Marzec, 2008 | Od teleksu do internetu\nKamasze – strona 31\nOpublikowano 31 marca 2008 Autor: Edward Krupiński\nSłużba dyżurnego jest służbą trudną. Dyżurny nie śpi przez pół nocy, bo musi czuwać przy stoliku podoficera dyżurnego. Trzęsie się z zimna niczym traktor, pomimo że to już czerwiec. Ale chociaż miał wreszcie Edward chwilę skupienia i czas na napisanie długiego, poważnego listu do Agaty. A przed przenikliwym zimnem zabezpieczył się przy pomocy starego, zapyziałego koca. To dobrze, że koc jest zapyziały, bo przez to szczelniejszy, jakby nasmołowany. Owinął się nim jak ponczem i jakoś przetrwał tę „noc czerwcową, Królową Jaśminową…”.\nA rano zaczęły się stresy. Musiał kilka razy zameldować kompanię różnym przełożonym. Najpierw dowódcom plutonów: porucznikom Urbanowi, Niewiadomskiemu i Kudelskiemu. Potem samemu dowódcy batalionu majorowi Łobodzie. I na koniec najtrudniejsze: dowódcy kompanii kapitanowi Strengielowi. Wolałby skoczyć do tego luku i zagrzebać się w tym koksie, gdyby tylko kotłownia była trochę bliżej. Szczęściem obyło się bez połajanki, chociaż dłoń Strengiela niebezpiecznie błądziła koło kabury pistoletu, a jego dziki wzrok aż nadto dobitnie wskazywał, że dowódca kompanii ma ochotę dyżurnego zastrzelić. Zemściłby się na nim za to, że znowu jest ranek, że znowu do pracy, a w dodatku ciągle w tych samych podłych koszarach zamiast w jakiej pospolitej fabryce lub innym cywilnym biurze jak wszyscy normalni ludzie.\nRola dyżurnego kompanii jest najbardziej stresująca podczas porannej zaprawy i toalety, podczas wymarszu kompanii na śniadanie i powrotu oraz podczas wychodzenia plutonów na zajęcia. Trzeba wtedy co chwilę wykrzykiwać jakieś komendy, na przykład: „kompania!: do zaprawy porannej przed frontem budynku w dwuszeregu zbiórka!”, „Gojko, gdzie leziesz ty łajzo, wypad stąd!”, „pluton trzeci!: do!: umywalni!”, „przygotowanie do śniadania!: czas: pięć minut!”.\nZobaczywszy jakiegoś obcego szweja, który ostrożnie zajrzał przez drzwi prowadzące na klatkę schodową i wyraźnie zamierza wejść na teren kompanii, wrzasnął na niego:\n- A ty tu czego?! Myk, poszed stąd, ale już!\nA wtedy ten nieznajomy szwejo podszedł do Edwarda i niezwykle ciepłym tonem, z rozbrajającą uprzejmością powiedział:\n- Słuchaj kolego, ja za dwa dni wychodzę do cywila, a ty do mnie „myk” mówisz?\n- O, przepraszam…\nTo stary żołnierz z innej kompanii! Jego rocznik już dawno wyszedł do cywila, a ten musi jeszcze trochę odsłużyć. Wytłumaczenie jest tylko jedno: przesiedział podczas swojej „kadencji” prawie dwa miesiące w areszcie! Dni spędzonych w wojskowym anclu nie wlicza się do służby wojskowej – taki regulamin. Kto siedział w areszcie, ten nie wyjdzie razem z kolegami do cywila, tylko odpowiednio później. Faktem jest, że dowódcy przeważnie anulują delikwentom kary aresztu po jej odbyciu, wydając swoistą amnestię i jak gdyby wymazując ten areszt z ich akt osobowych. To dla nich taki pożegnalny prezent, bo dzięki temu mogą wyjść do cywila razem ze wszystkimi. Jest to dla starych żołnierzy ważniejsze niż zdrowie matki: nie zostać w koszarach ani dnia dłużej. Niemożliwość wyjścia razem ze wszystkimi to cios najboleśniejszy. Najwięksi twardziele mają łzy w oczach, gdy ich koledzy pijani wytaczają się przez bramę: weseli, szczęśliwi, w cywilnych ciuchach i barwnych chustach – a oni jeszcze w moro, jeszcze w więzieniu, jeszcze na kilka dni, nieraz nawet i na kilka tygodni, a choćby tylko i na jeden dzień, to i tak o jeden dzień za dużo. To tak, jakby spóźnić się na pociąg, którym wszyscy odjechali na piknik i zostać samemu na pustym peronie. To nic, że można pojechać następnym pociągiem. Tamci już w tym pociągu balują, już piją, już bawią się na całego i używają życia pełną piersią, a ty tu człowieku sam, opuszczony, zapomniany i nic tylko się powiesić.\nA więc jest to „stary” i pojutrze wychodzi do cywila! Żeby tylko nie zechciał narobić gapowatemu dyżurnemu smrodu! Może przecież pójść do starych kaprali z ósmej szkolnej i powiedzieć: „koledzy, pogońcie tego kota, bo mnie obraził”. Kruczkowski miałby wtedy przechlapane. Codzienne pompki z ciężarkami na plecach i czołganie się w pełnym rynsztunku – tak przez kilka dni, tygodni albo nawet i do końca szkółki.\nGdy wojsko wyszło na zajęcia, na kompanii zrobiło się trochę spokojniej. Jednak zupełnego spokoju być nie może! Podoficerem dyżurnym jest ten nawiedzony kapral Szymczak, którego chyba wygoniono ze szkolenia z podejrzeniem o niepełnoletniość. Szymczak zaraz po urlopie powrócił do Białobrzegów i na żadne szkolenie na razie nie wyjeżdża. Pełni dzisiaj służbę podoficera i wysyła Kruczkowskiego z różnymi sprawami w różne miejsca. Na przykład na pocztę w charakterze eskorty dla dwóch „elewatorów” (tak Szymczak mówi na elewów), którzy muszą osobiście odebrać jakieś przekazy pieniężne.\nKilkanaście minut wolności! Sam (tzn. bez żadnego kaprala za uszami) za bramą jednostki! Wykorzystał tę chwilę psychicznego komfortu odstresowując się nieco i przede wszystkim telefonując z poczty do Ewy.\nSzymczak wysłał go również i do sztabu. Edward znalazł się tam po raz pierwszy i prężył się jak struna przed wszystkimi kapitanami i majorami, których tam wszędzie jak mrówków. Prężył się niepotrzebnie, bo w sztabie nie ma takiego drylu i rygoru jak na kompanii. W sztabie pracują zmęczeni życiem mężczyźni, leciwi panowie o spojrzeniach smutnych i poważnych, przygaszeni urzędnicy, których od cywili różni tylko to, że muszą nosić zielone mundury i salutować na widok dowódcy jednostki.\nKamasze – strona 30\nOpublikowano 27 marca 2008 Autor: Edward Krupiński\nNo i udało mu się. Buła też wolał pospać trochę dłużej aniżeli sprawdzać rejony – chociaż kaprale i tak wstają nieco wcześniej od elewów, bo muszą ich dopilnować podczas pobudki.\nNa porannych zajęciach urządzono sprawdzian ze skrótów radiowych. Tym razem Edward wypadł mizernie, bo nigdy nie umiał wkuwać na pamięć, a nauczenie się skrótów na tym właśnie polega. Większość plutonu otrzymała piątki, a więc niezłe z nich były kujony. Edward dostał tylko tróję. Trudno. Żołnierz bez trói to jak uczeń bez karabinu. Już starożytni Rzymianie lubowali się w trojkach, które podpatrzyli byli u rosyjskich bojarów. Może niedokładnie tak było, ale na pewno jedni i drudzy mieli świra na punkcie potrójnych zaprzęgów.\nW sobotę znowu budowa parkanu. Osiedlowe dzieci tylko na to czekały. Tym razem zebrała się jeszcze większa gromadka niż poprzednio. Oblepili Kruczkowskiego ze wszystkich stron jak przedszkolankę, która przystąpiła właśnie do rozdawania zabawek. Mówiły wszystkie naraz, dotykały go i ciągnęły każde w swoją stronę. W końcu stało się to męczące. Praca pedagoga jest trudna i wyczerpująca, a Edward przekonał się o tym na własnej skórze.\nAle potem było jeszcze trudniej. Po obiedzie miał pecha znaleźć się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze i zagnano go wraz z garstką przypadkowych elewów do koszarowej ciepłowni, gdzie nakazano im zsypanie hałdy koksu do piwnicznego luku. Zadanie to zlecił im sam oficer dyżurny jednostki, który powiedział że nie pójdą spać dopóki wszystkiego nie zsypią. Pracowali więc bez wytchnienia, bo było jasne, że nie ruszą się stąd aż nie skończą. Nie puszczono ich nawet na kolację. Jedzenie (czarny chleb z białym salcesonem) przynieśli im potajemnie koledzy z plutonu. Zsypywali ten koks przez 9 godzin i skończyli dopiero po północy. A następny dzień był dniem odwiedzin, bo to niedziela. Gdy o godzinie 700 ogłoszono pobudkę (w niedzielę wojsko śpi o godzinę dłużej), to z trudem zwlókł się z łóżka i obolały jak nigdy poczłapał na tak wyczekiwane spotkanie z ukochaną żoną.\nEwa przyjechała jak zwykle z Andrzejem, ale przywieźli ze sobą… Jadźkę! Siostrzyczka tutaj, tak daleko od domu? Co za radość! A zobacz i ty jak wyglądają wojskowe koszary!\nDowódcą kompanii jest kapitan Strengiel. To człowiek bardzo surowy i o zerowej komunikatywności. Gdyby ktoś miał do wyboru zameldować się w jakiejś sprawie do kapitana Strengiela albo skoczyć do ciepłowniczego luku i zagrzebać się w koksie, to stanowczo lepiej uczynić to drugie.\nKapitan Strengiel zwołał spotkanie z elewami całej kompanii, aby omówić wyniki szkolenia. Edwarda na tym spotkaniu nie było, bo pełnił akurat służbę dyżurnego kompanii czyli takiego chłopca na posyłki. Po służbie koledzy powiedzieli mu, że kapral podchorąży Kamiński zgłosił go wśród kilku innych elewów do wyróżnienia i że przyznano mu zaocznie 48-godzinną przepustkę. Bingo! To będzie jego pierwsza przepustka – chociaż do skonsumowania dopiero po przysiędze. Przed przysięgą żołnierza jakby w ogóle nie było i żadne prawa mu nie przysługują.\nEdward przydybał na korytarzu podchorążego Kamińskiego i podziękował mu za to wyróżnienie.\nKamasze – strona 29\nOpublikowano 23 marca 2008 Autor: Edward Krupiński\nDowódca kompanii zarządził wybory do sądu koleżeńskiego. Zgłoszono kilka kandydatur, w tym przede wszystkim Kruczkowskiego, ale ten z całą mocą odmówił i odmawiał tak konsekwentnie, aż w końcu dali mu spokój. Udało mu się wybronić przed tymi dodatkowymi obowiązkami nie bacząc na związany z nimi splendor.\nW dniu 26 maja, który wypadł w pewien zwyczajny czwartek – w związku ze zbliżającym się egzaminem połówkowym kaprale trzeciego plutonu zarządzili sprawdzian kontrolny z titawy. Nadano 20 grup zaszyfrowanego tekstu mieszanego i sprawdzono wyniki. Pierwsze miejsce zajął oczywiście Wiesiek Karaś – ex aequo z Mietkiem Krystosiakiem. Obaj odebrali cały telegram bezbłędnie. Drugie miejsce – również ex aequo – przypadło Kruczkowskiemu i Lachowiczowi, którzy popełnili po 3 błędy.\nPo obiedzie cały pluton skierowano do budowy parkanu okalającego budynek pobliskiej szkoły. Wyjście poza bramę jednostki! Zapachniało wolnością! Cywilny teren, osiedle mieszkaniowe, park, ludzie ubrani po cywilnemu, las na wyciągnięcie ręki… Jakież to piękne, jakież to egzotyczne!\nEdwardowi przydzielono kopanie dołów pod parkanowe słupy i ledwie wbił łopatę w pulchną ziemię, otoczyła go gromadka osiedlowych dzieci. Byli to chłopcy i dziewczynki w wieku od lat 6 do 11. Dlaczego skupiły się właśnie wokół niego, a nie na przykład wokół Burcyna, Dyla czy Sokołowskiego? Tej zagadki nie zdołali rozwiązać nawet najwybitniejsi socjologowie z Instytutu Budowy Płotów i Parkanów, ale chodzi chyba o to, że Edward do tych dzieci po prostu zagadał, bo z natury bardzo lubi z dziećmi rozmawiać (czasy, w których rozmawianie z obcymi dziećmi groziło posądzeniem o pedofilię, miały nadejść dopiero za 25 lat). Mirek, Irek, Wojtuś, Jacuś i Beatka szczebiotały mu nad uszami, ciągle o coś pytały i komentowały, opowiadały o sobie i o swojej szkole. Edward żywo reagował na te nowinki i ani się spostrzegł jak stał się ich idolem. Beatka podeszła do niego, objęła go rączką za szyję, pocałowała dwa razy w policzek i powiedziała że go kocha. Ach te kobiety! Jakież one są naiwne! Spodoba się taki przy pierwszym spotkaniu i od razu zakochana! A przecież wcale go nie zna! A może on jaki pijak jest? A może oszust matrymonialny? A zna chociaż jego rodziców? Miała Beatka to szczęście, że była o 10 lat za młoda i także to, że pan żołnierz jest już żonaty. Ale, ale! W tym ferworze kopactwa i rajcowania z dziećmi nie zauważył, że koledzy z plutonu porzucili łopaty i wraz z kapralem Winnickim przyglądają mu się z coraz większym zainteresowaniem oraz komentują dowcipnie acz dyskretnie całą tę lekcję wychowania przedszkolnego! Trochę z rozbawieniem, a trochę z uznaniem i podziwem żartują z pedagogicznego zacięcia szeregowego Kruczkowskiego. Jakoż jest co komentować. Edward zorganizował tę gromadkę na kształt drużyny wojskowej i kazał im pełnić wartę przy świeżo wykopanych dołach, tak aby dokazujące po placu starsze chłopaki nie pozasypywały ich. Co kilka minut Mirek i Irek meldują mu o stanie chronionych obiektów. Odbywa się to na oczach rozbawionego kaprala Winnickiego, który na krótko przed wyjściem do cywila ma okazję nauczyć się, jak powinno wyglądać prawidłowe dowodzenie drużyną.\nGdy nadeszła pora kolacji, dzieciaki przyniosły Edwardowi bukiecik polnych kwiatków i bardzo żałowały, że czas już się rozstać. Pytały pana żołnierza kiedy znowu do nich przyjdzie i powiedziały, że dalej chcą pełnić tę wartę i wykonywać różne jego rozkazy.\nTymczasem po powrocie na kompanię szeregowy Kruczkowski natknął się na innego dzieciaka, o jakże odmiennej jednak kulturze i osobowości! To kapral Bobczak alias Buła. Idzie sobie korytarzem w kierunku sali żołnierskiej, a tu złowrogi ryk:\nWyprężył się i czeka.\n- Dlaczego elew tak sobie spaceruje?\n- Zmierzam do celu, obywatelu kapralu!\n- Do jakiego celu?\n- Do sali żołnierskiej!\nDlaczego szeregowy maszeruje, a nie biegnie?\n- Nie było rozkazu, obywatelu kapralu!\n- Był rozkaz! Na apelu powitalnym było powiedziane, że po korytarzu należy poruszać się z szybkością kota Jinksa na wysokości lamperii!\n- Tak jest, obywatelu kapralu: na wysokości kota Jinksa z szybkością lamperii!\nW tym momencie z sali pierwszego plutonu wypadło dwóch zwaśnionych elewów, z których jeden gonił drugiego z twardym buciorem w ręku i wrzeszczał:\n- Jak ci kur…a (panna o odmiennych poglądach na tradycje rodzinne i środowiskowe – przyp. autora) przyp…olę (przystawię zwiniętą w rulonik dłoń do lewego lub prawego policzka – przyp. autora) – to ci sie kur…a (przypis jak wyżej) odechce!\nBuła gwałtownie poczerwieniał na twarzy i z rykiem rzucił się w tamtą stronę:\n- Baczność! Biegiem mi tu do mnie wszyscy dwaj!\nA szeregowemu Kruczkowskiemu rzucił na pożegnanie:\n- Za karę dołączycie do grupy sprzątającej kompanię!\nJuż ja ci pętaku dołączę! Edward ani myśli gdzieś dołączać. Spacerowym krokiem czyli z prędkością dużo niższą niż śmigający jak strzała korytarzami na wysokości lamperii bohater filmów Walta Disney’a – ciągle robiony w trąbę przez dwie znienawidzone myszy kot Jinks – dotarł do sali żołnierskiej i teraz ciekawi go tylko jedno: czy jutro rano Buła sprawdzi skład grupy sprzątającej kompanię? Jeśli tak to przechlapane, bo ani mu się śni wstawać za kwadrans szósta i sprzątać te rejony. Nie ma głupich czyli jak mówią na Bałkanach: „ne ma gluptaka!”.\nKamasze – strona 28\nOpublikowano 13 marca 2008 Autor: Edward Krupiński\nRechotanie elewów zdawało się nie mieć końca i powstało zagrożenie, że za chwilę przyjdzie na kompanię z inspekcją sam dowódca jednostki albo przynajmniej oficer dyżurny urzędujący przy bramie głównej. Edwarda ogarnęły mieszane uczucia. Szymczak z pewnością dowie się po powrocie z urlopu co tu było na niego napisane i zachodzi obawa, że nie wykaże się on wystarczająco dużym poczuciem humoru…\nPo upublicznieniu tej satyry zaczęło mu się jeszcze bardziej powodzić. Kaprale go lubią i na każdym kroku wyróżniają. Stawiają mu dobre oceny z titawy, znajomości regulaminów oraz musztry. Tymczasem minął trzeci tydzień służby, a do cywila pozostało ich jeszcze tylko 99. Dziewięćdziesiąt dziewięć?! Toż to 33 razy tyle co dotąd!\nZaprawa poranna w strugach zimnego deszczu. Półnadzy, wyrwani z ciepłej pościeli (jeżeli dwa stare i zesztywniałe z brudu koce nazwać można „pościelą”) – warczeli ze złości, a najbardziej warczał Burcyn, który kipiąc rozwścieczeniem ciskał gromy na podoficera dyżurnego (bo to z jego polecenia zaprawa odbywa się bez podkoszulek) i opluwał „znakami jakości” (czyli słowami zaczynającymi się na literę „q”) całe to wojsko – ale tak, aby nie usłyszeli go kaprale.\nMijają kolejne dni. Edward ogarnięty wspomnieniami i nagłym sentymentem do swojej szkolnej sympatii Iwony Łomżyńskiej, napisał do niej prawie miłosny list i zapragnął go wysłać. Początkowo musiał z tego zrezygnować, bo podoficer dyżurny bezczelnie otwiera wszystkie listy i czyta je, a na to żonaty elew pozwolić sobie nie może. Później skorzystał jednak z okazji, że bardzo ludzki i sympatyczny podchorąży Kwiatkowski wyjeżdża właśnie do swojej kwatery w Zegrzu i poprosił go o wrzucenie tego listu za bramą. Znajduje się tam poczta, na której budynku wisi skrzynka na listy i idąc do autobusu bardzo łatwo się takie listy wysyła. Poczta znajduje w obszarze zewnętrznym, który jest niedostępny na co dzień nawet i dla kaprali. Żeby wyjść za bramę trzeba mieć oficjalną przepustkę oraz przebrać się w mundur wyjściowy. Natomiast po wewnętrznym terenie koszar kaprale ósmej kompanii szkolnej (a także i inni, ale nie będący młodymi elewami) żołnierze pułku poruszają się dość swobodnie.\nEdwardowi podoba się w Białobrzegach i zaczął doceniać fakt, że skoszarowano go stosunkowo niedaleko od domu. To tylko godzina jazdy autobusem. Zapragnął więc pozostać tutaj do końca służby czyli także i po ukończeniu szkółki – kiedy to wszyscy świeżo upieczeni kaprale rozesłani zostaną do różnych jednostek Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Znalazłszy się przypadkiem sam na sam z kapralem Pietruchowiczem w magazynie mundurowym, wdał się z nim w koleżeńską rozmowę i zwierzył mu się ze swoich przemyśleń czyli z tego, że chciałby tu pozostać. Pietruchowicz odrzekł że załatwione: jako dowódca drużyny posiada prawo wybrania sobie do pomocy jednego elewa, który po uzyskaniu kapralskich szlifów zajmie się szkoleniem żołnierzy następnego rocznika.\nUsatysfakcjonowany wykrystalizowaniem się jego perspektyw na najbliższe dwa lata odegrał na organkach hymn narodowy – na organkach, które spełniając jego gorącą prośbę przywiozła mu z domu Ewa. Organki to jego wierny towarzysz, to od lat jego druh najdroższy – od czasu wytężonej nauki w technikum, gdy to przy ich użyciu pomagał sobie w odrabianiu lekcji, relaksując się w ten sposób podczas pisania wypracowań i rozwiązywania zadań. Jest amatorem, ale bardzo zawziętym i wciąż uczy się coraz to nowych melodii. Wygrywa różne ogniskowe ballady, niektóre melodie Bitelsów, melodie ze znanych westernów oraz inne takie kawałki, które tylko pozwalają się na organkach zagrać. Koledzy z plutonu chętnie go słuchają, bo przecież nie mają tutaj żadnego radia ani innego samograja. Na jego „koncerty” przychodzą też czasem i sami kaprale, bo zawszeć to dla nich jakaś odmiana.\nInnego rodzaju koncertami w wykonaniu szeregowego Kruczkowskiego stały się koncerty gry w ping-ponga. Zaczęło się od tego, że jednego razu kapral Pietruchowicz wspaniałomyślnie odstąpił mu swoją paletkę oraz miejsce przy stole. Stół ping-pongowy jest tylko jeden, elewów jest 120, a razem z kapralami i „smarowozami” to nawet ze 150 – tak więc zwykły żołdak nie ma co liczyć na przyjemność pogrania sobie w ping-ponga. Aby elew uzyskał taką szansę, to musi mieć dużą charyzmę, musi umieć się jakoś przebić, czymś się wyróżnić albo wykazać. Tak więc w tym przypadku łaskawość kaprala Pietruchowicza spadła Edwardowi jak z nieba i z nałogowym wręcz odreagowaniem – niczym palacz zaciągający się nikotynowym dymem po długiej przymusowej przerwie – oddał się wirtuozerii odbijania piłeczki ping-pongowej, która to czynność stanowiła przecież w czasach szkolnych główne źródło jego sportowo-towarzyskiego splendoru. Tak i tym razem: przycinał gracko na oczach całego plutonu, pokazał jaki jest w te klocki dobry i jeszcze bardziej zyskał na popularności.\nKamasze – strona 27\nOpublikowano 11 marca 2008 Autor: Edward Krupiński\nKapral Pietruchowicz zarządził sprawdzian z odbioru słuchowego. Nadał pełen telegram z szybkością 12 grup na minutę i sprawdził wyniki. Prawie wszyscy mieli z błędami. Bezbłędnie odebrali tylko Karaś i Kruczkowski. Obaj otrzymali wyróżnienia.\nWiesiek Karaś to chłopak szczupły, wysoki, małomówny i skromny. Pochodzi z Leska i jest bezsprzecznie najlepszym radiotelegrafistą w plutonie.\nPewnego majowego dnia Edward w niezamierzony sposób wyrobił sobie chody u kaprala Winnickiego. Sprawiła to dowcipna satyra, jaką – korzystając ze swoich skłonności do sklecania rymów – napisał na kaprala Szymczaka. Winnicki przypadkiem się o tym dowiedział, poprosił o ten wiersz i odczytał go przed frontem trzeciego plutonu. Zabrzmiało to następująco:\nSzymczak story (nie mylić ze „stary”)\nW umywalni wielka draka:\nChłopcy pobić chcą Szymczaka.\nKurek złapał go za moro,\nSzarpnął w górę, uniósł sporo:\n„Ja ci draniu obie ręce\nZwiążę w supeł i wykręcę!”.\nBurcyn walnął nim o ścianę:\n„Za pół roku przerypane”.\nCisnął nim o twardą ławę:\n„Za apele i titawę”.\nGojko z góry grzmoci dłonią:\n„Za bieganie w deszczu z bronią,\nZa pobudki, za zaprawy\nI za różne inne sprawy”.\nTu Generał wkroczył śmiało:\n„Czy z Szymczaka coś zostało?\nDajcie mu odpocząć chwilę,\nNie wykończcie go, debile!”\n- Bo Generał, choć już stary,\nLiczy na skreślenie kary.\nAdrianowicz stoi z dala\nI podjudza na kaprala:\n„Walnij który go po twarzy,\nNie dał patrzeć na kolarzy!”.\nWichman mógłby z przyjemnością\nBić go „poza kolejnością”,\nAle utknął gdzieś za kranem,\nWestchnął: „Jutro go dostanę”.\nKaraś splunął w jego stronę:\n„Za obiady niezjedzone,\nZa przemarsze poprzez piachy,\nZa te krzyki i obciachy”.\nTu Kruczkowski wrzasnął z tłumu:\n„Nie obijać mu rozumu!\nMoże kiedyś razem z wiekiem\nKapral stanie się człowiekiem!”.\nLecz Lachowicz kręci głową:\n„Krowa zawsze będzie krową,\nAle ta nie daje mleka.\nBędziem strzelać, niech ucieka”.\n„Co? Ucieka? Czapki z głowy!\nRaz go puknę i gotowy!”\n- Co wyrzekłszy drab Walczewski\nWyrwał z płotu kawał deski.\nPismak z wielkim animuszem\nWziął kałamarz z czarnym tuszem,\nPuknął nim kaprala w czoło\nDyl nad rannym się pochyla,\n- Dobry chłopak z tego Dyla.\nGdy był Szymczak w szału szczycie,\nDyl go cenił ponad życie.\nI Adamus broni drania,\nWłasnym ciałem go zasłania.\nJest to chłopak z dobrym sercem,\nNie wygląda na mordercę.\nZresztą u nas na kompanii\nNie ma łotrów ani drani.\nChociaż Szymczak daje w skórę,\nBardzo dbamy o kulturę.\nZamykamy dziób na kłódkę,\nLucek, wypij z nami wódkę!\nKamasze – strona 26\nDo grona kompanijnych sadystów dołączył trzeci psychopata: kapral Flis. Kaprale też mają w wojsku ciężko i muszą się na kimś systematycznie rozładowywać. Młody elew nadaje się do tego najbardziej, bo nie odpysknie, nie bluzgnie, nie zdzieli przez gębę. Po latach dojdzie Edward do wniosku, że właśnie tak należało: prasnąć rozbestwionego kaprala sierpowym przez pysk i sprawa byłaby załatwiona. Trafiłby za to na parę dni do aresztu, ale potem miałby święty spokój i omijaliby go z daleka oraz traktowaliby z takim samym szacunkiem jak tych kilku starych żołnierzy, którzy ostali się na kompanii w roli kierowców ciężarówek, na których zainstalowane są radiostacje. Cóż: mądry elew po szkodzie.\nTak więc wzrósł na kompanii zamordyzm, terror i podoficerska samowolka, ale na pocieszenie szef kompanii wypłacił zdesperowanym elewom pierwszy żołd: 170 złotych polskich.\nEdward zamierzał wybrać się wreszcie ze swoją kontuzją do lekarza i postanowił zameldować się w tej sprawie do podoficera dyżurnego kompanii. Co prawda podczas pośpiesznego ścielenia łóżka i równie pośpiesznej toalety porannej (wszystko biegiem, wszystko w podskokach), stwierdził że kolano mu już prawie wcale nie dolega, że przez noc najwyraźniej znacznie wydobrzało – jednak kontuzja ta jest wciąż dość wyczuwalna i budzi niepokój, że w przyszłości może przerodzić się w jakieś zwyrodnienie, w trwały uszczerbek na zdrowiu. Postanowił więc mimo wszystko skorzystać z porady lekarza i zgłosił się z prośbą o wysłanie go do zlokalizowanej po drugiej stronie placu apelowego przychodni (rozumie się, że miałby tam pójść w asyście dyżurnego kompanii, bo w okresie unitarnym, tj. przez 6 tygodni od poboru do przysięgi elewom nie wolno przemieszczać się po terenie koszar samodzielnie). Niestety, kapral Flis odmówił i w ogóle potraktował go z charakterystyczną dla siebie arogancją.\nPrzez kilka kolejnych dni zwracał się Edward jeszcze do różnych innych kaprali pełniących służbę podoficera dyżurnego, ale żaden z nich nie wyraził zgody na wysłanie go do lekarza. Tak więc jego kontuzja „rozeszła się po kościach” i to w całym tego słowa znaczeniu.\nOdpoczynkiem po męczących zaprawach porannych, ćwiczeniach sportowych, musztrach, szkoleniach chemicznych, ogniowych i innych jest tzw. „titawa” czyli nadawanie zaszyfrowanych tekstów alfabetem Morse’a. Titawę nadaje się przy użyciu klucza telegraficznego oraz odbiera przez słuchawki. Edward łatwo nauczył się całego alfabetu, a ponieważ cieszy się niezłym słuchem muzycznym, to titanie idzie mu jak z płatka. Z dnia na dzień dochodzi – tak jak większość jego kolegów – do coraz większej wprawy i po tych 3 tygodniach ćwiczeń nadaje już z szybkością 6 – 8 grup na minutę oraz odbiera do 6 grup. Poziom wymagań jest taki, że na egzaminie połówkowym trzeba nadawać i odbierać co najmniej 6 grup na minutę, a na egzaminie końcowym 12 grup.\nPewnego dnia, tuż po drugim śniadaniu ogłoszono alarm bojowy o kryptonimie ‚Podajnik’. Tym razem Edward wypadł bardzo dobrze: niczego nie zapomniał, ładnie się spakował i osiągnął dobry czas. Wykazał się również dobrą kondycją. Nie omdlewał tak jak poprzednio pod ciężarem całego rynsztunku i nie odczuwał żadnych nudności. Może za pierwszym razem była to tylko wina upału i jego koledzy wcale nie czuli się lepiej?\nTego samego wieczora na kompanii miała miejsce pewna obyczajowa impreza, a zaczęło się już podczas obiadu. Starzy kaprale Czapla i Winnicki „rzucili blachy”! Blacha to metalowa końcówka od 150-centymetrowej miarki krawieckiej. Odcięcie blachy i ciśnięcie jej z gromkim okrzykiem po zjedzeniu obiadu do miski oznacza początek końca: ostatnie 150 dni do cywila. Młodzi żołnierze łapią te blachy, a któremu sztuka ta się uda, ten wedle tradycji otrzymuje 3 dni urlopu. Tym razem szczęście dopisało Wawrzyńskiemu. Niestety, nie otrzymał urlopu, a jedynie wyróżnienie ustne przed frontem kompanii oraz 5 dni zwolnienia ze sprzątania rejonów. Dobre i to.\nKapral Szymczak wyjechał na urlop połączony z jakimś szkoleniem. W trzecim plutonie nastał więc luz, który potrwa aż do połowy lipca czyli przez dwa długie miesiące. Co za radość!\nGdy nie muszą biegać z wywieszonymi językami po placu apelowym, to siedzą na kompanii albo na bloku szkolnym i gapią się w okna. A za oknem jest parkan, a tuż za parkanem toczy się normalne cywilne życie. Chłopcy jeżdżą na rowerach, grają w piłkę nożną i ping-ponga, spacerują małżeństwa, z klubu garnizonowego wychodzą piękne dziewczęta. Brak słów. Boli. Może jednak lepiej byłoby biegać po tym placu? Wtedy nie musieliby niczego rozpamiętywać, przeżywać swojej niewoli i katować się psychicznie.\nKamasze – strona 25\nA Michalski pochodzi ze wsi. Jest niski, krępy, szybki i silny. Siła zwykle nie idzie w parze z szybkością, tzn. albo się jest szybkim, albo silnym. Michalski jest fenomenem, który łączy w sobie obie te cechy. Na torze przeszkód – gdzie z bronią na plecach trzeba się czołgać pod zasiekami, przeskakiwać przez płotki, wspinać na pionową ścianę, biec po ruchomej kładce, przeczołgiwać podziemnym tunelem, podciągać na linie itp. itd, a wszystko to na wyścigi i na czas – Michalski jest w plutonie najlepszy.\nZapanowała świetna atmosfera. Koledzy dworują z siebie nawzajem, opowiadają różne ciekawe historie, sypią dowcipami – docierają się jako kolektyw. W sali żołnierskiej co rusz wybuchają salwy śmiechu. Zrobiło się fajnie.\nEdward po raz czwarty rąbnął kolanem w betonową cembrowinę. Utyka na prawą nogę i sytuacja staje się coraz poważniejsza. Wierzy, że kość nie jest pęknięta, że to tylko stłuczenie i że po kilku dniach przestanie boleć. Może by i przestało, ale w warunkach codziennego wysiłku, biegania, zaliczania toru przeszkód, ostrych przemarszów i intensywnych ćwiczeń gimnastyczno-siłowych – trudno o zapewnienie odpoczynku obolałej kończynie.\nChłopakom brakuje jedzenia. Organizmy żołnierzy rozwijają się na potęgę, a sprawia to codzienny wysiłek i usystematyzowany tryb życia. Intensywnie trenujące organizmy łakną więcej pokarmu, a posiłki są skąpe. Przydzielane racje margaryny, smalcu, kaszy i ziemniaków okazują się za małe. Jedyne, czego nigdy nie brakuje, to czarny chleb. Można się go najeść do syta, ale sam chleb jakoś nie wchodzi. To przecież tylko czarne trociny zlepione brudną mąką. Gdybyż więcej tego smalcu, gdybyż więcej tej margaryny! Mogliby wtedy nasmarować sobie dodatkowe pajdy i najedliby się do syta. Najedliby albo i nie, bo nie starcza na to czasu! Posiłki trwają za krótko! Śniadania, obiady i kolacje zaliczać trzeba w dużym tempie. Kto się grzebie, ten nie zdąży i nie zje swojej porcji do końca. Wychodzić i nie ma gadania!\nNa ósmej kompanii szkolnej codzienną władzę wykonawczą sprawuje kilkunastu kaprali. Wszyscy są znośni za wyjątkiem dwóch: Szymczaka i Bobczaka pseudonim Buła. Ten Buła to taki sam szczeniak jak Szymczak: ledwie że pełnoletni. Swój młodociany wiek próbują zatuszować agresją, władczym stosunkiem do podkomendnych. Uderzyła im do głowy woda sodowa. Rozkoszują się możliwością wydawania rozkazów, gonienia żołnierzy po placu od jednego płotu pod drugi, przeczołgiwania ich po głębokim piachu i ciągłego musztrowania na różne sposoby. Z zamiłowaniem poniewierają szeregowymi ze swoich plutonów i jest w tym coś z sadyzmu.\nKtóregoś razu Edward szedł korytarzem, zmierzając do swojej sali żołnierskiej, gdy usłyszał złowrogie:\nTo krzyknął kapral Buła. Edward nie zareagował, tylko dalej idzie w tym samym tempie.\n- Biegiem! – wrzasnął Buła i powtórzył ten rozkaz jeszcze trzykrotnie.\nEdward nie posłuchał. Poniósłby zasłużoną karę, ale udało mu się wmieszać w tłum i Buła nie mógł go rozpoznać. Wypatrywał wzrokiem zuchwałego partyzanta, ale nie zorientował się, który to z żołnierzy odważył się na tę niesłychaną niesubordynację. Wszyscy „noszą jednakowe fryzury” i wszyscy ubrani są w identyczne mundury polowe, a to przecież doskonały kamuflaż – tak jak chciał tego projektant.\nTrzynasty dzień służby okazał się dla Edwarda tak pechowy jak na typową trzynastkę przystało. Pierwszy niefart to taki, że przez cały dzień plutonem dowodził kapral Szymczak. Już na zaprawie porannej wojsko wyzwało tego sadystę od pewnej intymnej części ciała rodzaju męskiego, wypowiadanej z lubieżnym cynizmem w najróżniejszych odmianach i koniunkcjach.\nA drugi niefart to taki, że na torze przeszkód huknął kolanem po raz piąty o ten sam betonowy występ co zwykle. Znajduje się on w podziemnym tunelu zwanym „czołgiem”. Nic tam nie widać, ciemno jak w d…pie u Murzyna, a zasuwać trzeba na czworakach i to na wyścigi. Jak to jest, że inni nie doznali tam żadnej kontuzji, a tylko on jeden rozbija wciąż w tym samym miejscu kolano? Ogarnął go ból tak ostry, że omal nie stracił przytomności. Nie był w stanie samodzielnie wydostać się z betonowego bunkra, stanowiącego wyjście z tunelu i wzniesionego ponad powierzchnię ziemi na jakieś 2 metry niczym wieżyczka największego radzieckiego czołgu. Wyciągnęli go koledzy i trwało to kilka minut. Musiał przerwać ćwiczenia i tym razem postanowił udać się wreszcie do pułkowego lekarza. Tymczasem siedzi obolały na bloku szkolnym i obserwuje przez okno jak jego koledzy biegają w pełnym rynsztunku po placu apelowym. Akurat zerwała się gradowa nawałnica i lodowatym podmuchem huknął bardzo silny wiatr. O hełmy spoconych żołnierzy uderzyły wściekle kulki twardego lodu, ale Szymczak wcale nie przerwał tej morderczej musztry. „A więc rzeczywiście nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło” – pomyślał sobie Edward i z satysfakcją zabrał się do opisania wydarzeń mijającego dnia w noszonym za pazuchą pamiętniku.\nTrzynastka przestała być na chwilę pechowa tylko na czas obiadu: podano dużo i smacznie. Ale po obiedzie znowu męczące ćwiczenia: tym razem szkolenie chemiczne czyli te gumowe płaszcze co to ich ani zapiąć, ani rozpiąć nie można – oraz maski gazowe, które mogą przyprawić człowieka o gumowstręt na całe życie.\nKamasze – strona 24\nW plutonie zaczęły się objawiać pierwsze indywidualności czyli żołnierze, z których koledzy najchętniej żartują albo tacy, z którymi wszyscy muszą się liczyć.\nNajbarwniejsza postać to Ignac Bukowski pseudo Generał. Jest najstarszy w plutonie i ma za sobą 2 lata studiów na Politechnice Warszawskiej. Studia te przerwał na chwilę, a pech sprawił, że w tym momencie wojsko upomniało się o niego. Generał jest bardzo inteligentny, ale leniwy i niespotykanie wyrafinowany. Jego cwaniactwo uderza w kolegów z plutonu, nawet w tych najbliższych. Generał nie liczy się bowiem z nikim i z niczym. Dla niego najważniejsze jest jego własne ego. Takim pasożytem jest nie tylko w wojsku, ale i w cywilu. Ileż on nieraz przysparza kolegom zdenerwowania i złości! Potrafi bardzo skutecznie wymigiwać się od pracy oraz szkolenia, a to godzi w elementarne poczucie sprawiedliwości. Generał bezczelnie doprowadza do tego, że inni muszą za niego pracować, wykonywać jego obowiązki. A gdy dochodzi do rozdzielania przepustek (zazwyczaj jest to skąpe kilka sztuk na cały 30-osobowy pluton), to Generał tak się potrafi wkręcić, tak zbajerować kaprali rządzących plutonem, że otrzymuje nienależną mu przepustkę kosztem jakiegoś kolegi. A dla młodych żołnierzy ciągnących na granicy wytrzymałości taka przepustka na 48 godzin to sprawa życia i śmierci.\nPodobnym cwaniactwem popisuje się Lachowicz. Edward odkrył przyczynę tej wrednoty u obu kolegów: obaj pochodzą z Warszawy!\nNatomiast kolegą, którego nie można nie lubić jest Adam Adamus. Pochodzi ze Stalowej Woli, a wiadomo że Małopolskę, Ziemię Sandomierską, Podkarpacie i w ogóle całą Galicję zamieszkuje lud prosty i szczery, lud przyjazny i nie obarczony takimi wadami jak warszawiacy.\nAdamus jest świetnym elektronikiem, co Edwardowi dodatkowo imponuje. Pod względem elektronicznej wiedzy i doświadczenia Adamusowi dorównuje tylko Generał, który pewnego razu wyjaśnił dlaczego w słuchawce telefonu polowego słychać program radiowy. Otóż linia telefoniczna rozciągnięta wzdłuż ćwiczebnego okopu w lesie robi za antenę i w efekcie można sobie przez telefon posłuchać cichej muzyki jak z radia.\n- Jak to? Skąd? Dlaczego?! – zdziwił się Edward – A gdzie tu detekcja?!\n- Na wzmacniaczu – odparł ze zdziwioną miną Generał.\nEdward opuścił pokornie głowę i posmutniał. Oto prawdziwi elektronicy. Oni to znają, oni to rozumieją, oni to czują. Gdzie mu tam do nich pomimo całego roku studiów na politechnice! W tym momencie po raz pierwszy wydało mu się, że na dobrego elektronika brak mu predyspozycji. Jednak pośpiesznie odrzucił tę złowrogą myśl i zagrzebał ją w leśnym igliwiu, aby się więcej nie odnalazła. Postanowił zdawać na elektronikę i już!\nKolejną indywidualnością jest Karol Maliński pseudonim Peryskop. Też warszawiak, też cwaniak, ale nie tak bezczelny jak Generał i Lachowicz. Jest w nim coś takiego, co sprawia, że chłopaki go lubią, a nawet obdarzają zaufaniem. Posiada charakter, mocny głos i jest bardzo zdecydowany. Pasuje na przywódcę. Kto mógł przypuszczać, że Peryskop rzeczywiście odznaczy się w tym zakresie, gdy to rozpocznie w niedalekiej przyszłości działalność związkową na PKP i zostanie przywódcą warszawskich kolejarzy? Będzie organizował strajki, negocjował z dyrekcją i będą go pokazywać w dzienniku telewizyjnym! Władze PKP znajdą jednak sposób na wyciszenie niepokornego Peryskopa: zostanie awansowany na jedno z dyrektorskich stanowisk, wciągnięty do grupy kolejowych menażerow i wtedy przestanie podburzać lud pracujący przeciwko władzy, bo sam już tę władzę będzie stanowił.\nKarol Maliński jest bardzo wysoki, najwyższy w plutonie. Zajmuje miejsce w pierwszej czwórce po lewej czyli w kolumnie marszowej jest tzw. „zwrotnicowym”. Jego głowa zawsze wystaje ponad szereg. W ciasno zgromadzonym tłumie ta jego wystająca głowa pozwala mu na kontrolowanie otoczenia, a zewnętrznym obserwatorom kojarzy się z peryskopem łodzi podwodnej, sterczącym nad taflą wody.\nWarszawiacy stanowią prawie połowę plutonu i nie wszyscy są bezczelni, co generalnie ratuje wizerunek warszawian. Taki na przykład Adam Walczewski: nie ma w nim za grosz cwaniactwa ani bezczelności. To człowiek łagodny, potulny i niekonfliktowy. Nie oznacza to wszakże, że nie posiada on żadnego charakteru, o nie! Walczewski jak najbardziej ma swoje zasady. Jest powolny, mułowaty i uparty. Bardzo kontrastuje z dynamicznym i energicznym Peryskopem, który go za tę mułowatość nie cierpi. Peryskop wyzywa Walczewskiego od słoni i innych tego typu zwierząt o bardzo dużej wyporności i bardzo małej zwrotności.\nKamasze – strona 23\nOtrzymał dwa pierwsze listy: od Ewy i od Agaty. Ewa pisze o swoich wizytach u Janusza. No tak, odwiedza tego lowelasa prawie codziennie i jeszcze się tym chwali! Jak ona może! A tu żołnierzowi serce pęka z bólu i chyba zaraz wybuchnie z wielkim hukiem!\nAgata przysyła swoją fotografię, na której pozuje wraz z synem. To szczupła, wysoka, ładna i zgrabna dziewczyna! Jednocześnie wygląda na poważną i dojrzałą życiowo kobietę. Pisze, że mąż ją oszukiwał i że liczy na poważną przyjaźń. Edward stał się jedyną osobą, której ona ufa!\nTak, listy od kobiet to w wojsku niezwykła atrakcja. Bo poza tym to tylko męczące czyszczenie broni i obieranie ziemniaków dla całego pułku. Biorą do kuchni po kolei całe plutony, codziennie to inny. Potrzeba aż 30 ludzi, aby przez 4 godziny obrać ziemniaki dla tysiąca osób. Tylu żołnierzy liczy w przybliżeniu liczy tutejsza jednostka.\nDo umywalni nie wolno wchodzić w mundurze. Edward wszedł tam na chwilę, aby opłukać ręce i od razu wpadł. Dowódca drużyny kapral Pietruchowicz przydzielił mu karę: tzw. „pracę poza kolejnością” (w skrócie PPK). W ramach PPK musiał wraz z dwoma innymi takimi delikwentami doprowadzić do pucu całą umywalnię. To nic takiego, ale jednak dodatkowy „arbajt”, a mógłby w tym czasie posiedzieć w sali żołnierskiej albo na świetlicy i napisać list do ukochanej żony.\nNo i nadeszła ta oczekiwana niedziela, 8 maja roku pańskiego 1977. Minęło zaledwie 10 dni służby, a już wydaje się, jakby to były całe miesiące. I oto nadszedł pierwszy swobodniejszy dzień, dzień odwiedzin, dzień spotkań z bliskimi i jednocześnie dzień spartakiady sportowej na pobliskim stadionie leśnym. Pogoda nienajlepsza: pochmurno i bardzo zimno. Całe szczęście, że chociaż nie pada.\nWojsko całego pułku wymaszerowało po śniadaniu w dresach na ten stadion, a urządzony jest on w pobliskim lesie i przewidziano tutaj na dzisiaj różne konkurencje sportowe do samego obiadu.\nWszystko to nieważne, ważne są tylko spotkania z rodzinami, które przychodzą tu z tobołami, przekierowane wprost z biura przepustek. Żołnierze uzyskują od swoich dowódców oficjalne zwolnienia i mogą potem rozłożyć się wraz ze swoimi krewnymi i swoimi dziewczynami na pierwszej lepszej polanie, aby pokosztować domowego jadła, domowych wypieków i rodzinnych czułości. Już wielu zostało w ten sposób uszczęśliwionych, ale bynajmniej nie Edward! Wielu już zachłystuje się domowym kompotem i pocałunkami ukochanej dziewczyny, ale bynajmniej nie on! Próżno wypatruje Ewy w alejce prowadzącej na stadion od strony szosy i chwyta go coraz większa rozpacz. Już szukał jakiego szkiełka, aby podciąć sobie żyły, gdy wreszcie ją zauważył! Jest, przyjechała! Idzie wraz z Andrzejem tą alejką i niosą jakiś koszyk! Spóźnili się o dwie godziny, ale najważniejsze że w ogóle przyjechali!\nCo za radość! Co za szczęście! Po 10 dniach niewoli ujrzał wreszcie swoją ukochaną żonę i jest to dla niego czymś takim jak wynurzenie głowy nad powierzchnię wody, gdy już brakuje powietrza, a do duszy wdziera się paniczna myśl, że oto nadeszła ostatnia chwila. Uraczył utrapioną duszę haustem świeżego powietrza, odetchnął pełną piersią. Nabrał tego powietrza do płuc jak najwięcej z instynktowną świadomością, że oddech ten musi mu wystarczyć do następnego razu. Ten następny raz ma jednak nastąpić bardzo szybko, bo Ewa zapowiedziała, że będą z Andrzejem przyjeżdżać co tydzień. Kochana! Uwielbia ją jak nigdy dotąd!\nMijają trudne dni, ale niewola staje się coraz lżejsza. Już się młode wojsko nauczyło koszarowego życia, już się trochę bliżej poznali, już zawiązały się pierwsze sympatie i antypatie.\nTaki na przykład kapral Pietruchowicz. Żołnierze go lubią, bo nie popisuje się swoją władzą. Jest spokojny i rozważny. Na zajęciach z linii radiowych zrezygnował z prowadzenia wykładu i poprosił o tę przysługę Edwarda. Pietruchowicz wie, że Kruczkowski pracował przez kilka miesięcy w Radiowo-Telewizyjnym Centrum Nadawczym i o falach radiowych oraz nadajnikach wie z pewnością najwięcej.\nNatomiast kaprala Szymczaka nie lubi nikt. Jest to młody chłopak, młodszy od wszystkich elewów, którymi dowodzi. Zgłosił się do wojska na ochotnika tuż po uzyskaniu pełnoletności. Wojsko go fascynuje i na każdym kroku daje on temu wyraz. Nie obija się tak jak inni kaprale, tylko z zaangażowaniem prowadzi wszystkie zajęcia, szczególnie te z musztry. Skutkuje to oczywiście większym wysiłkiem żołnierzy, większą ilością przebiegniętych dystansów, większym litrażem wylanego potu. Szymczak traktuje żołnierzy z władczym pokrzykiwaniem, bezwzględnie i po dyktatorsku. Właśnie dlatego żołnierze go bardzo nie lubią, a nawet zmawiają się jak i gdzie mu dokopać. Paradoksalnie jednak to Szymczak najlepiej szkoli żołnierzy i jest dla armii najpożyteczniejszy. Żadnemu innemu kapralowi nie chciałoby się mozolnie zakładać maski gazowej i to w rekordowym czasie, bo kapral powinien być pod każdym względem wzorowy. A Szymczak to uczynił. Zademonstrował jak zakładać tę maskę, potem sam ją złożył i spakował, a wszystko to wykonał z autentycznym zaangażowaniem. Tylko raz się bardzo ośmieszył, gdy powiedział do żołnierzy swojego plutonu, akcentując przy tym swoją wojskową „wiedzę i doświadczenie”: „wy to nie wiecie co to wojna”. Śmiali się potem z niego do rozpuku. To jak to: on, kapral Szymczak, człowiek niespełna 19-letni, wie „co to wojna”? Powiedział to tak, jakby brał udział w niejednej batalii i zdobył kilka orderów. A przecież ludzie, do których mówił, są od niego starsi nieraz i o 3 lata. Ale w wojsku wiek się zupełnie nie liczy. Inne kwalifikacje i dyplomy z cywila też nie.\nKamasze – strona 22\nIdzie z tym kubłem przez dziki plac manewrowy, który trochę porośnięty jest trawą, a trochę wydeptany jak piłkarskie boisko na łące. Słońce wisi nisko nad parkanem i świeci tak żałośnie, że chce mu się wyć. Klamka zapadła, porzućcie wszelką nadzieję. Czekają was dwa lata niewoli i upokorzeń, dwa lata fizycznego trudu i psychicznej męki. Aż dwa lata! Tyle czasu wyjęte z życia, które się przecież po raz drugi nie powtórzy! Kto to wymyślił, kto za to odpowiada?! Ile setek tysięcy, ile milionów żołnierzy zadało już sobie to pytanie?\nZ bolesnych rozmyślań wyrwał go cień klatki schodowej i niskie schodki obskurnej sieni. Koniec seansu, czas się obudzić: powrócił z opróżnionym koszem na kompanię.\n- Obywatelu kapralu, szeregowy Kruczkowski melduje wyrzucenie śmieci!\n- Odmaszerować do sali żołnierskiej!\nNa czwarty dzień przyszło mu do głowy porównanie tego całego wojska do kolonii, na które mama wysyłała go w dzieciństwie. Taki sam tryb życia, podobne zbiorowe sypialnie, musztry, zorganizowane przemarsze, stołówka i harmonogram zajęć wypełniony od rana do wieczora. Kolonii też nie lubił i jeździł na nie z przymusu. Tam też trzeba było z niezwykłą precyzją ścielić łóżko, energicznie wybiegać na zbiórkę i słuchać poleceń wychowawcy. A jednak tam panowała wolność i relaks, a tu jest niewola i ciągły wysiłek. I jeszcze jedna istotna różnica: kolonie trwały 2 tygodnie, a wojsko trwa 2 lata.\nOgarnęła go drapieżna tęsknota za Ewą i ogromna miłość. Odeszły precz wszelkie żale i zwątpienia. Jak on mógł być żoną znudzony i rozglądać się za innymi kobietami? Jak mógł?! Teraz czuje tak mocno i wyraźnie jak nigdy: Ewa jest jego jedyną ostoją, największym sensem jego życia. Wie o tym i rozumie, że Ewa nie dochowa mu wierności, że nie poskąpi sobie przygód z innymi mężczyznami. Gotów jest znieść jeszcze i to, aby tylko po wojsku móc do niej powrócić i mieć z nią dzieci. Urządzać mieszkanie, pracować dla rodziny, dbać o nią i poprawiać jej byt. Jakże mocno o tym zamarzył!\nZaświtał mu w głowie taki pomysł, aby na przyszłą wiosnę zdawać na studia. Zdążył już zauważyć, że kaprale i inni starzy żołnierze gnuśnieją w tych koszarach całymi popołudniami i wieczorami. Nie mają nic do roboty. A on będzie się uczył! Będzie się przygotowywał do egzaminów i zda na tę elektronikę! Tak postanowił. A jeśli zda, to zwolnią go po roku do cywila. Wierzy w to nieodparcie.\nJednostka nie posiada sali gimnastycznej z prawdziwego zdarzenia. Trudno nazwać salą gimnastyczną marny kawałek parkietu, niewiększy niż sala lekcyjna i do tego okropnie zagracony przeróżnymi sprzętami. Wszystkie zajęcia sportowe odbywają się więc na świeżym powietrzu – głównie na torze przeszkód.\nZdarzył się i mecz piłkarski. Edward strzelił jedną bramkę, a jego drużyna wygrała 2:1.\nNa dzień 8 maja zaplanowano zawody sportowe z okazji Dnia Zwycięstwa. Ta wielka rocznica datuje się co prawda 9 maja, ale niedziela wypada o jeden dzień wcześniej, więc uroczystość zaplanowano na 8-go. Tak to kalendarz juliański koryguje daty wielkich rocznic.\nEdward zapisał się do biegu przełajowego na 5 km. Każdą kompanię ma reprezentować po 4 zawodników. Zwycięzcom obiecano po 5 dni urlopu, jest więc o co walczyć.\nNa 5 dni przed zawodami przeprowadzono bieg eliminacyjny. Edward pobiegł wśród pięciu innych zawodników z kompanii, wśród których znalazł się jeden kapral. Po pierwszym wysiłku kapral odpadł oraz dwóch innych także odpadło. Jego rywalami pozostali dwaj rośli i silni koledzy o znakomitej wydolności organizmu. Zaatakował ich na 300 metrów przed metą. Niestety. Dryblasy szybko go dogoniły i sromotnie zdystansowały. Aha, więc na zawodach musi pobiec inaczej: narzucić duże tempo od samego początku i wykończyć kondycyjnie wszystkich, którzy mogliby być lepsi w sprincie przed metą.\nTaki miał plan, ale wypadki potoczyły się inaczej. Następnego dnia rąbnął bowiem boleśnie kolanem o betonowy występ na torze przeszkód i zobaczył gwiazdy w biały dzień. Kontuzja okazała się na tyle poważna, że musiał zameldować swoją niesprawność, a tym samym wycofać się z zawodów.\nUrządzono pierwszy alarm bojowy. W środku nocy, wyrwani z głębokiego snu musieli nagle zmienić pidżamy na mundury, poubierać się w plecaki, hełmy, ładownice, maski gazowe i broń. Czas: 7 minut. Nie było łatwo. Łapały go mdłości i omdlenia. Brakowało mu oddechu. I w tym ciężkim rynsztunku oraz w tak podłym stanie ogólnym przemaszerować 20 km? On nie da rady! Ale musiał dać. Wypadł jednak dość opieszale i ofermowato.\n„Nie, ja się do wojska nie nadaję!” – pomyślał. – „Komisja bardzo się pomyliła kwalifikując mnie do służby wojskowej, ja jestem na to za słaby!”.


Skullcandy Uprock 2.0 z mikrofonem (clear/purpurowy) w Sklepie RTV EURO AGD\nKupony Promocyjne (56)\nSkullcandy Uprock 2.0 z mikrofonem (clear/purpurowy)\nSłuchawki wokółuszne bez problemu wytłumią wszystkie dźwięki otoczenia i pozwolą Ci cieszyć się pełnym i mocnym dźwiękiem. Ich kształt i miękkie poduszki czynią je ponadto bardzo wygodnymi i nieinwazyjnymi dla ucha. To idealne rozwiązanie gdy chcesz odpłynąć w świat muzyki.\nsłuchawki przewodowe Skullcandy Uprock 2.0 z mikrofonem (clear/purpurowy)\nTyp słuchawek nauszne, otwarte\nŚrednica przetwornika 40 mm\nDługość przewodu 1,3 m\nPrzeznaczenie uniwersalne, do telefonów\nNazwa producenta / importera Hama Polska Sp. z o.o.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Skullcandy Uprock 2.0 z mikrofonem (clear/purpurowy), wpisz 1040175 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Przegrana z Florianem - OZS Guzikówka Krosno\nJuż przed samym meczem pojawiły się problemy kadrowe, większość zawodników nie wstawiła się na zbiórkę. Nasz trener dostawał informacje od zawodników, że ich nie będzie tuż przed zbiórką bądź w dniu meczu. Takie zachowanie nie jest odpowiednie, trener drużyny powinien dostawać te informacje przynajmniej dzień wcześniej. Jeśli postawa naszych zawodników się nie zmieni nasz zarząd będzie się zastanawiał czy faktycznie drużyna powinna rozgrywać mecze w lidze i trener nie ma obowiązku dzwonić po zawodnikach żeby przyszli na zbiórkę to jest w interesie zawodników, aby poinformować trenera o nieobecności. Skoro 18 zawodników zadeklarowało się, że będą grali w klubie to po prostu trzeba grać, to nie jest boisko szkolne, czy gra między kolegami, że można sobie ustalać terminy spotkań i nieobecność nie jest obowiązkowa. Mam nadzieję, że wszyscy zawodnicy w końcu się obudzą i zaczną chodzić na mecze ligowe.\nNasz skład nie wyglądał rewelacyjnie nasz trener musiał ciężko popracować kogo na jakiej pozycji ustawić, aby to miało ręce i nogi. Początek meczu był dla nas wymarzony, ponieważ po 5 minutach gry strzelamy bramkę na 1:0, piłka wrzucona w pole karne była dla rywala pewnym zamieszaniem, na nasze szczęście żaden z obrońców Floriana nie zdołał jej wybić, a piłka ląduję pod nogi naszego zawodnika, który bez wahania oddaje strzał w światło bramki, a autorem pierwszej bramki w meczu okazał się Filip Królicki, który z meczu na mecz gra coraz lepiej. Długo nie cieszyliśmy się z bramki strzelonej przez Filipa bowiem dekoncentracja naszej obrony spowodowała to że my tracimy bramkę. Nasza drużyna próbowała strzelić bramkę dającą prowadzenie na zejście do szatni mieliśmy kilka dogodnych sytuacji, ale zamiast nas to gospodarze zdobywają bramkę i do szatni oni schodzą w lepszych humorach oczywiście wynik do połowy 2:1 dla Floriana.\nW drugiej części spotkania chcieliśmy jak najszybciej doprowadzić do wyrównania i strzelić bramkę na prowadzenie. Pierwsza część planu wyszła, ponieważ zdobywamy bramkę na 2:2 strzelcem bramki okazał się Patryk Oszust i to była ostatnia bramka naszej drużyny w meczu. Z drugą częścią planu nie wyszło, ponieważ do głosu doszli gospodarze. Gdy tracimy bramkę na 3:2 nasza drużyna zaczęła grać bardzo chaotycznie, ponieważ chcieliśmy jak najszybciej to odrobić, większość zawodników naszej drużyny ruszyła do przodu i tym sposobem osłabiliśmy obronę naszej drużyny, gospodarze to wykorzystali i często atakowali na naszą bramkę z kontry i niestety gospodarze strzelili nam jeszcze 2 bramki i wynik zakończył się wynikiem 5:2 dla Floriana.\nW następnej kolejce zmierzymy się z drużyną Burza Rogi !!!\ndzisiaj: 82, wczoraj: 91\nogółem: 389 256


Jak założyć bloga na WordPressie? | Kreatywna.pl\nStrona główna/Technologia/Internet/Jak założyć bloga na WordPressie?\n30 sierpnia 2016\tInternet Skomentuj 2,859 odsłon(y)\nWybór platformy, na jakiej tworzony jest blog ma duże znaczenie. | fot.: materiał partnera zewnętrznego\nBlog to popularny rodzaj strony internetowej, który zakłada się z wielu różnych powodów. Przede wszystkim wciąż jest to serwis, na którym porusza się kwestie ściśle związane z tematyką strony. Wybór platformy, na jakiej tworzony jest blog ma duże znaczenie zarówno pod względem sposobu dodawania nowych wpisów, jak i pod kątem zarządzania stroną. Wciąż blogerzy najchętniej wybierają oprogramowanie WordPress.\nChcąc założyć bloga na platformie WordPress, można to uczynić na dwa sposoby. Ci, którzy nie są zaznajomieni z kodem Html, Php, czy CSS mogą zdecydować się na darmową rejestrację. W tym celu należy wykonać kolejne kroki, by utworzyć pierwszego bloga na WordPressie. Najpierw wchodzi się na stronę https://pl.wordpress.com i wybiera opcję “Stwórz stronę”.\nBloger następnie decyduje się na jedną z dostępnych na liście kategorii tematycznych. W kolejnym kroku trzeba wskazać jak powinna wyglądać strona główna bloga i wybrać jeden z dostępnych motywów. Zanim blog zostanie założony, bloger musi jeszcze podać adres i zaznaczyć, że wybiera opcję darmową – utworzenie bloga w subdomenie, z rozszerzeniem .wordpress.com. Na zakończenie należy zdefiniować dane do logowania i utworzyć konto.\nWordPressa można również zainstalować jako CMS na własnym serwerze. W tym celu należy najpierw zadbać o swój hosting WordPress, domenę i dostęp do FTP (File Transfer Protocol – protokół komunikacyjny typu klient-serwer, za pomocą którego można przesłać pliki na zasadzie serwer FTP – klient FTP). Następnie należy wejść na stronę http://wordpress.org/download/ i kliknąć „Download” w celu pobrania WordPressa na swój komputer.\nKiedy już WordPress znajdzie się na dysku twardym, można utworzyć bazę danych na serwerze. W kolejnym kroku trzeba rozpakować paczkę z plikami WordPressa na serwer i skonfigurować plik wp-config.php. Na zakończenie uruchamia się instalację oprogramowania – w tym celu korzysta się z przeglądarki. Jeśli nie zna się języka programowania i przytoczony sposób instalacji WordPressa sprawia problem, zawsze można skorzystać z pomocy webdevelopera lub firmy hostingowej, która oferuje usługę instalacji WordPressa na własnym serwerze.\nZobacz także: Prowadzenie bloga a zyski z reklam\nTagiblog hosting WordPress\nPrzeniesienie działalności sprzedażowej do sieci to idealny sposób na to, by dotrzeć do większego grona …


NokautElektronika.plKatalog artykułówiEAST SoundStream - Audio w całym domu\nMarka iEAST tworzy produkty do bezprzewodowego strumieniowania muzyki. Jej autorski system audio pozwala na przesyłanie sygnału audio do najróżniejszych sprzętów Hi-Fi, i to wprost ze mobilnych urządzeń takich jak smartfon, tablet czy notebook. Przesył możliwy jest z każdej platformy opartej o system Android, iOS czy Windows.\nBezprzewodowe przesyłanie muzyki może wiązać się ze spadkiem jej jakości. Produkty iEAST mają spowodować, że straty takiego transferu będą niezauważalne. Pierwszym modelem jest AudioCast M5, który pozwala streamować muzykę bezpośrednio z urządzeń mobilnych, systemów magazynowania NAS (Synology, Qnap), różnorodnych dysków sieciowych, serwisów streamingowych, radia internetowego oraz DLNA/AirPlay/UpnP. M5 cechuje się przydatną funkcją multi-room, którą docenią właściciele systemów inteligentnego domu. Urządzenie zapewnia przetwarzanie w trybie 24bit/192kHz. Aby skorzystać ze sprzętu, należy użyć gniazdo 3,5 mm stereo jack do podłączenia AudioCast do zestawu audio. iEAST M5 działa przy wykorzystaniu sieci domowej Wi-Fi. Łączenie trwa w mgnieniu oka, dzięki czemu możemy rozpocząć słuchanie muzyki w kinie domowym, telewizorze czy głośnikach Hi-Fi praktycznie natychmiast po podłączeniu.\nTo zmyślne urządzenie kosztuje około 229 złotych, a w połączeniu z niewielkim rozmiarem i łatwością obsługi, nawet laik techniczny może w pełni wykorzystać jego potencjał.\nDrugim urządzeniem, rozwijającym wspominane powyżej, jest iEAST Soundstream M20. Oprócz funkcji z M5, M20 pozwala na komunikację zarówno bezprzewodowo, poprzez Wi-Fi, jak i przewodowo, wykorzystując gniazdo Ethernet RJ45 oraz Jack Stereo 3,5mm. M20 można również podłączyć bezpośrednio pod wzmacniacz audio i cieszyć się muzyką w jakości HD do 24bit/192kHz. W eleganckiej obudowie zamknięto wysokiej jakości komponenty, na przykład znany i lubiany przez entuzjastów dobrego brzmienia DAC ESS Sabre ES9023.\nWybierając M20, otrzymujemy kompatybilność z szeroką gamą aplikacji do streamingu muzyki takich jak: Spotify, Tidal, iTunes, Deezer, Muzyka Google Play, YouTube. Istnieje również możliwość odtwarzania dźwięku bezpośrednio przez aplikację "iEAST Play" oraz poprzez AirPlay.\nRozbudowana funkcja Multi-Room pozwala synchronizować produkty marki iEAST, dzięki czemu muzyka jest równolegle odtwarzana na każdym urządzeniu w tym samym czasie. Sprzęt M20 pozwala ustawić jeden utwór w całym domu, bądź wprowadzić różnorodność, w postaci różnych kawałków muzycznych w pomieszczeniach. Ten tryb pozwala na sparowanie nawet kilkudziesięciu urządzeń iEAST.\nStreamer audio M20 można znaleźć w cenie około 400 złotych, co czyni z niego rozwiązanie dla entuzjastów muzyki, którzy chętnie zapłacą nieco więcej za szerszy wachlarz możliwości aranżacji dźwięku.


Komisja Europejska zatwierdziła polski program inwestycji w infrastrukturę wodorową - BiznesAlert.pl\n29 października 2021, 13:45 Alert\nKomisja Europejska zatwierdziła program pomocy państwa na rzecz rozwoju infrastruktury wodorowej o wartości 173 mln euro. Pieniądze zostaną przeznaczone na stacje ładowania oraz tankowania pojazdów bezemisyjnych i niskoemisyjnych w Polsce.\nKomisja Europejska uznała, że polskie plany inwestycji w infrastrukturę ładowania elektrycznego i tankowania wodoru dla pojazdów bezemisyjnych i niskoemisyjnych są zgodne z unijnymi zasadami pomocy państwa. – Środek ten przyczyni się do zmniejszenia emisji CO2 i innych zanieczyszczeń bez nadmiernego zakłócania konkurencji na jednolitym rynku, zgodnie z celami Komisji dotyczącymi Zielonego Ładu – czytamy w komunikacie.\nProgram ma mieć budżet w wysokości ok. 173 mln euro (800 mln zł) i obejmować okres od 2021 do 2025 roku. Środek zatwierdzony przez KE składa się z dwóch części: 151 mln euro (700 mln zł) na inwestycje w stacje ładowania dla pojazdów z napędem elektrycznym, z naciskiem na stacje szybkiego ładowania i infrastrukturę ładowania poza miastami; oraz 22 mln euro (100 mln zł) – na budowę ogólnodostępnych stacji tankowania wodoru w ramach projektu pilotażowego. Celem pilotażu jest zebranie danych rynkowych i biznesowych dotyczących sektora transportu, napędzanego wodorem w Polsce.\nW ramach programu wsparcie ma mieć formę dotacji bezpośrednich i być ograniczone do 50 procent kosztów kwalifikowanych inwestycji. Program jest otwarty dla wszystkich podmiotów gospodarczych spełniających określone standardy, na przykład w zakresie interoperacyjności infrastruktury, czytamy także.\nKomisja stwierdziła, że zostaną wprowadzone niezbędne zabezpieczenia ograniczające pomoc do minimum. W szczególności m.in. (i) wnioski będą weryfikowane w niedyskryminacyjnej, otwartej i przejrzystej procedurze; (ii) maksymalna kwota pomocy dla pojedynczego beneficjenta będzie ograniczona; oraz znaczna część budżetu zostanie udostępniona tylko małym i średnim przedsiębiorstwom.\nemisje CO2 energetyka Europa gaz Komisja Europejska Polska strategia wodorowa transport wodór


Gdzie kupić Polkadot w czasie, kiedy DOT odnotowuje skok cenowy o 6%\nHome › News › Gdzie kupić Polkadot, kiedy DOT odnotowuje 6% rajd\nToken Polkadot (DOT) wzrósł w ciągu ostatnich 24 godzin o 6%, konsolidując się w pobliżu 30 USD\nToken Polkadot odnotował w ciągu ostatnich 24 godzin wzrost, a moneta DOT w chwili pisania tego tekstu sprzedawana jest po 33,75 USD. Kryptowaluta Polkadot ma potencjał do dalszego wzrostu, jeśli byki zdołają utrzymać obecny wzrost cen. Ekosystem Polkadot wzmocnił się w ciągu ostatniego roku dzięki wielu aktualizacjom i stanowi silną konkurencję dla konkurencyjnych blockchainów.\nJak i gdzie kupić Polkadot w Polsce i na świecie\nJeśli jesteś zainteresowany kupnem DOT, będziesz potrzebować dostępu do konta handlowego na platformie giełdy kryptowalut lub brokera. Aby zarejestrować nowe konto, przejdź do przycisku rejestracji i wprowadź swoją nazwę użytkownika, hasło i adres e-mail. Witryna skontaktuje się z Tobą drogą mailową i poprosi o dodatkową weryfikację w ramach procedury Know Your Customer (KYC). Aby spełnić normy KYC, możesz przesłać np. swoje prawo jazdy i rachunek za media.\nNależy unikać zdecentralizowanych giełd, ponieważ są one nieuregulowane. Dla Twojej wygody wybraliśmy dwie najlepsze platformy do handlu.\nCo to jest Polkadot? Dlaczego odnotowuje rajd cenowy?\nPolkadot oferuje cross-chainową interoperacyjność z różnymi blockchainami. Łańcuch bloków posiada natywny token o nazwie DOT. Popularna platforma do handlu społecznościowego kryptowalutami, eToro, dodała niedawno DOT, wzbudzając duże zainteresowanie wśród inwestorów. Projekt Polkabridge, który jest częścią sieci DOT, również niedawno rozpoczął współpracę z Harmony.\nCzy warto dziś kupić DOT?\nToken Polkadot przeżywa obecnie gwałtowny wzrost cen dzięki wielu aktualizacjom i pozytywnym wiadomościom na temat sieci. Pierwsi posiadacze tokena DOT mogą otrzymać w przyszłości spore zyski, jeśli token będzie nadal rósł na wartości.\nMoneta może bardzo dobrze wyskalować się do nowych szczytów, jeśli byki utrzymają swoje zainteresowanie projektem. Ekosystem Polkadot jest obecnie jednym z najprężniejszych w przestrzeni kryptowalut.


„Darkhotel” – zagrożenie szpiegujące przedstawicieli firm przebywających w hotelach | AVLab.pl\nEksperci z Kaspersky Lab ujawnili informacje o zagrożeniu „Darkhotel” - aktywnej od przynajmniej czterech lat kampanii cyberszpiegowskiej, której celem są ściśle wyselekcjonowani dyrektorzy korporacji podróżujący po świecie. Darkhotel atakuje biznesmenów, gdy przebywają w luksusowych hotelach, a cyberprzestępcy nigdy nie biorą na cel dwa razy tej samej osoby. Ataki przeprowadzane są z chirurgiczną precyzją i polegają na wydobywaniu poufnych informacji z komputerów dyrektorów, a po zakończeniu operacji ślady szkodliwej aktywności są usuwane. Najnowsze cele ataków obejmują dyrektorów firm ze Stanów Zjednoczonych i Azji robiących interesy w regionie Azji i Pacyfiku. Kaspersky Lab potwierdza, że kampania jest ciągle aktywna.


Pod adresem www.niewiadow.com.pl został uruchomiony nowy serwis internetowy Fabryki Przyczep "Niewiadów". Termin grudniowy nie jest przypadkowy, gdyż właśnie w tym miesiącu firma obchodzi 80 lecie istnienia. Nowym serwisem kierownictwo firmy chciało uczcić rocznicę założenia przedsiębiorstwa.\nSerwis udostępnia pełną listę wszystkich dealerów i punktów serwisowych. Dodatkowo, zarejestrowani użytkownicy mają możliwość składania zamówień ze strony WWW. Dealerzy współpracujący z firmą, dzięki systemowi logowania mogą dostać się do specjalnie dla nich przygotowanej sekcji - tam można składać zamówienia oraz zapoznać się z pełną ofertą dealerską. Dzięki zastosowanemu rozwiązaniu możliwe stało się przeniesienie części kontaktów z partnerami i kontrahentami do sieci, co w znacznym stopniu uprości wzajemną komunikację.\nWitryna została zaprojektowana i zbudowana przez agencję internetową cyberstudio z Katowic, która jest odpowiedzialna za kompleksową obsługę internetową Fabryki Przyczep "Niewiadów".\nDołącz do dyskusji: Jubileuszowy serwis Fabryki Przyczep Niewiadów


ioannahh: Produktywny czy pierdolnięty\nZaczął się właśnie mój szósty dzień bez treningu. Nie wiem kiedy ostatnio miałam tak długą przerwę w planie treningowym, ale to na pewno nie było niedawno. Przypałętała mi się jednak jakaś infekcja, którą tym razem - absolutnie wyjątkowo! - postanowiłam zwalczyć po dobroci zamiast próbować ją wybiegać. Nie jest zresztą powiedziane, że by mi się to nie udało. Ale przecież do sezonu startowego daleko, a jeśli gdzieś jeszcze pobiegam czy pojeżdżę, to tylko "tak o se". Nie ma też co cisnąć na siłę i ryzykować jakichś dziwnych powikłań zdrowotnych, zwłaszcza po tym, co zafundowałam sobie w czwartek, kiedy wzięłam antybiotyk, na który mam wyjątkowo dziwne i silne uczulenie. A więc dzisiaj, w tę październikową sobotę, wstałam o godzinie dziewiątej (!), bo do dwudziestej trzeciej oglądałam serial (!!) i jak na razie moim szczytem konstruktywnych osiągnięć było dzisiaj wyjście z psami na spacer i pozamiatane podłogi w mieszkaniu. I nawet przez chwilę nie przejdzie mi przez myśl, żeby - jak by to powiedziały nastolatki nadużywające anglicyzmów - "być z tym OK", żeby wykorzystać ten czas i wylenić się za wszystkie czasy. Bo to brzmi jak nie moje życie.\nZawsze miałam jakąś pasję, ale nigdy wcześniej nie była ona tak wymagająca i całkowicie zajmująca jak sport. To treningi i wszelkie sprawy okołotreningowe wyznaczają mój rytm życia. Kiedyś, dawno temu, choć przecież nie tak dawno, doskonale wiedziałam, jak to jest wstać w okolicach południa, a przez resztę dnia "coś tam porobić". Od wielu, wielu lat w moim planie dnia, tygodnia, miesiąca i roku nie było miejsca na "coś tam". Zero niesprecyzowanych planów, żadnej niezaplanowanej godziny życia.\nMam taką koleżankę, która ma na koncie kilka eurotripów na zasadzie: wsiadam w pociąg, jadę do jakiegoś odległego kraju i jestem tam dwa tygodnie. Z jednej strony zazdroszczę jej, że potrafi tak zrobić - spakować tylko to, co niezbędne do przeżycia i ruszać w podróż życia, z której przywiezie masę niezwykłych wspomnień. Z drugiej strony wiem, że w sumie to nie mam czego zazdrościć, bo ja z całą pewnością bym tak nie mogła. Zastanawiam się przerażona: ale jak to tak YOLO? Nie wie gdzie będzie spać, co dokładnie będzie tam robić, jak potem wróci do Polski?! No więc ja zamiast o szalonej podróży autostopem mogę opowiedzieć znajomym o tym, jak opracowałam szybki, wydajny sposób na utrzymanie mieszkania we względnej czystości oraz o tym, jak po raz 5476523045 pojechałam na trening rowerowy na tę samą co zawsze pętlę. Bo przecież gdybym pojechała gdziekolwiek indziej, naraziłabym mój idealne zaplanowany trening na niezaplanowane perturbacje, na przykład złą nawierzchnię lub korek, które nie pozwoliłyby mi w pełni zrealizować wpisanej w plan jednostki.\nNależę do ludzi, którzy o godzinie dziewiątej zasiadają z herbatą do internetowej prasówki, z tym że mam już wówczas na koncie wyjście z psami, półtorej godziny treningu z pływakami, zakupy do domu i lekkie ogarnięcie mieszkania, czyli w sumie przygotowanie sobie miejsca pracy. Wykorzystuję każdy moment, niczego nie odkładam na później, bo jeśli próbuję, to lata mi to w głowie uporczywą myślą tak długo, aż po prostu to zrobię. Wszystko sobie spisuję, nawet to, że mam wyjść po południu z psami. Niekoniecznie dlatego, że w przeciwnym razie o tym zapomnę, ale po to, żeby móc poukładać sobie to wszystko w idealnie skomponowany dzień, w którym uda mi się zrobić tyle, ile w przeciętnie zaplanowanym tygodniu.\nNawet jeśli okazuje się, że danego dnia mam do zrobienia prawie nic - to znaczy nic się nie stanie, jeśli tego zaniecham lub chociaż to przełożę - to i tak pierwszą moją myślą jest: o rany, ileż spraw do załatwienia! Poranek zawsze zaczyna się tak samo i zawsze jednakowo wprowadza mnie w tryb odpowiedniej wydajności. Ale odkąd zajmuję się sportem już na poważnie, to znaczy doszłam do wniosku, że tak, jestem sportowcem, nawet jeśli tego dnia nie poszłam na trening, zaczęłam się uczyć nie tylko wydajnej pracy, lecz także wydajnego odpoczynku. A właściwie to samo się tak stało, bo czasem po prostu nie miałam już wyjścia, o ile założyć, że funkcjonowanie na 10% nie jest rozwiązaniem. Wciąż mam jednak naleciałości, o których trudno jednoznacznie powiedzieć, czy to jeszcze pęd do wydajności czy już niezłe pojebanie. Wiecie kiedy ostatnio byłam w kinie? Jeśli się nie mylę, to siedem lat temu, bo samo oglądanie filmu jest dla mnie już nieznośnym sprzeniewierzaniem bezcennego czasu, a co dopiero, gdy trzeba jeszcze na ten film gdzieś pojechać. Przez wiele lat książki czytałam tylko wtedy, kiedy z moich wyliczeń wynikało, że to zajęcie jest w danej chwili optymalne - na przykład w saunie, w samochodzie albo ewentualnie do snu. Spacer (bez psów)? Zwiedzanie czegokolwiek? Oglądanie filmu? Nie ma takiej opcji.\n"Spokojnie" i "odpuść sobie" to ostatnie słowa, które mogły się pojawić w mojej głowie. Nauczyłam się tego w czasach, kiedy od samego rana miałam bardzo napięty harmonogram dnia. Żeby ze wszystkim gładko zdążyć, robiłam sobie dokładne plany minutowe, które zresztą sprawdzały się doskonale. Rozpisywałam sobie nawet, jak długo mogę jeść rano śniadanie, żeby ze wszystkim się wyrobić. Zaczęłam łączyć zadania w ciągi, co jeszcze mocniej podnosiło wydajność. Ale czasem, jak już dobijałam do ostatniego punktu w planie, którym często było stawienie się na uczelni na zajęciach, czułam się jak po jakimś maratonie przygodowym.\nDokładnie pół roku temu przeprowadziłam się do Gdyni. I coś zaczęło się zmieniać w mojej głowie. Okazało się, że można wyjść z psami na spacer bez zegarka i pójść sobie po prostu gdzieś-tam. Można nawet zgubić się w lesie i przez pół godziny szukać drogi powrotnej. Da się umówić z koleżanką na spacer z psami i po prostu usiąść sobie z nimi na trawie. Można się nie spieszyć do domu, przedłużyć plotki z kumpelą i zejść z nią nad morze, żeby posiedzieć i pogadać dłużej. I nie mieć przy tym uporczywej myśli, że muszę już lecieć z powrotem, że na coś się spóźnię, czegoś nie zdążę zrobić, coś mi ucieka.\nCo prawda wciąż nie mogę tak po prostu dać sobie na chwilę ze wszystkim siana. Cały czas nie dopuszczam do siebie myśli, że mogłabym nie mieć planów na jakiś dzień albo pojechać gdzieś po to, żeby wypocząć. O, z czymś takim to już na pewno bym zwariowała. Wciąż dość panicznie boję się tracić czas, choć już odrobinę inaczej to rozumiem. Da się późno położyć i późno wstać, czego dowód miałam przecież dzisiaj, choć z pewnością nie jest mój wymarzony sposób organizacji dnia.\nI tak, to w dużej mierze właśnie mój kochany sport pozwala mi się powoli uczyć, że nie musi być idealnie, żeby było dobrze. Że czasem nawet musi być tylko "w porządku", żeby kiedy indziej było tak jak lubię najbardziej, czyli perfekcyjnie.


Kolejne spekulacje ja temat iPhone'a 6 - Serwis iPhone Szczecin - AppleMobile.pl\nHome Newsy Kolejne spekulacje ja temat iPhone’a 6\nKolejne spekulacje ja temat iPhone’a 6\nIlość informacji jakie krążą ostatnio wokół tematyki nadchodzącej wersji iPhone’a zaczyna pomału przytłaczać. Nie ma praktycznie dnia, w którym do sieci nie trafiałyby nowe doniesienia związane z jabłkowym smartfonem. Kiermasz wiadomości trwa w najlepsze przynosząc bardziej lub mniej prawdopodobne wieści.\nDo tej drugiej grupy można zaliczyć najświeższe plotki publikowane przez jeden z chińskich serwisów technologicznych, który spekuluje na temat prawdopodobnej daty premiery iPhone’a szóstej generacji. Terminem tym ma być 25 września, co kłóci się z nieoficjalną informacją niemieckiego operatora sieci komórkowej.\nJakiś czas temu Deutsche Telekom jako termin wprowadzenia jabłkowego smartfona na rynek podał 19 września. Biorąc pod uwagę tendencje Jakie towarzyszyły Apple w poprzednich latach druga z dat wydaje się wysoce prawdopodobna. Firma z Cupertino bowiem zazwyczaj wprowadza swoje najnowsze modele iPhone’a w piątek, takim tez dniem tygodnia jest wspomniany 19 września. Dla przypomnienia iPhone 5 zadebiutował w piątek 21 września 2012 roku, zaś jego następca 20 września w dzień poprzedzający weekend.\nTak, czy inaczej Apple niejednokrotnie w przeszłości potrafiło zaskakiwać działając w sposób niekonwencjonalny, być może w tym roku termin premiery smartfona ulegnie lekkiemu przesunięciu. Przynajmniej taką opcję również należy brać pod uwagę. Jedno jest jednak pewne, iPhone 6 na pewno się pojawi jeszcze tej jesieni 🙂\nPrzy okazji powyższych doniesień pada też prawdopodobna nazwa większego z modeli jabłkowego smartfona. Treść wielu plotek sugeruje, iż w tym roku na rynku pojawią się dwie, różniące się wielkością wyświetlacza odsłony iPhone’a. Model o przekątnej 5,5 cala ma rzekomo przyjąć nazwę Air stając w portfolio obok Macbook’a Air i iPada.\nPozostając jeszcze w temacie kalifornijskiej słuchawki warto wspomnieć o ciekawych i kolejnych renderingach tego urządzenia. Grafika jaka wyszła spod rak Tomas’a Moyano i Nicolas’a Aichino to kolejna wariacja na temat możliwego wyglądu szóstej generacji iPhone’a.\nPoprzedni Samsung parodiuje Apple\nNastępny Dyrektor sprzedaży marki TAG Heuer w Apple


mięso wołowe - strona 1 - zobacz więcej podobnych stron\nmięso wołowe i strony powiązane\nCeny żywca wołowego, wieprzowego i drobiowego (12.06.2022)\nW dniach od 6 do 12 czerwca bieżącego roku w stosunku do notowań sprzed tygodnia zaobserwowano spadek cen żywca wołowego i kurcząt brojlerów oraz wzrost cen żywca wieprzowego, stabilizację cen żywca indyczego.\nCeny mięsa wołowego i drobiowego (05.06.2022)\nW dniach od 29 maja do 5 czerwca bieżącego roku w Polsce zaobserwowano spadek cen kurcząt patroszonych, a także wzrost cen półtuszy wieprzowych i tuszek indyków patroszonych.\nCeny mięsa wołowego i drobiowego (22.05.2022)\nW dniach od 16 do 22 maja bieżącego roku w Polsce zaobserwowano spadek cen kurcząt patroszonych, półtuszy wieprzowych i tuszek indyków patroszonych.\nW dniach od 2 do 8 maja bieżącego roku w Polsce zaobserwowano spadek cen kurcząt patroszonych, półtuszy wieprzowych, ćwierćtuszy wołowych i wzrost cen tuszek indyków patroszonych.\nW dniach od 25 kwietnia do 1 maja bieżącego roku w Polsce zaobserwowano spadek cen kurcząt patroszonych, a także filetów z indyków, półtuszy wieprzowych i wzrost cen ćwierćtuszy wołowych.\nCeny żywca wołowego, wieprzowego i drobiowego (24.04.2022)\nW dniach od 18 do 24 kwietnia bieżącego roku w stosunku do notowań sprzed tygodnia zaobserwowano wzrost cen żywca wołowego oraz żywca wieprzowego, indyczego i kurcząt brojlerów.\nCeny żywca wołowego, wieprzowego i drobiowego (03.04.2022)\nW dniach od 27 marca do 3 kwietnia bieżącego roku w stosunku do notowań sprzed tygodnia zaobserwowano wzrost cen żywca wołowego, indyczego, kurcząt brojlerów oraz żywca wieprzowego.\nIndeks cen żywności FAO osiągnął w marcu historyczny rekord\nŚrednia wartość wskaźnika cen żywności, obliczana przez ekspertów FAO, wyniosła w marcu 159,3 pkt, co o 17,9 pkt (12,6%) przekroczyło wartość z lutego i było wartością najwyższą w historii. W marcu rosły ceny wszystkich grup towarów zaliczanych do indeksu.\nCeny mięsa wołowego i drobiowego (17.04.2022)\nW dniach od 11 do 17 kwietnia bieżącego roku w Polsce zaobserwowano wzrost cen kurcząt patroszonych, a także filetów z indyków, ćwierćtuszy wołowych i spadek cen półtuszy wieprzowych.\nCeny mięsa wołowego i drobiowego (13.02.2022)\nW dniach od 6 do 13 lutego bieżącego roku w Polsce zaobserwowano spadek cen półtuszy wieprzowych, a także wzrost cen tuszek indyków, ćwierćtuszy wołowych, kurcząt patroszonych.\nŚwiatowe ceny żywności rosły w styczniu\nIndeks cen żywności FAO, który śledzi zmiany cen większość towarów spożywczych sprzedawanych na świecie, wynosił w styczniu 135,7 pkt. w porównaniu ze zrewidowanym w górę 134,1 pkt. w grudniu. Oznacza to pokonanie ubiegłorocznego szczytu z listopada i poziom zbliżony do 10-letnich maksimów.\nCeny żywca wołowego, wieprzowego i drobiowego (26.12.2021)\nW dniach od 19 do 26 grudnia bieżącego roku w stosunku do notowań sprzed tygodnia zaobserwowano spadek cen żywca wieprzowego, a także wzrost cen wołowego, indyczego i kurcząt brojlerów.\nCeny żywca wołowego, wieprzowego i drobiowego (07.11.2021)\nW dniach od 31 października do 7 listopada bieżącego roku w stosunku do notowań sprzed tygodnia zaobserwowano wzrost cen żywca wieprzowego, indyczego, wołowego i kurcząt brojlerów.\nW dniach od 27 września do 3 października bieżącego roku w stosunku do notowań sprzed tygodnia zaobserwowano wzrost cen żywca wołowego, a także spadek cen wieprzowego, indyczego i kurcząt brojlerów.


Nie wahali się, kiedy wziąć ślub\ntarnow.gosc.pl → Informacje → Nie wahali się, kiedy wziąć ślub\nDarek i Ola z grupy 5. zawarli sakramentalny związek małżeński w Okulicach, w drugi dzień pielgrzymowania.\nDla grup z części B dzień zaczął się Mszą św. na placu przy sanktuarium bł. Karoliny w Zabawie. Eucharystii przewodniczył ks. Stanisław Ruchała, wieloletni dyrektor PPT, obecnie proboszcz w parafii Kamionka Wielka.\nKapłan przewodniczył także Mszy św. dla pielgrzymów z części A. Pątnicy modlili się w sanktuarium Matki Bożej Okulickiej. Podczas Eucharystii w Okulicach zawarli sakramentalny związek małżeński Dariusz i Aleksandra z grupy 5.\nRelację z Mszy św. znajdziecie TUTAJ.\nZapraszamy również do obejrzenia galerii zdjęć z ZABAWY i OKULIC.\ndodane 18.08.2017 16:34


Przebieg leczenia zaćmy – krok po kroku - Blog.Ambitneseo.pl\nPrzebieg leczenia zaćmy – krok po kroku\nZaćma to jedna z najczęstszych przyczyn utraty wzroku wśród osób starszych i choroba, której zasięg szacuje się na ponad 20 milionów przypadków na całym świecie wśród osób po 50. roku życia. Jej przebieg, początkowo łagodny, z czasem powoduje stopniowe zamglenie i zanikanie ostrości wzroku aż do całkowitego odcięcia drogi światła do siatkówki oka, a jedynym sposobem powstrzymania postępowania choroby jest usunięcie zmętniałej soczewki i zastąpienie jej sztuczną soczewką wewnątrz gałkową. Operacje takie wykonuje się każdego dnia i dzięki postępowi medycyny, dziś trwają nie więcej niż 30 minut i są mało inwazyjne. Jak jednak przebiega leczenie zaćmy krok po kroku? Na jakie etapy leczenia powinien przygotować się pacjent, u którego zdiagnozowano zaćmę?\nDiagnoza i badanie kwalifikacyjne do operacji zaćmy\nZgodnie z obowiązującymi zasadami NFZ, do zapisania się na operację zaćmy uprawnieni są dziś pacjenci, u których stwierdzono co najmniej 40% ubytek wzroku spowodowany zaćmą i zmierzony przy maksymalnej możliwej korekcji wzroku. Zasada ta została wprowadzona w ramach próby zmniejszenia kolejek do bezpłatnych operacji zaćmy, jednocześnie narzucając konieczność przeprowadzania tzw. badań kwalifikacyjnych, podczas których możliwe jest dokładne sprawdzenie stanu oczu pacjenta, sprawdzenie ciśnienia wewnętrznego oka i stanu dna oka, czy wreszcie wybór właściwej soczewki wewnątrz gałkowej.\nPrzebieg operacji zaćmy krok po kroku\nPierwszym etapem przygotowań do operacji zaćmy jest przygotowanie fizyczne pacjenta. Ważne jest tu nie tylko to, by pacjent był zdrowy i dopuszczony do operacji przez swojego lekarza rodzinnego, ale też by zadbał odpowiednio o swoją higienę przed przybyciem do szpitala. Pacjenci nie powinni stosować w dniu operacji makijażu ani kremów nawilżających w okolicy oczu, warto też przed zabiegiem zadbać o umycie włosów – po zabiegu schylanie się oraz ryzyko dostania się szamponu do oka będą zbyt wysokie.\nWłaściwa operacja zaćmy rozpoczyna się od podania pacjentowi znieczulenia miejscowego w formie kropli do oczu uzupełnionymi o dodatkowy, lepki płyn, który pogłębia działanie kropli znieczulających. Ze względu na niewielkie pole operacji i małą inwazyjność nie ma konieczności podawania pacjentowi narkozy, chyba że istnieje powód dla którego leczenie zaćmy pod narkozą byłaby bezpieczniejsza (np. gdy pacjent jest bardzo niespokojny lub z powodów zdrowotnych nie potrafi pozostać w pozycji nieruchomej). Następnym zadaniem będzie przygotowanie pacjenta do zabiegu poprzez całkowite odkażenie i oczyszczenie skóry wokół oka, rzęs oraz powierzchni oka i zabezpieczenie obszaru operacyjnego.\nSama operacja zaćmy, dzięki zastosowaniu metody fakoemulsyfikacji trwa zwykle nie więcej niż 30 minut i dla samego pacjenta jest właściwie bezbolesna. Aby dotrzeć do zmętniałej soczewki, chirurg wykonuje niewielkie, 3-milimetrowe nacięcie przez które następnie wprowadza do oka narzędzia niezbędne do rozbicia i usunięcia starej soczewki. Metoda fakoemulsyfikacji polega na tym, że soczewkę rozbija się za pomocą fali ultradźwiękowych i jest metodą całkowicie bezpieczną i niezwykle precyzyjną. Tak rozbita soczewka może zostać usunięta z dna torebki soczewki, samą torebkę pozostawiając nietkniętą jako podstawę dla nowej, sztucznej soczewki wewnątrz gałkowej.\nPo dokładnym usunięciu pozostałości zmętniałej soczewki z dna oka, chirurg przechodzi do ustawiania w odpowiednim położeniu nowej soczewki. Ważna jest tu precyzja, gdyż każde odchylenie od ustalonego konta jej ułożenia może oznaczać brak oczekiwanych rezultatów operacji. Soczewka powinna całkowicie się rozwinąć i zostać zahaczona tak, by po operacji ryzyko jej przesunięcia się było minimalne – ruchoma soczewka oznaczałaby konieczność ponownej operacji.\nZabieg usuwania zaćmy zakańcza się usunięciem wszystkich narzędzi z pola operacyjnego oraz zabezpieczeniem oka przed kontaktem z zanieczyszczeniami z zewnątrz. Dzięki niewielkiemu nacięciu oko dość szybko się regeneruje, jednak pacjent powinien stosować przepisane przez lekarza krople zmniejszające ryzyko pojawienia się podrażnień i stanów zapalnych.\nLeczenie zaćmy – zalecenia po zabiegu\nPacjenci mogą powrócić do domu zaraz po zakończeniu operacji zaćmy, jednak aby cały proces gojenia się oka mógł przebiegać prawidłowo, ich obowiązkiem będzie stosowanie się ściśle do zaleceń lekarza. Ważne na tym etapie będą przede wszystkim prawidłowa higiena, stosowanie przepisanych kropli i unikanie wysiłku oraz schylania się. Efekty operacji powinny być widoczne dość szybko, jednak pacjent i tak pozostaje pod regularną kontrolą okulisty do całkowitego zagojenia się oka. Ryzyko powikłań przy operacji zaćmy jest naprawdę niewielkie, a stosowanie się do zaleceń po zabiegowych zmniejsza je niemalże do zera.


Regulamin sklepu | WoodSton\nOferta – drewno:\nOferta – alu i stal:\nStalowe ścianki działowe\nWoodSton > Regulamin sklepu\nRegulamin świadczenia usług sklepu woodston.pl/sklep/\nwoodston.pl/sklep/ jest sklepem internetowym, którego właścicielem jest WoodSton Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, KRS: 0000806705, NIP: 7822871138, REGON: 384503870, kontakt: e-mail: sekretariat@woodston.pl, tel.: +48 797 738 988 z siedzibą w Poznaniu przy ul. Mogileńskiej 10d/3, kod pocztowy: 61-052. Regulamin określa zasady zawierana transakcji w sklepie woodston.pl/sklep/\nwoodston.pl/sklep/ jest internetowym sklepem z akcesoriami i materiałami pielęgnacyjnymi budowlanymi, za pośrednictwem której zarejestrowani użytkownicy mogą nabywać produkty.\nDokonywanie zakupów za pośrednictwem woodston.pl/sklep/ wymaga akceptacji plików cookie przez przeglądarkę użytkownika.\nAby złożyć zamówienie, należy zarejestrować się na stronie sklepu (woodston.pl/sklep/) i wypełnić wskazany na tej stronie formularz.\nZamówienie dokonywane jest przez wybór właściwej pozycji produktu, wybór liczby sztuk towaru i kliknięcie znaku „dodaj do koszyka”. Po potwierdzeniu wyboru, Użytkownik przenoszony jest na stronę wyboru sposobu płatności i sposobu odbioru zamówienia.\nZamówienie jest dostarczane na adres wskazany przez Zamawiającego za odpowiednią opłatą wskazaną w cenniku dostawy – przy akceptacji zamówienia. Wybór formy odbioru następuje po skompletowaniu zamówienia.\nW przypadku skorzystania z uprawnienia wzmiankowanego w punkcie 1 niniejszego paragrafu, Zamawiający – konsument zobowiązany jest odesłać dostarczone zamówienie w stanie niezmienionym, chyba że zmiana była konieczna w ramach zwykłego zarządu rzeczą sprzedaną, a woodston.pl/sklep/ zwraca na rachunek bankowy Zamawiającego – konsumenta należność za zwrócone zamówienie.\nOdesłanie zamówionego towaru następuje na rachunek woodston.pl/sklep/, który pokrywa związane z tym koszty.\nReklamacje rozpatrywane są w terminie 14 dni. W przypadku uwzględnienia reklamacji, Zamawiającemu wysyłany jest nowy egzemplarz w miejsce niezgodnego z zamówieniem. W przypadku, gdy reklamacja nie zostanie uwzględniona, woodston.pl/sklep/ zareklamowany towar odsyła na własny koszt.\nW sytuacji braku zamówionego a niewadliwego towaru, woodston.pl/sklep/ informuje o tym Zamawiającego mailem bądź telefonicznie. Wedle wyboru Zamawiającego – uiszczona należność jest zwracana na jego rachunek bankowy, albo wysyłany jest inny towar w tej samej cenie, wybrany przez Zamawiającego. Koszty przesyłek ponosi woodston.pl/sklep/.\nNowoczesne rozwiązania okienne, drzwiowe i podłogowe do Twojego domu.


Zmienią się zasady bezpłatnego nauczania na drugim kierunku w szkołach wyższych - Edukacja - Gazeta Prawna - wiadomości, podatki, prawo, biznes i finanse\ngazetaprawna.plPracaEdukacjaZmienią się zasady bezpłatnego nauczania na drugim kierunku w szkołach wyższych\nautor: Urszula Mirowska-Łoskot29.03.2013, 07:07; Aktualizacja: 29.03.2013, 08:20\nWczoraj obyło się spotkanie przedstawicieli Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (MNiSW) i Parlamentu Studentów Rzeczypospolitej Polskiej (PSRP). Było ono odpowiedzią na sprzeciw organizacji wobec działań resortu nauki.\n– Zaproponowaliśmy przedstawienie konkretnych propozycji legislacyjnych ze szczegółowym wskazaniem przepisów, które wymagają zmian. Ministerstwo zadeklarowało, że odpowie na nasze sugestie i pomoże rozwiązać problemy środowiska – mówi Piotr Pokorny z PSRP.\nStudenci postulują zamknięcie katalogu opłat za usługi, które pobierają uczelnie, oraz sprecyzowanie grupy osób, które mogą za darmo kształcić się na drugim kierunku.\n– Resort zobowiązał się rozważyć inną definicję tej grupy osób, ale to będzie jeszcze przedmiotem dalszych dyskusji – podkreśla Piotr Pokorny.\nWyjaśnia, że w obecnym stanie prawnym nie jest w praktyce możliwe wskazanie osób, które spełniły kryteria stypendium rektora, ale które go nie otrzymały (np. ze względu na niezłożenie wniosku lub brak możliwości otrzymania świadczenia ze względu na ukończenie już jednego kierunku studiów). Parlament Studentów RP proponuje, by bezpłatną naukę na drugich studiach uzależnić od otrzymania stypendium rektora oraz drugiego kryterium, tj. wysokiej średniej ocen na danym roku i kierunku (np. dla grupy 15 proc. studentów).\n– Będziemy wspólnie pracować m.in. nad nową, szerszą definicją pracy dyplomowej czy efektywniejszym sposobem rozdzielania pomocy stypendialnej – zapowiada Daria Nałęcz, wiceminister MNiSW.\nStudenci chcą też m.in. doprecyzowania przepisów w sprawie odprowadzania składek do ZUS od umów cywilnoprawnych zawieranych z osobami, które ukończyły studia licencjackie i dostały się na magisterskie.\nZagraniczne uczelnie kuszą polskich studentów »\n– Ten temat będzie przedmiotem rozmów z Ministerstwem Pracy. Dostaliśmy zapewnienie, że resort nauki wesprze nas w dialogu w sprawie zmian tych przepisów – mówi Piotr Pokorny.\nPrawo do darmowej nauki może być uzależnione od wysokiej średniej\npod refleksje(2013-03-31 12:45) Zgłoś naruszenie 00\nDziwi mnie,ze studenci w Polsce nadal wolą żebrać zamiast postawić na jednolite opłaty.Za granicą nie wyzsze niz kilkadziesiat euro za semestr.\nPrzeciez to kompletnie bez sensu.Na dodatek sie zwyczajnie finansowo nie oplaca.Za 500 zł na semestr studiowac to co panstwo kaze,a nie to co sie chce??? to jakiś samobój!


polonus.forumoteka.plArchiwum b. forum POLONUS (2008-2013). Kontynuacją forum POLONUS jest forum www.konfederat.pl FAQ Szukaj Użytkownicy Grupy Rejestracja Profil Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości Zaloguj IPN - Pamięć Narodowa, ale bez pamięci o KPN?\nbyli wprawdzie obecni Prezes IPN Janusz Kurtyka oraz szef krakowskiego oddziału IPN - Marek Lasota, jednak Prezes IPN w trakcie swojego referatu (ciekawego, ale wygłaszanego "z głowy", a więc bez możliwości jego ew. publikacji) zastrzegł, iż Cytat:\tjest za wcześnie, aby przedstawić pełny obraz działalności KPN, gdyż olbrzymia ilość materiałów na ten temat, będących w posiadaniu IPN, nie została jeszcze opracowana w sposób dostateczny.\tMamy więc do czynienia z sytuacją, w której działalność wybranych organizacji antykomunistycznych jest opracowywana bardzo szczegółowo i prezentowana opinii publicznej, zaś dorobek innych organizacji pozostaje zapomniany.\nCzym kieruje się Instytut Pamięci Narodowej przy podejmowaniu wybiórczych decyzji o prezentacji dorobku antykomunistycznej opozycji z czasów PRL? Dlaczego jedne środowiska mogą liczyć na to, że ich działalność zostanie zaprezentowana opinii publicznej na imprezie zorganizowanej przez IPN bez specjalnej okazji, a inne środowiska - bez wdawania się w szczegóły, określę je jako nie mniej zasłużone - nie mogą się doczekać porządnego wykładu na imprezie, którą same organizują z okazji swego 30-lecia? Stwierdzenie, że kolejność badań nie ma żadnego znaczenia byłoby absurdalne. Jest bowiem oczywiste, że ma znaczenie i to fundamentalne! Manipulując kolejnością badań historycznych manipulujemy historią, manipulujemy pamięcią narodową. Czy chcemy, aby IPN był instytutem pamięci narodu o jednych i niepamięci o innych?


Autor Wątek: Zegarek Tommy Hilfiger (Przeczytany 455 razy)\n« dnia: Wrzesień 25, 2019, 21:25:14 »\nBardzo lubię ubrania marki tommy hilfiger. Dopóki nie wszedłem na https://bovem.com.pl/firm-pol-1525085707-Tommy-Hilfiger.html to nie wiedziałem że mają pod swoją marką zegarki. Czy ktoś z Was ma może któryś z tych zegarków? Będę wdzięczny za opinie.\nOdp: Zegarek Tommy Hilfiger\n« Odpowiedź #1 dnia: Październik 08, 2019, 15:12:18 »\nMój mąż jest posiadaczem zegarka tej marki i z tego, co wiem, to jest bardzo zadowolony. Dostał go w prezencie na swoje urodziny. Na ręku prezentuje się bardzo dobrze i pasuje praktycznie do każdej stylizacji. Minusem tych zegarków jest jednak ich wysoka cena.


Apartamenty Travel Bedder\nZapraszamy serdecznie do zapoznania się z naszą ofertą noclegową na stronie www.travelbedder.com. Posiadamy mieszkania i pokoje w Rzymie oraz Barcelonie. Różne standardy, różne ceny. Przed podjęciem decyzji gdzie spędzisz urlop zapoznaj się z naszą ofertą, gdyż jest bardzo konkurencyjna.\nUdogodnienia w obiekcie: Internet w pokoju, Klimatyzacja, Parking strzeżony, Telewizor w pokoju, TV Sat w pokoju, Udogodnienia dla osób niepełnosprawnych,\nStrona internetowa: travelbedder.com\nz dnia 2013-08-16\tApartamenty Szklarska Poręba\t» Szklarska Poręba Noclegi w Górach www.snowsunfun.pl Zapraszamy na wypoczynek w Góry Karkonoskie Karpacz Pensjonat Posiadamy pokoje z łazienkami,tv i dostępem do internetu dla 1 do 6 osób. W obiekcie znajduje się wyposażona kuchnia oraz jadalnia z kominkiem. Dysponujemy zamykanym parkingiem z dziesięcioma miejscami postojowymi. Karpacz Dom Całoroczny domek w pełni wyposażony o wysokim standardzie z kuchnią,


Ebook Czerwony wariant - chomikuj, pobierz mobi, pobierz epub\nCzerwony wariant - ebook\nCzerwony wariant - opis ebooka\npobierz chomikuj dla Ewa a - EPUB do Opracowanie zbiorowe z i w Praca po Od zbiorowa 2 free Wydanie pobierz ebook się życie chomikuj Jak pobierz PDF Andrzej MOBI Katarzyna download 1 ebook Piotr na Jan II Tomasz Krzysztof Agnieszka Anna of Joanna o Tom nie The\nEbook Czerwony wariant został opracowany przed wydawnictwo Insignis. Ebook w wersji papierowej został oznaczony numerem ISBN 9788366071537. Ebook posiada 296 stron co przekłada się na sporo godzin dobrej rozrywki. Pamiętaj aby pobierać ebookie zawsze z legalnego źródła a nie ze stron podobnych do chomikuj lub torrenty. Pobierając ebook z legalnego źródła wspierasz legalną kulturę oraz pomagasz rozwijać się wydawnictwom i autorom. Ebookie często są oznaczone w internecie jako "ebook online PDF/Mobi/Epub do pobrania za darmo", pamiętaj, że za darmo udostępnione są tylko fragmenty ebooków. Ebook Czerwony wariant miał premierę 2018-10-17. Autorem ebooka Czerwony wariant jest Siergiej Niedorub. Ebook Czerwony wariant dostępny jest w formatach EPUB MOBI PDF dla każdego rodzaju urządzenia niezależnie od systemu, Windows, Mac, Linux lub Android.


Ceny mieszkań Wrocław UL. EDWARDA DEMBOWSKIEGO 43A · SonarHome\nCena mieszkania: UL. EDWARDA DEMBOWSKIEGO 43A\nMieszkania w tym budynku są droższe o 3.46% od szacowanej ceny za m² na UL. EDWARDA DEMBOWSKIEGO, która wynosi 8 545 zł. Mieszkania w tym budynku są tańsze o 2.96% od szacowanej ceny za m² dla osiedla Biskupin - Sępolno - Dąbie - Bartoszowice, która wynosi 9 111 zł. Mieszkania na tej ulicy są droższe o 9.03% od szacowanej ceny za m² we Wrocławiu, która wynosi 8 109 zł.\nŚrednie ceny sprzedaży mieszkań dla UL. EDWARDA DEMBOWSKIEGO 43A, Biskupin - Sępolno - Dąbie - Bartoszowice, Wrocław:\nPod adresem UL. EDWARDA DEMBOWSKIEGO 43A znajduje się budynek wielorodzinny.\nSprzedaż mieszkania bezpośrednio we Wrocławiu pod adresem UL. EDWARDA DEMBOWSKIEGO 43A?


Na moim stole - Anna Ruszczak - Part 2\nTOP 10 przekąsek na kameralnego Sylwestra\nSylwester w tym roku, jaki jest, każdy widzi. Nie ma co dyskutować. Po świątecznej obfitości na moim stole, którą przejadałam przez kolejny tydzień, ostatni wieczór 2020 roku potraktuję lekko. W bardzo kameralnym domowym gronie, przy bąbelkach, grach planszowych, podsumowaniach i rozmowach na tematy różne, będziemy przegryzać małymi pysznościami. Nie możemy bawić się hucznie, ale kto… Czytaj dalej »\nKategoria: Na stole Tagi: domówka, jedzenie, kuchnia, na moim stole, Sylwester\nTao Smaku czyli azjatyckie podróże kulinarne\nTao Smaku czyli azjatyckie podróże kulinarne Jacka Wana. Książki o tym tytule, wydanej w 2014 roku, próżno szukać na stacjonarnych lub wirtualnych półkach. Szkoda, bo jest pełna pysznych inspiracji z Dalekiego Wschodu. Znajdziemy tu dania z Chin, Japonii, Wietnamu i Tajlandii. Są łatwe i szybkie do przyrządzenia, gdy zachowamy zasady co do doboru odpowiednich składników,… Czytaj dalej »\nKategoria: Na stole Tagi: azja, jedzenie, kuchnia, na moim stole, tao smaku\nŚladami Watahy – życiowa rewolucja\nRzuć wszystko i jedź w Bieszczady. Hasło odrobinę przereklamowane. Może są i tacy, którzy zrobili to spontanicznie. Mi zajęło to kilka ładnych lat, choć niewtajemniczeni bądź niedowiarkowie, odebrali to właśnie jako decyzję podjętą przy porannej kawie pod wpływem chwili. Tak czy inaczej, podjęłam tę decyzję bardzo świadomie – tak, tak, znam historię o domku w… Czytaj dalej »\nKategoria: Moje miejsca Tagi: Bieszczady, góry, na moim stole, podróż, wataha\nKażda okazja jest dobra do wspólnego biesiadowania przy stole pełnym obfitości. Wczoraj, w klubie kolacyjnym Doroty i Michała, powitaliśmy kulinarnie Chiński Nowy Rok, Święto Wiosny – rok Szczura, żywiołu Metalu. Początek Nowego Roku w Chinach, święta obchodzonego tam od 4 tysięcy lat, nie ma stałej daty, określa go chiński kalendarz księżycowy. Rozpoczyna się w styczniu… Czytaj dalej »


Hipoalergiczny płyn do płukania ubranek i pościeli dziecięcej OnlyEco | Helfy\nHipoalergiczny płyn do płukania ubranek i pościeli dziecięcej OnlyEco\nEkologiczny płyn do płukania polskiej marki OnlyEco. Doskonale uelastycznia i pielęgnuje włókna tkanin sprawiając, że stają się one miękkie, przyjemne w dotyku, łatwo się prasują. Jest hipoalergiczny, przez co szczególnie polecany jest do płukania ubranek dziecięcych i pościeli, natomiast z pewnością docenią go także dorośli z wrażliwą, alergiczną skórą. Gliceryna wygładza i uelastycznia włókna tkanin, natomiast kwas mlekowy pomaga zmiękczyć tkaninę i dodatkowo ogranicza odkładanie się kamienia w pralce. Produkt jest biodegradowalny i został przebadany dermatologicznie. Delikatny dla skóry rąk. Może być bezpiecznie stosowany przez wegan.\n99,4% składników pochodzenia naturalnego. Nie zawiera: SLS, SLES, NTA, EDTA, parabenów, PEG-ów, substancji petrochemicznych, enzymów, fosforanów, siarczanów, formaldehydu, chloru, boranów, wybielaczy optycznych i chemicznych.


Kto się boi Virginii Woolf? - dramat obyczajowy\nDRAMAT OBYCZAJOWY USA 1966 od 12 lat\nEkranizacja dramatu Edwarda Albeego. Profesor George i jego żona Martha wciągają parę młodych ludzi w sadomasochistyczną grę. Pięć Oscarów.\nElizabeth Taylor i Richard Burton kłócą się na ekranie (tekstem Edwarda Albee'ego) jak w życiu prywatnym, spektakl inscenizuje debiutant Mike Nichols a kamerą rejestruje Haskell Wexler. Pięć Oscarów (w tym dla Taylor i Wexlera), osiem nominacji (także dla filmu i Nicholsa) oraz kilka mocnych słów, które w rezultacie doprowadziły do uchylenia Kodeksu Haysa.\nSzanowany profesor historii, George (Richard Burton) i jego efektowna żona, Martha (Elizabeth Taylor), zapraszają początkującego wykładowcę, Nicka (George Segal) wraz z małżonką, Honey (Sandy Dennis), na wieczorną pogawędkę przy drinku. Gospodarze bardzo szybko wciągają młodą parę w dziwną, sadomasochistyczną grę. Podczas ich wizyty starsze małżeństwo poniża się wzajemnie, wyjawia zaskoczonym gościom swoje intymne sprawy i tajemnice oraz wytyka sobie wszystkie wady. Martha na przemian kokietuje to męża, to zakłopotanego Nicka. Zszokowani zachowaniem profesorostwa goście mimowolnie zaczynają się zastanawiać, czy ich związek też będzie tak kiedyś wyglądał... Scenariusz filmu to niemal niezmieniony tekst kontrowersyjnej sztuki Edwarda Albeego pod tym samym tytułem, za którą autorowi przyznano prestiżową Nagrodę Tony oraz Nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Teatralnych. Adaptacja Mike'a Nicholsa otrzymała 13 nominacji do Oscara, z czego ostatecznie dostała 5 statuetek.\nOscar - aktorka drugoplanowa, Oscar - aktorka pierwszoplanowa, Oscar - kostiumy, Oscar - scenografia, Oscar - zdjęcia\nErnest Lehman scenariusz


Jak zarabiać na szkoleniach NLP? | SBart.pl\n6. GRUDNIA, 2012 Komentarze (0) Czytano: 2297 razy\nA więc szukacie szkolenia NLP? Już sobie wyobrażacie, jak wychodzicie z niego odmienieni, ufni we własne siły i gotowi na podbój świata. Jeśli tak jest, to uważajcie: jedynymi, którzy skorzystają na tym wydarzeniu będą jego organizatorzy.\nZacznijmy od początku. Kiedy w latach siedemdziesiątych programowanie neurolingwistyczne pojawiło się w obiegu naukowym, było przez wielu uważane za ważny element postępu w psychoterapii. Szybko okazało się też, że ma potencjał biznesowy. Po tym, jak grupa 150 studentów zdecydowała się zapłacić po 1000 dolarów za udział w dziesięciodniowym szkoleniu NLP stało się jasne, że na metodzie można zarobić krocie. Naukowcy, którzy dotychczas zajmowali się NLP w ramach prowadzonych badań, rzucali akademię i przechodzili do biznesu.\nNa półkach księgarskich zaczęły pojawiać się książki, których nakłady dawały do myślenia. Przykład? Żaby i książęta autorstwa Richarda Bandlera i Johna Grindera, dwóch czołowych przedstawicieli nowej metody, sprzedały się w ponad 270 tys. egzemplarzy. Tylko jeden z nich zarobił w 1980 roku 800 tys. dolarów na sprzedaży książek i organizacji szkoleń NLP.\nWkrótce jednak okazało się, że w gruncie rzeczy jedynymi, którzy korzystają na neurolingwistycznym programowaniu są właśnie trenerzy, coache i autorzy poczytnych książek na ten temat. W połowie lat osiemdziesiątych pojawiły się pierwsze badania udowadniające, że dowody empiryczne mające wykazać skuteczność metody nie istnieją lub są bardzo słabe. W późniejszym czasie pojawiła się cała seria badań obalających teorie stojące za NLP.\nCóż z tego, skoro za programowaniem neurolingwistycznym stał już cały model biznesowy łączący w sobie organizację szkoleń, sesje treningowe, doradztwo korporacyjne i, oczywiście, prowadzenie działalności wydawniczej. A wszystko to certyfikowane, licencjonowane i aprobowane przez tworzone przez tych samych ludzi organizacje.\nOrganizacje, które w gruncie rzeczy przestały mieć z biegiem czasu cokolwiek wspólnego z nauką, a stały się przedsięwzięciami z pogranicza public relations i reklamy. Przykład? W 2009 roku brytyjski prezenter telewizyjny zarejestrował swojego kota jako członka organizacji o długiej i mądrej nazwie British Board of Neuro Linguistic Programming.\nO tym, jak dochodowy jest to biznes przekonali się reporterzy dziennika The Guardian, którzy wyliczyli zyski z siedmiodniowego kursu organizowanego przez jednego z „guru” NLP. Wzięło w nim udział sześćset osób, a łączny dochód sięgnął miliona funtów.\nW tej chwili NLP to jednak nie metoda psychoterapii, ale sposób, który ma zapewnić wtajemniczonym sukcesy na polu zawodowym czy osobistym. Na rynku pojawia się cała masa książek na ten temat. W popularnej księgarni internetowej Amazon jest ponad 5,5 tys. pozycji związanych z programowaniem neurolingwistycznym.\nPonieważ grupa docelowa menedżerów i innych osób związanych z biznesem jest ograniczona, NLP próbuje swoich sił na innych polach. Kilka lat temu na rynku wydawniczym w Wielkiej Brytanii pojawiła się publikacja opisująca, jak stosować metody NLP w szkole.\nNauczyciele mogli poznać podstawowe techniki, które jednak kompletnie nie nadawały się do zastosowania w klasie (np. naśladownictwo tych, na których nauczyciel miałby zyskać wpływ, czyli uczniów). Książka była jednak tylko wstępem.\nW tym samym czasie zaczęto organizować szkolenia z NLP, w których udział wzięło ponad tysiąc nauczycieli. Wszystko, oczywiście, po to żeby nauczanie było bardziej efektywne. Ale przede wszystkim, żeby zarobić mogli ludzie związani z ruchem programowania neurolingwistycznego.\nI tak to się kręci. Także w Polsce organizowane są liczne szkolenia NLP. Przyciągają sporo osób, ponieważ każdy chce wiedzieć, jak odnieść sukces zawodowy czy jakikolwiek inny. Wydaje się, że największym osiągnięciem osób zajmujących się NLP jest to, że udało im się przekonać miliony osób do tego, żeby zapłaciły im za wiedzę, która nie ma oparcia w empirii.\nCo nie znaczy, że NLP jest zawsze nieskuteczne. Jak napisała komentatorka Guardiana komentująca wykorzystywanie metod programowania w dietach-cud: to działa, ponieważ zamiast myśleć o jedzeniu, myślę o tym, jaka jestem głupia stosując takie triki.