Inny wymiar — nowoczesna książka | Brzdąc\nInny wymiar — nowoczesna książka\nPodsumowanieMetoda na poprawę poprawę poziomu czytelnictwa\nIlustrowała: Franciszka Themerson\nTytuł: „O stole, który uciekł do lasu”\nW nasze ręce dość niespodziewanie trafiła książka, która — oprócz swojej tradycyjnej formy — ma też swój elektroniczny odpowiednik. Coś zupełnie nowego, choć można się było spodziewać, że kiedyś będziemy mieli okazję obcować z aplikacjami, które nie tylko będą pełnić funkcję książki, ale też będą w pełni interaktywne i będą przykuwać uwagę dziecka. Ale czy to dobrze?\nZ jednej strony, w dobie, kiedy rodzice czytają mało albo wcale (choć są wyjątki), a dzieci nie zawsze są z książkami za pan brat, chyba warto szukać sposobów, by zachęcić najmłodszych do zaprzyjaźniania z książkami.\nJako dziecko, najlepsze przygody przeżywałam, czytając bajki i powieści — najpierw dla dzieci, potem dla młodzieży. Do tej pory literatura to dla mnie świat, dzięki któremu mogą schować się przed naciągającą chandrą bądź też przyjemnie spędzić czas choroby. Dlatego każda forma i próba promowania czytelnictwa jest dla mnie mile widziana.\nTeraz wystarczy mieć telefon z androidem, tablet albo iPhone’a czy iPada, by dziecko mogło nawet w podróży cieszyć się książką. Dzieci przy użyciu tej aplikacji mogą słuchać bajki, kolorować obrazki, grać w memo. A jeśli znudzi im klikanie, zawsze można w torbie mieć wersję papierową.\nZ drugiej natomiast strony, nie zapomnijmy o tym, że technika i nowoczesność to nie wszystko. Pozwólmy dziecku poznać zapach papieru i dźwięk szelestu przewracanych kartek. Pozwólmy również dziecku rozwinąć skrzydła wyobraźni. Mimo że sprzęty elektroniczne służą nam codziennie, a nasze pociechy nie wyobrażają sobie już życia bez nich, zróbmy sobie dzień przerwy od zdobyczy techniki. Wtedy może warto sięgnąć po „O stoliku, który uciekł do lasu” w tradycyjnej formie.\nfot. Magazyn Brzdąc\nJednak mimo wszystko muszę przyznać, że wydawnictwo Fundacja Festina Lente przedstawiło nam ciekawą alternatywę dla dzieci powyżej 4 lat. Mój czteroletni tester w pełni wyraził aprobatę dla tej książkowej wersji, choć jeszcze nie potrafi czytać bez problemu radzi sobie z aplikacją. Z uśmiechem na twarzy wsłuchuje się w głos Piotra Fronczewskiego i ogromną przyjemnością oddaje się kolorowaniu elektronicznych obrazków.\nZdecydowanie pomysł i realizacja godne podziwu. Może właśnie pójście z duchem czasu jest „metodą na głoda” i choć trochę poprawi nasze marne statystyki dotyczące czytelnictwa?\nWydawncitwo Fundacja Festina Lente


Bp Richard Williamson – jesteśmy u progu III wojny światowej. – O modernizmie i liberalizmie. | forumdlazycia Tradycji Katolickiej\nDlaczego jesteśmy BIEDNI? Jak to jest możliwe, że państwo w środku Europy… →\nBp Richard Williamson o posoborowym kryzysie czyli o modernizmie w Kościele Katolickim. Liberalizm Katolicki to zło. — O żydomasonerii i innych wrogach Kościoła. USA kolebką zła. Jesteśmy u progu III wojny światowej. Rewolucja zamieniła USA na najgorszy kraj. Niepokalanów 2016 r. /Opublikowany 13.09.2016\nTen wpis został opublikowany w kategorii CZASY OSTATECZNE, FILMY, KOŚCIÓŁ POSOBOROWY, Kościół i masoneria, MASONERIA, NOWY PORZĄDEK ŚWIATA, Społeczno - polityczna, WALKA Z KOŚCIOŁEM. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


„Potrzebowaliśmy takiego zwycięstwa”\n08.08.2011 14:07:40 0 1086\nPo kiepskim początku sezonu, wczoraj wreszcie Sandecja zgrała tak jak oczekują sądeccy kibice. Zwycięstwo 3-0 z Arką Gdynia budzi szacunek. A co o meczu sądzą trenerzy rywalizujących drużyn?\nMariusz Kuras (Sandecja Nowy Sącz):\n- To zwycięstwo było nam bardzo potrzebne. Po ostatniej wpadce z Wisłą Płock mieliśmy kiepskie nastroje. Potrzebowaliśmy takiego meczu jak dzisiaj, żeby się podbudować i dowartościować. Chciałbym podziękować wszystkim piłkarzom. Widziałem dzisiaj w mojej drużynie wielkie zaangażowanie i serce do gry. Na boisku zostawili bardzo dużo zdrowia. Dzięki temu czołówka nam nie ucieka. Wygraliśmy wysoko z renomowanym przeciwnikiem, nie tracąc gola. Cieszy gra naszego zespołu, piękne bramki Arka Aleksandra i pełny stadion kibiców. Obawialiśmy się rywali, ale wszystko ułożyło się po naszej myśli. Cieszę się z postawy Milana Duricia, który dzisiaj debiutował i rozegrał bardzo dobre spotkanie. Teraz spokojnie myślimy już o następnym meczu z Polonią Bytom.\n- Niewiele mam do powiedzenia na temat tego meczu. Piłkarze Arki przyjechali do Nowego Sącza, żeby sobie pograć piłką. Natomiast celem naszych rywali w tym spotkaniu było strzelanie goli. To była ta podstawowa różnica. Jeżeli dalej będziemy reprezentować taką postawę to trudno będzie cokolwiek zwojować w lidze i wywalczyć dla Arki awans do Ekstraklasy. Jestem bardzo rozczarowany postawą moich zawodników. To słaby mecz w naszym wykonaniu.\nOpis meczu: www.sacz.in/sport;aleksander-zatopil-arke-sandecja-nokautuje-rywala,5136.html\nKiedy powrót dzieci i młodzieży do szkół? Decyzja może po świętach 2 3874 Ponad 15 000 zakażeń COVID-19 w Polsce. Niedzielski: trzecia fala się rozpędza, podjęto decyzję o uruchomieniu szpitali tymczasowych w 9 województwach 4 7901 Oto proste sposoby na natychmiastową poprawę zdrowia i samopoczucia 1 3629 Dlaczego niektóre szczepy koronawirusa są bardziej zaraźliwe niż inne? 3 1428


rybimokiem – Page 24 – RybimOkiem.me\nPisałam ostatnio o wilgotności powietrza. Wczoraj wieczorem nasza stacja pogodowa pokazywała 79%, mieszkamy na 18 piętrze więc na dole była znacznie większa. A na Palmie Jumeirah pewnie dochodziła do 100%. A poniżej zdjęcie ukazujące skraplającą się wilgoć na oknie w naszej sypialni i to na prawdę nie jest deszcz!\nArchitektura – “Serowy budynek”\nNapiszę też trochę o architekturze, bo można tu znaleźć perełki 🙂 NIe będzie to bardzo profesjonalne, bo na architekturze znam się jak świnia na gwiazdach, ale pokażę to co mi się podoba.\nMój ulubiony budynek ze względy na wygląd i funkcjonalność to O-14, zwany również ze względu na dwój wygląd “serowym budynkiem”. Znajduje się ona w dzielnicy Business Bay, niedaleko od Burj Khalifa. Ma 102 metry i 22 piętra. Konstrukcją nośną tego budynku jest wewnętrzna kolumna oraz zewnętrzny egzoszkielet. Przestrzeń pomiędzy oknami a szkieletem jest jak komin – ciepłe powietrze unosi się do góry a chłodniejsze wchodzi od dołu co działa podobnie do wierz wiatrowych w tradycyjnych arabskich domach. Można zaoszczędzić na klimatyzacji. Budynek został zaprojektowany przez Reiser&Umemoto.


Wolbórz - Ślady dawnej wielkości. Atrakcje turystyczne Wolborza. Ciekawe miejsca Wolborza\nStrona główna ciekawe miejsca zabytki: pałace i dwory Ślady dawnej wielkości\nŚlady dawnej wielkości\nWarto wygospodarować nieco czasu w podróży drogą nr 1, by odwiedzić niewielki Wolbórz. Chociaż trudno w to uwierzyć, był czas, gdy tutejszy dwór biskupi pełnił rolę jednego z najważniejszych ośrodków życia kulturalnego w Polsce. Za czasów biskupstwa Piotra z Bnina (1483-1493) do Wolborza zjeżdżali wybitni uczeni, humaniści i artyści. Jednym z najsłynniejszych gości wolborskiego dworu biskupiego był Kallimach (Filipp Buonaccorsi), który właśnie tu prowadził twórcze dysputy ze swymi przyjaciółmi, znakomitymi humanistami Bernardino Gallo i Maciejem Drzewieckim. Wolbórz wielokrotnie odwiedzali królowie, właśnie tu przed bitwą pod Grunwaldem Władysław Jagiełło obmyślał strategię wojny z Krzyżakami.\nW 1671 r. wspaniały dwór został zniszczony przez wielki pożar. W XVIII w. w pewnym oddaleniu od miasta wzniesiono nową siedzibę biskupów. Architektem barokowego pałacu był Francesco Placidi. Dziś w zabytkowych budynkach mieści się Zespół Szkół Rolniczych, w skład którego wchodzi m.in. 4-letnie Technikum Hodowli Koni. Kształci ono kadry dla Stada Ogierów w pobliskich Bogusławicach.\nNa placu Władysława Jagiełły stoi obelisk z popiersiem urodzonego w 1503 r. w Wolborzu wybitnego myśliciela i reformatora epoki renesansu, Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Jego dzieło O naprawie Rzeczypospolitej jest ważną pozycją w kanonie literatury polskiej.\nPo wielu latach wojaży po kraju i świecie Modrzewski powrócił do rodzinnej miejscowości, w której objął urząd wójta. Został pochowany we wsi Małecz, w okolicach Lubochni. Próżno jednak szukać jego mogiły na tamtejszym cmentarzu - czas dla nagrobnych kamieni okazał się bardziej bezwzględny niż dla światłych myśli.\nWolbórz - Kaplica cmentarna (1886-87)Odległość: 0,07km\nWolbórz - Dawny układ urbanistycznyOdległość: 0,11km\nWolbórz - Pałac biskupów kujawskichOdległość: 0,14km\nWolbórz - Pamiątkowa tablica - 600 latOdległość: 0,4km\nWolbórz - Kościół parafialny (XV w.)Odległość: 0,41km


Wyspy Salomona leżą w odległej Oceanii i są niewielkim państewkiem wyspiarskim. Odkrył je w 1568 roku hiszpański żeglarz Alvaro Medana de Neyra. W ciągu swego istnienia znajdowały się pod panowaniem Wielkiej Brytanii i Niemiec. Dopiero w 1978 roku uzyskały niepodległość.\nWarunki przyrodnicze Wysp Salomona\nWyspy Salomona zajmują w znacznej mierze lasy równikowe. Bogactwo fauny i flory jest tutaj ogromne. Ze zwierząt żyjących na Wyspach Salomona kojarzone są przede wszystkim legwany. Klimat, który tu panuje cechują wysokie temperatury oraz duża wilgotność powietrza. Od kwietnia do listopada, poza wysokimi temperaturami, trafimy na wyspach na ulewne deszcze.\nAtrakcje turystyczne Wysp Salomona\nOdwiedzając ten kraj z pewnością warto zobaczyć starożytne ruiny, które znajdują się na wyspie Malaita. Tworzy je spiralny mur, który zadziwia kunsztem wykonania. Bloki kamienne, które stanowią jego podstawowe elementy są do siebie idealnie dopasowane. Wędrując w górę kamienną ścieżką, dotrzemy do kolejnego kamiennego muru, oddzielającego płaską platformę i kamienny ołtarz. W pobliżu mieści się także grobowiec ze szczątkami wysokiej rangi Ramy. Nie do końca wiadomo, kto wzniósł te niezwykłe budowle. Jedno jest pewne. Musiała to być mocno rozwinięta cywilizacja.\nKolejna atrakcja na turystycznej mapie Wysp Salomona to Muzeum Kultury Wysp Salomona, które zlokalizowano w wyspie Guadalcanal. W muzeum pełno jest eksponatów, które posiadają związek z kulturą i sztuką oraz historią tej krainy. Do ciekawszych eksponatów należy zaledwie czterostronicowa książeczka z podobiznami obcych istot.\nZainteresowanie turystów wzbudza zawsze Jaskinia Małych Ludzi. Ona także znajduje się na wyspie Guadalcanal. Krążą legendy, że jest zamieszkiwana przez tzw. małych ludzi – Kakamora. Przedstawiciele miejscowej ludności nigdy do niej nie wchodzą. Wierzą, że nie powinno się zakłócać spokoju jej mieszkańców. Jak podają legendy Kakamora są niewielkimi istotami, o wzroście do 120 m. , które charakteryzują się silnym owłosieniem. Posiadają swój własny, specyficzny sposób porozumiewania się.\nJako przeciwwaga do legend o Kakamora istnieją także opowiadania o szkieletach olbrzymów, które znajdują się na wyspie Lamaita. Można tu ponoć zobaczyć chatę, której podstawą jest gigantyczna kość udowa, o długości 2,5 m.\nKilka praktycznych wskazówek przed wyjazdem na Wyspy Salomona\nMiędzy poszczególnymi wyspami można się tu przemieszczać samolotem. Jednak nie jest to najlepsza opcja, bo samoloty często bywają pełne. Nie ma szans wsiąść do nich, bez wcześniejszej rezerwacji. Jeszcze gorzej jest z promami, które często przepełnione nie zachowują standardów transportu.\nNa Wyspy Salomona najlepiej udać się wiosną bądź latem. Od listopada do kwietnia trwa pora monsunowa z wysokimi temperaturami i ulewnymi deszczami. Podróż w tym czasie to bardzo zły pomysł.\nZ opieką medyczną na wyspach może być naprawdę ciężko. Jeżeli już jest dostępna, to raczej na niskim poziomie. Przed wylotem wato, więc się zaszczepić między innymi na dur brzuszny, polio, tężec, błonnicę oraz wirusowe zapalenie wątroby obu typów. Częste choroby to malaria i dolegliwości układu pokarmowego.\nHawaje to najmłodszy stan USA, który został dołączony w 1959 roku. Najmłodszy i zarazem jeden z gorętszych i popularniejszych, razem z Californią i Florydą stanowi...


Pierwsze oceny pokazują wyraźnie, że South Park: Kijek Prawdy to hit! – PlanetaGracza.pl\nPlanetaGracza.pl » Pierwsze oceny pokazują wyraźnie, że South Park: Kijek Prawdy to hit!\nTagi: Cartman, Colorado South Park, Obsidian Entertainment, RPG, South Park:Kijek Prawdy, South Park:Stick of the Truth\nPierwsze oceny pokazują wyraźnie, że South Park: Kijek Prawdy to hit!\nWiele poprzednich gier opartych na serialu animowanym było kiepskich bądź przeciętnych. Nowa produkcja studia Obsidian Entertainment zrywa z tą niechlubną tradycją.\nPoniżej prezentujemy Wam listę ocen tytułu, którego fabuła jest osadzona w realiach małego miasteczka w stanie Colorado:\nWśród wystawionych not dominują mocne „8” i „9”. Jakie zalety można przypisać tej burzącej wszelkie tabu pozycji RPG? Na pewno świetną nowiną jest obecność smaczków i nawiązań do serialu South Park. Mechanika walk jest również niezwykle skrojona, a prowadzenie potyczek jest satysfakcjonujące. Fabuła poprowadzona jest w interesujący sposób, co chwilę zaskakując nas najdziwniejszymi wydarzeniami. Nie sposób również nie docenić humoru, który rozweseli nawet największych ponuraków.\nCo się natomiast nie udało? Niektórzy z recenzentów narzekają, że gra mogłaby być nieco dłuższa. Interfejs także wymaga drobnego przemodelowania. Dokonywanie wyborów fabularnych niestety w małym stopniu wpływa na rozwój akcji, a błędy techniczne są przysłowiową łyżką dziegciu w beczce miodu.\nWszystkie wspomniane wady to jednak drobnostki, których wpływ na jakość gry jest znikomy. Fani Cartmana i spółki nie mają innego wyjścia jak tylko pójść do sklepu!


Strona główna Aktualności 01.03.2019 17:33\nYouTube walczy z monetyzacją filmów z lalką Momo (depositphotos)\nNa tapet po raz kolejny wraca temat makabrycznej lalki Momo, o której ostatnio mówiło się przede wszystkim w październiku ubiegłego roku. Chodzi o niesympatycznie wyglądającą kukłę, która towarzyszyła rozsyłanym pomiędzy użytkownikami karkołomnym wyzwaniom. Uczestnicy mogli w ten sposób łatwo stracić prywatne dane, a problem na tyle się nasilił, że do akcji zapobiegawczej włączyła się także policja.\nKilka miesięcy temu wyzwania z lalką Momo rozsyłane były przez komunikatory, a na czele stał WhatsApp. Teraz uwaga zostaje skierowana w kierunku serwisu YouTube, gdzie również pojawiają się związane z tą postacią filmy. Jak czytamy na łamach serwisu The Verge, za granicą zwrócono uwagę, że filmy poruszające tematy związane z lalką Momo są teraz opatrzone dodatkowym ostrzeżeniem i dodatkowo wyłączono w nich monetyzację. Oznacza to, że twórcy nagrań – nawet jeśli mowa o filmach przygotowanych przez reporterów i stanowiących ostrzeżenie dla odbiorców, a nie samych wyzwania – nie mogą już na nich zarabiać.\nSzczegółowe zasady tworzenia filmów odpowiednich dla reklamodawców opisane są przez Google na stronie pomocy technicznej YouTube'a.\nProblematyczna okazuje się lista zasad, które muszą zostać spełnione przez dany film, by ten był atrakcyjny dla reklamodawców. Na długiej liście treści, które uznawane są za nieodpowiednie można bowiem znaleźć między innymi filmy związane z prowokacją, dotykające kontrowersyjnej tematyki, czy wreszcie związane ze szkodliwymi lub niebezpiecznymi działaniami. W efekcie opatrzenie filmów dodatkowym ostrzeżeniem o nieodpowiedniej treści dla części odbiorców jest nie tylko cennym komunikatem dla widza, ale także powodem, dla którego twórcy nie mogą zarabiać na tym nagraniu.\nWyzwania lalki Momo są niebezpieczne\nPostać lalki Momo i związane z nią wyzwania to niebezpieczeństwo szczególnie dla młodszych osób, które łatwo ulegają sugestiom. Specyficzna kukła wywołuje w najmłodszych przerażenie, a groźba upublicznienia prywatnych danych lub wyrządzenia krzywdy najbliższym, okazuje się skutecznym argumentem, który zachęca do realizacji sugerowanych działań. Jak informowaliśmy w ubiegłym roku, w Indiach doprowadziło to nawet do skutecznej próby samobójczej.


» Mydło Stacja Mydło Gospodarczy Kokos\nMAMA I DZIECKO(79)\n22,99 GBP 20,69 GBP\nHair Balance by OnlyBio Szampon Nawilżający\nBasicLab Dermocosmetics Protecticus Lekki Krem Ochronny SPF50+ Prewencja i Antyoksydacja\n27,99 GBP 25,19 GBP\nMydło Stacja Mydło Gospodarczy Kokos\nCena: 3,99 GBP 3.99\n100% oleju z kokosa choć kokosem nie pachnie tak jak sobie to Państwo wyobrażają. Bo ten mały biały krążek jest do zadań specjalnych. Mydło zostało stworzone jako naturalna pomoc domowa. Niewielkie przetłuszczenie oraz wielka moc oleju kokosowego sprawiają, że mydło, choć ciężko go rozpocząć bo nie jest ślicznie tłuste jak inne mydłostacjowe, przeznaczone jest do usuwania zabrudzeń- zarówno na rękach ( i tu kłaniamy się wszystkim mechanikom oraz ogrodnikom) jak i na ubraniach. Można używać go w kuchni, gdzie często królują nieprzyjemne zapachy lub po prostu kiedy potrzebujemy przemyć ręce po przygotowywaniu piątkowej rybki:)\nUważamy, że w każdym domu przydaje się kosteczka takiego mydła. Tak w razie “W”\n*opakowanie produktu może różnić się od opakowania na zdjęciu


Od królowej Balu do zakonnicy pasjonistki\nautor: Sr. John Mary of the Indwelling Trinity, CP\nużytkownik: MRak z dnia: 2019-04-30\nJestem przekonana, że moje powołanie do życia zakonnego zrodziło się podczas burzy śnieżnej. W tym czasie przebywałam w niewielkiej szkole katolickiej i byłam podekscytowana tym, że będę mogła spędzić noc w klasztorze z zakonnicami. Niestety krewny z mojej rodziny przyjechał do szkoły, aby zabrać mnie do domu. To jest moje pierwsze wspomnienie chwil, kiedy chciałam zostać oblubienicą Jezusa Chrystusa.\nNie byłam ani pobożnym dzieckiem, ani nie należałam do najzdolniejszych uczennic. Byłam prostą małą dziewczynką. W miarę upływu czasu zapomniałam jak bardzo pociągało mnie życie religijne. W tym miejscu uważam, że powinnam się przedstawić. Urodziłam się w sierpniu 1972 roku. Na chrzcie otrzymałam imię Teresa Anna. Kiedy rozpoczynałam nowicjat otrzymałam imię siostra John Mary of the Indwelling Trinity (siostra Janina Maria od Trójcy Przenajświętszej). Obecnie jestem zakonnicą pasjonistką w klasztorze w Whitesville, w stanie Kentucky.\nKiedy byłam w siódmej klasie przeniesiono mnie do szkoły publicznej. Wkrótce Bóg i rodzina znalazły się na ostatnim miejscu w mojej hierarchii rzeczy najważniejszych. Poznałam nowe koleżanki, które lubiły imprezować. Dyskoteki, romansowanie i sport stały się moim celem życia. Chciałam być jak Julia Roberts. W tym czasie nawiązałam bardzo złą relację z chłopakiem, która trwała przez trzy lata. Myślałam, że znalazłam prawdziwą miłość. Miałam wielu przyjaciół. Kiedy byłam w ostatniej klasie szkoły średniej byłam królową balu. Chociaż dobrze bawiłam się to w sercu nie czułam spokoju i spełnienia.\nGdzie Bóg był w tym wszystkim? Cóż, dorastałam w rodzinie katolickiej. Często uczestniczyliśmy we mszy świętej i czasami wieczorem wspólnie odmawialiśmy różaniec. Tak naprawdę stwarzałam pozory po to, aby mieć spokój z rodzicami. Jednak podczas Środy Popielcowej w 1990 roku nastąpiła zmiana. W tym czasie byłam uczennicą w ostatniej klasie szkoły średniej. Uświadomiłam sobie, że związek z moim chłopakiem nie był dobry dla nas. Na próżno moi rodzice próbowali nas rozdzielić. Nawet błagali mnie ze łzami w oczach, aby zerwała ten związek. Jednak po krótkim rozstaniu wracaliśmy do siebie. Tego dnia razem z rodziną poszłam na mszę, podczas której Łaska Boża wypełniła moje serce. Błagałam Jezusa o pomoc. Wieczorem kiedy mój chłopak przyszedł do mnie zerwałam z nim na dobre. To była jedna z najtrudniejszych decyzji, jaką podjęłam. Z drugiej strony poczułam się wolna. Nie wiedziałam jeszcze jak byłam zniewolona przez moje namiętności.\nŻycie w Jezusie Chrystusie\nNadal imprezowałam. Oprócz tego spędziłam wiele godzin na seansach spirytystycznych przy tabliczce ouija z moimi koleżankami. Nie mieliśmy pojęcia z kim tak naprawdę kontaktowaliśmy się. Potem uświadomiłam sobie, że wtedy Szatan trzymał nas z dala od Chrystusa. W tym samym czasie mój kolega, który działał w organizacji ewangelizacyjnej The National Evangelization Teams, pisał do mnie listy, w których dzielił się ze mną czułą miłością i miłosierdziem Boga. W jednym liście napisał mi, że Bóg miał plan wobec mojego życia. Z początku to mnie nie interesowało. Kiedy wrócił do domu spotykaliśmy się i nadal mówił mi o Bogu i Kościele Katolickim. Mój upór złagodniał. Zanim rozpoczęłam studia na uniwersytecie the University of Southern Indiana jednego dnia uczestniczyłam na spotkaniach modlitwy charyzmatycznej z nim, a następnego bawiłam się podczas wielkiej imprezy w kampusie uniwersyteckim. Chciałam być jednocześnie przy Bogu i na dyskotece. Wkrótce zaczęłam odczuwać rozczarowanie i wyrzuty sumienia z powodu grzesznego życia, jakie prowadziłam.\nZ moim przyjacielem odwiedziłam Franciszkański Uniwersytet w Steubenville. To doświadczenie otworzyło mi oczy. Spędziłam tam jeden weekend. Na tym uniwersytecie poznałam młodych ludzi, którzy płonęli miłością do Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła! Uświadomiłam sobie, że mogę uwolnić się z mojego grzesznego stylu życia i czcić Boga bez wyrzutów sumienia. Wiedziałam, że muszę wybrać pomiędzy życiem, w którym na pierwszym miejscu jestem albo ja albo Bóg. Miałam świadomość, że ten wybór całkowicie zmieni moje życie. Miesiąc później udałam się do katolickiej telewizji EWTN i siedziby Caritas w Birmingham w stanie Alabama. Tym razem doświadczyłam miłości i miłosierdzia, jakim darzy mnie Bóg. W moim sercu zrodziło się pragnienie posiadania Boga. To doświadczenie wzmocniło we mnie to, co się wydarzyło w Steubenville. Kiedy wróciłam do domu byłam gotowa, aby zerwać z grzechem i żyć zgodnie z nauką Kościoła Katolickiego. To nie był łatwy wybór. Najpierw musiałam odbyć spowiedź ze wszystkich moich grzechów. Potem musiałam zmienić sposób ubierania się, muzykę, którą słuchałam; mowę, życie towarzyskie – dosłownie wszystko. Następnie zaczęłam uczęszczać na mszę świętą w ciągu tygodnia i chętnie odmawiałam różaniec.\nNie trzeba dodać, że moje nawrócenie zdumiało moich przyjaciół. Kilka lat później spotkałam jednego z moich „starych znajomych”. Spojrzał na mnie z taką odrazą jakby powstrzymywał się przed opluciem mnie w twarz. Czasem było mi ciężko, ponieważ samotnie spędzałam wieczory w piątki i soboty w domu w swoim pokoju. Jednocześnie byłam wdzięczna Bogu za Jego miłosierdzie i osobistą relację, jaka się z Nim rozwinęła.\nNie jedna osoba myśli sobie w jaki sposób rozwinęło się moje powołanie do życia zakonnego? Od czasów szkoły podstawowej nie myślałam o tym. Gdyby nie Miłosierdzie Boże i modlitwy moich rodziców to z pewnością straciłabym tę drogocenną perłę i, być może, wieczne zbawienie. Chociaż chodziłam z chłopakami na randki to czułam, że mam powołanie do życia zakonnego. Pewnego razu po mszy świętej z zakonnicami klaryskami ożywiło się moje pragnienie z dzieciństwa pójścia za Jezusem.\nWzięłam sobie dwa lata urlopu dziekańskiego. W tym czasie przyłączyłam się do grupy ewangelizacyjnej The National Evangelization Team. To był czas pełen łask i dobrego przygotowania do życia klasztornego. Przełożeni tej grupy zachęcili nas, abyśmy byli otwarci na głos Boga w naszym życiu. Jednocześnie bardzo mocno pociągało mnie powołanie do małżeństwa i zakonu. Odwiedziliśmy klasztor karmelitek w Północnej Dakocie. Z jednej strony nie chciałam wracać do świata. Jednak z drugiej myślałam sobie tak: „Nigdy nie będę mogła tak żyć!”. Byłam przekonana, że to będzie dla mnie za trudne życie. Po dwóch latach wróciłam do domu i na uczelnię. Chociaż dobrze się uczyłam to moje serce było niespokojne. Tak bardzo chciałam być z Jezusem i pomagać Mu w zbawianiu dusz. Jednocześnie pragnęłam wyjść za mąż. Byłam w rozterce. Miałam nadzieję, że „cudowny dżentelmen, który jest katolikiem” przyjedzie i zawróci mi w głowie. Spotykałam się z mężczyznami, ale po każdej randce czułam się coraz bardziej rozczarowana.\nW tym czasie moja koleżanka rozeznawała powołanie zakonne w klasztorze sióstr pasjonistek i otrzymywała wspaniałą opiekę duchową. Chociaż nie miałam zamiaru zostać zakonnicą w tym zgromadzeniu zakonnym, poprosiłam ją o spotkanie z jedną siostrą pasjonistką. Zakonnica nakłoniła mnie, abym modliła się o rozeznanie mojego powołania życiowego.\nStudia okazały się drogą przez mękę. Podczas zajęć czułam w sobie strach i ciągle miałam katar. Nie wiedziałam dlaczego tak się czułam. Siedząc na sali wykładowej miałam wrażenie, że traciłam czas. Nie chciałam robić żadnej kariery zawodowej. Jednocześnie zastanawiałam się, co pomyślą sobie moi rodzice, krewni i przyjaciele jeśli nie ukończę studiów. Czy będą mnie uważali za nieudacznika? To wszystko znosiłam przez 4 lata. Brak pokoju w sercu pogorszył mój stan, w jakim się znajdowałam. Zastanawiałam się, czy studiowałam na tej uczelni z Woli Bożej czy z oczekiwań społecznych. Co bym zrobiłam gdybym nie studiowała? Miałam wrażenie, że nie było dla mnie miejsca na świecie.\nSpędziłam wiele czasu na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem. Zastanawiałam się jak mogłabym najlepiej kochać mojego Zbawiciela i sprawić, aby inni też Go pokochali. Ten fragment z Pisma Świętego stał się moją modlitwą: „Z całego serca Bogu zaufaj, nie polegaj na swoim rozsądku, myśl o Nim na każdej drodze, a On twe ścieżki wyrówna”(Prz 3,5-6).\nRzuciłam studia. Z jednej strony spokój wrócił do mojego serca, a z drugiej czułam strach, bo musiałam powiedzieć moim rodzicom co zrobiłam. Moi rodzice hojnie płacili na moją edukację. Porzucenie studiów było dla nich wielkim ciosem, ale zaakceptowali moją decyzję i wspierali mnie.\nW tym czasie znalazłam pocieszenie w rozmyślaniu o Męce Pańskiej. Jezus umęczony i ukrzyżowany wyglądał jak nieudacznik w oczach ludzi. Zastanawiałam się, czy nie oszalałam. Ten fragment ewangelii umacniał mnie: „Przyciągnąwszy łodzie do brzegu, zostawili wszystko i poszli za Nim” (Łk 5,11). Chciałam pójść za Jezusem. W tym czasie znalazłam również pocieszenie w zdaniu, jakie powiedział św. Paweł od Krzyża, założyciel Zgromadzenia Męki Pańskiej, które popularnie zwie się pasjoniści: „Jeśli dusza stara się, najlepiej jak tylko może, aby być zjednoczona z Bogiem i nie potrafi znaleźć spokoju w zadaniach lub w miejscu, w którym przebywa to jest znak, że Bóg chce od niej czegoś innego”. Chciałam poznać Wolę Bożą. Teraz rozumiem, że wtedy Bóg zwiększał moją wiarę tak, abym nie wycofała się z porzucenia powołania zakonnego.\nRozeznawanie drogi życiowej\nW tym czasie modliłam się do Matki Bożej tymi słowami: „Maryjo, proszę cię znajdź mi święty klasztor lub daj mi świętego męża”. Wkrótce Maryja wysłuchała moich próśb. Siostra pasjonistka zaproponowała mi pobyt w klasztorze przez tydzień. Chociaż w przeszłości byłam w klasztorze wiele razy to tym razem po raz pierwszy w życiu przekroczyłam klauzurę. Ten pobyt spodobał mi się. Poznałam świętych ze zgromadzenia pasjonistów. Czułam się jak w domu z siostrami zakonnymi. Ten pobyt był spełnieniem moich marzeń. Nie chciałam już wracać do domu. Chciałam pozostać w tym świętym miejscu dla chwały Bożej, zbawienia dusz i dla pocieszania Zbawiciela w Jego Męce. To życie, które obracało się wokół mszy świętej i liturgii godzin było wonią kadzidła ciągłej modlitwy i ofiary całego dnia. W tym czasie otrzymałam wiele łask, a największą z nich było rozeznanie, że Bóg chciał, abym została Jego oblubienicą. Kiedy wróciłam do domu powiedziałam moim przyjaciołom i krewnym, że zamierzam zostać zakonnicą. Niektórzy wspierali mnie, a inni myśleli, że stałam się za bardzo religijna. Pewien kapłan, z którym miałam dobre relacje radził mi, abym nie poszła do klasztoru. Potem kiedy zobaczył jak rozkwitłam będąc zakonnicą wspierał mnie na drodze powołania. Nie było żadnego odwrotu. Znalazłam cudownego katolickiego gentlemana – Jezusa Chrystusa.\nPo tym cudownym pobycie w klasztorze chciałam zostać zakonnicą pasjonistką. Z drugiej strony zastanawiałam się jak będę w stanie znieść milczenie i samotność w klauzurze. Uwielbiałam poznawać nowych ludzi, podróżować, jeść na mieście, spotykać się z przyjaciółmi itp. Pójście do klasztoru oznaczało, że muszę porzucić to wszystko. Jednak zaprzyjaźniona ze mną siostra zakonna tak mi doradziła: „Nie obawiaj się o to, czy będziesz w stanie żyć w klasztorze. Lepiej na modlitwie pytaj Boga o to, czy to jest powołanie, które ci przeznaczył. Jeśli tak to będziesz w stanie żyć w klasztorze”.\nZaczęłam przygotowywać się na pójście do zakonu. Spędzałam z rodziną i przyjaciółmi tak dużo czasu, że zaczęło brakować mi go na modlitwę i lekturę duchową. W rezultacie moje pragnienie pójścia do klasztoru ucierpiało i prawie straciłam kontakt z zakonnicami. To był idealny czas na ostatnią pokusę.\nDostałam list od mojego kolegi katolika, w którym wyjaśnił mi, że bardzo mu się podobałam. Poprosił mnie, abym odłożyła decyzję pójścia do klasztoru do czasu naszego spotkania. Byłam bardzo zaniepokojona zastanawiając się, czy tego Bóg chciał ode mnie. Pojechałam do klasztoru ze łzami w oczach. Chciałam porozmawiać o tym z siostrą zakonną, z którą byłam zaprzyjaźniona. Zakonnica wyjaśniła mi, że zawsze pojawia się ostatnia pokusa zanim ktoś wejdzie do klasztoru. Przypomniała mi, że rozeznawałam powołanie do małżeństwa przez kilkanaście lat, które nie przyniosło żadnego owocu. Doradziła mi, abym nie spotkała się z tym mężczyzną tylko wstąpiła do klasztoru tak, jak planowałam. Jeśli podczas dalszego rozeznania drogi życiowej okaże się, że Bóg nie wzywa mnie do życia zakonnego to wrócę do domu i mogę skontaktować się z tym mężczyzną. Ta rada wlała mi dużo pociechy do serca.\nDwa lata później kiedy złożyłam profesję czasową dostałam od tego mężczyzny dużo białych róż. Morał tej historii jest taki: modlitwa i wspomnienia nie powinny ostudzać zapału osoby, która zamierza wstąpić do klasztoru.\nPo południu w niedzielę 27 sierpnia 1995 roku po pożegnaniu się z rodziną wstąpiłam do klasztoru sióstr pasjonistek. Czułam w sobie strach, kiedy przekroczyłam próg klauzury. Jednocześnie wiedziałam, że Bóg przyprowadzając mnie tutaj będzie przy mnie bliżej niż w przeszłości.\nW klasztorze doświadczyłam wielu radości i prób. Znalazłam Jezusa Chrystusa, który kochał mnie całym swoim sercem. Oprócz tego próbowałam odnaleźć się w tym nowym świecie. Uświadomiłam sobie, że nie byłam świętą, za którą uważałam się w przeszłości. Wiedziałam, że nikt nie zmuszał mnie, abym tu została ponieważ to był mój wybór. Na początku milczenie i samotność sprawiały mi trudności. Musiałam nauczyć się jak żyć na tej nowej drodze życiowej. Od innych zakonnic otrzymywałam pomoc i rady. To było trudne ponieważ byłam osobą niezależną. Oprócz tego bardzo tęskniłam za rodziną.\nZrozumiałam, że społeczność zakonnic nie była grupą aniołów, żyjących na ziemi. Były takimi grzesznicami jak ja, które nasz Zbawiciel odkupił przez swoją śmierć na krzyżu. Oprócz tego brakowało nam powołań. W ciągu 16 lat mieliśmy jedno powołanie, a niektóre zakonnice przeniesiono do innego klasztoru. Niestety ta przyszła zakonnica odeszła w czasie, kiedy z nią odbywałam postulat. Oprócz niej była jeszcze jedna kobieta, która wstąpiła do zakonu w tym samym czasie, co ja. Niestety odeszła po miesiącu. Czasami było mi ciężko w ciągu tych 7 lat, ponieważ byłam najmłodszą zakonnicą. Jednak trudności sprawiały, że pogłębiała się moja wiara. Zadawałam sobie pytanie: czy wstąpiłam do klasztoru dla siebie, czy dla Jezusa? W tym czasie pragnęłam jeszcze mocniej należeć do mojego Zbawiciela. Jezus umacniał mnie w akceptowaniu ukrytego życia w czystej wierze.\nPodczas tych prób i radości, których doświadczyłam od dnia, kiedy wstąpiłam do tej „Szkoły Jezusa” (Szkoła miłości jest lepszym słowem), zawsze był pokój w moim sercu. Taki pokój, którego szukałam, a który przewyższa wszelkie rozumienie. Jest nim pokój Chrystusa. Podczas 30 dniowych rekolekcji, w których uczestniczyłam przed złożeniem ślubów wieczystych, dostałam list od mojej mamy. W nim wyznała mi sekret, że zawsze modliła się, abym została zakonnicą. To się nazywa potęga modlitwy matki za swoje dzieci.\nPo Bogu i Matce Najświętszej jestem bardzo wdzięczna moim rodzicom za dar mojego powołania do życia zakonnego. Nauczyli mnie i moje rodzeństwo wierności Bogu i rodzinie. Dzięki nim nauczyliśmy się kochać siebie nawzajem przez poświęcenie, posłuszeństwo, pracę, stabilność i bycie razem. Moi rodzice nie popsuli nas i nie pozwalali nam robić takich rzeczy, które mogłyby zadać nam ból zarówno pod względem moralnym jak i duchowym. Niestety czasami robiliśmy te rzeczy, ale nie za zgodą moich rodziców. Mamo i tato dziękuję wam!\nOd czasu, kiedy wstąpiłam do zakonu niektórzy z moich przyjaciół ze szkoły średniej utrzymywali ze mną kontakt, a nawet uczestniczyli we mszy świętej, podczas której odbyła się moja profesja wieczysta. Modlę się, aby zrozumieli dlaczego porzuciłam studia i wstąpiłam do zakonu. Jeśli to zrozumieją to tym samym poznają Jezusa i Jego bezgraniczną miłość, jaką ich darzy.\nByć może czytając moje świadectwo zastanawiacie się jak moja rodzina odbiera to, że jestem zakonnicą. Cóż, wiem, że bardzo za mną tęsknią, ale wiedzą, że jestem szczęśliwa. Moi młodsi bracia uważają, że fajnie jest mieć siostrę, która jest zakonnicą. Jednak moja siostra ma gorzej, ponieważ jestem jej jedyną siostrą. Mój ojciec jest szczęśliwy, a mama wie, że wypełnienie Woli Bożej wyda dobre owoce w naszej rodzinie. Bóg pobłogosławił naszą rodzinę nie tylko powołaniem zakonnym. Obecnie jeden z moich braci studiuje w seminarium duchownym w diecezji Evansville.\nKażdego dnia jestem wdzięczna mojemu ukochanemu Zbawicielowi za dar powołania zakonnego, dzięki któremu przez pokutę i modlitwę powiększam Jego chwałę i jestem narzędziem do zbawiania dusz. 13 września 2003 roku w obecności rodziny i przyjaciół złożyłam śluby wieczyste. To był piękny dzień! Wtedy powiedziałam: „Tak” Jezusowi. Jestem Jego, a on jest mój, na zawsze.\nSr. John Mary of the Indwelling Trinity, CP\nTAGI: modlitwa, świadectwo powołania, świadectwo nawrócenia, powołanie zakonne, zakonnica, św. Paweł od Krzyża\nDziękuję ci Jezu za dar Najświętszego Sakramentu\nautor: Siostra Maria Christina LaDieu, PCC\nNie jestem w stanie opisać lub wyrazić słowami tego, co czułam. Płakałam przez całą mszę. Nie wiedziałam co się ze mną działo. Nie rozumiałam dlaczego wierni, który byli w kościele klękali,...\ndodano: 2019-10-29 MRak\nautor: Sr. Mary Isabel of the Angels, OP\nPo ukończeniu studiów złamałam obietnicę, którą złożyłam Bogu. Miałam inne życiowe plany: chciałam robić karierę, rozpocząć nowy kierunek studiów i cieszyć się życiem. Próbowałam zapomnieć i...\ndodano: 2020-01-28 MRak\nKazanie o Przebaczeniu (174872)


Chaos myśli: 2019\nAnia B. 17:10 2\nOstatni dzień roku odkąd pamiętam wiązał się z pisaniem pewnego rodzaju podsumowań: tego, co działo się tutaj, na Chaosie myśli, ale też pokrótce w moim zwykłym, codziennym życiu. To także taki czas, gdy postanawiałam sobie różne rzeczy, ale jak to na ogół bywa z wszelkimi postanowieniami – na planach się kończyło. Chociaż nie pisałam tutaj od czerwca, czyli pół roku i mimo że zbierałam się do tego od jakiegoś czasu – niestety bez skutku – to powiedziałam sobie, że dziś, w ten ostatni dzień 2019 roku napiszę coś dla Was.\nPodsumuję bloga, podsumuję swoje życie i... nie, nie będę pisać po razy kolejny dlaczego Chaos myśli praktycznie tu nie istnieje, a sama daję znaki życia od czasu do czasu na fanpage’u, bo nie mam żadnej wymówki. Nie mogę zwalić winy wyłącznie na brak czasu, czy też nie powiem, że to dlatego, bo brakuje mi weny, bo prawda jest taka, że nie piszę tutaj z jednej strony po trochę z każdego z tych powodów: uciekającego czasu i mnóstwa zmian, jakie zaszły w ciągu tego pół roku, z braku weny i chęci, by w ogóle zasiąść do pustego arkusza, a jednocześnie z powodu nieustannej walki jaką toczę z samą sobą: chęcią pisania i poczuciem, że to nie ma sensu, że chyba już nikt mnie tu nie czyta, albo nie będzie już chciał czytać...\nA jednak wciąż, co jakiś czas wracam, jak nie tutaj, na blog, to na fanpage na facebook’u, bo prawda jest taka, że pisanie to zawsze będzie jakaś część mnie. Jeżeli do kogoś ono trafia – to tym cieplej robi mi się na sercu. Stąd też mimo różnych myśli, rozważań, czy zamknąć to miejsce i założyć coś nowego, czy jednak może nieco odświeżyć Chaos myśli zarówno pod względem wizualnym, jak i różnorodnością tekstów – koniec końców stwierdziłam, że to miejsce jest moim, jedynym i jeżeli nadal chcę pisać to wciąż tutaj, na Chaosie moich własnych, czasami splątanych, myśli.\nTą, dość rozległą, drogą wstępu, przejdę zatem do krótkiego podsumowania bloga z opisaniem wstępnych planów na nadchodzący, Nowy Rok. Jednocześnie krótko podsumuję też to, co działo się u mnie – ale tylko króciutko – bo grunt, że obecnie jest lepiej niż mogłabym sobie to wyobrazić.\nPodsumowanie roku 2019 na blogu i plany na rok 2020\nNiestety za wiele do podsumowywania nie mam – otóż łącznie z dzisiejszym wpisem, w tym roku na blogu pojawiło się raptem 20 postów. Większość z nich była książkowych – recenzje kilku lektur, jedno opowiadanie własnego autorstwa, jakiś muzyczny wpis i kilka postów z serii przemyśleń. Zatem wynik zarówno pod względem pisania, ale też czytania imponujący nie jest... Bo wiecie, moim problemem był fakt, że chyba podczas tego okresu, gdy blog był stricte czytelniczy, ja z kolei czytałam naprawdę sporo jak na ilość też wolnego czasu, który udawało mi się wykrzesać, a egzemplarze recenzenckie wciąż napływały, najzwyczajniej w świecie w pewnym momencie się wypaliłam i nie mogłam przemóc do książek. Na szczęście teraz, gdy moje życie osobiste nabrało spokojnego rytmu, powoli wracam do czytania i muszę Wam powiedzieć, że już szykuję dla Was jedną recenzję na nowy rok, a kolejna książka jest w trakcie jej wertowania. Stąd też podsumowując – blog przez dłuższy czas przeżywał ciszę, w zasadzie ostatnie pół roku nie pojawiło się tutaj zupełnie nic.\nJakie zatem mam plany na rok 2020? Po pierwsze – chciałabym przede wszystkim znowu pisać, ale bardziej regularnie. Nie chciałabym zostawiać takich długich przerw, jak teraz, takiego półrocznego milczenia. Po drugie – planuję nieco zmienić bloga wizualnie. Pewnie nie będą to wielkie zmiany, ale może nadam tutaj nieco koloru, bo czerń i biel jest przejrzysta, to fakt, ale czas dodać trochę barw temu miejscu... Ale jak i czy mi to wyjdzie - jeszcze zobaczymy. Po trzecie – chciałabym, by ten blog nie był już głównie książkowy. Rozważam więc stworzenie kilku, różny rubryk. Oczywiście znajdzie się miejsce na literaturę, może czasem szczyptę muzyki, ale w dużej mierze, chyba największej, chciałabym wrzucać tutaj swoje przemyślenia dotyczące różnych spraw, bo naprawdę sporo tematów kotłuje się w mojej głowie od dłuższego już czasu. Poza tym chciałabym dodać także coś nowego – polecać Wam seriale, które do mnie trafiły (bo jestem bardziej serialowa niż filmowa), a może też dzielić się z Wami kuchenno – piekarskimi pomysłami, bo gotowanie i pieczenie to jedna z rzeczy, jakie też bardzo lubię robić – nie wiem, czy uda mi się tutaj przemycić jakieś moje proste pomysły, ale kto wie – spróbuję.\nMam zatem nadzieję, że najzwyczajniej w świecie wrócę do pisania, że za kilka dni ten pomysł nie wyda mi się znów bez sensu, tylko przy nim pozostanę realizując go, a także mam nadzieję, że wciąż będę tutaj mieć Was, Drodzy Czytelnicy.\nPodsumowanie mojego roku 2019 i moje plany na 2020 rok\nGdy zastanawiam się, jaki był dla mnie ten rok, w głowie roi mi się od różnych myśli. Przede wszystkim był niespodziewany. Pełen zdarzeń, w które wciąż czasami ciężko mi uwierzyć, ale też jakie sprawiły, że teraz, w ten ostatni dzień 2019 roku mogę bez wahania powiedzieć, że jestem po prostu szczęśliwa. Ten rok pokazał mi, że nigdy nie wiadomo co nas czeka i nawet jeśli myślimy sobie, że nasze życie nie poukłada się tak, jakbyśmy chcieli, to może okazać się, że spotka nas miła niespodzianka. Tak było w moim przypadku. Chociaż ten rok pełen był różnych zawirowań oraz popełnienia przeze mnie też błędów, to mimo wszystko ostatecznie przyniósł spokój i szczęście, a to, co było złe i te decyzje, jakich podjęcia żałuję, chcę raz na zawsze zamknąć za sobą i nigdy już do nich nie wracać, bo cóż, czasu nie cofnę, a trwanie myślami w tym, co było, może jedynie wciąż ściągać mnie w dół, a tego nie chcę, bo nie warto, gdy w końcu wszystko układa się tak, jak powinno.\nChociaż na ogół nie dzielę się aż tak z Wami swoim życiem, to tym razem zrobię wyjątek, by uświadomić Wam, że nie można przekreślać sobie jednego życia, bo może okazać się, że szczęście przyjdzie niespodziewanie. Otóż widzicie - rok 2018 kończyłam ze złamanym sercem, zdeptanymi planami na przyszłość, z niepewnością, co dalej robić w swoim życiu i układaniem swoich rzeczy w 9 metrach kwadratowych... Gdy z kolei rok 2019 otworzył mi oczy na wiele spraw, uświadomił, że to, co wydawało mi się pechem, było szczęściem i przyniósł wraz z sobą prawdziwą miłość, cudownego człowieka i poukładane życie już nie w 9 metrach kwadratowych, a prawie 40, u boku kogoś, z kim tym razem śmiało mogę powiedzieć, że wiem, że będę wiodła takie życie, o jakim zawsze marzyłam. Rok 2019 kończę więc z dobrą pracą, w której zostałam doceniona, z sercem przepełnionym miłością, z planami na przyszłość i przede wszystkim – z ogromnym uśmiechem na ustach.\nA jakie mam plany na rok 2020? Przede wszystkim życzę sobie samej i wszystkim moim bliskim zdrowia – bo gdy ono będzie, to wszystko inne jest do osiągnięcia. Życzę sobie też, bym każdy dzień mogła witać u boku ukochanej osoby, bym w pracy wciąż mogła się spełniać i bym znalazła także czas na swoją pasję – czyli pisanie tutaj, dla Was, na Chaosie myśli. Nie robię sobie więc jakichś wielkich postanowień, bo uznałam, że nie ma sensu ich robić, jeśli naprawdę nie wierzy się w ich realizację. A ja postanawiam po prostu żyć tak, by być szczęśliwą i robić dla siebie to wszystko co sprawi, że za rok o tej porze powiem sobie: nie żałuję spędzonych chwil i tak, ten rok też był dla mnie dobry.\nKończąc, mam nadzieję, że każdy z Was w jakiś sposób zastanowi się nad tym rokiem 2019, wyciągnie z niego wnioski (ja to zrobiłam, głównie względem samej siebie, ale też tego miejsca tutaj) i jeśli postanawiacie coś na rok 2020, to życzę Wam powodzenia i dużo motywacji.\nNatomiast jeszcze kilka słów ode mnie - na ten Nowy Rok, Kochani, życzę Wam przede wszystkim, byście byli szczęśliwi, by zdrowie Was nie opuszczało, byście otaczali się takimi ludźmi, jacy o Was dbają i którzy są dla Was ważni i byście spełniali wszystkie swoje plany i marzenia, a przynajmniej nie bali się próbować. Trzymajcie się!\nBy Ania B. o 17:10 2 komentarze:\nAnia B. 22:10 4\n"Jeżeli kogoś kochasz, mów o tym. Bo jeśli tego nie zrobisz, pewnego dnia będzie za późno. To nie żadne gdybanie. Naprawdę będzie za późno. Jesteśmy tylko przez chwilę małymi trybikami we wszechświecie. Pewnego dnia nasz czas się kończy i już. Nie ma prób. Nie ma powtórek. Nie ma drugich szans. Jest tylko jedna, więc musisz ją wykorzystać i żyć tak, jak chcesz. Nie ma znaczenia, czy masz wielkie ambicje, czy może wystarcza ci życie, które inni mogliby uznać za przeciętne. Jeżeli jesteś szczęśliwa, przeżyłaś je jak należy..."\nKsiążki, które wzbudzają emocje sprawiając, że czytelnik wraz z bohaterami przeżywa chwile radości, złości, a także smutku czy rozczarowania to takie, jakie cenię najbardziej. Jeżeli dodatkowo dane historie skłaniają do przemyśleń, to stają się tymi wyjątkowymi. Właśnie taka jest powieść Tammy Robinson - "Twoje fotografie" - niepozorna książeczka, która wycisnęła z moich oczu łzy i sprawiła, że na chwilę zatrzymałam się i spojrzałam na swoje życie, doceniając to, że je mam.\nGłówna bohaterka książki - Ava - w dniu swoich dwudziestych ósmych urodzin dowiaduje się o wznowie raka, z którym toczyła walkę trzy lata wcześniej. Jednak tym razem diagnoza nie pozostawia już żadnej nadziei - został jej maksymalnie rok życia. Dziewczyna postanawia więc spełnić swoje marzenie i zorganizować... ślub. Istnieje jeden poważny problem - brak pana młodego, lecz Ava postanawia zrobić to dla samej siebie: zamiast pogrzebu, urządzić ceremonię swojego życia. Jednak poprzez pewną akcję zainicjowaną przez jej przyjaciółkę, w całe wydarzenie angażują się media oraz inni ludzie, chcący pomóc Avie zrealizować jej ostatnie marzenie. Co więcej, nagle na jej drodze stają też uczucia - lecz czy kobieta będzie w stanie pokochać tylko po to, by następnie umieć się pożegnać? Jak z tymi wszystkim wydarzeniami poradzą sobie jej bliscy? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po "Twoje fotografie".\nNie znałam twórczości tej autorki, stąd też sięgając po książkę nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Okazało się jednak, że od pierwszych stron styl, jakim się posługuje niezwykle przypadł mi do gustu. Pisze ona bowiem w sposób dość prosty i łatwy w odbiorze, a jednocześnie nie pamiętam już kiedy to zużyłam tak wiele karteczek indeksujących zaznaczając każdy fragment, jaki do mnie trafiał. Co więcej, autorka pisze w taki sposób, który skłania do przemyśleń i wplata w tę historię taki ogrom emocji, że wręcz w którymś momencie całkowicie przelewają się na czytelnika.\nTematyka, jakiej dotyczy ta książka jest trudna i niezwykle przygnębiająca, bo nie ukrywajmy, ale raczej choroba, która powoli odbiera czyjeś życie, zjadając wręcz organizm od środka, nie należy do wesołych tematów, tak samo jak wizja odejścia i pogrążonych w żałobie bliskich. Jednak autorka w taki sposób "ugryzła" ten temat, by dał on do myślenia nam, ludziom, którzy często nie doceniają swojego życia. Ta historia pokazuje też, jak ciężko jest się pogodzić z myślą, że raptem kilka miesięcy to czas, jaki pozostał i podczas którego chciałoby się zrobić jak najwięcej, a przede wszystkim pozostawić bliskim jak najlepsze wspomnienia.\nJednak tym, co najbardziej ta książka uświadamia to fakt, by doceniać każdą chwilę - zwykły zapach kawy o poranku, zachód słońca, czułe pocałunki czy nawet budzik dzwoniący o tej przeklętej piątej rano, bo to, że wciąż dzwoni i budzi nas do pracy przynajmniej pokazuje, że ciągle żyjemy, że wciąż mamy szansę na to, by być szczęśliwymi ludźmi, by układać sobie życie i nawet popełniać błędy, bo przecież nikt nie jest idealny.\nStąd też historia Avy, tego, jak bardzo kochała swoich bliskich i jak wielkim uczuciem oni ją darzyli, sprawiła, że przez kilkanaście ostatnich stron nie byłam w stanie pohamować łez płynących po moich policzkach. Przekładałam kolejne kartki drżącymi rękami, czując ogrom emocji i wręcz mając wrażenie, jakbym rozumiała ból bohaterów, bo przez całą książkę bardzo zżyłam się z główną bohaterką, jej wszelkimi przemyśleniami i po prostu tym, jaką była osobą. Dlatego polecam tę historię z czystym sercem - to smutna, lecz przepiękna powieść, jaka pokazuje, by doceniać życie.\nBohaterowie zostali wykreowani świetnie. Jak już wspomniałam, zżyłam się z samą Avą - to dziewczyna, której faktycznie ciężko pogodzić się z tym, że akurat ją spotkał taki los, a jednocześnie mimo to wciąż stara się pozostać pozytywną i próbuje wycisnąć z tych ostatnich chwil jak najwięcej dobrego. Bardzo polubiłam też oczywiście rodziców dziewczyny, jak także jej przyjaciółki - wszyscy bliscy Avy na swój sposób przeżywali swój wewnętrzny ból, próbując pogodzić się z wizją odejścia dziewczyny. Pozostaje także James - postać, którą zapewne nie jedna z nas chciałaby spotkać w realnym życiu i nie, wcale nie został aż tak wyidealizowany - miał też swoje wady, zawahania, a mimo wszystko stał się dla Avy bezpieczną przystanią przy krańcu jej życia. Stąd też kreacja postaci również przypadła mi do gustu.\nPodsumowując, "Twoje fotografie" to przepiękna, do głębi wzruszająca historia, która niesie jednocześnie ze sobą przesłanie, by korzystać z życia jak tylko umiemy i robić wszystko, byśmy byli szczęśliwi, bo nikt z nas nigdy nie wie, co jeszcze nas czeka i jak dużo czasu nam zostało.\nBy Ania B. o 22:10 4 komentarze:\nAnia B. 18:30 0\nBardzo rzadko sięgam po fantastykę, a jeszcze rzadziej gdy jest ona skierowana do młodszych czytelników, a jednak gdy tylko ujrzałam okładkę książki "Odwrócone" autorstwa Hayley Chewins, jak także zapoznałam się z krótkim opisem tej historii, pomyślałam sobie - okej, spróbuję, czemu nie? Jak się okazuje, ta niepozorna książka, jest napisana w tak przepiękny, liryczny wręcz sposób, że z całym sercem mogę ją polecić każdemu - nie tylko młodzieży.\nDwunastoletnia Delphernia - główna bohaterka książki - całe życie spędziła w klasztorze, będąc jedną z odwróconych dziewcząt. Gdy na zewnątrz Mistrzowie, będący wyłącznie płci męskiej, grają muzykę, wówczas odwrócone w milczeniu mają zamieniać ją w złoto. Jednak Delphernia to jedyna z dziewcząt, która nie potrafi wytworzyć migotu. Co więcej, zamiast milczeć, woli śpiewać - lecz robi to tylko wtedy, gdy wie, że czuwająca nad dziewczętami Matka Dziewięć nie może jej usłyszeć. Kiedy zatem do klasztoru przybywa Mistrz, który wcale nie zachowuje się jak Mistrz, dziewczynka ma wreszcie szansę wyrwać się ze swojego więzienia i zobaczyć na własne oczy jak wygląda Blajbakan. Jednak szybko pojmuje, że chociaż uciekła z klasztoru, to w Blajbakanie nigdy nie będzie wolna... Jak zatem potoczą się jej losy? Kim jest tajemniczy Mistrz? Jakich ludzi Delphernia spotka na swojej drodze? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę "Odwrócone".\nJak już wspomniałam na początku, jestem niezwykle pozytywnie zaskoczona stylem, jakim posługuje się autorka. Gdy tylko zaczęłam czytać tę historię, uderzyło we mnie to, jak bardzo... lirycznie jest napisana ta książka. Kompletnie nie spodziewałam się takiego stylu, języka, zdań budowanych w taki sposób, że są one dosyć proste (w końcu to trochę książka przeznaczona w moim odczuciu dla młodzieży), a jednocześnie są tak wręcz poetyckie. Stąd też jestem ciekawa innych książek tej autorki (chociaż to dopiero pierwsza jej powieść, to już czekam na kolejne), bo dawno nie miałam styczności z takim stylem pisania.\nSama historia również jest ciekawa, chociaż odnoszę wrażenie, że można jeszcze było coś z niej wycisnąć, a przynajmniej nieco rozwinąć jakieś wątki (tak, właśnie po to, bym mogła przez więcej niż niespełna 300 stron zachwycać się językiem, jakim historia została napisania). Tak czy siak, mimo że sama akcja nie jest jakaś nadzwyczaj skomplikowana, a raczej to taki rodzaj książek idealnych do przeczytania w jeden wieczór w ramach relaksu, to jednak dostrzegłam w niej również swego rodzaju przesłania. Przede wszystkim pokazuje ona, że każdy z nas ma prawo być, kim chce - nie można skupiać się na tym, co może chcieliby narzucić nam inni. Jeżeli chcemy coś osiągnąć i mocno będziemy wierzyć w to, że się uda oraz robić wszystko, by tak się właśnie stało, to wówczas nic i nikt nie będzie w stanie nas powstrzymać. To także historia, która uświadamia, że chociaż czasami czujemy się słabi, to każdy w nas ma swego rodzaju siłę, by powalczyć z przeciwnościami losu - wystarczy jedynie uwierzyć w siebie.\nBohaterowie zostali wykreowani bardzo dobrze. Sama Delphernia początkowo wydawała mi się taką za bardzo wystraszoną, wycofaną dziewczynką, lecz wraz z kolejnymi rozdziałami, czytelnik powoli mógł też dostrzegać, że zaczyna ona wierzyć w siebie i swoje możliwości. Niezwykle natomiast pozytywną postacią była Linna, która stała się przyjaciółką głównej bohaterki. Natomiast Mistrz imieniem Bly przypominał mi nieco introwertyka żyjącego w swoim świecie, ale jego również polubiłam. Stąd też bohaterów oceniam jak najbardziej na plus.\nPodsumowując, "Odwrócone" to książka, która przede wszystkim zaskoczyła mnie tym, w jak przepiękny sposób została napisana - zdecydowanie będę czekać na inne książki tej autorki. To także opowieść, jaką mogę polecić nie tylko młodszym czytelnikom, ale każdemu - to idealna książka na jakiś jeden, letni wieczór, a jednocześnie niosąca przesłanie.\nBy Ania B. o 18:30 Brak komentarzy:\nAnia B. 21:50 1\nDzisiaj opowiem Wam historię o kobiecie, będącej najwspanialszą osobą na całym świecie. Będzie to krótka opowieść o wyjątkowej istotce, która nie tylko jest moją mamą, ale także najlepszą przyjaciółką… Wiecie, taka „numer jeden” w kategorii przyjaźni. Dzisiaj jest jej święto, dlatego chciałabym opowiedzieć Wam trochę o tak ważnej osobie w moim życiu.\nMoja mama jest piękna. I nie mam tutaj na myśli tylko tej zewnętrznej skorupy, chociaż trzeba przyznać, że tak – jest przepiękną kobietą. Naturalność i taka wspaniała energia bije od niej sprawiając, że z kimkolwiek zamieni chociażby parę słów, to każdy ją zapamięta i widząc kiedyś przypadkiem bez wątpienia powie zwykłe „dzień dobry”. Jednak moja mama ma przede wszystkim piękne serce. Nie znam drugiego takiego człowieka, który mimo wielu przeciwności w swoim życiu, zawsze był w stanie myśleć o innych, o tym, co zrobić, by uszczęśliwić swoich bliskich, otaczając ich ciepłem i prawdziwą miłością.\nTo właśnie ona wstawała do mnie w nocy, gdy zapewne nie raz byłam nieznośna i nie chciałam spać. To ona czytała mi bajki, w tym ulubioną historyjkę, o ile dobrze pamiętam, zatytułowaną „Urodziny Puszka”, nawet wtedy, gdy budziłam ją o piątej rano pełna energii i gotowa rozpocząć nowy dzień właśnie od jakiejś opowieści. To ona specjalnie dla mnie wróciła do sklepu, w którym wypatrzyłam małą, różową torebeczkę, bo wiedziała, jak wielki uśmiech wywoła to na mojej twarzy… I pewnie wiele, wiele innych wspomnień mogłabym jeszcze przytoczyć.\nTo mama dba o mnie (jak oczywiście też o mojego brata) tak, jak nie dba nikt inny. To ona odkąd pamiętam stoi za mną murem, wspiera mnie, kiedy tego potrzebuję, zawsze wysłucha wszystkiego, co leży mi gdzieś głęboko na serduszku. To właśnie z nią najbardziej lubię chodzić na zakupy, bo wiem, że zawsze podzieli się ze mną szczerą opinią i na to samo może liczyć z mojej strony, to z nią picie kawy o poranku jest przyjemnością i to z nią uwielbiam spędzać czas w weekendy, gdy wracam z krakowskiego świata w swoje rodzinne strony. To mama sprawia, że czuję, że mam kogoś, komu mogę powiedzieć o wszystkim i kto nawet, jeśli czasami nie zgodzi się ze mną, czy powstanie między nami konflikt, to wiem, że nadal mnie kocha, a nawet te małe kłótnie szybko zostają załagodzone.\nMoja mama to najcudowniejsza osoba na świecie. Troskliwa, wrażliwa i jednocześnie mimo wszystko zawsze potrafiąca myśleć pozytywnie - za co bardzo ją podziwiam. Jest takim promieniem słońca, które przebija się nawet przez najciemniejsze chmury. To właśnie z nią się śmieję i spędzam wspaniale czas, to też ona pozwoli mi wypłakać się na swoim ramieniu, kiedy coś złego się dzieje, to ona najchętniej rozprawiłaby się z każdym, kto w jakikolwiek sposób mnie zranił, gdyby tylko mogła i to mama pragnie dla mnie jednego – tego, bym była szczęśliwa, akceptując wszelkie moje decyzje, nawet jeśli nie zawsze się z nimi zgadza.\nDlatego też ja sama chcę, by ona także była szczęśliwa i dumna ze swoich dzieci, więc także ze mnie… Tak więc i ja jeśli tylko mama tego potrzebuje, służę swoim ramieniem, wysłuchaniem jej oraz dobrym słowem płynącym z moich ust. To ja pragnęłabym obdarować moją mamę wszystkimi skarbami świata, bo zasługuje na każdą, możliwą rzecz, słowo czy gest, a nawet i na więcej… I dlatego też pragnę, by na jej twarzy każdego dnia gościł uśmiech.\nKończąc dzisiejszy wpis – mam nadzieję, że również i Wy, Drodzy Czytelnicy, możecie powiedzieć o swojej mamie, że jest kimś, kto zawsze ma miejsce w Waszych sercach… A wówczas nigdy, przenigdy jej nie zaniedbujcie i kochajcie tak mocno, jak ona kocha Was. Natomiast sama mogę powiedzieć jeszcze tylko jedno...\nDziękuję Ci Mamo za to, że jesteś i kocham Cię całym swoim małym serduszkiem... Bo nie ma i nigdy nie byłoby drugiej tak wspaniałej mamy, jak Ty.\nBy Ania B. o 21:50 1 komentarz:\nBy Ania B. o 07:15 3 komentarze:\nAnia B. 22:40 1\nKochani, dzisiaj przychodzę do Was z tekstem, jakiego dawno tutaj nie było, a mowa, jak głosi zresztą tytuł wpisu, o wprowadzeniu tutaj szczypty muzyki. Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami kilkoma utworami, które wzruszają swoim tekstem, linią melodyczną, swego rodzaju prostotą, ale też tym, że na pozór banalne, mają często "drugie dno" i przede wszystkim trafiają do wrażliwych dusz. Być może niektórzy z Was je słyszeli, a jeżeli nie - to a nuż przypadną Wam do gustu. Jednocześnie to nie tak, że chcę Was tutaj smucić - co to, to nie. Moim jedynym celem jest dzielić się z Wami tym, co dotyka mnie gdzieś głęboko, wywołuje ciarki na ciele bądź po prostu wprowadza w stan relaksu.\n1. The Dumplings - "Piękne dłonie"\n"Masz takie czułe dłonie\nDaj mi popatrzeć,\nWszystkie linie namalować jeszcze raz..."\nZespół The Dumplings nie jest mi obcy, jednak nie wiem, jak to się stało, że dopiero niedawno odkryłam właśnie ten utwór. Już od pierwszych sekund wiedziałam, że przypadnie mi do gustu i oczywiście tak też się stało. Począwszy od samej linii melodycznej, która przenosi słuchacza trochę jak w inny wymiar, poprzez tekst, który jest niezwykle krótki, ale w raptem tych kilkunastu zdaniach kryje się więcej niż pozornie mogłoby się wydawać, a skończywszy na cudownym głosie, który te słowa wyśpiewuje.\nTen tekst porusza mnie do głębi. Ktoś mógłby się zastanowić - "ale jak to śpiewać o dłoniach, co w nich takiego szczególnego?", jednak dla mnie dłonie to jedna z ważniejszych "części" każdego z nas. Kobiece dłonie - delikatne - przywołują na myśl troskę, dbanie o drugą osobę, o rodzinę, gdy z kolei dłonie mężczyzny - męskie i silnie (a przynajmniej w moim odczuciu takie powinny być) - dają poczucie bezpieczeństwa, bo to właśnie one ochornią nas, kobiety, przed wszelkim złem tego świata. Zresztą przypomnijmy sobie wszelkie czułe gesty - pierwsze chwycenie się za dłonie z ukochaną osobą, to, gdy ta dłoń głaszcze po włosach, bądź właśnie "ta" dłoń czule muska skórę... Dlatego też uważam, że ten utwór to proste, ale jakże dogłębnie prawdziwe, małe arcydzieło.\nJeżeli jeszcze nie mieliście okazji przesłuchać tego wzruszającego, pięknego utworu, to polecam nadrobić zaległości, bo The Dumplings naprawdę tworzy świetną muzykę.\n2. Wasio - "Bądź"\n"Kochać tak, by bolał rdzeń\nMoże pamiętacie czasy, gdy mając naście lat, wyszukiwało się "smutnych kawałków", gdy może byliście nieszczęśliwie zakochani, bądź obiekt Waszych westchnień nawet nie wiedział o Waszym istnieniu? Nie wiem czemu, ale ten kawałek kojarzy mi się z takimi młodzieńczymi czasami... I piszę to jak najbardziej na plus. Chociaż jak wspomniałam - przywołał we mnie pewne wspomnienia tych "nastoletnich czasów", to tak naprawdę ten utwór jest niezwykle autentyczny na każdy etap życia, nieważne czy słucha go nastoletnie serduszko, czy może to dorosłe, porysowane doświadczeniami, serce...\nGłos wokalisty jest niezwykle delikatny i sprawia, że można się przy nim po prostu wyciszyć. Melodia z kolei od razu trafia gdzieś głęboko do wrażliwej duszyczki, a słowa - no cóż, mówią same za siebie. Pokazują, jaka wiele dla kogoś znaczy obecność tej drugiej osoby - nieważne, czy podczas wspólnych chwil, czy właśnie wtedy, gdy mamy wrażenie, że "jesteśmy na dnie"... Bo jeżeli obok nas jest ktoś, kto kocha i dla kogo bije także nasze serce, to nic więcej się już nie liczy. Cudowny, wzruszający i przyznaję - nostalgiczny, melancholijny - utwór.\nStąd też śmiało klikajcie poniższy link i przenieście się na chwilę w stan, w którym skupicie się tylko na tym dźwięku i słowach, a cały świat wokół rozpłynie się jak mgła.\n3. Kasia Lins - "Wiersz ostatni"\n"Cóż mam od życia? - chyba już\nwiesz, czujna i płocha? -\ntylko ten smutek, tylko ten\nwiersz, który mnie kocha..."\nZacznę od tekstu, bo jest nim wiersz Władysława Broniewskiego - "Wiersz ostatni", który jest po prostu... piękny. Jednak poezja śpiewana w takim wykonaniu sprawiła, że te kilkanaście wersów stało się jeszcze piękniejszymi i uderzającymi gdzieś głęboko w odbiorcę. Ta interpretacja totalnie mnie urzekła, a głos Kasi Lins jest niesamowity.\nNigdy nie byłam chyba "orłem" w interpretowaniu wierszy, a może najzwyczajniej w świecie odbierałam je na swój sposób, a nie taki, jak miał na myśli jakiś tam stworzony przez znawców klucz odpowiedzi. W tym przypadku ten wiersz kojarzy mi się po prostu z rozstaniem, z czasem, kiedy ktoś odchodzi z naszego życia i jedyne, co po nim pozostaje to wspomnienia i no właśnie - często być może jakieś teksty, czy "wiersze, które nas kochają", a jakie wyszły spod naszych palców w zaciszu swoich czterech ścian, gdy przelewanie wewnętrznego bólu na papier stawało się rodzajem terapii. Bardzo porusza mnie gdzieś w głębi serduszka ten wiersz, a wraz z tą linią melodyczną, staje się dla mnie istnym arcydziełem. Kasia zrobiła zdecydowanie kawał dobrej roboty.\nJeżeli więc nie natknęliście się na ten utwór, albo może rzadko macie do czynienia z poezją śpiewaną, to warto dać szansę poniższej interpretacji.\nTym akcentem kończę dzisiejszy, muzyczny wpis. Niebawem natomiast na blogu recenzja książki "Sięgając gwiazd" i... zobaczymy, co jeszcze. :)\nBy Ania B. o 22:40 1 komentarz:\nBy Ania B. o 10:00 1 komentarz:\nBardzo krótkie opowiadanie - czyli szczypta twórczości własnej\nMoi Drodzy, dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami tutaj szczyptą twórczości własnej. Jakiś czas temu, słuchając niesamowicie wzruszającego utworu zespołu The Dumplings - "Piękne dłonie" i siedząc wieczorową porą przy laptopie, nagle spod moich palców stukających o klawiaturę, powstało bardzo krótkie opowiadanie. Publikowałam je na swoim fanpage'u, ale wiem, że tam niektóre posty "giną" w eterze, dlatego postanowiłam podzielić się nim z Wami tutaj, na blogu.\nJestem przekonana, że to opowiadanie zapewne można dopracować, że czytając je za jakiś czas, znajdę mnóstwo zdań, które wymagają korekty, ale jednocześnie to coś, co uświadomiło mi, że pisanie stanowi nieodłączny element mojego życia. Może nie potrafię na tyle się zmotywować, by napisać książkę, ale wiem, że od czasu do czasu chociażby krótkie fragmenty przewijają się w moich notatkach i że pisanie to też swego rodzaju świetny rodzaj terapii.\nPoniższe opowiadanie mówiąc w skrócie jest o rozstaniu - czyli nieodłącznym elemencie życia większości z nas. Być może zdarzają się przypadki, gdy ludzie dobierają się wręcz idealnie i nie poznali goryczy tego, czym jest rozstanie, ale myślę, że większość osób jednak chociażby raz zasmakowała emocji, jakich wcale nie chciało się czuć. Jednocześnie, ten krótki tekst miał też wnieść swego rodzaju nadzieję, że gdzieś tam, na każdego z nas czeka prawdziwe szczęście, a nie jedynie jego iluzja. Stąd też, nie przedłużając - zapraszam do przeczytania poniższego tekstu.\nMłoda dziewczyna usiadła na jednej z wielu, wolnych już o tej porze dnia, ławek. Przychodziła do tego miejsca ilekroć było jej źle, a właśnie tak czuła się teraz, gdy dosłownie kilka godzin temu jej serce, a wraz z nim wszelkie snute do tej pory plany, rozpadło się na kawałki. Ściskała w dłoniach kilka zdjęć, zrobionych jeszcze parę tygodni wcześniej, z których biła radość i ogrom uczuć, a jakie to nagle uciekły tak, jak gdyby od zawsze były tylko jedną, wielką grą aktorską. Chociaż oczy miała już spuchnięte od nieustannego płaczu, to łzy nadal nie były w stanie przestać spływać po jej bladej twarzy. Jedna za drugą, powoli torowały sobie drogę od samego kącika oka poprzez usiany lekkimi piegami policzek, lądując ostatecznie na trzymanym w rękach dziewczyny zdjęciu. Mimo że jakaś jej część miała ochotę od razu rozszarpać na kawałki uśmiechające się do niej z fotografii twarze, to głupie serce nie potrafiło tego zrobić. Ani się spostrzegła jak nagle, tuż obok niej przysiadła się starsza kobieta, która z wyraźną troską w głosie, powiedziała tylko dwa słowa:\nDziewczyna powoli skierowała zapłakane oczy w kierunku staruszki, spoglądając na nią ze zdumieniem. Już miała otworzyć usta by móc cokolwiek odpowiedzieć, gdy poczuła, jak głos znów więźnie jej w gardle i jedynym, co udało jej się z siebie wyrzucić był przeszywający na wskroś szloch. Nie wiedziała ile czasu minęło odkąd zanosiła się płaczem, gdy delikatna dłoń zaczęła głaskać ją po głowie, a obok ucha słyszała jedynie cichy szept:\n-No już, dziecinko, już… Płacz, ile tylko chcesz, nawet jeśli miałabyś wypłakać wszystkie swoje łzy. – po czym staruszka dodała – cii, wszystko będzie dobrze, zobaczysz.\n-Ale… ale… - zaczęła jąkać się dziewczyna – jak ma być dobrze, skoro nikt nigdy mi nie powiedział, że rozstania tak bolą, skoro nikt nigdy nie nauczył mnie, że nie zawsze istnieje jedna, jedyna miłość na całe życie, nawet jeśli naiwne serce wierzyło, że tak jest?\nPo czym ponownie zaniosła się szlochem, mając wrażenie, że nigdy nie zdoła wyrzucić z siebie tego ogromnego żalu, jaki czuła właśnie w tej chwili. Jednak starsza kobieta jedynie cicho westchnęła, po czym spokojnym głosem powiedziała:\n-My, kobiety wrażliwe, kobiety pełne emocji, zawsze wierzymy, że człowiek spotyka jedną, jedyną osobę na całe swoje życie. Nie dopuszczamy do siebie myśli, że być może wcale nie musi tak być i odnalezienie swojego przeznaczenia nie zawsze od razu się udaje. Jednocześnie nikt nie nauczył nas, że rozstania to nieunikniony etap życia – jedne są tylko na chwilę, inne takie jak twoje, sprawiają, że serce się kraje, gdy ogrom wspomnień uderza ze zdwojoną siłą, a jeszcze inne, tak jak śmierć to rozstania na zawsze i to one są najgorsze, bo każde, inne rozstanie może wyjść na lepsze, gdy to ostatnie sprawia, że niczego już nie możemy zmienić – kobieta zawiesiła na chwilę głos ze smutkiem spoglądając na obrączkę błyszczącą na jej lewej dłoni, po czym dodała – dlatego nawet jeśli boli, to uwierz mi, dziecinko, nie będzie boleć wiecznie.\nDziewczyna poczuła, że jedyne co ma ochotę zrobić to przytulić się do tej starszej kobiety i na chwilę zapomnieć o tym, że miłość jej życia tak po prostu odeszła, jak gdyby żadna chwila nigdy nie miała znaczenia. Zamiast tego smutnym głosem powiedziała tylko:\n-Tyle, że moje życie nie ma już większego sensu, bo tak bardzo boję się, że nie dam rady się pozbierać.\nStaruszka zamyśliła się na chwilę, po czym skierowała swoje bystre spojrzenie na tę młodą, tak bardzo zagubioną, osóbkę.\n-Słoneczko – zaczęła – wiem, że teraz nie chce ci się może nawet i żyć. Dobrze rozumiem, jak wiele żalu musi w tobie być, jak jednocześnie czujesz miłość i nienawiść, smutek i gniew, obrzydzenie i tęsknotę… I wiem też, że dużo czasu będzie musiało minąć, by te wszystkie emocje, jakie w tobie siedzą, mogły się na nowo poukładać. Będziesz tęsknić, będziesz tulić się do poduszki, która przypominać Ci będzie jego ramię, będziesz robić dwie kawy – ze zwykłego przyzwyczajenia – by za chwilę zdać sobie sprawę, że tej drugiej przecież nie potrzebujesz. Po jakimś czasie będziesz się śmiać i znowu czuć dobre emocje, by raz na jakiś czas coś przypomniało ci o tym dniu, gdy cały twój świat rozpadł się w drobny pył. Ale wiem, że to przetrwasz, bo uwierz mi, dziecinko, jeżeli to byłoby twoje przeznaczenie, to nigdy nie znalazłabyś się tutaj, w tym miejscu i ze łzami w oczach. Gdyby to miało być najlepsze, co cię w życiu spotkało, to nigdy nie szlochałabyś tak bardzo jak teraz i nie trzymałabyś się kurczowo szczęśliwych chwil na zdjęciu dobrze wiedząc, że widocznie dla niego nic nie znaczyły. Los przygotował dla ciebie coś lepszego i nie, nie pytaj mnie, dlaczego zatem zesłał ci to wszystko, by potem tak perfidnie to odebrać, bo nikt nie będzie znał dokładnej odpowiedzi.\nMłoda dziewczyna już chciała coś powiedzieć, gdy staruszka uciszyła ją znanym gestem i dodała:\n-Mogę powiedzieć ci jedynie coś, co wyda ci się absurdalne, ale zrozumiesz to później, gdy czas nieco uleczy twoje rany. Bo widzisz, być może los zrobił to wszystko tylko po to, byś w przyszłości dostrzegła i doceniła, że może być tylko lepiej i nie wątp w to, kochana, bo wiem, że tak będzie…\nPo tych słowach, staruszka przyciągnęła do siebie dziewczynę i pozwoliła jej szlochać tak długo, jak gdyby właśnie kończył się świat.\nJeżeli dobrnęliście do końca - serdecznie Wam dziękuję. Mam także nadzieję, że niebawem znowu będę miała możliwość podzielić się z Wami własną twórczością. Póki co - trzymajcie się, Kochani.\nBy Ania B. o 21:00 2 komentarze:\nTrzymający w napięciu thriller - recenzja książki "Skradzione dziecko"\nAnia B. 13:00 3\nBardzo chciałam wrzucić dla Was przedpremierową recenzję książki "Skradzione dziecko", którą napisała Sanjida Kay, jednak nie zawsze można zrobić to, czego bardzo się chce... Mimo to, nie mogłam się doczekać aż w końcu znajdę chwilę, by przysiąść do laptopa i przenieść na papier emocje, jakie towarzyszyły mi podczas czytania tej naprawdę dobrej, trzymającej w napięciu do samego końca, historii.\nZoe Morley i jej mąż Ollie po długim oczekiwaniu na dziecko, w końcu mają zostać przybranymi rodzicami Evie, którą młode małżeństwo pokochało od pierwszego wejrzenia. Po kilku latach okazuje się jednak, że w ich rodzinie pojawia się kolejne dziecko - tym razem ich własne. Kiedy Ben, brat Evie, kończy dwa latka, dziewczynka zaczyna dostawać tajemnicze prezenty, które sądząc po zostawianych przy nich listach, dostarcza ojciec, chcący odzyskać "skradzione" mu siedem lat wcześniej dziecko. Co więcej, atmosfera w rodzinie staje się coraz bardziej ciężka, a główna bohaterka - Zoe - wplątuje się w niebezpieczną relację... Jak zatem potoczą się losy bohaterów? Czy to, co pisze nieznajomy jest prawdą i zrobi wszystko, by odzyskać córkę? Dlaczego w ogóle Evie trafiła do adopcji? I jak ułoży się życie całej rodziny? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę "Skradzione dziecko".\nMuszę przyznać, że od pierwszych stron, przypadł mi do gustu styl, jakim posługuje się autorka i być może właśnie to stanowiło kluczową sprawę jeśli chodzi o tempo przeczytania przeze mnie całej historii, bo zajęło mi to w ogólnym rozrachunku może raptem jeden dzień. Autorka stopniowo rozwija całą akcję, co nie oznacza, że jest tutaj nudno - co to, to absolutnie nie. Jednak pisze w taki sposób, że całość nie skupia się od razu na postaci dziewczynki, a wplecione zostały także inne wątki, dzięki czemu ta książka jeszcze bardziej wciąga czytelnika do swojego świata. Dodatkowo, uważam że autorka naprawdę nieźle buduje napięcie i mimo że w połowie książki wydawało mi się, iż domyśliłam się wszystkiego, tak koniec końców zostałam, jak to się mówi, wyprowadzona w pole, a cała moja teoria rozsypała się w drobny pył. Tak więc pozytywnie zaskoczyło mnie to, że ta historia naprawdę do ostatnich stron trzyma czytelnika w napięciu.\nSam pomysł na fabułę wydaje się być może lekko oklepany, lecz autorka tak ugryzła temat, że nie ma szans, by całość znudziła czytelnika. Jak zresztą wspomniałam - wywołuje ona uczucie niepokoju, które trwa do ostatnich stron, mimo że początkowo kilkakrotnie wywracałam oczami z powodu niedomyślności głównej bohaterki, sama myśląc, że już rozwikłałam zagadkę - jak się okazało później - błędnie. Dodatkowo to, co podobało mi się w tej książce to nie tylko skupienie się na akcji związanej z tajemniczym "ojcem" małej Evie, ale też wplecione zostały tutaj, moim zdaniem, elementy obyczajówki. Historia przedstawia też zwykłe, codzienne problemy rodziny, która w pewnym momencie chyba sama zagubiła się w tym co jest ważne, a co można odrzucić na dalszy plan. Ta książka pokazuje, że czasami pracoholizm burzy ściany bezpiecznego domu, a także uświadamia, że każdy człowiek często musi zmierzyć się z różnymi pokusami życia i tylko od nas samych zależy, czy pozwolimy na to, by te pokusy zniszczyły to, co do tej pory tak mocno się budowało.\nBohaterowie zostali wykreowani całkiem dobrze. Chociaż główna postać - Zoe - początkowo troszkę mnie irytowała, to koniec końców jawiła się przede wszystkim jako troskliwa matka, która dla swoich dzieci zrobi wszystko. Mimo bycia artystką, większość swojego czasu poświęcała dzieciom, na dalszy plan odkładając swój talent. Jeśli chodzi o jej męża, to autorka przedstawiła tutaj idealny przykład osoby, która z czasem zaczyna mylić robienie czegoś dla rodziny z własnymi ambicjami i pięciem się coraz bardziej na szczyt kariery. Pozostali bohaterowie, w tym tajemniczy "ojciec" Evie, również zostały ciekawie stworzone, a autorka zbudowała intrygujące profile psychologiczne swoich postaci.\nPodsumowując, książka "Skradzione dziecko" to intrygujący thriller psychologiczny, który porusza dodatkowo istotne problemy związane z życiem rodzinnym, a jednocześnie do samego końca trzyma w napięciu. Osobiście polecam, bo to książka bez dwóch zdań do przeczytania w jeden, wolny wieczór w ramach relaksu.\nBy Ania B. o 13:00 3 komentarze:\nAnia B. 18:00 1\n25 lat minęło jak jeden dzień… I właśnie dzisiaj, z tej okazji, chciałabym napisać tutaj kilka przemyśleń, jak też tak naprawdę złożyć sobie samej życzenia w dniu, w którym stuka mi tak zwane ćwierćwiecze. Często śmieję się, że co roku obchodzę swoją osiemnastkę, tylko już któryś raz z rzędu. Jednak liczba 25 to taka bardziej okrągła rocznica, to dzień, w którym mogę na chwilę spojrzeć wstecz, zastanowić się nad tym, jak wyglądało moje życie i jednocześnie pomyśleć, co jeszcze na mnie czeka i co mogę zrobić, by spełnić swoje te nawet najmniejsze i najbardziej błahe marzenia. Chciałabym więc w tym krótkim wpisie, zabrać Was, moi Drodzy Czytelnicy, trochę jakby do wehikułu czasu i własnych przemyśleń…\n1. Wspomnień czar\nGdy patrzę wstecz, widzę siebie jako małą dziewczynkę, która uwielbiała bawić się lalkami, przebierać je, czesać, jaka kochała kolekcjonować torebeczki (i co zostało mi do dzisiaj), jaka to miała naprawdę udane dzieciństwo. Jedynymi troskami było to, by nauczyć się wierszyka do szkoły, rozwiązać zadanie z matematyki czy też zrozumieć czasownik „to be”, albo też posprzątać swój pokój czy już później, gdy urodził się mój młodszy brat – zająć się rodzeństwem. Potem przyszedł czas na kolejne etapy edukacji, okres gimnazjum, liceum, gdy tu zaczęły się już wybory, co dalej chciałabym robić w życiu. Tak też padło na… matematykę, który to wybór przez długi czas wydawał mi się nie do końca przemyślany, lecz teraz śmiało mogę stwierdzić, że mimo wszystko go nie żałuję.\nTo 25 lat pełne było też różnych ludzi, znajomości, zauroczeń czy chwili, kiedy wydawało mi się, że odnalazłam prawdziwą miłość. Niektórzy ludzie przychodzili, inni odchodzili, zmieniali się znajomi, przyjaciele czy tak zwane – obiekty westchnień – ot, zwykłe życie, równie zwykłej dziewczyny. Za pewnymi relacjami czasami tęsknię, pewnej jednej wciąż nadal gdzieś głęboko w środku mi brakuje, bo jej koniec zburzył wszelkie fasady planów, jakie powoli się tworzyły, tak jakby dla drugiej strony nigdy nie miały znaczenia, gdy inne z kolei rozeszły się w taki sposób, że obecnie uważam, iż wyszło to na lepsze, gdy jeszcze inne dobrowolnie powoli od siebie odsuwałam, wyznając zasadę, że nie warto ciągnąć relacji, które nie są najzwyczajniej w świecie „zdrowe”.\nW swoim tak naprawdę dość krótkim życiu, spotkało mnie wiele cudownych chwil, których naprawdę mi nie brakowało takich jak np. okres studiów, który wspominam najmilej i nie mam tutaj na myśli nauki, a ludzi, jakich poznałam i jacy wciąż są moimi przyjaciółmi, na których wiem, że mogę liczyć – nieważne, że wielu z nas mieszka teraz w różnych częściach Polski – to wiem, że są, jeśli tego potrzebuję i wzajemnie – ja także zawsze dla nich będę.\nJednak zdarzyły się także wielkie rozczarowania – a czasami nie potrzeba ich wielu, by człowiek na jakiś czas stracił wiarę w ludzi, w uczucia i w to, że kiedyś nadejdzie lepsze jutro. Są więc takie chwile, jak ta – cieszę się, że kończę dzisiaj tak okrągłą rocznicę swoich urodzin, mimo że w serduszku pozostaje lekki żal, że może nie do końca tak wyobrażałam sobie ten dzień… Lecz przeszłość trzeba w końcu zostawić za sobą i zacząć na nowo żyć, bo zapewne jeszcze wiele rozczarowań czeka na mojej drodze – jedne większe, inne mniejsze – ale trzeba stawić im czoła i po prostu w końcu zapomnieć, bo szkoda by było za kolejne 25 lat obudzić się z myślą, że czekając na jakiś „cud”, ominęło mnie tak wiele cudownych sytuacji i zapewne też cudownych ludzi.\nTo, o czym jeszcze chcę wspomnieć, rozmyślając o minionych latach to blog – miejsce, które powstało, gdy raptem zdałam maturę, mając 19 lat. Jak zatem możecie łatwo wykalkulować – już niebawem, bo dokładne 29 maja, to miejsce kończyć będzie swoje szóste urodziny – na pewno z tej okazji przygotuję dla Was pewne niespodzianki takie jak m.in. konkursy. Blog był i wciąż jest miejscem, które sprawia, że ta codzienność nabiera barw. To miejsce, dzięki któremu jeszcze nie wpadłam w totalną rutynę życia, jaka wyżerałaby ze mnie całą energię i chociaż wiem, że zaniedbałam swój Chaos myśli, to ciągle staram się na nowo go tutaj „ożywić”.\nZnowu czytam i sprawia mi to niezwykłą frajdę, znowu recenzuję – nadal nawet nawiązując współprace recenzenckie, znowu piszę też swoje teksty, chociaż sporo z nich trafia póki co do tak zwanej szuflady. Pisanie to nieodłączna część mnie i wiem, że jednocześnie to dzięki niemu nawet gdy w ciągu tych swoich 25 lat spotkały mnie cholernie mocne rozczarowania, to właśnie pisanie pomagało mi przetrwać. To kartki papieru najbardziej rozumiały moje emocje, to im mogłam zwierzyć się z tego, czego nie mówiłam nawet najbliższym… Dlatego blog i cała ta moja pasja – to coś, co miało duży wpływ na mnie, na ukształtowanie we mnie takiego, a nie innego człowieka.\nStąd też to 25 lat minęło zdecydowanie za szybko, jak to się właśnie często mówi – niczym jeden dzień, a jednocześnie kryje w sobie tak wiele wspomnień, uczuć, pozytywnych chwil, ale też czasami tych smutnych momentów – bo takie po prostu jest samo życie.\n2. Co sobie sama życzę?\nWiecie, Moi Drodzy, bo najlepsze są życzenia dla siebie od samej siebie, a może nawet bardziej dokładniej mówiąc: to nadanie sobie celów, jakie chce się osiągnąć zanim przekroczy się kolejną, magiczną cyferkę, teraz już coraz usilniej zbliżając się do końcówki „-ści”… :D\nŻyczę więc sobie przede wszystkim zdrowia – to klasyczne życzenie, ale bardzo ważne, chociaż często o tym zapominamy. Jednak człowiek zdrowy to taki, który może nakładać na siebie kolejne wyzwania, może dążyć do innych wartości, może po prostu spełniać swoje marzenia. Życzę więc sobie, by to zdrowie mnie nie opuszczało, bo bez niego ani rusz z czymkolwiek innym.\nŻyczę też sobie tego, bym potrafiła w końcu zamknąć pewne rozdziały – bo chociaż czasem wydaje mi się, że już to zrobiłam, to przez jakąś małą szczelinę w drzwiach wspomnień przedziera się to, co już dawno powinno być zakopane gdzieś głęboko w głowie. Jednak to właśnie moment, by nie marnować więcej chwil na rozmyślanie, a jedyne, co można zrobić to zaakceptować taki bieg rzeczy.\nŻyczę też sobie spełnienia swoich marzeń i celów – tego, bym może w końcu odrzuciła na bok swój słomiany zapał i napisała książkę, o jakiej od zawsze marzę bądź chociażby zbiór opowiadań czy też tomik poezji – bo zarówno sporo prozy, jak i poezji przewija się ostatnio przez moje notatki. Chciałabym znaleźć w sobie tyle siły i motywacji, by te wszystkie pomysły po prostu zrealizować, bo kiedy, jeśli nie teraz?\nŻyczę też sobie, bym realizowała się w pracy, bym znalazła ten swój jedyny „cel” – póki co jestem tak zwanym korposzczurkiem, praca jaką wykonuję podoba mi się, jest ciekawa, a ludzie, których tam poznałam, są naprawdę świetnymi osobami, ale wciąż szukam, wciąż myślę, czy to właśnie "to", czy może chciałabym spróbować czegoś nowego – wierzę, że kolejne miesiące przyniosą mi odpowiedzi... A w zasadzie, że sama spróbuję je odnaleźć.\nA na koniec… życzę sobie tego, bym czuła się najzwyczajniej w świecie szczęśliwa. Bym nadal miała wokół siebie kochającą mnie rodzinę, cudownych przyjaciół oraz… bym odnalazła w końcu tą prawdziwą „bratnią duszę”, a nie tak, jak mi się wydawało – jedynie iluzję miłości. Bo prawdziwa miłość doda szczyptę do tej już pełni szczęścia, której każdy, a więc i ja, z nas pragnie.\nDziękuję Wam, jeżeli dotrwaliście do końca tego wpisu i tym samym chciałabym jeszcze w dniu swoich urodzin podziękować Wam, Drodzy Czytelnicy – za to, że byliście ze mną przez te prawie 6 lat mojego pisania. Od tych początkowych postów, których aż sama wstydzę się czytać, poprzez wszystkie te recenzje, muzyczne wpisy, przemyślenia, własną twórczość, aż do teraz – do okresu, gdy tak Was zaniedbałam myśląc, że moje życie ma się kręcić wokół jednej osoby, co nie było tego warte… Dziękuję i mam nadzieję, że jeszcze przez jakiś czas będę Was mogła tutaj „męczyć” swoim pisaniem, o! :)\nBy Ania B. o 18:00 1 komentarz:\nWzruszająca do głębi historia - recenzja książki "...\nSzczypta fantastyki dla młodzieży z nutą przesłani...\n25 lat minęło jak jeden dzień - szczypta przemyśle...


(Nie)znane miejsca.: czerwca 2014\nAutor: Magda i Mateusz o 16:51 5 komentarzy:\nBędąc we Włoszech spędziliśmy jeden dzień, a właściwie kilka godzin w miejscowości Lido di Jesolo. Spragnieni odpoczynku po zwiedzaniu Wenecji stwierdziliśmy, że jedyne o czym marzymy to położyć się na plaży i popływać w Adriatyku.\nDroga do miejscowości trwała bardzo długo - staliśmy w korku i jechaliśmy "z tłumem". Samochód zaparkowaliśmy na strzeżonym parkingu, których tam nie brakuje.\nPlaża, do której dotarliśmy znajdowała się w pobliżu drogich hoteli. Część z nich miała pozajmowane miejsce dla swoich gości - były tam parasole i leżaki.\nMożna było również wynająć łódki.\nWzdłuż plaży chodzili ludzie próbujący sprzedaż mnóstwo rzeczy - torebki, latawce, bransoletki, naszyjniki, okulary. My mieliśmy okulary cały czas na nosie, ale nasz znajomy zdjął je na chwilę. W tym momencie od razu podbiegł do niego mężczyzna usiłując wcisnąć okulary. Tłumaczenia, że nie trzeba i nic nie chcemy kupić nic nie dawały. Spanikowany kolega zaczął szukać swoich okularów i wreszcie znalazłszy je pokazał, że je ma. Natrętny sprzedawca zrezygnował :)\nWoda była niezwykle ciepła, w ogóle nie chłodziła ciała ;)\nByło w niej tyle soli, że nawet ludzie nie umiejący pływać mieliby problem żeby się utopić :P\nPo plażowaniu zdecydowaliśmy się pójść coś zjeść. Właściwie nie pamiętamy, jak ta restauracja się nazywała, było ich mnóstwo. Zamówiliśmy makaron i lasagne.\nMakaron okazał się całkiem smaczny.\nAle lasagne była zdecydowanie rozmrażana i "papkowata":\nNiestety więcej zdjęć nie mamy - wtedy nie myśleliśmy o tym, że będziemy pisać bloga :) Możemy jednak zdecydowanie polecić to miejsce - woda, słońce i piasek - nic więcej nie potrzeba!\n(jak nam się coś przypomni to napiszemy o tym)\nAutor: Magda i Mateusz o 15:52 4 komentarze:\nEtykiety: plaża, wakacje, Włochy, zagranica\nLokalizacja: Lido di Jesolo Wenecja, Włochy


Biedroneczka - pacynka :: Maskotkowo.pl\nBiedroneczka - pacynka\nRęcznie wykonana w fabryce w Czechach pacynka biedroneczki. Biedronka jest wykonana jako dziewczynka z czarnymi włosami. Ubrana oczywiście w sukienkę w kropki, a na plecach czarny płaszczyk w czerwone kropeczki. Postać biedronki to ważny punkt każdego przedstawienia z pacynkami, którego akcja dzieje się na łące.\nRozmiary pacynki: wysokość 33cm, szerokość 20cm, grubość 7cm.\nZając - pacynka\nMiś Uszatek - pacynka 30cm


EA Titanfall PC (napisy PL) - Gry na PC - Zadowolenie.pl\nEA Titanfall PC (napisy PL)\nNr katalogowy: GGEAGPCKAC00012\nKod producenta: 5035228112278\nTryby gry: Internet\nPrzygotuj się na Titanfall\nTitanfall, gra opracowana przez współtwórców serii Call of Duty, to jeden z najbardziej oczekiwanych tytułów 2014 roku, który przez blisko trzy lata utrzymywany był w tajemnicy. Bezcenne doświadczenie i świeże spojrzenie na specyfikę gier z gatunku FPS pozwoliły wizjonerom z Respawn stworzyć całkowicie nowe, rewolucyjne uniwersum Titanfall.\nDynamiczne starcia na polach bitew przyszłości.\nDzięki zaawansowanym technologiom bojowym przyszłości w Titanfall możesz walczyć jako elitarny pilot szturmowy lub zasiąść za sterami szybkiego, ciężko opancerzonego Tytana.\n„Tytan porusza się z prędkością i gracją, które kojarzą się raczej ze zdyscyplinowanymi żołnierzami piechoty, nie zaś z maszynami. Stanowi on idealne dopełnienie pilota, z którego perspektywy gracz obserwuje pole bitwy”. – Game Informer\n- Karta grafiki 512 MB (GeForce 8800 GT lub lepsza)\n- 50 GB HDD,\n- Windows 64-bit 7/8/8.1\nZapytaj o produkt: EA Titanfall PC (napisy PL)


Alfabet Buntu - Piotr Drygas\nStrona główna › Edukacja › Piotr Drygas\nPrzewodniczący protestu studentów na balkonie UW\n„Strajki dzielą się na wcześniej ogłoszone i udane”\n5 czerwca 2018 roku grupa studentów zajęła balkon Pałacu Kazimierzowskiego, gdzie mieści się rektorat uczelni Uniwersytetu Warszawskiego. Jednym z organizatorów protestu był Piotr Drygas – student piątego roku Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych.\nWedług niego strajki dzielą się na wcześniej ogłoszone i na udane. W torbach mieli głośniki, transparenty, śpiwory, namiot. O 09.30 minęli główną bramę kampusu, weszli do pałacu, powiedzieli „dzień dobry” portierowi i strażnikom, zajęli balkon. Zanim strażnicy zorientowali się o co chodzi, na balustradzie wisiały hasła: „Żądamy demokratycznych uniwersytetów”, „Nie oddamy autonomii”, „Samorządność naszą bronią”. Strażnicy ruszyli po transparenty, ale zderzyli się z murem splecionych rąk.\nPiotr Drygas już w podstawówce i gimnazjum był liderem – przewodniczący klasy, wiceprzewodniczący szkoły. W liceum nauczyciel filozofii urządzał dialogi platońskie. Na jednej z lekcji Piotr został Filonem, nauczyciel – Sokratesem. Temat zachęcał do dywagacji: „Czy dobro jest dobrem przez dobro?”. Po tej lekcji zapisał się do koła naukowego, wypożyczył książki Martina Heideggera, pojechał na międzynarodową olimpiadę z filozofii do Aten, skąd wrócił z pierwszym miejscem. Filozofia na UW była oczywistością, choć większość rodziny to lekarze i biotechnolodzy.\nNa drugim roku studiów przez całą zimę pisał swój pierwszy artykuł. Oddał go profesorowi i mimo, że niedługo będzie bronił magisterkę, to artykuł nadal nie został zrecenzowany, nie znalazł się w żadnej monografii, ślad po nim zaginął. Załamało go, że nie było reakcji. Już wie, że nie zwiąże się z uczelnią, nie napisze doktoratu, będzie pisać książki filozoficzne. Ale zarabiać na chleb chce jako ekspert do spraw społecznych lub politycznych. Marzy mu się praca w komisji eksperckiej przy Parlamencie Europejskim.\nStudenci UW okupują balkon w siedzibie rektora. Są gotowi zostać na noc


Podsumowanie tygodnia: Co nam obiecują kandydaci na prezydenta? Hossa na fotowoltaice, złoto i Tesla coraz wyżej | FXMAG INWESTOR\nPodsumowanie tygodnia: Co nam obiecują kandydaci na prezyden..\nPROGRAM EKONOMICZNO GOSPODARCZY KANDYDATÓW NA PREZYDENTA:\nUtrzymanie 500+ i 13. emerytury\nBon turystyczny 500 PLN na każde dziecko (przegłosowany przez sejm)\nEmerytury stażowe (35 lat pracy dla kobiet, 40 dla mężczyzn)\n„Niewidzialna ręka rynku to bajka”\nPowinny powstać państwowe koncerny dające miejsca pracy, w tym np. Polski Holding Handlowy (państwowa sieć sklepów)\nSieci handlowe powinny być zobligowane do zaopatrzenia się w określony asortyment pochodzący z PL\nDuże inwestycje: CPK, Przekop Mierzei, Ostrołęka\nWyższa kwota wolna od podatku (30 tys. PLN, zamiast 8000 PLN)\nNiższy VAT (o 1 pkt. proc.)\nPowrót Mieszkania dla Młodych (dopłaty do wkładu własnego kredytu)\nUtrzymanie 13. emerytury i 200+ dla emerytki za każde urodzone dziecko\nBez podwyżek wieku emerytalnego i emerytury stażowe (w nieznanej formie)\nOdejście od węgla i neutralność klimatyczna do 2050 r., niejednoznaczny stosunek do atomu\nCzytaj także: Wybory 2020: Rafał Trzaskowski i jego program ekonomiczno-gospodarczy\nJuż w najbliższą niedzielę 12 lipca odbędzie się druga tura wyborów prezydenckich, w której zmierzą się ze sobą ubiegający się o reelekcję Andrzej Duda oraz Rafał Trzaskowski. Mimo, że prezydent RP nie ma zbyt wielu uprawnień do forsowania zmian legislacyjnych, zaś spora część wyborców nie głosuje n.. Czytaj\nWYROK TSUE ws Diesel-Gate\nW czwartek TSUE wydał wyrok, wg którego Volkswagen może być pozywany przez klientów w krajach, w których były sprzedawane samochody z silnikami, w których manipulowano emisją spalin (konkretnie tlenku azotu)\nIstotna informacja m.in. dla polskich klientów, którzy kupili auta koncernu z silnikami TDI\nKlienci mogą żądać odszkodowania na drodze sądowej\nDiesel Gate dotyczył ok. 11 mln samochodów z silnikami TDI wyprodukowanych w latach 2009-2015\nNajwiększa afera motoryzacyjna ostatnich lat, ujawniona w połowie 2015 r.\nAkcje VAG bez większej reakcji\nOGROMNE ZAINTERESOWANIE IPO GAMING FACTORY\nwszystkie akcje znalazły swoich nabywców, spółka zebrała 17 mln złotych\nrekordowa redukcja na poziomie 89%, wskazująca na ogromne zainteresowanie debiutem Gaming Factory\nCzytaj także: 17 milionów złotych dla Gaming Factory! Redukcja w transzy inwestorów indywidualnych ponad 89%. Polska spółka przydzieliła wszystkie akcje w IPO\nRedukcja w transzy inwestorów indywidualnych wyniosła ponad 89 proc. Gaming Factory SA, producent i wydawca gier na PC i konsole, przydzielił wszystkie akcje oferowane w pierwszej publicznej ofercie akcji. Przedmiotem emisji było 1.100.000 nowo emitowanych Akcji Serii E, a przedmiotem sprzedaży 275... Czytaj\nPonaddwukrotny wzrost liczby nowych rachunków maklerskich na GPW w czerwcu:\nna koniec czerwca łączna liczba otwartych rachunków maklerskich wyniosła 1 318 740, co oznacza wzrost w porównaniu do maja miesiąca o 10 085 rachunków\nW maju miesięczny przyrost liczby rachunków wyniósł 4,8 tys.\nRekordowy pod tym względem był marzec - w ciągu miesiąca przybyło wówczas niemal 30 tys. nowych rachunków\nW kwietniu było to 18 tys. nowych rachunków maklerskich\nCzytaj także: Liczba nowych inwestorów na warszawskiej giełdzie w czerwcu wzrosła ponaddwukrotnie\nCzerwiec dość niespodziewanie stał się rekordowym miesiącem pod względem wartości obrotu na warszawskiej giełdzie, przebijając nawet marzec, który dotychczas był najaktywniejszym miesiącem na GPW od ponad pięciu lat. Rekordowe obroty przełożyły się również na wzrost liczby nowych rachunków maklerski.. Czytaj


fotoManiaK.pl » Blog Archive Najlepsze aparaty cyfrowe 2014 (wybór TIPA) | fotoManiaK.pl\n23.04.2014 , Szymon Marcjanek Newsy\nJesteście ciekawi, który model ogłoszony został najlepszym aparatem 2014 roku? Specjaliści z TIPA* już teraz wybrali swoich faworytów. Zgadzacie się z ich decyzją?\nNikon D4S to usprawniona wersja słynnej, profesjonalnej lustrzanki Nikon D4. Co się zmieniło? Pośród kluczowych zmian wymienić trzeba usprawnienie modułu autofokusu i szybszy tryb zdjęć seryjnych (11 klatek na sekundę). Sercem lustrzanki jest matryca formatu FX o rozdzielczości 16,2 Mpix, pracująca w zakresie ISO 100 – 25600 (rozszerzalnym do odpowiednika wartości 409600). Do tego dochodzi nowy procesor przetwarzania obrazu EXPEED 4 oraz usprawniony, 51-polowy system autofokusa Multi-CAM 3500FX.\nPrzeczytaj więcej o Nikon D4S\nCanon EOS 70D z zewnątrz może od 60D nieszczególnie się różni, ale wyposażony został w tzw. sensor autofocusu “Dual Pixel CMOS”, mający sporo zmieniać na lepsze zwłaszcza w przypadku Live View i filmowania. Poza tym, mamy do czynienia z układem znanym z 7D, odchylanym wyświetlaczem prosto z 700D oraz wbudowanym modułem Wi-Fi, wprowadzonym po raz pierwszy w pełnoklatkowym EOS-ie 6D.\nPrzeczytaj więcej o Canon EOS 70D\nNajlepsza lustrzanka w klasie „expert”\n24-megapikselowa matryca CMOS APS-C o czułości ISO do 51200, brak filtru antyaliasingowego (ale jest za to funkcja symulująca jego działanie), wbudowana, mechaniczna stabilizacja, nowy system autofocusu… K-3 wygląda na model wyjątkowo udany. Dziwi trochę brak obecności Wi-Fi, natomiast sam K-3 może komunikować się z urządzeniami mobilnymi poprzez dedykowany karty pamięci Flu Card z funkcją sieci bezprzewodowej.\nPrzeczytaj więcej o Pentax K-3\nNajlepsza lustrzanka w klasie „premium”\nKorpus z pełną klatką i klasycznym designem – ten aparat pełnymi garściami bierze z D4, D800 i D610. Widać to i po specyfikacji, i po cenie. Nie sposób nie zauważyć pięknej formy sprzętu, wsparcia dla starych szkieł i pokręteł mechanicznych, mających zapewnić nieco inne doświadczenie fotografowania niż to, które znamy ze standardowych lustrzanek cyfrowych. Df jest przy tym sprzętem, który oparto o mechanizmy z produktów już wprowadzonych na rynek – jak choćby matrycę i procesor obrazu z modelu D4. Brak trybu filmowego jest zrozumiały i zamierzony, o czym Nikon wyraźnie mówi. Trudno jednak mówić o konsekwencji, jako że reszta funkcjonalności jest wyraźnie współczesna.\nPrzeczytaj więcej o Nikon Df\nNajlepsza lustrzanka w klasie „entry”\nNikon D3300 to, między innymi, nowa matryca bez filtra dolnoprzepustowego, szybszy procesor obrazu, nowy obiektyw “kitowy” i lepszy tryb zdjęć seryjnych. Od strony samej konstrukcji aparat nie różni się szczególnie od poprzednika. W dalszym ciągu dostajemy ograniczoną ilość przycisków – ale wystarczającą do komfortowego użytkowania.\nPrzeczytaj więcej o Nikon D3300\nSony A7R jest udanym, drogim sprzętem przeznaczonym dla pasjonatów i zawodowców. Uzbrojony nie tylko w pełnoklatkową matrycę o rozdzielczości 36 megapikseli, ale też w multum funkcji programowych oraz moduły Wi-Fi i NFC pozwala myśleć, że inwestujemy w sprzęt na lata. Zwłaszcza, że jakość fotografii jest po prostu fenomenalna. Dodatkowymi zaletami A7R są uszczelnienia obudowy, udany, szczegółowy wizjer i kompaktowa forma. Do wad, natomiast, można zaliczyć średnią jakość autofocusu w marnych warunkach oświetleniowych, brak lampy błyskowej w zestawie sprzedażowym (i brak flesza zintegrowanego) oraz nieco zbyt długi czas potrzebny na uruchomienie urządzenia.\nPrzeczytaj więcej o Sony A7R\nNajlepszy bezlusterkowiec w kategorii foto/wideo\nPanasonic Lumix GH4, który ma spełniać wymagania wszystkich fotografujących i filmujących. W gruncie rzeczy chodzi zwłaszcza o tych drugich, tych, którym nie wystarcza ani GH3, ani GX7. Nowy Lumix to przede wszystkim duża moc obliczeniowa, większa, niż w przypadku innych bezlusterkowców. Wystarczyła do wyraźnego polepszenia trybu filmowego w Full HD, przełożyła się też na umożliwienie nagrywania w 4K. Nie zapominajmy, ponadto, o trybie seryjnym na poziomie 12 klatek na sekundę z dużym buforem – to aspekty, obok których żaden fotografujący nie przejdzie obojętnie.\nPrzeczytaj więcej o Panasonic Lumix DMC-GH4\nNajlepszy aparat systemowy w klasie „expert”\nod: 4.650 zł »\nCeneo od 4.650 zł w 1 sklepie\nSprzęt, dla którego spora ilość osób może faktycznie rzucić lustrzanki. X-T1 bardziej przypomina aparaty z poprzedniej epoki, niż współczesne bezlusterkowce. To model, który różni się od innych ILC z serii X – i designem, i ergonomią, co zresztą stanowi jedną z jego największych zalet. Doskonały konstrukcyjnie, uszczelniany i świetny ergonomicznie – a jednocześnie nie zapominający o tym, co nowoczesne, co powinno zmieścić się w każdym współcześnie produkowanym bezlusterkowcu. Fujifilm X-T1 jest sprzętem naprawdę udanym, stanowiącym świetne uzupełnienie systemu X.\nPrzeczytaj więcej o Fujifilm X-T1\nNajlepszy aparat systemowy w klasie „zaawansowany”\nCeneo od 3.049 zł w 1 sklepie\nAparat bazuje na 20-megapikselowej matrycy, hybrydowym układzie autofocusu, ciekawym wizjerze elektronicznym i wyraźnie lepszym, obrotowym ekranie AMOLED, mającym cechować się zwiększoną jasnością. Koreański gigant jak mało kto stara się wprowadzać do swoich produktów coraz to nowsze i bardziej odważne technologie, nie zapominając o podstawowych, istotnych kwestiach fotograficznych. Największym problemem pozostaje natomiast relatywnie mała popularność samego systemu.\nPrzeczytaj więcej o Samsung NX30\nNajlepszy aparat systemowy w klasie „entry”\nOlympus OM-D E-M10 jest najtańszym przedstawicielem retro-serii OM-D. Trudno go jednak zaklasyfikować jako bezlusterkowca niskobudżetowego; jego jakość wykonania i świetne fotografie mówią przecież same za siebie. To urządzenie, które najbardziej przypomina E-M5, choć odjęto mu nieco uszczelnień i wstawiono stabilizację 3-osiową w miejsce oryginalnej, 5-osiowej. Niemniej jednak aparat pozostaje wyjątkowo interesującą propozycją; poza czynnikami wymienionymi powyżej, w systemie Mikro Cztery Trzecie znajdziemy też multum akcesoriów i szeroki wachlarz obiektywów.\nPrzeczytaj więcej o Olympus OM-D E-M10\nNajlepszy odporny aparat\nNikon 1 AW1 to sprzęt, który ze spokojem ducha możesz zabrać na wakacje. Urządzenie jest, w pewnym sensie, utwardzaną i uszczelnianą wersją 1 J3. To sprzęt dość prosty, kierowany głównie do amatorów, ale też potrafiący pokazać pazur w wymagających scenariuszach. Pamiętajcie tylko, by – poza aparatem – wyposażyć się również w odpowiednio szczelne szkła systemu 1.\nPrzeczytaj więcej o Nikon 1 AW1\nNajlepszy aparat kompaktowy w klasie „expert”\nTo aparat pod wieloma względami niezwykły. Niezwykły dlatego, że już na pierwszy rzut oka widać rozległą listę nowości – nową matryce, nowy, jasny obiektyw, nową konstrukcję… Kilka nowości ergonomicznych, całkowicie nowe wnętrze i oryginalna konstrukcja powinny przysporzyć nowej konstrukcji Canona wielu fanów. Może też, co prawda, niektórych zirytować – sam aparat nie jest tani, a zabrakło w nim wizjera optycznego i elektronicznego. Firma przygotowała jednak takie akcesorium w formie opcjonalnej.\nPrzeczytaj więcej o Canon PowerShot G1 X Mark II\nNajlepszy aparat superzoom\n30-krotny zoom optyczny i elektroniczny wizjer razem? Brzmi nieźle. Jeszcze lepiej zabrzmi, gdy napiszemy, że Panasonic Lumix TZ60 jest uznawany za jeden z najsmuklejszych tego rodzaju aparatów kieszonkowych. Najważniejszym elementem specyfikacji kompaktu jest obiektyw z 30-krotnym zoomem (24-720 mm dla małego obrazka) – solidne szkło zmieszczono bowiem w wyjątkowo skromnym korpusie. Obudowa ma jeszcze jedną zaletę – pierścień umiejscowiony dookoła obiektywu umożliwia regulowanie wartości przysłony.\nPrzeczytaj więcej o Panasonic Lumix DMC-TZ60\nNajlepszy prosty aparat kompakt\nSamsung WB50F to prosty aparat dedykowany mniej wymagającym użytkownikom. Poza matrycą CCD i obiektywem posiadającym zakres ogniskowych wynoszący 24-288 mm (ekwiwalent dla formatu 35 mm), sprzęt oferuje również moduł Wi-Fi z obsługą NFC, pozwalający na bezprzewodowe przesyłanie zdjęć na urządzenia mobilne.\nZnajdujesz się na stronie „Najlepsze aparaty cyfrowe 2014 (wybór TIPA)„.\nKliknij tutaj by przejść do strony “Najlepsze aparaty cyfrowe 2013 (wybór EISA)“\nSzymon Marcjanek\t| środa, 23 kwietnia 2014\nPodobne: lustrzanka dla początkujących, lustrzanka dla amatora, lustrzanka na początek, tania lustrzanka, pierwsza lustrzanka, najlepsza lustrzanka, lustrzanka dla profesjonalisty, lustrzanka dla zawodowca, lustrzanka dla fotografa\nProdukty: Canon EOS 70D, Canon PowerShot G1 X Mark II, Fujifilm X-T1, Nikon 1 AW1, Nikon D3300, Nikon D4S, Nikon DF, Olympus OM-D E-M10, Panasonic Lumix DMC-GH4, Panasonic Lumix DMC-TZ60, Pentax K-3, Samsung NX30, Samsung WB50F, Sony A7R, Sony Alpha 7R\n3 odpowiedzi na “Najlepsze aparaty cyfrowe 2014 (wybór TIPA)”\n2015-03-01 o 20:02\nA Canon 1DX 🙂 ? no trochę tendencyjnie, brak EOSa 6D FF\n2014-04-24 o 18:09\nNajwiększa podjarka z GH4 🙂 Wreszcie sprzęt z możliwością robienia zdjęć i filmó w 4K!!\n2014-05-15 o 06:49\nFilmy owszem kręci w 4K ale nie ma czegoś takiego jak zdjęcia w 4K poza tym do tego potrzebny jest TV 4K i komputer o duzych możliwościach inaczej zakup mija się z celem\n23m Wszystkie zalety poprzednika + znacznie lepszy aparat: realme GT Neo 3 zapowiada się cudnie!gsm\n39m Kup projektor Freestyle, smartfon Galaxy M52 5G zgarniesz za złotówkę!rtv\n417 queries. 0,257, 0.257 (0,257) seconds.