Soundtracks.pl - Muzyka Filmowa : MIAMI VICE: 25 LAT i 25 PRZEBOJÓW\n15 Wrzesień 2009, 19:43\nJutro mija dokładnie 25 lat od chwili, gdy amerykańska stacja telewizyjna NBC wyemitowała pierwszy odcinek serialu, który diametralnie zmienił styl ówczesnych produkcji tego typu. W niedzielny wieczór, 16 września 1984 roku, Policjanci z Miami zadebiutowali na małym ekranie. Z okazji tej rocznicy przygotowałem artykuł, podsumowujący po części od strony muzycznej, ale nie tylko, to legendarne telewizyjne show\nTekst ?Miami Vice - 25 lat i 25 przebojów? podzielony został na dwie części. Pierwszą jest zarys historyczny i faktograficzny na temat serialu. W drugiej znajdziemy natomiast główną i najważniejszą część artykułu - część muzyczną. Postanowiłem zebrać w niej i przedstawić 25 najlepszych i najbardziej znanych do dziś, w mojej opinii, piosenek lat 80., które usłyszeć mogliśmy we wszystkich odcinkach serialu. Zapraszam do lektury!\nCZĘŚĆ 1: ?25 LAT?\nPolicjanci z Miami to był przełom - serial, który zrywał z wizerunkiem policjantów-szaraczków, kręcony w malowniczej scenerii, wśród wszechobecnego luksusu połowy lat 80. Pomysłodawcą serialu był Anthony Yerkovich, a producentem Michael Mann. Serial doczekał się 111 odcinków, które zebrano w 5 sezonach. Emitowano go od 16 września 1984 roku, do 25 stycznia roku 1990 w porach największej oglądalności. Serial zdobył w 1985 roku aż 15 nominacji do prestiżowej nagrody Emmy, co do dziś jest rekordem w historii telewizyjnych produkcji. Całościowo przez 5 lat swojego istnienia na antenie telewizji NBC serial zdobył cztery statuetki Emmy, dwie nagrody Grammy, dwa Złote Globy i dwie People`s Choice Awards. Don Johnson i Philip Michael Thomas byli pierwszymi w latach 80. bohaterami serialu sensacyjno-kryminalnego, których twarze ozdabiały okładki najpoczytniejszych na świecie pism, takich jak Time czy Rolling Stone.\nTwórcy Policjantów z Miami zainspirowali się przy produkcji serialu dwoma faktami. Po pierwsze, pojawieniem się niecałe trzy lata wcześniej stacji telewizyjnej MTV i zdobyciem przez nią rekordowej popularności - z jej kolorowym stylem i szybkim montażem. Od początku pracy nad serialem stacja telewizyjna NBC wiedziała jedno - to mieli być ?gliniarze w stylu MTV?. Drugą inspiracją był artykuł w tygodniku Time mówiący o tym, że prawo pozwala w USA już działającym w utajnieniu agencjom rządowym używać dla lepszego kamuflażu wszelkich przedmiotów i pieniędzy skonfiskowanych w ramach przestępstw. Stąd w serialu drogie garnitury, okulary, zegarki oraz samochody Jamesa ?Sonny`ego? Crocketta (w tej roli niezapomniany Don Johnson) i Ricardo Tubbsa (w którego wcielił się Philip Michael Thomas) - policjantów tropiących przemytników kokainy, handlarzy bronią i wszelkiej maści mafiosów. Ten cały dobrobyt detektywów zafundowany był właśnie za pieniądze pochodzące z zatrzymywanych mafii dóbr.\nSTYL MTV i AKTORSTWO\nOkreślenie ?styl MTV? twórcy serialu potraktowali bardzo dosłownie. Do tego stopnia, że 25 lat temu płyta z soundtrackiem do Miami Vice przez 11 tygodni nie schodziła ze szczytu amerykańskiej listy przebojów Billboardu. Jan Hammer, niegdyś muzyk Mahavishnu Orchestra, a w latach 80. specjalista od nowych syntezatorowych brzmień, dostał za nią dwie nagrody Grammy i list oraz telefon z gratulacjami od słynnego twórcy muzyki filmowej Henry`ego Mancini`ego. Poprzedni rekord sprzedaży muzyki pisanej dla telewizji należał właśnie do Mancini`ego, za płytę ze ścieżką dźwiękową z serialu Peter Gunn.\nNa rewolucyjnych i melodyjnych motywach skomponowanych przez Hammera się nie skończyło. Ścieżka dźwiękowa - rzecz rewolucyjna wówczas w serialach telewizyjnych - zawierała też hity różnych wykonawców, które trafiały na pierwsze miejsca list przebojów. To właśnie w Miami Vice można było usłyszeć You Belong To The City Glenna Frey`a albo In The Air Tonight Phila Collinsa, obok nowych nagrań całej plejady gwiazd lat 80. Zarówno Collins, jak i Frey, pojawili się zresztą w serialu w niewielkich rolach. To był kolejny zwyczaj serialu - wielkie postacie muzyczne odwiedzały serial często, by grać epizody. Gene Simmons ze słynnej grupy Kiss - dilera narkotyków, legendarny Miles Davis - sutenera, Little Richard - ulicznego kaznodzieję, Willie Nelson - emerytowanego szeryfa, a Frank Zappa - mafijnego bossa.\nPoza gwiazdami muzyki w epizodach serialu pojawiły się przyszłe wielkie gwiazdy kina, które w latach 80. stawiały pierwsze kroki w Hollywood. W pierwszym sezonie zagrał Bruce Willis, którego sława miała przyjść dopiero za cztery lata, razem ze Szklaną pułapką. W sezonie czwartym zaś w małej roli wystąpiła nikomu jeszcze wówczas nieznana Julia Roberts. Jeśli spojrzeć na listę ?gości specjalnych?, można mieć wrażenie, że serial stał się przepustką do sławy dla połowy Hollywood. W epizodach pojawili się tu między innymi: Laurence Fishburne, Wesley Snipes, Liam Neeson, Bill Paxton, Ben Stiller, Lou Diamond Phillips, Viggo Mortensen, Dennis Farina, Ving Rhames, Benicio Del Toro, Helena Bohnam Carter, Brian Dennehy czy Steve Buscemi i wielu innych.\nT-shirt pod marynarką? Mokasyny na gołe stopy? Pastelowe garnitury? Dwudniowy zarost? Metroseksualny wdzięk? To wszystko było nie do pomyślenia przed Policjantami z Miami. Z nonszalanckiego stylu zarezerwowanego dotąd dla żigolaków i alfonsów, Don Johnson i Philip Michael Thomas uczynili trend obowiązujący w modzie męskiej jeszcze długie lata po zakończeniu emisji serialu. To dzięki nim mężczyźni w Ameryce oszaleli na punkcie włoskich projektantów - Giorgio Armaniego, Gianni`ego Versace, Gianfranca Ferre. Do lekkich garniturów jak ulał pasowały ciemne okulary Ray-Ban, z którymi nie rozstawał się Crockett (takie same nosił zresztą później Tom Cruise w filmie Top Gun). Ubrania gliniarzy z Policjantów z Miami były nieprzyzwoicie drogie. Ich ówczesna cena przerastała oczywiście możliwości finansowe przeciętnego policjanta, nawet z Miami. Dziś część z tych kostiumów wystawiona jest na wystawie w muzeum w Miami.\nCrockett i Tubbs w serialu początkowo ?udawali?, że jeżdżą samochodem Ferrari Daytona Spyder 365 - na planie był to w rzeczywistości Chevrolet Corvette po kilku przeróbkach. Jednak po dwóch latach szefowie Ferrari wyczuli w serialu potencjał reklamowy i podarowali twórcom dwie czarne Testarossy. Michael Mann kazał je jednak przemalować na biało, bo nie dość dobrze wyglądały na nocnych zdjęciach.\nOprócz samochodów w Miami Vice pokazywało wyścigi łodziami motorowymi i drogie jachty - na pokładzie takiego mieszkał zresztą (ze swoim pupilkiem, aligatorem Elvisem) sam Crockett, co w serialu miało podkreślić samotność bohatera. Ta wpisywała się w schemat opowieści kryminalnych, rzadko jednak samotny gliniarz bywał aż tak dobrą partią, żyjącą w luksusie, mieszkającą w mieście szpanu.\nYou Belong To The City (?Należysz do tego miasta?) śpiewał w jednej z piosenek z Policjantów z Miami Glenn Frey... Chodziło tutaj akurat o Nowy Jork, pokazany w serialu jako stolica zepsucia i miasto kontrastów, gdzie luksus sąsiadował z biedą, a zabawa ze zbrodnią. Jednak tak samo było w Miami. Dekadencką ikonografię Miami stworzyła słynna już czołówka serialu, w której przed oczami przelatują nam palmy, słoneczne plaże, luksusowe auta, drogie hotele, dziewczyny w bikini, stada flamingów i mężczyźni w rozpędzonych motorówkach. W latach 80. kwitł w Miami handel kokainą, ulice stały się polem walki między kartelami z Kuby i Kolumbii a ocean wypluwał na plaże walizki z kokainą. Ludzie ginęli co dzień od strzałów z broni automatycznej, w pełnym słońcu i pod niebem błękitnym jak z turystycznej ulotki.\nJedną z najważniejszych lokalizacji serialu była South Beach, wtedy zrujnowana dzielnica opanowana przez przestępczość. Policjanci z Miami pomogli odzyskać jej dawny blask, i to nie tylko zapuszczonej plaży i architekturze w stylu art deco. Pod koniec lat 80. South Beach zaczęła przyciągać artystów i projektantów mody, zamieszkali tu między innymi Sylvester Stallone, Madonna i Gianni Versace. Dziś to ekskluzywna dzielnica celebrytów, jedna z najdroższych w USA, słynąca z licznych nocnych klubów, kasyn i międzynarodowych banków. Może ściągnął ich tu właśnie urok serialu?\nSpotkałem się z określeniem, że epokę seriali telewizyjnych w USA dzieli się na ?przed? i ?po? pojawieniu się Miami Vice. Jest w tym wiele prawdy. Ten serial zmienił wszystko. Po rozpoczęciu jego emisji turystyka w Miami wzrosła o ponad 15%. Floryda była wówczas najchętniej odwiedzaną częścią Stanów Zjednoczonych. Na Miami Vice do dziś wzorują się twórcy filmowi i twórcy teledysków, a do dziś ludzie spotykają się na konwencjach i zlotach rocznicowych tego serialu. Współcześni faceci wciąż noszą marynarki zakładane na koszulki polo, choć trzeba przyznać, że w troszkę mniej wyrazistych kolorach. Muzyka, która rozbrzmiewała kiedyś w Miami Vice, rozbrzmiewa do dziś w stacjach radiowych. Zapoczątkowane przez serial wydatne zapraszanie do mniejszych ról gości specjalnych (?special guest star?) jest dziś dla nas w współczesnych serialach czymś normalnym. Ślad Miami Vice pozostał też w grach komputerowych, jak choćby w ponadczasowej i wspaniałej grze Grand Theft Auto: Vice City. Jej twórcy czerpali z serialu garściami, a kiedy gracz (wcielający się w rolę bandyty) osiągał status odpowiednio poszukiwanej przez policję osoby, w pościg za nim ruszała para ubranych w kolorowe marynarki policjantów w samochodzie przypominającym Ferrari Testarossę. Philip Michael Thomas, grający w serialu Tubbsa, podłożył nawet głos w grze jej głównemu bohaterowi. Serial Miami Vice stale dostępny jest w różnych formach we współczesnej kulturze masowej i tak już chyba pozostanie na kolejne długie lata\nCZĘŚĆ 2: ?25 PRZEBOJÓW?\nW ciągu całej produkcji wykorzystano w Miami Vice aż 355 (!) piosenek i utworów instrumentalnych (w tym kilka z nich ?wystąpiło? parę razy w różnych odcinkach), plus oczywiście score Jana Hammera, którego w ostatnim sezonie serialu zastąpił kompozytor Tim Truman. Od ilości wykonawców i hitów, które zawarto w serialu aż boli głowa. Serial Miami Vice to prawdopodobnie największa kopalnia muzycznych hitów w historii nie tylko telewizji, ale w ogóle przemysłu telewizyjnego i filmowego. Producenci po mistrzowsku wtapiali całe piosenki w poszczególne sceny serialu, często te utwory ilustrowały dane sceny czy dialogi, zamiast ilustracyjnej muzyki Hammera.\nW serialu usłyszeć mogliśmy nie tylko utwory z lat 80., ale też muzyczne tematy z filmów autorstwa choćby Ennio Morricone i Elmera Bernsteina czy Dmitri Tiomkina, oraz klasyczne już piosenki z lat 60./70. Jednak w artykule, przy kompilowaniu mojego ?the best of?, postanowiłem nie brać ich pod uwagę, ponieważ główną muzyczną esencją serialu są właśnie lata 80. i tym okresem pod względem muzycznym, postanowiłem się zająć. Wybór utworów był oczywiście subiektywny, i zapewne wiele osób takie ?the best of? zestawiłoby sobie trochę inaczej. Poniższe 25 ?swoich? utworów ułożyłem alfabetycznie według wykonawców i do każdego dołączyłem krótką notkę na temat danej piosenki oraz bezpośredni link do jej oficjalnego teledysku. Tak więc, zaczynamy\n01. Autograph - Turn Up The Radio (1984 rok)\nSłynny metalowy kawałek z debiutanckiej płyty Sign In Please glam-metalowej grupy Autograph. Album dotarł do pierwszej 30-stki najlepiej sprzedających się płyt muzycznych w USA w 1984 roku i uzyskał status Złotej Płyty za sprzedaż przeszło pół miliona egzemplarzy. Zespół zaistniał dzięki zespołowi Van Halen, który docenił ich taśmę demo i zaprosił Autograph do supportowania na koncertach. Wokalista zespołu - Steve Plunkett, i perkusista - Keni Richards, skomponowali Turn Up The Radio jako ostatnią piosenkę na album. Do dziś jest to najlepszy i najbardziej znany ich utwór z całej, stosunkowo krótkiej kariery. Piosenkę możemy usłyszeć też między innymi w grze Grand Theft Auto: Vice City.\n02. Billy Ocean - Caribbean Queen (1984 rok)\nUrodzony w Trynidadzie i Tobago, doskonale znany wokalista R&B, sławę rozpoczął albumem Suddenly w 1984 roku, z którego to pochodził właśnie pierwszy singiel - Caribbean Queen. Tekst utworu był kilkakrotnie zmieniany w różnych krajach. Piosenka wyprodukowana przez muzycznego producenta-giganta - Roberta ?Mutta? Lange`a, była numerem jeden na listach soulowych przebojów w USA. Często wykorzystywana jest w filmach i telewizji. Pod koniec lat 80. uświetniała też słynne amerykańskie wyścigi Nascar.\n03. Bryan Ferry - Slave To Love (1985 rok)\nJedna z najpiękniejszych i najbardziej znanych miłosnych ballad w historii muzyki rozrywkowej. Wokalista i współzałożyciel legendarnej grupy Roxy Music - Bryan Ferry, sam skomponował ten utwór. Na gitarze zagrał David Gilmour z Pink Floyd. Piosenka pochodzi z szóstej i najlepszej solowej płyty Ferry`ego - Boys And Girls z 1985 roku. Album ten, jako jedyna solowa płyta wokalisty, osiągnął pierwsze miejsce na listach sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Do piosenki nakręcono też charakterystyczny i znany teledysk, z ujęciami na lotnisku JFK i w Teatrze Kodaka. Utwór, poza Miami Vice, pojawił się też w całości w słynnej scenie miłosnej z filmu 9 i pół tygodnia. Piosenka ponadczasowa.\n04. Crowded House - Don`t Dream It`s Over (1986 rok)\nKlasyk pop-rockowej australijskiej grupy Crowded House, który przyniósł zespołowi w 1987 roku statuetkę MTV dla najlepszego teledysku debiutanckiego zespołu. Wytwórnia Capitol, podpisując kontrakt z zespołem na wydanie ich pierwszej solowej płyty nie przeznaczyła wiele środków na promocję muzyków. Wszystko zmieniło się, gdy nikomu praktycznie nieznani wcześniej muzycy z Australii wydali popowy singiel Don`t Dream It`s Over. Piosenka Neila Finna, Nicka Seymoura i Paula Hestera zawędrowała na 2 miejsce listy Billboard, była wielokrotnie coverowana przez inne zespoły i do dziś jest flagową pozycją na wszelkiej maści składankach muzyki z lat 80. Świetny i klasyczny już utwór.\n05. Cyndi Lauper - Girl Just Want To Have Fun (1983 rok)\nWielki, feministyczny manifest początku lat 80. z słynnym, kosztującym wówczas 35 tysięcy dolarów teledyskiem, nagrodzonym statuetką MTV dla najlepszego żeńskiego teledysku roku. Piosenka pochodziła z debiutanckiego solowego albumu Lauper - She`s So Unusual, który zyskał w USA status Platynowej Płyty za sprzedaż ponad miliona egzemplarzy. Na całym świecie płytę kupiło ponad 9 milionów osób, co uczyniło z Cyndi Lauper - buntowniczki w czerwono-rudych włosach, rekordzistkę Księgi Guiness`a, bo był to wówczas najpopularniejszy debiutancki krążek nagrany przez kobietę. Wokalistka otrzymała też nagrodę Grammy za najlepszy żeński debiut roku. Warto wspomnieć, że na płycie, poza wymienionym tu hitem Girl Just Want To Have Fun, znalazła się też piękna i jedna z najpopularniejszych ballad tamtej dekady - Time After Time, którą do dziś coverowało przeszło stu (!) artystów (w tym roku wyjątkowo udanie uczynił to Ronan Keating). Niezapomniany przebój.\n06. Depeche Mode - Never Let Me Down Again (1987 rok)\nO tym zespole powiedziano już chyba wszystko. Do dziś, razem z zespołem U2, posiadają największe na świecie armie fanów, połączonych w wielu międzynarodowych fanklubach. Utwór Never Let Me Down Again promował krążek Music For The Masses, na którym po raz pierwszy grupa diametralnie zmieniła nastrój tekstów. Słowa i muzykę do utworu napisał członek zespołu - Martin Gore. Reżyserem charakterystycznego, czarno-białego teledysku był słynny reżyser i fotograf - Anton Corbijn. Utwór przebywał ponad 10 tygodni na listach Billboard'u i wraz z pozostałymi dwoma singlami z płyty - Strangelove i Behind The Whell wpisał się w kanon najlepszych utworów tej synth-popowej grupy. Klasyka.\n07. Dire Straits - Brothers In Arms (1985 rok)\nJeden z najważniejszych utworów rockowych w historii z jednego z najsłynniejszych albumów muzycznych, jakie wydano na naszym globie. Brothers In Arms jest jedną z najlepiej sprzedających się płyt w całej historii rocka, a także jedną z pierwszych płyt rockowych nagraną i zmiksowaną całkowicie w formacie cyfrowym i wydaną na nowym wówczas formacie CD-Audio.\nBył to pierwszy album w Wielkiej Brytanii, który otrzymał Platynową Płytę już w fazie zamówień przed-sprzedażowych (ponad milion egzemplarzy!). Krążek zawierał mega-przeboje: Brothers In Arms, So Far Away, Walk Of Life, a przede wszystkim Money For Nothing - cyniczną opowieść o tym, jak przeciętni ludzie postrzegają życie gwiazd muzyki i wielkiego ekranu. Tytułowa piosenka Brothers In Arms to wielkie, aż siedmio-minutowe gitarowe (i wokalne) dzieło Marka Knopflera oraz jego kolegów - klawiszowca Alana Clarka, basisty Guy`a Fletchera i perkusity Terry`ego Williamsa. Niezapomniany, ?rysowany? i ?ołówkowy? teledysk... Wybitna płyta i wybitna piosenka. Ponadczasowy kamień milowy gatunku.\n08. Foreigner - I Want To Know What Love Is?(1984 rok)\nWedług magazynu Rolling Stone jedna z 500 najlepszych piosenek w historii światowej muzyki. Jest to jednocześnie najbardziej znany utwór nowojorczyków z zespołu Foreigner - autorów takich legendarnych hitów jak: Waiting For A Girl Like You, Urgent, That Was Yesterday czy Say You Will. Piosenka, pochodząca z ich szóstego bestsellerowego albumu Agent Provocateur, przez ponad dwa tygodnie utrzymywała się na pierwszych miejscach list przebojów po obu stronach oceanu - w USA i Wielkiej Brytanii. Charakterystycznym elementem piosenki są elektroniczne wstawki i chór gospel, śpiewający refren. Autorem pięknych, miłosnych słów do utworu był Mick Jones - frontman i gitarzysta grupy. Całość fenomenalnie zaśpiewał jego kolega z zespołu - Lou Gramm. Foreigner to jeden z najbardziej zasłużonych bandów dla muzyki lat 80. Ich utwory do dziś często grane są w stacjach radiowych. Ten tutaj, opatrzony delikatnym i intymnym teledyskiem to niezapomniana klasyka i jeden z moich ulubionych, wybitnych utworów tamtej dekady.\n09. Frankie Goes To Hollywood - Relax, Don`t Do It (1984 rok)\nSkandalizujący, muzyczny manifest o szczegółach homoseksualnego stosunku seksualnego dwóch mężczyzn, to jedna z najbardziej znanych piosenek lat 80. Tekst utworu wywołał wielkie kontrowersje i w wielu krajach piosenka nie była prezentowana w środkach masowego przekazu, co jedynie spopularyzowało to nagranie, a także pomogło promować zespół. Radio BBC podczas swojej audycji na żywo stwierdziło, że utwór jest "obsceniczny". Skandaliczny okazał się też teledysk do tego nagrania, zawierający elementy sadomasochistyczne. Tłem dźwiękowym była nowoczesna, hałaśliwa, narzucająca się słuchaczowi muzyka taneczna. Wideoklip nie był emitowany zarówno przez BBC jak i MTV. Mimo tego popularność singla rosła i trafił on na szczyt brytyjskiej listy przebojów, utrzymując się na tej pozycji przez pięć tygodni. Dotarł także do Top 10 na listach przebojów w innych krajach (m.in. w USA), a w Szwajcarii stał się numerem 1. Później nakręcono drugi - łagodniejszy teledysk. Niżej prezentuję wersję kontrowersyjną teledysku. Zespół, w którego skład wchodzili m.in. słynny Trevor Horn, Paul Rutherford i wokalista Holly Johnson, wykonał później piosenkę Relax w filmie Świadek mimo woli w reżyserii Briana De Palmy. To drugi, obok ich ponadczasowego The Power Of Love, hit jednego z większych zespołów-skandalistów w historii muzyki tamtej dekady.\n10. Genesis - Land Of Confusion (1986 rok)\nGdy w 1986 roku Genesis wydawało swój 13 album - Invisible Touch, członkowie zespołu - Phil Collins (wokal i perkusja), Mike Rutherford (gitara) i Tony Banks (klawisze), nie spodziewali się chyba, że płyta ta stanie się największym sukcesem komercyjnym w ich karierze. Obok szlagierowego Land Of Confusion album zawierał hity In Too Deep oraz tytułowe Invisible Touch. Niezapomniany teledysk do Land Of Confusion, w którym grają kukiełki ucharakteryzowane na karykatury członków zespołu (inspirowane kultowym, satyrycznym serialem lalkowym Spitting Image), zdobył nagrodę MTV za najlepszy teledysk roku. W klipie pojawiają się też głowy-karykatury wielu polityków tamtego okresu i sławnych osobistości świata (ponad 40 osób!) Parodią był też projekt okładki singla do piosenki, w której wykorzystano projekt z albumu zespołu The Beatles - With The Beatles. Polityczny tekst Land Of Confusion, dotyczący Zimnej Wojny, skomponował gitarzysta Rutherford. Wokal i perkusja - oczywiście Collins. To klasyka rocka w mistrzowski wydaniu gigantów sceny muzycznej, wymienianych często obok Pink Floyd i The Beatles, jako ścisła czołówka najwybitniejszych zespołów w historii.\n11. Glenn Frey - You Belong To The City (1985 rok)\nWspółzałożyciel słynnej grupy Eagles zasłynął solowo już w 1984 roku hitem The Heat Is On, skomponowanym specjalnie na zamówienie do filmu Gliniarz z Beverly Hills. Rok później pojawił się kolejny hit Frey`a, tym razem napisany specjalnie do serialu Miami Vice. You Belong To The City dotarło do 2 miejsca na liście Billboardu i wydatnie przyczyniło się do ogromnej popularności pierwszego soundtracka z Miami Vice, który do dziś jest najlepiej sprzedającym się telewizyjnym soundtrackiem wszech czasów. Charakterystycznym elementem piosenki jest wydatne użycie saksofonów i perkusji. Teledysk do utworu zainspirowany został scenami z serialu, a Frey przechadza się po tych samych ulicach Nowego Jorku, co Don Johnson wówczas na planie serialu. You Belong To The City to jedna z najbardziej znanych piosenek tamtych lat, choć dziś już może trochę zapomniana i dość rzadko pojawiająca się w współczesnych mediach.\n12. Guns N` Roses - Paradise City (1987 rok)\nKońcówka lat 80. to okres w którym zespoły hard-rockowe i glam-metalowe osiągały swoje apogeum działalności, by za parę lat zostać zepchnięte na margines, przez pojawiające się popowe boys-bandy. Słynną piosenkę ze swojego doskonale przyjętego, debiutanckiego albumu Appetite For Destruction, napisali założyciele ?Gunsów? - wokalista Axl Rose, charyzmatyczny i charakterystyczny gitarzysta Slash oraz basista Duff McKagan. Album zajął pierwsze miejsce w liście najlepiej sprzedających się płyt muzycznych w USA. Tekst utworu odwołuje się do Los Angeles oraz korupcji i przestępczości w tym mieście. Charakterystycznym elementem jest jedyny w swoim rodzaju wokal Axla Rose`a oraz gitarowe riffy Slasha. Według magazynu Rolling Stone to jedna z 500 najlepszych piosenek w historii światowej muzyki. Niewątpliwa, charakterystyczna klasyka z wielkim, muzycznym pazurem.\n13. John Waite - Missing You (1984 rok)\nPierwsza z dwóch piosenek w tym zestawieniu, która jest przykładem na to, że w muzyce tamtej dekady często zdarzały się sytuacje, w których wykonawca prawie nie znany przechodził do historii, dzięki jednemu tylko utworowi. Utwór Missing You zawędrował w 1984 roku na 1 miejsce listy Billboard. W późniejszych latach odświeżyła go Tina Turner. Ten przyjemny utwór możemy usłyszeć również w grze Grand Theft Auto: Vice City. Kariera John`a Waite przeszła właściwie bez echa. Obecnie piosenkarz występuje w zespole ex-Beatlesa Ringo Starra. Jednak dzięki delikatnej popowej balladzie Missing You, wokalista zapisał się jako twórca jednego ze swoistych romantycznych hymnów muzycznych tamtej dekady.\n14. Mr. Mister - Kyrie (1985 rok)\nśpiewał w niezapomnianym przeboju Broken Wings Richard Page - wokalista i basista zespołu Mr. Mister. Kyrie było drugim szlagierowym hitem bandu z ich bestsellerowej płyty ?Welcome To The Real World z 1985 roku. Krążek przyniósł formacji nominację do nagrody Grammy i dwa pierwsze miejsca list przebojów Billboard. Gdy w roku 1987 ukazał się ich kolejny album, który okazał się komercyjną klapą, zespół opuścił gitarzysta Steve Farris (następnie koncertował z Whitesnake i nagrywał między innymi z Tori Amos i 4 Non Blondes). Pozostali członkowie formacji nie zdołali przygotować wspólnie materiału na kolejną płytę i rozwiązali zespół. Muzycy współpracowali później solowo m.in. z Madonną, Kennym Loggins`em czy Jewel i Tiną Turner. Dzięki Broken Wings i Kyrie na stałe wpisali się w panteon muzycznych szlagierów lat 80., a te dwa ich utwory do dziś wyjątkowo często pojawiają się w mediach.\n15. Peter Gabriel & Kate Bush - Don`t Give Up (1986 rok)\nKariera Gabriel`a, po opuszczeniu w 1975 roku szeregów zespołu Genesis nie zmniejszyła tempa. Muzyk do dziś z powodzeniem nagrywa kolejne niezapomniane przeboje. W między czasie skomponował muzykę ilustracyjną i piosenki do kilku głośnych filmów. Był jednym z pierwszych artystów traktujących teledysk jako autonomiczny gatunek sztuki, a nie tylko jako środek promocji albumu. Utwór Don`t Give Up opowiada o desperacji mężczyzny, który czuł, że w ówczesnym systemie ekonomicznym nie ma dla niego miejsca. Partie refrenu zaśpiewała z Gabrielem znana wokalistka lat 80. - Kate Bush. Utwór nie podbił specjalnie listy przebojów, ale wpisał się do kanonu dyskografii Gabriel`a. Warto go znać.\n16. Peter Gabriel - Sledgehammer (1986 rok)\nNajbardziej znany solowy hit Petera Gabriela i jeden z kamieni milowych gatunku. Sledgehammer zajmował pierwsze miejsce na światowych listach przebojów przez kilka tygodni. W utworze inspirowanym soulem lat 60., słychać między innymi bambusowy flet shakuhachi. Szczególnie ważnym elementem promocji utworu był teledysk - prawdziwa sztuka, która aż do 2008 roku posiadała na swoim koncie rekord pod względem ilości statuetek MTV tylko w kategoriach dla najlepszego teledysku - w liczbie 9 (!) sztuk. Stacja MTV po latach przyznała, że był to najczęściej puszczany na ich antenie videoclip w historii i umieściła teledysk na 4 miejscu na swojej liście 100 najlepszych teledysków w historii muzyki rozrywkowej. Utwór ponadczasowy z, prawdopodobnie, najbardziej zasłużonym teledyskiem dla rozwoju gatunku telewizyjnego i animacji. Jednocześnie to jedna z najmocniejszych pozycji w przygotowanym w tym artykule zestawieniu. Utwór-legenda.\n17. Phil Collins - In The Air Tonight (1981 rok)\nCrockett i Tubbs jadą czarną Daytoną na nocną akcję przez ulice Miami - miasta przemocy i bezprawia... Niezapomniany montaż - neony miasta na błyszczącej karoserii, kamera na masce samochodu, widok alufelg i karoserii czarnego Ferrari\nDźwięk amunicji wkładanej do shotguna\nAkcja bez muzyki - jedynie song Collinsa i kamera-narrator, skierowana na zamyślone twarze dwóch detektywów\nTo jedna z bardziej znanych scen w historii telewizji i prawdopodobnie najbardziej znana scena z całego serialu Miami Vice. Była by ona niczym, gdyby nie niesamowity klimat osiągnięty pionierskimi wtedy zdjęciami i montażem, oraz legendarną już piosenką podłożoną pod obraz. In The Air Tonight to pierwszy w karierze solowej singiel Phila Collins`a, pochodzący z jego pierwszej solowej płyty Face Value. Collins sam napisał do tego utworu słowa. Piosenka jest znana ze swojej charakterystycznej, mrocznej atmosfery (nietypowej dla często popowej twórczości solowej Collinsa), zbliżonej bardziej do utworów wykonywanych przez jego poprzedni zespół Genesis. Muzycznie utwór składa się z serii mrocznych akordów granych na tle prostej ścieżki keyboardu, przy akompaniamencie gitary elektrycznej i dźwięków wygenerowanych przez syntezator. Nastrój utworu przypomina kontrolowany gniew, aż do końcowego refrenu, podczas którego potężne solo perkusji (na której gra oczywiście sam Collins) uwalnia muzyczne napięcie.\nUtwór znalazł się na liście przebojów magazynu Billboard, i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych songów Collinsa. Sam piosenkarz na liczne plotki, że tekst dotyczy tragicznego wypadku, którego rzekomym świadkiem miał być on osobiście w swojej młodości, zawsze odpowiada, że to jedyny utwór, który napisał nie wiadomo dlaczego: ?Nie wiem, o czym jest ta piosenka. Kiedy ją pisałem, przechodziłem przez swój rozwód z żoną. Jedyne co mogę powiedzieć, to że jest wyraźnie o gniewie. To ta zła strona gniewu, albo gorzka strona separacji. To prawdopodobnie jedyna piosenka spośród wszystkich, które napisałem, o której nie wiem, o czym jest.? Utwór wybitny. Muzyczna legenda.\n18. Phil Collins - Take Me Home (1985 rok)\nPo niesamowitej popularności utworu In The Air Tonight, który znacząco wpłynął na sprzedaż płyty z muzyką z Miami Vice, Phil Collins zaczął być kojarzony też z serialem. Producenci, czując bardzo słusznie kolejny przypływ gotówki, w serialu umieścili więcej piosenek piosenkarza, a sam Collins wystąpił w nim jako główny czarny charakter w jednym z odcinków (i to z dużym powodzeniem). Take Me Home pochodzi z trzeciej solowej płyty muzyka - No Jacket Required z 1985 roku. To jeden z najbardziej znanych przebojów wokalisty, w którym, jak zawsze, doskonale usłyszeć możemy, poza świetnym wokalem, grę Collinsa na perkusji. W chórkach udzielili się Sting i Peter Gabriel. Warto wspomnieć też o ciekawym i wysoko budżetowym teledysku, na potrzeby kręcenia którego Collins zwiedził pół świata, przenosząc się w wideoklipie co kilka sekund z Londynu do Nowego Jorku, Tokio, Moskwy, Sydney, Paryża, ST. Louis, Los Angeles i Memphis. Klasyka progresywnego rocka.\n19. Rockwell & Michael Jackson - Somebody`s Watching Me (1984 rok)\nKennedy William Gordy, znany bardziej jako Rockwell w karierze wydał tylko trzy płyty. Świat zna go właściwie tylko z jego debiutanckiego i pierwszego singla - Somebody`s Watching Me. Na ile w tym jest zasługi nieodżałowanego Michaela Jacksona, który w piosence śpiewa refreny, możemy się domyślać\nTak czy siak, mało który debiutant miał zaszczyt śpiewać wraz z Jacko. W nagraniu utworu uczestniczył też brat Jacksona - Jermaine Jackson, będący prywatnie szwagrem Rockwella?. Tekst piosenki mówi o paranoicznym lęku przed obserwującymi i podglądającymi artystę ludźmi. Utwór był numerem dwa na liście Billboardu i przyczynił się do dalszej populacji ?czarnej? muzyki w słynnej wytwórni Motown. W serialu w wersji karaoke wykonywał ten utwór Tubbs, podczas samotnej, mocno zakrapianej imprezy w nocnym klubie ze striptizerkami. Dziś piosenka jest często coverowana, ale w pierwszej wersji pojawia się w mediach obecnie tylko i wyłącznie z racji solowych partii Jacksona. Kiedyś wielki klasyk.\n20. Simply Red - Holding Back The Years (1985 rok)\nRudowłosy Mick Hucknall napisał pierwszy tekst tej piosenki w wieku 17 lat. Kilka lat później Simply Red wydali swój debiutancki album Picture Book, umieszczając tą piosenkę na track-liście. Holding Back The Years to drugi singiel zespołu. Piosenka osiągnęła największy komercyjny sukces ze wszystkich wydanych singli kapeli Hucknalla. Choć szczyt popularności bandu z Manchesteru przypadł na początek lat 90. (płyta Stars z hitami Something Got Me Started i Stars) to już wcześniej, w drugiej połowie lat 80. osiągnęli spory sukces. Przyczyniła się do tego w dużej mierze opisywana tutaj piosenka. Utwór zajął pierwsze miejsce na liście Billboardu w 1986 roku. Piękna, soulowa ballada, zaśpiewana niepowtarzalnym i charakterystycznym do dziś głosem. Polecam.\n21. Tanita Tikaram - Twist In My Sobriety (1988 rok)\nElektryzująca uroda i niesamowicie seksowny, określany przez wielu jako ?hipnotyzujący? głos, sprawiły, że Tanita Tikaram w chwili wydania swojej debiutanckiej płyty Ancient Heart w 1988 roku z miejsca podbiła serca słuchaczy i dziennikarzy. Miała wówczas tylko 19 (!) lat. Urodziła się w Niemczech, jako pierwsza córka Malezyjki i Hindusa. Utwór Twist In My Sobriety to jej najpopularniejsza piosenka. Do utworu nakręcono czarno-biały, wysmakowany teledysk w biednej wiejskiej wiosce w Boliwii. Obecnie to klasyka brytyjskiego pop-folku i jedna z najciekawszych piosenek końca ówczesnej dekady. Głos rzeczywiście hipnotyzujący\n22. The Hooters - Satellite (1987 rok)\nTen amerykański zespół rockowy z Filadelfii znany jest na świecie z takich słynnych utworów jak: Johnny B., 500 Miles, All You Zombies i And We Danced. Listę ich międzynarodowych hitów zamyka Satellite. Song pochodził z ich trzeciej studyjnej płyty - One Way Home. To właśnie na niej, poza Satellite znajdziemy ich najsłynniejszy przebój - Johnny B. Płyta znalazła się w pierwszej trzydziestce najlepiej sprzedających się płyt w USA w 1987 roku. Eric Bazillian (wokalista), Rob Hyman (klawiszowiec), John Lilley (gitarzysta) i David Uosikkinen (perkusista) występują na scenie razem do dziś. Dwa lata temu wydali swoją ostatnią, jak na razie, studyjną płytę. Zespół nigdy nie miał szczęścia do marketingu i oszałamiających sukcesów, na szczęście jest to jeden z wielu przykładów, że wspaniałe piosenki mniej znanych twórców często broniły się same\nTak jak te wyżej wymienione. Warto znać.\n23. The Pointer Sisters - I`m So Excited (1982 rok)\nPiosenka-ikona zmierzchu epoki disco w muzyce rozrywkowej. Ten utwór znają chyba wszyscy. Wielokrotnie pojawiał się w filmach na przestrzeni lat. Zespół (nazwany po prostu od nazwiska wokalistek) założony został już w 1969 roku przez cztery czarnoskóre siostry Pointer z miasta Oakland w USA. Po kilku latach jedna z sióstr postanowiła odejść z zespołu. W 1982 roku pozostała trójka rodzeństwa - Anita, Ruth i June, wydały płytę So Excited, na której właśnie znalazł się ich największy hit. Mieszanina soulu, R&B i dance-popu do dziś jest stałym bywalcem wszelkich dyskotek i list przebojów. Mimo, iż po latach utwór może trochę trącić myszką, to nie można odmówić mu niesamowitej energii i pozytywnego ładunku emocji. To wszystko ma do dziś i zawsze warto posłuchać tego utworu po raz n-ty.\n24. Tina Turner - What`s Love Got To Do With It (1984 rok)\nNajsłynniejsza damska fryzura lat 80. prawdopodobnie należała (obok naszej Izy Trojanowskiej ;-) ) właśnie do Tiny Turner. Jednak wówczas już Turner była znana nie tylko ze swojego scenicznego image. Ta amerykańska wokalista soulowa i rockowa, obdarzona charakterystycznym, chropowatym i mocnym głosem oraz sceniczną charyzmą i energią zachwyca do dziś. W latach 80. była jednym z artystów, którzy zdefiniowali główny nurt ówczesnego rocka. Piosenka What`s Love Got To Do With It to największy komercyjny sukces singlowy w karierze Tiny. Artystka otrzymała za niego aż trzy nagrody Grammy (w kategoriach: ?nagranie roku?, ?najlepsza piosenka roku? i ?najlepszy żeński utwór roku?) oraz nagrodę MTV za najlepszy żeński teledysk roku. Utwór królował na większości list przebojów na świecie, łącznie z 1 miejscem na liście Billboard. Magazyn Rolling Stone umieścił tą piosenkę na swojej liście 500 najlepszych piosenek w historii światowej muzyki. Klasyka!\n25. U2 - Pride (In The Name Of Love) (1984 rok)\nTraktujący m.in. o zabójstwie Martina Luthera King`a tekst do pierwszego wielkiego przeboju w dyskografii zespołu U2 skomponował Bono. Piosenka Pride (In The Name Of Love) znalazła się na albumie The Unforgettable Fire z 1984 roku. Był to też pierwszy studyjny krążek, który wyprodukował dla zespołu U2 Brian Eno. W chórkach usłyszeć możemy wokal Chrissie Hynde z zespołu The Pretenders. Do dziś utwór ten jest drugim najchętniej granym przez U2 utworem na koncertach. To niepodważalna klasyka rocka jednego z najpopularniejszych i najbardziej dochodowych zespołów w historii muzyki i jeden z wielu muzyczno-politycznych manifestów w karierze Irlandczyków z Dublinu. Według magazynu Rolling Stone jedna z 500 najlepszych piosenek w historii światowej muzyki. Czyż wypada się z tym nie zgodzić?\nZainteresowani zapoznać się mogą również z kompletną (!) listą wszystkich utworów muzycznych i piosenek, jakie zamieszczono we wszystkich odcinkach Miami Vice:\nSerial, jak i mój tekst, nie wyczerpują oczywiście pod względem muzycznym tego tematu. Lata 80. to największy i najbardziej płodny okres w historii muzyki rozrywkowej. Idące w tysiące legendarne przeboje, setki wykonawców\nDziś, mimo upływu przeszło 25 lat, widać powrót ?mody? na lata 80. Stacje radiowe zalewają nas różnego typu nowymi (czasem żenującymi) coverami słynnych hitów tamtej dekady. W modzie znów zaczyna się trend na powrót do jaskrawszych kolorów czy dużych okularów przeciwsłonecznych. Zespoły, które rozpadły się w latach 80., dziś ogłaszają reaktywację składów i powrót do grania\nLegendarne utwory tamtej dekady stale pojawiają się we współczesnych reklamach. Czy lata 80. pomału zaczynają wracać?\nO artykule tego typu myślałem od dawna, a zbliżające się nieuchronnie 25-lecie Policjantów z Miami wreszcie zmobilizowało mnie do rozpoczęcia nad nim pracy. Była to idealna okazja, by pokazać jak wiele zawdzięczamy dziś Miami Vice. W 2006 roku w kinach mogliśmy oglądać ?odświeżoną? wersję serialu. W pełnometrażowym filmie w reżyserii Michaela Manna zagrał Jamie Foxx i Colin Farrell. Jednak z oczywistych względów, postanowiłem całkowicie pominąć tą niechlubną produkcję w moim artykule. Jaka ona była, wszyscy niestety wiemy. Był to kolejny w historii przykład na to, że próba odświeżania legendy nie zawsze ma sens...\nPrzez te wszystkie lata serial Miami Vice zapewnił mi, jego rówieśnikowi, wiele niesamowitych oraz niezapomnianych wrażeń. Niezmiernie cieszę się, że niespełna rok temu jedno z polskich wydawnictw po raz pierwszy postanowiło (wreszcie!) rozpocząć wydawanie Policjantów z Miami w naszym kraju premierowo na DVD. Dzięki temu wielu z nas może przypomnieć sobie lata młodości. Mam też nadzieję, że sam artykuł niejednej osobie przypomni nie tylko te niezapomniane lata, ale też te niezapomniane przeboje i muzykę. Zapraszam jednocześnie do zapoznania się z moją recenzją muzyki ilustracyjnej z serialu Miami Vice autorstwa Jana Hammera, którą opublikowałem równolegle z tym artykułem.\nPrzy opracowaniu tekstu wydatnie korzystałem z artykułu Małgorzaty Sadowskiej i Bartłomieja Chacińskiego - Miami Vice: Gliniarze z lepszej gliny (Przekrój - nr. 34/2006), za co bardzo autorom dziękuję. Wiele informacji zaczerpnąłem też z anglojęzycznej Wikipedii. Wszystkie wykorzystane zdjęcia, okładki singli i płyt oraz linki, są własnością NBC oraz wytwórni muzycznych i serwisu YouTube.com. Zostały przeze mnie użyte w tym artykule jedynie w celach informacyjnych.\nPodziekowania kieruję dla użytkowników i członków największego na świecie fan-klubu tego serialu:\nBanner: Krzysztof Ruszkowski\nTekst jest niesamowity - gratulacje. Choć szczerze mówiąc spodziewałem się raczej czegoś o muzyce Hammera, a nie o piosenkach. Co oczywiście nie umniejsza jego wagi.\nBrawo, Brawo, Brawo! Oby więcej tak profesjonalnych artykułów i recenzji na portalu.\nRewelacja! Będę miał co dziś czytać i słuchać :)\nwypas artykuł :)\nBardzo dobry artykuł! Należą się brawa dla autora, gdyż czytało i słuchało mi się tego z przyjemnością:)\nMam jeszcze jedno szybkie pytanie "Ile autorowi zajeło dokładnie przygotowanie i stworzenie tak świetnego artykułu?"\nDzięki za miłe słowa. Ciekawie było z piosenkami, ponieważ chciałem poszukać do nich danych odnośnie miejsc na listach przebojów i danych o sprzedaży. Resztę danych znałem. Pisało mi sie łatwo, bo lata 80. to mój preferowany gatunek, a serial znam na pamięć :) Najtrudniej pisało mi się reckę scoru, bo nie lubię pisać o ponadczasowych dziełach, jakoś trudniej mi się pisze takie rzeczy, choć staram się wyważać krytykę, i na przestrzeni lat raczej mi się to chyba udawało ;-) Ogólnie całość pisania to około 2 tygodni po jakieś 2 godz dziennie? Nie wiem, trudno powiedzieć, bo nie liczyłem tego. Myslałem, że te dwa teksty przejdą bez echa, z racji "różowych kolorków", garniturków i stylu muzycznego. Fajnie, że jest inaczej. Nie wyobrażałem sobie, by o ulubionym serialu nie napisać podobnego tekstu, nieważne z jakim wydźwiękiem by się to spotkało.\nMam pytanko?Gdzie mozna zakupić soundtracki????\nhttp://www.allegro.pl/search.php?string=miami+vice&category=175 Oznaczone I,II i III. Recenzowanej muzyki instrumentalnej na 2CD w sprzedaży nie ma - zostaje tylko Ebay USA i minimum 150$ na jej ewentualny zakup, gdy się pojawi.\nAz wypada wpisac komentarz... Jeden z najlepszych artykulow jakie czytalem na polskich portalach muzycznych, nie tylko muzyki filmowej. Trafilem na niego przez sugestie znajomego z GW. Szkoda tylko ze linki do teledyskow w wiekszosci nie dzialaja, ale samemu mozna je tez znalezc. Wybor piosenek z olbrzymiej listy, subiektywny z tego co przeczytalem, jest zaskakujaco dobry i przekrojowy. Widac ze autor sprawnie porusza sie w tym temacie i jest mocno zaznajomiony z tematyka. Plus za gust. Warte odnotowania jest tez masa ciekawostek faktograficznych, z ktorych o wielu nie mialem pojecia do dzis, mimo ze jestem znacznie starszy niz autor artykulu. Dziekuje i pozdrawiam!\nDzięki. Linki zmieniałem często, tylko YT zbyt często kasuje wrzuty z powodu praw autorskich i w końcu zaprzestałem edycji. Niektórzy wykonawcy mają już oficjalne kanały na YT i te teledyski wrzucają w HD. Wszystkie można znaleźć.\nKlasa pisarska. Rozbudzenie wspomnien. Dzieki :)\nKocham Miami Vice. Dobrze napisane! Wspaniale się czytało, wspominało. Wielkie dzięki za listę top utworów z serialu :)\nDzięki :) I tak, to wciąż mój najukochańszy serial :)


Forbidden Lands - Gdy oldschool spotyka nowoczesność\nGdy oldschool spotyka nowoczesność\nRecenzja gry „Forbidden Lands”\nWikingowie z Free League w szturmem zawojowali RPGowy światek. Popularność ich gier rośnie z każdym kolejnym tytułem, czy to ze względu na klimat (recenzowany wcześniej Coriolis) nostalgię (Forbidden Lands) czy jazdę na popularności Stranger Things (Tales from the Loop). Mówi się o nich i gra w ich gry i moim zdaniem będzie się mówiło i grało coraz więcej, tym bardziej że na krótko przed tym jak pisze te słowa uzyskali licencję na jedno z najważnieszych IP w światowym SFie, czyli Aliena.\nTym razem skupię się jednak na najnowszym produkcie z ich “stajni” czyli Forbidden Lands. Zaznaczam tu, że opis powiązany będzie z najbardziej wypasioną wersją gry złożoną z dwóch podstawek, dwóch podręczników z kampanią, broszury i mapy (z naklejkami, ale o tym później)\nZakazane Krainy byłby dość klasycznym światem fantasy ze złym magiem (prerażający Zygofer) zagrażającym globalnemu porządkowi, demonami hasającymi wolno po polach i lasach, czy zakonem czarnych rycerzy (Rust Brothers) dążącym do panowania nad światem gdyby nie fakt, że jest to zasadniczo świat postapo. Czemu? Jakiejś 300 lat temu stało się coś (gra tłumaczy co, nie bójcie się) co spowodowało, że każdej nocy na całych Zakazanych Krainach zaczęła pojawiać się Krwawa Mgła. Ktokolwiek w nią wszedł umierał rozszarpany przez tajemnicze cosie. Mgła nie dotykała domów i nie schodziła pod ziemie więc jakoś żyć się dało, ale siłą rzeczy podróżowanie dalej niż pół dnia drogi od rodzinnej wioski było szybkim spodobem na samobójstwo. Jakiś czas temu z ponownie nieznanych powodów (które gra tłumaczy w podręczniku dla MG) mgła przestała być tak dotkliwa i znów można było zacząć podróżować.\nNie będę poważniej opisywał świata i historii, gracze powinni je odkrywać kawalek po kawałku i jakiekolwiek spoilery psułyby odbiór całości. Starczy powiedzieć, że mimo dość klasycznego wydźwięku konstrukcja świata jest bardzo bardzo przyjemna.\nMechanika gry jest tradycyjnie dla Free League oparta na rzuceniu pulą kaszóstek. Do gry (aby było łatwiej) najlepiej przygotować trzy (spore) pule k6 w trzech różnych kolorach. Dzięki temu gra będzie przebiegała płynnie i bez zastojów. Dlaczego? Forbiddenki mają dość specyficzny “styl” rzucania.\nBy wykonać test rzucający bierze tyle kości ile ma cechy (jeden kolor) umiejętności (drugi kolor) i bonusu sprzętowanego (trzeci kolor). Jeżeli w pierwszym turlaniu wyrzuci “szóstkę” test został zdany i dzieją się dobre rzeczy.\nJeżeli nie ma szóstki lub chcemy tych szóstek więcej (bo chcemy mocniej przylać złolowi) możemy podjąć decyzję o przerzucie. Tu zaczynają się schody, bo do przerzutu bierzemy tylko te kości cech i sprzętu, na których nie wypadły szóstki albo jedynki oraz te kości umiejętności na których nie ma szóstek.\nTurlamy po raz drugi. Znów – szóstki oznaczają sukces, ale tym razem jednynki oznaczają, że stało się coś złego. Te wyrzucone na kościach cech zadają obrażenia w cechy (bo na przyklad nadwyrężyliśmy się robiąc czynność, albo w inny sposób nadwyrężyliśmy swoje siły), te wyrzucone na umiejętnościach są nieszkodliwe, a te na sprzęcie psują nam ekwipunek. Jedynki na cechach mają też dobrą stronę. Każda z nich oznacza punkt Siły Woli dla gracza pozwalający na odpalanie specjalnych zdolności i czarów.\nBardzo fajna moim zdaniem gra ryzykiem i hazardem.\nPoza k6 w grze używamy też kości o większej ilości ścianek. Nazywamy je Kośćmi Artefaktu, bo zazwyczaj używamy ich gdy posiadamy potężne magiczne przedmioty. Kości te mają większą ilość sukcesów przy wyższych niż 6 wartościach rzutu. Największą Kością Artefaktu jest k12. Pozwala ona wyrzucić nawet 4 sukcesy.\nPozostałe elementy gry również są rewelacyjne i świetnie dodają klimatu sesji. Wymienie tu tylko kilka z nich, ale jest ich o wiele, wiele więcej.\nDzień z punktu widzenia mechaniki dzieli się na cztery części. Większość istotnych czynności (jak szukanie jedzenia, szukanie i rozbijanie obozu, praca rzemieślnicza, sen, odpoczynek czy podróż) zajmują taką właśnie kwartę dnia. Bardzo ułatwia buchalterię dużych akcji podejmowanych przez graczy. Ktoś idzie po jedzenie, ktoś przygotowuje obóz, ktoś naprawia sprzęt, ktoś śpi żeby w nocy móc stróżować. Nie jest to pomysł nowy, ale w FL działa bardzo schludnie\nGeneralnie obrażenia nie będące krytycznymi ranami leczą się bardzo szybko. Wystarczy porządny odpoczynek w cieple by odzyskać stracone punkty. Jeżeli jednak nie jemy, nie pijemy, przemarzniemy lub się nie wyśpimy to nie tylko regenerujemy obrażeń ale dostajemy kolejne. Pamiętanie o podstawowych potrzebach jest ważnym elemetem tej gry.\nKażda akcja to nowa przygoda, bo każda akcja (jak te wyżej opisane poszukiwanie jedzenie) ma swoją tabelkę “wtop”, które z łatwością mogą przerodzić się w poboczny wątek.\nSprytnie rozwiązane zasoby. Zamiast konkretnej liczby masz kostkę danego zasobu. Gdy zużywasz zasób rzucasz nią. Jeżeli wypadnie 1 lub 2 zasób zmniejsza się o rozmiar.\nRzucenie czaru zawsze kończy się sukcesem. Z tym że aby rzucić czar trzeba wydać punkty Siły Woli i rzucić tyloma k6 ile wydało się punktów. “Jedynka” na którejkolwiek kości oznacza rzut na tabeli magicznych wtop.\nPrzy inicjatywie cięgniemy karty (podobnie jak w Savage Worldsach). Nie byłoby w tym nic specjalnie innowacyjnego gdyby nie fakt, że na początku tury gracze mogą się wymienić swoją inicjatywą, a dodatkowo istnieje akcja pozwalająca w zwarciu na wymienienie się inicjatywą z przeciwnikiem\nKażdy potwór (czyli zasadniczo nie zwyczajny człowiek czy nieumarły) ma w besitariuszu swoją tabelkę ataków, z której możemy wylosować (lub wybrać) co malowniczego zrobi w swojej inicjatywie. Bardzo ulatwia to “robienie rzeczy” w wypadku bardziej abstrakcyjnych potworów.\nPodręcznik ma potężnie rozbudowaną sekcję dotyczącą kontrolowania i zarządzania twierdzą. Gra zakłada, że jeżeli postacie przeżyją pierwsze kilka sesji mogą uzyskać dostęp to jakichś ruin które moga przekształcić we własną siedzibę. Możemy zatrudniać ludzi, budować budynki, zmagać się z losowymi wydarzeniami.\nMechanika jest szybka, ma pewną ilość gimmicków, ale generalne jest łatwa do nauczenia i bardzo dobrze działa. Warto też w tym miejscu dodać, że do gry można dokupić talię specjalnych kart. Dzięki nim łatwiej nam losować inicjatywę, wykorzystywać opcjonalne zasady walki czy śledzić jakie pregenerowane magiczne przedmioty i wierzchowce są w rękach graczy.\nPod względem postaci jest dość klasycznie. Wcielamy się w grupę żądnych złota poszukiwaczy przygód, którzy chcą wykroić swój kawałek tortu w świecie, który zaczął właśnie podnościć się z kolan.\nGra daje nam do dyspozycji klasyczne rasy fantasy, czyli elfy, półelfy, krasnoludy, halflingi, ludzi, gobliny i orkowie (które słabo działają w drużynie z elfami, półelfami i krasnoludami, gdyż te rasy wykorzystywały orki jako mięso armatni i orkowie mają uraz) Każda z ras ma jakąś zdolność specjalną odpalaną za pomocą punktów siły woli.\nJeżeli chodzi o profesje tu też jest dość klasycznie. Mamy Druidów, Wojowników, Łowców, Minstreli (bardzo dobrych bojowych uzdrowicieli), Handlarzy (twarz i kiesa drużyny), Jeźdźców (z nieodłącznymi wierzchowcami), Łotrów i Czarnoksiężników. Każda profesja daje dostęp do specyficznych, odpalanych za punkty Siły Woli, talentów. Które bywają całkiem silne w rękach przemyślnych graczy.\nWażną częścią tworzenia postaci są relacje, mroczne sekrety i duma. Celem relacji jest zbudowanie początkowego charakteru grupy (gra zakłada, że postacie się znają na początku opowieści) poprzez przeszłe interakcje między postaciami. Same w sobie nie mają one wpływu na mechanikę, ale mocno ułatwiają stworzeni drużyny, gdy planujemy kampanie. Mroczny sekret to tajemnica (Poliszynela lub porządny sekret) postaci. Jeżeli wpłynie ona wyraźnie utrudniająco na przygodę gracz otrzymuje za nią 1 PD po zakończeniu sesji. Duma (Pride) to coś w czym postać autentycznie się specjalizuje. Można ją wykorzystać raz na sesje, gdy sytuacja na to pozwala by dorzucić do swojego rzutu Kość Artefaktu k12 by zrobić coś niezwykłego. Jeżeli jednak położymy też rzut tracimy dumę i nie możemy mieć nowej do końca tej i następnej sesji.\nWarto tu też wspomnieć, że podczas tworzenia postaci gracze powinni się naradzić co do kupowanego sprzętu i rozkładu umiejętności. Na początku jest bardzo ciężko i dobrze zaplanowana drużyna może nieco ułatwić pierwsze sesje.\nZasadniczo Forbidden Lands jest dark low fantasy. Świat jest po swego rodzaju apokalipsie. Zaczynamy nie posiadając prawie nic i wychodzimy w morderczy i pełen niebezpieczeństw świat. Podczas gry ważne są nasze zasoby i stan zdrowia, przeszarżowanie z czymś może stać się równią pochyłą naszego upadku. I mechanika wszystko to bardzo dobrze wspiera.\nForbidden Lands jest sandboxem. Razem z grą otrzymujemy mapę Zakazanych Krain wypełnioną hexami i zarysami terenu. To od MG i wydarzeń losowych zależy czym ją zapełnimy i jak będą wyglądać nasze krainy. Gra “sugeruje” na mapier pewne interesujące punkty, ale równie dobrze wiedza o nich może pochodzić sprzed Mgły i dziś może nie być po nich śladu, a inne, pewnie ciekwsze miejsca są poukrywane na pozornie pustych polach.\nAutorzy zaproponowali by zamiast przygód tworzyć adventure site – czyli ciekawe, pełne zahaczek miejsca mogące się przeobrazić w przygodę, albo pozostać tylko kolorową plamą na horyzonie.\nGra, jak to sandboxy, jest bardzo silnie “player driven” czyli całość opiera się na decyzjach graczy, a kampania opowiada o ich życiu w Zakazanych Krainach. Jeżeli zdecydują się rozłożyć obóz i przez kilka dni polować i zbierać skóry to to właśnie będą robić, a my będziemy pilnować spójności ich deklaracji z mechaniką dokładając ewentualnie losowe wydarzenia bądź kusząc graczy zahaczkami z nieodkrytych heksów. Nie jestem specem od klasycznego sandboxa, ale takie granie, zwłaszcza przy proaktywnych graczach może sprawić naprawdę wiele frajdy.\nTo nie jest gra o bohaterach i nadludziach, to gra o tych którzy próbują przertwać a potem zbudować swoją fortunę. Nic nie stoi też na przeszkodzie pomaganiu ludziom. Przysługi, reputacja i wdzięczność to również cenna waluta.\nDo gry dołączona jest mapa i naklejki, dzięki którym możemy naklejać własne miejsca i “customizować” graczom świat ich gry. Możemy też swobodnie zagrać w całkiem innym świecie korzystając tylko z mechanik zawartych w FL.\nOpcjonalnym (ale istotnym) elementem są oba podręczniki z Adventure Sitami. “Raven’s Purge” daje nam możliwość rozegrania kampanii i poobcowania z ważnymi NPCami tego świata. Kampania ta ma dość luźna strukturę (przez sporą część swojego trwania – bo potem zaczyna się moim zdaniem efekt kuli śniegowej i trzeba gnać za fabułą żeby nie zniszczyć świata) i można ją swobodnie wplatać w swoje własne opowieści.\nMamy wreszcie cały moduł twierdzy. Dodaje on zupełnie nową warstwę grania bo gracze nagle z poszukiwaczy przygód mogą przedzieżgnąć się w panów na włościach i temu poświęcać swój czas. Nuda? Dla niektórych pewnie tak, ale niektórych graczy jarać będzie sadzenie rzepy. I znów, to tylko opcja tego co można robić.\nCzęść z was zakrzyknie – przecież to można zrobić w każdym fantaziaku. Jasne, odpowiem, ale jak wiele z nich daje wam gotowe przepisy JAK to zrobić, bez ślęczenia i pisania hacków, albo sięgania po dziesiąte dodatki.\nJeżeli lubicie fantasy i wolicie mechanikę od widzimisię Mistrza Gry to jest to gra dla was. Jeżeli chcecie mechaniki która da wam dobre i kompaktowe opcje survivalowe to gra dla was. Brutalne starcia? Umieranie z głodu? Też to tu znajdziecie.\nMnie osobiście gra się podoba i uważam, że warto ją poznać. W świetny sposób łączy retrogranie, sandbox i nowoczesne trendy w mechanikach.\nDla mnie to jeden z najciekawszych systemów fantasy w jakie grałem. Obok heroicznego do bólu Conana i dworsko-mistycznej Legendy jest świetnym uzupełnieniem mojego “wachlarza fantasy”.\nPolecam i mam nadzieje że spotkamy się gdzieś w ruinach Zakazanych Krain


Recenzja "Kopciuszek ", Teatr Lalek „Arlekin” w Łodzi\nA artyści z Arlekina to wykorzystali, tworząc spektakl wykraczający nie tylko poza kategorie „dla dzieci”, „dla dorosłych”, „familijny”, ale i odświeżający nasze doświadczenie teatru interpretującego rzeczywistość. Oznacza to między innymi, że ten Kopciuszek w reżyserii Roberta Drobniucha nie rywalizuje ani z monopolem na tkliwy banał ze złotej ery Disneya, ani z „dla każdego coś miłego” ze studia Pixar. Teatr jest tu teatrem, literatura – literaturą, scenografia – scenografią, a aktorzy teatralni – aktorami teatralnymi. We wszystkim jest ryzyko, które nie przez przypadek utożsamiamy z teatrem artystycznym. Wspaniale, że taki spektakl znalazł się w repertuarze Arlekina.\nBaśnie są okrutne. Może wstyd raz jeszcze przywoływać konstatację Brunona Bettelheima, bo przecież każdy zainteresowany baśniami tę opinię zna, i każdy ma na podorędziu worek pełen przykładów z wilczą twarzą babci albo z powyginanymi pazurami wiedźmy o kaprawym spojrzeniu. Tylko czy u kogokolwiek te przykłady wzbudzają jeszcze jakikolwiek dreszcz niepewności? Albo inaczej: czym byłoby to bettelheimowskie okrucieństwo, decydujące o sile baśni, dziś – w świecie utowarowionej przemocy (Netflixie, to nie tylko twoja wina!) i uzasadnionej troski o psychikę dzieci? Okrucieństwo, którego siła nie polega na tym, że jest przerażające, ale na tym, że ma w sobie coś niejasnego, coś niekompatybilnego z doświadczeniami podręczników? Co może być takim okrucieństwem w Kopciuszku, dzięki czemu baśń nie byłaby ani dydaktycznym elaboratem, ani sadystycznym thrillerem?\nDla Pommerata – inaczej niż w większości dzisiejszych adaptacji fabuły – okrutna może być rzeczywistość. A zatem nie oddzielanie maku od sadzy i szorowanie solą rondli, w tym Kopciuszku zastąpione szczotkowaniem sedesów i przepychaniem zlewów (bo to przecież już tylko symbole, nawet jeśli wzięte z doświadczenia przeciętności), lecz ludzkie przywary, o których nie wypada, lub nie umiemy mówić. Okrutny jest więc ból młodej dziewczyny po śmierci matki i okrutny jest jej strach, że może być odpowiedzialna za jej definitywne odejście (tożsame tu z chwilowym zapomnieniem). Okrutna może być ironia i stanie się przedmiotem ironicznych uwag – a to właśnie musi spotkać Macochę, ubraną tu bez taryfy ulgowej w postać starzejącej się kobiety, która rozpaczliwie nie umie zatrzymać czasu, i która jako jedyna nie dostrzega swojego komizmu (a inni, nawet jej córki, po prostu się śmieją). Okrutny może być dzieciak, gdy daje wypracowanie z uporu – a to przecież robi tu Kopciuszek, już nie tylko w imię pamięci po matce, ale również dla realizacji własnej reguły, która zaczęła rządzić jej rozumem. Joël Pommerat pokazuje więc, że okrucieństwo baśni nie „przeraża” jak wychodzący zza krzaka zombie czy wystające spod babcinego czepka uszy wilka, ale uwiera, jak coś z szarej strefy, niedostępnej rozumowi czy doświadczeniu. Okrucieństwo baśni jest to coś, co się dzieje i na co nie mamy wpływu, choć może mieć to wpływ na nas.\nNiech więc nie sprowadzą nas na manowce błyskotki, które tu i ówdzie rozwiesza francuski pisarz, by nadać fabule modnego wdzięku: inna podróż na inny bal, inne poszukiwanie ukochanej, inne zakończenie (wreszcie nie „pokochali się i żyli długo i szczęśliwie”, tylko po prostu: „zaprzyjaźnili się”): to przynęta na naszą ciekawość i odpowiedź na tęsknotę za odmianą. Joël Pommerat opowiada oczywiście o potrzebie empatii, o tęsknocie za uczciwością i o pragnieniu miłości; ale w pierwszej kolejności pokazuje, że mimo pozoru rozumności świat nie jest do końca zracjonalizowany. Nie wszystko da się objąć rozumem. Co więcej, rozum nie zawsze zwycięża – jak w mrzonkach Macochy czy stuporze Kopciuszka, ale i w postawie Ojca, który strach przed samotnością gotów jest uśmierzać, zamykając oczy na sytuację swoją i córki.\nCzy dzieci to wszystko zrozumieją? Na szczęście nie. Jakby zrozumiały, to nie mielibyśmy baśni. Baśń bowiem wychowuje czytelnika – raz jeszcze Bettelheim – budząc inne rewiry jego mózgu niż te odpowiedzialne za racjonalizowanie. Młodzi widzowie Arlekina będą umieli to docenić. Doświadczenie dużej części „sztuk dla dzieci” jest przede wszystkim zakuciem na pamięć, że świat ze swojej natury jest ułożony i trzeba go tylko oswoić myślą. A Pommerat przypomina, że niekoniecznie i że baśń musi oddziaływać na inne rewiry głowy niż te, w których dodajemy i odejmujemy, sprowadzając świat do zer i jedynek.\nW Arlekinowskiej inscenizacji to doświadczenie wyobcowania widza ze świata spektaklu budowane jest w znacznej mierze dzięki daleko posuniętemu usztucznieniu gry. Prowokuje do tego oczywiście tekst, bo frazy Pommerata nierzadko wykorzystują powtórzenia czy też przeradzają się w minimonologi, ale Robert Drobniuch nie ulega wyłącznie podszeptom autora. Wraz ze scenografką i twórczynią kostiumów Katarzyną Proniewską-Mazurek stworzył świat estetycznie samowystarczalny. Krzyk kolorów wchodzi w miejsce niewykrzyczanych emocji, a podporządkowane urodzie form kostiumy zdają się krępować nie tylko ciała, ale i uczucia oraz myśli bohaterów. Wielkie jak chmury peruki nie pozwalają tańczyć, a abstrakcyjne kształty neonów i draperii nie dają spokoju tak samo, jak wielki, przewieszony przez ramię zegar nie pozwala Kopciuszkowi poczuć czegokolwiek poza ciężarem upływającego czasu.\nGroteskowo przerysowana Macocha (Adrianna Maliszewska) walczy o uwagę ze swoimi córkami (Agata Butwiłowska, Katarzyna Stanisz), okrutnie zabawnymi, okrutnie egoistycznymi. Kopciuszek (Joanna Nygard) – w zbuntowanych dredach i z ruchami niepokornego chłopaka – odbija się od tego silikonowo-różowego świata podobnie, jak zbite z tropu ptaki odbijają się od wielkich na całe ściany szyb nowoczesnego domu Macochy: tak modnego i tak zaplanowanego, że żyć w nim naprawdę nie sposób.\nA przy tym wciąż jest śmiesznie. Głównie rzecz jasna kosztem charakterów spod ciemnej gwiazdy (czyli znów Macocha i znów jej córunie), co jest tyleż prawdzie, ile nie do końca zgodne z grzecznościowym walcem politycznej poprawności. Ale i tu zarówno spektakl, jak i Pommerat, są okrutnie prawdziwi: jak podporządkujemy śmiech poprawności, to go rozbroimy tak samo, jak rozbraja się baśnie, przepisując je pod dyktat rozumu.\nobsada: Agata Butwiłowska, Klaudia Kalinowska, Adrianna Maliszewska, Joanna Nygard, Katarzyna Stanisz, Wojciech Schabowski, Wojciech Stagenalski, Michał Szostak, Jolanta Jackowska (gościnnie)\ngaleria zdjęć Kopciuszek, reż. Robert Drobniuch, Teatr Lalek Arlekin im. Henryka Ryla w Łodzi ZOBACZ WIĘCEJ\nRobert Drobniuch, Magda Żarnecka, Joël Pommerat, Maryna Ochab, Katarzyna Proniewska-Mazurek, Jerzy Bielski, Łódź, Teatr Lalek „Arlekin” w Łodzi,


Zestaw słoneczny - 260.00 zł - Monlife Sklep\n» Zestaw słoneczny\nKod produktu: 5317-815EB\nZestaw słoneczny zawiera przeciwstarzeniowy krem ochronny pod oczy, żel pod prysznic po opalaniu oraz niezwykle elegancką letnia torbę.\n1. Age Sun Creme Yeux SPF50+\nPrzeciwstarzeniowy krem ochronny pod oczy SPF 50\nKrem specjalnie opracowany, aby chronić cienką i delikatną skórę wokół konturu oczu, obszaru wymagającego szczególnej ochrony przed słońcem. Skutecznie chroni skórę przed poparzeniami słonecznymi, jednocześnie zwalcza szkodliwe działanie promieni UV, które powodują przedwczesne starzenie się skóry. Zapewnia extra ochronę przed promieniowaniem UVA, UVB i światłem niebieskim. Dostarcza do skóry dodatkowe ilości melaniny, przywracając jej naturalną zdolność do samoochrony. Opracowany szczególnie dla potrzeb skóry dojrzałej.\nMelanina: zwiększa naturalną zdolność skóry do ochrony dzięki zdolności absorbowania światła niebieskiego emitowanego zarówno przez słońce, jak i źródła światła sztucznego (oświetlenie LED, ekrany LCD….).\nRozprowadzić równomiernie na konturze oczu przed opalaniem. Aplikację powtarzać w miarę potrzeby.\n2. Sun Logic Shower Gel\nSłońce, morska woda, basen, przegrzanie, oparzenia słoneczne są problemem wielu osób każdego lata. Dlatego tak ważne jest, aby zapewnić jej jak najlepszą ochronę i komfort.\nŻel pod prysznic po opalaniu Guinot usuwa pozostałości chloru, soli i filtrów przeciwsłonecznych, jednocześnie zapewniając skórze komfort.\n- Clean Complex - eliminuje pozostałości filtrów UV\n- Technologia micelarna- zatrzymuje cząsteczki soli i chloru, a następnie efektywnie je eliminuje\n- Alpha Bisabolol - koi, zmiękcza, łagodzi uczucie dyskomfortu i przegrzania oraz chroni przed jej odwodnieniem\nJego słoneczny zapach z nutami piżmowymi, drzewa sandałowego, bursztynu, kwiatu kokosa i jaśminu zapewni niezwykły relaks przy kąpieli. Kremowa konsystencja z obfitą pianką zapewni komfort.\nPo dniu spędzonym na słońcu , należy nałożyć produkt na wilgotną skórę i dokładnie go spienić. Unikać kontaktu z oczami.\n3. Torba letnia


Aktualizacja!!TU PYTAMY O SPALACZE TŁUSZCZU - TYLKO Z ANKIETA -STR 1 - Forum SFD - strona 112\nIlość wyświetleń tematu: 451956\nNapisał(a) 8 March 2011 8:34 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 165 Wiek 28 lat Na forum 10 lat Przeczytanych tematów 5128\nsory za odświeżanie starego tematu ale mam takie zapytanie czy podczas stosowania spalacza Man Scorch jest sens brać też Gainer np . MEGA MASS XXL ?\nz całym szacunkiem ale "kto nie robi nóg ten baba... "\nNapisał(a) 10 March 2011 11:20 PM\nSzacuny 6 Napisanych postów 1822 Wiek 33 lat Na forum 14 lat Przeczytanych tematów 41040\nNajpierw diete skombinuj jesli pytasz o Gainer czy jest sens brac a dopiero potem spalacz\nNapisał(a) 11 March 2011 12:11 AM\nSzacuny 0 Napisanych postów 5 Wiek 31 lat Na forum 10 lat Przeczytanych tematów 33\nzastanó się najpierw co chcesz osiągnać . Czy chcesz zrzucić kg . .czy ich nabrac\nNapisał(a) 11 March 2011 7:09 AM\nja to rozumie, ale chce się pozbyć tłuszczu, a nie rozkładać mięśnie, dlatego ten Gainer\nNapisał(a) 11 March 2011 3:35 PM\nJak będziesz miał dobrą dietę to nie spalisz mięśni.\nNie da się chudnąć i nabierać tk. mięśniowej.\nNapisał(a) 11 March 2011 7:19 PM\nto wystarczy mi w takim razie sam spalacz i bcaa?\nNapisał(a) 11 March 2011 9:06 PM\nWystarczy Ci dobra dieta, spalacz jak będą małe efekty i zainwestuj w omega 3\nNapisał(a) 11 March 2011 10:29 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 54 Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 793\nJeżeli spalacz trzeba brać na czczo (Scorch) to jak rozwiązać kwestię śniadania? Mogę wziąć spalacz, 2kaps a po 5 min śniadanie, czy to za wcześnie? Wyjście z domu bez śniadania nie uważam za najlepszy pomysł. Jak to rozegrać?\nNapisał(a) 12 March 2011 10:04 AM\nmożesz zjeść Scorcha nawet do śniadania/po nim.\nZmieniony przez - Koniu151 w dniu 2011-03-12 10:04:36\nNapisał(a) 17 March 2011 10:13 PM\nSzacuny 0 Napisanych postów 2 Na forum 10 lat Przeczytanych tematów 9\nKoniu napisz mi co mam zrobic zeby w miare szybko jak najwiecej kg zrzucic? pytam bo chcialabym zejsc do wagi z sprzed 3 lat... tj. 54kg... obecnie waze niestety 67 kg ;/ przez moj siedzacy tryb zycia jaki teraz niestety prowadze ;/ nie wiem od czego zaczac ;/ tym bardziej ze nie mam o spalaniu tkanki tluszczowej zielonego pojecia... bralam jakis czas suplementy diety takie jak l-karnityna oraz bio cla.... i nic :( prosze pomoz mi w rozpisaniu jakiejs diety i dobraniu odpowiednich cwiczen... tym bardziej ze znow chcialabym miec pieknie wypracowany brzuszek i szczuple nogi :( jc to moj mail: ewelinab86@o2.pl


Produkty medyczne i elektromedycyna - BRANDvital\nStrona główna » Produkty medyczne i elektromedycyna\nNiemowlęta i małe dzieci nie są w stanie dokładnie przekazać nam, jak się czują. Ważne jest zatem, by rodzice mogli szybko wykryć podwyższoną temperaturę u malucha i – zależnie od wyniku pomiaru – odpowiednio zareagować. Termometr dla dziecka powinien być dokładny i niezawodny, a samo mierzenie ciepłoty ciała przebiegać w sposób przynoszący jak najmniejszy dyskomfort. A zatem, jaki termometr dla niemowlaka wybrać? Termometr elektroniczny dla dzieci Czasy, […]\n18 grudnia 2019Produkty medyczne i elektromedycyna\nJak żyć z urostomią? To pytanie często zadają sobie pacjenci po operacji wyłonienia przetoki moczowej. Wiedząc, co to jest urostomia, jak dobrać odpowiednie worki i w jaki sposób pielęgnować stomię, by uniknąć powikłań, można w dalszym ciągu sprawnie funkcjonować i cieszyć się codziennymi aktywnościami. Na czym polega urostomia? Urostomia, określana także jako przetoka moczowa, to zabiegowo utworzone połączenie pomiędzy drogami moczowymi a skórą. Umożliwia wydalanie moczu w sytuacji, kiedy […]\nPajączki na nogach nie są jedynie problemem natury estetycznej. Rozszerzone naczynka stanowią jeden z pierwszych objawów zaburzeń krążenia i wymagają odpowiedniego leczenia. Zobacz, jak domowymi sposobami, przy pomocy leków oraz zabiegów zlikwidować pękające naczynka. Pajączki na nogach – przyczyny teleangiektazji Pajączki, czyli teleangiektazje, to poszerzenia niewielkich naczynek krwionośnych, które widoczne są tuż pod skórą jako czerwone nitki przypominające pajęczynę. Pajączki stanowią sygnał zmniejszonej elastyczności i kruchości […]


promujbloga.pl - Instamedias - Keywords: pomadkazpeelingiem\nOd paru dni używam pomadki od @ wybrałam wersje z peelingiem i jak narazie jesteśmy zadowolona. Więcej powiem niebawem jak ją dłużej potestuje 😀 Używaliście tej pomadki? Co o niej sądzicie?\n#blogerkakosmetyczna #kosmetykoholiczka #pomadkadoust #nowoscikosmetyczne #naturalnekosmetyki #kosmetycznaloverka #igblogger #blogerkaurodowa #zblogowani #polskiekosmetyki #test #kosmetykoholizm #kosmetykomania #kochamkosmetyki #bblogger #pomadka #instablog #bloglovin #sylveco #pomadkazpeelingiem #blogurodowy #pielegnacjaust #blogkosmetyczny #instablogger #bblog #igblog\nThu, 14 Mar 2019, 15:46\nna 💋💋💋 A w nim - porównanie najpopularniejszych peelingów do ust czyli każdej szminkomaniaczki 💄\n#beautyblog #peelingdoust #lipcare #dobrebopolskie #blog #evree #naturalcosmetics #polskiekosmetyki #musthave #blogu #lips #nowypost #peelingcukrowy #scrub #polishblog #peeling #sylveco #polishcosmetics #lipscrub #pomadkazpeelingiem #beauty #organiccosmetics #recenzja #sugarlips #kosmetykinaturalne\nSat, 13 Jan 2018, 13:23\nFirmę @ poznałam głównie przez Instagrama, a szczególnie dzięki @kosmetyczny_raj Odkąd zobaczyłam pozytywne recenzje zapragnęłam wypróbować ich produkty! Jednak zawsze bałam się zamawiać w ciemno. Okazało się, że w jednej aptece w moim mieście jest stois\n#blogerkaurodowa #blog #polishblogger #krem #vianek #kremdotwarzy #sylvecopolska #peeling #polskadziewczyna #blogerkakosmetyczna #blogkosmetyczny #pomadkazpeelingiem #blogurodowy #blogerka #shopping #sylveco #vianekkosmetyki #2017 #zakupy #polishgirl #kosmetyki #promujblogapl #probki\nTue, 12 Sep 2017, 14:57


Turnus Dąbki 2018 - zapisy\nJesteś tutaj: Home FUNDACJA Kronika wydarzeń » 2018 Turnus Dąbki 2018 - zapisy\nUWAGA! Zakończyliśmy przyjmowanie ankiet. Informacja o kwalifikacji na turnus zostanie wysłana do końca lutego na adres podany w ankiecie.\nSerdecznie zapraszamy do udziału w tegorocznym turnusie klimatyczno – rehabilitacyjnym, który odbędzie się w malowniczej nadmorskiej miejscowości Dąbki.\nOrganizator turnusu: Centrum Zdrowia i Rekreacji GEOVITA w Dąbkach.\nOrganizator zapewnia inhalacje, masaże lecznicze, kąpiele lecznicze lub zamiennie inne zabiegi zlecone przez lekarza.\nFundacja Serce Dziecka: zapewnia grupowe zajęcia rehabilitacyjne - ćwiczenia, gry i zabawy usprawniające i poprawiające kondycję dostosowane do możliwości naszych „serduszkowych dzieci”, zajęcia integracyjne, bieżące konsultacje i dobrą zabawę. Na dzieci będzie również czekało wiele atrakcji, zabaw, gier i konkursów. W trakcie turnusu będą się także odbywać ciekawe szkolenia i warsztaty.\nTermin: od soboty 30 czerwca do soboty 14 lipca.\nKoszt pobytu – w pokojach komfort za 14 dni :\nPobyt z wyżywieniem osoby dorosłej - 2750 złotych\nPobyt dziecka w wieku od 4 do 7 lat – 1120 złotych (80 zł/ doba)\nPobyt dziecka w wieku od 8 do 10 lat – 1680 złotych (120 zł /doba)\nPobyt dziecka do 3 lat – 40 zł doba (śpiące z rodzicami)\n* Uwaga: śniadanie i kolacja dostępne w formie bufetu– dziecko do lat 3 może żywić się przy rodzicu.\nKoszt pobytu – w pokojach standard za 14 dni :\nPobyt z wyżywieniem osoby dorosłej - 2165 złotych\nzaliczka w wysokości 20% wartości wyjazdu pobierana przez FSD do dnia 27 kwietnia po potwierdzeniu uczestnictwa.\nw przypadku rezygnacji na 7 dni przed rozpoczęciem turnusu zaliczka nie będzie zwracana.\nStandardowo ze środków zbiórki celowej prowadzonej w Fundacji może zostać opłacony pobyt 1 opiekuna + 1 dziecka jako koszt podstawowy. W przypadku wyjazdu każdej kolejnej osoby, opłata za pobyt jest opłacana przez Państwa samodzielnie, jednak może być złożony wniosek o pokrycie kosztów za dodatkowych uczestników z środków zbiórki, o ile występuje nadwyżka środków i w kwocie do limitu przewidzianego na koszty dodatkowe.\nMożecie Państwo złożyć wniosek częściowe dofinansowanie wyjazdu dla 1 opiekuna i dziecka z wadą serca. Kwota dofinansowania będzie uzależniona od ilości zgłoszeń, dochodów rodziny, ich stanu zdrowia dziecka.\nTermin składania zgłoszeń do 11 lutego.\n* Zgłoszenia po 11 lutym wpisujemy na listę rezerwową i w pierwszej kolejności rozpatrujemy zgłoszenia przesłane w terminie,\n* Dla dziecka z wadą serca konieczne będzie niezbędne wypełnienie przez lekarza karty kwalifikującej do zabiegów. Automatycznie po wypełnieniu ankiety otrzymacie potwierdzenie że zgłoszenie dotarło do Fundacji. W razie braku potwierdzenia prosimy o kontakt.


The River cafe, czyli to dwa lata | Marzenkowo\nThe River cafe, czyli to dwa lata\nFiled under: emigracja, feelings, Na wlasne oczy, Prywata, Taka Ameryka, wspominki — evita_duarte @ 9:11 am\nJest na Brooklynie taka restauracja, jedna z tych, gdzie nie akceptuja ludzi „prosto z ulicy”. Miejsce trzeba odpowiednio wczesniej zarezerwowac. W srodku obowiazuje eleganckie ubranie, jesli nie powiedziec wieczorowe. Wieczorem pianista uswietnia gosciom pobyt.\nJedna sciana restauracji jest przeszklona, a przez nia widac Manhattan. Restaucja znajduje sie pomiedzi tarasem widokowym, z ktorego zrobilam moje glowne zdjecie na blogu, a Mostem Brooklynskim.\nNie przesadze ani odrobinke, ze jedzenie tam podane, bylo zdecydowanie najlepszym jakie jadlam kiedykolwiek. Porcje male, ale palce lizac. Zaczynajac od przekaski -tunczyk wedzony, poprzez danie glowne- jagniecina, a na deserze konczac- jagodowe ciacho z lodami, nie moglam sie nadziwic, ze wszystko moze az tak smakowac. Obsluga jest przeuprzejma, wszyscy goscie ubrani jak na przyjecie.\nTo jest po prostu miejsce, gdzie kreuja sie wpomnienia. Potem mozna w tej sukni i w tym garniturze pojsc na taras widokowy, popodziwiac most, ktory zachwyca zawdze. Popatrzec na Manhattan migoczacy swiatlami. Mozna zapomniec na chwile o calym tym zgielku, o pospiechu w tym wiecznie zabieganym miescie. Tak zrobilismy wlasnie w niedziele. Wspominalismy jak dwa lata temy powiedzielismy sobie: tak, na zawsze.\nTo moja przekaska\nI deser. Dania glownego niestety nie znalazlam.\n* Zdjecia pochodza ze strony restauracji.\nAż strach brać do ręki widelec żeby nie popsuć tych pięknych kompozycji…\nKomentarz - autor: derek — Wrzesień 11, 2007 @ 11:15 am\nHappy 2nd Anniversary! :O)\nKomentarz - autor: evek — Wrzesień 11, 2007 @ 1:12 pm\nKomentarz - autor: cito1 — Wrzesień 11, 2007 @ 2:10 pm\nKomentarz - autor: cutie-pie — Wrzesień 11, 2007 @ 3:17 pm\nPięknie obchodzona rocznica 🙂\nKomentarz - autor: socjopatyczna_malkontentka — Wrzesień 12, 2007 @ 7:38 am\n(Jagniecina – mniam, mniam).\nKomentarz - autor: ania — Wrzesień 13, 2007 @ 2:20 pm


Komunistyczna Partia Hiszpanii - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nutw. przez grupy rozłamowe z Hiszp. Socjalist. Partii Robotniczej, zwolenników rewolucji na wzór bolszewicki; zasilona przez secesjonistów z ruchu anarchistycznego; 1923–31 zdelegalizowana; mimo wzrostu wpływów w okresie republiki 1931–36, w ruchu robotniczym zdecydowanie ustępowała znaczeniem anarchistom i socjalistom; przywódcy: J. Díaz, D. Ibarruri; 1935 zainicjowała utworzenie frontu ludowego; podczas wojny domowej 1936–39 odegrała czołową rolę w organizowaniu armii republikańskiej; od IX 1936 jej ministrowie w składzie rządu (realizacja reformy rolnej); wykorzystując poparcie ZSRR zwiększała wpływy we władzach (zwłaszcza za rządu J. Negrína od V 1937) i armii; od 1939 nielegalna, prześladowana, przywódcy w ZSRR, w kraju stała się najważniejszą siłą opozycji antyfrankistowskiej; w latach 60. i 70. pod kierunkiem S. Carrillo przyjęła ideologię eurokomunizmu, potwierdzając tę orientację po zalegalizowaniu partii 1977; poparła przemiany polit. w kraju: demokratyzację, ustrój parlamentarny, rolę monarchii; 1971 i 1982–86 na tle stosunku do eurokomunizmu, ZSRR, pozycji Carrillo oraz kierunku przemian w Hiszpanii szereg rozłamów wewn. i spadek popularności; przeciwna członkostwu państwa w NATO i utworzeniu UE; 1986 zawiązała koalicję wyborczą pod nazwą Zjedn. Lewica, 1986–89 wchłonęła większość byłych secesjonistów.


Oponeo » Testy i opinie o oponie Dębica Presto HP\nOpinie o oponie Dębica Presto HP\nDębica Presto HP - Oceny użytkowników\nPokonuję większość kilometrów w mieście, kilka razy w miesiącu zdążają mi się dłuższe trasy do rodzinki, jednorazowo wycieczka do Chorwacji i okoliczne państwa, w sumie ok. 6000 km. Niejednokrotnie dużo kilometrów pokonały po drogach tylko utwardzonych, poza asfaltem. Śmiało mogę ocenić Dębicę Presto HP na świetny produkt. Ani razu nie było kapcia. Mimo jazdy poza asfaltem, opony bez wybrzuszeń, nie biją nawet po kierownicy. Jestem w pełni zadowolony, szum na trasie bardzo znikomy, bez większego hałasu. Oczywiście przy jeździe do 150 km/h. Trasa to nie tor F1. Dla kogoś, kto rozważa produkt w cenie godnej naszych wypłat i niewielkiego nakładu, tak naprawdę zakupi produkt mile zaskakujący, trwały i co dla mnie najważniejsze bezpieczny. Pozdrawiam.\nSamochód:VW Passat Variant B5 FL 1.9 TDI (96kW)\nNad wyborem opon do swojego auta bardzo długo się zastanawiałem. Przeczytałem wiele opinii na temat opon różnych marek. Ostateczny wybór padł na opony marki Dębica, model Presto HP ze względu ma bardzo dobre opinie na stronie, jak również wśród znajomych, którzy użytkują takie opony. Dużym plusem dla tych opon jest ich cena. Przejechałem na tych oponach ok 2000 km i jestem bardzo zaskoczony. Opony podczas jazdy spisują się bardzo dobrze, zarówno na nawierzchni suchej, jak i mokrej. Opony przy wyższych prędkościach delikatnie szumią, natomiast nie jest to coś co przeszkadza w jeździe. Opony zapewniają dobrą przyczepność podczas jazdy w zakrętach. Podczas jazdy w deszczu opona doskonale odprowadza wodę, dzięki odpowiednio zaprojektowanemu bieżnikowi, co zapewnia ciągły kontakt opony z nawierzchnią, chroniąc użytkownika przed zjawiskiem aquaplaning. Opony mogę polecić każdemu. Zapewniają komfort oraz bezpieczeństwo podróżowania.\nSamochód:Seat Cordoba Sedan III 1.9 TDI (74kW)\nŚwietny stosunek jakości do ceny. Opony ciche nawet przy większych prędkościach, dopiero na nierównościach słychać lekki szum. Dobrze trzymają się na mokrej nawierzchni, bardzo dobra przyczepność. Do kompletu opon za 4 zł można dobrać pokrowce na opony - worki wytrzymałe, solidne. Dostawa ekspresowa do domu. Polecam.\nSamochód:Opel Astra Coupe G 1.8 (5/110)\nRewelacja. Opony bardzo fajne, cichuteńkie i bez względu czy sucho czy leje, opony zachowują się prawidłowo. Nie wypowiadam się jak wypadają pod względem ekonomiczności w stosunku do zużycia paliwa, gdyż za mało czasu minęło od chwili ich założenia. Nawet jak by nie było różnic w spalaniu, to i tak polecam ten wybór.\nSamochód:VW Golf Hatchback VI 1.2 TSI (77kW)\nJestem po przejechaniu kilkuset kilometrów na tych oponach i jestem bardzo mile zaskoczony. Opony idealnie się sprawują na suchej, jak i mokrej powierzchni. Nie są głośne nie buczą w czasie jazdy. Przyczepność jest rewelacyjna jak za tę cenę. Bardzo polecam do Forda Focusa MkI. Samochodu nie rzuca na tych oponach o wysokości 55, ale już na 65 rzuca samochód na zakrętach i są po prostu za wysokie, a te są idealne. Bardzo polecam.\nSamochód:Ford Focus Kombi I 1.8 16V\nPrzejechałem na nich już ok. 2 tys. km i mogę powiedzieć, że opona spisuje się bardzo dobrze. Jeżdżę głównie po mieście, ale też i w dłuższe trasy i niekiedy muszę hamować gwałtownie i te opony się spisują, zarówno na suchej, jak i mokrej nawierzchni gwarantując bezpieczeństwo jazdy. Są ciche. Polecam.\nSamochód:Seat Leon Hatchback II 1.9 TDI (77kW)\nOpony są bardzo dobre, jeśli Twój styl jazdy jest stylem miejskim. Na trasie też się dobrze sprawdzają. Jedyne kiedy odczułem dyskomfort, to kiedy jedziesz 110 km/h opony lekko buczą. Kiedy jedziesz wolniej lub szybciej nie słychać tego. Ale jak za taką cenę opony bardzo dobrze się sprawdzają.\nKupione opony dla auta klasy średniej czy niskiej jak najbardziej się nadają. W trasę są idealne, super przyczepność na suchej, jak i mokrej nawierzchni. Bieżnik kierunkowy idealnie odprowadza wodę, hałas praktycznie znikomy. Bardzo dobra jazda po nierównościach. Polecam każdemu w 100%.\nOpona Dębica Presto Hp jest jedna z najlepszych opon do samochodów tej klasy. Idealnie trzyma się drogi. Nigdy nie zawiodła mnie, nawet podczas opadów deszczu. Na oponach przejechałem 20 000 km i nie widać zużycia. Wszystkim, którzy szukają dobrych opon polecam Dębica presto HP.\nSamochód:Seat Altea / Altea XL Van I 1.9 TDI\nOpona cicha, bieżnik dobrze wyglada, bardzo dobrze zachowuje się na każdej nawierzchni - mokrej, jak i suchej. Jest wytrzymała i bardzo wolno się ściera. Jest to już kolejny zakupiony przeze mnie komplet tych opon i na pewno ponownie dokonam ich zakupu gdy się zużyją.\nSamochód:Fiat Stilo Hatchback I 1.4 16V


y gabinet stomatologiczny korzysta z mikroskopu, głównie przy wykonywaniu zabiegu leczenia kanałowego zębów. Leczenie kanałowe zębów jest jednym z głównych zabiegów wykonywanych w ramach stomatologii mikroskopowej. Stosowani\nDodane: 29-07-2020 00:58\nStomatologia mikroskopowa stanowi taki dział stomatologii, którzy korzysta z pomocy mikroskopu przy leczeniu zębów. Dobrze wyposażony gabinet stomatologiczny korzysta z mikroskopu, głównie przy wykonywaniu zabiegu leczenia kanałowego zębów. Leczenie kanałowe zębów jest jednym z głównych zabiegów wykonywanych w ramach stomatologii mikroskopowej. Stosowani\nBuy us auto parts professionally? Metody jak dobrze rozwieść sięPo co właściwe transportować ponadgabaryty?Szkolenia bhp warszawaTanie pozycjonowanieOto jak lepiej znaleźć dentystę w CieszynieGdzie można znaleźć dobrego dentyste w Zabrzu a gdzie nie?Oto jak lepiej przejść szkolenie z bhpJak prowadzić sprawy prawne - odkrycie 2020!Drukować ulotki? Dobrze albo wcale!Czy można bhp po pracy?Gabinet stomatologiczny zabrzeChciał Tylko znaleźć kardiologa. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Jak Zamontować fotowoltaikę przydatnie?Nowoczesne metody w stomatologii - o implantachCzy warto generować prąd ze słońca? Koszty i cenyCzy w 2020 warto poświęcić czas aby kupić klimatyzacjęSzukam 5 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak leczyć zębyNaprawianie kominów w skrócieWycena tego jak transportować ponadgabarytyNa pewno nie wiesz jak zorganizować pokaz tańca. Wystarczy, że przeczytasz ten wpisOto Plan Od A Do Z Aby Pozycjonować Strony W 5 DniWycena tego jak uczyć bhpKrok Po Kroku Instrukcja Aby znaleźć dentystę w CieszynieTanie pozycjonowanieUczyć się hiszpańskiego? Jak ekspert!Ale jak znaleźć adwokata?Wypożyczyć hoker? Dobrze albo wcale!Czy można pożyczć meble w niedzielę handlową?Przejść szkolenie z bhp? Dobrze albo wcale!


Forum o piorach wiecznych • Zobacz wątek - Wszystko o piórze Zenith Omega\nWszystko o piórze Zenith Omega\nTytuł: Wszystko o piórze Zenith Omega\nNapisane: piątek, 25 maja 2012, 18:48\nDołączył(a): sobota, 25 lutego 2012, 22:32\nCzyli jakie jest wytrzymałe, JAKI TUSZ DO NIEGO NAJLEPIEJ PASUJE (ABY KOLOR BYŁ, NP. CZARNY A NIE SZARY) itd.\nTytuł: Re: Wszystko o piórze Zenith Omega\nNapisane: piątek, 25 maja 2012, 21:00\nTo że atrament jest czarny a nie szary, to także przyczyna grubości stalówki i przepływu atramentu. Jeśli kreska bedzie cieniutka i odpowiednio mokra, to atrament bedzie czarny. Jeśli stalówka będzie szeroka a pióro suche, to kreska będzie mizerna i nikła a z czerni pozostanie jedynie cień.\nZatem moim zdaniem marka atramentu niewiele ma tu do powiedzenia.\nPolecę jednak atrament Aurory oraz Caran d'Ache.\nNapisane: piątek, 25 maja 2012, 22:16\nTrochę dziwne pytanie:\nco zrobić aby stalówka była mokra?\nNapisane: niedziela, 27 maja 2012, 20:13\nNo można jej delikatnie skrzydełka rozchylić wtedy będzie podawać więcej atramentu (np kliszą fotograficzną wsuniętą między skrzydełka patrząc od końcówki, ziarenka czy jak opisać?). Albo inne ustawienie stalki na spływaku - nie wiem tylko czy w omedze to można zrobić?\nNapisane: niedziela, 27 maja 2012, 22:35\nCzyli atrament kilka razy droższy od pióra. Wątpię, aby Pióropusznik był emocjonalnie przygotowany na taką fanaberię.\nNapisane: niedziela, 27 maja 2012, 23:15\nAaaale nie zastrzegł górnej granicy cenowej\nNapisane: niedziela, 27 maja 2012, 23:20\nPytanie było o atrament, a nie o jego cenę.\nNapisane: poniedziałek, 28 maja 2012, 10:33\n... o tusz, jeśli już mamy być dokładni\nAle ponieważ oczywiście chodzi o atrament, to moim zdaniem najlepiej jakiś niebieski lub niebiesko-czarny, wtedy też nie będzie szary ... chociaż szary wcale nie jest taki zły, ale trzeba się mentalnie na coś takiego przestawić.\nJa polecam atramenty Watermana - mają dobre właściwości, całkiem przyjemne kolory, no i przede wszystkim z dobrych atramentów chyba jeden z najlepszych stosunków jakości do ceny.\nNapisane: czwartek, 15 lutego 2018, 22:54\nDołączył(a): niedziela, 17 kwietnia 2011, 00:56\nWidzieliście już te nowe Omegi z przełomu 2017 / 2018? Sż też z zestawami z długopisem. Czarne. Stalowe.\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 00:47\nJa jestem fanem Omegi i widziałem. Pamiętam, jak e podstawówce pisałem Omegą, miała fajną cienką linię, taka odmiana od grubszej linii Vectora. Teraz jak się zastanawiam, to już za dzieciaka z podstawówki kręciły mnie pióra\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 12:42\nDołączył(a): sobota, 7 listopada 2015, 16:01\nPióra Omega nie należą do zbyt trwałych. Są bardzo podatne na zarysowania i szybko łapią luzy na skuwce. Stalówka zostawia mokrą i cienką kreskę (bardziej F niż M), więc z nasyceniem koloru atramentu nie powinno być problemu. Na 3 omegi które miałem tylko 1 stalówka nie drapała. Raczej nie ma tendencji do szybkiego zasychania. Gdybym miał wybierać pomiędzy Omegą a Vectorem, wybrałbym Omegę (cieńsza kreska, standardowe naboje, mniejsza tendencja do zasychania, cena). Chociaż w cenie do 30 zł wolałbym kupić Plumixa ze stalówką F. Ale jeżeli chciałbym kupić pióro w kategorii cenowej zbliżonej do Vectora, kupiłbym Pilota MR, którego używam na codzień od 3 lat i uważam że trudno o lepsze pióro w cenie 60-70 zł. Na rzecz Pilota MR w odstawkę poszły takie pióra jak Sheaffer 100, Parker Vector, Parker Sonnet, Lamy Safari. Mam jeszcze Hemisphere F, którego lubię, ale i tak wolę Pilota MR bo ma cieńszą stalówkę.\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 12:52\na ja bym za te 30zł kupił Platinum Preppy\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 15:53\na ja bym dołożył i kupił Platinium Plaisir.\nNie wiem co mam z tym Plasirem ale jak ktoś pyta o tanie i dobre pióro to jakoś tak samo przychodzi.\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 16:28\nJa mam plastikową Omegę i ma cienką taką Fkę po tej cienszej stronie. I mam też tą Omegę stalową, ta chudsza wersja i ma Mkę, raczej notmalną niż chudszą. Ale mają też inne oznaczenia na spływaku pewnie ptopozycje powyżej są trafne, ale przecież pióra kupuje się sercem\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 16:54\nA ja bym nie dokładał do Plasira, bo pióro pisze dokładnie tak samo.\nJa już, to Lamy Safari. I Preppy.\nCała masa piór\nNapisane: piątek, 16 lutego 2018, 21:21\nA ja Preppy bym nie kupował, bo moje drapało. Kupiłbym Omegę i w zasadzie to kupię sobie kolejną


Czy to Jawa czy sen ? Relacje Indonezja 3\nsob., 03/05/2014 - 22:22\nsob., 03/05/2014 - 22:50\nAle widoki Pola cudne,takie soczyscie zielone,a dzieciaczki po prostu przeslodkie\nsob., 03/05/2014 - 23:08\nMatko ,jak to jest wstęp to co czeka nas dalej .\nNelka ,co za kierunek ? Co Ty skrywasz jeszcze przed nami w rękawie ? Jesteś dla mnie jak nieodgadniona Atlantyda .\nndz., 04/05/2014 - 06:46\nndz., 04/05/2014 - 10:01\nNelcia, ja również czekam na c.d.\nMyślę, że to nasza złotousta MOMITKA miała udział w nadaniu tytułu !!!!!!!!\nndz., 04/05/2014 - 11:13\nNa Jawę dostajemy się od zachodniej strony Bali. Dojeżdżamy do portu Gilimanuk na zachodnim cypelku wyspy i promem przepływamy na Jawę do Ketapang. Ze złapaniem promu nie ma problemu bo pływa często -co pół godziny, jest duży a ponad 90% to lokalesi .Płyniemy króciutko bo ok. 20-25 minut. Po wyjściu szukamy naszego przewodnika , a potem ładujemy się do samochodu i jedziemy do hotelu. Prowadzony jest przez sympatyczną australijską parę , z którą zamieniamy pare słow. W hotelu żadnych luksusów , zwykłe 3 * , ale do przespania się absolutnie ok. Wcinamy kolację i idziemy spać, bo bardzo wcześnie rano wstajemy ,aby odwiedzić nasz pierwszy wulkan na Jawie tj Jien .\nMialam troche wątpliowści układając trasę po Jawie , bo na temat tego miejsca są różne opinie, niektóre mówiące o tym,że na górze jest tak duży smród od siarki, że nawet zakładanie maseczek nie wystarcza. Inne ,że jest zajefajny widok, kolejne,że droga pod górę jest mordercza etc etc. Jak wygooglowałam sobie jednak widok trasy na wulkan i z góry, to doszlam do wniosku ,ze muszę spróbować.\nno więc próbujemy\nndz., 04/05/2014 - 12:30\nndz., 04/05/2014 - 12:55\nDziobku, Pumcia,Asica ciesze sie ,że dołaczyłyście do wspinaczki *biggrin*, razem będzie dużo rażniej\nDojeżdżamy do ostatniego możliwego miejsca i niestety dalej trzeba już tylko na własnych nogach\nCelowo jedziemy bardzo wcześnie rano i to nie dlatego, żeby ominąć tłumy turystów. Turystów jest bardzo,bardzo mało , co oczywiście ma swoje olbrzymie plusy. Chodzi jednak o to ,aby wejść na górę przed upałem jaki nas będzie czekał w ciagu dnia ,co jeszcze bardziej może utrudnić podejście a Jien nie jest niski , jego wysokość to 2800\nPierwsze widoczki jakie widzimy są niesamowite , krajobrazy troche spowite mglą, co nadaje górom takiej tajemniczości . bajkowości\nndz., 04/05/2014 - 14:30\nNelcia, ja też śledzę twą wyprawę z ciekawoscią.\nndz., 04/05/2014 - 17:33\nPlumeria , wygrałaś konkurs masz super pamięć ,to rzeczywiście Momitka nadała ten tytuł , na wątku o waranach i tak to wyglądalo:\nNelcia i ja bardzo dziękuje za świetny odcinek pod tytułem " Z Nelcią wśród Smoków" Połknęłam wszystko jak młoda czapla...:) Teraz czas na Jawe, bo na sen już za późno..............


MAM PRACĘ/DAM PRACĘ\nJak wspierać osoby z niepełnosprawnościami intelektualnymi na rynku pracy? Zapraszamy na spotkanie dotyczące innowacyjnych metod szkoleniowych dla ON, które odbędzie się 9 lipca 2019 roku w Poznaniu, w godzinach 10.00 - 14.00 w Centrum Konferencyjnym Ogrodowa 12.\nBardzo dziękujemy za duże zainteresowanie udziałem w wydarzeniu. W związku z ograniczoną liczbą miejsc, w dniu dzisiejszych zamykamy rejestrację na wydarzenie.\nWięcej informacji: anna@spoldzielnie.org\nOsoby z niepełnosprawnościami intelektualnymi na rynku pracy - wsparcie szkoleniowe!\nJuż 9 lipca 2019 roku w Poznaniu, w Centrum Konferencyjnym Ogrodowa 12 odbędzie się spotkanie w ramach projektu Train INC* W spotkaniu wezmą udział przedstawiciele organizacji realizujących wsparcie dla osób z niepełnosprawnościami, w tym trenerzy specjalizujący się w realizacji szkoleń dla ON.\nPodczas spotkania zaprezentujemy rozwiązania i narzędzia wspierające proces szkoleniowy, które pomogą wspierać osoby z niepełnosprawnościami intelektualnymi na rynku pracy.\nSytuacja osób z niepełnosprawnościmi intelektualnymi na polskim rynku pracy - prezentacja\nCase study: Spółdzielnia Socjalna Wspólny Sukces\nInnowacje na rynku pracy - prezentacja narzędzi wspierających proces rekrutacji ON\nNowe technologie a wsparcie ON na rynku pracy - warsztat fokusowy\nDecyduje kolejność zgłoszeń. Udział w spotkaniu jest nieodpłatny.\nFormularz zgłoszeniowy na spotkanie - tutaj\n*TRAIN-INC a dokładnie Achieving social inclusion of people with intellectual disability through an innovative cooperative learning training approach to europejski projekt mający na celu podniesienie poziomu zatrudnienia osób z niepełnosprawnością intelektualną.\n1) Udoskonalenie ścieżki szkoleniowej w zakresie włączenia społecznego dla osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi. Wsparcie procesu szkoleniowego innowacyjnymi metodami opartymi o metody wspólnego uc zenia się. Wzmocnienie dzięki temu udziału osób z niepełnosprawnościami w procesie nauczania i uczenia się.


Powołano Komisję Klimatu – Sozosfera - ochrona środowiska\nKatowiccy radni, podczas wczorajszej sesji, podjęli decyzję, w efekcie której powołano Komisję Klimatu. Inicjatywa radnego Jarosława Makowskiego uzyskała poparcie prezydenta Marcina Krupy oraz radnych wszystkich klubów Rady Miasta Katowice. Za powołaniem komisji głosowało 26 z 28 radnych, jeden był przeciw (od razu po głosowaniu przyznał, że omyłkowo i wniósł o korektę w protokole sesyjnym – jako głos „za”), a jeden wstrzymał się od głosu – poinformował Urząd Miasta Katowice (UM).\nKomisja Klimatu, zgodnie z projektem uchwały, ma przeciwdziałać kryzysowi klimatycznemu, zajmować się adaptacją do jego skutków oraz współtworzyć politykę informacyjną miasta w tym zakresie. Ponadto Komisja ma tworzyć podstawy prawne dla funkcjonowania oraz rozwoju „zielonej” gospodarki i odnawialnych źródeł energii (OZE). Radni przyjęli także za cel działania Komisji ochronę bioróżnorodności, zasobów wodnych i środowiska – dodaje magistrat.\nPrzed sesją Rady Miasta odbył się briefing prasowy dotyczący powołania Komisji Klimatu, w którym wzięli udział prezydent, radni oraz naukowcy z Uniwersytetu Śląskiego. – Wszyscy jesteśmy świadkami szybko dokonujących się zmian klimatycznych. W skali globalnej tym tematem zajmują się rządy państw. Pamiętam jednak słowa dr. Benjamina Barbera, który mówił mi, że to właśnie miasta mają szczególną odpowiedzialność w budowaniu świata przyjaznego dla ludzi – świata, w którym szanuje się przyrodę i mądrze korzysta z jej zasobów – podkreślał podczas konferencji prasowej Marcin Krupa, prezydent miasta. – W Katowicach podejmujemy wiele działań na rzecz klimatu. Rewitalizujemy parki, siejemy łąki miejskie, realizujemy projekty małej czy dużej retencji, walczymy ze smogiem, a od tego roku wprowadziliśmy tzw. zielony budżet. Trzeba jednak robić więcej i skuteczniej – dlatego cieszę się, że padł pomysł utworzenia Komisji Klimatu i że zyskał uznanie w oczach radnych. Zmiany klimatyczne to wyzwanie, z którym musimy zmagać się wspólnie – dodał prezydent.\nPowołano Komisję Klimatu partnera dla strony społecznej\nRadny Jarosław Makowski, który został przewodniczącym Komisji Klimatu podkreślał, że „klimat podobnie jak smog jest kosmopolityczny i jego konsekwencje dotykają nas niezależnie od poglądów czy przekonań religijnych”. – Chcę, by Komisja Klimatu była partnerem dla strony społecznej, szczególnie dla młodych wymagających partnerów, którzy mówią, że nie ma już czasu, że trzeba podjąć szybkie stanowcze decyzje, żeby przeciwdziałać zmianom klimatu. W Katowicach przecieramy ścieżkę, jesteśmy pierwszym miastem, które powołuje Komisję Klimatu. Mam nadzieję, że za naszym przykładem pójdą inne miasta – mówił Jarosław Makowski.\nZ kolei radny Piotr Pietrasz zaznaczył, iż projekt jest wartościowy, bo realizowany ponad podziałami politycznymi. – Jak wiemy całkiem niedawno przetoczyła się przez nasz kraj kampania wyborcza, która siłą rzeczy dzieli i powoduje spory naturalne w demokracji. Natomiast można pracować nad wspólnymi rozwiązaniami – podkreślał radny i przypomniał, że wszyscy jesteśmy świadkami zmian klimatycznych. – Po ulewach w ubiegłym roku, jako mieszkaniec osiedla Paderewskiego, mogłem obserwować zalane garaże, zalane piwnice. Zmiany klimatyczne dotykają nas wszystkich. W Katowicach odbył się w 2018 roku Szczyt Klimatyczny, teraz powołujemy specjalną Komisję. Widać, że Katowice są awangardzie działań na rzecz klimatu – mówił Piotr Pietrasz.\nOchrona klimatu najważniejszym wyzwaniem\nNatomiast radny Damian Stępień zaznaczył, że ochrona klimatu, obok negatywnych trendów demograficznych, jest najważniejszym wyzwaniem dla Katowic w nadchodzących dekadach. – Jeżeli zmiany klimatyczne będą postępować, to wpłyną także na przyspieszenie negatywnego trendu wysiedlania się miast. Dlatego musimy działać już teraz. Dziś katowicki samorząd pokazuje, że potrafi pracować ponad podziałami i jednoczyć w walce ze zmianami klimatycznymi – mówił radny.\nPowołano Komisję Klimatu – miasto dostrzega wagę zmian klimatu\nPodczas konferencji prasowej obecni byli także naukowcy z Uniwersytetu Śląskiego (UŚ). Prof. dr hab. Tomasz Pietrzykowski, Prorektor UŚ, podkreślał, że „świat staje w obliczu przemian na niewyobrażalną skalę”. – To oznacza nie tylko odejście od źródeł kopalnych, ale także przekształcenie w dużej mierze modelu ekonomicznego, stylu życia, tego wszystkiego, co wpływa pośrednio lub bezpośrednio na to, czy zmiany klimatu da się ograniczyć lub powstrzymać. Jako stolica regionu Katowice mają szczególną odpowiedzialność. Powołanie Komisji Klimatu to pewnego rodzaju gest, symbol wskazujący, że miasto Katowice dostrzega wagę tych przemian dla swoich mieszkańców. Działanie to pokazuje także, że w Katowicach dostrzega się rolę lidera, jaką może pełnić to miasto zarówno na poziomie regionalnym i ogólnopolskim. Są tu ambicje, by Katowice odegrały ważną rolę w tym wielkim procesie, który będzie miał miejsce w Europie przez kilka najbliższych dziesięcioleci. Katowice muszą odgrywać aktywną rolę, muszą działać tak, by było to wyznacznikiem dla innych. Mam nadzieję, że Komisja będzie generatorem działań, pomysłów i inicjatyw, które ten silnik uruchomią i Katowice w tej roli osadzą – podkreślał prof. Tomasz Pietrzykowski.\nBy nie znaleźć się w mrocznych czasach powołano Komisję Klimatu\nZ kolei prof. dr hab. Piotr Skubała, z Wydziału Nauk Przyrodniczych UŚ, ekspert ds. klimatu, komentując fakt, że powołano Komisję Klimatu zauważył, że zmiany klimatyczne są dziś przez naukowców wskazywane jako jeden z głównych czynników, który może doprowadzić do wymarcia życia na części naszego globu. – Dziś do opisu sytuacji naszej planety naukowcy używają terminów dramatycznych: katastrofa klimatyczna, kryzys klimatyczny, ekoapokalipsa czy biologiczna anihilacja. Naukowcy opracowali 13 punktów krytycznych dla systemu klimatycznego. Okazało się, że w ubiegłym roku dziewięć z 13 punktów było już uruchomionych. Efekt domina może się zacząć już za chwilę i nie będziemy go mogli powstrzymać. Raporty naukowe pokazują, że w 2070 roku, jeśli nie zaczniemy działać, 1/3 ludzkości – czyli ok. 3,5 mld ludzi, znajdzie się w miejscu, w którym nie będzie można egzystować. Jeśli postawimy na przyrodę, a nie technikę i rozwiązania technologiczne, to mamy szansę. Przyroda pozwoli nam dostosować się do tych zmian. W Katowicach tego typu działania są prowadzone, tylko są one jednostkowe, indywidualne, przykładowe. Jeżeli staną się one powszechne to mamy szansę. Celem działania Komisji jest również sprawienie, by dobre praktyki z Katowic, z Europy i świata zebrać w jednym miejscu i by stały się powszechne na dużą skalę. Wtedy mamy szansę, by nie znaleźć się w mrocznych czasach już w 2030 roku – mówił prof. Piotr Skubała.\nfot. Dariusz Czapla, UM Katowice\nTagsadaptacja do zmian klimatu dostosowanie do zmian klimatu edukacja na rzecz ochrony klimatu gospodarka neutralna dla klimatu Komisja Klimatu kryzys klimatyczny ministerstwo klimatu ochrona klimatu ograniczanie skutków zmian klimatu ograniczanie zmian klimatu polityka klimatyczna przeciwdziałanie suszy przeciwdziałanie zmianom klimatu susza zagospodarowanie wód opadowych zapobieganie suszy zmiany klimatu


Świnoujście. ZMPSiŚ wyróżniony przez ekonomistów z Uniwersytetu Szczecińskiego. Świnoujście i region - portal informacyjny.\ninformacje, ogłoszenie, Port Szczecin-Świnoujście, Świnoujście, Szczecin, wydarzenia 21 października 2020\nŚwinoujście. ZMPSiŚ wyróżniony przez ekonomistów z Uniwersytetu Szczecińskiego.\nZarząd Morskich Portów Szczecin i Świnoujście SA został wyróżniony tytułem „Równa Firma”. Plebiscyt po raz ósmy z rzędu zorganizowała Fundacja Biznes Innowacje Networking Wydziału Ekonomii, Finansów i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego\nCelem plebiscytu jest wyróżnienie firm odpowiedzialnych społecznie, które wykazują się dbałością o pracowników, kontrahentów, społeczność oraz środowisko.\nZa jego organizację, każdego roku odpowiadają studenci i pracownicy akademiccy zrzeszeni w Fundacji Biznes Innowacje Networking WEFiZ US. Wyróżnienia przyznaje 20-osobowa Kapituła.\nDziałalność Zarządu Morskich Portów Szczecin i Świnoujście w obszarze Społecznej Odpowiedzialności Biznesu prowadzona jest od 2009 roku.\nSpółka wspiera młodzieżowe grupy sportowe, działające przy szkołach i klubach sportowych, lokalne kluby i stowarzyszenia sportowe, jak również wydarzenia społeczno-kulturalne na rzecz zarówno kultury masowej jak i osiedlowych stowarzyszeń oraz klubów.\nPonadto poprzez cykliczną organizację portowych zbiórek krwi ZMPSiŚ szerzy tę idę wśród młodzieży osiemnastoletniej w szczecińskich szkołach.\nZ kolei poprzez inicjatywę edukacyjną pn. „Dni Portu w szkole” propagowana jest wiedza z zakresu gospodarki morskiej i funkcjonowania portów.\nW bieżącym roku, w związku z pandemią koronawirusa, zarząd portu mocno się zaangażował w pomoc szpitalom. Przekazał ponad milion złotych do trzech placówek, tj.: szpitala zakaźnego przy ul. Arkońskiej oraz SPSK nr 1 PUM w Szczecinie , a także do koszalińskiego Szpitala Wojewódzkiego przy ul. Tytusa Chałubińskiego.\nDzięki tym środkom zakupione zostały: respiratory, kardiomonitory, pompy infuzyjne, aparatura do wykrywania Covid-19 we wczesnej fazie oraz ambulans.\n‹ Świnoujście. KONCERT TYMCZASEM – DAJ UNIEŚĆ SIĘ NA ZIEMIĄ (PRZENIESIONY NA MAJ 2021) › Szczecin. Rewolucyjny projekt na pandemiczne czasy – TEATR W PACZCE