jeśli chcielibyście go odwiedzić, to warto przed przyjazdem zadzwonić pod numer (85) 683 36 28 i sprawdzić dni oraz godziny otwarcia.\nŻebra Żubra to nazwa popularnej ścieżki edukacyjnej o długości około 2,7 km. Trasa rozpoczyna się z parkingu przy drodze łączącej Białowieżę ze wsią Pogorzelce (współrzędne parkingu: 52.703747, 23.829855), a kończy tuż przy Rezerwacie Pokazowym Żubrów.\nTrasa prowadzi przez różnorodne oraz malownicze zbiorowiska leśne (m.in. podmokłe olsy oraz lasy bagienne). Podczas spaceru miniemy też przewrócone drzewa oraz inne elementy typowe dla krajobrazu Puszczy.\nŻebra Żubra należy do najprostszych i najwygodniejszych ścieżek na terenie BPN. Jej długie fragmenty prowadzą po drewnianej kładce, dzięki czemu jest ona możliwa do pokonania także przez rodziny z małymi dziećmi i wózkami.\nTrasę wytyczono już w latach 1978-1980. Pierwotnie zbudowana była z nierówno ułożonych dębowych oraz jesionowych desek. Przerwy pomiędzy nimi przypominały żebra - stąd wzięła się używana do dziś nazwa ścieżki. Kilka lat temu trasę wyremontowano i po nierównościach nie ma już śladu.\nUwaga! Nie ścieżce obowiązuje zakaz jazdy rowerem.\nNie da się ukryć, że dla większości Polaków Białowieża kojarzy się z żubrami. Być może spotkamy żubra podczas naszych spacerów po lesie, lecz gwarancję zobaczenia go będziemy mieć tylko w Rezerwacie Pokazowym położonym ok. 2 kilometry przed wjazdem do Białowieży.\nNazwa obiektu jest nieco myląca, gdyż w tym niewielkim ogrodzie zoologicznym zobaczymy także rysie, wilki, dziki, łosie, jelenie czy koniki polskie. Warto zwrócić uwagę na żubronie - hybrydy żubra i krowy - przewyższające rozmiarami gatunki od których pochodzą.\nOd niedawna Rezerwat Pokazowy wzbogacił się o nowy budynek, w którym dla najmłodszych zwiedzających przygotowano kilka multimedialnych atrakcji o charakterze edukacyjnym. Będziemy mogli zobaczyć szkielet żubra, dowiedzieć się nieco o zwyczajach tych zwierząt i zagrać w specjalnie przygotowaną grę komputerową.\nUwaga! Zwiedzając rezerwat pamiętajmy, że zwierzęta żyją tu w warunkach półnaturalnych. Większość wybiegów jest na tyle duża, że żubry, jelenie czy wilki być może będziemy mogli podziwiać jedynie z daleka. Niektóre ze zwierząt mogą być nawet całkowicie niewidoczne (na szczęście w przypadku olbrzymiego żubra nam to nie grozi). Czasami po prostu musimy uzbroić się w cierpliwość.\nNa spokojne zwiedzenie Rezerwatu Pokazowego wystarczy nam mniej niż godzina. Przed kompleksem przygotowano miejsca parkingowe dla samochodów oraz rowerów. Aktualne godziny otwarcia znajdziemy w dolnej części tej strony.\nBilety zakupimy na miejscu lub online na tej stronie.\nWyprawę do Rezerwatu Pokazowego najlepiej połączyć ze spacerem ścieżką edukacyjną Żebra Żubra. W stronę powrotną możemy wybrać się leśną trasą prowadzącą przez rezerwat krajobrazowy Władysława Szafera. Jej początek znajduje się nieopodal parkingu. Po dotarciu do Białowieży miniemy pomnik symbolizujący Geometryczny Środek Puszczy Białowieskiej.\nBiałowieża - Geometryczny Środek Puszczy Białowieskiej\nTen neorenesansowy kościół z pierwszej połowy XX wieku swoją formą przypomina nieco pałac lub skrzydło zamkowe. Będąc w okolicy warto zajrzeć do środka, gdzie zobaczymy ołtarze oraz konfesjonały wykonane z pni i konarów.\nStacja Białowieża Pałac to kompleks edukacyjno-rekreacyjny, w skład którego wchodzą plac zabaw dla dzieci, ścieżka dydaktyczna Aleja Gwiazd Puszczy Białowieskiej oraz ogród w stylu angielskim (tzw. Tajemniczy Ogród).\nCentralnym punktem kompleksu jest replika stacji kolejowej Białowieża Pałac, w środku której mieszczą się galeria oraz herbaciarnia (działa w sezonie letnim). Oryginalny dworzec powstał w 1897 roku, niedługo po doprowadzeniu do Białowieży linii kolejowej. Charakteryzował go niemal pałacowy wygląd, co nie powinno dziwić, ponieważ przeznaczony był na wyłączny użytek cara oraz zaproszonych przez niego gości. W okresie międzywojennym dworzec wykorzystywany był przez prezydenta odrodzonej Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego.\nOryginalny dworzec nie przetrwał niestety do naszych czasów. Współczesna drewniana budowla jest zaledwie próbą rekonstrukcji - mniejszą od protoplasty z czasów carskich oraz skierowaną w inną stronę.\nZnacznie więcej szczęścia miał drugi z zabytkowych dworców - Białowieża Towarowa - który przetrwał do naszych czasów w stanie bliskim oryginałowi. Co więcej, aż do 1992 roku był on w ciągłym użyciu i obsługiwał regularne połączenia do Białowieży.\nObecnie w jego pięknie odrestaurowanych wnętrzach mieści się ekskluzywna restauracja Carska, będąca wręcz idealnym miejscem na rocznicową lub okolicznościową kolację.\nStacja Białowieża Towarowa powstała za czasów cara Mikołaja II w 1903 roku. Jej położenie około 2,5 km na południowy-wschód od centrum Białowieży nie jest przypadkowe - pełniła ona funkcję pomocniczą i zbudowano ją w celu odciążenia stacji Białowieża Pałac, która mogła skupić się tylko na obsłudze cara i jego gości.\nObok dworca stoją składy pociągów oraz zabytkowa wieża ciśnień z 1903 roku, które zaadaptowano na miejsca noclegowe. Do apartamentu na szczycie wieży prowadzą żeliwne schody.\nWieża ciśnień - Dworzec Białowieża Towarowa\nDrezyny to jedna z najnowszych atrakcji Białowieży. Ręcznie napędzane wagoniki kursują po nieużywanej linii kolejowej prowadzącej z Hajnówki do Białowieży. Wycieczki startują przy przejeździe kolejowym obok dworca Białowieża Towarowa.\nDworzec Białowieża Towarowa - drezyny\ntrasa zielona do stacji Białowieża Pałac (najkrótsza - 4 km w dwie strony i około 35 minut),\ntrasa pomarańczowa do Grudek (7 km w dwie strony i około godziny),\ntrasa czerwona do Miejsca Mocy (14 km w dwie strony i około 2 godzin, w tym 20 minut na odpoczynek).\nWięcej szczegółów można znaleźć na tej stronie.\nDostępne są wycieczki otwarte dla wszystkich chętnych oraz umawiane indywidualnie. Więcej informacji znajdziecie tutaj.\nUwaga! Pamiętajmy, że drezyna napędzana jest jedynie siłą naszych rąk.\nUroczysko Miejsce Mocy to jedna z tych atrakcji Białowieży (a dokładniej jej okolicy), która może budzić mieszane uczucia. Jeśli odwiedzimy je licząc na niesamowite widoki czy mroczną atmosferę, to możemy czuć się lekko zawiedzeni - na miejscu czeka na nas kilka dużych kamieni, tablica informacyjna ufundowana przez jeden z browarów oraz drewniana wieża.\nZ drugiej jednak strony zdaniem radiestetów i parapsychologów miejsce to wyróżnia się silnym, ale pozytywnym promieniowaniem. Przypuszcza się, że w okolicy niegdyś znajdowały się ludzkie siedziby, ale o bliżej niezidentyfikowanym charakterze. Możliwe, że specyficzny układ kamieni nie jest przypadkowy, a miał związek z dawnymi pogańskim wierzeniami.\nMiejsce Mocy - Białowieża\nMiejsce Mocy leży niecałe pięć kilometrów na południowy-zachód od Białowieży. Możemy dostać się tam na kilka sposobów. Najłatwiej jest dojechać rowerem lub samochodem. Niecały kilometr po minięciu ostatnich zabudowań Białowieży skręcamy w lewo w leśną drogę (współrzędne skrętu: 52.69570353950, 23.81426277907) i kierujemy się dalej prosto przez około 2,5 km. Jeśli jedziemy samochodem, to może zostawić go na parkingu przed torami (współrzędne parkingu: 52.684725490 23.78684801014). Od parkingu do uroczyska prowadzi leśna ścieżka o długości około kilometra.\nAlternatywą są około 5-kilometrowy spacer z samej Białowieży lub dojazd opisaną przez nas wcześniej Białowieską Drezyną.\nBiałowieża niemal w całości stanowi miejscowość turystyczną. Na każdym kroku natrafimy na ogłoszenia o wolnych kwaterach czy apartamentach o różnorodnym standardzie.\nMy ostatnim razem zatrzymaliśmy się... nad stacją benzynową w Apartamentach Galerii Trunków. Pokój był w bardzo wysokim standardzie. Dostępne były również droższe pokoje w domku obok.\nJeśli chcielibyście zatrzymać się w wyjątkowym miejscu (np. w odrestaurowanym wagonie kolejowym lub w zabytkowej wieży ciśnień) i trochę dalej od centrum, to trudno o lepsze miejsce niż Apartamenty Carskie. W cenę noclegu wliczone jest śniadanie.\nSwój własny obiekt noclegowy posiada również inna z popularnych białowieskich restauracji. Apartamenty Stoczek 1929 mieszczą się w tradycyjnej (i niezwykle urokliwej) drewnianej chacie. Wielu gości chwali sobie śniadania.\nJednym z przysmaków, który zakupimy w niemal każdym sklepie i sklepiku w Białowieży (o ile wcześniej całych zapasów dziennych nie wykupią inni turyści) są białowieskie cynamonki. Te słodkie, poskręcane i wypełnione cynamonem bułki stały się nieodłącznym towarzyszem naszych śniadań (i zrobiliśmy nawet małe zaopatrzenie przed opuszczeniem Białowieży).\nCynamonki sprzedawane są w szczelnie zapakowanych zestawach po dwie sztuki. Może nie jest to zbyt ekologiczne, ale z drugiej strony dzięki temu bułeczki nie wysychają i możemy zjeść je ze smakiem nawet po kilku godzinach.\nOdwiedzając Białowieżę nie powinniśmy mieć problemu ze znalezieniem lokalu serwującego lokalną kuchnię. W miasteczku działają zarówno drogie (nawet bardzo) restauracje, jak i tańsze bistra.\nMy z czystym sumieniem możemy polecić dwa miejsca należące do kategorii tych droższych. Inne, jak np. bardzo popularna Babushka, nie do końca spełniły nasze oczekiwania.\nPyszne jedzenie, urokliwy wystrój i przyjemna atmosfera - wszystko to znajdziecie w restauracji Stoczek 1929. W ich menu królują lokalne potrawy nawiązujące do bogatej i wielokulturowej tradycji regionu, które przygotowywane są ze starannie wyselekcjonowanych, naturalnych składników.\nMy zamówiliśmy m.in. soliankę rybną, która była dobrze doprawiona, ale nie mogła by zastąpić nam głównego dania i nadaje się bardziej jako przystawka. Kartacze z dziczyzną są z kolei bardzo treściwe i nadają się idealnie na posiłek po wielogodzinnej aktywności fizycznej w Puszczy. Nam do gustu przypadł zwłaszcza ich farsz. Piwoszom możemy polecić lane z beczki piwo typu Pils z hajnowskiego browaru Markowy.\nWnętrze Stoczka wypełniają odlane z porcelany rzeźby zwierząt (żubrów, niedźwiedzi czy rysi) oraz obrazy.\nRestauracja Stoczek 1929 - Białowieża\nZanim wybierzemy się do Carskiej warto wcześniej zapoznać się z cenami, które jak na polskie warunki należą do bardzo wysokich. Nie można jednak zaprzeczyć, że potrawy tu serwowane powinny zadowolić nawet wymagających smakoszy, a atmosfera dawnego carskiego dworca idealnie nadaje się na wyjście rocznicowe lub na specjalną okazję.\nMy z naszej strony możemy polecić pyszną soliankę mięsną oraz tatar z jelenia. Trafiliśmy również na ozorki z dziczyzny, ale danie to jest na tyle specyficzne, że należy je zamawiać tylko na własną odpowiedzialność!\nNawet jeśli nie planujecie normalnego posiłku, to warto zajrzeć do Carskiej na ich słynną bezę. Rozmiar porcji jest na tyle duży, że spokojnie można zamówić jedną porcję na dwie osoby.


Zarządzamy sklepem, w którym obrót ewidencjonujemy przy zastosowaniu kasy. Bardzo często, klienci za nabyty towar chcą dać w walucie obcej, głównie w euro. Czy ewidencja na kasie finansowej w obcej walucie jest możliwa?\nW układzie z art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy o VAT prowadząc ewidencje używając kas podatnicy podatku VAT są zobowiązani do działania wydruku paragonu fiskalnego albo faktury z jakiejkolwiek sprzedaży, a jeszcze do zarządzania wydrukowanego dokument klientowi.\nW § 10 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia odnośnie warunków technicznych, również kiedy w § 8 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia dotyczącego kas, który ma informacje, jakie powinny wydobywać się na paragonie fiskalnym, obowiązkowo musimy oznaczać walutę, w jakiej ewidencjonowana jest sprzedaż, przynajmniej przy całej kwocie sprzedaży brutto.\nGłówne kryteria oraz warunki techniczne, jakie potrzebują robić kasy rejestrujące zapisane są natomiast w artykule 2 rozporządzenia odnośnie warunków technicznych.\nTak więc, w sprawę § 14 ust. 1 tego rozporządzenia program do sprzedaży w zakładzie powinien stanowić m.in. funkcję: umożliwiającą podatnikowi wprowadzanie zmiany nazwy waluty, w jakiej rejestrowana jest sprzedaż, albo jej skrótu, a też zaprogramowania danej zmiany z wyprzedzeniem poprzez wprowadzenie chwili i czasu zmiany; zapisania daty i czasu zaczęcia prowadzenia ewidencji sprzedaży w tamtej walucie w pamięci fiskalnej, a dodatkowo przeliczenia sumy kwoty sprzedaży brutto na obce waluty, przy czym wynik przeliczenia łącznie z daniem kursu i złożeniem zapłaty pragnie być wprowadzony na paragonie fiskalnym po logo fiskalnym z oznaczeniem danych jednostek; przeliczenie musi stać przygotowane z czułością nie mniejszą niż sześć znaków po przecinku, a efekt przeliczenia musi zostać zaokrąglony do dwóch znaków po przecinku.\nTakże do oznaczenia skrótu nazw walut obcych przyjmuje się oznaczenia, które są stosowane przez Polski Bank Polski.\nZatem, jeśli podatnik ma pomysł prowadzić sprzedaż towarów na pracę konsumentów, którzy uiszczają wartość w walutach obcych, to co do zasady, musi mieć kasę fiskalną, urządzoną w funkcję, która zapewni przeliczenie kursu walut.\nZ sytuacji, która została ukazania w badaniu można wywnioskować, iż opłata za nabyte artykuły tworzy żyć uzyskiwana w euro, w sezonie gdy wartość sprzedaży będzie sformułowana w złotówkach. Przepisy, które działają VAT nie regulują kwestii, jaki kurs waluty musimy podjąć do przewalutowania kwoty złotówkowej na euro.


Kraków wtedy wielce ślubne narodowe centrum\nKraków wtedy wielce ślubne narodowe centrum, jakie rodzimym bezwzględnie nadprzyrodzonym spokojem wchłaniało od nałogowo turystów spośród całego świata. Bowiem egzystuje zatem miasto interesujące mocno jegomościów zamierza tutaj mieszkać. W aliansu z teraźniejszym, zajebiście szukane są przeprowadzki Kraków. Albowiem Kraków zatem udziel nadnaturalne siedlisko, wtedy obecna magia, bieżący nieaktualny nastrój, jaki do teraźniejszość wszechwładna wrażeń żebym na krakowskiej starówce uczestniczy na służących wzorem wabik. Szydełkuje się naturalnie mimo wycieku racja moc latek. Kraków zjednuje a pozyskiwać będzie zazwyczaj. Jego architektura, zabudowa, zabytki, itp. siedliska. Wówczas zwyczajnie potrzeba zoczyć. To odrobinę taka rodzima mekka, której przepuścić w macierzystych drogach nie zamożna. Wszakże nie wszelki przyjaciel eskapady, jest w wyglądzie zakochać się w tymże centrum również podówczas taka baba zechce tutaj zamieszkać. Ongiś oczekiwane wyrażą się wyprowadzki Kraków. Gdyż Kraków ostatnie centrum symulujące przeżywaniem. Lite przybyłych z zupełnego świata. Owo mieścina spośród samej cechy postępowe, a z odwrotnej trans-port-krk.pl perspektywy oplatające niedzisiejszym aniołem. Bieżące ponieważ faktycznie łatwo przybywają tutaj wszyscy spośród pełnego globu.\nCzyżby smog nie uprzykrza urzędników do nabycia schronienia\nPodczas obecnej zimy, gdyby zapisywały o sobie rozumieć chłody, powtórnie dał jeszcze o sobie rozumieć smog. Współczesne dziadowska, trująca kompozycja proszków spośród zadymienia, zatruwająca powietrze. Kraków pechowo słynie w końcowych latach z owego cuda. Monstrum, jakie stanowi wyjątkowo kłopotliwe gwoli układów oddechowych najemców. A nieraz egzystuje komplikacją do zamieszkania w bieżącym miasteczku. Mimo serdecznego zabytkowego kierunku sterczy w uprzemysłowionym rewirze czubku, co podsyca dotychczas wyraźnie wynikanie wyziewie. Wszak wielokroć narodzie do Krakowa kopią się z adnotacje na bieganinę. Wiec charakterystykę powietrza przechodzi nie marginesowe notowanie. Potem obejmuje się etat dodatkowo nieopatrzna przeprowadzka. A w przeprowadzce niezbędne będą wyprowadzki Kraków. Człowiek kto się zatwierdzi tutaj ulokować, nie będzie ubolewałem rodzimej dyspozycji. Nieopodal trawiącego wyziewie, to miejscowość zaklina rodzimymi walorami.\nPrędko niemal rok po ślubie staliśmy papami powabnej córy, a po dwóch latach malca.\nNatychmiast niemalże rok po ślubie dożyliśmy staruszkami przecudnej córki, i po dwóch latkach malca.\nWnet zawezwał Hanię o grabulę, przeżył poczęstowany z szczęśliwością również po ożenku wywiózł ją do Stolicy, gdzie dosięgnął dystynkcję w Listwie Powszechnym Wojska Polnego.\nTeraz niezupełnie rok po ślubie zostawili dziadkami bajecznej córuni, tudzież po dwóch latach młodzika.\nAktualnie nieomal rok po ślubie puścili tatami ślicznej córy, i po dwóch latkach synka.\nAktualnie nieomalże rok po ślubie zostali dziadkami czarującej córeczki, tudzież po dwóch latkach chłopca.\nWkrótce wezwałem Hanię o lewicę, dotrwał klasyczny z beztroską plus po ślubie wywiózł ją do Warszawy, gdzie wszedł godność w Sztabie Zbiorczym Armia Własnego.\nPóźniej zaprosił Hanię o lewicę, dożył wzięty spośród pociechą tudzież po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd zachorował austerię w Sztabie Podstawowym Armia Krajowego.\nUprzednio niezupełnie rok po ślubie zostawili rodzicami pociągającej córki, tudzież po dwóch latach podrostka.\nRychło zaprosił Hanię o rąsię, dotrwał ratyfikowany spośród rozkoszą zaś po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd wziął karczmę w Listwie Niedokładnym Wojska Naszego.\nDalej przywołał Hanię o kończynę, dotrwał wzięty z błogością także po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd zachorował godność w Personelu Zbiorowym Wojska Własnego.\nJuż nieledwie rok po ślubie zostali papami niebrzydkiej córuni, i po dwóch latkach synka.\nPotem poprosił Hanię o lewicę, został zwyczajowy z sielanką zaś po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd dotrwał austerię w Sztabie Gruntownym Wojska Swojskiego.\nWcześniej nieomalże rok po ślubie pozostawili papami nieszpetnej córeczki, zaś po dwóch latach synka.\nObecnie nieomal rok po ożenku dożyliśmy ojcami seksownej córuni, natomiast po dwóch latach chłopca.\nSzybko przywołał Hanię o lewicę, puściłby klasyczny z żarliwością oraz po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd zakupiłeś austerię w Antabie Ogólnym Wojska Polskiego.\nPoprzednio niezupełnie rok po ożenku dociągnęli tatami urzekającej córki, tudzież po dwóch latach malca.\nWkrótce wezwałem Hanię o dłoń, przeżył tradycyjny spośród satysfakcją natomiast po ożenku wywiózł ją do Stolice, gdzie odebrał funkcję w Personelu Kolektywnym Armia Swojskiego.\nZaraz nieomalże rok po ślubie przeżyli dziadkami estetycznej córy, oraz po dwóch latkach młodzika.\nBezzwłocznie niezupełnie rok po ożenku dożyliśmy staruszkami przeuroczej córy, natomiast po dwóch latach podrostka.\nTeraz niemal rok po ożenku puścili papami niebrzydkiej córy, natomiast po dwóch latkach synka.\nWcześniej niezupełnie rok po ożenku przetrwali rodzicielami pięknej córy, oraz po dwóch latkach synka.\nWnet zawezwał Hanię o grabę, pozostał przyjęty spośród szczęśliwością tudzież po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd zdobył robotę w Sztabie Zwierzchnim Wojska Lokalnego.\nWnet przywołał Hanię o lewicę, puściłby utarty spośród beztroską natomiast po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd wszedł substancję w Listwie Generalnym Wojska Naszego.\nPilnie prawie rok po ślubie zostawili tatami ładnej córeczki, oraz po dwóch latkach podrostka.\nWprzódy niezupełnie rok po ślubie przetrwali staruszkami zachwycającej córeczki, i po dwóch latkach podrostka.\nGwałtem prawie rok po ożenku dociągnęli tatami olśniewającej córeczki, oraz po dwóch latkach chłopca.\nPóźniej przywołał Hanię o grabulę, stał tradycyjny z rozrywką natomiast po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd pobrał bazę w Listwie Transgranicznym Armia Polskiego.\nzabawki dla kotatrans-port-krk.plsale weselneusg w częstochowieklatki dla chomikówdobra karma dla psakarma dla psaodpowiednia karma dla kotakarmy dla psówkarmypokarmkarma britsucha karma dla kotanajtańszy sklep zoologicznyoświetlenieprawnicylegowisko dla psówpetvita karma dla kotawysokiej rozdzielczości zdjęcia z fotobudkikatzenfutter


Mortis - Czarodzieje 1939 - Sala do języków magicznych\nMortis - Czarodzieje 1939 > Rozgrywka fabularna > Hogwart > Piętro II > Sala do języków magicznych\nPełna wersja: Sala do języków magicznych\nSala do języków magicznych\nDawniej w sali prowadzono jedynie zajęcia ze starożytnych run, od 1938 roku jednak odbywają się tam lekcje z zakresu większej ilości języków i sposobów ich zapisu, związanych z magią. Zaraz przy wejściu do pomieszczenia znajduje się przejście do składziku, a także stół z narzędziami do rozczytywania starych i drobno zapisanych dokumentów. Wiele podobnych szkieł umocowanych jest również pod sufitem, dając sali bardzo charakterystyczny wzór oświetlenia.\nLwią część sali zajmują ławki przeznaczone dla uczniów, które otoczone są regałami pełnymi ksiąg. Na końcu sali ustawiono podest dla nauczyciela, z biurkiem oraz wysoką, sięgającą samego sufitu tablicą kredową, do której czubka nie dosięgnie się bez użycia magii.\nKaylin bardzo nie lubiła sali do starożytnych run. Z jednej strony, siedziska odgrodzone od siebie deseczkami jasno wskazywały na samodzielną pracę, a jednak... Skupisko ławek, które poukładane były tak, że ktoś zawsze na przeciwko ciebie siedział bardzo ją stresowały. Nie było tez siedzeń bezpośrednio skierowanych na tablicę, więc zawsze musiała uciekać wzrokiem gdzieś w bok, by nie patrzeć prosto w twarz osoby siedzącej po drugiej stronie barykady. Stresowało ją to niemiłosiernie i zdarzało się, że w tej właśnie sali bywała odrobinę spięta.\nMimo to bardzo lubiła przedmiot nauczany w tym pomieszczeniu i dlatego chodziła na niego z wielkim entuzjazmem. Tak samo, jak na wszystkie inne zajęcia, na runy przyszła dużo wcześniej niż inni. Zanim przekroczyła próg sali upewniła się, że nikogo w niej jeszcze nie ma i wybrała siedzenie, które według niej było najlepsze. Co prawda, nadal musiała zmagać się z ewentualnością, iż będzie miała sąsiada z naprzeciwka, ale było to miejsce w miarę komfortowe - przynajmniej dla niej. Przemierzyła całą salę niosąc pod pachą podręcznik do przedmiotu, notatnik, a także organizer prac domowych, z którym się nie rozstawała. Usiadła na pierwszym krzesełku, tym znajdującym się najbliżej siedzenia nauczyciela i rozłożyła swoje rzeczy. Z torby wyciągnęła najnowszą książkę profesora Bułhakowa, otworzyła ją na stronie, na której skończyła i postanowiła doczytać rozdział do końca. Nie wiele jej już zostało, bowiem większość zdążyła przeczytać podczas świąt.\nNa te zajęcia Morrigan nie zamierzała się spóźnić. Nie miała powodu, a co ważniejsze, nie miała okazji. O ile na poranne lekcje rzadko kiedy zdążała, na te w środku dnia często nawet przychodziła przed czasem. I tak raczej nie miała z kim go marnować. Owocowało to też skrupulatnie odrobionymi pracami domowymi, powtórzonym materiałem z poprzedniej lekcji i wykonaniem dodatkowych ćwiczeń, jeśli były potrzebne. W sali od starożytnych run zjawiła się więc przed nauczycielem, w pełni przygotowana do zajęć.\nBlondynka westchnęła bezgłośnie, gdy tylko przekroczyła próg. W klasie niestety już ktoś siedział. Dziewczyna skrzywiła się mimowolnie, ale zmusiła się, by podejść. Z impetem odstawiła teczkę na stoliku naprzeciwko już zajętego. Na jej nieszczęście drugie stanowisko najbliżej nauczyciela zajęła Kaylin, fanka każdego, takie przynajmniej wrażenie odnosiła Morrigan, nauczyciela. Poniekąd utożsamiała się z Kaylin, głównie dlatego, że sądziła, iż gdyby ta miała trochę więcej przyjaciół, miałaby trochę gorsze oceny, a dokładnie to samo myślała o sobie. Ale w życiu by się do tego nie przyznała, zwłaszcza, że Krukonka nie wzbudzała w niej sympatii - tak na to patrząc wcale nie dziwiło jej, że sama raczej nie ma z kim spędzać wolnego czasu.\n- Cześć - mruknęła Ślizgonka tylko dlatego, że wypadało, zwłaszcza skoro na razie tylko one przebywały w sali, a dziś jeszcze właściwie się nie przywitały. Potem usiadła po prostu na swoim krześle i zaczęła rozpakowywać swoje rzeczy. I tak nie miała o czym rozmawiać z Wittermore, a ponieważ nieszczególnie za nią przepadała, jak z resztą za każdym, nie czuła się do tego zobligowana. Gdyby nie to, że naprawdę interesował ją przedmiot, który zaraz miał być wykładany, nie usiadłaby naprzeciw, a kilka rzędów dalej. Ale chciała mieć jak najlepsze miejsce, a to było równie dobre jak wybrane przez jej rok młodszą koleżankę.\nZaczęła bez specjalnego entuzjazmu wertować podręcznik, byleby tylko wyglądać na zajętą. I tak dawno go przeczytała. Uwielbiała starożytne i do ich nauki podchodziła z niezwykłym entuzjazmem. To był w końcu jedyny język, którego nauczano w Hogwarcie. Od zawsze wykazywała się talentem lingwistycznym i zainteresowaniem językami. Nie dość, że wychowywała się jako dziecko dwujęzyczne, mieszkała bardzo blisko granicy z Rosją i Rumunią, a ojciec miał wielu znajomych pochodzących z tych krajów. Od kiedy rozpoczęła naukę w Szkole Magii i Czarodziejstwa starożytne runy były jedynym substytutem nauki języka. Poza tym, starożytnymi runami zaczęła się interesować w dniu, w którym otrzymała swoją różdżkę. Wyryte na niej symbole natychmiast wzbudziły w dziewczynie fascynację i chęć odkrycia ich tajemnicy.\nAnastasia była poniekąd w szoku, że udało się jej zjawić przed drzwiami klasy w tak rekordowym czasie. Zmierzała na zajęcia raczej niespiesznym krokiem, mając na uwadzę, że jedyną osobą, która o tej porze mogła czekać na nauczyciela była Kaylin, która nie należała do najbardziej towarzyskich dziewcząt w Hogwarcie. Nie żeby było z tym coś złego.\n-Cześć wam! Wcześnie jesteście – zawołała z drugiego końca sali, w istocie nie kryjąc zaskoczenia, że oprócz Wittermore w pomieszczeniu przebywała jeszcze jedna uczennica. Siedząca naprzeciwko Krukonki. Interesujące.\nKrokom i ruchom Anastasii brakowało zdecydowanie gracji, szeroko rozstawione nogi, nieregularne tempo chodu, energiczne wymachy rąk, którymi to tak często zawadzała o różnorodne przedmioty i albo je skutecznie zrzucała swoją niezdarnością, albo sama sobie robiła krzywdę. Tym razem cudem uniknęła kolizji ramion z masywnymi krzesełkami dostawionymi do uczniowskich biurek.\n- Nie wierzę, że udało mi się przyjść tak wcześnie. Ty za to jak zwykle w formie – powiedziała do Kaylin, po czym zasiadła w swojej ławce z uśmiechem na ustach. Cztery miejsca od dziewcząt.\nAnastasia starała się nie poświęcać Morrigan zbyt wiele uwagi, lecz nie było to spowodowane w żadnym wypadku niechęcią do Ślizgonki lub przedawnionymi zatargami. Młoda Fitzgerald co prawda nie walczyła z kompleksami skoncentrowanymi wokół własnej aparycji, problem leżał w naturze pięknej Panny Black. Krążyła w niej krew wilii, a co za tym idzie nieziemska uroda i figura dziewczyny potęgowana była wielokrotnie w oczach mężczyzn, chłopców. Wystarczyła jej prezencja, krok w odpowiednim kierunku i każdy bez wyjątku tracił głowę zapominając o Bożym świecie. Żadna inna przedstawicielka płci żeńskiej nie miała szans przy Morrigan, a samo pokazywanie się w jej towarzystwie musiało być udręką, myślała Ana.\nCiężko było darzyć sympatią kogoś, kto od losu dostał taką szansę i pozostawał przy tym raczej chłodnym i niesympatycznym.\nRzuciła od niechcenia swoje przybory potrzebne na lekcje, by chwilkę potem sięgnąć po zeszyt i czujnie przeczytać wszelkie zapiski i uwagi z poprzedniej lekcji.\n-Była może jakaś domówka? Niby tu nic nie mam zapisanego, ale...\nZmarszczyła czoło. To że nic nie zapisała faktycznie było beznadziejnym wyznacznikiem.\nStarożytne runy. Theo sam do końca nie wiedział, co skłoniło go do zapisania się na ten przedmiot. Chyba najbliżej było do ciekawości. O tak, wiele słyszał o dziwacznych transkrypcjach pradawnych wikingów i zwykle zastanawiał się, dlaczego akurat te śmieszne znaczki, wyglądające trochę jakby były ułożone z zapałek, mają mieć jakieś magiczne właściwości. Dlaczego nikt nie zaklina żadnych mocy w alfabet łaciński, albo grażdankę? Może dowie się tego w klasie, do której zmierzał?\nMiał trochę dłuższą przerwę od ostatniej lekcji, toteż gdy skończył robić wszystko, co sobie zaplanował, miał jeszcze trochę wolnego czasu. Nie mając już, co ze sobą zrobić i nie mogąc patrzeć na książki, skierował się do sali lekcyjnej myśląc, że będzie pierwszym. Jednym z pierwszych owszem był, niemniej zdziwiło go nieco, że ludzie zaczynali się już powoli schodzić.\nPo cichu wsunął się do klasy. Na spojrzenia odpowiadał pozdrawiającym uśmiechem, po czym zasiadł w ławce tête-à-tête Anastazji (przepraszam za spolszczenie, ale odmieniony oryginał wyglądał idiotycznie). Rozpakowywał się, kiedy koleżanka rzuciła pytaniem. W odpowiedzi uniósł brwi i przewertował kartki zeszytu, kręcąc powoli głową. Raczej nic nie musieli robić sami.\nSkrzypnięcie drzwi dotarło do uszu Kaylin, lecz nawet to nie oderwało jej od lektury fascynującej książki o wróżbiarstwie autorstwa Bułhakowa. Z resztą, nie ważne jaka by była i tak Wittermore wciągałaby ją nosem, jeżeli na okładce znalazłoby się nazwisko jej ukochanego profesora. Nie oszukujmy się, choć przepowiadanie przyszłości interesowało ją od dłuższego czasu, niektóre książki czytała tylko ze względu na Vakela.\nDopiero, gdy stukot butów zaczął się do niej zbliżać, krzesełko naprzeciwko odsunęło, a z gardła Ślizgonki wydobyło powitanie, dziewczyna podniosła głowę zaszczycając obecną spojrzeniem. Nie znały się dobrze, nic w tym dziwnego, Kaylin nie znała się z nikim tak naprawdę. Dziewczyna przyjrzała się obecnej i powstrzymała westchnienie zawodu. Naprawdę liczyła na to, że tym razem nikt nie usiądzie naprzeciwko niej!\n- Cześć. - Wyszeptała i chowając swoją złość za maską całkowitego spokoju powróciła do czytania. Nie dane jej jednak było, gdyż zaraz pojawiła się kolejna osoba. Gryfonka, podobnie do poprzedniej dziewczyny, rozsiadła się i przywitała, na co Kaylin musiała odpowiedzieć z czystej grzeczności - tego ją bowiem nauczyli w domu.\n- Cześć. - Z rezygnacją wyprostowała się w krześle i spojrzała na Anastasię, która próbowała je wszystkie ewidentnie zagadać. Walczyła więc z chęcią powrotu do lektury, a byciem kulturalną.\n- Przychodzę wcześniej, żeby posiedzieć i w spokoju przygotować się do zajęć. - I wybrać najlepsze miejsce, zanim ktokolwiek mi je zabierze, pomyślała powstrzymując się przed powiedzeniem tego na głos. Spojrzała kątem oka na zegarek zastanawiając się, czemu wszyscy pojawili się na zajęciach tak wcześnie. Zawsze przychodzili kilka minut przed nauczycielem, a teraz? Wittermore nie była z tego faktu raczej zadowolona, a gdy do sali weszła kolejna osoba prawię jęknęła.\n- Była, ale tylko dla chętnych. - Dodała, jakby od niechcenia. Ona oczywiście swoją pracę zrobiła, ale nie spodziewała się po obecnych, by któremuś chciało się ślęczeć nad runami, jeżeli wcale nie musieli.\nUwadze Morrigan nie umknęło niezadowolenie Kaylin. Zmierzyła ją przeszywającym spojrzeniem i w myślach wzruszyła ramionami. Nie zamierzała w żaden sposób tego komentować. Po prostu - udawała, że nie zauważyła i potraktowała Krukonkę równą obojętnością i brakiem zainteresowania. Może nawet próbowałaby dostrzec, jaka lektura tak pochłania uwagę młodszej koleżanki, ale ostatecznie stwierdziła, że jej to nie obchodzi - na pewno było to coś nieszczególnie fascynującego, ale związanego z nauką, najprędzej w dodatku z jakimś przedmiotem szkolnym.\nBlack przywitała się grzecznie z kolejnymi uczniami i zamknęła podręcznik, a pozycję zmieniła na wygodniejszą. Z gracją oparła się o swój stolik i pochyliwszy się nieco w jego kierunku, zarzuciła nogę na nogę i od niechcenia zaczęła nawijać sobie na palec długi kosmyk jej lśniących, srebrzystych włosów.\nPowstrzymała westchnięcie, słuchając Anastasii. Gryfonka traktowała ją zupełnie w taki sam sposób, jak większość dziewcząt w szkole. Bez otwartej wrogości, ale jednak z dużym dystansem, albo nawet niechęcią. Introwertyzm Morrigan wcale nie pomagał jej w zdobywaniu przyjaciół. I o ile rzeczywiście w pierwszej czy drugiej klasie miało to dla niej znaczenie, szybko przyzwyczaiła się do myśli, że może ewentualnie liczyć na powierzchowną przyjaźń ze strony chłopców, co z kolei zraziłoby do niej dziewczęta jeszcze bardziej. A wiadomo, nikt nie lubił się czuć odrzucony, postanowiła więc nie zawiązywać tego typu relacji.\nMimo to z jakiegoś powodu chciała włączyć się do dyskusji. Nie wiedziała tylko jak. Co powiedzieć, jak się zachować. Postanowiła więc ukryć zmieszanie swoją zwyczajową miną w postaci wyniosłego, tajemniczego uśmieszku w stylu Mona Lisy i przyglądać się reszcie z może nieco zbyt chłodnym wyrazem twarzy. Jak zwykle uznała, że lepiej milczeć w tego typu sytuacjach, niż powiedzieć coś niepotrzebnego. I dlatego często zdarzało się, że w ogóle nie otwierała ust, póki ktoś nie zadał jej jakiegoś pytania.\nMascius lubił runy. Podobały mu się zarówno pod względem wyglądu i sposobu ich zapisywania, jak i ze względu na ich znaczenie i poniekąd tajemnicę, którą w sobie kryją. Nic zatem dziwnego, że uczęszczał na zajęcia, które o starożytnych runach traktowały.\nJako prefekt nie wypadało mu się spóźnić, gdyż on powinien świecić przykładem w większości kwestii dotyczących nauki w Hogwarcie, a więc także jeżeli chodziło o punktualność. Z drugiej jednak strony wiedział, że ma dość czasu, zatem nie spieszył się nazbyt szczególnie. Po drodze do sali uciął sobie jeszcze krótką pogawędkę z dwójką ślizgonów, którzy już od jakiegoś czasu próbowali go złapać i spytać odnośnie kilku kwestii, na które mógłby dać przyzwolenie. A jeżeli nie, to chociaż żeby przymknął oko, na ich całkowicie nieszkodliwe, jak zaznaczali wielokrotnie, przedsięwzięcie. Malfoy stwierdził, że się nad tym zastanowi, a oni podadzą mu więcej szczegółów, gdy będzie miał więcej czasu wolnego.\nCzy zamierzał na to przystać? Trudno powiedzieć, chociaż można bardziej skłaniać się ku negatywnej odpowiedzi z jego strony. Chociaż, jeżeli okazałoby się to faktycznie nieszkodliwe a przy tym zabawne, lub chociaż interesujące na tyle, by przykuć jego uwagę, to kto wie. Niezbadane są wyroki Masciusa.\nDo sali wkroczył raczej wolnym, lecz równym krokiem. Sylwetka wyprostowana, jakby połknął kij od szczotki. Otaczającą go aurę dumy i powagi dało się czuć niemal od razu. Popatrzył na obecnych w klasie wzrokiem, który w pierwszej chwili można było odebrać jako wzrok kogoś, kto ewidentnie czuje się lepszy od reszty. Skinął głową na powitanie i pozwolił sobie nawet na cień uśmiechu w kierunku Morrigan, jakby na potwierdzenie tego, ze ślizgoni czystej krwi trzymają się razem.\nZamiast jednak od razu zająć wolne miejsce, obojętnie które, gdyż jemu z kolei nie zależało na tym, aby zdobyć najlepsze miejsc w sali, udał się do upatrzonego już regału z książkami i stał przy nim przez jakiś czas, stukając opuszkami palców po grzbietach kolejnych tomiszczy, aż nie znalazł tego, który go interesował. Wyciągnął go i sprawdził jeszcze, czy jego zakładka dalej jest obecna. Oczywiście była, bo któż by się zabrał za czytanie tych ksiąg, prócz wybitnych moli.\nDopiero z książką w ręku zajął wolne miejsce. Na blat położył także podręcznik, jednakże nim nie zajmował się wcale. Otworzył swoją książkę w miejscu, w którym skończył ostatnio i rozsiadł się wygodniej, palcem szukając fragmentu, który skończył.\nNiezbyt przejmował się tym, co się wokół niego działo. Nie z powodu swojego introwertyzmu, którego nie posiadał, gdyż jest on istotą zdecydowanie ekstrawertyczną. Nie, to było coś zupełnie prostszego. Najzwyczajniej w świecie nie czuł potrzeby, by odzywać się teraz do kogokolwiek, a też nie wyglądało na to, by działo się coś, co miało zwrócić jego większą, na tę chwilę, uwagę.\nNa miejscu zjawiła się zaledwie chwilę po Ślizgonie, należnie utrzymując dystans pomiędzy jednym wejściem do pomieszczenia, a następnym. Zwalniała za nim kroku, aby nie zwrócić uwagi zebranych na moment przybycia, tym razem wchodząc do sali bez zbędnego przywitania się. Skończyło się, przynajmniej na tych kilka najbliższych godzin szczerzenie się, zaczepiania o wszystko co wokół mogłoby się znajdywać. Usadowiła się w przypadkowej, wolnej ławce z dala od Wittermore, aby przez chwilę odpocząć od towarzystwa, które na każdym kroku prowokowało do kłótni.\nKolejno wykładała na nie często nazywany własnym, drewniany stolik; podniszczone na końcówce pióro, przynajmniej dwa zeszyty, z czego jeden służył za typowy, rozklekotany brudnopis na szybkie notatki. A także dwa podręczniki. W jednym znajdywały się głównie ręcznie rysowane przez autorkę obrazki. Westchnęła. Nim zdążyła zastanowić się nad tym, dlaczego akurat teraz przyszło się jej przystosować do panujących zasad – a mogło to mieć wiele wspólnego z typowymi, kobiecymi dolegliwościami, zaczęła z naprawdę wyraźnym brakiem żywotności w działaniach zapisywać w zeszycie co nieco zaległych notatek. Utkwiła wzrok na jednym ze słów, zawieszając się. Wydawała się być czymś zmartwiona. Pewnie zbyt dużo myślała o wszystkim, o niczym, o życiu i o tym, co tak naprawdę działo się w świecie mugolskim w którym przebywała stosunkowo często. Odgarnęła jedno przydługie pasmo włosów za ucho, przychylając się nad kartką. Wyprostowała pod ławką jedną z nóg. Zupełnie zapomniała o tym, czy między uczniami znajdywała się przestrzeń wolna, czy ścianka uniemożliwiająca wszelkie zaczepki. Chociaż, szczerze, nie miała na nie aż takiej ochoty, jak zwykle. Zagryzła koniec własnego języka, nie włączając się aktywnie w żadną z dyskusji. Kto w ogóle prowadził ten przedmiot? W sumie. Co to miało za znaczenie. Zdarzyło się jej, na rogu jednej z kartek krycmolić. Szybkim ruchem zamazała niedokończone dzieło, cytat. Czymkolwiek mogło to w tym momencie być. Rozpięła najwyżej sięgający szyi guzik. Następny też. Wystarczy.\nRozejrzała się po zebranych, niektórych całkiem dobrze kojarząc – innym zaś przyglądając się mimochodem dokładniej, aby zapamiętać nieznane twarze. Czasami znała się z kimś z widzenia, ale nie zamieniała z tymi osobami słowa. Nie widziała potrzeby, chociaż należała do osób raczej rozgadanych. Może tym razem uda się jej nie przynieść wstydu Gryffindorowi. Fuknęła.\nZanim Anastasia na dobre rozpoczęła swoją przygodę z chaotycznym wertowaniem kartek podręcznika i pomiętego zeszytu, w sali zjawił się Theo, co chociaż na chwilę pomogło rozwiać atmosferę szczelnie zagęszczoną oparami nieuzasadnionego napięcia i niezręczności.\n- Theooo – zamruczała na powitanie i dodała po słowach Krukonki – widzisz, było dla chętnych, o!\nInformacja o dodatkowej pracy domowej ze starożytnych run, której nigdy w życiu by nie odrobiła, obchodziła ją tyle co zeszłoroczny śnieg, a mimo tego grała zainteresowaną.\n- Dzięki Kaylin. Chyba jako jedyna jesteś na bieżąco. Pozostali prefekci powinni z ciebie brać przykład.\nBył to swego rodzaju przyjacielski przytyk skierowany do Theo, a mimo tego odruchowo rzuciła w jej stronę ciepłym, nieco spontanicznym uśmiechem, całkowicie nie licząc na jakikolwiek rewanż czy reakcję. Nie uważała Krukonki za niemiłą czy chamską osóbkę, nie była jednak do końca pewna, co kryje się za maską wiecznie osamotnionej, zatopionej w książkach dziewczyny, tego nie była w stanie ocenić.\nAnastasia zadziwiająco dobrze czuła się w roli konferansjera, kogoś kto nadawał rytm i charakter miejscu, w którym w gruncie rzeczy wszyscy za zadanie mieli czekać. Pragnęła każdego zagaić, rzucić niewybrednym dowcipem, sprawić uśmiech na ich twarzach z niezwykle samolubnej przyczyny, wykazałaby się swoim darem i urokiem osobistym, o którym tak często marzyła na jawie.\nW obecnym składzie nic interesującego ani zabawnego nie przychodziło jej do głowy, mogła nagabywać Theo, mogła rzucić jakąś głupawą uwagą i tylko czekać na reakcję, która nie nadejdzie, schować głowę w piasek i wywiesić białą flagę.\nNa widok Masciusa Anastasia początkowo się rozchmurzyła, otwierała już nawet usta, do swojego energicznego i głośnego powitania gdy…chłopak skinął jedynie głową, a czymś na kształt uśmiechu obdarzył Pannę Black. Zasiadł bez słowa przy swoim stoliku, ignorując prezencję reszty uczniów.\nAnastasia zamrugała niemrawo oczyma, zapowietrzyła się i żachnęła. Jej policzki spowił poniżający rumieniec wstydu i oburzenia, uargumentowany arogancją Malfoya, który to jeszcze niedawno przymilał się i prowadził z dziewczyną przyjemną konwersację na poziomie.\n- Widzę, że pan Malfoy czuje się zbyt dobrze w swojej skórze, żeby zniżać się do poziomu plebsu – z jej tonu ciężko było wywnioskować czy za wypowiedzią kryje się nadąsanie czy sarkastyczna uwaga, którą w kręgach przyjacielskich można było uznać za okazywanie sympatii.\nZacisnęła piąstkę na skrawku swojej szaty, ukradkiem zerkając na wchodzącą do klasy Yvon. Jako współlokatorki dzielące jeden pokój, nie musiały zbyt wylewnie podchodzić do kwestii witania się na każdych dzielonych zajęciach. Być może powinna przemyśleć sprawę, w sali zrobiło się jeszcze bardziej niezręcznie niż wcześniej.\nKaylin nie spodziewała się takiego obrotu spraw. Przywykła raczej do zupełnie innych odpowiedzi i przede wszystkim do dosyć nadąsanych min. Ludzie nie lubili, gdy się odzywała, bo bardzo często przyjmowała ton panny przemądrzałej, która wiedziała wszystko lepiej od nich. Nie dziwiła im się, dlatego też po prostu nie odzywała się sama z siebie. Tym razem jednak dostała w odpowiedzi na informację uśmiech i dobre słowo, co bardzo ją zdziwiło. I prawdę mówiąc, lekko zawstydziło. Rumieniec wypłynął na jej twarz, nim zdążyła ukryć go za kolejną maską obojętności i aż odchrząknęła, nie wiedząc, co tak naprawdę powinna powiedzieć.\n- Bez przesady. Inni prefekci radzą sobie lepiej ode mnie. - Dodała z przepraszającym uśmiechem i bardzo szybko ukryła twarz za książką, której już nie czytała. Szybsze bicie serca wywołane zawstydzeniem jedynie tę czynność utrudniało.\nKątem oka rozejrzała się po wszystkich obecnych i zaczęła wyczuwać dosyć krępującą atmosferę, z którą niestety nie potrafiła sobie poradzić. Nie była dobra w kontaktach z ludźmi nastawionymi do niej przyjaźnie, a to co działo się na lekcji było... kłopotliwe.\nMiała tylko nadzieję, że nikt się nie pozabija. Zwłaszcza, gdy do sali weszła Hennessy, która o dziwo nie usiadła w jej pobliżu. Na widok tego po prostu odetchnęła z ulgą. Nie wiedząc tak naprawdę, co mogłaby teraz zrobić zawiesiła spojrzenie na Theodorze, który jako jedyny w całej klasie wydawał się być całkiem spokojny i nie nastawiony negatywnie. Za to właśnie lubiła Puchonów.\nTheo kątem oka zerknął ku wejściu, kiedy usłyszał poruszenie przy wrotach. Gdy zobaczył tego gładko wygolonego, platynowłosego panicza, wstrząsnął nim dreszcz obrzydzenia i grozy. Z jednej strony ani trochę nie odpowiadało mu to, jak traktował innych, niżej urodzonych od siebie czarodziejów. Z drugiej, przypominały mu się pierwsze lata w Hogwarcie. Wtedy Malfoy najczęściej go gnębił i nazywał szlamą. Chociaż gdyby nie on, Callaghan najpewniej nie przykładałby się tak do nauki kolejnych zaklęć, a tak przynajmniej miał motywację: obronę własną.\nTeraz ich drogi krzyżowały się niemal wyłącznie na tle prefektury. Jako uczniowscy zwierzchnicy swoich domów musieli od czasu do czasu się oglądać - choćby na różnego rodzaju zebraniach - ale nie wdawali się w zbędne wymiany słów. Theo zniechęcany widmem przeszłości i Malfoy prowadzony rodzinną niemalże niechęcią do mugolaków.\nAnastasia nie mogła powstrzymać się od kąśliwej uwagi. Chłopak obrzucił ją karcącym spojrzeniem i kopnął ją pod stołem w kostkę.\n- Mogłabyś się czasem powstrzymać - mruknął do niej tak, aby tylko ona to usłyszała.\nOczywiście nie zarejestrował tego, iż Kaylin mu się przyglądała. Ba! Nawet nie dopuszczał do siebie takiej możliwości. To byłoby przecież zbyt proste...\nMorrigan zaczęła delikatnie stukać długimi paznokciami w blat. Z daleka lustrowała spojrzeniem półki z książkami, uznawszy, że może powinna wziąć się za lekturę kolejnego tomisza o starożytnych runach, korzystając z okazji, iż nauczyciel jeszcze się nie pojawił.\nGdy zgrabnym, eleganckim ruchem podniosła się, by podejść bliżej i coś wreszcie wybrać, w sali zjawiły się kolejne dwie osoby. Tym razem byli to siedmioklasiści i dziewczyna mogła wreszcie przestać czuć się najstarszą w towarzystwie. Uśmiechnęła się lekko, ale zadziwiająco ciepło i przyjaźnie do Masciusa w odpowiedzi na jego uśmiech. Mimo że wiecznie ze sobą rywalizowali, czasem otwarcie przytykali i robili na złość, był chyba kimś jej aktualnie najbliższym. Nie tylko dlatego, że tak wypadało, zwłaszcza ze względu na ogólne pozytywne stosunki łączące Blacków i Malfoyów, ale głównie przez wspólne zainteresowania. Poza tym, z jakiegoś powodu właśnie poprzez konkurowanie i wzajemne docinki najłatwiej można było zdobyć sympatię Ślizgonki. Uśmiechnęła się do siebie pod nosem na samo wspomnienie chłopców z rodziny. Ich przyjaźń zaczęła się przecież podobnie.\nPo tej krótkiej wymianie przelotnych spojrzeń i uśmiechów Morrigan ruszyła z gracją w kierunku wysokiego regału, jednak nie umknęło jej oburzenie malujące się na twarzy panny Fitzgerald. Nie mogła powstrzymać się od ironicznego uśmieszku, który wypłynął na jej twarz, a który poszerzył się jeszcze, gdy Gryfonka fuknęła coś w kierunku Malfoya, nadąsana. Ukryła go odwróciwszy głowę, udając, że jest bez reszty pochłonęło ją odczytywanie niewyraźnych tytułów z szerokich grzbietów ksiąg. Ostatecznie zdecydowała się na opasłą pozycję o wytartej, szarej, skórzanej okładce z wytłoczonymi na niej bindrunami. Po szybkim przejrzeniu Ślizgonka stwierdziła, że jest wystarczająco szczegółowa i zaawansowana. Może jeszcze zdąży dowiedzieć się czegoś nowego, co przybliży ją do odczytania niezwykle skomplikowanych symboli z jej różdżki. Skoro i tak przyszła za wcześnie, a nikt tu nie kwapił się do rozmowy z nią, postanowiła po prostu zająć się poszerzaniem swojej wiedzy.\nUsiadła więc i zarzuciwszy nogi na swoją ławkę, by było wygodniej trzymać jej ciężką księgę, otworzyła ją na wybranym rozdziale i zaczęła studiować z uwagą. Nie omieszkała jednak co jakiś czas kątem oka kontrolowała, co się działo dookoła. Nie chciała przecież, by umknęło jej wejście nauczyciela, poirytowana twarz Masciusa, czy rozdrażnione oblicze Anastasii.\nTrudno było powiedzieć, czy lektura, którą czytał Mascius była ciekawa. Na swój sposób pewnie tak, chociaż gdyby ktoś go zapytał o zdanie, to chłopak odpowiedziałby, że czyta ją bardziej z przyzwyczajenia, niż z ciekawości. Po prostu zawsze kończył to, co zaczynał. I tylko dlatego, że nie była to porywająca książka, nie przeszkadzało mu nazbyt to, że nie mógł się skupić wyłącznie na niej, gdyż w sali nie panowała cisza idealna. W głównej mierze dzięki gryfonce, która bez wątpienia była jedną z głośniejszych osób tutaj obecnych.\nAnastasia Fitzgerald. Tak, była mu znana. Rozmawiali nawet raz czy dwa. Z tego co Mascius zapamiętał, wykazywała się całkiem niezłym pomyślunkiem i była osobą na tyle interesującą, by poświęcił jej więcej czasu niż to było konieczne. Czy to jednak oznaczało, że mogą się uważać za psiapsiuły od serca? Zdecydowanie nie, chociaż dziewczyna była na dobrej drodze ku temu, aby zyskać jego uwagę. A to już było coś. Niemniej wyglądało na to, że ona z kolei postrzegała ich relację zupełnie inaczej, stąd też jej słowa. Dość niefortunne, trzeba było oddać i nie do końca na miejscu, niemniej można było jej oddać, ze przynajmniej jest bezpośrednia.\nMalfoy oderwał wzrok od stronic książki i zerknął w jej kierunku. Jedna brew uniosła się nieznacznie ku górze.\n- Panna Fitzgerald chyba się nieco zapomniała. - Rzekł spokojnym tonem. - Jeżeli masz jakiś problem, możemy się nim zająć po zajęciach. - Dodał i wrócił do czytania.\nJeśli ktoś uważał, że Mascius zareaguje bardziej... dosadnie, to się niestety trochę przeliczył. Takie reakcje towarzyszyły mu mniej więcej do piątego roku. Później już zdecydowanie wydoroślał i w bardziej wyrafinowany sposób pokazuje innym, gdzie ich miejsce. I chociaż teraz nie było to jego intencją, to jednak gdy tylko wypowiedział ostatnie zdanie, nad jego głową powinien pojawić się transparent, gdzie wielkimi literami raziłby w oczy napis: "Prefekt Naczelny", aby tylko oddać jeszcze większy wydźwięk jego słowom.\nPrzeczytał jeszcze pół strony swojej książki, zanim zdecydował się znów zerknąć na osoby znajdujące się w sali. Nowa przedstawicielka gryfonów nie przykuła jego większej uwagi, natomiast Morrigan już tak. Ostatnio pięknie go zgasiła przy rozmowie w dormitorium. I chociaż Mascius żachnął się i prychnął, w środku czując nieprzyjemną szpilę, to jednak musiał jej oddać, że to w jaki sposób go wyautowała, niewątpliwie był piękny.\nPrzez chwilkę zastanawiał się nad tym czy nie lepiej dać sobie spokój, jednakże szybko uznał, że nie, nie lepiej.\n- Słyszałem, że podczas ostatniego treningu prawie spadłaś z miotły, Black. - Rzucił w stronę ślizgonki, nie odrywając wzroku od książki, chociaż nie skupiał się na tym, co czyta.\nJego twarz pozostała niezmienna, ale w środku uśmiechał się chytrze, szykując już kolejne odpowiedzi na jej słowa.\nNaprawdę dziwwnie było tak być biernym obserwatorem. Patrzyła ze znudzeniem jak przemijają następne minuty, dłużą się, rozwlekając w wyimaginowane, nierealne godziny nieracjonalnych głupstw którym oddawali się zebrani w klasie uczniowie. Zdawać by się mogło, że wszystko w mgnieniu oka zaczynało krążyć wokół jednego tematu. Osoby, jaką był sławetny Malfoy – któremu w gruncie rzeczy na odcisk nikt nie chciał nacisnąć. Tak naprawdę każdy zajmował się swoimi sprawami oddając się różnym mniej lub bardziej porywającym zajęciom, z czego często można było przyłapać zebranych, mniej aktywnych w sprzeczce na chowaniu czubka nosa w opasłych książkach. Oni nie ekscytowali się rumorem, jaki miał wkrótce pomiędzy Anastasią a Masciusem się rozpętać. Hennessy jednak pozostawała czujna. Może nawet nieco ożywiła się, wyczekująco wzrok kierując to na jedną, to na drugą stronę znad swoich notatek. Trudno byłoby Gryfonce patrzeć na szarpaninę, pomijając ostrą wymianę słów która mogłaby się pomiędzy wspomnianymi rozegrać.\nW końcu Anastasia, co tu dużo mówić była jedną ze znośniejszych współlokatorek z którą Yvon dużego problemu nie miała. Czasami poczuwała się w obowiązku, aby chronić młodziutką Fitzgerald. Ale... Sytuacja wyglądała na razie na tyle stabilnie, że nie było zbyt dużej potrzeby interwencji. Kolejno na palcach, pod ławką wyliczała, z kim dzisiejszego dnia nie będzie miała okazji porozmawiać. Zwróciła uwagę na Black, za którą zwykle wszyscy się oglądali – chociaż w mniemaniu rudej, nie wyglądała na szczególnie urodziwą. Chociaż była niebrzydka, na pewno nie nazwałaby ją najpiękniejszą pięknością, przy nogach której powinien słaniać się cały świat. Przewróciła oczyma na swoje myśli, niespiesznie wracając do przerysowywania kilku nowych, bardziej skomplikowanych run. Jeszcze się ratowała nadzieją, że może w pomieszczeniu znajdzie się jeszcze ktoś, kto nie będzie ani kujonką, która żyła jedynie zadaniami, ani przypadkowym chłopaczkiem, który szukał kontaktu wzrokowego, ani wymuskanym Ślizgonem zalecającym się do równie nieprzyjemnego gatunku dziewczęcia, jakim była Morrigan.\nOstatnio bardzo krytycznym okiem patrzyła na swoich najbliższych, a szczególnie tych, którzy najmniejszej uwagi na nią nie zwracali. Tu się niby chowała, kontaktu nie chciała, a zaraz po tym frustrowała się brakiem sensownej rozmowy.


Green Home. Zaglądamy na plac budowy - INWESTYCJE\nPrzy ulicy ul. Suwalskiej w Zielonej Górze trwa rozbudowa projektu mieszkaniowego Green Home. Łącznie powstanie 64 mieszkań w budynkach oznaczonymi numerami 11 i 13. Planowany termin realizacji inwestycji to koniec listopada 2018 roku.\nAutor: housemarket.pl 22 maja 2018 13:23\nSłoneczna aura sprzyja pracom na budowie osiedla Green Home - Kontynuacja. Dzięki czemu w ostatnich tygodniach budowlańcy postawili ściany drugiego piętra w budynkach numer 11 oraz 13. Generalny wykonawca nie zwalnia tempa, a zmiany widoczne są z dnia na dzień. Inwestor jeszcze do końca listopada chce oddać budynki do użytku i przekazać klucze nowym mieszkańcom.\n– Aktualnie stawiane są ścianki działowe oraz montowane są instalacje sanitarne oraz elektryczne. – informuje Izabela Woźnica-Letka z zielonogórskiego biura sprzedaży Ekonbud-Fadom.\nDeweloper zadba również o wygodę i komfort przyszłych mieszkańców. Między nowymi budynkami powstanie podziemna hala garażowa, a klatki schodowe będą posiadać cichobieżne windy.\n– Dodatkowo do wszystkich lokali są przypisane komórki lokatorskie, za które nie trzeba dodatkowo dopłacać – dodaje Izabela Woźnica-Letka.\nNie zabraknie również chodników, śmietników oraz ławek.


Rejestr opracowań wątek naprawa palników olejowych w dziale Nowoczesne kotły - http://nowoczesne-kotly.c2c.org.pl/\nRejestr opracowań wątek naprawa palników olejowych w dziale Nowoczesne kotły\nserwis nagrzewnic powietrza Sposoby na ogrzewanie blokówBloki mogą być ogrzewane na różne sposoby w zależności od okresu ich użytkowania oraz wielkości i położenia. Chyba najlepszym sposobem na ogrzewanie bloku jest czytaj całość tutaj\nserwis palników Wikipedia - podział kominkówZe względu na: umieszczenie w pomieszczeniu: zabudowane całkowicie lub częściowo w ścianie kominki wolno stojące tzw. kozy kominki ceramiczne często mylone z kominkam sprawdź to\nprzeglądy nagrzewnic olejowych Ten typ wymiennika jest stosunkowo często spotykany w przemyśleZbiorniki z wężownicą lub płaszczem Ten typ wymiennika jest stosunkowo często spotykany w przemyśle. Składa się on ze z wszystko tutaj\nprzeglądy nagrzewnic olejowych Grzejniki nadmuchoweGrzejnik nadmuchowy jest połączeniem grzejnika konwektorowego z wentylatorem napędzanym energią elektryczną. Źródłem energii cieplnej jest najczęściej prąd elektrycz dodatkowe info\nserwis palników Wykorzystanie elektryki podczas sterowania ruchem na drodze Niewątpliwie jednym z ciekawszych zastosowań elektryczności w codziennym życiu jest sygnalizacja świetlna. Istnieją nawet specjalne systemy doczytaj wszystko\nnaprawa palników gazowych Elektryka samochodowa Bardzo często możemy spotkać się z warsztatami samochodowymi, które oferują usługi elektryczne. Należą one do tak samo często wybieranych usług, jak usługi w zakresie więcej\nserwis nagrzewnic mobilnych Jakich specjalistów powinniśmy szukać ? Napięta sytuacja na rynku pracy powoduje, że aby wybić się na tle konkurencji należy się przede wszystkim pozytywnie wyróżniać. W związku z tym cor całość\nnaprawa nagrzewnic master Gdzie elektrycy mogą szukać zatrudnienia? Wielkie zakłady przemysłowe wymagają ciągłego dozoru ze strony elektryków. W takich miejscach instalacje elektryczne pracują przecież przez całą do całość\nnaprawa palników olejowych Centralne ogrzewanie Rodzaje grzejników i kilka faktów z WikipediiWady i zalety, porównanie z konwekcyjnymi: Bardzo cenione jako źródło ciepła w wysokich pomieszczeniach z uwagi na bezpo pełen poradnik\nserwis nagrzewnic mobilnych O liczniku ciepłaLicznik ciepła (ciepłomierz) ? całkujący przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru ilości przepływającej energii cieplnej. Jego wskazanie jest podstawą do rozliczania się dalej\nserwis palników bardzo duża efektywnośćGrzejnik podtynkowy Grzejnik podtynkowy 3THERMO Grzejnik podtynkowy jest konstrukcyjnym rozwiązaniem usprawniającym realizację idei ogrzewania ściennego, czyli najlepszej fo dodatkowe informacje\nserwis nagrzewnic powietrza Pierwsze uruchomienie centralnego ogrzewania w blokuCentralne ogrzewanie w blokach montowane jest w czasie ich budowy, czasami jest ono zmieniane w czasie przeprowadzanego remontu. Nowocze dalej\nserwis nagrzewnic master Dlaczego nagrzewnice cieszą się taką popularnością? Nagrzewnice to bardzo chętnie wykorzystywane w wielu branżach urządzenia. Ich zastosowanie jest naprawdę olbrzymie. Oczywiście, głównym pomocne wskazówki\nserwis nagrzewnic olejowych Wymiennik ciepła Wymiennik ciepła Wymiennik ciepła ? urządzenie, którego główną funkcją jest wymiana ciepła pomiędzy dwoma (lub więcej) płynami. Jest to ogólny termin odnoszący się do przeczytaj resztę\nserwis palników Centralne ogrzewanie Rodzaje grzejników- definicja z WikipediiWady i zalety: Grzejniki radiatorowe są obecnie wypierane przez grzejniki konwekcyjne. Powietrze przepływa na zewnątrz radiatora. Radia zobacz\nserwis nagrzewnic master Montaż grzejników na uczelniachGrzejniki montowane są w praktycznie wszystkich pomieszczeniach, z których ma się korzystać w okresie zimowym. Dlatego znajdują się one zarówno w mieszkaniach, pełen poradnik\nprzeglądy nagrzewnic olejowych Duże piece grzewczeRóżnej wielkości piece grzewcze sprzedawane są we wszystkich sklepach z produktami domowymi. Małe piece grzewcze doskonale nadają się do ogrzewania domów jednorodzinn pozostała część\nserwis palników Elektryczność a bezpieczeństwoZawód elektryka jest bardzo często zaliczany do profesji, w których niezwykle powszechne spotykane są uszczerbki na zdrowiu. Jest to związane przede wszystkim z tym, że doczytaj resztę\nserwis palników olejowych Ogrzewanie mieszkańOgrzewanie budynków mieszkalnych i gospodarczych odbywa się na różne sposoby. Oczywiście podstawowym sposobem takiego ogrzewania jest montaż w nich centralnego ogrzewania czytaj pełen artykuł\nnaprawa nagrzewnic Obsługa centralnego ogrzewania szkolnegoRodzaje centralnego ogrzewania zainstalowanego w szkołach mogą być bardzo różne głównie w zależności od tego, w jakim roku dana szkoła została postawiona. Dl więcej\nnaprawa nagrzewnic master Jak działa nagrzewnica?Sposób działania nagrzewnicy uzależniony jest od jej rodzaju. Powietrze w nagrzewnicach wodnych podgrzewa się dzięki wymiennikowi aluminiowemu, przez który przepływ czytaj\nprzeglądy nagrzewnic gazowych Usługi elektryczne w domach jednorodzinnych i blokach mieszkalnych Większość osób mniej więcej posiada jakieś pojęcie o tym, czym zajmuje się w swojej pracy elektryk. Coraz częściej je więcej porad tutaj\nZimowy taras - jak go ogrzać?O nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiKilka słów o cieple - ogrzewanie i nagrzewniceO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiOgrzewanie pompą ciepłaSposoby na ogrzewanie magazynówJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?O nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiSposoby na ogrzewanie magazynówSposoby na ogrzewanie problematycznych przestrzeniZimowy taras - jak go ogrzać?Piece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Ogrzewanie - zimowy niezbędnikKilka faktów o pompach ciepła Zima - co warto wiedzieć o ogrzewaniuJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Piece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećZimowy taras - jak go ogrzać?Sposoby na ogrzewanie magazynówJak się ogrzać zimową porą?Jak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Ogrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyJak ogrzać magazyn, domek ogrodowy, zimowy taras?Różne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówPoradnik zimowy - ogrzewanieSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówOgólnie o ogrzewaniu


Od czego zacząć audyt SEO? Sprawdź! - Betonblog.pl\nWypromowanie własnej strony w taki sposób, aby zajęła ona wysokie pozycje w wynikach wyszukiwania to obecnie najskuteczniejsze narzędzie marketingu internetowego, z którego korzysta cała branża. Przeprowadzenie audytu SEO to pierwszy z kroków do podniesienia widoczności strony w przeglądarce.\n1 Na czym polega audyt SEO?\n2 Jak przeprowadzić audyt SEO?\n3 Korzyści wynikające z analizy SEO\n4 Najlepsze narzędzia do analizy SEO\nAudyt SEO to usługa, która polega na przeprowadzeniu wnikliwej analizy optymalizacji strony oraz skuteczności podejmowanych działań SEO. Podstawową częścią audytu jest analiza strony w SERP, aby określić zachowanie użytkowników i zbadać skuteczność poszczególnych słów kluczowych. Na tym etapie formułuje się także pierwsze wnioski dotyczące poprawy widoczności strony w wyszukiwarce. Następnym etapem analizy SEO jest szczegółowa analiza strony w wynikach wyszukiwania. W tym celu bada się meta znaczniki odpowiadające za indeksowanie strony, a także sprawdza się optymalizację skryptu i serwera. Ostatnim etapem audytu jest przeprowadzenie analizy wewnętrznej strony internetowej. To na tym etapie starannej analizie poddaje się nagłówki, słowa kluczowe oraz pozostałe elementy treści strony.\nSEO analiza powinna rozpocząć się od analizy widoczności strony w wynikach wyszukiwania. Warto zwrócić uwagę na te słowa kluczowe, które generują najwięcej ruchu na stronie. Ważne jest również prześledzenie tego, w jaki sposób optymalizacja witryny wygląda na tle konkurencji. Prawidłowo przeprowadzony audyt powinien również wskazywać błędy w pozycjonowaniu oraz słabe strony przyjętej strategii, a także sugerować najlepsze rozwiązania, które pozwolą naprawić te niedociągnięcia, aby zwiększyć skuteczność SEO danej witryny. Wszystkie informacje dotyczące analizy i oceny witryny powinny zostać umieszczone w czytelnym i szczegółowym raporcie.\nZobacz również Zasady bezpiecznego etykietowania\nKorzyści wynikające z analizy SEO\nTrudno przeceniać korzyści płynące z przeprowadzenia audytu SEO. Tego rodzaju analiza to najlepszy sposób na zdobycie specjalistycznej wiedzy o sytuacji własnej witryny i o tym, jakie kroki należy przedsięwziąć, aby tę sytuację poprawić. Analiza SEO pozwoli zrozumieć jakie działania przyciągają największą liczbę klientów, jakie słowa kluczowe są najbardziej efektywne i w jaki sposób możliwe jest pełne wykorzystanie ich potencjału. Właściwie przeprowadzony audyt stanie się także podstawą do optymalizacji kosztów związanych z działaniami marketingowymi.\nW procesie analizy danej witryny pod kątem optymalizacji SEO stosuje się wiele narzędzi, które umożliwiają skuteczną ocenę widoczności strony, a także porównanie stosowanych strategii ze strategiami implementowanymi przez konkurencję. Oczywiście do tego rodzaju narzędzi zalicza się Google Search Console, czyli darmowe narzędzie oferowane przez Google. Do najpopularniejszych narzędzi płatnych zaliczają się natomiast serwisy takie jak Ahrefs, Screaming Frog, czy SEMRush, który umożliwia zaawansowaną analizę na tle konkurencji.\nWięcej o narzędziach SEO: https://digitalhill.pl/blog/analiza-seo-strony-25-przydatnych-narzedzi-w-audycie-seo/\nCzym jest networnikng biznesowy?


Jak powstało NATO? | historia.plportal.pl\nStrona główna » Nowożytność » Jak powstało NATO?\nwt., 05/24/2022 - 22:31 -- MagdalenaL\nPrezydent Truman podpisuje Traktat Północnoatlantycki\nOrganizacja Traktatu Północnoatlantyckiego została założona 4 kwietnia 1949 roku.\nTraktat Północnoatlantycki, podpisany przez dwanaście narodów w poniedziałkowe popołudnie 1949 roku w Waszyngtonie sprawił, że Stany Zjednoczone objęły przywództwo w powojennym ruchu oporu wolnego świata wobec komunistycznej agresji i propagandy. To wyjątkowe wydarzenie w amerykańskiej historii pokoju, było wynikiem ponad rocznej działalności politycznej i dyplomatycznej, w której główną rolę odegrali senator Vandenberg i generał Marshall ze Stanów Zjednoczonych, Ernest Bevin z Wielkiej Brytanii i Lester Pearson z Kanady.\nUkład wojskowy zobowiązał jego sygnatariuszy do traktowania zbrojnego ataku na któregokolwiek z nich jako agresji na wszystkich i do odpowiedniego reagowania, w tym z użyciem sił zbrojnych. Został on opracowany przez dyplomatów ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanady, Francji, Holandii, Belgii i Luksemburga. Prace nad nim rozpoczęły się w lipcu 1948 roku, a projekt tekstu powstał w grudniu. Przedstawiciele tych krajów i pięciu innych (Włochy, Portugalia, Norwegia, Dania i Islandia) podpisali traktat w audytorium Departamentu Stanu przy Constitution Avenue. Odbyło się to przy długim mahoniowym stole przed dwunastoma flagami poszczególnych krajów. Znakomita publiczność złożona z 1500 ludzi była świadkiem aktu podpisania traktatu przez reprezentującego Belgię Paula Henriego Spaaka, a następnie przez Pearsona reprezentującego Kanadę. Następna była Francja, w imieniu której podpisał się Robert Schuman, a Bevin (brytyjski minister spraw zagranicznych) i Dean Acheson, sekretarz stanu USA, podpisali się jako ostatni. Każdy minister spraw zagranicznych użył innego pióra. W swoim przemówieniu prezydent Truman określił ten sojusz jako „tarczę przed agresją i lękiem przed agresją - bastion, który pozwoli nam zająć się prawdziwymi sprawami rządu i społeczeństwa, sprawami osiągnięcia pełniejszego i szczęśliwszego życia dla wszystkich naszych obywateli”. Ceremonia była prosta, ale robiła wrażenie. Chociaż Sir Nicholas Henderson, jeden z dyplomatów zajmujących się przygotowaniem tego traktatu, zdeprecjonował „niefrasobliwy wpływ” amerykańskiej orkiestry morskiej, która grała melodie Gershwina, takie jak „Bess, jesteś teraz moją kobietą” w oczywistym hołdzie dla pani Truman, która siedziała w pierwszym rzędzie.\nUkład musiał jeszcze zostać ratyfikowany przez Senat Stanów Zjednoczonych, który zatwierdził go 21 lipca, po prawie dwutygodniowej debacie. Senator Vandenberg w imieniu republikanów i senator Connally z Teksasu w imieniu demokratów bardzo chwalili podpisanie traktatu natomiast senator Taft z Ohio, który twierdził, że oznacza to „uzbrajanie Europy Zachodniej kosztem Ameryki”, był temu przeciwny. Głosowanie końcowe dało osiemdziesiąt dwa głosy za i trzynaście głosów przeciw. Była to niezbędna większość dwóch trzecich głosów. Prezydent Truman podpisał dokument akcesyjny, i w ten sposób powstała Organizacja Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO) wraz ze swoim sekretariatem we Francji.\nRichard Cavendish / Tłumaczenie: Wiktoria Kochman\nPolska przed rokiem 966 – Zakazana Historia (53972)