Jaki sklep rowerowy jest najlepszy? - Arek Czekaj\nJaki sklep rowerowy jest najlepszy?\nWybranie odpowiedniego roweru dla siebie jest stosunkowo prostą czynnością. Jednak przeglądając oferty sklepów internetowych oraz stacjonarnych, bardzo często spotkamy się ze zróżnicowanymi cenami tego samego produktu. Gdzie zatem kupić wybrany model roweru?\nZnane internetowe sklepy z rowerami\nKiedy korzystamy z wyszukiwarki internetowej, wybrany model roweru od razu wyświetli się nam z dziesiątkami linków i przekierowań. Będą one prowadziły zarówno do internetowych aukcji, sklepów stacjonarnych, jak i internetowych. Gdzie zatem najkorzystniej zakupić nasz wymarzony jednoślad? Odpowiedź jest raczej oczywista i jednoznacznie należy wskazać na sklep internetowy. Znany sklep rowerowy online to nie tylko gwarancja najniższej ceny i darmowej wysyłki, lecz również fachowa pomoc. Większość sklepów z rowerami, działających w internecie oferuje chat, na którym możemy porozmawiać z pracownikiem wybranego sklepu i doradzić się w kwestiach technicznych, dotyczących roweru lub zapytać o szczegóły oferty handlowej. Znane sklepy rowerowe oferują również rabaty przy zakupie jednośladów dla całej rodziny, a także pozwalają na założenie karty stałego klienta, dzięki której możliwe jest nie tylko uzyskiwanie rabatu przy kolejnych zakupach, ale również korzystanie z darmowego serwisu lub innych udogodnień. Warto zakupić rower w sklepie internetowym, gdyż większość z nich wysyła towar już w dwadzieścia cztery godziny, od momentu złożenia zamówienia, dzięki czemu mamy szansę otrzymać przesyłkę nawet w dwa dni.\nZnane sklepy rowerowe działające w systemie online są obecne na polskim rynku od wielu lat. Asortyment, jaki posiadają jest znacznie większy od tego, jaki oferują sklepy stacjonarne, dzięki czemu mamy znacznie bardziej urozmaicony wybór.


Śmieszna koszulka męska PREZENT DLA BRODACZA\nŚmieszna koszulka męska PREZENT DLA BRODACZA Wygoda, komfort i jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny nadruk. Tak w kilku słowach prezentuje się śmieszna koszulka męska. Totalne zaskoczenie to ważny (żeby nie powiedzieć najważniejszy!) element całej niespodzianki. Oryginalny prezent dla brodacza w postaci wysokiej jakości, bawełnianego T-shirtu dla mężczyzn, to zapowiedź wielu dni spędzonych w wyśmienitym humorze. Wszystko to za sprawą chwytliwego hasła, które poruszy serce i zwróci uwagę nawet największego ponuraka w otoczeniu. Personalizowana imieniem solenizanta śmieszna koszulka męska to dowód na to, że w życiu człowieka dystans, poczucie humoru i szczypta komizmu są zawsze mile widziane. Designerska śmieszna koszulka męska to prezent dla brodacza, po który możesz sięgnąć na różne okazje. Urodziny, mikołajki, walentynki, rocznica związku, Dzień Chłopaka lub tak po prostu, zupełnie bez okazji pokazać bliskiej osobie, że jej charakter to prawdziwy unikat, a pozytywne nastawienie do świata to zaraźliwa cecha. Śmieszna koszulka męska to fenomenalny pomysł na personalizowany prezent dla brodacza.   - bardzo wysoka jakość nadruku na koszulce (nadruk bezpośredni) - marka: Fruit Of The Loom - materiał: 100% bawełna - gramatura: 190-205gm - wykonana z przędzy Belcoro - dekolt bawełniany z dodatkiem Lycry, wykończony ściągaczem z taśmą wzmacniającą - zalecana temperatura prania do 60 stopni   Dostępne rozmiary (oraz przybliżone wymiary koszulek mierzone na płasko): S - długość: 69,5 cm, szerokość: 48,5 cm; na wzrost ok. 164-172 cm M - długość: 72 cm, szerokość: 53,5 cm; na wzrost ok. 168-176 cm L - długość: 74,5 cm, szerokość: 56 cm; na wzrost ok. 172-180 cm XL - długość: 77 cm, szerokość: 61 cm; na wzrost ok. 176-184 cm XXL - długość: 78,5 cm, szerokość: 66 cm; na wzrost ok. 180-188 cm\nKOSZM231 dostępny Zapytaj o produkt\nWygoda, komfort i jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny nadruk. Tak w kilku słowach prezentuje się śmieszna koszulka męska. Totalne zaskoczenie to ważny (żeby nie powiedzieć najważniejszy!) element całej niespodzianki. Oryginalny prezent dla brodacza w postaci wysokiej jakości, bawełnianego T-shirtu dla mężczyzn, to zapowiedź wielu dni spędzonych w wyśmienitym humorze. Wszystko to za sprawą chwytliwego hasła, które poruszy serce i zwróci uwagę nawet największego ponuraka w otoczeniu. Personalizowana imieniem solenizanta śmieszna koszulka męska to dowód na to, że w życiu człowieka dystans, poczucie humoru i szczypta komizmu są zawsze mile widziane.\nDesignerska śmieszna koszulka męska to prezent dla brodacza, po który możesz sięgnąć na różne okazje. Urodziny, mikołajki, walentynki, rocznica związku, Dzień Chłopaka lub tak po prostu, zupełnie bez okazji pokazać bliskiej osobie, że jej charakter to prawdziwy unikat, a pozytywne nastawienie do świata to zaraźliwa cecha.\nŚmieszna koszulka męska to fenomenalny pomysł na personalizowany prezent dla brodacza.\nSzklanka do piwa MOCZYBRODA prezent dla brodacza 49,9 zł\nZestaw dla brodacza KUDŁATE MYŚLI prezent dla przyjaciela 89,9 zł\nZestaw whisky ze szklankami PREZENT DLA BRODACZA 279,9 zł\nKartka na 40 urodziny BICEPS 14,9 zł\nBrodacz Dla barbera Koszulki męskie Koszulki na Dzień Chłopaka Koszulki na urodziny Koszulki śmieszne Prezenty dla brata Prezenty dla chłopaka Prezenty dla przyjaciela Prezenty na Dzień Chłopaka Prezenty na imieniny Prezenty na urodziny dla brata Prezenty na urodziny dla niego\nSuper koszulka! Świetny nadruk!


Z „SOKOŁEM” i „ORKANEM” tworzymy klasę sportową\nUmowę podpisali, ze strony Powiatu Niżańskiego: Starosta Niżański Robert Bednarz i Wicestarosta Adam Mach, zaś ze strony klubów sportowych: Zygmunt Ptak – Prezes MKS „Sokół” i Adam Madej – Prezes AKS Orkan Nisko. W uroczystości wziął udział Jerzy Stelmach - dyrektor szkoły. Porozumienie otwiera drogę do utworzenia oddziału sportowego od 1 września 2017 r. w Czarnieckim z dyscyplinami piłka nożna i piłka siatkowa.\nWięcej informacji na stronie Starostwa Powiatowego w Nisku „Niżańskie kluby wspierają LO w Nisku”\nCzas na serwerze: 2018-07-16 20:30:13


El dominó de las horas - JUGAMOS EN ESPANOL\nStrona główna>KATEGORIE>GRAMATYKA >HISZPAŃSKI>KOMUNIKACJA>gry, zabawy, komunikacja>El dominó de las horas - JUGAMOS EN ESPANOL [*]\nEl dominó de las horas - JUGAMOS EN ESPANOL [*]\nIndeks : 9788881480821\nGra językowa El dominó de las horas - wersja z rozbudowaną instrukcją w języku polskim oraz dodatkową kostką do gry. El dominó de las horas jest grą językową przeznaczoną na poziom początkujący. Gra polega na dopasowywaniu do siebie kart w kształcie elementów domina z rysunkami zegarów wskazujących różne godziny po jednej stronie oraz godzinami napisanymi słownie po drugiej stronie.\nCele językowe: nauka słownictwa i wyrażeń hiszpańskich dotyczących pytania o godzinę oraz jednostek pomiaru czasu, a także - w przypadku dzieci - nauka odczytywania godzin na zegarze Przedział wiekowy: dzieci od 7 roku życia, młodzież, dorośli Zastosowanie: Gra znajduje zastosowanie zarówno w trakcie zajęć w szkole jak i w warunkach domowych (zabawy z przyjaciółmi i rodziną, lub prywatne lekcje języka hiszpańskiego). Dodatkowe korzyści: Gra El dominó de las horas doskonali sprawności umysłowe takie jak pamięć, koncentracja i spostrzegawczość, sprzyja skutecznemu zapamiętywaniu oraz uczy aktywności i zdrowej rywalizacji, a jej ludyczny charakter pomaga w nawiązywaniu relacji społecznych z pozostałymi uczestnikami gry oraz wpływa pozytywnie na zredukowanie dystansu pomiędzy uczniem i uczącym. Dodatkowa kostka: Gra wzbogacona została o nowe warianty rozgrywek dzięki zastosowaniu dodatkowej kostki rozszerzającej zakres edukacyjny gry. Rozszerzona instrukcja: Do gry dołączono rozbudowaną instrukcję w języku polskim zawierającą: wprowadzenie metodyczne dla nauczycieli, rodziców oraz samych graczy, rozbudowane scenariusze rozgrywek, propozycje zabaw i ćwiczeń edukacyjnych. Instrukcja w języku polskim to również udogodnienie dla osób nie znających języka obcego w stopniu wystarczającym do zapoznania się z oryginalną, obcojęzyczną wersją instrukcji, a także możliwość samodzielnego pokierowania zabawami językowo-edukacyjnymi z dziećmi lub rówieśnikami. Więcej informacji na temat gier do nauki języka hiszpańskiego znajdziesz tutaj Zestaw zawiera: -48 kartonowych elementów domina z umieszczonymi po jednej stronie obrazkami, a po drugiej stronie godzinami zapisanymi słownie, -broszurę metodyczną w języku hiszpańskim opisującą reguły gry i różne scenariusze prowadzenia rozgrywki oraz zawierającą sugestie dotyczące możliwych sposobów wykorzystania gry w trakcie zajęć, -dodatkową kostkę do gry, -rozbudowaną instrukcję w języku polskim.


Podkarpacki Konkurs Matematyczny im. Franciszka Lei\nŻyciowe przesłanie prof. Franciszka Lei\n„Jesteśmy jeden dla drugiego”.\nJuż po raz trzeci 26.01.2013 w Liceum Ogólnokształcącym im. Bohaterów Porytowego Wzgórza w JanowieLubelskim odbyły się eliminacje powiatowe Podkarpackiego Konkursu Matematycznego im. Franciszka Lei. W tym roku do etapu powiatowego przystąpiło 19 uczestników z janowskiego gimnazjum oraz klas pierwszych i drugich LO im. Bohaterów Porytowego Wzgórza w Janowie Lubelskim.\nOrganizatorami konkursu są OddziałPodkarpacki Stowarzyszenia Nauczycieli Matematyki, Podkarpackie Centrum Edukacji Nauczycieli oraz dyrektorzy szkół, w których odbywają się poszczególne etapy konkursu. Konkurs odbywa się pod patronatem Podkarpackiego Kuratora Oświaty, Marszałka Województwa Podkarpackiego oraz Rzeszowskiego Oddziału PolskiegoTowarzystwa Matematycznego. Od czterech lat uczniowie naszego powiatu a w szczególności naszego LO z powodzeniem rywalizują ze swoimi rówieśnikami z 23 powiatów województwapodkarpackiego zajmując czołowe lokaty na wszystkich etapach konkursu. (Uczeń klasy IIIh Przemysław Dycha był laureatem X i XI konkursu zdobywając w roku 2010 I miejsce zaś w roku2011 II miejsce). Nasz powiat jest jedynym powiatem województwa lubelskiego, który przyłączył się do konkursu, którego celem jest:\nPonieważ w województwie podkarpackim konkurs cieszy się wielkim zainteresowaniem nie tylko nauczycieli matematyki, ale też uczniów, organizatorzy pomyśleli aby rozszerzyć zasięg działania na inne województwa. Może w przyszłości inne powiaty naszego województwa włączą się czynnie i poszerzą listę powiatów biorących udział w tym prestiżowym konkursie.\nMamy wielką nadzieję, że w tym roku szkolnym uczniowie naszego powiatu: Kiszka Bartosz z PublicznegoGimnazjum im. Jana Pawła II w Janowie Lubelskim , Golec Piotr, Surtel Katarzyna, GąbkaDawid, Bożek Mariusz z LO im. Bohaterów Porytowego Wzgórza w Janowie Lubelskim przejdą pomyślnie eliminacje rejonowe w Stalowej Woli by odnieść sukces w etapie wojewódzkim w Rzeszowie.\nXIII Podkarpackiego Konkursu Matematycznego


Kawosze doradźcie coś! - Strona 2\n19-11-14, 20:26 #11\nWydaje mi się, że tak jak we wszystkim chodzi o jakość. Najtańsze kubki kupione gdzieś na bazarze mogą przeciekać, a to oczywiście nic przyjemnego. Ja kupiłem taki kubek w sklepie i puki co nie zawiódł mnie.\n24-01-15, 13:07 #12\nKubek termiczny nie będzie przeciekał, ale musisz na niego wydać ponad sto złotych. Niestety, takie mamy ceny\n11-02-15, 15:54 #13\nJa troszkę z innej beczki, ale również skierowane do kawoszy Prowadzę lokal i szukam palarni kawy, która oferowałaby naprawdę dobrej jakości kawę. Czy orientuje się ktoś może czy kawa firmy kaffe2009 jest godna polecenia? Z góry dziękuję za opinie\nOstatnio edytowane przez wolf ; 19-03-15 o 14:36\n18-02-15, 11:21 #14\nJa mam taki zwykły z mcDonalda i od roku się sprawdza idealnie, nie przecieka a i temp. trzyma\n25-02-15, 19:42 #15\nKubek mam zwykły z marketu. Sprawdza się naprawdę fajnie\nRano zawsze obowiązkowo kawka z ekspresu stawia mnie na nogi. Marzy mi się jeszcze kawiarka na indukcję. Ale to za jakiś czas\nOstatnio edytowane przez wolf ; 19-03-15 o 14:37\n25-02-15, 20:42 #16\nJa mam taki zwykły klasyczny kubek z marketu i nie narzekam\n19-03-15, 14:27 #17\nMyślę, że jak mamy drogą torebkę albo zależy nam na jej zawartości to warto zainwestować nieco więcej w taki kubek. Przecież to nie jest dobro jednorazowego użytku. Jak kupimy porządny model to będzie nam służył latami\n23-03-15, 22:21 #18\nNa studiach używałam tylko kubka termicznego, sprawdzał się, należy jedynie kupić dobry kubek, szczelnie zamykany.\n15-04-15, 10:25 #19\nja miałem kiedyś fajny kupiony w coffeeheaven- nie był tani, ale podobało mi się to, że pić można było jedynie po naciśnięciu takiego przycisku/odblokowania\nno i nie ukrywam, że świetnie wyglądał!\n02-12-15, 17:48 #20\nSama stosuje termos. Kubek także brałam pod uwagę, ale nie byłam pewna co do szczelności. Czytam tutaj, że te droższe rzeczywiście nie przeciekają. W takim razie zastanowię się nad takim. Zawsze to jedna rzecz mniej, bo do kawy z termosu mam osobny. Nie piję z "zakrętki". Przechowywanie zaparzonej kawy to jedna kwestia, a druga to odpowiednie zabezpieczenie jej przed parzeniem. Należy pamiętać o kilku kwestiach, żeby zawsze była smaczna.\nOstatnio edytowane przez wolf ; 02-12-15 o 19:02 Powód: (spam)


Tradycja i "Pogranicze"\nCzy przed przyjściem do Teatru "Gardzienice" zetknąłeś się wcześniej z kulturą tradycyjną, ze wsią?\nTo były tylko doświadczenia z dzieciństwa, z pobytów na wsi gdzieś na Rzeszowszczyźnie, lub też wspomnienia z domu - mój ojciec śpiewał trochę pieśni ludowych. To oczywiście drobiazgi. Ale tak naprawdę, to pierwsze moje zetknięcie z kulturą tradycyjną było w "Gardzienicach".\nZ "Gardzienicami" zacząłeś pracować w Krakowie?\nTak, odbywało się tu Międzynarodowe Forum Teatru Amatorskiego [1978 rok] organizowane w Teatrze STU. Było kilka grup stażowych. Można było wybierać pomiędzy warsztatem tae kwon do i Teatrem STU, czy jeszcze innym warsztatem. Jedną z grup stażowych prowadziły "Gardzienice". Oni zaproponowali wyjazd do Szaflar do Cyganów. Trudno mi to dzisiaj odtworzyć, ale dla mnie było wtedy oczywiste, że wybrałem "Gardzienice".\nJedną z podstawowych form pracy "Gardzienic" były wtedy wyprawy na wsie. Czy odnalazłeś się od razu w takiej formule działania?\nOd samego początku jedyne z czym miałem do czynienia to była Wyprawa. Podróż do Cyganów to już była Wyprawa; normalna - z wózkiem, z całym sprzętem... Wcześniej w Krakowie parę dni pracowaliśmy nad Spektaklem Wieczornym. I tak naprawdę, to w ogóle nie widziałem "Gardzienic" z zewnątrz. Podczas tych prób wszedłem do Spektaklu wieczornego. I podczas Wyprawy do Cyganów grałem już w spektaklu. Spektakl był wtedy integralną częścią Wyprawy.\nCzy utożsamiałeś się z tym co proponował Włodzimierz Staniewski?\nTak. To było tak spontaniczne i mocno odbierane przez mnie, że nie było nawet momentu zastanowienia czy refleksji. Całą duszą wszystko chłonąłem i ze wszystkim się utożsamiałem.\nCzy wasze Wyprawy były też jakąś głębszą próbą wniknięcia w tajemnice kultur tradycyjnych, czy też były one tylko formą ekspresji teatralnej?\nJa absolutnie nie miałem poczucia, że mam kontakt z jakąś kulturą ludową. Po prostu był to żywioł ognia, dźwięku, podróży do ludzi. Było to zupełnie organiczne, naturalne spotkanie z innymi, ze starcami, z naturą, z muzyką, z teatrem. Wszystko to było jedną całością.\nSpektakle powstawały w dużej mierze z materii jaką odnaleźliście na wsiach. Czy ten materiał był wykorzystywany ze świadomością dlaczego akurat wybieracie tę pieśń, czy te słowa? Może to pytanie należałoby skierować do Włodzimierza Staniewskiego, ale czy przy pracy "sklejającej" spektakl nad którym pracowaliście, czyli Gusła były jakieś elementy, nazwijmy to, porządkowania kultury ludowej?\nSą tutaj różne wątki. Pamiętam z tamtego wczesnego okresu Włodka Staniewskiego, wychowanka Czesława Hernasa, najczęściej z książką Michała Bachtina o Rabelais'em w ręku, Jaśka Bernada z różnymi tomami Kolberga czy Federowskiego, Annę Zubrzycką ze śpiewnikiem pieśni w jidisz, Piotrka Borowskiego z Wierszalinem Włodzimierza Pawluczuka... Zresztą Pawluczuk i inne osoby związane profesjonalnie z problematyką antropologii ludowej przyjeżdżały przy różnych okazjach do nas. Na półkach w Gardzienicach stały książki Eliadego, Hernasa, Drzewo życia Tomickich, Żywioł i forma Pawluczuka, Gargantua i Pantagruel... Cały Spektakl Wieczorny oparty był na światoobrazie karnawału. Czyli w naszej pracy był obecny rodzaj świadomego odczytania żywiołu ludowości - choćby interpretacja Rabelais'go dokonana przez Bachtina.\nZ drugiej strony były realizowane przez nas Wyprawy, Zgromadzenia wieczorne, rekonesanse, spotkania ze starymi ludźmi, które dostarczały nam ogromnej ilości materiału: pieśni, muzyka, opowieści, zapamiętane gesty, powiedzenia, przedmioty, wierzenia... Staraliśmy się to dokumentować - nagrania magnetofonowe, zapisy, fotografie... Przez długi czas było to jednym z głównych moich zadań w zespole. Oczywiście ten materiał połączony z indywidualnymi obserwacjami i doświadczeniami podczas pobytów na wsi był istotnym źródłem inspiracji w naszej pracy. Pieśni Olgi Pawluczuk przywiezione przez Wandę Wróbel z Łukowisk nad Bugiem, pieśni cygańskie przywiezione przez Elżbietę Majewską i Piotrka Borowskiego z Szaflar, pieśni kozackie, na których uczyliśmy się wielogłosowego śpiewu przywiezione przez Jaśka Bernada z Dubiażyna, zamawiania babki z Otrocza odczytującej choroby z wosku i leczącej ziołami, które przywiozłem z Roztocza, i które weszły potem do Guseł, a przede wszystkim same wyprawy na Lubelszczyźnie, Podlasiu, Polesiu, Łemkowszczyźnie, tzw. Ziemiach Odzyskanych... Nie dotyczy to wyłącznie spotkań ze starszymi ludźmi i wyłącznie na wsi. Pamiętam takie spotkanie we Włoszech z Ilaną Abramovitsch, Żydówką, której rodzina wyemigrowała z obszaru dzisiejszej Białorusi do Ameryki jeszcze przed wojną, a która w owym czasie pracowała w Living Theatre. Znała bardzo wiele pieśni żydowskich, chasydzkich, które od tamtego czasu zadomowiły się w "Gardzienicach". To były nasze źródła. Pracowaliśmy nad tym wszystkim później w Gardzienicach, spisywaliśmy słowa, Jasiek Bernad i Tomek Rodowicz opracowywali materiał muzyczny, Iga Rodowicz i Anna Zubrzycka pieśni polskie, żydowskie... A co robił Olaf, czyli Henryk Andruszko? No tak, Olaf wiecznie stroił cymbały, albo w zaimprowizowanej ciemni wyciągał zdjęcia z wywoływacza odliczając do dwudziestu (problem był jedynie z utrafieniem w odpowiedni rytm liczenia). My z kolei nie mogliśmy się poszczycić większą precyzją podczas gdy spisywaliśmy słowa pieśni, zwłaszcza gdy były śpiewane w różnych językach wschodniego pogranicza. Bywało, że trzeba się było zdać na czuły słuch poetycki Mariusza Gołaja. Więc tak wówczas bywało.\nWłodek Staniewski włączał z tego różne elementy do pracy teatralnej. Zresztą jego rola zaczynała się już dużo wcześniej, uczył nas samego podejścia do kultury wsi, wrażliwości na to, co najistotniejsze w naszym spotkaniu z "naturalnym środowiskiem teatru". Natomiast w samej pracy teatralnej, która polegała przecież w dużej mierze na poszukiwaniu poprzez improwizację, domagał się od nas inwencji i propozycji odwołujących się do naszych, często bardzo osobistych doświadczeń i obserwacji z wypraw i rekonesansów.\nJa tutaj mówię cały czas o takich elementach naszej pracy związanych z kulturą tradycyjną, jak muzyka, pieśni czy opowieści. Ale jest to tylko jedna warstwa. Istniała przecież jeszcze cała sfera pracy związana z ciałem, z ekspresją gestu, którą Włodek prowadził głównie z Janem Tabaką i Olafem, czyli Henrykiem Andruszko, z akrobatyką, z wydobywaniem głosu itd.\nWracając do tego materiału dokumentacyjnego, to trzeba podkreślić, że my nigdy nie byliśmy zawodowymi etnografami czy etnomuzykologami. Braliśmy te sprawy na ucho, na intuicję. Przy takim zastrzeżeniu chcę jednak podkreślić, że w "Gardzienicach" wówczas istniał pewien bardzo restrykcyjnie przestrzegany próg doboru pieśni i materiałów z wypraw i rekonesansów. Chodziło o pieśni stare, zakorzenione w pierwowieku. Czyli wszystko to, co było powierzchownym nalotem, było przez nas świadomie eliminowane. Z dzisiejszej perspektywy jest to jedna z najcenniejszych zdobyczy, jakie wyniosłem z "Gardzienic". Myślę o czymś, co Federico Garcí a Lorca nazywał "cante jondo" - "głęboka pieśń", co może być pieśnią, ale także słowem lub gestem, co można było przywołać tylko całym sobą, poruszając jednocześnie niebo i ziemię, duszę i ciało, co dobywa się z głębi, gdzieś spod przepony, ale także spod pokładów zagubionego... ale czego? języka? paradygmatu? Innego w nas? Szukali tego Lorca i de Falla podczas swoich wędrówek po Andaluzji, szukaliśmy tego w "Gardzienicach" podczas Wypraw i pracy teatralnej, na swój sposób szukam tego do dzisiaj.\nCzy wtedy, a także teraz, z perspektywy czasu, miałeś poczucie, że podczas Wypraw i pracy nad spektaklami dotykasz czegoś bardzo istotnego?\nNiezwykłość tej przygody polegała właśnie na tym, że było to możliwe, takie swoistego rodzaju zstępowanie w głąb, czy też oswajanie tajemnicy, która stawała się częścią życia, tak jak milczący starzec jest częścią życia wsi. Po jego śmierci wszyscy czują, że coś odeszło razem z nim, coś zniknęło, choć trudno powiedzieć, co to takiego było.\nW Dańcach niedaleko Buga, na północ od Włodawy, żył Antoni Górzyński, "boży muzykant", z którym po prostu parę lat, aż do jego śmierci, byłem jak wnuczek z dziadkiem. Mieszkał "u kobiety", właściwie na kolonii poza wsią, stąd nazywał to swoje miejsce "Sachalinem". Bywało, ze trzeba było go szukać u zupełnie innej kobiety... Opiekowałem się nim, gdy zabieraliśmy go na wyprawy do Włoch czy Francji. Grał na harmonii, okarynie, fujarkach, opowiadał niesamowite historie, mówił wierszem, błaznował jak skomoroch. Moja obecność w Gusłach, zwłaszcza w ostatniej "wirującej" scenie, to obecność z ducha Antoniego. Był taki pomysł, aby on sam grał w spektaklu wirując z harmonią, jak to zawsze zwykł czynić w uniesieniu. Nawet przywieźliśmy go w tym celu kiedyś do Gardzienic na próby.\nWłaściwie to każdy z nas miał gdzieś na wsi, gdzieś w świecie, swoich starców, do których jeździł bynajmniej nie po to tylko, by zorganizować wyprawę czy zebrać materiał potrzebny nam do pracy. Taką osobą dla bardzo wielu z nas była Olga Pawluczuk, Mariusz Gołaj miał swojego dziadka w Gardzienicach, Piotrek Borowski Pawła Wołoszyna w Wierszalinie, a Iga Rodowicz Padre Giovanniego aż w górach w Toskanii, w niezwykłym eremie Stinche, gdzie dotarliśmy kiedyś z Gusłami i gdzie niektórzy z nas uparcie później powracali.\nTak więc to zstępowanie w głąb czy też oswajanie dokonywało się poprzez bliskość ze starcami, nie tylko poprzez to, jak śpiewali, ale także jak żyli. Dokonywało się to także, jak mi się wydaje, poprzez to, co udało się nam stworzyć w samych Gardzienicach, w tamtejszych skromnych pomieszczeniach do życia i do pracy, w kręgu osób, które tam się spotkały, w sposobie życia jaki prowadziliśmy. Przecież to był osobny świat z własnym rytmem, świętami, wyprawą albo przygotowaniami do kolejnej, nieustannym śpiewaniem i pracą ułożoną według powtarzającego się niezmiennie cyklu: późno rozpoczynający się dzień poświęcony różnym pracom przygotowawczym (na przykład ćwiczenia akrobacji, śpiewu, gry na instrumentach), technicznym, organizacyjnym i tak zwanym "życiowym", potem niezwykle ważny moment zmierzchu jako progu wstąpienia w inny rodzaj aktywności (w Gardzienicach ten próg wyznaczał zazwyczaj "bieg wieczorny", podczas Wyprawy Spektakl Wieczorny i Zgromadzenie Wieczorne), wreszcie noc przeznaczona na Gusła (był to spektakl nocny), na pieśni i tańce przy ognisku albo w jakiejś izbie, na rozmowy z tymi, którzy pozostali po Zgromadzeniu, na próby przeplecione tym wszystkim, co wydarzyło się w oczekiwaniu na swoją kolej (oprócz prób zespołowych Włodek pracował z nami często pojedynczo lub w małych grupach), a więc lekturą książki przy świeczce, drzemką, przebudzeniami... aż nastawał wschód słońca i oczyszczenie dźwiękami, które po rosie niosły daleko, meczem w piłkę nożną, albo po prostu skokiem w chłodną toń jeziora.\nCzy jako teatr stwarzaliście kulturę tradycyjną?\nJeśli przez kulturę tradycyjną nie rozumiesz folklorystycznej piosenki i temu podobnych rzeczy, tylko sposób życia, to tak. Oczywiście ten rytm naszego życia odbiegał znacznie od tego, który przywykliśmy kojarzyć z kulturą tradycyjną. Gdy wieś się budziła, myśmy kończyli swoją pracę. Zdarzało się tak, że po całonocnych próbach czy innych działaniach szedłem na jutrznię do pobliskiego kościoła. Ale to były czasy, kiedy w ogóle nie potrzebowałem snu. Z kolei myśmy przystępowali do działania wówczas, kiedy wieś kończyła pracę - Spektakl Wieczorny mógł się rozpocząć dopiero po wieczornym obrządku.\nZ tym, że kultura tradycyjna to nie tylko cykliczny porządek dnia i nocy rolnika. Antoni Górzyński miał kiedyś taki epizod w swoim życiu, kiedy nazywał się jeszcze Marciocha i kiedy razem z bratem prowadzili gospodarkę. "Gospodarzyliśmy jak w noc księżycową" - zwykł o tym okresie mówić Antoni. Skończyło się na tym, że któregoś dnia Antoni wyszedł na pole, wbił w ziemię tablicę z napisem "Gospodarz teraz sam Panie Boże, bo Marciocha już nie może", zarzucił harmonię na plecy i poszedł w świat. Stał się Antonim Górzyńskim, grajkiem bożym, który spotkawszy się z nami naturalnie przylgnął do naszego trybu życia.\nMożna powiedzieć, że byliśmy "tubylcami Wyprawy", zanurzeni w wypracowanym przez nas, organicznym strumieniu życia i pracy. Ludzie przyjeżdżający do nas mogli albo wstąpić do tego strumienia (tak jak ja przyjeżdżając na przykład do wiosek staroobrzędowców wybierałem się z nimi w pole by pomóc przy stawianiu stogu, a potem szliśmy wspólnie do "bajni" i na wieczernię do molenny), albo pozostawało im podpatrywanie "tubylców", jak to często bywało w przypadku publiczności festiwalowej przyjeżdżającej na pewien fragment wyprawy z Nancy, Santarcangello czy Jeleniej Góry.\nCzy brałeś jeszcze udział w pracy nad Żywotem protopopa Awwakuma?\nNie. Byłem jeszcze w Gardzienicach, gdy zaczęła się ta praca, ale już nie brałem udziału w próbach.\nCzy mogę zapytać wprost - czemu odszedłeś z "Gardzienic"? Przecież, jak sam powiedziałeś, utożsamiałeś się z tą grupą, a praca tam była dla Ciebie niezwykle inspirująca i osobista?\nJa chyba miałem (i mam) taki sposób istnienia w świecie - wszystko co robiłem, było do końca, było spontaniczne, oczywiste, bez zadawania zbędnych pytań. I to był bardzo wyraźny głos, że żeby iść dalej trzeba odejść. Gdybym miał odtworzyć teraz swoją sytuację, to powiedziałbym że było to działanie bardziej instynktowne niż świadome. Po prostu czułem, że dla zachowania siebie, dla zachowania tego w co wierzę, o co walczę, dlaczego żyję, powinienem odejść.\nTo oczywiście nie nastąpiło od razu, to odchodzenie trwało. Pamiętam, że była nawet taka propozycja ze strony tych, którzy odchodzili wówczas z "Gardzienic", aby spotykać się nadal przy okazji samych Guseł, ale nic z tego nie wyszło, nie dogadaliśmy się. Nadszedł czas rozstajnych dróg.\nCzy twoje odejście było w jakiejś mierze także odejściem od inspiracji i treści z jakimi zetknąłeś się w "Gardzienicach", od kultury tradycyjnej.\nWręcz przeciwnie. Mnie osobiście nie tak bardzo interesowały różne festiwale i sama praca teatralna, co stawało się coraz bardziej dominujące w "Gardzienicach". To, co dla mnie było pasjonujące, to żywioł wędrowania, wyprawy, spotkania ze starcami. Mogłem to kontynuować po odejściu z "Gardzienic" razem z Małgosią Sporek-Czyżewską, Piotrkiem Borowskim, Jaśkiem Bernadem i całą grupą przyjaciół, którzy do nas dołączyli.\nCzy wasze wyprawy miały jakąś strukturę? Czy wasza grupa przyjaciół tworzyła jakąś instytucję? Po prostu, jak wtedy żyłeś?\nW żaden sposób nie było to związane instytucjonalnie. Po odejściu z "Gardzienic" razem z Piotrkiem Borowskim założyliśmy firmę czyszczenia dywanów, która istniała parę dobrych lat, aż do czasu, gdy pod koniec lat osiemdziesiątych Piotrek wyjechał do Toskanii, by rozpocząć pracę z Grotowskim. Okazało się, że ta firma to był znakomity pomysł - za pieniądze zarobione w ciągu dwóch tygodni mogliśmy przeżyć kilka miesięcy robiąc to, na co mieliśmy naprawdę ochotę. No i wyruszaliśmy na włóczęgę.\nPiotrka ciągnęło w Bieszczady, mnie na Łemkowszczyznę. Bywało, że szliśmy z Bieszczad na Łemkowszczyznę, nocując w bacówkach albo przy ognisku pod gołym niebem. Zajeżdżałem także z nim do Wierszalina. Z Małgosią odwiedzałem go w Trynkusie pod Olsztynem, gdzie prowadził swoją indywidualną pracę. Z Jaśkiem Bernadem to były głównie wyprawy kolędników do wiosek łemkowskich, ale także śpiewanie w chórze prawosławnym w Lublinie, wspólne wyjazdy do Hajnówki i w tamte okolice. Z Małgosią często jeździliśmy do staroobrzędowców i Litwinów na Suwalszczyźnie. Później doszły jeszcze wyprawy na obszarze Kaszub. Wszyscy spotykaliśmy się natomiast od czasu do czasu w Łukowiskach nad Bugiem u Olgi Pawluczuk.\nCzy te wyprawy po odejściu z "Gardzienic" miały za cel tylko pobycie z ludźmi, których odwiedzaliście na wsiach. Poznanie ich. Czy też chcieliście zdobywane tam doświadczenia jeszcze jakoś inaczej wykorzystać?\nDla każdego wyglądało to pewnie inaczej. Dla mnie wtedy był na przykład czas pisania. Dużo pisałem. Ale potrzebowałem tych wypraw nie po to, by coś z tego zrobić w sensie produktu, napisania dysertacji, książki czy zrobienia spektaklu. Raczej to była potrzeba takiego sposobu życia, który realizuje się poprzez wędrowanie, poprzez śpiewanie, poprzez spotkania z ludźmi do których się dociera.\nCzy te wasze ówczesne wędrówki były poprzedzane studiowaniem na własną potrzebę etnograficznych czy etnomuzykologicznych prac?\nTak, to towarzyszyło naszej pracy, ale nigdy nie mógłbym powiedzieć, że staliśmy się fachowcami w dziedzinie etnografii. Nie mieliśmy podejścia profesjonalnego. To również dotyczy okresu w "Gardzienicach". Nigdy nie było w nas takiego puryzmu czy dokładności, żeby odtworzyć dokładnie słowa pieśni, czy wszystkie jej melodyczne warianty. Myśmy jednak podchodzili do tego jak poeci, jak artyści, jak ludzie teatru, a nie jak etnografowie. To nie ulega wątpliwości.\nMówiłeś o kolędowaniu. Rodzi się w związku z tym wiele pytań. Do czego ta kolęda byłą wam potrzebna? Czy uważaliście, iż kontynuujecie tradycję? Przecież przychodziliście z zewnątrz. A może kolęda byłą wam potrzebna by łatwiej dotrzeć do ludzi?\nMając przyjaciół na Łemkowszczyźnie, często spędzałem z nimi Boże Narodzenie, Nowy Rok czy Wielkanoc. Te święta przebiegały w wielkiej samotności, często bywałem jedynym gościem, który towarzyszył starym ludziom. Wtedy te wioski nie miały życia. Tam mieszkali tylko starzy ludzie, którzy święta spędzali w ciszy.\nWyobraź sobie: przyjeżdżasz do wioski. Pewne relacje z ludźmi zostają nawiązane i okazują się wcale poważne. Nawiązują się więzi. Rosną oczekiwania ludzi wobec ciebie. Twoja obecność okazuje się potrzebna. To nie jest już tylko wizyta u ludzi, do których wpada się na moment, coś bierze się dla siebie, by później to wykorzystać.\nMoje zbliżenie z tymi ludźmi było mocne. Zacząłem zastanawiać się, co zrobić ze swoją obecnością. I tak narodził się pomysł kolędy. Że możemy pójść do nich, w ten dzień, kiedy oni wszyscy są sami. I to z ich kolędą, którą nauczymy się od starych osób, które jeszcze pamiętają jak ona wyglądała dawniej. To jest pierwszy biegun.\nZ drugiej strony. My przez jakiś czas, z Jasiem Bernadem, śpiewaliśmy w chórze cerkwi w Lublinie. Mało tego, że śpiewaliśmy tam podczas liturgii, śpiewaliśmy też kolędy. Razem z tym chórem jeździliśmy do Hajnówki czy na wyprawy kolędnicze po cerkwiach.\nTak więc doszło do tego, że na Łemkowszczyźnie wędrowaliśmy od wioski do wioski śpiewając kolędy. Tak, że ludzie nastawiali nawet magnetofony i uczyli się od nas. Teraz kolęda, z tego, co się zorientowałem, znów jest częstsza na Łemkowszczyźnie.\nCzy pamiętasz, kiedy zaczęliście kolędować?\nTo było w 1984 roku. Chodziliśmy z kolędą przez trzy, cztery lata.\nNie wiem, chyba jakoś naturalnie to wygasło. Nie ma jednego powodu.\nZnów powrócę do kultury ludowej. Czy tam szukałeś dla siebie ideologii, może utopijnego świata, czegoś, co jest harmonijne. Czy może raczej ludzi, przyjaźni? Pytając wprost, czy traktowałeś ten świat, jako coś całościowego?\nTylko coś, co jest całościowe może być fascynujące. Gdy wszystko się wzajemnie przenika i rodzi konsekwentną postawę życiową. Cały świat można z tego zbudować.\nDla mnie w skojarzeniach z kulturą ludową było zawsze coś progresywnego. Kultura tradycyjna związana jest, jak sądzę ze słowem awangarda. Inspiruje po prostu nowoczesne myślenie, może być podstawą nowoczesnej formy teatralnej.\nJuż mówiłem, że przez długi czas moim światem było wędrowanie. To były lata, kiedy cały czas wędrowałem albo sam, albo z kimś. W górach, w naturze. Natura to był ważny punkt odniesienia. To wiązało się ze starym tonem, ze starym dźwiękiem, ze starymi twarzami, ze światłem, z drogą, z cerkwiami w górach... Wszystko jakoś się łączyło. I to wtedy było dla mnie organiczne. Sztuczne dla mnie było wtedy mieszkanie w bloku, oglądanie telewizji i chodzenie do teatru.\nKiedyś Zbyszek Osiński zabrał mnie w Warszawie do Teatru Studio na Dziady - improwizacje w inscenizacji Jerzego Grzegorzewskiego. Patrzyłem na ten spektakl, i zwracałem uwagę na zupełnie inne rzeczy. Mnie zadziwiało, że w środku przedstawienia, kiedy akurat była chyba w połowie Wielka Improwizacja, zapalały się światła, ludzie wstawali, wychodzili na przerwę, popijali, gadali sobie, i chwilę potem przychodzili na te same miejsca, a aktorzy udając, jakby nic się nie stało, od zakończonego momentu zaczynali grać dalej. Dla mnie wtedy taka konwencja była czymś tak potwornie sztucznym, dziwnym, że nie mogłem tego w ogóle odbierać. Byłem zanurzony w zupełnie innym świecie.\nGdy przestaliście kolędować, czym się zajmowałeś, oczywiście oprócz czyszczenia dywanów?\nDywany czyściliśmy gdzieś do końca lat osiemdziesiątych Ale w międzyczasie założyłem razem z Rafałem Grupińskim "Czas Kultury" - pismo wydawane w podziemiu, zacząłem w Poznaniu wykładać historię kultury i estetyki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Razem z Małgosią Czyżewską założyliśmy w Domu Kultury "Dąbrówka" grupę teatralną Arka. Zaczęliśmy tam realizować program "Księgi Teatru".\nCzy w Arce też były jakieś nawiązania do kultury tradycyjnej?\nTak, oczywiście. Jakoś nie mogliśmy się z tym rozstać. Pracowaliśmy nad spektaklem Poemat Góry. Był on oparty głównie na poezji Maryny Cwietajewej, natomiast w warstwie muzycznej, a miał bogatą warstwę muzyczną, był oparty na duchowych stichach starowierów.\nZ kim robiłeś ten teatr?\nTo była cała grupa ludzi, z której wyłonił się Teatr Arka, a inni towarzyszyli nam na różny inny sposób. Byli wśród nich malarze, muzycy, recytatorzy, naukowcy... Wszystko to zaczęło się na samym początku lat osiemdziesiątych. Pracując jeszcze w Gardzienicach przyjeżdżałem czasami do Poznania i tu, w swoim mieszkaniu, organizowałem różnego rodzaju spotkania, dyskusje. Kontynuowaliśmy to w czasie stanu wojennego. Pamiętam spotkania o chasydach, o Szestowie, Tarkowskim, Miłoszu, Vincenzie, gnostycyzmie... Uczyliśmy się też starych pieśni. Potem spotkania te przeniosły się do Domu Kultury "Dąbrówka", gdzie zaczęliśmy pracować z Małgosią i gdzie organizowaliśmy "Księgę Teatru", prezentując takie zjawiska jak: Artaud, Reduta, Laboratorium, Brook, Odin Teatret, Teatr Ósmego Dnia, Akademia Ruchu czy "Gardzienice". To w "Dąbrówce" powstała także grupa teatralna Arka.\nWiele osób z tego środowiska jeździło z nami na różne wyprawy, na kolędowania, na "Wioskę Spotkania" i "Podróż na Wschód", brało udział w powstawaniu Fundacji "Pogranicze", ale także współpracowało później z Fundacją "Muzyka Kresów", z Teatrem "Węgajty", współtworzyło Bractwo Ubogich. Byli wśród nich Wiesiek i Majka Kaletowie, Mariola Gretkowska, Grzegorz Ratajczyk, Jacek i Alicja Hałasowie, Darek i Mirka Korbańscy, Mariusz i Violetta Korbańscy, Beata Wilgosiewicz, Radek Okulicz-Kazaryn, Mariusz i Ola Szutowie, Janek i Joanna Góralowie...\nMówiłeś, że pracowaliście nad Poematem Góry, którego tworzywem były wiersze Cwietajewej i pieśni starowierów. To przecież dwa bardzo różne sposoby patrzenia na świat. Przynajmniej pozornie. Z jednej strony Cwietajewa - bardzo wyrafinowana poezja, z drugiej pieśni płynące z duszy, będące przecież modlitwą?\nTo jest tak tylko pozornie. W gruncie rzeczy poezja Cwietajewej wyrasta z lamentu ludowego, czy wręcz ze stichu duchownego, którego tradycję śpiewu przechowali staroobrzędowcy. Josif Brodski napisał kiedyś, że "priczitanije" - ludowy lament żałobny - to klucz do zrozumienia twórczości Cwietajewej. Staraliśmy się pójść tym tropem.\nJak długo pracowaliście nad Poematem Góry?\nZaczęliśmy pracę jeszcze w Poznaniu w Teatrze Arka, ale skończyliśmy ją w Czarnej Dąbrówce. Już z zespołem Wojtka Szroedera zrobiliśmy w końcu spektakl Poemat Góry, który w części dział się w przestrzeni otwartej, był swoistą pielgrzymką, a w części w przestrzeni zamkniętej.\nSkąd znaleźliście się w Czarnej Dąbrówce?\nPo odejściu z "Gardzienic" powróciłem trochę do ruchu recytatorskiego, z którym kiedyś byłem silnie związany zacząłem prowadzić różne warsztaty, jeździć na konkursy jako juror. Przygotowałem też monodram Garść wierzbowych gruszek, którego treść stanowiła właściwie uwerturę do późniejszego programu działalności "Pogranicza" - poprzez poezję i pieśni opowiadałem o życiu małego, wielokulturowego miasteczka gdzieś na pograniczu. Ja ten spektakl pokazywałem ponad dwieście razy w najróżniejszych miejscach w Polsce, w prywatnych mieszkaniach i w izbach wiejskich, w kawiarniach literackich, synagogach i dużych teatrach. Otóż z tym spektaklem przyjechałem także do Słupska, gdzie poznałem Wojtka Szroedera, pracującego wówczas w Teatrze Stop prowadzonym przez Staszka Miedziewskiego. Wojtek opowiadał mi wówczas o swoich planach wyjazdu z miasta i rozpoczęcia pracy w jakimś Domu Kultury na Kaszubach. Bardzo mi się wtedy te jego opowieści spodobały. Następnym razem spotkaliśmy się już w Czarnej Dąbrówce, gdzie w domu Wojtka i Bożeny Szroederów grałem Garść wierzbowych gruszek. Bożena została dyrektorem tamtejszego Gminnego Ośrodka Kultury.\nCzy "Wioskę Spotkania" wymyśliliście wcześniej?\nTak. To było wiosną. Wymyśliliśmy, ze latem rozpoczniemy wspólną pracę, zorganizujemy wyprawę, warsztaty, zaprosimy znajomych. Trudno powiedzieć, że to pierwsze spotkanie to była już "Wioska...". Niewiele osób w tym jeszcze uczestniczyło.\nCzy kultura tradycyjna pozostawała nadal w waszym kręgu zainteresowań, gdy robiliście "Wioskę spotkania".\nTak. Każda "Wioska..." poprzedzona była wyprawą do wiosek kaszubskich, a także zamieszkanych przez Ukraińców wysiedlonych podczas akcji "Wisła". Zbieraliśmy tam nowy bogaty materiał.\nNatomiast podczas samej "Wioski Spotkania", którą budowaliśmy z małych i wielkich namiotów nad rzeką Łupawą, i która z każdym rokiem się rozrastała, tradycyjna muzyka, śpiew i taniec były podstawowym językiem komunikowania się i współbycia. Ludzie, którzy tam przyjeżdżali, najczęściej sami wcześniej prowadzili poszukiwania w obrębie muzyki tradycyjnej i to w różnych miejscach świata. Byli wśród nich: Sandro Mengali ze swoim teatrem z Rzymu, Sergio Hernandez z Chile, Christian Bredholt, Uli Hardt i Franz Hödl ze swoim teatrem z Berlina, Tim Dalton z teatrem z Francji, Jasiek Bernard i Monika Mamińska, późniejsi założyciele Fundacji "Muzyka Kresów", Teatr "Węgajty"... To do Czarnej Dąbrówki po raz pierwszy zaczęli przybywać także śpiewający i muzykujący ludzie z Rosji, Ukrainy i Białorusi, którzy później na różny sposób związali się współpracą z zespołami, które wcześniej wymieniłem. Niewątpliwie osoby przyjeżdżające na "Wioskę Spotkania" miały się czym podzielić. Koniec lat osiemdziesiątych był błogosławionym czasem owocobrania tych naszych poszukiwań - to były żniwa pełne radości, świętowania, otwarcia i przyjaźni. To z czym dzisiaj mamy do czynienia w postaci mody na muzykę ludową to jedynie zastygła lawa wulkanicznej erupcji tamtego okresu. Repertuaru wystarczało na kilka dni i nocy nieustannego grania i śpiewania. A jednocześnie to spotkanie nie miało charakteru festiwalu. Z każdym dniem ten żywioł się coraz bardziej rozpętywał. Pamiętam jedną taką nieprawdopodobną noc i poranek podczas ostatniej "Wioski..." kiedy to już nie była zabawa, a rzeczywiście jakieś przedziwne, oczyszczające bachanalia. Jeśli przyjrzeć się rejestracji filmowej dokonanej przez Waldka Czechowskiego, to bez trudu można się dopatrzeć w tym wydarzeniu konsekwentnie wypełnionej dramaturgicznej struktury rytuału. Rodziło się to spontanicznie, ale nie byłoby możliwe, gdyby nie poprzednie lata pracy i wspólnych doświadczeń.\nNa ile się zmienił twój sposób patrzenia na kulturę tradycyjną od czasów "Gardzienic" po Czarna Dąbrówkę?\nMój sposób patrzenia na kulturę tradycyjną ewoluował, miał swoją dynamikę, ale myślę, że do ostatniej "Wioski Spotkania" to był ciągły proces. Potem coś się jednak zmieniło. Spostrzegłem, że tak dalej już się nie da kontynuować naszej pracy, że te spotkania przestały przynosić coś nowego i żywego, że poza euforyczną atmosferą, która się podczas nich wytwarzała, to relacje pomiędzy ludźmi wcale nie były takie w porządku, że brakuje sił twórczych... Nadszedł czas usunięcia się na bok i na nowo podejmowania prób, już w węższym gronie, odnajdywania nowych ścieżek.\nRównolegle do tego nadchodził rok 1989, czas przełomu, transformacji społecznych, politycznych, psychologicznych... Nadchodziły zmiany. Ja byłem do tego bardzo dobrze przygotowany. Mój stan wewnętrzny domagał się zmiany, wydostania się z dotychczasowych kręgów i koterii, z pewnego odrętwienia. Chciałem wyruszyć ku nowej przygodzie.\n"Podróż na Wschód", którą zorganizowaliśmy latem 1990 roku, z jednej strony była jeszcze kontynuacją tego, co dotychczas robiliśmy, z drugiej strony przygotowywała nas już ku nowej przygodzie. Był to rodzaj czteromiesięcznej ciągłej wyprawy. Zbudowaliśmy dwa wozy. Wzięliśmy konie, wyruszyliśmy z rodzinami, z dziećmi. Jeden wóz był specjalnie przysposobiony dla małych dzieci. Podróżując po Kaszubach, zaglądając do wiosek i pokazując tam spektakl dla dzieci, pracowaliśmy intensywnie nad nowym przedstawieniem teatralnym.\nJak wielu wyruszyło was w podróż?\nTo był taki tabor trzydziesto-, czterdziestoosobowy. Dojeżdżali też różni ludzie: Włosi, Francuzi... Przez długi czas byli z nami Leszek Kolankiewicz z rodziną i Grzegorz Godlewski. Ale grupa pracująca nad spektaklem liczyła około dwudziestu osób. Powstał wtedy spektakl Tętent...\nWszyscy, którzy brali udział w tym spektaklu mówią o nim z ogromna nostalgią i radością...\nTak, bo to był spektakl dla tych, którzy nad nim pracowali. Bo tylko dwa razy pokazywaliśmy go w Sejnach i raz w Warszawie. I rzeczywiście praca nad nim była ciekawa i piękna.\nMateriałem wyjściowym były Krwawe gody Federico Garcí i Lorki. Wcześniej mówiłem o poszukiwaniu pieśni starowieku, o cante jondo. Spektakl Tętent oparty był jednak nie tyle na pieśni, co na jej pulsowaniu, na rytmie, właśnie na tętencie.\nCzy to były pieśni hiszpańskie?\nMateriałem były pieśni cygańsko-mołdawskie. Wiele utworów też sami skomponowaliśmy, trochę na swój sposób zaaranżowaliśmy.\nKonsekwencją "Podróży na Wschód" było powstanie Fundacji "Pogranicze" i Ośrodka "Pogranicze - sztuk, kultur, narodów" w Sejnach. Czy już w drodze wiedzieliście, że chcecie osiedlić się na pograniczu polsko-litewskim?\nPrzed zorganizowaniem "Podróży na Wschód" jeździliśmy z Wojtkiem i Bożeną po Kaszubach, po dworach i starych domach szukając miejsca dla swej działalności. Rozmawialiśmy nawet z władzami Słupska. I być może, gdyby tam udało się nam znaleźć miejsce, to nigdy nie trafilibyśmy do Sejn. Szukaliśmy także na łemkowszczyźnie, Podlasiu...\nPodczas "Podróży na Wschód" napisaliśmy swój program powołujący Fundację "Pogranicze". Redagowaliśmy go z Leszkiem Kolankiewiczem i Grzegorzem Godlewskim.\nCzy przypuszczaliście wtedy, że będziecie realizować to, co robicie dzisiaj?\nNie. Wtedy było to o wiele bardziej mgliste. Podczas "Podróży na Wschód" najważniejsza była dla nas praca nad spektaklem. Wtedy wszystko miało się skupiać wokół pracy teatralnej.\nWcześniejsza nasza praca - Poemat Góry była jeszcze bardzo "gardzienicka", związana z tamtym światem teatralnym. Dopiero w Tętencie odnaleźliśmy swój język teatralny, w jakimś stopniu oryginalny. Tyle, że traf chciał, iż nie dane nam było tego kontynuować. Okazało się, że teatr nie jest najważniejszy.\nAle skoro teatr, przynajmniej w pierwszym okresie, był taki ważny, czemu nie pociągnęliście tej pracy dalej?\nDo Sejn przenieśliśmy się tylko częścią zespołu, który pracował nad Tętentem. Nie wszyscy się tu osiedlili, chociaż jednak zjechaliśmy i tak dużą grupą. Część dojeżdżała z Poznania.\nNa początku próbowaliśmy kontynuować pracę nad spektaklem. Byli nowi ludzie, były zastępstwa. Robiliśmy pod tym kątem nawet warsztaty teatralne (brali w nich udział na przykład późniejsi członkowie Teatru 3/4 Zusno). Cały czas szukaliśmy możliwości uzupełnienia zespołu. Ale to się nie udało.\nZ drugiej strony praca związana z "Pograniczem" pochłaniała nas coraz bardziej, weszła w miejsce teatru. To była nowa przygoda i wyzwanie, których wewnętrznie tak bardzo pragnąłem. Już nie kultura alternatywna i szczęśliwa kolonia artystów docierających do grajków bożych po stare pieśni, bojkotująca rzeczywistość zdeprawowaną przez "komunę". Nagle wokół nas pojawili się uczniowie szkół i ich nauczyciele, samorząd lokalny, parafianie, zwaśnieni ze sobą Polacy i Litwini różnych generacji; nagle pojawiła się Europa Środkowowschodnia pełna napięć, z zatraconą tożsamością i bogatą tradycją niezwykłych, wielokulturowych miast. Tego nie można było bojkotować. Z pasją wyruszyliśmy w podróż ku temu nowemu lądowi. Zaczęły powstawać nowe projekty: "Dialogi o tolerancji", "Klasa Dziedzictwa Kulturowego", "Środkowoeuropejskie Forum Kultury", "Małe ojczyzny Europy Środkowo-Wschodniej"... Zaangażowanie w tą pracę sprawiło zapewne, że utrata spektaklu Tętent nie była aż tak bolesna. Wtedy. Dzisiaj o wiele bardziej boli.\nCzy istnieje jakiś zapis spektaklu?\nMamy sześć slajdów. (śmiech)\nW Sejnach usunęliście się trochę w cień. Pierwsze spotkanie, w którym uczestniczyłem w Sejnach, to była "Pamięć Starowieku" poświęcona Siedmiogrodowi. Oddaliście wtedy głos muzykom, śpiewakom, zespołom, naukowcom. Najprościej mówiąc, przestaliście występować. Czy było to świadome odsunięcie się?\nNa pewno nie zniknęła z naszej pracy satysfakcja twórcza. Projekty, które powstawały, były bardzo często robione jak spektakle teatralne. Na przykład "Dom", "Świątynia", "Gniazdo" miały swoją dramaturgię, scenografię, swoją reżyserię. Tyle że, oczywiście, w teatralnym sensie, nie było aktorów. To nie jest tak, że my zrezygnowaliśmy, dając miejsce innym. Po prostu nasza praca przyjęła inną formę. Być może przyjdzie jeszcze czas, że zrobimy spektakl.\nW "Pograniczu" Bożena Szroeder zrobiła z dziećmi piękny spektakl Róża. teraz Małgosia Czyżewska z Wojtkiem Szroederem zrobili z młodzieżą Dybuka. Więc teatr wciąż w nas żyje.\nPowrócę jeszcze na chwilę do kultury tradycyjnej jako inspiracji. Jak funkcjonuje ona w Sejnach?\nWcześniej silną inspiracją dla nas była wieś, miejsce oddalone od miasta. W poszukiwaniu wartości wyjeżdżaliśmy z miasta. Tak było również w momencie zaistnienia "Pogranicza" w Sejnach. Jednakże powoli i stopniowo równie ważne miejsce w naszych pertraktacjach zaczął zajmować świat wielokulturowego miasta. Gdy w 1996 roku przygotowywaliśmy projekt z cyklu "Otwarte regiony Europy Środkowo-Wschodniej" poświęcony Bukowinie, to ważnym punktem odniesienia były dla nas takie miasta jak Czerniowce czy Suczawa, może ważniejszym nawet niż huculska sztuka ludowa czy chasydyzm. Ważny był Paul Celan czy Rose Auslander. Oczywiście w ich utworach poetyckich można odnaleźć ślady tradycji huculskich czy chasydzkich, ale istnieją one wkomponowane w pewien niezwykły paradygmat cywilizacyjny, którego centrum znajdowało się w wielokulturowym mieście. Nie tylko tam, ale jednak przede wszystkim tam szukaliśmy starców, mistrzów i inspiracji. Podobnie było, gdy przygotowywaliśmy numer naszego pisma "Krasnogruda", poświecony Pradze.\nZmienia się moje spojrzenie na kulturę ludową. Coraz trudniej jest mi znaleźć w niej partnera do tego, ku czemu chcę zmierzać w realizowanych przez nas projektach. Zwłaszcza gdy kultura ludowa jest identyfikowana z ideologią narodową, a to się często zdarza w naszej części Europy. Przygotowując projekt "Zrozumieć Bośnię" w 1994 roku jeździłem kilkakrotnie na Bałkany, także do samej Bośni. Zaprosiłem wtedy do Polski chór z Bośni, który miał w repertuarze zarówno pieśni tradycyjne, religijne, jak i młodzieżowe. Wykorzystywali przy tym czasami elektroniczny podkład muzyczny i nowoczesną aranżację. Ich koncert w bazylice sejneńskiej to było niezapomniane przeżycie, podczas którego łzy splecione były z radosnymi uniesieniami. Niesamowite wrażenie robiło to, że śpiewają razem: Serbowie, Chorwaci i Muzułmanie, że z taką siłą miłości potrafią wyśpiewać siebie, swoją Bośnię, swój bunt wobec losu, który przypadł im w udziale. Wszystko to było połączone z pieśnią religijną i ludową, z elektronicznym "uderzeniem", z awangardowymi tekstami Maka Dizdara, z muzyką Gorana Bregovicia i filozofią wczesnych filmów Kusturicy. Przez jakiś czas po tym koncercie mieszkańcy Sejn przychodzili do nas z prośbą o przegranie im tej muzyki. Na tym koncercie byli również specjaliści od czystej muzyki tradycyjnej, którzy wysuwali rozmaite zastrzeżenia, co do podkładu elektronicznego i innych niebezpiecznych zmian w "kanonie". Niby racja, a jednak coś jest nie tak, bo życie mówi co innego. Uświadomiłem sobie wówczas jakie czyhają tu niebezpieczeństwa. Oto bez trudu mógłbym sprowadzić chór czy zespół ludowy z Bośni, który popisał by się czystą muzyką tradycyjną i usatysfakcjonował specjalistów. Spotykałem przecież tam takie zespoły co krok. Tylko, że przebywając z nimi trochę dłużej przekonywałem się, że bardzo często są to ludzie, którzy pierwszemu napotkanemu Muzułmaninowi czy Serbowi wbiliby nóż w serce. W tej czystej muzyce tradycyjnej była ideologia i nienawiść. A na pewno nie było już tej wspaniałej wspólnej sprawy, którą zdobyli dla siebie nasi goście z Bośni, nie było ich wolności.\nUświadomiłem sobie rozziew, który istnieje pomiędzy muzyką, którą wygrywa w swojej wiosce na jednej strunie starych gusli Radowan Karadżić, a muzyką wielokulturowego Sarajewa.\nInny przykład będzie ze współczesnego Lwowa. Jest wieczór, idę od strony teatru w kierunku pomnika Mickiewicza. Po lewej stronie Placu Szewczenki mijam nowoczesną knajpkę lwowską, w której jazzowa kapela gra standardy Scotta Joplina. Niewiele dalej, pod pomnikiem Tarasa Szewczenki zgromadziła się grupa kozaków ukraińskich, przeważnie starszych ludzi, choć nie tylko. Śpiewają pieśni kozackie, które przecież znam i które nieraz śpiewałem. Śpiewają pięknie, na cztery głosy... Potem zaczynają padać jakieś słowa, przemówienia. Jakbym znalazł się na wiecu wyborczym faceta pokroju Żyrynowskiego. I wtedy z błogosławieństwem spojrzałem na knajpkę oblepioną szyldami coca-coli i marlboro, gdzie kapela grała Joplina. Tam spotykali się jacyś normalni ludzie, zakochani, wolni. Jakże bliżej mi było do tej knajpki, niż do ludzi śpiewających stare kozackie pieśni. Ja nie twierdzę że taki aspekt kultury ludowej jest dzisiaj dominujący, ale trzeba sobie z niego zdawać sprawę.\nCzy więc w waszej działalności kultura ludowa odeszła w dalszą perspektywę?\nNie. Nas interesuje poszukiwanie żywego źródła, które potencjalnie może skrywać w sobie zaczyn nowej myśli, jakiejś twórczej energii. Tak było od początku istnienia "Pogranicza", i to się nie zmieniło. Z początku inspirację dla nas stanowiły rzeczy związane z kulturą tradycyjną, zakorzenione na wsi i skryte w pamięci starych ludzi. Dzisiaj doszedł do tego również świat wielokulturowego miasta, często wyrażający się w twórczości bardzo nowoczesnej czy awangardowej.\nWigry, 1996 rok.\n"Konteksty - Polska Sztuka Ludowa" 1998 nr 1, s. 3-8.


Riviera dzieci od12 lat Kinder ab 12 Jahren\nCena od: 318 PLN / 1 dzień Obiekt Riviera -dzieci od12 lat- Kinder ab 12 Jahren znajduje się w Rewalu, zaledwie 10 minut spacerem od piaszczystej plaży.W naszej ofercie m.in.: WiFi, basen, wydarzenia sportowe na żywo (relacja ...\nCena od: 350 PLN / 1 dzień Apartament Rodzinny jest usytuowany w Jantarze. Z jego okien roztacza się widok na ogród. Na miejscu Goście mają do dyspozycji taras. Obiekt zapewnia też bezpłatny prywatny parking. Odległość ...\nApartament Rodzinny 3pokojowy 10 min od morza\nKołobrzeg - 41 1 Maja 2\nCena od: 360 PLN / 1 dzień Located 1 km from Town Hall, 1.1 km from New Old Town and 2 km from Kołobrzeg Lighthouse, Apartament Rodzinny, 3-pokojowy, 10 min od morza. Features accommodation situated in Kołobrzeg. The accommodation ...\nCena od: 1 023 PLN / 1 dzień Obiekt Apartament rodzinny przy plaży z prywatnym jacuzzi sauna 67m Sułkowskiego 11 Kołobrzeg jest położony 2,2 km od Nowej Starówki w Kołobrzegu. Ten przestronny apartament dysponuje bezpłatnym ...\nCena od: 399 PLN / 1 dzień Apartament Rodzinny usytuowany jest w Świnoujściu, 1,3 km od plaży Świnoujście, 2,7 km od plaży Cztery Wiatry i 2,3 km od parku wodnego Baltic Park Molo. Na miejscu dostępny jest balkon oraz bezpłatny ...\nCena od: 546 PLN / 1 dzień Apartament Rodzinny 200M do morza Kołobrzeg znajduje się 200 metrów od plaży centralnej. Z jego okien roztacza się widok na miasto. Na miejscu zapewniono czajnik. Goście mają też do dyspozycji ...\nWładysławowo - władysławowska 60\nCena od: 207 PLN / 1 dzień Obiekt Apartamenty i pokoje rodzinne Rudnik położony jest we Władysławowie. Oferuje on ogród z tarasem i zapewnia bezpłatne WiFi. Obiekt usytuowany jest 2,5 km od Muzeum Ziemi Puckiej Hallerówka ...\nCena od: 281 PLN / 1 dzień Obiekt Sopockie Apartamenty – Family Apartment oferuje zakwaterowanie bez wyżywienia w Sopocie. Na miejscu można bezpłatnie korzystać z WiFi. Apartament dzieli 650 metrów od parku wodnego i 900 ...


Siła wyższa a wykonanie umowy w czasach epidemii koronawirusa\nBrak komentarzy do Siła wyższa a wykonanie umowy w czasach epidemii koronawirusa (COVID-19). Przedsiębiorco – sprawdź swoje umowyZamieszczono w O prawie na co dzień przez juliaZamieszczono 27 marca 2020 27 marca 2020\nSiła wyższa niewątpliwie jest okolicznością mającą wpływ na wykonywanie umów. A z ich wykonywaniem w obecnej sytuacji wielu przedsiębiorców ma ogromny problem.\nNie ulega wątpliwości, iż obecna sytuacja związana z zagrożeniem koronawirusem (COVID-19) znacząco wpływa na stosunki gospodarcze. Do tej pory w większości uregulowane w określony sposób i funkcjonujące bez większych wątpliwości co do relacji łączących strony umowy.\nNiestety, obecnie wielu przedsiębiorców ma problemy z wykonywaniem zawartych umów i świadczeniem usług w taki sposób, w jaki dotychczas to robili. I to zarówno w zakresie usług świadczonych przez nich, ale też zobowiązań, które mieli obowiązek wykonać wobec innych podmiotów. Przykładowo, właścicieli wynajmowanych przez nich nieruchomości. Ale też wszystkich innych umów, jakie na co dzień przedsiębiorcy zawierają w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą.\nCzy epidemię koronawirusa (COVID-19) można zakwalifikować jako siłę wyższą?\nW obecnej sytuacji nie ulega wątpliwości, iż zagrożenie związane z epidemią koronawirusa (COVID-19) jak najbardziej można zakwalifikować jako siłę wyższą mogącą mieć wpływ na stosunki gospodarcze.\nWiele umów zawiera zapisy dotyczące rozwiązań, z których strony umowy mogą skorzystać na wypadek wystąpienia okoliczności o charakterze siły wyższej. Jednakże duża cześć umów takich zapisów nie zawiera i wtedy warto szukać rozwiązań odwołując się do ogólnych zasad systemu prawnego.\nWystąpienie siły wyższej ma wpływ na odpowiedzialność kontraktową i deliktową stron umowy. Warto wiedzieć, czy aktualna sytuacja wpływa na zakres Twojej odpowiedzialności i w jakim stopniu.\nAnaliza zapisów umownych to podstawa\nKażda sytuacja wymaga jednak szczegółowej analizy zapisów umownych obowiązujących w konkretnym stosunku gospodarczym. W przypadku braku zapisów umownych dotyczących siły wyższej ważne jest podjęcie działań zmierzających do zmiany treści istniejących stosunków.\nJesteś przedsiębiorcą dotkniętym sytuacją związaną z zagrożeniem epidemicznym? Zapraszam do kontaktu z Kancelarią. Pomogę w analizie Twoich zapisów umownych i poszukam rozwiązań aktualnych w kontekście wpływu siły wyższej na prowadzenie Twojego biznesu.


Zestaw piłek nożnych Biloball szytych ręcznie rozmiar 4 | sklep SK-Sport. pl\nZestaw piłek nożnych Biloball szytych ręcznie rozmiar 4\nKod produktu: 141237\nZestaw piłek nożnych szytych ręcznie rozmiar 4 wzorowanych na bilach bilardowych. Piłki są starannie wykonane, szyte ręcznie. Zestaw zawiera 16 różnych piłek stylizowanych na bile. Są lekkie, więc gra nie wymaga większego wysiłku oraz użycia dużej siły a ich przenoszenie i przechowywanie jest bardzo proste i wygodne.\nPiłki są wykonane z wielu warstw materiału PU, który jest gwarancją znakomitej jakości i wytrzymałości. Piłki są w rozmiarze 4, natomiast ich waga jest równie niewielka i wynosi jedynie 410 g. Każda z nich ma różne numerki i kolory, tak aby, jak najbardziej przypominały kule do bilardu. W zestawie znajduje się także całkowicie biała piłka, która imituje białą bilę zagrywającą. Kolory i numerki piłek są w bardzo wyraźne i posiadają niezwykle żywe kolory, co sprawia, że miło się na nie patrzy.\nPiłki mogą być używane jako ozdobny sprzęt sportowy, zabawki dla dziecka lub jako specjalny zestaw piłek do gry w bilarda nożnego, który przez ostatnie lata stał się bardzo popularny.\nFirma Legend, która wyprodukowała świetne, wytrzymałe i porządne BILOBALE gwarantuje znakomitą jakość oraz przyjemność z użytkowania.\nStojak widoczny na zdjęciu nie jest zawarty w zestawie.


TMS w chmurze – czyli jak tanio i w sposób scentralizowany zarządzać środkami pieniężnymi w organizacji | Narzędzia | Finanse + Controlling\nW większości polskich przedsiębiorstw zarządzanie środkami pieniężnymi oparte jest na plikach Excel z raportami oraz plikach płaskich wymiany danych między systemami finansowo-księgowymi lub ERP a systemami bankowymi. Taki dobór narzędzi sprawdza się, jeżeli mamy do czynienia z niewielką liczbą transakcji, a kwestie kontroli i bezpieczeństwa są drugoplanowe. Również cena nowoczesnych systemów do zarządzania środkami pieniężnymi (Treasury Management System – TMS) bywa przeszkodą w ich zastosowaniu. Pojawienie się aplikacji w chmurze znacząco zredukowało koszty implementacji tego typu rozwiązań, dzięki czemu stały się one łatwiej dostępne. Model oferowania usług IT w chmurze polega na tym, że zarówno aplikacja, jak i dane są utrzymywane centralnie na zasobach usługodawcy, a użytkownicy aplikacji korzystają z nich np. przez przeglądarkę www. Oszczędności są zapewnione chociażby dzięki temu, że usługobiorca nie musi inwestować w sprzęt typu serwer www, a jego dział IT nie jest obciążony dodatkowymi obowiązkami, np. wykonywania kopii bezpieczeństwa. Jak podaje firma doradcza Gartner, do roku 2015 wartość rynku usług w modelu chmurowym przekroczy 20 miliardów dolarów. Dyrektor zarządzający niemieckiego dostawcy systemów Treasury, Martin Bellin, twierdzi nawet, że systemy TMS w chmurze to nie tylko nowa technologia, ale przede wszystkim podstawa reorganizacji procesów zarządzania środkami pieniężnymi. Kompleksowy system TMS powinien wspierać różne funkcjonalności, takie jak operacje bankowe i finansowe czy analiza płynności i pozycji gotówkowej. Powinien on również cechować się możliwością integracji z systemami bankowymi oraz systemami finansowo-księgowymi (FK) lub ERP, mobilnością oraz wysokim poziomem bezpieczeństwa.


Problem po czyszczeniu przepustnicy - Page 3 - Forester - Forum SIP\nProblem po czyszczeniu przepustnicy\nBy arecki74s, July 9, 2019 in Forester\n2 hours ago, arecki74s said:\nMAP (KPA) - 35\nRPM - 700\nIAT- --- 40 stopni\nMAF (g/s) - ok. 5.10\nTP% - 11,4\nAPP - P 13,3\nAPP - E % - 13,3\nPrzy wolnych obrotach MAP za wysoki, chyba, że rzeczywiście przepustnica ma otwarcie 11,4. Dziwne, że widzi MAF z odpiętą przepływką (wartości podstawione?) Sprawdź waść rozrząd czy nie przeskoczył.\nAuto: Subaru Forester III 2.0 150KM\nRozrząd chyba raczej nie przeskoczył. Przeprowadziłem przed chwilą próbę która rzuca zupełnie inne światło na dotychczasową diagnozę. Mianowicie rozgrzałem silnik i przełączyłem na zasilanie gazem i co się okazało- na gazie nie szarpie pod obciążeniem, płynnie wchodzi na obroty. przejechałem kilkadziesiąt kilometrów. Trochę się muli i pływają obroty bo przepływka odpięta. Czy możliwe, że brakuje mu ciśnienia paliwa? Gdzie i jak szukać przyczyny? Wspominałem, że w tym samym momencie kiedy czyściłem przepustnicę zalałem dodatek do paliwa ok 50 ml/15 l. paliwa. Czy to może mieć związek przyczynowy?\nPodłącz przepływkę na gazie, i zrób jakieś logi. Jak nie ma ciśnienia na listwie Pb to będzie to, mocno otwiera przepustnice żeby nie zgasnąć (dlatego wspominałem o rozrządzie) ale jak wachy nie będzie dostawał, to też będą takie objawy\nNie wiem czy chcę podłączać teraz cokolwiek na pracującym motorze po ostatnich doświadczeniach. Co mogło się stać, że nie dostaje wachy? pompa, filtr?\nDokładnie tak, zacznij od filtra, zobacz w ogóle jak wacha wygląda, napuść trochę do jakiegoś słoika. Podłączenie przepływki na odpalonym nić nie popsuje, chociaż na wolnych obrotach może ze "szczęścia" zgasnąć. Dobrze by było, żeby ktoś trochę gazu dodał na 2k-2,5k rpm. Na podłączonej Ci gaśnie, a na gazie zapewne nie odpalisz. Jak na gazie chodzi, to znaczy, że czasy wtrysków są ok (jeżeli po takim rozjechaniu korekt można mówić o nich ok) na benzynie po prostu dostaje za mało paliwa, a jak podłączasz MAF i widzi ile dostaje powietrza i dopasowuje czas wtrysku, to gaśnie.\nCzy gdyby padło zasilanie pompy paliwa silnik dałby się uruchomić z takimi objawami? Może warto sprawdzić bezpiecznik/przekaźnik? Czy raczej nie mozliwe?\nJak uruchomisz silnik skoro nie masz ciśnienia paliwa? Silnik sobie paliwa sam nie zassie z baku, pompa musi mu je podać i to pod określonym ciśnieniem. Jedynie na LPG wtedy. To nie diesel z tzw pompą rzędową.\nOk już sprawdziłem. Pompa za każdym razem startuje. Pozostaje filtr i jego ograniczona przepustowość. Możliwe, że dodatek do paliwa wymieszał wszystko co było w zbiorniku.\nTo, że pompa chodzi, nie oznacza, że ma wydajność, jak nie robi odpowiedniego ciśnienia, to wtryski będą kapać a nie rozpylać. Po za tym 3ms czas wtrysku przy 3,5 bar to nie to samo co przy 1 bar.\nOd uszlachetniacza mógł smok paliwa na pompie popękać, wtedy nie będzie mogła prawidłowo zassać a tym samym ciśnienia nie zrobi.\nEdited July 18, 2019 by st981777\nTak zastanawiałem się od czego zacząć. Okazuje się że w tej wersji filtra paliwa jest w zbiorniku w pompie. Brak dostępności zamienników świadczy o skali problemu. Do tej pory na stałe miałem zapisany błąd czujnika poziomu paliwa w zbiorniku i wskaźnik na desce fiksował ale to chyba bez znaczenia dla sprawy. Czy coś jeszcze w układzie ma wpływ na ciśnienie czy raczej trzeba zajrzeć do zbiornika? Czy ew, są dostępne wkłady pompy?\nTak regulator, powinien być na listwie wtryskowej, praktycznie pod kolektorem dolotowym, po stronie pasażera. Wchodzi do niego jeden wężyk podciśnienia.\nSpróbuję sprawdzić ciśnienie paliwa na wyjściu ze zbiornika przy aku. Jakie powinno być ciśnienie podawane przez pompę? Na czym polega przypadłość/wada regulatora. Co się z nim dzieje? jak jest metoda diagnozy, naprawy?\nSprawdź sobie lepiej za filtrem, gdzieś przy kolektorze.\nAuto: '05 Outback 2.5 SOHC+LPG, '08 Tribeca H6 3.6l+LPG BRC P&D Plus, '17 WRX 6MT\nPany skoro korekty są na minus i lambda 0.99, to nie będzie brak paliwa.\nArecki zrób normalne odczyty parametrów, bo na tym co podałeś nie można niczego normalnego odczytać.\nJak wtryski będą kapać z powodu za niskiego ciśnienia, to paradoksalnie może tak wysoko lambde zmierzyć.\nPytanie do autora: Jaki masz gaz (sekwencja czy III generacja)?\nAle nie ma nigdzie wzmianki o LPG.\n1 hour ago, ewemarkam said:\nJest dokładnie tu:\nOn 7/17/2019 at 10:25 PM, arecki74s said:\n(...) Mianowicie rozgrzałem silnik i przełączyłem na zasilanie gazem i co się okazało- na gazie nie szarpie pod obciążeniem, płynnie wchodzi na obroty. przejechałem kilkadziesiąt kilometrów. Trochę się muli i pływają obroty bo przepływka odpięta.(...)\nPanowie wyjechałem na urlop drugim autem. Przed wyjazdem podłączyłem na chwile zewnętrzne zasilanie Pb z kanistra na dodatkowej pompie. Samochód pracuje prawidłowo - nie ma ciśnienia paliwa. Po powrocie zaglądam do zbiornika. Pewnie zapchał się smok pompy, wewnętrzny filtr paliwa lub strzelił przewód. Przy okazji myśle o wymianie silnika pompy ale nie mogę takowego namierzyć. Może ktoś przerabiał temat i ma pomysł jaki silnik podpasuje?\nWymieniony silnik pompy paliwa (zamiennik) + obudowa pompy z filtrem. W sitku/ filterku zasysającym było mnóstwo zanieczyszczeń. Samochód odpalił bez problemu. Nowy silnik M&D niestety głośniejszy niż ORI ale wydajnościowo daje radę.


Strona główna » Zdrowie » Redukcja wagi » Gospodarka hormonalna » Kortyzol » SEEKING HEALTH Adrenal Cortex (Zdrowie Nadnerczy) - 60 kapsułek wegetariańskich\nSkład Substancja z Kory Nadnerczy (z Bydła) (Argentyna)\nWSPIERA ZDROWIE NADNERCZY - Adrenal Cortex zapewnia liofilizowaną korę nadnerczy, która może zawierać składniki odżywcze lub bloki budulcowe wspomagające utrzymanie prawidłowej tkanki nadnerczy.\nWIELE KORZYŚCI - Adrenal Cortex od Seeking Health może pomóc w utrzymaniu zdrowego poziomu energii, zdrowej reakcji na stres, zdrowego układu odpornościowego oraz zdrowia nadnerczy.\nNAJWYŻSZA AKTYWNOŚĆ BIOLOGICZNA - Adrenal Cortex od Seeking Health zapewnia 50 mg kory nadnerczy bydlęcej na kapsułkę. Kora nadnercza stosowana w tym produkcie jest liofilizowana, aby zachować świeżość i aktywność biologiczną.\nAdrenal Cortex od Seeking Health zapewnia 50 mg kory nadnerczy bydlęcej na kapsułkę. Kora nadnercza stosowana w tym produkcie jest liofilizowana, aby zachować świeżość i aktywność biologiczną. *\nW ludzkim ciele nadnercze znajdują się nad nerkami. Każdy nadnercze składa się z dwóch składników: kory, która produkuje niezbędne substancje chemiczne potrzebne do prawidłowego metabolizmu i zdrowej reakcji na stres oraz rdzeń, który wytwarza inne (nie niezbędne) chemikalia. Łącznie te części nadnerczy pomagają ciału zachować zdrową równowagę w wielu procesach fizjologicznych. *\nNadnercza odgrywają istotną rolę w złożonej serii zdarzeń fizjologicznych i zmian znanych jako reakcja "walcz lub uciekaj", co pozwala nam skutecznie reagować na stresory środowiskowe lub postrzegane zagrożenia. Chociaż w niektórych sytuacjach ta reakcja może uratować życie, długotrwałe narażenie na stres i inne czynniki związane ze stylem życia, które stanowią długoterminowe obciążenie dla tego systemu odpowiedzi, może odcisnąć piętno na nadnerczach. Adrenal Cortex zapewnia liofilizowaną korę nadnerczy, która może zawierać składniki odżywcze lub bloki budulcowe wspomagające utrzymanie prawidłowej tkanki nadnerczy. *\nPodobnie jak w przypadku każdego ekstraktu gruczołowego lub suplementu, zalecamy stosowanie tylko kory nadnerczy w razie potrzeby i zgodnie z zaleceniami służby zdrowia.\nMoże pomóc w utrzymaniu zdrowej reakcji na stres\nMoże pomóc w utrzymaniu zdrowia nadnerczy\nZażyj 1 kapsułkę rano po śniadaniu, a kolejna kapsułka może być przyjęta po obiedzie lub zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie należy przyjmować mniej niż 5 godzin przed pójściem spać.\nSubstancja z Kory Nadnerczy (z Bydła) (Argentyna)\nMikrokrystaliczna celuloza, HPMC (kapsułka), palmitynian askorbylowy, krzemionka i średniołańcuchowy olej trójglicerydowy.\nAutor recenzji: Dominika Ocena produktu: Data napisania recenzji: 06-02-2021\nSuper się u mnie sprawdza, polecam\nBardzo dobry produkt, świetna jakość, u nas sprawdza się świetnie a cena jest super. Polecam\nAutor recenzji: Marcin Ocena produktu: Data napisania recenzji: 10-04-2020\nTHORNE RESEARCH GI-Encap (Zdrowie jelit) 180 Kapsułek wegetariańskich


smycze z nadrukiem tanio http://mecenasit.pl/kancelarie/ Posty na forum\nCoraz częściej widzi się młodych ludzi, czasem nawet pod koniec szkoły podstawowej, którzy interesują się informatyką i zdarza się, że umieją już całkiem sporo. Przykładem tych umiejętności są małe gry online i mini-programy, które umieszczane są w Internecie i można je pobrać za darmo. Nie zawsze jest to dobre, ponieważ wraz ze wzrostem ilości programistów wzrasta ilość programów szkodliwych. Bardzo często zdarza się, że pobierane na dysk mini gry zręcznościowe, które są chyba najpopularniejsze w kategorii małych produkcji, zawierają niewykrywalne dla laików zarażone pliki. Efektów działania takich programów jest bardzo wiele i nie sposób wszystkich ich wymienić. Najczęściej są to po prostu zanieczyszczenia systemu, spowalniające pracę komputera. Podczas uruchamiania takiej gry zarządzanie komputerem użytkownika może być możliwe z zewnątrz za pomocą szkodliwego oprogramowania. Warto zabezpieczyć się dobrymi antywirusami, by uniknąć takich problemów.\nGra zespołowa okazją do niecodziennej rywalizacjiIstnieje na świecie wiele dyscyplin sportu, których skład jest zbudowany z wielu osób. To między innymi piłka nożna, hokej, koszykówka, siatkówka lub piłka ręczna. Jednak najpopularniejszym z nich (bynajmniej w Europie) jest piłka nożna....Wesołe miasteczko rajem dla najmłodszychWesołe miasteczko to forma zabawy, a w związku z tym – rozrywki, które niesie wiele radości i niesamowitych przeżyć nie tylko dla dzieci, ale również dla dorosłych. Nie sposób się tutaj nudzić. By na to nie narzekać, warto się wybrać...Życie nocne nie dla każdegoJest to chyba jedna z bardziej lubianych form rozrywki przez dorosłych, przy której nie sposób się nudzić. Z pewnością można do tego zaliczyć wyjście do dyskoteki, knajpy czy też na koncert ulubionego zespołu, który przecież nie jest grany...


Mężczyzna - wszystko na temat Mężczyzna w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Mężczyzna (1117)\nZastanawiasz się, czy on lubi spędzać z Tobą czas? Próbowałaś interpretować jego subtelne wskazówki, ale wciąż nie możesz zdekodować jego zachowania? Nie jesteś sama, wiele kobiet na całym świecie ma z tym trudności. W rzeczywistości badania wykazały, że Twoje osobiste nastawienia i pragnienia kształtują sposób…\nSzokujące: Zaginiony mężczyzna odnaleziony w ciele węża\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Mężczyzna. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Mężczyzna) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Mężczyzna posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Mężczyzna jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Mężczyzna materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Środa 18.02.2015 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Środa 11.07.2012. W naszym serwisie znajdziesz również 11 galerii opisanych słowem Mężczyzna. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Mężczyzna ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Mężczyzna.


Witam mam pytanie czy osoba na umowie zlecenie ma obowiązek przyjsc do pracy w dzień wolny i w niedzielę...\nWitam mam pytanie czy osoba na umowie zlecenie ma obowiązek przyjsc do pracy w dzień wolny i w niedzielę\nTakie kwestie powinna regulować umowa.\nTemat przenoszę, nie ma nic wspólnego z prawem pracy.\nTylko że w umowie nic nie pisze ani ile godz ani jaka stawka kompletnie nic\nPrzytocz treść umowy, bądź ją wstaw bez danych identyfikacyjnych.\nNa podstawie niniejszej umowy Zleceniodawca zaleca wykonanie,a zleceniobiorca wykonuje w sposób samodzielny następujące prace:.\n-obsluga klienta i inne obowiązki\nZleceniobiorca zobowiązany jesteś do prowadzenia ewidencji ilości godz wykonywanego zlecenia .Zleceniobiorca nie może powierzyć wykonania osobie trzeciej chyba że zleceniodawca wyrazi na to pisemną zgodę.Od kiedy do kiedy jest umowa. Pracownik nie nabywa żadnych uprawnień pracowniczych. W sprawach nieunormowanych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o umówię zlecenie.I znalazłam wspomnienie o stawce ,że 17 zł brutto za godz i nic więcej to jest cała treść umowy\nZ powyższego wynika, że jesteś na każde zawołanie zleceniodawcy każdego dnia, o każdej godzinie.\nTo jest zgodne z prawem czy nie\nOczywiście, że zgodne.\nMam jeszcze jedno pytanie jeśli umowa zlecenie została podpisana a zleceniodawca nie zgłosił do ubezpieczenia to co w tedy


Tort Orzechowy Na Dużą Blache - Smaker\nPrzepisy na temat: tort orzechowy na dużą blache\nArtykuły na temat: tort orzechowy na dużą blache\n...i mieszamy wszystko razem z bakaliami. Dużą tortownicę smarujemy tłuszczem, wysypujemy bułką, przekładamy sernik i pieczemy w uprzednio nagrzanym piekarniku około 1 godz. i 20 minut. Temperatura nie powinna(...) kanapek, karnawałową karierę na pewno zrobią różnego rodzaju koreczki np. z sera camembert i orzechów w białym winie . Krążek sera kroimy na kawałki, tak jak tort. Z boku wciskamy połówki włoskich...\nprzepis na ciastka z platkow owsianych


Z kim na tym portalu chciałbyś/ałabyś wygrać obiad i dlaczego? - Zapytaj.onet.pl -\nZ kim na tym portalu chciałbyś/ałabyś wygrać obiad i dlaczego?\nOstatnio gorący temat, bo obiad z Wróblewską, a potem o obiad z Tomoe :o Mamy losowanie, nie wiem, konkurs lub coś w tym rodzaju i główną nagrodą jest obiad z jakimś użytkownikiem bądź użytkowniczką zapytaja. Kogo wybierasz? Nie ma, że z samym sobą -,-\n-106 pkt, 0 poziom\nz Tobą ♡\n-1006 pkt, 0 poziom\n2982 pkt, 4 poziom\nJeżeli mógłbym wygrać obiad z użytkownikiem tego portalu, mój wybór padłby na użytkowniczkę @martwica_kolan, bo ostatnią randkę nam zakłócono i jest to dla mnie miła osóbka, lub z użytkowniczką @Kuna.leśna.pospolita-vel.nastoletnia.ob bo jak czytam jej wypowiedzi to często czuję takie przyjemne ciepło bijące od niej. Mógłbym wtedy też porozmawiać z nią o sztuce oraz rysunku.\n104880 pkt, 6 poziom\nW dzień który nigdy nie wschodzi słońce... Przystrajając pajęczynką obrusika drewniany, masywny stolik, Po środku ułożę czaszkę. Zapraszając na ucztę kuszenia, gotycka aurą truciznę moją lubianą, damę Canensia, by w słowach poezji zgasić na świecach ciszę, dorzucając drew oparanych ciem myśli, Malując na płótnie naszych okrytych z szat pleców, farbami czerwieni witraże posępnej sztuki, artystycznego mroku róży wypuszczanych płatków z dłoni. Głaszcząc onyksowego kotka po sierści, Najmilsza zanurzenia kłami mi, i uwodzicielskiego głosu kryształu, spocznie wieczerzą romantyzmu, Czarująca swoją carską manierą gracji elegancka, Meghan Cleary de Bricassart. ~ Idąc po stromych wspomnieniach, gdzie ksiądz Adam odszedł z naszej wybranej parafii serca, Zasypiam z echem kobiecych słów. Mając miejsca w piekle jak Dante, nie może również listem zaproszenia kruków zbraknąć arystokratycznej krwią Elizabeth Báthory, i norweskim chłodem zatulanej westchnień bogini, 404 nick not found. ~ Dopełniając mistycznych znaków doskonałości tarotowej przepowiedni, które grzechami zbroczymy usta stygmatów. Te kości wymieszamy wichurami w katakumbach paryskich żeliwnego kociołka, odprawianego sabatu. ... W tle purpurowej nocy balują tańcem wiedźmy, Przybyłe wampiry, I zmory śpiewnej pieśni Topielicy ponętne. ...\n54619 pkt, 6 poziom\nFred14 i 404 nick not found choć i tak by nie zjadla.\nCiebie, bobaska i Adiego. *-*\n617 pkt, 3 poziom\nAvrora Utkina [ sorka, nie wiem jak to się pisze w oryginale Amelko droga ;( ] A dlaczego? Pffii głupie pytanie, toć to jest najbardziej interesująca i urocza personka na tym portalu.\nZ Monoaminooksydazą :)\nAktualnie przeglądasz: Zabawy i KonkursyKonkursy\nWszystkie Gry Słowne i Oksymorony Konkurs urodzinowy 2012 Konkursy Kto by Wygrał Nieprawdopodobne Historie Przewidywanie i Wróżby Wiedza Zabawki Zabawy Zadania domowe Zagadki Zainteresowania


Postępowanie komornicze -> jak wygląda całkowity proces? Witam na stronie:h-o-t\nGama dobrze dostosowanych możliwości do wyboru\nPragniesz mieć własny hotel? To nie takie trudne! Sprawdź jakie warunki powinien spełnić przyszły hotelarz\nPosted on 27 August 2020 in Zobacz ranking aut osobowych\nKomornik to jeden z tych zawodów, który nie cieszy się sympatią. Nie ma się czemu dziwić, obowiązkiem komornika jest po prostu odebranie pieniędzy od dłużnika w oparciu o decyzję organu sądowego. Zadłużenia Polaków są prawdziwą plagą dla komorników. Zadłużone osoby niechętnie spłacają swoje zobowiązania, w efekcie tego pełne ręce roboty mają przede wszystkim komornicy. Jeżeli sąd wyda orzeczenie, w takim przypadku praca komornika się zaczyna.\nDobry komornik – Tarnowskie Góry?\nSą różne opinie co do komorników, poniektórzy z nich prezentują wysoki poziom kultury, niektórzy zachowują się niepoprawnie wobec dłużników, co oczywiście nie jest akceptowalne – jeśli taka sytuacja ma miejsce, w takiej sytuacji należy sprawę taką zgłosić do właściwych organów.\nKomornik tarnowskie góry musi w pracy zachowywać się w zgodzie z etyką, tak jak ma to miejsce w wypadku każdego pracownika państwowego. Wiele osób rozmyśla co robić, jeżeli to właśnie komornik został wybrany do ściągnięcia należności? Bez wątpienia warto postawić na współpracę, wszystkie próby oszustwa bądź unikanie komornika nic niestety nie pomogą. Warto w takiej sytuacji po prostu umówić się z komornikiem i ustalić z nim terminy spłaty zobowiązań.\nDzięki ustaleniu określonych rat spłata będzie łatwiejsza dla dłużnika, a dodatkowo koszty postępowania będą o wiele mniejsze, co jest istotne dla osoby, która musi płacić stopniowo nie tylko swoje zadłużenia, ale także kwotę związaną ze wszczęciem postępowania.\nWarto pamiętać, że komornik może zająć nie tyko rachunek w banku, lecz również wszelkiego rodzaju ruchomości i nieruchomości. Stronienie od komornika, niewpuszczenie go do domu w zasadzie nic nie da i może przynieść bardzo dużo szkody. Warto także wiedzieć, że komornik jest w stanie zgłosić się do dłużnika w asyście policjantów, jeżeli poprzednia próba spotkania z dłużnikiem związana była z jakimiś komplikacjami. Przed decyzją sądu nie da się uciec, wcześniej albo później trzeba zdać sobie z tego sprawę. Dlatego od początku warto nastawić się na kooperację z komornikiem, w efekcie procedura ściągnięcia długów będzie w znacznym stopniu prostsza i nie będzie związana z kłopotami.\nDodatkowe informacje – warto wiedzieć\ndługi, dłużnicy, komornik, postępowania, postępowanie sądowe


Online Randki w lodziarni. Zagraj w gry online za darmo Randki w lodziarni. Pobierz grę Randki w lodziarni. Gry Dziewczyny - pl.zazaplay.com\nW lodziarni, gdzie masz zamiar iść, ciągle się uczyć.Przyjdź tam specjalnie aby poznać nowych przyjaciół lub innych znaczących.\n© sgames.org -. Darmowe gry online Randki w lodziarni () Play Katowice gry online flash Randki w lodziarni za darmo. Nie zapomnij ocenić tę grę Randki w lodziarni i dzielić tę grę z najlepszymi przyjaciółmi.\nGra Randki w lodziarni Online\nOpis gry Randki w lodziarni linii. Jak grać w gry online W lodziarni, gdzie masz zamiar iść, ciągle się uczyć.Przyjdź tam specjalnie aby poznać nowych przyjaciół lub innych znaczących.Przed wyruszeniem trzeba odebrać piękny strój był zwrócić uwagę na ciebie i chce zaprzyjaźnić się z tobą.\nRandki w lodziarni ( Głosów26, Wtórne Ocena: 4.54/5)


Informacje z "Nagroda Nobla"\n2020-10-21 Gość z Cambridge wygłosi wykład o gwiazdach, czarnych dziurach i Noblu „Czarne dziury - Nagroda Nobla 2020” - to tytuł prelekcji, którą poprowadzi Joanna Piotrowska z Uniwersytetu w Cambridge. Wirtualne studio powstanie w czwartek, 22 października, o godz. 18, w Planetarium i Obserwatorium Astronomicznego w ... » więcej 2020-10-07 Nobel w dziedzinie chemii za metodę edycji genomu. Dwie laureatki! Emmanuelle Charpentier i Jennifer A. Doudna zostały tegorocznymi laureatkami Nagrody Nobla w dziedzinie chemii. Komitet Noblowski docenił je za opracowanie metody edycji genomu, która pozwala m.in. tworzyć nowe modyfikacje genetyczne rośl ... » więcej 2020-10-05 Nobel 2020 z medycyny przyznany za odkrycie wirusa zapalenia wątroby typu C Laureatami tegorocznej Nagrody Nobla z dziedziny medycyny zostali Harvey J. Alter, Michael Houghton i Charles M. Rice. Zostali wyróżnieni za odkrycie wirusa zapalenia wątroby typu C. » więcej 2019-12-10 Przed ceremonią próba generalna. Olga Tokarczuk odbierze dziś literackiego Nobla We wtorek po południu laureatka literackiego Nobla Olga Tokarczuk - piąta polska noblistka w dziedzinie literatury - odbierze w Sztokholmie dyplom oraz złoty medal z rąk króla Karola XVI Gustawa. » więcej 2019-12-07 "Fikcja jest zawsze jakimś rodzajem prawdy". Wykład noblowski Olgi Tokarczuk Olga Tokarczuk na początku wykładu noblowskiego mówiła o kryzysie narracji we współczesnym świecie oraz o pułapce, jaką okazała się powszechna w naszych czasach narracja pierwszoosobowa, która, zdaniem pisarki, traci z oczu uniwersalną pe ... » więcej 2019-10-14 Nobel z ekonomii za skuteczniejsze sposoby na zwalczanie biedy na świecie Laureatami Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii za 2019 rok zostali Abhijit Banerjee, Esther Duflo i Michael Kremer za badania nad praktycznymi sposobami łagodzenia skutków ubóstwa - ogłosiła w poniedziałek (14.10.) Królewska Szwedzka Akad ... » więcej 2019-10-07 Nobel z fizjologii i medycyny za odkrycie, jak komórki adaptują się do stężenia tlenu Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny otrzyma w tym roku trzech naukowców - Amerykanin William Kaelin, profesor Uniwersytetu Harvarda, Sir Peter Ratcliffe, profesor Uniwersytetu Oksfordzkiego i Amerykanin Gregg Semenza z Uniwersytetu Medycz ... » więcej 2019-10-03 Czerwony Krzyż założył Henri Dunant. Grudziądz o tym nie zapomniał W ten sposób uczczono założyciela organizacji Czerwonego Krzyża na świecie, i setną rocznicę powstania Polskiego Czerwonego Krzyża. To jedyna rzeźba tego wielkiego człowieka w Polsce. » więcej 2018-12-10 W Sztokholmie wręczono Noble, zabrakło nagrody z literatury Tegoroczni laureaci nagród Nobla w czterech dziedzinach odebrali w poniedziałek w Sztokholmie medale i dyplomy z rąk króla Szwecji Karola XVI Gustawa. W tym roku wyjątkowo nie przyznano nagrody w dziedzinie literatury, co zmieniło program ... » więcej 2018-05-04 Akademia Szwedzka: w tym roku nie będzie przyznana literacka Nagroda Nobla W 2018 roku Nagroda Nobla w dziedzinie literatury nie zostanie przyznana - poinformowała w piątek Akademia Szwedzka. W 2019 roku poznamy dwóch laureatów, w tym jednego za 2018 rok. » więcej