PISda: Partie dąją zarobić kolegom\nPlatforma nie kupuje już win ani cygar, ale nadal płaci za eleganckie restauracje. PiS po zmianie skarbnika robi porządki na zapleczu. A miliony z partyjnych kont wciąż płyną do „swoich”.\nPrzeanalizowaliśmy wydatki Platformy i PIS w 2014 R. Partie już przygotowywały się finansowo na najważniejsze tegoroczne wybory. Ogromne pieniądze wydawały na wewnętrzne badania. Jak co roku miliony złotych pochłonęły zlecenia dla zewnętrznych firm, głównie na doradztwo PR i oprawę marketingową. Duże sumy przeznaczały też na utrzymanie pracowników i partyjnej infrastruktury. Wszystko to pomaga im trzymać się władzy.\nOSTATNIE ŻNIWA ZNAJOMYCH BYŁEGO SKARBNIKA\nWokół partii Jarosława Kaczyńskiego przez lata wytworzył się swoisty łańcuch pokarmowy. Partia płaciła duże pieniądze satelickim spółkom, tworzonym najczęściej przez dawnych pracowników biura PiS na Nowogrodzkiej. Prawie 2 min zł z kasy na bieżącą obsługę partii trafiło w ubiegłym roku do spółki MTML Tomasza Pierzchałskiego. Dodatkowo kilkaset tysięcy złotych w czasie kampanii wyborczych, np. do europarlamentu.\nZa co? - Tajemnica handlowa - ucina Pierzchalski.\nJego firma już od kilku lat zarabiała w PiS podobne, nawet wyższe, kwoty. W 2013 r. z Nowogrodzkiej otrzymała prawie 3 min zł.\nTomasz Pierzchalski zaczynał jako bliski współpracownik wiceprezesa PiS Adama Lipińskiego, tą drogą trafił do siedziby partii i gabinetu usytuowanego blisko Jarosława Kaczyńskiego. Z Nowogrodzkiej odszedł w 2009 r., ale kilka lat wcześniej założył własną firmę eventową, która stała się główną agencją obsługującą medialnie PiS. Rok temu Pierzchalski tłumaczył „Wprost”, że jego firma dostarcza oświetlenie, nagłośnienie i organizuje eventy, również dla PiS. Nie chciał odpowiedzieć które. Zapewniał, że partia Kaczyńskiego jest jednym z wielu jego klientów. Pierzchalski robił też dla PiS wewnętrzne badania. Ale choć wprawiały polityków PiS w dobry nastrój, nieszczególnie się sprawdzały - na przykład w kampanii prezydenckiej 2010 r., na tydzień przed wyborami, Kaczyński miał wygrać już w pierwszej turze.\nPierzchalski, razem z byłym dyrektorem PiS Bartłomiejem Rajchertem i Michałem Lewandowskim, zasiadali w zarządzie Fundacji Nowy Kierunek. Powstała w 2011 r., żeby „popularyzować konserwatywną myśl polityczną” i utrwalać pamięć o prezydencie Lechu Kaczyńskim. Rajchert jest jej prezesem do dziś. Na konto fundacji PiS co miesiąc przelewał ponad 20 tys. zł, podobnie jak w poprzednich latach. Ale tylko do czerwca ubiegłego roku.\n- To była długoterminowa umowa, została rozwiązana na prośbę byłego skarbnika PiS - tłumaczy Rajchert. Fundacja działa nadal, otwiera wystawy i prowadzi stronę LechKaczynski.org, ale już bez pieniędzy z PiS.\nSwoje wpływy w PiS Rajchert i Pierzchalski zawdzięczali właśnie byłemu skarbnikowi tej partii Stanisławowi Kostrzewskiemu. Kostrzewski uznawany był za inżyniera finansowego partii i zaufanego Jarosława Kaczyńskiego. Po kolejnych doniesieniach medialnych o zaskakujących wydatkach partii wrogom Kostrzewskiego udało się przekonać prezesa, że czas na zmiany. Skarbnik odszedł na początku września. Z Nowogrodzkiej odeszła też wtedy jego siostra Teresa Gorczyca. Nowym skarbnikiem została Beata Szydło.\nPolityk z władz PiS: - Słowem kluczem Kostrzewskiego był outsourcing. Kiedy przejrzeliśmy umowy, okazało się, że część tych zleceń z powodzeniem mogą wykonywać pracownicy PiS w ramach obowiązków. Jako przykład mój rozmówca opowiada historię ze sceną w siedzibie PiS na Nowogrodzkiej, opisaną niedawno przez „Rzeczpospolitą”:\n- Partia wydała pieniądze na jej zbudowanie, a potem się okazało, że nie jest nawet właścicielem sceny i musi płacić dalej za comiesięczną obsługę. Kilkadziesiąt tysięcy.\nDlatego - jak słyszymy - teraz partia wypowiada kolejne umowy z firmami, które obecne kierownictwo uznaje za „pozostałości” po Kostrzewskim, m.in. ze spółką Pierzchalskiego. Kilka tygodni temu miała też odejść ostatnia księgowa z Nowogrodzkiej współpracująca z byłym skarbnikiem.\nFUNDACJA OD STRONY INTERNETOWEJ\n83 zł tys. zł, czyli o połowę mniej niż dwa lata temu, zarobiła w PiS firma Screen Media. Spółka powstała w 2013 r., zajmuje się głównie transmisjami internetowymi, przygotowuje fotorelacje. Jej prezesem jest Tomasz Fabiszewski, były pracownik Klubu Sejmowego PiS.\nWcześniej był także prezesem Fundacji Polska Europa z Siedlec. Ale w fundacji w ubiegłym roku sporo się zmieniło. Nowym prezesem, w ramach „porządków”, w listopadzie został Sebastian Chwałek, także pracownik Klubu PiS. Z rady nadzorczej fundacji odeszli politycy: Mariusz Kamiński, Adam Rogacki i Marek Kuchciński. Dlaczego? - To była ich decyzja, skupili się na pracy parlamentarnej. Wtedy był inny skład władz fundacji, teraz jest inny - mówi prezes Chwałek.\nO działalności fundacji trudno się więcej dowiedzieć. Własnej strony internetowej nie prowadzi. Prezes uważa, że wystarczy adres pocztowy. To o tyle ciekawe, że fundacja sama miała zajmować się właśnie prowadzeniem... strony internetowej dla PiS (myPiS.pl). - W tej chwili ta sfera działalności fundacji została wstrzymana. Funkcjonuje serwer, więc istnieje teoretyczna możliwość dalszego jego wykorzystywania i umieszczonych na nim danych - przyznaje Chwałek.\nJednak przez cały poprzedni rok fundacja otrzymywała przelewy, regularnie po kilkadziesiąt tysięcy złotych. Łącznie na jej konto wpłynęło z PiS ponad 300 tys. zł. Na co więc poszły te pieniądze? - Wszelkie środki finansowe pozyskane przez fundację były wykorzystywane na realizację jej zadań statutowych - ucina Chwałek.\nSŁONO ZA OCHRONĘ I MARKETING\nPiS niezmiennie nie oszczędza za to na ochronie prezesa. Za usługi firmy ochroniarskiej Grom Group partia zapłaciła w ubiegłym roku 1,85 min zł (a dodatkowe pieniądze w czasie kampanii wyborczych). Jarosława Kaczyńskiego strzeże kilku ochroniarzy, 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu.\nRachunki bankowe PiS pełne są zleceń dla większych i mniejszych agencji zajmujących się PR, reklamą i marketingiem. Prawie pół miliona złotych zarobiła firma producencka Media Film Dariusz Gąsior z Rzeszowa. Warszawska agencja One Milion Solutions, która świadczy usługi reklamowe, otrzymywała ponad 24 tys. zł miesięcznie przez cały rok. Jej prezesem jest Michał Wiórkiewicz, były asystent premiera Kazimierza Marcinkiewicza, później bliski współpracownik byłego rzecznika PiS Adama Hofmana. Jak pisaliśmy rok temu, Wiórkiewicz pojawiał się też w fundacjach na zapleczu PiS, miał tworzyć partyjny think tank Instytut Studiów i Analiz, ale bez większych sukcesów. - Teraz po odejściu Hofmana jest wyatutowany - twierdzi nasz rozmówca z Nowogrodzkiej.\nZnaczne zlecenia z PiS, podobnie jak w poprzednich latach, dostawały firmy QLCO - ponad 150 tys. zł, i Studio Design - przynajmniej kilkaset tysięcy złotych. Tylko w lipcu ta ostatnia firma wystawiła PiS fakturę na 340 tys. zł. Obie świadczą podobne usługi: poligraficzne i reklamowe.\nPonad 300 tys. zł zarobiła wrocławska firma Webber & Saar, kojarzona z wpływami Adama Hofmana - to z kolei agencja zajmująca się marketingiem internetowym. Jeszcze więcej pieniędzy trafiło do firmy doradczej Alex Stern (328 tys. zł) i kolejnej agencji reklamowo-mediowej PanPlan Marcina Brzuchalskiego - ponad 1,5 min zł.\nZarobiła, podobnie jak w poprzednich latach, spółka GURU Control Systems. Za jej usługi PiS zapłacił łącznie ponad milion złotych. To firma informatyczna, ale przeprowadza też dla partii autorskie sondaże. Kilkadziesiąt tysięcy z PiS wpłynęło też na konto firmy Kalen Lenarczyk, jak pisał „Newsweek” - powiązanej z kuzynem prezesa Janem Marią Tomaszewskim.\nPartia sporo wydawała na marketing polityczny, specjalistów od wizerunku - wewnętrzne badania. Na ubiegłorocznej liście płac znalazł się dr Sergiusz Trzeciak, od kilku lat współpracujący z PiS (ok. 70 tys. zł). Zajmuje się marketingiem osobowym, już rok wcześniej szkolił polityków PiS na okoliczność korzystania z Facebooka i Twittera. Tym razem miał przygotować strategię internetowej kampanii partii. PiS zlecał też usługi agencji Bogdan Szczesiak studio PR (za ponad 50 tys. zł) - która od lat pomaga partii tworzyć strategie na kampanie wyborcze. Współpracuje z nią m.in. dr Marek Kochan. Dom Mediowy Media ON zarobił ponad 200 tys. zł, a firma Entropia Grzegorza Kowalczyka - prawie 250 tys. zł. Zajmuje się „badaniami rynku i opinii publicznej”.\nZ funduszu eksperckiego PiS płacił 22,7 tys. zł miesięcznie współpracującemu z partią think tankowi - Instytutowi Sobieskiego. Ponadto instytut wystawił fakturę na 600 tys. zł za organizację kongresów Polska Wielki Projekt. Na badania w pracowniach TNS i Millward Brown partia Kaczyńskiego przeznaczała po kilkadziesiąt tysięcy złotych.\nKilku wpłat na łączną kwotę ok. 81 tys. zł PiS tradycyjnie dokonał też na konto Fundacji Lux Veritas ojca Rydzyka.\n\_ZLECENIA DLA ZNAJOMYCH I RODZINY\nW zaprzyjaźnionych firmach PR swoje usługi zamawia także Platforma. W ubiegłym roku, podobnie jak w poprzednich, kilka razy korzystała np. z usług agencji reklamowej Wenecja. Zapłaciła za to 55 tys. zł. Prezesem tej firmy jest żona byłego sekretarza generalnego partii Andrzeja Wyrobca (dziś wiceministra kultury).\nPo kilkanaście, czasem kilkadziesiąt tysięcy złotych zarabiały agencje doradcze i PR, które od lat obsługują Platformę, m.in. Communication Unlimited, Winstone, Baron Media. Doradzają w sytuacjach kryzysowych, planują strategie na kampanie wyborcze. Prawie 100 tys. zł trafiło do firmy BSC Advisory. To spółka, którą w 2012 r. założyli Maciej Bogucki i Marcin Ochmański. Ochmański wcześniej pracował u prezydent Hanny Gronkiewicz - -Waltz w urzędzie miasta. Bogucki - były radny PO, to młody biznesmen od lat związany z czołowymi politykami partii rządzącej. Chętnie opowiadał, że grywa z piłkę z Donaldem Tuskiem. Zasiada też w radzie nadzorczej PGNiG Technologie.\nKilka tygodni temu „Newsweek” informował, że kontaktami Boguckiego i ministra sportu Andrzeja Biernata (p.o. sekretarza generalnego PO) interesuje się ABW. Bogucki zapewniał wtedy, że „dla polityków nie pracuje, bo w biznesie lepiej płacą.”\n- A pana firma BSC Advisory co robi dla Platformy? - dopytuję.\n- Mamy taką politykę, że nie informujemy o szczegółach współpracy - ucina.\nBogucki zapewnia mnie też, że jego firma nie pracuje dla spółek Skarbu Państwa. Świadczy usługi PR i social media dla klientów prywatnych. Skarbnik PO Łukasz Pawełek odpowiada mi, że Platforma zamówiła u niej „usługi doradcze w zakresie strategii aktywności w internecie”.\nPlatforma nie szczędziła w ubiegłym roku na partyjne eventy. Takie spotkania organizowała często w eleganckich hotelach czy restauracjach. W lipcu 2014 r. do Pątnowa w woj. łódzkim zjechała partyjna młodzieżówka Młodzi Demokraci. Impreza w ośrodku Nadwarciański Gród kosztowała PO 35 tys. zł. Partia zorganizowała też forum samorządowe w podwarszawskim ho - telu Venezia Palace za niespełna 10 tys. zł.\nWynajem auli Politechniki Warszawskiej na konferencję, podczas której Ewa Kopacz zaprezentowała swoich ministrów, kosztował partię 15,5 tys. zł. Jaki był sens tej kosztownej ekspedycji, do dziś trudno zrozumieć.\nZanim Donald Tusk przeprowadził się do Brukseli, w sierpniu prowadził jeszcze konsultacje z baronami i zarządami regionalnymi PO. Głównie w sprawie wyborów samorządowych. Jak się okazuje, Platforma na tę serię spotkań wynajęła Zespół Rezydencyjny Parkowa. Zapłaciła za to 36,5 tys. zł.\n- Spotykaliśmy się w salce na parterze, ale to nie była żadna szczególna impreza. Podstawowy, ciepły catering. Rozmowy o kandydatach w wyborach samorządowych. Teraz też się tam czasem spotykamy z szefową PO - opowiada mi jeden z szefów regionów.\nDolnośląska Platforma zamawiała z kolei catering w zamku Topacz w Kobierzycach. W styczniu partia zapłaciła tam fakturę na 26 tys. zł. W Warszawie chętnie korzystała z cateringu firmy Food Zone, tam właśnie zamówiła m.in. usługi na wieczór wyborczy po wyborach do Europarlamentu. Firma jest właścicielem drogiej warszawskiej restauracji AleGloria. Rachunek w cafe bar Mon Balzak w Gdańsku wyniósł 16 tys.\nPodobnych faktur w sprawozdaniu PO za ubiegły rok można znaleźć przynajmniej kilkanaście.\nEKSPERTYZY I KOMPUTEROWE ZAKUPY\nNiemal milion złotych Platforma przeznaczyła na zlecenia dla firmy ATM. Grupa ATM zajmuje się produkcją filmową i telewizyjną. Platforma regularnie korzysta z jej usług, zamawiając oprawę swoich konwencji, filmy, spoty reklamowe. Jakie? Na przykład w czasie pożegnalnej konwencji Tuska został wyemitowany krótki film biograficzny lidera PO. Sam Tusk uznał go wtedy za przesadnie pochwalny.\nPlatforma regularnie zleca wewnętrzne badania. Do firmy IPSOS trafiło z tego tytułu ponad pół miliona. Za badania w Millward Brown partia zapłaciła 63,5 tys. zł, a w TNS - 235 tys. zł. Szczególnie intensywnie partia zamawiała takie sondaże w wakacje, niedługo po wybuchu afery taśmowej.\nPO finansuje też własny think tank - Instytut Obywatelski, który przygotowuje jej ekspertyzy i wydawnictwa tematyczne (np. cykl na temat budżetów partycypacyjnych). Instytut zleca usługi poligraficzne, m.in. firmie Efekt - w ubiegłym roku pochłonęły one ćwierć miliona złotych. Platforma zrobiła też za 72 tys. zł zakupy w sklepie elektronicznym Komputronik.\nO tym, gdzie trafiają pieniądze dwóch największych partii, piszemy już kolejny rok. Po licznych publikacjach mediów widać drobne zmiany. Partie powoli zaczynają bardziej pilnować wydatków. Pewne zasady pozostają jednak niezmienne - z naczelną, że zarabiać mają „swoi”. Deklaracje o zmianach w finansowaniu partii politycy wygłaszają płomiennie, po czym z równą mocą dbają, by szybko ucichły. Zwłaszcza w roku dwóch kampanii wyborczych i kolejnych milionów do wydania.


MF 675 - nie podnosi - Massey Ferguson Seria 2XX-3XX-5XX-6XX - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez Krucu, Listopad 1, 2019 w Massey Ferguson Seria 2XX-3XX-5XX-6XX\nja tak kolego mialem w mf 690(praktycznie taki sam tylko silnik wiekszy) to zawor oscylatora sie zacial taki zawor przy pompie. mozna go recznie sprobowac odblokowac odkrecajac dekielek w tylnym moscie po prawej stronie.\nja tez tak mialem w moim traktorze, nagle przestal podnosić na polu i jak sie okazało spadl seger z osi zaworu oscylatora i spadla sprezyna ktora go odciaga.\nDzięki, będę próbował i dam znać.\nWitam, na razie sam się zrobił, jednakże nieraz podnosi pulsacyjnie. Ja obstawiam nie ten olej, ale czas pokaże. Na razie tematu nie zamykam.\nTo zmień olej, bo więcej kosztownego bałaganu narobisz\nTak, olej mu pomoże\nJa jak swoim 675 w tym roku sialem to jednego dnia wszystko pięknie chodziło a na nast, dzień odpalam siewnik do góry i pulsacyjnie podnosił .Tylko że u mnie zaświecila sie kontrolka od zapchanego filtra hydrauliki .Zalałem nowy olej weszło ok 45 l na miarce na maxa nowy filtr i wszystko ładnie śmiga .W starym filtrze nie było dużo brudu kilka opiłków paprochów ale w tej podstawie filtra już więcej takiej mazi.W tej podstawie jest jeszcze bardzo malutki kanał olejowy i ja to też przedmuchałem bo on ma z 1 mm średnicy i też może się jakimś opiłkiem przytkać .Koszt oleju z filtrem ok 500 zł godzina roboty na spokojnie .


Strona główna » Oprogramowanie » Jak ukryć IOS GAME. JAK GRAĆ IOS ukryć. Wysłany dnia 28/12/2018 28/12/2018 Autor Administrator komentarz. Wybierz swój język. Czytaj więcej: Jak zainstalować gry na IOS 8. Wtyczka do CS 1.6 SERWERZE morderstwo niebieski ekran; SITE CODE KC DOM IT; Przejdź do zawartości; Jak ukryć pryszcze? Makijaż na trądzik, zaskórniki i inne niedoskonałości Amazon uderza w Parlera, internetowe gniazdo zwolenników Trumpa RC. 2021-01-11. Gniazda elektryczne, popularnie nazywane również kontaktami czy gniazdami wtykowymi, to niezbędny zakup w czasie przeprowadzania remontu lub odnawiania mieszkania. W zależności od indywidualnych potrzeb, można zdecydować się na gniazda elektryczne pojedyncze lub podwójne. Gniazda Popularna strzelanka komputerowa Counter Strike: Go zapewnia graczom wiele opcji dostosowywania, ale czasem nawet kilka z nich. W szczególności użytkownicy próbują dowiedzieć się, jak zwiększyć czas rundy w CS: GO. Znane są co najmniej dwa sposoby. Także mam pytanie czy ma ktoś jakiś poradnik lub mógł by wytłumaczyć jak ukryć ostatnią aktywność na steamie ponieważ poradniki które znalazłem nie działają albo coś źle robie. Jak wybrać dobre gniazdko? Dodane 15 września 2014 13 stycznia 2015 przez KSadmin Gdy już uporamy się z najważniejszym, czyli z postawieniem naszego domu, zaczynamy zabierać się …\nCena nie jest zbyt wysoka, ponieważ podróbki sięgają nawet 1 USD. Kupując, upewnij się, że jest zgodny z twoim systemem operacyjnym. Konwerter może być używany z niezależnym mikrofonem, zestawem głośników z pojedynczym stykiem audio, zestawem słuchawkowym z osobnym stykiem dla wejścia i wyjścia audio.\nTakże mam pytanie czy ma ktoś jakiś poradnik lub mógł by wytłumaczyć jak ukryć ostatnią aktywność na steamie ponieważ poradniki które znalazłem nie działają albo coś źle robie. Jak usunąć gniazdo os - zapobieganie. Jeśli w ogrodzie mamy często problem z osami, najprostszy sposób, aby się ich pozbyć jest zapobieganie. Można w tym celu powiesić na drzewie sztuczne gniazdo os. Cena takiego odstraszacza wynosi około 10 zł. Osy nie chcą konkurencji, dlatego założą gniazdo gdzieś indziej. Jak wybrać dobre gniazdko? Dodane 15 września 2014 13 stycznia 2015 przez KSadmin Gdy już uporamy się z najważniejszym, czyli z postawieniem naszego domu, zaczynamy zabierać się powoli za jego wykańczanie. ⬢ Wersja 2.0 - gniazdo USB i przycisk włącznika dzielą jedną płytkę PCB przymocowaną do dolnej pokrywy. Przejdź do Narzędzia potrzebne dla wersji 2.0 ⬢ Wersja 1.0 - gniazdo USB i przycisk włącznika są oddzielone od siebie i przymocowane wewnątrz drukarki.\nZanim zdecydujesz, jak zlikwidować gniazdo os, poznaj ich cykl życiowy, bo jest on istotny dla zrozumienia, dlaczego w danym okresie uwiły sobie gniazdo w pobliżu twojego domu. Jak ukryć gniazdo na głowie? Przez Gość gniazdoownikkkkkkkkkkkkkk, Listopad 27, 2010 w Dyskusja ogólna. Polecane posty. Przejdź do listy tematów Dyskusja ogólna. Popularne. Cena nie jest zbyt wysoka, ponieważ podróbki sięgają nawet 1 USD. Kupując, upewnij się, że jest zgodny z twoim systemem operacyjnym. Konwerter może być używany z niezależnym mikrofonem, zestawem głośników z pojedynczym stykiem audio, zestawem słuchawkowym z osobnym stykiem dla wejścia i wyjścia audio. Jak ukryć dowolny url Przejdź do listy tematów. Ostatnio przeglądający 0 użytkowników. Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę. O Pluginie: Plugin umożliwia ukrycie admina na spekcie po wpisaniu komendy. Po ukryciu admina na czacie wyświetla się informacja o rozłączeniu w języku zależnym od tego używanego przez gracza. (Jeżeli jest to angielski wiadomość będzie po angielsku itd.) Komendy: sm_hide - Ukrycie/Odkrycie admina\nSteam Grup Lobisi S.S.S.. Steam Grup Lobisi S.S.S.. Bir Steam Grup Lobisi nedir ? Bir Steam Grup Lobisi bir 'Arkadaşlarınla Oyna' lobisidir. Seçili Steam\nUsb c gniazdo na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! ⬢ Wersja 2.0 - gniazdo USB i przycisk włącznik dzielą jedną płytkę PCB przymocowaną do dolnej pokrywy. Przejdź do Narzędzia potrzebne dla wersji 2.0 ⬢ Wersja 1.0 - gniazdo USB i przycisk włącznik są oddzielone od siebie i przymocowane wewnątrz drukarki. Gniazdo usb c na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Montując gniazdo wpuszczane w blat, sprawiamy, że blat roboczy jest nie tylko uporządkowany, ale też może być w całości wykorzystany właśnie jako przestrzeń do pracy. Ponadto gniazda zasilające ukryte w blacie nie kurzą się, łatwo je też ukryć przed dziećmi. Przejdź do zawartości; Pałac chciał je ukryć. Program był używany do kradzieży miliardów dolarów zarówno od firm jak i prywatnych obywateli na całym świecie. Niemiecka policja Wykonanie instalacji bezpuszkowej pozornie nie powinno nastręczać elektrykowi żadnych trudności. Przewód zasilający prowadzimy od domowej rozdzielnicy bezpośrednio do puszki jednego z gniazdek obwodu, potem do kolejnego i tak aż do ostatniego. Tak jak pokazano to na znanym już nam rysunku


Wywiad z Momo Sissoko\nOsób online 254\nMomo Sissoko przeżył ostatnio wzruszający moment na żywo we francuskiej telewizji, gdy miał okazję zobaczyć, co sądzą o nim kibice z Anfield. Były gracz Liverpoolu był zaskoczony tym, jak bardzo nadal jest uwielbiany w gronie fanów The Reds.\nSissoko, pracujący jako ekspert we francuskiej telewizji przy okazji meczu Liverpoolu z Arsenalem (wygranym przez The Reds 3:1), został podczas transmisji zaskoczony filmem, w którym fani The Reds wypowiadają się na temat byłego reprezentanta Mali.\nEnergiczny pomocnik poświęcał się dla klubu - i to niemal dosłownie - przez dwa i pół sezonu, jakie rozegrał w barwach Liverpoolu pomiędzy 2005 i 2008 rokiem.\nJednak to, co usłyszał na swój temat od ludzi przebywających na trybunach Anfield, niemal odebrało mu mowę.\n- Byłem tak szczęśliwy, tak dumny - mówił Sissoko w rozmowie z liverpoolfc.com.\n- Gdy grasz w piłkę, gdy grasz dla tak wielkiego klubu jak Liverpool, chcesz po prostu grać jak najlepiej i coś po sobie zostawić. Widząc takie obrazki zdałem sobie sprawę, że zostawiłem po sobie coś dobrego w Liverpoolu i jestem z tego bardzo dumny.\n- Gdy grasz w Liverpoolu, w Lidze Mistrzów, gdy grasz w tych wszystkich wielkich spotkaniach na Anfield, przyjacielu...\n- Gdy rozmawiam o tym z dziećmi, bądź znajomymi, i próbuję to wytłumaczyć, są w szoku. To jest coś, co trzeba przeżyć, żeby zrozumieć.\nPo tym, jak pracował pod okiem Rafy Beniteza w Valencii, Sissoko trafił do Liverpoolu w lipcu 2005 roku i zaliczył w barwach The Reds 87 występów we wszystkich rozgrywkach. W 2006 roku zdobył z klubem Puchar Anglii.\nWystępując obok Stevena Gerrarda, Xabiego Alonso i Javiera Mascherano w środku pola, stanowił element 'najlepszej pomocy na świecie'.\nJak się okazuje, chwytliwa przyśpiewka, którą do dziś intonuje The Kop w celu upamiętnienia pamiętnego kwartetu, wciąż jest często nucona w domu Sissoko.\n- Tak, śpiewam ją! - przyznaje 34-latek.\n- Jestem z tego powodu bardzo dumny, to dla mnie coś naprawdę wyjątkowego.\n- Moje dzieci mówią po angielsku, więc czasem śpiewają mi, żeby przypomnieć mój okres w Liverpoolu.\n- To niesamowite móc grać z takimi piłkarzami. Nigdy nie sądziłem, że pewnego dnia zagram obok Xabiego Alonso, Stevena Gerrarda, czy Javiera Mascherano. Czerpałem z tego dużą radość. Jak dla mnie to był najlepszy czas. Prezentowałem wówczas swój najlepszy futbol, grałem naprawdę dobrze. Od tamtego czasu moje nazwisko stało się naprawdę znane. Później trafiłem wprawdzie do Juventusu, ale to w Liverpoolu spędziłem swoje najlepsze piłkarskie lata, jeśli mam być szczery.\nNiemniej jednak, mając 21 lat, Sissoko był bliski przedwczesnego zakończenia obiecującej kariery.\nPodczas wyjazdowego meczu Ligi Mistrzów z Benficą w 2006 roku Sissoko został kopnięty w twarz, co w konsekwencji mogło doprowadzić nawet do utraty wzroku w prawym oku Malijczyka.\nKontuzja była na tyle poważna, że dzień po jej odniesieniu Sissoko nie był w stanie dostrzec zapałki odpalonej dwa centymetry od jego oka. Zresztą były zawodnik The Reds odczuwa skutki tego urazu do dnia dzisiejszego.\n- Czy w pełni to wyleczyłem? Nie, wciąż odczuwam skutki tego urazu. To była naprawdę groźna kontuzja - zdradził Sissoko.\n- Po tym kopnięciu lekarz w Portugalii powiedział mi: 'To dla ciebie koniec futbolu'. Dzięki Bogu wywalczyłem jednak swój powrót do piłki. Od tamtego czasu aż do dziś wciąż grałem w futbol, więc dzięki Bogu wszystko jest w porządku.\nSissoko opuścił Liverpool w styczniu 2008 roku na rzecz Juventusu. W ciągu swojej kariery reprezentował 13 klubów, w tym PSG, Fiorentinę, czy Levante. Grał także w Indiach, Chinach, Indonezji, a także w Meksyku.\nTo, czy doda jeszcze jakiś klub do swojej listy, zależy już tylko od jego decyzji. Sissoko opuścił latem zespół Ligue 2, Sochaux-Montbeliard, i zastanawia się obecnie nad kolejnym etapem swojej kariery.\nCzy odwiesi buty na kołku, żeby móc obejrzeć mistrzów Europy na Anfield? Są na to duże szanse.\n- Myślę, że teraz nadszedł czas wielkiej decyzji dla mnie. Jednak nawet jeśli zakończę karierę, jestem dumny z tego, co osiągnąłem w futbolu - podsumował Sissoko.\n- Na pewno zostanę przy futbolu, to moje życie. Gram w piłkę od czasów młodości i chciałbym się podzielić swoimi doświadczeniami z młodym pokoleniem.\n- Nie wróciłem do Liverpoolu, bo wciąż jestem w drodze, ciągle zmieniałem kraj zamieszkania. Teraz jednak może - powiedziałem może - zakończę karierę i będę miał czas na podróże. Może wtedy wpadnę znowu do Liverpoolu, żeby zobaczyć parę meczów.\nLuukka 10.09.2019 20:25 #\nWe've got the best midfield in the world! We've got Xabi Alonso, Momo Sissoko, Gerrard and Mascherano!\ntherone 10.09.2019 21:07 #\n@Luukka, można to teraz przerobić na "We've got Jordan Henderson, Gini Wijnaldum, Lallana and Fabinho!" Lallana ze względu na 3 sylaby w nazwisku pasuje. :P\nJürgen Klopp o pozyskaniu Diogo Joty (0)\n19.09.2020 20:01, Mdk66, liverpoolfc.com\nAwoniyi wypożyczony do Unionu (1)\n19.09.2020 19:14, Arvedui, liverpoolfc.com\nDiogo Jota z „20” na plecach (2)\n19.09.2020 18:43, AirCanada, liverpoolfc.com\nPierwszy dzień Joty w obiektywie (3)\n19.09.2020 18:32, Arvedui, liverpoolfc.com\nOficjalnie: Diogo Jota piłkarzem Liverpoolu (13)\n19.09.2020 18:13, TPK, liverpoolfc.com\nOficjalnie: Ki-Jana Hoever w Wolves (8)\n19.09.2020 15:36, AirCanada, liverpoolfc.com\nHamann nie jest pewny, czy Thiago sobie poradzi (9)\n19.09.2020 15:01, Ad9am_, goal.com\nKi-Jana Hoever żegna się z Liverpoolem (0)\n19.09.2020 14:34, AirCanada, Liverpool Echo


Jesteś aniołem! | Apostolstwo Modlitwy\nPostać anioła może też być powodem drwin. Święty Ignacy z Loyoli odwołał się do aniołów jako wzoru dla jezuitów. Zalecał: Bądźcie aniołami! W Konstytucjach Towarzystwa Jezusowego pisze lapidarnie: A ponieważ to, co dotyczy ślubu czystości, nie potrzebuje tłumaczenia, wiadomo bowiem, jak doskonale zachowywać ją trzeba, mianowicie usiłując anielską czystość naśladować czystością ciała i duszy naszej… (547). To już wszystko, co ma do powiedzenia o bezżenności dla królestwa niebieskiego. Ta lapidarność, zwięzłość, stała się powodem lapidatio – kamienowania (łac. lapis – kamień) założyciela jezuitów. Z powodu tego zdania Ignacy był posądzany o bezcielesny idealizm i wyśmiewany, jako naiwny i pruderyjny ignorant.\nŚwiat aniołów jest bardzo rozbudowany w pobożności ludowej, która wyraża – nieraz bardzo żywiołowo – sensus fidelium, czyli zmysł wiary zwykłych chrześcijan. Zainteresowanie aniołami oraz wielopostaciowość tych stworzeń (cherubini, serafini, archaniołowie itd.) to jeden ze sposobów wyrażania wiary w stworzenie. Ciekawe jest to, że pod koniec XX w. obserwowano „powrót aniołów” we współczesnej kulturze, przede wszystkim niechrześcijańskiej.\nDlaczego istnieją anioły? W teologii chrześcijańskiej stworzenie aniołów wskazuje na przeobfitość i nadmiar Bożej miłości: Bóg znajduje radość w wielości i różnorodności stworzenia. Do istoty aniołów należy ich ścisły związek z Bogiem i historią zbawienia człowieka. Są one posłańcami, które oznajmiają i realizują zbawczą wolę Boga. Anioły śpiewają też pieśń chwały i dziękczynienia całego stworzenia przed Bożym obliczem. Bóg również posyła swoich aniołów, aby strzegły człowieka w sytuacjach zagrożeń. Powracająca postać anioła jest dzisiaj często zredukowana jedynie do tego ostatniego aspektu. To takie nasze antropocentryczne zawężenie (M. Kehl SJ).\nWróćmy do św. Ignacego. Gdy myślał o aniołach, to przede wszystkim w związku z ich pierwszą funkcją: z byciem w pełni dyspozycyjnymi posłańcami. Zafascynował się nimi zaraz po nawróceniu, podczas lektury średniowiecznego dzieła Życie Chrystusa Ludolfa z Saksonii. W średniowiecznej tradycji na życie anielskie składa się kontemplacja i służba. Anioł jest nieustannie otwarty na Boga (kontemplacja), żyje w Jego obecności, a jednocześnie jest wciąż otwarty i gotowy, by wypełniać Jego wolę, iść, gdziekolwiek zostanie posłany (służba). Nawet służąc, nieustannie stoi przed tronem Boga. Aniołowie są doskonale „kontemplatywni w działaniu”. To jest ważny jezuicki ideał. W cytowanym fragmencie z Konstytucji uderza uważny dobór słów Ignacego.\nChoć jezuita ślubuje czystość (w sensie castitas, dziewictwa, czyli wstrzemięźliwości seksualnej), to ma się starać naśladować czystość (puritas, prostota intencji) aniołów. Oczywiście, tylko ludzie mogą praktykować castitas. Jednak puritas jest cnotą lub własnością, która może być praktykowana przez stworzenia seksualne i nieseksualne. Puritas oznacza determinację, wytrwałe dążenie do celu, jasność wizji i prostotę intencji, niepodzielność serca i woli, integralność zaangażowania, spójność życia. Tak rozumianą czystością żyją wprawdzie anioły – zgodnie ze swą duchową naturą, lecz jak najbardziej mogą żyć też ludzie – zgodnie ze swą duchowo- cielesną naturą (B. O’Leary SJ). Ignacy był przekonany, że zaangażowanie w czystość-dziewictwo jest potężną drogą wyrażania owej puritas, która tak go zachwyciła w aniołach, i życia nią.\nAnielskie życie (vita angelica) jest bardzo bliskie życiu pielgrzymiemu, a Ignacy doświadczył swojego życia właśnie jako pielgrzymki fizycznej oraz duchowej. Taki kształt ma przybrać również ewangeliczne życie towarzyszy Jezusa. Jezuita-pielgrzym ma być całkowicie zaabsorbowany pielgrzymką i jej celem. Ignacy wyczuwał, że brak czystości (castitas) byłby dla niego rozproszeniem, oderwaniem od przeżywania życia jako pielgrzymki, dążenia do Boga, szukania Jego woli, realizowania posłania i misji – właśnie życia ową puritas, tak doskonale zrealizowaną przez aniołów (B. O’Leary SJ). Dlatego swoje pielgrzymowanie rozpoczął od złożenia ślubu dziewictwa przed Matką Bożą w Aránzazu. I zaleca to swoim współtowarzyszom.\nAnioł jest bytem, którego egzystencjalne siły są w pełni skupione na Bogu. Służy miłości, która zstępuje z góry (Ćwiczenia duchowe, 237, 338). Stąd anielskie życie to takie, w którym afektywne i seksualne siły są zjednoczone i ukierunkowane na Boga. Słowo „anioł” wyraża znaczenie pełni, jedności, harmonii wszystkich życiowych sił człowieka. W pewnym sensie anielska czystość to w życiu duchowym taki lapis philosophorum, kamień filozoficzny, tajemnicza substancja, której poszukiwali alchemicy, gdyż miała według nich zmieniać każdy rodzaj materii w złoto. W metaforycznym sensie czyni to z każdym człowiekiem zaangażowanie w puritas.\nJesteś aniołem! to bardzo miły komplement także dla jezuity, szczególnie jeśli wyraża to, co Ignacy miał rzeczywiście na myśli, mówiąc o naśladowaniu aniołów.


IPhone 4 jako rysik do iPada | iMagazine\n20/09/2010, 15:09 · Dominik Łada · @dominiklada · 4\nCiekawostka. Zupełnie przez przypadek przed chwilą zorientowałem się, że iPhone 4 nadaje się jako „rysik” do iPada.\nPołożyłem na iPadzie iPhona i zobaczyłem, że ekran zaczął wariować. Akurat było otwarte Safari. Cały czas ekran migał, zaznaczał sam tekst, powiększał, zmniejszał itd. Jak zdjałem iPhona to przestało.\nWziąłem zatem iPhona i zacząłem nim operować po ekranie. Wszystko działa. Krawędź iPhona 4 jak widać jest nieźle przewodzaca, w końcu to jest antena.\nJest tylko jedne problem – możemy sobie porysować ekran iPada.\n#iPad #iPhone 4 #rysik\nDostałeś iPhone’a, iPada lub Macbooka? Przeczytaj co warto zainstalować Znajdź swojego iPada Prezentacja iPada 3 już 7-ego marca 2012! Rysik lakmusowy HDMI dla iPada i iPhone 4 Mam obecnie pięć komputerów – iPhone’a, iPada Pro, Surface Pro 4, MacBooka i iMaka


blog Guci: Gucia, czyli pies z obrazu\nZobaczyłam ją na Allegro. Stojąc słupka prosiła o imię. Pomyślałam: Mój Boże, taki piękny pies jest bezdomny? Nie zastanawiając się wylicytowałam imię Gucia i objęłam suczkę wirtualną opieką.\nJednak widok tego uśmiechu i języka, tej żywotności i jej uroda nie dawały mi spokoju. Schronisko zaczęło szukać domu dla Gutki, ale decyzja o adpocji nie była łatwa. Mam już dwa psy, nie mam natomiast trzeciej ręki... Jednak kiedy po Gucię ustawiła się kolejka, ostro stanęłam do walki. Dziękuję z tego miejsca pani Karolinie, że ustąpiła.\nPodczas wizyty zapoznawczej w schronisku w Korabiewicach, dokąd zawieźliśmy nasze suki Milkę i Neskę okazało się, że Gucia jest maleńka! Przy sznaucerce-olbrzymce i goldence wyglądała jak mikrusek. Na szczęście moje psy nie wykazywały agresji i po kilku tygodniach Gucia przyjechała do naszego domu.\nWydawało się, że wszystko dobrze się układa, ale szybko przekonałam się, że adopcja to nie tylko kwestia dobrej woli, chęć opieki, czas jaki chcesz podarować psu. Gutka raz po raz zaskakiwała nas zachowaniami obiegającymi od tych, do których zdążyliśmy przywyknąć. Była lękliwa, często odmawiała jedzenia, wylizywała się, chowała, nie chciała wyjść na spacer, podczas choroby chowała się w najodleglejszych kątach domu, a jedną noc spędziła na ogrodzie, bo znalazła taką kryjówkę, której nie potrafiłam zlokalizować!\nTe problemy powoli mijają, a ostatnio spotkało nas zaskoczenie. Ktoś zwrócił mi uwagę, że Gutka, którą uważaliśmy za mieszańca, ma cechy rasy kooiker. Ten pies, najmniejszy pies myśliwski, płochacz holenderski uwieczniony został na wielu obrazach malarstwa niderlandzkiego, choćby arcydziełach Rembrandta czy Jana Steena..\nA tu fragmenty filmu o Wilhelmie Orańskim, który również hodował kooikery!\nSwoją drogą, wzruszające jest miejsce, jakie malarze dają psom na swych płótnach.\nPrzy okazji zachęcam Was do ustanowienia choćby najdrobniejszego przelewu stałego dla którejś z fundacji opiekujących się bezdomnymi zwierzętami.\nAutor: gucia o 10:35\nEtykiety: Gucia, kooiker, kooikerhondje, prywata, psie adopcje, życie społeczne\nDorota 24 listopada 2016 01:07\nSłodka! Zazdroszczę,bo chętnie miałabym stadko piesełkowe, ale warunki lokalowe są jakie są, no i moja jamniczka zazdrosna jedynaczka! Przelew stały dla SOS dla jamników po cichutku mam ustawiony, a nawet dwa.\nAnonimowy 6 grudnia 2016 10:35\nDom po brzegi 14 grudnia 2016 10:38\nPodpisuję się pod apelem oburącz! Pozdrawiam! :)\nAnka M 14 lutego 2017 19:32\nŚwietny wpis, fajną masz tą czteronożną pociechę! Aktorka w swoim uroczym wydaniu. Ja zastanawiam się nad nowym czworonogiem, mam już jednego Szarika kundelka rasowego, ale przydał by się jeszcze jeden, żeby Szarik nie był samotny.\ngucia 19 lutego 2017 19:46\nPełna zgoda! Dwa psy są szczęśliwsze niż jeden. Trochę to więcej kosztuje, fakt, ale mają przynajmniej wsparcie w kimś, kto myśli tak samo. Człowiek to jednak coś innego. Pozdrawiam!\nMalgoska Malgosienka 11 sierpnia 2017 13:47\nA ja szukam autora tego obrazu- wyglada mi na Rembrandta.Obraz znany dosc- przeszukalam juz wazystkie moje kaiazki o sztuce.prosze po pomoc - http://www.tinypic.pl/txkpcdwun3vw\naasadlabiznesu.pl 5 lipca 2018 13:47\nTakiego psa to chyba każdy by chciał mieć. Zastanawiam się tylko nad tym ile ten pies kosztuję.\nMagdziarenka 7 sierpnia 2018 12:07\nŚwietny piesek, na pewno zrobiłby szał na multitematyczny.pl. Jestem tego pewna! Taka słodzinka na bank przyciąga ludzi, lepszego wpisu dzisiaj już chyba nie zobaczę! Pozdrawiam.\nTymodemon 7 sierpnia 2018 12:09\nŚwietna historia! Trzeba pomagać zwierzakom, zwłaszcza takim uroczym. Sam wziąłbym takiego pod dach gdyby tylko była taka okazja! Jesteś dobrą osobą i to się ceni.


Nowy program ekspercki Moleanalyzer pro® firmy FotoFinder to kompleksowe wsparcie w diagnostyce znamion. Oprogramowanie oferuje możliwość analizy komputerowej, a także usługę wsparcia tzw. „drugą opinią specjalisty”, w ocenie zmian melanocytowych.\nZautomatyzowana segmentacja, pomiar i klasyfikacja struktur\nMoleanalyzer pro® pozwala na efektowną wizualizację kolorów, granic, osi symetrii struktur zmiany oraz obrazów w trybie skali szarości. Dodatkowo oprogramowanie oblicza pole powierzchni, obwód i średnicę zmiany.\nOcena znamion za pomocą różnych list kontrolnych\nOcena znamienia według jednej lub dwóch powszechnych procedur pozwala na szybką klasyfikację w oparciu o sprawdzone kryteria. Moleanalyzer pro® zawiera ocenę zgodną z 3-stopniową skalą przesiewową, 7-punktową skalą Glasgow lub zasadą ABCD. Za pomocą kilku kliknięć uzyskuje się wynik, który można zwizualizować w raportach.\nPorównywanie obrazów i ocena zmian\nMoleanalyzer pro® określa w procentach zmieniającą się w czasie wielkość pola powierzchni, obwodu i średnicy znamienia. Wykorzystując funkcję nakładania obrazu (technologia FotoFinder „Ghost”) ułatwia identyczne ustawienie znamienia przed obiektywem, a zdjęcia są automatycznie porównywane ze zdjęciami z poprzednich badań. Efekty przedstawione na ekranie są optymalnym narzędziem podczas wizyty kontrolnej pacjenta.\nOcena ryzyka przy wsparciu sztucznej inteligencji\nProgram ekspercki Moleanalyzer pro® zawiera innowacyjny algorytm oparty na sztucznej inteligencji, który opcjonalnie umożliwia ocenę ryzyka złośliwości znamienia. W tym celu znamię (pojedynczy obraz lub porównanie obrazów) klasyfikowane jest na skali kolorów przez automatycznie obliczany wynik AI (Artificial Intelligence Score). W ciągu ostatnich lat algorytm ten został wytrenowany przez ponad 25 000 potwierdzonych histologicznie obrazów zmian chorobowych. Obecnie jest to jeden z najbardziej skutecznych algorytmów oceny. Pierwsze wyniki wskazują, że procedura osiąga czułość 95% w rozróżnianiu pomiędzy łagodnym znamieniem melanocytowym, a złośliwym czerniakiem skóry.\n„Druga opinia" renomowanych ekspertów\nKażda zmiana może uzyskać „drugą opinię” z diagnozą renomowanych ekspertów poprzez platformę internetową FotoFinder Hub. Wyniki usługi „Second Opinion Service” są dostępne już w 24 godziny po wykonaniu badania.\nMoleanalyzer pro® współpracuje zarówno z obrazami wykonanymi kamerami typu medicam, jak i leviacam. Podstawowy moduł z segmentacją, pomiarem, oceną zmian i porównywaniem obrazów to licencjonowane oprogramowanie instalowane na komputerze. Opcjonalnie możliwe jest aktywowanie usługi „drugiej opinii ekspertów”, a także oceny ryzyka poprzez wynik AI. Obie usługi dostępne są online za pośrednictwem aktywnego konta FotoFinder Hub.\nOprogramowanie Moleanalyzer pro® wspiera dermatologów w diagnozowaniu znamion, które nie mają mocno zakreślonych kryteriów pozwalających na jednoznaczną ocenę. Wówczas pomocna jest zintegrowana funkcja porównania, która wizualizuje i wyraźnie identyfikuje zmiany w czasie z możliwością nakładania obrazu. Zastosowanie dostępnych metod oraz usługa teledermatologii przyczyniają się do zwiększenia dokładności diagnostycznej.\nZapraszam do sprawdzenia skuteczności programu eksperckiego Moleanalyzer pro®.\nWięcej informacji na temat fotofinder, monanalyzer pro, diagnostyka skóry, czerniak, dermatodkopia, videodermoskopia, widerodermatoskopia znajdziecie Państwo na stronie firmy CONSULTRONIX S.A.


Prawo administracyjne - praca zbiorowa (285003) - Lubimyczytać.pl\nPrawo administracyjne pod redakcją profesora Marka Wierzbowskiego obejmuje niemal całość problematyki prawa administracyjnego, uwzględnia najnowszy dorobek doktryny i orzecznictwa. Czytelnik odnajdzie w podręczniku m.in. zagadnienia dotyczące: struktury administracji publicznej i zasad jej funkcjonowania, kontroli administracji, statusu urzędników,...\nPrawo administracyjne pod redakcją profesora Marka Wierzbowskiego\nobejmuje niemal całość problematyki prawa administracyjnego, uwzględnia\nnajnowszy dorobek doktryny i orzecznictwa. Czytelnik odnajdzie w\npodręczniku m.in. zagadnienia dotyczące: struktury administracji\npublicznej i zasad jej funkcjonowania, kontroli administracji, statusu\nurzędników, podstawowych działów prawa materialnego oraz problematykę\nzwiązaną z integracją europejską. Lektura książki przybliża Czytelnikom\nobraz funkcjonowania państwa przez przedstawienie organów administracji\ni roli, jaka odgrywają w życiu obywateli oraz w działalności podmiotów\nObecne 12. wydanie podręcznika zostało zaktualizowane, a w niektórych\nczęściach istotnie zmienione i uzupełnione. Treść publikacji wzbogacono\nm.in. o nowe ujęcie prawa Unii Europejskiej, o problematykę zamówień\npublicznych, a także kwestie bezpieczeństwa energetycznego.\nW celu ułatwienia nauki wprowadzono dodatkowe pogrubienia podkreślające\nważne partie materiału, piktogramy ułatwiające odnalezienie istotnych\nfragmentów oraz numery boczne umożliwiające szybkie odszukanie w książce\npojęć z indeksu.


Elastyczne ochraniacz piszczeli i stopy Ringhorns model Charger black\nOchraniacz bawełniany firmy Ringhorns model "Charger" koloru czarnego.\nWysokiej jakości ochraniacz elastyczny marki Ringhorns by Venum model Charger. Jakość tych ochraniaczy gwarantuje firma Venum jeden z najlepszych producentów sprzętu do sportów walki. Dzięki odpowiedniej jakości pianki użytej w tych ochraniaczach świetnie nadają się na amatorskich zwodach MMA. W górnej części elastyczne ochraniacze nóg marki Ringhorns posiadają gumkę z rzepem dzięki czemu lepiej utrzymują się na nogach od klasycznych ochraniaczy.\nZapięcia typu Velcro\nDługość pianki na części stopy 14,5 cm.\nRozmiar uniwersalny dla dorosłej osoby


Finanse publiczne – biuro petra\nIstnieją cztery najważniejsze funkcje finansów publicznych. Wśród nich wymienić można funkcję alokacyjną, redystrybucyjną, kontrolną oraz stabilizacyjną. Pierwsza funkcja, czyli alokacyjna, mówi o możliwości przemieszania finansów publicznych na cele, które są w tej chwili najważniejsze. Natomiast druga funkcja, która nazywana jest redystrybucyjną polega na przemieszczaniu pieniędzy uzyskanych z działu produkcyjnego do działu nieprodukcyjnego. Funkcja kontrolna, polega na szczegółowej ewidencji wszystkich pieniędzy. Tutaj ta funkcja jest niezwykle ważna, jej skrupulatne prowadzenie, może pozwolić na to, żeby nie powstawały różne nadużycia, czyli nie wydawać publicznych pieniędzy na sprawy nieistotne.\nOstatnia funkcja stabilizacyjna, polega na próbie ulokowania pieniędzy w odpowiednich sektorach gospodarki Polskich odpowiedzialnych za ich stabilizację. Głównym zadaniem tejże funkcji jest między innymi zmniejszenie bezrobocia czy też uregulowanie popytu publicznego.\nDo podmiotów, które odpowiedzialne są za kreowanie sektora finansów publicznych można zaliczyć między innymi oczywiście organy władzy publicznej, administracji rządowej oraz kontroli państwowej. Nie można zapomnieć tutaj o słynnym ZUS, czyli Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, a także Narodowym Funduszu Zdrowia. Tutaj również swoją rolę odgrywają wszystkie uczelnie publiczne oraz Polska Akademia Nauk. Sektor finansów publicznych jest tworzony również przez samorządowe zakłady budżetowe.\nPoprzedni wpisPoprzedni Ekonomia\nNastępny wpisNastępny Pin


Starosta kołobrzeski, Tomasz Tamborski, uważa, że lista problemów, które spotykają nasze miasto narasta, a kłopoty wynikają z braku pomysłów na jego zagospodarowanie, albo szukanie rozwiązań u firm zewnętrznych, którego Kołobrzegu mało wiedzą. I tak mamy kolejną już propozycję lokalizacji schroniska - na bagnach, które trzeba najpierw osuszyć. To wszystko potrwa i będzie kosztować, a w dodatku już wzbudziło opór mieszkańców Radzikowa i Grzybowa. Kolejny spór to problem witacza przy ul. 6 Dywizji Piechoty. Witacz nie podoba się prezydent Annie Mieczkowskiej, bo promuje Skansen Morski, a nie Kołobrzeg. Tamborski uważa, że Skansen Morski promuje sam z siebie Kołobrzeg, bo jest jego atrakcją, jedną z niewielu. Ponadto, prezydent mogła uczestniczyć w tym projekcie, ale kołobrzeskiemu muzeum odmówiła. Więcej w materiale wideo.


← Strefa osiedlenia\nPokaż nowe zmiany od 18 lut 2019 09:22\nMorze Czarne [oczekuje na przejrzenie]; 21:55 +7 188.146.162.30 dyskusja (drobne techniczne i red., galeria inaczej)\nDniepr (miasto); 10:45 -151 Aotearoa dyskusja edycje (info o barach, sklepach zbędne – jest to mało encyklopedyczne, a zmiany w tym zakresie mogą być częste)\nRozbiory Polski; 16:29 -1 JackStrong12 dyskusja edycje (Ort) Znaczniki: Z internetu mobilnego, Z wersji mobilnej www\nRozbiory Polski; 16:29 +7 JackStrong12 dyskusja edycje (Dr techn) Znaczniki: Z internetu mobilnego, Z wersji mobilnej www\nDniepr (miasto); 23:03 -1 89.76.90.118 dyskusja (→Naukowcy i uczeni) Znacznik: VisualEditor\nDniepr (miasto); 23:00 +13 89.76.90.118 dyskusja (→Stacja kolejowa) Znacznik: VisualEditor\nm Aleksander III Romanow; 14:21 -55 Andros64 dyskusja edycje (Wycofano edycje użytkownika 77.65.41.54 (dyskusja). Autor przywróconej wersji to Towarzysz Mati.) Znacznik: Wycofanie zmian\nAleksander III Romanow; 13:58 +55 77.65.41.54 dyskusja (dzieciństwo cara) Znaczniki: VisualEditor, wulgaryzmy lub nieodpowiednie słownictwo (filtr nadużyć)


JERZY STEFAN STAWIŃSKI: Po klęsce powstania - bo to była straszna klęska - doszedłem do wniosku, że zbankrutowałem życiowo. W noc przed kapitulacją chodziłem po Marszałkowskiej, na drugi dzień rano mieliśmy iść do niewoli. Na ulicy nie było ani jednego całego domu, patrzyłem na gruzy, zewsząd czułem spaleniznę i kompletnie nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Wszystkie cele, do których przez ostatnie lata dążyłem, diabli wzięli.\nMiał pan dopiero 23 lata. W takim wieku człowiek nie poddaje się tak łatwo rozpaczy.\nToteż się nie poddawałem. Ale moje miasto było zniszczone, dom mi Niemcy zburzyli, rodzice tułali się nie wiadomo gdzie, nie miałem dokąd pójść. W tej sytuacji niewola była niezłym wyjściem i chętnie dałem się do niej zabrać. Czułem jednak jakiś potwornie zapiekły ból, który z czasem przekształcił się w zgryźliwość i skłonność do szyderstwa. Objawiało się to w niechęci do poważnego traktowania rzeczywistości i w przekonaniu, że to wszystko, w co wierzyłem, co robiłem, do czego dążyłem - zawiodło mnie. Bardzo to przeżywałem.\nDziś 23-letni mężczyzna, to ktoś znajdujący się na progu dorosłego życia, na przykład młodzian kończący studia, w gruncie rzeczy gówniarz.\nAle ja już od pięciu lat byłem w konspiracji, od 1940 roku szykując się do powstania. Stworzyłem oddział, który z pięciu ludzi rozrósł się do stu i tą setką dowodziłem w walce - aż do strasznego finału, wędrówki przez ten cholerny kanał... Po tym wszystkim byłem jak ryba na piasku: żadnych możliwości działania, niemoc. Później tak samo czułem się w II Korpusie, gdzie trafiłem po wyzwoleniu obozu przez Amerykanów. Miałem tylko niechęć do wszelkich ideologii i do wszelkiego pozytywnego działania.\nNo to wracając do Polski w 1947 roku, wpadł pan.\nWiedziony tęsknotą do Warszawy, którą przecież burzyłem dwukrotnie - w 1939 i 1944 roku - przybyłem do kraju, który właśnie stawał się stalinowski, choć na pozór tego jeszcze nie było widać. Byłem naiwny, jak wielu innych: myślałem, że wprowadzą tu jakąś odmianę socjalizmu, że będzie - co zapowiadano - równość sektorów gospodarczych, że da się tutaj jakoś żyć. Tymczasem z miesiąca na miesiąc pętla się zaciskała i w latach 1948 - 1949 powstał w Polsce system, w którym poczułem się jak w klatce. Znowu aresztowano akowców, mnie też ostrzegano: "Ukryj się", ale powiedziałem sobie: "Nie, już nie będę się chował". Dość miałem ukrywania się za okupacji.\nZanim mógł pan napisać o powstaniu warszawskim, musiało minąć wiele lat. Dopiero Październik '56 umożliwił powstanie "Kanału", "Węgrów", "Godziny ŤWť", a następnie nakręcenie filmów na podstawie tych opowiadań.\n"Kanał" był pierwszym filmem o powstaniu i zgodę na jego realizację dostaliśmy, rzeczywiście, dopiero po XX Zjeździe KPZR, gdy Chruszczow ogłosił swą noweletkę, ale samo opowiadanie powstało wcześniej, Jarosław Iwaszkiewicz opublikował je w "Twórczości" jeszcze za życia Bieruta.\nZ kolei "Węgrzy" mieli swój pierwodruk w "Po prostu". A "Godzina ŤWť"?\nPrzez kilka lat była lekturą szkolną! Ale to opowiadanie nie pasowało do tamtej atmosfery, było nazbyt pozytywne i heroiczne. Tymczasem po socrealizmie zapanował "polski egzystencjalizm", pogrążyliśmy się w nieszczęściach poststalinowskich. Mój ówczesny przyjaciel, Marek Hłasko, który znał na pamięć wszystkie dialogi z opowiadania "Kanał", po przeczytaniu "Godziny ŤWť" nie krył obrzydzenia: "Ja ciebie nie rozumiem! Jak mogłeś wypichcić takiego gniota?". Natomiast film "Godzinę ŤWť" Janusz Morgenstern nakręcił dopiero w 1979 roku; pierwszy raz pokazano ją w Telewizji Polskiej 1 sierpnia 1980 roku.\n"Kanał" miał więcej szczęścia, ale film Andrzeja Wajdy wzbudził niemałe kontrowersje. Z jednej strony był podejrzany... ...jako wyraz ideologii akowskiej... ... z drugiej zaś, dla kombatantów Armii Krajowej okazał się nie dość bohaterski.\nW Sali Kongresowej PKiN odbyła się nad filmem wielka debata, w której nie zabrałem głosu, uważając, że nie mam żadnych możliwości mówienia szczerze o tym wszystkim. Wielu ludzi, także młodych, zgłaszało natomiast pretensje, głównie o to, że o powstaniu trzeba opowiadać heroicznie, a nie pokazywać akowców w nieczystościach. Wajda się wtedy bronił, jak mógł. Wyszedłem z tego spędu w przekonaniu, że wprawdzie "Kanał" zraził kombatantów, wówczas jeszcze stosunkowo młodych, ale przełamał tabu, bo przecież wcześniej o powstaniu nie można było w ogóle wspominać. A zgodę na realizację filmu dostaliśmy w atmosferze październikowej, kiedy zrobił się bałagan i nikt nie wiedział, co wolno, a czego nie.\nHabit na śniegu\nSytuacja panu sprzyjała, ale nie ze wszystkim. Polityka nabrała takiego przyspieszenia, że odważny na swój czas pański pierwszy film, "Człowiek na torze" w reżyserii Andrzeja Munka, przeszedł bez większego echa. Do "Kanału" przykładał pan jednak znacznie większą wagę.\nPowstanie, z tym upiornym marszem przez kanał, było moim najbardziej dramatycznym przeżyciem. Bardzo zależało mi, żeby o tym napisać, a że nie mogłem powiedzieć wszystkiego, to cóż - przykra sprawa. Później słyszałem niezbyt przyjemne uwagi, że właściwie "Kanał" był na rękę komunistom, gdyż podkreślał klęskę powstania. Niestety, nie można było powiedzieć, że po drugiej stronie kraty, przy której giną powstańcy, stała Armia Czerwona.\nW opowiadaniu "Węgrzy" przedstawił pan mało znany epizod powstania, związany z ówczesną obecnością pod Warszawą oddziałów węgierskich. Ale tę jedną z dwóch nowel filmowej "Eroiki" Munka zapamiętaliśmy głównie z kreacji Edwarda Dziewońskiego, świetnie grającego postać warszawskiego cwaniaka Dzidziusia Górkiewicza.\nTacy byliśmy, takie było nasze społeczeństwo. Jedni walczyli, drudzy robili interesy, a czasem robili jedno i drugie. "Węgrów" wyrwał ode mnie Andrzej Munk, który po "Człowieku na torze" chciał, żebym mu znowu coś napisał. Po przeczytaniu opowiadania orzekł: "Ja to chętnie zrobię, bo odpowiada mojemu temperamentowi, ale rzecz jest za krótka, jak na film to za mało. Napisz mi jeszcze coś innego". Odpowiedziałem, że piszę właśnie "Ucieczkę" i okazało się, że i ona mu pasuje, ale wciąż było za mało, gdyż zaplanował sobie "Eroikę" złożoną przynajmniej z trzech części.\nWłaściwie jak na dzieło muzyczne to powinny być cztery części, ale Munk spasował przy trzech. Mnie się ten pomysł nie podobał, nie widziałem powodu, żebym coś dopisywał na siłę, zwłaszcza że "Węgrzy" i "Ucieczka" komponowały się jakoś, była w nich ta sama gorycz polskiego losu. Munk chciał jednak trzeciej noweli, a że lubił góry, kręcił kiedyś jakieś górskie dokumenty, wywiózł mnie do Zakopanego, bym napisał mu historię o kurierach, którzy przechodzili przez Słowację i Węgry z meldunkami do Londynu. Kiedy się dowiedział, że podobno jakaś łączniczka przebierała się za zakonnicę, wpadł w zachwyt, bo wyobraził sobie, jak pięknie jej habit prezentować się będzie na tle śniegu. Na czarno-białej taśmie! W tym wypadku niewątpliwie miał rację, ale nie zmieniło to faktu, że zamówioną nowelę "Zakonnica" napisałem małym palcem lewej nogi. Reżyser był jednak zadowolony, chciał mieć góry i je miał.\nPodobno "Zakonnica" jest do obejrzenia...\nTak, może pan kupić "Eroikę" na kasecie z tą właśnie, trzecią nowelą. Ale to sam Munk z niej zrezygnował, choć przy realizacji filmu świetnie się bawiliśmy. W Zakopanem dano nam dla ekipy willę "Telimena", świeżo oddaną społeczeństwu, wraz z drugą willą - "Panem Tadeuszem", przez partyjnych użytkowników. Kiedy jednak Munk spróbował skleić to, co skręcił, z pozostałymi częściami filmu, okazało się, że "Zakonnica" nie przystaje do reszty, ma jakby inną gęstość. Na kolaudację trafiła więc "Eroika" dwuczęściowa, złożona z "Ucieczki" i "Węgrów", a "Zakonnica" zaczęła wędrówkę. W 1958 roku Munk chciał ją, z racji tematu, sprzedać na Węgry; pojechaliśmy tam nawet, ale był to czas najgorszy z możliwych, w Budapeszcie panowała żałoba narodowa, rozmawiali z nami sami aparatczycy, nie kwapiąc się do kupna filmu wyraźnie niesocjalistycznego. A byli przecież tuż po swoim tragicznym powstaniu.\nOstatni romantyczny zryw\nSwoją drogą, świat więcej wie o tragedii węgierskiej 1956 roku niż o 12 lat wcześniejszej hekatombie Warszawy. A i sami kwestionujemy zasadność wywołania powstania warszawskiego. Przypomina mi się rozmowa Stefana Kisielewskiego z jednym z dowódców powstania, gen. Tadeuszem Pełczyńskim. Panowie spotkali się w Londynie w 1957 roku. Kisiel wspominał: "Spotkaliśmy się, a on był w ogóle oficerem z dwójki, z wywiadu. I zaczął mnie tak wywiadowczo traktować, bo mówi: Czy pan służył w wojsku? Ja mówię: Służyłem. A w którym pułku? W takim i takim. Hm, a kto to jest Turowicz? Ja mówię: No, redaktor. A czy on służył w wojsku? Ja mówię: O ile wiem, to nie. A dlaczego nie? Nie wiem, dlaczego. A Stomma służył w wojsku? W końcu mnie to zdenerwowało i mówię: Panie generale, a teraz ja panu chcę zadać pytanie. A on: Proszę bardzo. Więc ja: Wie pan - fortepian, smoking, biblioteka po ojcu... On mówi: Co? Ja: Przepadła mi w powstaniu i chcę wiedzieć dlaczego. On się wściekł wtedy: Bo pan jest ! demagog, i tak dalej. Rozstaliśmy się niedobrze. Był to porządny człowiek, ale Warszawę zburzył jednak, co tu mówić".\nBo i zburzył.\nA jak pan dziś patrzy na powstanie? W sensie materialnym też pan utracił w nim wszystko.\nPatrzę, oczywiście, spokojnie. Ale jestem z powstaniem związany uczuciowo, bo to w końcu moja młodość. Zamiast się uczyć, od 1938 do 1947 roku zajmowałem się wojowaniem.\nDlaczego datuje pan swoje wojowanie od 1938 roku?\nWtedy rozpocząłem roczną służbę wojskową, uważając ją za swój obowiązek i przywilej.\nStracił pan 9 lat, wliczając w to pobyt w II Korpusie, już po zakończeniu działań wojennych, ale coś pan też zyskał.\nDoświadczenie, ale w ocenie powstania jest ono mało przydatne. Uważam się za racjonalistę, a z racjonalnego punktu widzenia powstanie było absurdem. Jeśli jednak potraktujemy je jako ostatni romantyczny zryw zbrojny Polaków w historii - bo nie zapowiada się żaden następny - jeżeli usytuujemy 1944 rok w tradycji wielkich powstań narodowych, w której to tradycji byliśmy wychowani, to trzeba uznać powstanie warszawskie za ważny element naszych dziejów i efekt naturalnego rozwoju wypadków. Proszę też pamiętać, że mimo wszystko szliśmy do tego powstania z nadzieją, dlatego że Mikołajczyk pojechał w tym momencie do Moskwy i wydawało się, iż do czegoś w rozmowach ze Stalinem dojdzie, a nie doszedł do niczego. Liczyliśmy na to, że skoro nasi dowódcy wywołali powstanie, to mieli jakieś przesłanki jego powodzenia.\nNic z tych przesłanek nie wyniknęło.\nBo nie mogło. Stalin musiał dopiąć swego i dopiął. Jedyną może ulgą z jego strony było to, że nie zmienił nam barw narodowych i hymnu, a tylko orła pozbawił korony. W innych krajach tzw. socjalistycznych udekorowano sztandary gwiazdami. Podkreślam to, bo znaczenie tych faktów dla nas - pierwszego pokolenia Polski niepodległej - było wymowne.\nByliście pierwszą generacją urodzoną w wolnej Polsce. Co z tego wyniknęło?\nSytuacja w dwudziestoleciu międzywojennym przypominała nieco obecną. Wtedy też wszyscy byli rozczarowani, ponieważ wyobrażali sobie, że z chwilą odzyskania niepodległości - po 120 latach niewoli - czekać będzie Polaków cudowne i wspaniałe życie. Podobne marzenia odżyły po latach PRL i gdy okazało się, że niepodległość wybrukowana jest kocimi łbami, zapanowało przekonanie, że "oni" zmarnowali Polskę. Przed wojną to samo mówili endecy, i nie tylko oni. Ale jednocześnie, przy całym tamtym rozczarowaniu i przy realistycznej ocenie dwudziestolecia - mocno krytycznej - jako młodzi inteligenci byliśmy świadomi, że żyjemy między dwoma potwornymi totalitaryzmami: Stalina i Hitlera, i żeby zachować niepodległość, trzeba walczyć. Byliśmy tak wychowani, że pójście do konspiracji wydawało się naturalne, tak jak później udział w powstaniu. Żywe były tradycje narodowych powstań: listopadowego i styczniowego. Ale między tymi powstaniami a naszym, warszawskim, była zasadnicza różnica: ta! m boje toczyły się w polu czy lesie, a tu zdecydowano się na walkę wyłącznie na ulicach stolicy, co spowodowało jej zagładę. Zwracam uwagę, że Armia Krajowa była na początku wzorowana na POW Piłsudskiego, oficerami byli legioniści, do dowódcy zwracało się: "Obywatelu komendancie" itd.\nZ pana słów, podobnie jak i z książek, przebija niechęć do Narodowej Demokracji. Wyniesiona z domu rodzinnego czy nabyta potem?\nI z domu, i z mojego uczniowskiego wykształcenia. Dom był liberalny, choć - oczywiście - część rodziny, jak to przed wojną, była endecka i nawet przez pewien czas sam mógłbym być postrzegany jako endek. Miałem wtedy sześć lat. Rodzice przez parę miesięcy w roku jeździli sobie po świecie, a mnie wychowywała babka, wpajając narodowe ideały. Prowadzała mnie po wszystkich warszawskich kościołach i później, gdy akurat były wybory, mówiłem, że głosowałbym tak jak babcia. Dość szybko mi to przeszło i kiedy miałem 12 lat, prezentowałem już zupełnie inną orientację polityczną. Dużo czytałem, w domu były najróżniejsze pisma, w tym "Wiadomości Literackie", pilnie czytałem "Kroniki tygodniowe" Antoniego Słonimskiego, poznałem całego Boya. To wszystko nie pozostawało bez śladu. Nigdy nie ciągnęło mnie w stronę komunizmu, ale jakiejś tam lewicy i otwarcia na świat. Ojciec był profesorem Wolnej Wszechnicy i od siódmego roku życia spędzałem z nim urlopy, a to w Wenecji, a to w Paryżu. M! iałem dzięki temu szersze spojrzenie na to, co się działo i w Polsce, i w świecie, w związku z czym endecja wydawała mi się czymś zatęchłym i wysoce niesympatycznym. I dziś reaguję alergicznie na przejawy cofania Polski o 80 lat i powrotu do tego, co już przerabialiśmy. Ale - co podkreślam - uważam się za patriotę, pozostało mi uczucie szacunku do własnego państwa. To, że 3 maja i 11 listopada mogę przed domem wywieszać biało-czerwoną flagę, sprawia mi ogromną przyjemność.\nSanatorium w Murnau\nMieszka pan na Mokotowie, przy ulicy Olimpijskiej. Co czuje pan, przechodząc koło włazu kanału w tej samej dzielnicy, na rogu Puławskiej i Dąbrowskiego?\nNic. Wiele razy ciągano mnie tam przy realizacji różnych filmów dokumentalnych i namawiano, żebym wszedł do kanału. Odpowiadałem: "Nie wejdę tam za żadne skarby", choć wtedy - w 1944 roku wchodziłem do włazu z radością, dlatego, że 80 metrów od nas stały niemieckie czołgi, o których wiedzieliśmy, że rano nas wykończą.\nTo były 45-tonowe pantery?\nTak, wygospodarowane z frontowej Dywizji Pancernej Hermann G?ring. Utrzymywaliśmy jeszcze kawałek ulicy Szustra, czyli obecnie Dąbrowskiego, i ulicę Bałuckiego. Był to naprawdę ostatni moment, by ujść z życiem, a nie wiedzieliśmy przecież, że w kanałach czeka nas piekło, które nie my sprokurowaliśmy. Tak więc sam właz nie wywołuje we mnie negatywnych skojarzeń; tam jest teraz nawet pamiątkowa tablica, przy odsłonięciu której wygłaszałem przemówienie jako jeden z tych, którzy przeszli przez kanał i przeżyli.\nW jakim stanie wyszedł pan z kanału?\nZ zapaleniem spojówek; przez tydzień nie mogłem ani otwierać, ani zamykać oczu. Później, w II Korpusie, widziałem dzieci oślepłe po przejściu tego kanału. Miałem też zatrucie pokarmowe. Przez ostatni tydzień powstania właściwie już nic nie jadłem, bo w całym śródmieściu poza owsem, który gotowano, nie zostało nic do zjedzenia. Jak przywieziono nas do obozu w Murnau, gdzie zobaczyłem orkiestrę symfoniczną i Schillera szykującego teatr, pomyślałem, że jestem w sanatorium. Oczywiście, gdy powiedziałem coś podobnego, ci biedni oficerowie, którzy trafili tam w 1939 roku, o mało mnie nie zamordowali.\nZ oflagowych doświadczeń z Murnau skorzystał pan, pisząc "Ucieczkę".\nTam istniało świetnie zorganizowane społeczeństwo z własną walutą; 40 papierosów kosztowało 1 dolara. Wychodząc z powstania, dostaliśmy po 40 dolarów, więc zaraz na początku w Murnau kupiłem dużo papierosów, dzięki którym mogłem się później dożywiać - fasolą, czy też, kiedy stłukły mi się okulary - kupić sobie nowe. Myślałem, że w obozie będę miał problem, ale skąd! Podano mi numer budynku w stylu bawarskim i sali, a tam ktoś mnie spytał: "Ile ma pan dioptrii, panie poruczniku"? "Pięć" - odpowiedziałem. Rozmówca wyciągnął ogromne pudło spod łóżka, a w nim były rzędy szkieł i oprawek. Wybrał, co trzeba, powiedział: "Za dwie godziny będzie pan miał okulary".\nSkąd ów jeniec miał ten optyczny sklepik?\nW latach 1940 - 1941 funkcjonował w obozie duży sklep, w którym można było zamówić towary, płacąc z otrzymywanego żołdu, wcale niemałego, bo to było 70 marek miesięcznie. Jedni oficerowie wysyłali pieniądze do domów, a inni nabywali i chomikowali różne rzeczy. Potem świetnie z tych zapasów żyli.\nTrochę znam te sprawy z opowieści ojca, który pięć lat przesiedział w oflagach, głównie w Woldenbergu. Tak całkiem różowo tam jednak nie było.\nOczywiście, ale gdy po powstaniu, po tym kanale, zobaczyłem Murnau, wciągnąłem cudowne alpejskie powietrze, spojrzałem na góry - zrozumiałem, że znalazłem się w innym świecie. Obowiązkowy był tylko apel, a potem można było robić, co się chce. Oficerowie nie musieli chodzić do pracy, można się było opalać. Tylko leżaków brakowało. Końcówka była jednak fatalna, bo już w kwietniu 1945 r. zabrakło wszystkiego, przestały dochodzić amerykańskie paczki, do jedzenia dostawaliśmy kawałek chleba i zupę czy raczej wodę z odrobiną brukwi. Zapanował straszny głód, największy, jaki przeżyłem. Dopiero Amerykanie nas odkarmili. Ale poza tym, nie narzekam, zrzuciłem z siebie śmierdzący mundur, dostałem nowy, amerykański, z I wojny światowej. No, kurort popowstańczy. Po latach wysłali mnie i Munka do Pragi na sympozjum filmowe krajów socjalistycznych - z "Eroiką" właśnie. Nasłuchałem się wtedy od komunistycznych twórców z NRD i Czechosłowacji! Oburzali się: "Jak pan mógł coś podobnego napisać. To ma być obóz?". Oni chcieli, żeby więźniowie chodzili w pasiakach, a hitlerowcy ich mordowali.\nMusiał pan tłumaczyć, że to był jednak inny obóz.\nNie przyjmowali tego do wiadomości. Oflag, nie oflag, miała być martyrologia i tyle. Innym razem, w Związku Literatów Polskich, zorganizowano dyskusję o moich opowiadaniach, podczas której siedząca naprzeciw mnie starsza pani - wtedy dla mnie bardzo starsza - powiedziała: "Patrzę panu w oczy i myślę, jak pan śmiał coś takiego uczynić młodzieży! To z pańskich książek czerpać będą wiedzę, uczyć się tego, co pan w nich wypisuje!".\nJak pan się poczuł?\nBałem się. Jezus, Maria - pomyślałem - naród mnie opluje.\nNa szczęście nie opluł, co nie najgorzej świadczy o narodzie. A propos, w "Młodego warszawiaka zapiskach z urodzin" powiada pan, że w powstaniu "sprawa szła o byt narodu. Nie państwa - narodu". Dalej pan tak sądzi?\nTo istotna sprawa. Państwa polskiego już nie było, ale Niemcy nie poprzestali na tym: niszczyli naród. Okupacja hitlerowska miała na celu wyniszczenie narodu polskiego, a zwłaszcza inteligencji polskiej. Wie pan, z mojej 40-osobowej klasy - maturzystów z 1938 roku, wojnę przeżyła połowa.\nGdzie pan zdawał maturę?\nJako najmłodszy z klasy, w Gimnazjum Państwowym im. księcia Józefa Poniatowskiego na Żoliborzu.\nJeszcze jeden cytat z "Młodego warszawiaka zapisków... ". Ojciec pańskiego bohatera mówi: "Wszystko, co nam teraz pozostaje, to nie dać zapomnieć światu o tym wielkim ofiarnym stosie. To się będzie liczyć".\nDla aliantów nasze powstanie było, jak to powiedział Jan Nowak-Jeziorański w Komendzie Głównej AK, gdy przyjechał z Zachodu - "burzą w szklance wody". W strategii tych wielkich armii: angielskiej, amerykańskiej to, że w jakimś mieście zdarzyły się ruchawki, było bez znaczenia. Najlepszy dowód, że pomagali nam z musu, pod ogromną presją. Alianckie zrzuty miały znikome znaczenie. Jeden raz, w połowie września, Amerykanie wysłali nad Warszawę 100 swoich latających fortec, bo Stalin, widząc już klęskę powstania, zgodził się na lądowanie tych samolotów na swoim terenie. Myśleliśmy, że to desant i szaleliśmy z radości, tymczasem oni zrzucili dużo pojemników, z których 90 procent wpadło w ręce niemieckie. W gruncie rzeczy świat pozostał obojętny.\nOd kogo, pańskim zdaniem, zależała decyzja o rozpoczęciu powstania?\nNapisałem o tym dokumentalny spektakl telewizyjny "Ziarno zroszone krwią". W Komendzie Głównej Armii Krajowej największymi zwolennikami wybuchu powstania byli Leopold Okulicki i Tadeusz Pełczyński. To oni, razem z Antonim Chruścielem "Monterem", wymogli tę decyzję na Borze-Komorowskim. Nie zasięgnęli opinii szefa wywiadu, czyli Kazimierza Iranka-Osmeckiego, który o wszystkim dowiedział się, gdy klamka już zapadła. A powstanie wybuchło w najgorszej chwili, w której Niemcy rzucili przeciw Rosjanom broń pancerną, zatrzymując na tydzień pochód Armii Czerwonej na zachód. No i Rosjanie zatrzymali się przed Warszawą aż do stycznia 1945 roku. Ale powstanie, przygotowywane przez wiele lat, musiało wybuchnąć. Żeby pokazać, że istnieje polskie narodowe wojsko i to ono ma być gospodarzem w tym kraju.\nTragizm, heroizm, satyra\nW 60 lat po powstaniu warszawskim wyraźnie widać, że od żadnej strony, propagandowej także, nie potrafiliśmy go wygrać. W przeciwieństwie do Żydów, którzy o powstaniu w getcie warszawskim opowiedzieli światu.\nNie ma żadnej wątpliwości, że Żydzi mieli i mają lepsze środki propagandowe. Diaspora żydowska w świecie jest potężna i potrafiła uczynić z powstania w getcie w Warszawie sprawę znaną w całym świecie, podczas gdy powstanie warszawskie pozostaje rzeczą tylko Polaków, a prawdopodobnie nasi sąsiedzi, i nie tylko oni, uważają nas w związku z tym za idiotów.\nO ile w ogóle o powstaniu warszawskim wiedzą i nie mylą go z żydowskim.\nJak niektórzy, bardzo nawet prominentni politycy. Cóż, jest już późno; trudno jest upominać się teraz o sprawiedliwość historii, zwłaszcza że przez tak wiele lat PRL powstanie warszawskie marginalizowano, milczano o nim, fałszowano je.\nTak sobie myślę, czy - paradoksalnie - to nie panu, rzekomemu cynikowi, prześmiewcy, szydercy, Bóg powierzył honor Polaków. W pańskim dorobku przecież, obok "Kanału", "Węgrów" i "Godziny ŤWť", znajduje się i "Akcja pod Arsenałem", i "Zamach". To, co wiemy o Armii Krajowej w Warszawie, wiemy od pana.\nPisałem o swoim życiu. Gdy odbijano "Rudego" z karetki więziennej, byłem na konspiracyjnym zebraniu przy placu Krasińskich. Dobrze się stało, że Jan Łomnicki zdecydował się zrealizować scenariusz "Akcji", bo o tym trzeba było opowiedzieć, trzeba było to pokazać. Zamach na Kutscherę, dowódcę SS i Policji Dystryktu Warszawskiego, też był niesłychanie ważnym tematem, pozostał mi jednak z tamtej realizacji niesmak: nawet nazwa Armia Krajowa nie mogła paść w tym filmie ani prawdziwe pseudonimy wykonawców zadania.\nLudzie byli jednak wdzięczni i za to; film Jerzego Passendorfera cieszył się dużym powodzeniem.\nBo dopowiadano sobie to wszystko, czego w "Zamachu" nie można było powiedzieć wprost. Prawda o Armii Krajowej była limitowana, z każdym rokiem powiększano margines swobody, ale był on - szczególnie z dzisiejszego punktu widzenia - wciąż mały. Akcją pod Arsenałem przez całe lata 60. nikt się nie interesował. Zmieniło się to dopiero wtedy, gdy nasi ówcześni decydenci doszli do wniosku, że młodzieży warto pokazać bohaterskie wzorce, choćby ci bohaterowie nie byli z ich nadania, ale z powołania historii Polski.\nKtóre z pańskich opowiadań poświęconych wojnie i okupacji, ze szczególnym uwzględnieniem powstania warszawskiego, jest panu najbliższe?\n"Kanał", ale patrząc na konstrukcję utworu, wskazałbym na "Ucieczkę", z jej ciekawą - myślę - metaforą. Przypomnę, że chodziło o mit ucieczki, bo z tamtego obozu rzeczywiście uciec było wyjątkowo trudno, gdyż jeśli nawet ktoś zwiał, to zaraz mieszkający w pobliżu Niemcy przyprowadzali go z powrotem. No, ale został stworzony mit kogoś takiego, komu się udało i jest teraz w Londynie. A naprawdę człowiek ten siedzi na strychu, żywiony przez wtajemniczonych kolegów. Ale najbardziej przeżyłem - bo nie mogło być inaczej - "Kanał".\nW literaturze polskiej powstałej w kraju, konspirację i powstanie zawłaszczyło sobie trzech autorów. Tak mi się przynajmniej wydaje. Roman Bratny postawił na heroizm, Witold Zalewski na intelekt, pan natomiast sięgnął po maskę Stańczyka. Zadowolony jest pan z tego wyboru?\nTeż mam swoją triadę. Napisałem jedno opowiadanie heroiczne - "Godzinę ŤWť", jedno tragiczne - "Kanał" i satyrycznych "Węgrów". Starałem się w tych opowiadaniach wydobyć całą istotę tego, czym było powstanie warszawskie. Tak je przeżyłem i takim je widziałem. Nie umiałbym pisać o powstaniu inaczej jak tylko na podstawie własnych doświadczeń. Takie one były.\nŻołnierz Września '39, w czasie okupacji członek Armii Krajowej i uczestnik powstania warszawskiego. Jeden z twórców polskiej szkoły filmowej, autor scenariuszy do m.in. "Kanału", "Eroiki", "Zezowatego szczęścia". Reżyser filmów, m.in. "Rozwodów nie będzie", "Pingwin", "Kto wierzy w bociany". Autor książek: "Nie zawijając do portów", "Pogoń za Adamem", "Młodego warszawiaka zapiski z urodzin", "Notatki scenarzysty" i innych. Ostatnio Wydawnictwo Trio wznowiło w jednym tomie "Opowieści powstańcze": "Godzinę ŤWť", "Węgrów", "Kanał" i "Ucieczkę".


Zagrali o Puchar Bełchatowa | Bełchatów Nasze Miasto\nMłodzi piłkarze Widoku Skierniewice wygrali Bełchatów Cup 2012. W turnieju dla dziesięciolatków wzięło udział osiem drużyn z sześciu klubów.\nTurniej zorganizowali rodzice chłopców z rocznika 2002, grających w GKS Bełchatów. Oprócz rywalizacji na boisku, atrakcji było co nie miara, pokaz ratownictwa, kąpiel w strażackiej pianie, czy malowanie twarzy i włosów.\nZbierano też datki na rzecz stowarzyszenia Przystań. Za 1,5 tys. zł udało się zlicytować pamiątkową, oprawioną w ramę koszulkę GKS. Za niewiele mniej poszła koszulka Ruchu Chorzów. - W sumie zebraliśmy ok. 5 tys. zł - mówi Robert Szmigielski, jeden z organizujących turniej rodziców.\nNa boisku gospodarze okazali się gościnni. GKS I przegrał 0:2 z Piotrcovią i 0:3 z Widokiem I oraz pokonał 2:0 Wartę Sieradz. Natomiast drugi zespół GKS bezbramkowo zremisował z Widokiem II, uległ Mazovii Tomaszów 0:2 i Rakowowi Częstochowa 1:3. W meczu II rundy obie bełchatowskie drużyny trafiły na siebie. GKS I wygrał 3:0. Ostatecznie podopieczni trenera Adama Konstańczuka zajęli piąte miejsce, pokonując Widok II 8:0.\nTurniej wygrała drużyna Widoku I Skierniewice, pokonując w finale 4:3 Raków. Trzecie miejsce zajęła Piotrcovia, a czwarte Mazovia.\nKrólem strzelców został Jakub Rożek (5 goli), najlepszym bramkarzem - Patryk Ciszewski, a najlepszym zawodnikiem turnieju - ErwinKołodziejczyk (wszyscy Widok Skierniewice).\nNajlepszym zawodnikiem GKS I został Kacper Śliwiński, a GKS II Maciek Tomczyk.\nBełchatów Cup 2012\npiłka nożna Bełcható...\nBełchatów rocznik 20...


Ma stopień doktora, jest po biotechnologii i mikrobiologii, pracuje w SWISS KRONO. Spełnił marzenie o grze na organach | Gazeta Lubuska\nJacek Borkowski w kościele seminaryjnym w Paradyżu Fot. archiwum JACKA BORKOWSKIEGO\nMam nadzieję, że na organach będę mógł grać do końca życia.\n- W kościele zawsze interesowało mnie to, co dzieje się z tyłu. W końcu zaciągnąłem mamę na górę i zobaczyłem pana przy organach. To magia, pomyślałem - mówi Jacek Borkowski, który przed rokiem, mając 41 lat, ukończył Studium Organistowskie i gra w kościele w Żarach.\nZaczął grać już w czasie Studium\nSkąd u Pana miłość do organów?\nOd… dziecka. Gdy byłem mały, chodziliśmy oczywiście do kościoła. Toczyło się tam wiele ciekawych rzeczy, ale te najciekawsze miały miejsce z tyłu. Coś grało, ktoś śpiewał, a mnie frapowało, gdzie to wszystko się dzieje. Miałem może pięć, może sześć lat i zastanawiałem się, skąd dochodzi dźwięk. Widziałem tylko jakieś stojące rury. Nie raz i nie dwa dostałem od mamy czy taty po uszach, bo miałem głowę odwróconą nie w tę stronę co trzeba. A mnie ciekawiła ta gra, zadawałem pytania, aż w końcu nie wytrzymałem i zaciągnąłem mamę na górę. Zobaczyłem, co siedzący tam pan wyprawia i stwierdziłem, że to jest magia. Doszedłem do wniosku, że też chciałbym być takim magikiem.\nTak… Późno, bo gdy miałem 13-14 lat, doszedłem do wniosku, że chciałbym się nauczyć grać na organach. Mama była przerażona: stary koń chce grać, co robić. Bo na przykład grę na fortepianie rozpoczyna się od szóstego roku życia. Ale popytała, no i trafiłem do szkoły muzycznej. Zwykle nauka w niej trwa sześć lat, ja program zrobiłem w cztery. Do organów nie zdążyłem zasiąść, bo dorastałem, zmieniały się mi poglądy, później matura, studia… Jednak ciągle lubiłem muzykę i zawsze myślałem, że kiedyś nauczę się gry na organach. Pięć lat temu, gdy miałem już naprawdę dużo lat, bo 37 – żona była w ciąży z drugim synem – oglądaliśmy „Gościa Niedzielnego” i zobaczyłem ogłoszenie o naborze do Studium Organistowskiego. Powiedziałem wtedy do żony, że może poszedłbym i się sprawdził. A żona: idź. No i przyjęli mnie. I tak przez cztery lata w każdą sobotę, czasami nieprzytomny i zmęczony, jeździłem do szkoły. Wyłącznie z miłości do gry i instrumentu.\nDokąd Pan jeździł?\nDo Zielonej Góry, do Studium Organistowskiego, gdzie dyrektorem jest ks. dr Bogusław Grzebień, człowiek o złotym sercu. Właśnie dzięki niemu i jeszcze paru osobom udało się mi skończyć tę szkołę i spełnić marzenie.\nTo kim Pan teraz jest, co dała szkoła?\nOd roku jestem organistą dyplomowanym w zakresie gry liturgicznej na organach. Dyplom uprawnia do starania się o posadę organisty w całym kraju. Mogę grać sobie różne utwory, co też było częścią edukacji.\nCo wydarzyło się przez ten rok, czy gra Pan w jakimś kościele i gdzie Pan ćwiczy?\nStaram się ćwiczyć codziennie, bo inaczej umiejętności zaczną się cofać. W tym okresie jest to szczególnie trudne, bo w domu mamy przedszkole, szkołę i pracę. Ale znajduję 15-20 minut, choćby o północy ze słuchawkami na uszach, dzięki czemu nie przeszkadzam nikomu. Ćwiczę w domu na tzw. protezie, jak mówimy w żargonie, czyli na organach elektronicznych. Bardzo lubię grać, może nawet mam lekkiego świra na tym punkcie. Zanim skończyliśmy szkołę, razem z kolegą ze studium Michałem, zaczęliśmy grać w kościele w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żarach. Grywamy na nabożeństwach w weekendy i święta. Robimy to na zmianę, bo choć nasze żony rozumieją pasję, nie dają nam zwariować i chcą mieć mężów w domu choćby w co drugą niedzielę.\nW kościele również Pan śpiewa, co w przypadku organisty wydaje się naturalne?\nŚpiewam, choć nie jest to trel słowiczy. Tak naprawdę organista w kościele jest od grania, od śpiewania powinni być wierni. Ale mnie największą przyjemność sprawia, gdy gram, a śpiewają ludzie, ja zaś interweniuję wtedy, gdy śpiew zjeżdża z toru.\nA grywa Pan sobie jakieś dzieła?\nTak, bardzo lubię „Toccatę” i „Fugę d-moll” Jana Sebastiana Bacha, skomponowane na organy. Nie mam czasu, by nauczyć się „Fugi”, ale „Toccaty” uczyłem się w pocie czoła i zagrałem, bo podobała się mi całe życie. Ku zdziwieniu nauczyciela w studium, zagrałem ją na dyplomie. Do dziś lubię słuchać tego utworu w wykonaniu innych i lubię go grać. Na pewno nigdy mi się nie znudzi.\nPana praca zawodowa nie ma nic wspólnego z muzyką. Kim Pan jest z zawodu i jaką pracę wykonuje w SWISS KRONO?\nStudia magisterskie ukończyłem na kierunku biotechnologii, te doktoranckie i praca doktorska, która obroniłem, związane były z mikrobiologią. W SWISS KRONO pracuję od 13 lat, jestem starszym specjalistą do spraw oczyszczania ścieków. Moim zadaniem jest nadzór nad pracą głównej oczyszczalni i kilku mniejszych.\nPlany związane z muzyką?\nChciałbym utrzymać umiejętności wypracowane w szkole. Fizycznie nie mam czasu, by uczyć się innych utworów, czy też koncertować. Mam nadzieję, że będą mógł grać na organach do końca życia.\nJest Pan doskonałym przykładem tego, że marzenia się spełniają…\nTak. Priorytety zmieniają się w ciągu całego życia – w latach szkolnych chciałem być zawodowym muzykiem. Kiedy założyłem rodzinę, pojawiły się dzieci, trzeba było zmienić kolejność priorytetów. Marzenie było zawsze – daleko, ale było. Gdyby nie moja żona, nie umiałbym grać na organach. To żona rzuciła „idź”, gdy przeczytałem informację o studium, a później przez cztery lata znosiła dużo, bo nie miała męża, który w pocie czoła ćwiczył na organach.


Polskie dziewczyny: Strona użytkowniczki: Aamethyst82, wiek: 37\nzobacz kto jest online: 1105\nUnited Kingdom, England, West Yorkshire, Calderdale, Town, Halifax\nMam na imie Kasia.\nCechuje mnie poczucie humoru, radość, oraz coś co w dzisiejszych czasach jest rzadkością - umiejętność słuchania.\nZrozumiałam, że aby stworzyć szczęśliwy związek trzeba najpierw poukładać swoje życie, odnaleźć swoją wartość, stać się świadomym tego kim się jest i co można zaoferować drugiej osobie, bo miłość nie jest tylko i wyłącznie o braniu, ale głównie o dawaniu :)\nNie będę ukrywać - Bóg jest dla mnie fundamentem życia i związku. Chciałabym stworzyć relację z kimś, dla kogo te wartości również mają znacznie, wiec jeśli twoje poglądy stanowczo odbiegają od moich jest duża szansa, że się nie dogadamy ;)\nUprzedzam na samym początku ponieważ przerabiałam już takie próby i to po prostu nie działa ;)\nNie szukam przygód...hmmm...w zasadzie to nie, wróć - szukam przygody na cale życie z jedną osobą. :) Tą właściwą :)\nfotografia, obróbka graficzna zdjęć, podróże, kino, muzyka, snorkeling


NAWIEDZONY DOM NA WZGÓRZU. Groza w odcinkach - Part 2\nFilmografia Flanagana z każdym dziełem (wśród których znajdują się wspomniany już Oculus, skromny Hush o pojedynku głuchoniemej pisarki z psychopatą, stylowa, zrealizowana na modłę kina lat 70. Ouija: Narodziny zła oraz Gra Geralda na podstawie powieści Stephena Kinga) każe widzieć w nim coraz bardziej znaczącego autora ekranowej grozy. Nawiedzony dom na wzgórzu jest jego najlepszym do tej pory dokonaniem, w którym subtelność literackiego oryginału zostaje uzupełniona o efekty bardziej dosadne, nigdy nieidące w stronę szoku bądź obrzydzenia, lecz podkreślające dramat głównych bohaterów i wpisany w ich życie horror. Warsztatowy sznyt służy zaś czemuś więcej niż technicznemu popisowi, czego najlepszym dowodem jest odcinek szósty, sklejony z zaledwie kilku bardzo długich ujęć, których cięcia przenoszą widza między dwiema burzliwym nocami, jedną w przeszłości oraz drugą w teraźniejszości. Płynność i dynamika master shotów łączy rodzinę Crainów, zebranych w jednym miejscu, jako dzieci wspólnie radzących sobie z zagrożeniem, lecz w swych dorosłych wcieleniach odbijających się od siebie przy niemal każdym zetknięciu.\nRównież zmiany, jakich Flanagan dokonał względem książki, podyktowane są czysto praktycznymi powodami – u Jackson mamy zaledwie czwórkę głównych bohaterów, akcja rozgrywa się niemal w całości w Hill House, a fabuła podporządkowana jest eksperymentowi, który ma dowieść, czy dom rzeczywiście jest nawiedzony. Serial rezygnuje z naukowego podejścia, oferując widzom spektakl dużych emocji, rodzinny epos oraz medytację na temat zależności między życiem a śmiercią, tego, jak szybko myśl o tej drugiej gości w psychice dziecka oraz efekt tegoż, kiedy dorastamy. Pojawiają się tu również bohaterowie książki (Theo, Luke, Nell, Hugh Crain), zaskakująco wiernie odwzorowani, pomimo uczynienia z nich członków jednej rodziny. Jedynie doktor Montague, w powieści nadzorujący eksperyment, jest w serialu postacią zaledwie epizodyczną, choć równie bezmyślną. Gra go Russ Tamblyn, który pojawił się również w pierwszej ekranizacji Nawiedzonego domu, choć większość widzów będzie go kojarzyła z roli innego psychiatry, doktora Jacoby’ego z Miasteczka Twin Peaks.\nNiemal cała obsada serialu jest zresztą wspaniała, ze szczególnym uwzględnieniem wcielającej się w rolę matki Carli Gugino oraz Henry’ego Thomasa i Timothy’ego Huttona, którzy grają ojca rodzeństwa na różnych planach czasowych. Pojawiają się tu twarze znane z poprzednich filmów Flanagana (Elizabeth Reaser, Kate Siegel, Lulu Wilson, Annabeth Gish), choć największe wrażenie robią kompletnie nieznani Victoria Pedretti i Oliver Jackson-Cohen jako dorośli Nell i Luke, być może dlatego, że ich bohaterowie są najtragiczniejszymi postaciami serialu. Dziecięca obsada sprawdza się znakomicie, a dzięki podobieństwom fizycznym (zwłaszcza Wilson i Reaser wyglądają, jakby rzeczywiście były jedną i tą samą osobą) i charakterologicznym nietrudno nam uwierzyć, kiedy widzimy na ekranie obie wersje tych samych postaci. Na osobną uwagę zasługuje Robert Longstreet, który jako dozorca, pan Dudley, zaledwie jedną sceną poraża zrozumieniem i niezgłębioną dobrocią swej postaci. I tylko grający starszego Stevena Michiel Huisman, tak dobry przecież w przerażającym Zaproszeniu Karyn Kusamy, wyraźnie ustępuje reszcie obsady, nie potrafiąc oddać gniewu i bezradności swojego bohatera w wiarygodny sposób.\nFlanagan był o krok od nakręcenia wybitnej historii o duchach, czerpiącej tak z klasyki, jak i nowoczesnego odczytania motywu nawiedzonego domu, ale wyraźnie zwolnił na ostatniej prostej.\nIm bliżej finału, tym horror uderza mocniej w ckliwe tony. Jest to oczywiście konsekwencją zmiany polegającej na uczynieniu bohaterami rodziny, nie zaś nieznanych sobie ludzi, jak to miało miejsce w książce. Rozum przegrywa nie z szaleństwem i schizofreniczną naturą domu, lecz z sercem, czyniąc z zakończenia niezwykle katartyczne doświadczenie, acz pozbawione już strachu. Również nawiedzona posiadłość, choć przecież zła sama w sobie, zmieniająca kochających ludzi w potwory, staje się miejscem, które musi ukorzyć się przed siłą miłości. Flanagan był o krok od nakręcenia wybitnej historii o duchach, czerpiącej tak z klasyki, jak i nowoczesnego odczytania motywu nawiedzonego domu (w serialu znaleźć można ślady surrealistycznej grozy japońskiego Ju-on, a odcinek, w którym młodszy Hugh Crain stara się naprawić szkody po burzy, przynosi skojarzenia z Dziewiątą sesją), ale wyraźnie zwolnił na ostatniej prostej. Finałowe odcinki nie mają już tej siły, co pierwsze, a zwłaszcza środkowe epizody, przerażające w swym tragizmie, atmosferze żałoby oraz niepowetowanej straty. Te zostały zastąpione nadzieją, sprowadzając metafizyczny niepokój do poziomu rodzinnego melodramatu.\nMimo to Nawiedzony dom na wzgórzu jest jednym z najlepszych horrorów tego roku, przypominającym, że bardziej niż spotkania z duchami powinniśmy bać się, że żywych zaczniemy traktować jak nic nieznaczące byty. Flanagan, mocniej niż Jackson, wierzy w człowieka, choć podobnie jak ona nie daje większych szans pojedynczej jednostce w zetknięciu z nieznanym. Oprzeć się złu możemy, rozpoznając i akceptując własne błędy, prosząc o pomoc drugą osobę i to wsparcie otrzymując. Konkluzja pobrzmiewa fałszem głównie dlatego, że przynosi rozwiązanie tam, gdzie nie powinno ono być w ogóle możliwe. Jak słyszymy na początku i końcu serialu (a są to słowa wzięte bezpośrednio z książki), dom jest niepoczytalny; czy możemy zatem wierzyć w jakiekolwiek rozstrzygnięcie, jakie rzekomo oferuje?


Prezes Ekstraklasy SA: "Będziemy wspierać popularyzację szczepień" - Piłkarski Biznes\nPrezes Ekstraklasy SA: „Będziemy wspierać popularyzację szczepień”\nW rozmowie z Weszło!, prezes Ekstraklasy SA – Marcin Animucki, spółki zarządzającej rozgrywkami najwyższej zawodowej ligi piłkarskiej w Polsce przyznał, że piłkarze będą promować szczepienia przeciw SARS-COV-2.\nW rozmowie z Pawłem Paczulem stwierdził, że już w ubiegłym roku spółka zwróciła się do Ministerstwa Zdrowia z informacją, że wyraża chęć włączenia się we wszystkie akcje związane ze szczepieniami. Prezes Animucki podkreśla, że teraz najważniejsze jest sprawne przeprowadzenie akcji szczepień wśród medyków i osób starszych. Według prezesa Ekstraklasy, piłkarze jako osoby o dużej rozpoznawalności i propagujące dbanie o zdrowie, są dobrym wyborem, żeby pokazać społeczeństwu jak ważne są szczepienia.\nW dalszej części rozmowy, prezes Animucki wyraził swoje zdanie o współpracy między komisją medyczną, Ekstraklasą a stroną rządową. Według niego, sport bez kibiców na dłuższą metę nie ma sensu. Na pełny stadion liczy w sezonie 2021/22, ale podkreśla, że wszystko zależy od sytuacji epidemicznej.\nZ kolei, według informacji Interii, w połowie lutego doszło do spotkania prezesa Ekstraklasy z ministrem zdrowia, Adamem Niedzielskim. To od rekomendacji tego resortu będzie zależeć decyzja rządu w sprawie powrotu kibiców na stadiony.\nWedług raportu Deloitte z jesieni ubiegłego roku, który przedstawia źródła przychodów klubów Ekstraklasy w 2019 roku, przychody z tytułu dnia meczu (bilety, karnety, catering na stadionie) wyniosły łącznie 87,6 mln złotych. W ostatnich kilku latach było to średnio 16% klubowych budżetów.\nOtagowano: Animucki, covid-19, Ekstraklasa, szczepienia covid-19


Rejon miedwieżjegorski – Wikipedia, wolna encyklopedia\nNa mapach: 62°55′N 34°28′E/62,916667 34,466667\nros. Медвежьегорский район\nPowierzchnia 13 695 km²\nPodział administracyjny Karelii. Rejon miedwieżjegorski oznaczony numerem 10.\nzabytkowa cerkiew na wyspie Kiży\nmłyn na wyspie Kiży\ncerkiew na wyspie Kiży\nMiedwieżjegorsk – ośrodek administracyjny rejonu\nstacja kolejowa w Miedwieżjegorsku\ncerkiew w Powieńcu\nRejon miedwieżlegorski (ros. Медвежьегорский район ) – rejon w północno-zachodniej Rosji, wchodzący w skład rosyjskiej Republiki Karelii.\nRejon leży w środkowej Karelii, nad jeziorem Onega.\nRejon miedwieżjegorski zajmuje powierzchnię 13 695 km². Obszar rejonu stanowi równina. Większość tego terenu pokrywa tajga, sosnowo-świerkowa, z domieszką drzew liściastych, głównie brzozy i osiki. Na terenie tym znajdują się liczne jeziora, spośród których największymi są Onega, Siegoziero i Topoziero, a także rzeki. Sporą część obszaru rejonu stanowią torfowiska i bagna.\nRejon zamieszkany jest przez 36 975 osób (2005 r.), głównie Rosjan, a także przez rdzennych mieszkańców Karelii – Karelów. Kilkuprocentowy udział w populacji mają też dwie inne napływowe nacje: Ukraińcy i Białorusini. Osadnicy niewywodzący się z autochtonicznej ludności zamieszkują niemal wyłącznie w większych ośrodkach osadniczych, poza nimi większość mieszkańców stanowią Karelowie.\nGęstość zaludnienia wynosi 2,67 os./km²\n12 670 osób zamieszkuje na wsiach, a ludność miejska stanowi 66% ogółu populacji.\nJedynym miastem na terenie rejonu jest Miedwieżjegorsk, zamieszkany przez 16551 mieszkańców (2005 r.), stanowiący ośrodek administracyjny tej jednostki podziału terytorialnego. Poza tym na terenie rejonu znajdują się dwa osiedla typu miejskiego: Pinduszi (5194 mieszkańców) oraz Powieniec (2560 mieszkańców).\nPodstawowymi źródłami utrzymania dla mieszkańców rejonu miedwieżjegorskiego jest pozyskiwanie drewna dla potrzeb przemysłu, uprawa ziemi i chów zwierząt, a także myślistwo i rybołówstwo. Duże znaczenie odgrywa szeroko pojmowana sfera usług.\nGłównym ośrodkiem przemysłowym rejonu jest Miedwieżjegorsk. Znajduje się w nim przemysł drzewny i celulozowo-papierniczy, a także budowlany (produkcja kruszywa), a ponadto spożywczy, bazujący na produkcji rolnej i zwierzęcej rejonu. Także w innych większych ośrodkach osadniczych znajduje się przemysł drzewny oraz niewielkie zakłady przemysłu spożywczego (jak piekarnie czy masarnie), produkujące na rynek lokalny. Istotne znaczenie odgrywa także przemysł lekki (produkcja odzieży).\nPołudniowa część rejonu jest jednym z głównych karelskich ośrodków rolniczych. Mimo niezbyt sprzyjających warunków klimatycznych uprawiane są głównie ziemniaki, a także rośliny pastewne, oraz szybko rosnące gatunki warzyw i zboża: jęczmień, rzadziej żyto i owies.\nProdukcja zwierzęca obejmuje bydło domowe i świnie, a także zwierzęta futerkowe (głównie norki).\nW ostatnich latach lokalne władze starają się wykorzystać turystyczne walory rejonu, w celu wypromowania tego obszaru jako atrakcyjnego miejsca na turystycznej mapie północno-zachodniej Rosji. Atrakcjami mającymi przyciągnąć turystów mają być walory krajobrazowo-przyrodnicze, jak też zabytki zlokalizowane na obszarze rejonu, z których najważniejszym jest wspaniały kompleks drewnianych cerkwi, kaplic, domów mieszkalnych i innych budynków zlokalizowany na położonej na jeziorze Onega wyspie Kiży. Zespół ten, budowany od XVII w. jest jednym z najpopularniejszych wśród turystów miejsc Rosji, wpisanym na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.\nNa terenie rejonu znajdują się złoża surowców wykorzystywanych w przemyśle budowlanym. Najważniejszymi z nich są dolomity, kwarcyty oraz łupki.\nŚrednia roczna temperatura powietrza wynosi ok. 3°. Średnia temperatura najchłodniejszego miesiąca – lutego wynosi -12 °C ÷ -12,5 °C, zaś najcieplejszego – lipca – +16 °C ÷ +16,5 °C. Okres bez przymrozków wynosi ok. 120 dni.\nW rejonie notuje się wysoki poziom opadów (600 mm rocznie), głównie w postaci deszczu, których największe nasilenie ma miejsce w sierpniu.\nstolica rejonu – Miedwieżjegorsk


Neil Strauss – guru uwodzenia | Uwodzenie Pewność Siebie Jak Poderwac Dziewczyne Podrywanie\nWysłane Marzec 13, 2020 przez admin\nNeil Strauss to znana postać w półtajnej społeczności podrywaczy w Stanach Zjednoczonych do której połączył pod pseudonimem Styl i szybko został ich przewodnikiem uwodzenia. To amerykański pisarz i dziennikarz, piszący między innymi dla pism „The New York Times” czy „Rolling Stone”. To przede wszystkim w temacie uwodzenia kobiet autor głośnej książki pt. „Gra”. Ta książka uznawana jest za tzw. poradnik podrywacza. Publikacja niezwykle pomocna mężczyzną w zdobywaniu kobiet, może zaskoczyć nie jedną w ten sposób oczarowaną kobietę. To w niej zawarta została reguła ZSPoD – „znaleźć, spotkać, podejść, domknąć” zgodnie z którą żyją bohaterowie tej publikacji. Opisuje również trzy kroki do sukcesu – „zasadę trzech sekund”, „otwieracz”, „kinetyzacje” czy „kotwiczenie”. Autor książki spędził w klubie podrywacza dwa lata i ostatecznie zaprzestał stosowania takich sztuczek z kobietami. Książka jest na pewno interesująca i to zarówno dla kobiet jak mężczyzn.\nNeil Strauss uczęszczał do Latin School of Chicago, swoją edukację kontynuował na Columbia Univeristy oraz Vassar Collage. Zanim zaczął pracować dla gazety muzycznej „New York Timesa” pracował dla „Ear” oraz „Village Voice”, gdzie jego głównym zadaniem była korekta tekstów. Sswoją pracę jako krytyk muzyczny zaczynał w latach 90-tych. W 2000 roku nastąpił przełom, wtedy to dał się poznać szerzej jako jeden z najbardziej znanych PUA na świecie – „artystów podrywu” W zasadzie to pierwszą popularność dała mu książka, która była biografią znanego muzyka, Marilyna Mansona pt. „Trudna droga z piekła”.\nW 2005 roku ukazała się jego kolejna publikacja, i tym razem była to książka, która zrobiła wielką furorę na całym świecie – „Gra: Penetrując tajną społeczność artystów podrywu”. To książka w postaci wspomnień z doświadczeń dziennikarza, jakie zdobył dołączając do grupy mężczyzn działających w podziemiu, zwanych „artystami podrywu”. W tej tajnej organizacji, mężczyźni wymieniali się spostrzeżeniami na temat kobiet i tego jak je zdobywać. Mystery był jednym z bohaterów tej książki, to dzięki niemu życie Straussa całkowicie się odmieniło. Ten chyba najlepszy na świecie uwodziciel nadał mu pseudonim Style. Z czasem stało się to dość niebezpieczne, ponieważ Neil uzależnił się od podrywu i tak mocno wszedł w tę społeczność , że w szybkim czasie stał się jednym z liderów podrywu i guru dla innych. Oprócz biografii Marylina Mensona Strauss jest również współautorem książki autobiograficznej jednej z gwiazd porno, którą był Jenny Jameson. Książka została opublikowana pod tytułem „Kochać się jak gwiazda porno”. Na tym się nie skończyło, cztery lata temu – 3 listopada 2009 roku w Polsce pokazała się nowa publikacja tego autora, mająca bardziej charakter poradnika pt. „Zasady Gry”. Pierwsza książka z tego cyklu skończyła się pozytywnym zakończeniem. Styl, po dwuletniej przygodzie z podrywem, wreszcie się zakochał w gitarzystce jednego z zespołów. Kiedy jednak w 2009 roku rozstał się z Lisą wrócił do prowadzenia własnej firmy związanej z podrywem. Szybko też wyszła jego kolejna opisywana książka. Z ciekawostek w 2013 roku wystąpił w teledysku zespołu Thirty Seconds To Mars – „Up in the air”.\nDawid X – ojciec wszystkich uwodzicieli →


Białe bluzki i tuniki damskie Nife - Kolekcja wiosna 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Bluzki i tuniki damskie / Białe bluzki i tuniki damskie Nife\nEleganckie bluzki i tuniki pięknie wyglądają w zestawieniu z klasycznymi spodniami lub spódnicami, dzięki czemu w takim zestawie zawsze będziesz wyglądać szykownie. Taki strój będzie idealny do pracy, na spotkania, ale także w mniej formalnych okolicznościach, szczególnie jeśli wybierzesz bluzki i koszule w nietypowych kolorach albo ciekawych wzorach. Białe bluzki i tuniki damskie Nife za 119.90 zł? U nas aż 0 w kategorii Bluzki i tuniki damskie już od 119.90 zł!\nDuża różnorodność kolekcji, bogata gama wzorów i kolorów, nadruki, naszywki i inne ozdobniki sprawiają, że oprócz klasycznych koszul i bluzek można znaleźć w tej kategorii całkiem oryginalne i nietypowe propozycje. Z ich pomocą bez trudu wyrazisz swoją osobowość i podkreślisz swoją urodę. Sprawdź jakie bluzki i tuniki damskie możesz znaleźć w aktualnej kolekcji. Zobacz Białe bluzki i tuniki damskie Nife i odkryj najlepsze Bluzki i tuniki damskie już od 119.90 zł do Twoich stylizacji!\nBiałe bluzki i tuniki damskie Nife - Kolekcja wiosna 2020


Deklaracja dostępności - Polska w Tunezji - Portal Gov.pl\nDeklaracja dostępności serwisu Ministerstwa Spraw Zagranicznych: Polska w Tunezji\nMinisterstwo Spraw Zagranicznych zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do serwisu internetowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Polska w Tunezji.\nAmbasada RP w Tunisie informuje, że ciąg komunikacyjny na podejściu do urzędu nie posiada rozwiązań niwelujących bariery architektoniczne. Ze względu na lokalizację siedziby Ambasady RP w Tunisie, urząd nie posiada parkingu dedykowanego. Parkowanie jest możliwe wzdłuż ulic, na miejscach ogólnodostępnych.\nAmbasada stara się wspierać niepełnosprawnych obywateli i w ramach istniejących warunków architektonicznych ułatwiać im, jeśli to konieczne, osobiste stawianie się i kontakt z pracownikami urzędu.


RKS Raków // Zmiany w Zarządzie Rakowa\nZmiany w Zarządzie Rakowa\n11 lipca 2018, 17:21\nRKS Raków Częstochowa S.A. informuje, że z dniem 11.07.2018 r. Janusz Żyła przestał pełnić funkcję prezesa Zarządu. Nowym prezesem został Wojciech Cygan.\nWojciech Cygan pochodzi z Częstochowy. Aktualnie jest wiceprezesem Pierwszej Ligi Piłkarskiej, a także Członkiem Zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej. W przeszłości był także między innymi prezesem GKS-u Katowice. - Projekt jaki jest wdrażany w Rakowie jest bardzo ambitny i ciekawy. Dlatego jestem bardzo zadowolony, że będę chciał w nim uczestniczyć. Mam nadzieję, że wszyscy razem przyczynimy się do dalszego rozwoju klubu. Najbliższe dni spędzę na poznaniu środowiska i wdrożeniu w codzienną pracę w Rakowie - mówi nowy prezes RKS-u.\nDotychczasowy sternik Rakowa - Janusz Żyła - z powodów rodzinnych nie będzie mógł angażować się w życie klubu w dotychczasowym wymiarze czasu. Pozostanie jednak w klubie i w najbliższych dniach obejmie stanowisko Przewodniczącego Rady Nadzorczej. - Był to na pewno bardzo ekscytujący czas w moim życiu. Poznałem nowych ludzi, nowe środowisko. Pracowaliśmy, aby od strony zarówno sportowej, jak i organizacyjnej przygotować klub do gry o najwyższe cele. Przez ten czas zrealizowaliśmy kilka ważnych projektów. Jestem zadowolony z tego okresu spędzonego w tym otoczeniu. Wojtkowi oczywiście życzę powodzenia - komentuje sytuację Janusz Żyła.\nNowy prezes Rakowa będzie obecny podczas piątkowej prezentacji naszej drużyny, która odbędzie się w Amfiteatrze przy promenadzie im. Czesława Niemena.\nRamowy terminarz domowych spotkań...\n19 lutego 2019, 15:38\nSpotkaj się z drużyną Rakowa przed...\n19 lutego 2019, 12:01\nInformacje nt. otwartej sprzedaży...\n19 lutego 2019, 09:55\nTrener Marek Papszun podsumowuje...\nNie jesteś jeszcze w Fortuna Klub Plus?...\n18 lutego 2019, 10:07


Konferencja:Polityka klimatyczna 2030 - jak pogodzić jej realizację z interesem Polski?\nPolityka klimatyczna 2030 - jak pogodzić jej realizację z interesem Polski?\nW październiku br. Rada Europejska przyjmie konkluzje określające ramy polityki klimatycznej UE do 2030 roku. Polityka ta będzie ogromnym wyzwaniem dla naszej gospodarki, przede wszystkim dla sektora wytwarzania energii.\nKonfederacja Lewiatan uważa, że interes Polski wymaga konstruktywnej postawy rządu w negocjacjach ram polityki klimatycznej. Uważamy, że Polska powinna je zaakceptować, jednocześnie jasno określając warunki, na których jest w stanie taką zgodę wyrazić. W czasie konferencji przedstawimy kluczowe warunki, na jakich Polska mogłaby realizować politykę klimatyczną.\n•\tDaria Kulczycka - Dyrektorka Departamentu Energii i Zmian Klimatu Konfederacji Lewiatan\n•\tMaciej Bukowski - Prezes Warszawskiego Instytutu Studiów Ekonomicznych\n•\tRafał Nowakowski - Ekspert Departamentu Regulacji i Legislacji, PGNiG Termika\nZapraszamy 17 września (środa) o godz. 10.00 do siedziby Konfederacji Lewiatan,


Linie Air France-KLM i sieć hotelowa Accor stworzyły rewolucyjną ofertę dla stałych klientów: „Miles+Points” – SkySpotting.net\nDodany przez Admin dnia 25 czerwca 2019, 20:41\t 13 lipca 2019 Informacje\nStrona główna Informacje Linie Air France-KLM i sieć hotelowa Accor stworzyły rewolucyjną ofertę dla stałych klientów: „Miles+Points”\nCzłonkowie będą nagradzani jednocześnie w obu programach lojalnościowych za każdy przelot i pobyt hotelowy*. To pierwsza tego typu wspólna inicjatywa europejskiego przemysłu turystycznego. Od 20 czerwca tego roku członkowie programu lojalnościowego, należącego do Air France KLM – „Flying Blue” oraz uczestnicy „Le Club AccorHotels”, oferowanego przez sieć hotelową Accor – mogą skorzystać z nowej, rewolucyjnej propozycji. Decydując się na wirtualne połączenie kont, można teraz zarabiać jednocześnie mile i punkty, realizując przeloty lub korzystając z pobytów hotelowych oferowanych przez obie firmy. Opcja „podwójnego” nagradzania członków w obu programach nosi nazwę „Miles+Points” i jest pierwszą tego typu wspólną inicjatywą firm w sektorze europejskiego przemysłu turystycznego. To nowe, wzmocnione partnerstwo obu firm oferuje klientom więcej możliwości zarabiania i bardziej elastycznego wydawania oszczędności na nagrody. Pozwala zarówno Grupie Air France-KLM, jak i Grupie Accor budować lojalność swoich członków na różnych etapach podróży.\n„Spełnianie, a nawet przekraczanie oczekiwań klientów jest naszym głównym celem. Rozbudowanie wachlarza okazji do zdobywania Mil Flying Blue i opcji ich wykorzystywania na nagrody było kluczowym powodem stworzenia usługi „Miles+Points”. Cieszymy się, że mogliśmy połączyć siły z naszym partnerem hotelowym – siecią Accor, ponieważ nasze usługi się uzupełniają, tak więc nasi klienci będą mogli teraz zarabiać więcej i częściej. Mamy nadzieję, że dzięki nowej opcji „Miles+Points”, umocnimy pozycję Flying Blue, jako wiodącego programu lojalnościowego, który przynosi jeszcze więcej korzyści swoim uczestnikom na każdym etapie podróży.” – powiedział Benjamin Smith, dyrektor generalny Air France-KLM.