Legimi > Katalog ebooków i audiobooków > Najlepszy prezent - ebook\nOpis ebooka Najlepszy prezent - Diana Palmer\nOpinie o ebooku Najlepszy prezent - Diana Palmer\nFragment ebooka Najlepszy prezent - Diana Palmer\nPrzyjaciel zmarłego był bardzo dobrze ubranym i potężnie zbudowanym mężczyzną. Wyglądał jak zawodowy zapaśnik. Miał na sobie drogi garnitur i kaszmirowy płaszcz. Pofalowane ciemne włosy nosił spięte w kucyk, z oliwkowej twarzy patrzyły uważne czarne oczy. W milczeniu stał nad trumną. Wyglądał obco i budził lekki niepokój; nie odezwał się do nikogo jednym słowem, odkąd przekroczył próg domu pogrzebowego.\nTony Danzetta wpatrywał się w trumnę Johna Hamiltona z kamiennym wyrazem twarzy, mimo że targała nim wściekłość. Z ciężkim sercem patrzył na ciało człowieka, którego dobrze znał i przyjaźnił się z nim od dzieciństwa. Zmarł jego najlepszy przyjaciel. Stało się to za sprawą kobiety.\nPrzyjaciel Tony'ego, Frank Mariott, zadzwonił do niego w sprawie Johna. Tony był wtedy w Jacobsville w Teksasie, gdzie wykonywał dodatkowe zlecenie. Miał nawet zamiar zostać parę dni dłużej zanim wróci do pracy, ale wiadomość o Johnie szybko sprowadziła go do rodzinnego San Antonio.\nZ trójki przyjaciół John był najsłabszy. Pozostali musieli go bronić przed nim samym. Fantazjował na temat ludzi i miejsc, które uznawał za część swojego życia. Często zupełnie obcy ludzie byli zszokowani, że chwalił się bliską zażyłością z nimi.\nFrank z Tonym sądzili, że to nieszkodliwe. John po prostu chciał być kimś. Jego rodzice byli skromnymi ludźmi, pracowali w fabryce odzieży, a gdy firma przeniosła się ze Stanów gdzieś do Azji, zostali sprzedawcami. Żadne z nich nie ukończyło liceum, ale John chętnie opowiadał w szkole o majętnych rodzicach, jachcie i własnym samolocie.\nPrzyjaciele znali prawdę, mimo to pozwalali mu snuć takie opowieści. Rozumieli go. Teraz John nie żył, a odpowiedzialna za jego śmierć była... ta kobieta. Wciąż pamiętał z przeszłości jej twarz – czerwoną z zażenowania, kiedy prosiła go o notatki z prawa karnego, i z dodatkowych zajęć, na które oboje uczęszczali na studiach. Od tamtego czasu minęło sześć lat. Millie nie potrafiła nawet rozmawiać z mężczyzną, żeby się nie jąkać. Włosy koloru mysiego i okulary na nosie nie dodawały jej uroku, chociaż miała duże zielone oczy. Poza tym była przeciętna.\nPrzybrana matka Tony'ego pracowała w lokalnej bibliotece, gdzie Millie właśnie rozpoczęła pracę; dorabiała sobie do stypendium. Bardzo ją lubiła, często opowiadała o niej Tony'emu i robiła wszystko, żeby zwrócił na nią uwagę. Trwało to aż do jej śmierci.\nTony nie mógł powiedzieć tego matce, ale wiedział o Millie zbyt dużo, by mogła się ona znaleźć w kręgu jego zainteresowań.\nParę lat temu John oszalał na punkcie tej dziewczyny. Podczas którejś z krótkich wizyt u przyjaciela Tony dowiedział się w zaufaniu o drugiej naturze Millie. Otóż w sytuacji sam na sam stawała się ona nadzwyczaj zabawowa i seksowna. Po kilku piwach robiła wszystko, czego tylko mógł chcieć mężczyzna. Pruderia i nerwowość okazywana w obcowaniu z płcią przeciwną była tylko pozą. Naprawdę była rozwiązła i lubiła się dobrze zabawić. John opowiedział również o trójkącie z Millie, w którym brał kiedyś udział również Frank, i do tej pory czuł się tym faktem zażenowany. Te wiadomości jeszcze bardziej zniechęciły Tony'ego do dziewczyny, która i tak nie wydawała mu się atrakcyjna. Była jeszcze jedną nudną i bezbarwną starą panną, która zrobiłaby wszystko, żeby tylko złapać faceta. Biedny John. Miał obsesję na punkcie Millie, dla niego była królową Saby, kwintesencją kobiecości. Czasem go kochała, narzekał John, a czasem traktowała jak obcego. Skarżyła się, że ją nękał. A przecież to niedorzeczne – opowiadał przyjacielowi – bo czy nachodziłby ją, gdyby to ona sama nie czekała na niego w jego mieszkaniu aż wróci z pracy? Często nawet całkiem rozebrana.\nTony nie rozumiał przyjaciela. On sam miał zawsze wokół siebie piękne, inteligentne kobiety. Nigdy nie musiał się za żadną uganiać. Millicent Evans nie miała fascynującej osobowości, nie wydawała się zbyt bystra i wyglądała przeciętnie. Nie rozumiał, co John w niej widział.\nTeraz jego przyjaciel nie żył i właśnie ta kobieta była odpowiedzialna za jego śmierć, przez nią popełnił samobójstwo.\nTony patrzył na bladą, pozbawioną życia twarz i czuł narastający gniew. Jakaż to kobieta traktuje mężczyznę w ten sposób? Urąga miłości drugiego człowieka do tego stopnia, że doprowadza go do odebrania sobie życia.\nDyrektor domu pogrzebowego odłożył słuchawkę telefonu i podszedł do Tony'ego.\n– Pan Danzetta? – zapytał z szacunkiem. Człowiek, który dzwonił, opisał Tony'ego jako osobę o niekonwencjonalnym wyglądzie. Tony Danzetta był postawnym mężczyzną, a jego czarne oczy przypominały diamenty.\n– Tak, to ja – odpowiedział głębokim, niskim głosem.\n– Pana przyjaciel, pan Mariott, właśnie do mnie telefonował, żeby uprzedzić o pana przyjeździe. Mówił też o specjalnym życzeniu w sprawie pochówku.\n– Tak – odpowiedział Tony. – Mam dwie działki na otoczonym stałą opieką cmentarzu w San Antonio. Pochowana jest tam również moja przybrana matka. Chciałbym, by ciało Johna również zostało tam złożone.\nPrzypomniał sobie wzgórza w Cherokee w Północnej Karolinie, gdzie spoczywała jego biologiczna matka i cmentarz w Atlancie, gdzie pochowany był ojciec i młodsza siostra. W San Antonio mieszkał z przybraną matką od czasów liceum.\nOpisał dyrektorowi miejsce przeznaczone dla Johna.\n– Dokumentację dotyczącą tych działek oraz plany mam w skrytce bankowej. Mógłbym je podrzucić jutro rano.\n– Lepiej byłoby dzisiaj, jeśli to nie kłopot – odpowiedział przepraszającym tonem – musimy przygotować miejsce na pochówek, żeby zdążyć na pojutrze z uroczystością. Mam nadzieję że pan to rozumie?\nTony miał poumawiane spotkania, między innymi w banku. Przy okazji mógł wyjąć plany ze skrytki.\n– Nie ma problemu. Podrzucę dokumenty wieczorem, wracając do hotelu.\n– Dziękuję. To nam obu ułatwi sprawę.\nTony spojrzał na zegarek.\n– Muszę już iść. Wrócę, kiedy pozałatwiam sprawy w mieście. Jeśli pojawi się Frank, proszę mu przekazać, że chcę się z nim spotkać. Mam w planie zabrać go na kolację dziś wieczorem.\nDyrektor wychodził z kaplicy przedpogrzebowej, ale jeszcze się zatrzymał, by z kimś pomówić.\nWzrok Tony'ego znowu spoczął na twarzy przyjaciela i ledwie częściowo zarejestrował czyjeś przybycie.\nUsłyszał miękkie kroki. Ktoś zbliżył się do trumny i stanął obok niego. Odwrócił głowę.\nOto ona, winna, we własnej osobie. Miała teraz dwadzieścia sześć lat. Nie wyglądała lepiej niż wtedy, gdy pracowała z jego matką. Była natomiast lepiej ubrana. Miała na sobie porządny szary garnitur z różową bluzką i gruby ciemny płaszcz. Długie włosy związała w luźny węzeł opadający na kark. Pewnie nosiła szkła kontaktowe, ponieważ pamiętał, że Millie była krótkowidzem. Zielone oczy, ładne usta i świeża cera mimo wszystko nie przydawały jej atrakcyjności w oczach Tony'ego, szczególnie po tym, jak okazało się, że jest odpowiedzialna za śmierć jego przyjaciela.\n– Bardzo mi przykro – powiedziała cicho, bez emocji. – Nie chciałam, żeby tak to się skończyło.\n– Naprawdę? – odwrócił się gwałtownie, wcisnął ręce w kieszenie płaszcza i spojrzał na nią z góry świdrującym wzrokiem.\n– Drażniłaś się z nim, zwodziłaś go, igrałaś, żeby potem oskarżyć o nękanie i wysłać do aresztu. I śmiesz mówić, że nie chciałaś, aby tak to się skończyło?!\nPrzeszył ją zimny dreszcz. Wiedziała, że lata temu pracował na budowach, ale pojawiły się niezbyt pochlebne plotki na jego temat. John utrzymywał, że Tony jest zamieszany w nielegalne interesy, a nawet że kogoś zabił. Teraz, patrząc w jego czarne oczy, mogła w to uwierzyć. Co on takiego powiedział o drażnieniu Johna?\n– Nie sil się na kłamstwo – powiedział lodowato, przerywając jej, zanim zdążyła go o to zapytać. – John opowiedział mi o tobie.\nUniosła brwi. Co było do powiedzenia oprócz tego, że jego przyjaciel John omal nie zniszczył jej życia? Wyprostowała się i powiedziała.\n– Tak, był niezły w opowiadaniu ludziom o mnie.\n– Nigdy nie mogłem zrozumieć, co on w tobie widział – Tony kontynuował; jego głos, tak samo jak wzrok, był bezlitosny. – Nie masz nic na co warto zwrócić uwagę. Nie spojrzałbym na ciebie nawet gdybyś ociekała brylantami.\n– Muszę iść – wyjąkała. Nie umiała przeciwstawiać się takiemu grubiańskiemu zachowaniu. Ten postawny mężczyzna szukał konfliktu, a Millie nie miała odpowiedniej broni. Dawno temu straciła ducha walki.\n– Nie napawasz się triumfem? – zaśmiał się chłodno. – Człowiek nie żyje, i to ty doprowadziłaś go do samobójstwa.\nOdwróciła się, poczuła ból w piersiach. Napotkała wzrok Tony'ego.\n– Ty i Frank nigdy nie potrafiliście tego dostrzec – odpowiedziała. – Nie widziałeś tego. Mężczyźni bywają zauroczeni, a John miał obsesję. Już wcześniej był aresztowany za nękanie kobiet.\n– Domyślam się, że nakłaniałaś je, żeby złożyły doniesienie – przerwał jej. – John powiedział mi, że najpierw oskarżałaś go o nękanie, a potem czekałaś na niego rozebrana w jego mieszkaniu.\nMillie wydawała się nie być wcale zaskoczona tym oskarżeniem. Tony nie mógł wiedzieć, że była przyzwyczajona do takich pomówień ze strony jego przyjaciela. Wzruszyła ramionami.\n– Próbowałam mu pomóc – powiedziała. – Kiedy go aresztowali, osobiście rozmawiałam z prokuratorem okręgowym i prosiłam o ekspertyzę biegłego psychiatry, ale John odmówił.\n– Oczywiście, że odmówił. Z jego głową było wszystko w porządku. – Wybuchnął Tony. – Chyba że stan zaślepienia nazwiesz problemem psychiatrycznym. Ja bym go tak nazwał.\n– Nazywaj to sobie jak chcesz – powiedziała zmęczonym głosem. Jeszcze raz spojrzała na Johna i odwróciła się.\n– Nie kłopocz się przychodzeniem na pogrzeb – powiedział zimno. – Nie jesteś zaproszona.\n– Nie obawiaj się. Nie miałam tego w planach – odpowiedziała.\nTony ruszył w jej kierunku rozgniewany tą obojętnością.\nMillie straciła dech, upuściła torebkę i odskoczyła od niego. Zbladła.\nZaskoczony Tony zatrzymał się.\nWtedy schyliła się szybko i podniosła torebkę, po czym odwróciła się i wybiegła.\nNa zewnątrz słychać było szum i zamieszanie. Tony targany gniewem i żalem odwrócił się w stronę trumny przyjaciela i powiedział miękko:\n– Mój Boże, tak mi przykro.\nZmusił się do wyjścia. Przy drzwiach wejściowych stał zatroskany dyrektor.\n– Młoda dama była zdenerwowana – powiedział niepewnie. – Płakała i była biała jak ściana.\n– Jestem pewien, że to z powodu Johna – odparł Tony nonszalancko. – Znali się długo.\n– Tak, w takim razie to jasne.\nTony podszedł do samochodu i poczuł się lepiej. Przez pamięć dla Johna udało mu się wykrzesać z Millie choć odrobinę emocji. Wsiadł do swojego drogiego sportowego auta, wyjechał z parkingu i zaczął rozmyślać o spotkaniu w banku.\nMillie Evans wsiadła do swojego volkswagena garbusa i patrzyła jak wóz Tony'ego znika. Wciąż płakała. Jego chłód i złość zraniły ją. Przez dwa lata musiała się sama zmagać z tą straszną komedią rozpętaną przez Johna. Patrzyła jak jej życie i kariera rozpadają się, gdyż John opowiadał na jej temat niestworzone historie i kłamstwa każdemu, kto był na tyle łatwowierny, żeby słuchać.\nDręczył ją, szykanował, zamienił jej życie w piekło. Teraz nie żył, a Tony chciał obarczyć ją winą za to, że popchnęła jego biednego, bezbronnego przyjaciela do samobójstwa. Prawda wyglądała tak, że John był wcieleniem diabła, a nie biednym przyjacielem.\nMoże gdyby jego serdeczni koledzy zorientowali się wcześniej, że John był psychicznie chory, mogliby mu pomóc?\nMillie odczuła ulgę, że John nie zrealizował swojej ostatniej groźby – pozbawienia jej życia. Straszył, że odrzucając go, umrze. Miał przyjaciół, którzy nie zawahaliby się jej zabić za odpowiednią sumę. Groził, że użyje wszystkich swoich oszczędności, żeby zrealizować ten nikczemny cel. Upewni się, że ona nie będzie triumfować po tym, kiedy pozbędzie się go ze swojego życia.\nMartwiła się tym. Gazety były pełne informacji o ludziach, którzy sięgnęli dna, i zanim popełnili samobójstwo, zabijali tych, których obwiniali o swoje problemy. To smutny element dzisiejszego nowoczesnego życia, myślała. Nigdy jednak nie sądziła, że właśnie jej – skromnej, konwencjonalnej Millie Evans – przydarzy się coś takiego. Przecież większość ludzi nawet nie zwracała na nią uwagi!\nJej skrytym marzeniem było, żeby Tony ją wreszcie zauważył. Kochała go chyba od zawsze. Kiedy żyła jego przybrana matka, Millie często nakłaniała ją do opowieści o adoptowanym synu. Tony przebył długą drogę z Północnej Karoliny. Razem z siostrą, oboje z plemienia Irokezów, mieszkali z matką i jej agresywnym mężem – lecz nie biologicznym ojcem dzieci – w Atlancie. Mężczyzna był pijakiem, zachowywał się brutalnie wobec dzieci. Tony z siostrą zostali oddani do rodzin zastępczych w Georgii. Po tragicznej śmierci siostry Tony'ego adoptowała go przybrana matka i zabrała cierpiącego chłopca do San Antonio, gdzie miała rodzinę. Pracowała w archiwum publicznej biblioteki, dlatego Tony był tam częstym gościem. Millie zaczęła pracować w bibliotece już po szkole i nie przerwała pracy nawet w czasie studiów.\nUwielbiała słuchać opowieści o Tonym – chłopcu, nastolatku i żołnierzu. Czasami matka przynosiła listy od syna i pokazywała je Millie. Chłopak miał dar opisywania swojego życia i sprawiał, że kraje, w których stacjonował, ożywały nie tylko dla jego matki.\nMillie zawsze miała nadzieję, że Tony będzie często odwiedzał bibliotekę podczas swoich przepustek, ale nic z tego nie wychodziło, bo wokół niego kręciło się zbyt wiele ładnych dziewczyn.\nFrank Mariott pracował jako ochroniarz w nocnym klubie. Znał wiele kelnerek i tancerek. Przedstawiał je Tony'emu, a on spędzał z nimi wolne wieczory.\nBiblioteka, jak stwierdziła Millie, nie była dobrym miejscem dla Tony'ego, żądnego mocnych wrażeń. Spojrzała we wsteczne lusterko i roześmiała się. Zobaczyła zwykłą, smutną twarz. Straciła nadzieję, że dla jakiegokolwiek mężczyzny stanie się tą jedyną, z którą on zechce spędzić życie. Dobrze jest kolekcjonować romanse, pomyślała, przynajmniej można poczytać o miłości, której się nigdy nie zazna.\nWytarła oczy, zamknęła torebkę i pojechała do pracy.\nZmusiła się, żeby ostatni raz zobaczyć Johna, bez winy i poczucia wstydu. Zyskała jedynie nowego nieprzyjaciela, który ją znieważył.\nWiedziała, że nigdy więcej nie spotka Tony'ego. Chyba to dobrze, pomyślała. Dość już karmienia swego serca wspomnieniami o mężczyźnie, który nawet jej nie zauważa.\nTony zrobił przelewy w banku, wyjął z depozytu dokumenty dotyczące działek, zrobił kopie i wrócił do domu pogrzebowego.\nNie mógł jednak zapomnieć przerażonej twarzy Millie w domu pogrzebowym, kiedy zbliżał się w jej kierunku. Była to dziwna reakcja. Mogła ją zaskoczyć szybkość jego poruszania się, ale ona spodziewała się z jego strony ciosu, uderzenia. Miała to wypisane na twarzy. Zastanawiał się, co musiało ją spotkać w przeszłości, że odczuwała taki lęk.\nW tym momencie skarcił się za absurdalne współczucie w stosunku do osoby, która była odpowiedzialna za śmierć Johna. Przynajmniej upewnił się, że nie będzie jej na pogrzebie.\nZaparkował przed domem pogrzebowym i zamknął auto. Robiło się chłodno. Dziwna pogoda, pomyślał, w ciągu kilku dni z lata zrobiła się zima. Cóż, listopad w Teksasie, pomyślał.\nWszedł do kaplicy przedpogrzebowej i zobaczył rodzinę Johna pogrążoną w rozmowie. Frank dostrzegł Tony'ego i podszedł się przywitać.\n– Przywiozłem tylko to – powiedział do Franka, pokazując kopie dokumentów. – Zamieńmy parę słów z rodziną Johna, zanim pójdziemy na kolację.\nKiedy dyrektor ich zobaczył, podszedł odebrać papiery i wrócił do swojego gabinetu.\n– Możesz być zszokowany... – wymamrotał Frank, wchodząc do sali.\n– Co masz na myśli? – zapytał Tony.\nJohn nie miał zbyt wielkiej rodziny. Jego rodzice od dawna nie żyli. Miał siostrę, Idę. Była na miejscu, nie wyglądało na to, żeby płakała. Spojrzała w kierunku drzwi i uśmiechnęła się do nich.\n– Tony! Jak miło znów cię widzieć. – Podbiegła do niego i uściskała go. – Wyglądasz świetnie.\n– Bardzo mi przykro, że spotykamy się w takich okolicznościach – zaczął Tony.\n– Tak, to dopiero idiota, zrobić taką głupotę – Ida wymamrotała. – Miał polisę na życie na pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Płaciliśmy za niego z Jackiem składki i teraz przez to, że się zabił, nie dostaniemy ani centa!\nTony spojrzał na nią mętnym wzrokiem, jakby dostał celne uderzenie między oczy.\n– O, jest Merle. Przepraszam cię kochanie, ale muszę z nią pomówić o kwiatach. Obiecała mi dobrą cenę na wieniec...\nBen, kuzyn Johna, podszedł, by się przywitać.\n– Ale bałagan – powiedział do mężczyzn. Pokręcił głową z dezaprobatą. – Wyciągnąłem go z więzienia za kaucją. Nie mogę powiedzieć w tej sytuacji, że nie wywiązał się ze zobowiązania, ale już nie odzyskam tego, co za niego zapłaciłem – powiedział zrzędliwym tonem. – Obiecał, że odda. – Odszedł, wciąż kręcąc głową.\nStarsza kobieta z tlenionymi na blond włosami, ubrana w paskudną czarną sukienkę przyglądała się Tony'emu badawczo. W końcu uśmiechnęła się i powiedziała:\n– Ty musisz być tym bogatym przyjacielem Johna. Opowiadał, że masz kilka wysp na Atlantyku i podarujesz mu jedną razem z jachtem, żeby mógł się na nią dostać.\n– Tak, zgadza się Blanche – powiedział Frank z uśmiechem. – Teraz musisz nam wybaczyć, jesteśmy umówieni. Zobaczymy się na pogrzebie.\n– Bardzo chciałabym zobaczyć jacht – dodała Blanche.\nFrank wziął Tony'ego pod ramię i skierowali się ku wyjściu.\nPiętnaście minut później siedzieli w dobrej włoskiej restauracji i składali zamówienie.\n– Nie mogę w to uwierzyć – powiedział z wściekłością Tony. – Jego własna rodzina, a wydaje się, że nikomu nie jest żal, że nie żyje.\n– Był dla nich nie lada utrapieniem – odpowiedział Frank. – Nie pracował – dodał, wprawiając Tony'ego w kolejne zdziwienie tego dnia. – Powiedział w urzędzie, że ma uszkodzony kręgosłup, przekupił tanim winem dwóch włóczęgów, żeby potwierdzili, że widzieli wypadek, który spowodował tę kontuzję. Przekonał lekarza, który wystawił mu odpowiednie zaświadczenie i dzięki prawnikowi załatwił sobie częściową niezdolność do pracy. – Pokręcił głową. – Ledwie mu starczało, żeby przeżyć. Zadręczał krewnych prośbami o pomoc. Kiedy ostatnim razem został aresztowany za nękanie, poprosił Bena o poręczenie i wpłatę kaucji. Ostrzegałem Bena, ale powiedział, że John obiecał mu szybką spłatę przez swojego bogatego przyjaciela.\n– Znałem Johna od liceum, ty poznałeś go jeszcze wcześniej. Wiem, że był dobrym człowiekiem – powiedział Tony.\nFrank zamilkł na czas podania przystawek i napojów.\n– On się zmienił – powiedział cicho. – Bardziej niż ci się wydaje. Widywałeś go tylko w wakacje, kiedy żyła jeszcze twoja przybrana matka, a przez ostatnie lata bardzo rzadko. Ja widywałem go ciągle.\n– Co chcesz przez to powiedzieć? – wymamrotał Tony, wpatrując się w przyjaciela.\nFrank bawił się widelcem.\n– Parę miesięcy temu zaprzyjaźnił się z gangsterami. To było dla niego nobilitujące, że zadaje się z ludźmi, którzy prawo mają za nic i nienawidzą glin. Odkąd był aresztowany za nękanie...\n– Tak – przerwał Tony. – Ta kreatura Millie!\n– Kreatura!? – Frank wyprostował się, był zgorszony.\nTony poczuł się niepewnie.\n– To ona przyczyniła się do śmierci Johna, pamiętasz?\n– John. Wysłał mi list – Tony wyciągnął z kieszeni kopertę. – Przyszedł w dniu, kiedy dowiedziałem się o jego śmierci. Musiał go wysłać wcześniej. Pisał, że ona go torturowała... do diabła, sam przeczytaj.\nPrzesunął kopertę w stronę Franka.\n– Wyobrażam sobie, co tam jest – powiedział Frank, ignorując list. Przełknął kęs sałatki. – Oskarżał kobiety o drażnienie się z nim, kiedy one chciały tylko, żeby je zostawił w spokoju. Millie jest lepsza niż większość kobiet, wciąż mu wybaczała. Kiedy odmówiła spotkań, on zaczął opowiadać o niej niestworzone historie jej kolegom z pracy.\nSpojrzał na Tony'ego, który siedział sztywno, wciąż nie mogąc uwierzyć w to, co słyszy.\n– Sam widziałeś Millie. Powiedz, czy wygląda na kobietę, która czekałaby na Johna w jego apartamencie ubrana w kostium francuskiej pokojówki z butelką szampana w jednej i kieliszkiem w drugiej ręce?\n– Trudno to sobie wyobrazić – przyznał Tony – ale kobiety jeszcze bardziej niewinne potrafią robić bardziej szalone rzeczy.\n– Jasne, ale Millie nie jest taka – twarz Franka złagodniała. – Zanim przyjechałeś, ona siedziała z twoją przybraną matką w szpitalu, towarzyszyła jej na łożu śmierci. Była tam każdego wieczora po pracy.\n– Pewnie, bronisz jej, bo uczestniczyłeś w trójkącie z nią i Johnem – wypalił Tony.\nFrank wlepił w niego wzrok.\nReakcja przyjaciela sprawiła, że Tony poczuł się jeszcze bardziej nieswojo. Nalał sobie wody.\n– John mi o tym opowiedział.\n– Na litość boską! – wykrzyknął Frank. – Nigdy w życiu nie brałem udziału w trójkącie, a już na pewno nie z Millie.\n– Może pomylił imiona – wymamrotał Tony.\n– A może opowiadał o mnie brednie – Frank się odchylił. – Zrobiłbym wszystko, żeby Millie mnie zauważyła. Czy wiesz, jak mało mogę zaoferować kobiecie z jej inteligencją? Ona ma dyplom z bibliotekoznawstwa, a ja ledwie skończyłem szkołę średnią. Jestem tylko ochroniarzem – dodał ciężko. – Nikim.\n– Przestań – powiedział natychmiast Tony – nie jesteś „tylko” ochroniarzem. To ciężka robota. Potrzebny jest nie lada facet, żeby ją wykonywać.\n– Na pewno w Nowym Jorku faceci rozklejający reklamy marzą, by zostać ochroniarzami w klubie – powiedział Frank sarkastycznie. – Tu, w San Antonio, to nie jest wymarzona robota.\n– Podkochujesz się w Millie i dlatego jej bronisz.\n– To prawda. Spróbowałbym nawet swoich sił, gdyby konkurencja nie była taka mocna. To Johna też doprowadzało do furii, nie mógł znieść konkurencji. Wiedział, że nigdy nie zastąpi faceta, w którym Millie jest zakochana od prawie sześciu lat.\n– Jakiego faceta? – zapytał Tony bez zainteresowania.\nTony poczuł się tak, jakby czas stanął i wszystko zaczęło dookoła wirować w zwolnionym tempie.\nOdłożył widelec i spojrzał na Franka, jakby ten oszalał.\n– Czy myślisz, że Millie potrzebowała zajęć z prawa karnego, żeby zostać bibliotekarką? – powiedział Frank z przekąsem. – Poszła na te zajęcia ze względu na ciebie. Dowiedziała się od twojej matki, że zamierzasz na nie pójść, żeby szybciej dostać dyplom. To był pretekst, by znaleźć się bliżej ciebie.\nDla Tony'ego było to straszne, ale miało sens. Nawet nie zapytał Millie, dlaczego chodzi na te zajęcia.\n– Świetnie – wymamrotał Tony. – Morderczyni mojego najlepszego przyjaciela myśli, że jestem seksowny.\n– Ona go nie zabiła, ale żadna ława przysięgłych by jej nie skazała nawet wtedy, gdyby to zrobiła. – Zaoponował Frank. – On sprawił, że wyrzuciliby ją z pracy. Poszedł do jej szefa i powiedział, że Millie rozbija się po barach i uprawia seks przed publicznością. Powiedział to również trzem najbogatszym czytelnikom, a jeden z nich zasiadał w zarządzie biblioteki. Zażądali jej zwolnienia.\nTony spojrzał na przyjaciela niepewnie.\n– Ponieważ poszedłem do mojego przyjaciela w lokalnym komisariacie i wyciągnąłem oskarżenie Johna o gwałt, żeby pokazać w zarządzie biblioteki.\nTony nagle poczuł się chory.\n– Oskarżenie o gwałt? John był oskarżony o gwałt?\n– Tak. O oszustwo, zniesławienie, drobne kradzieże, trzy zarzuty o nękanie i z pół tuzina innych zarzutów. Mam zeznanie ostatniej kobiety, którą nękał. Recepcjonistka z gabinetu dentystycznego, do którego chodził. Przysięgała w sądzie, że groził jej śmiercią. On natomiast przekonał adwokata, że dziewczyna kłamie, sfabrykował dowody i świadków, którzy rzekomo słyszeli, że dziewczyna chciała wysłać Johna do więzienia. Członkowie gangu zeznali na jego korzyść w sądzie. Parę tygodni później recepcjonistka została zgwałcona. Nikogo nie złapano i nie postawiono żadnych zarzutów.\nTony pochylił się w stronę Franka.\n– Chyba nie chcesz powiedzieć że John miał z tym coś wspólnego.\n– Nigdy się nie przyznał – powiedział Frank ciężko – ale ja wiem, że miał. Parę miesięcy później jeden z członków gangu został zatrzymany za gwałt i chwalił się oficerowi, który go aresztował, że może się z tego wywinąć, kiedy będzie chciał, bo ma alibi. Okazało się, że dawali je inni członkowie gangu. Na nieszczęście dla faceta przy drugiej sprawie o gwałt nowy członek gangu pracował dla policji i miał podsłuch.\n– Przecież John nie był taki. Był dobrym człowiekiem – zaprotestował Tony.\n– On był chory – powiedział Frank stanowczo. – Całkowicie zniszczył Millie życie tylko dlatego, że go nie chciała. Nawet jego krewni przepraszali ją za to, co wyprawiał. Pamiętaj, że do tej pory są jeszcze ludzie, którzy chodząc do biblioteki są przekonani, że Millie organizowała orgie w piwnicy, ponieważ to John tak im powiedział.\n– Nie mogę w to wszystko uwierzyć – sam do siebie powiedział Tony.\n– Oczywiście. Nie wiesz, kim stał się dorosły John. Pamiętasz tylko dzieciaka, który grał z tobą w baseball w dziewiątej klasie.\n– Był oskarżony o gwałt. Przez myśl by mi to nie przeszło.\n– Miał problemy psychiczne. Jest coś jeszcze. Mój przyjaciel z komendy powiedział, że przeszukując pokój Johna, znaleźli wyciąg bankowy na stoliku kawowym. Wynikało z niego, że John podjął pięć tysięcy dolarów w gotówce. Najprawdopodobniej sprzedał wszystko, co stanowiło jakąkolwiek wartość. Były tam też ładnie poukładane kwity z lombardu.\nZnaleźli również zaadresowaną do


W Rosji wzrośnie wydobycie węgla - Górnictwo\nW Rosji wzrośnie wydobycie węgla\nDo 2011 roku wydobycie węgla w Rosji wzrośnie o 12,6 proc. - informuje Prime-Tass.\nRosyjskie Ministerstwo Rozwoju Gospodarczego i Handlu podaje, że do 2011 roku wydobycie węgla w kraju wyniesie 354 mln ton.\nSzacuje się, że w tym roku wydobycie węgla w Rosji wzrośnie o 2,4 proc. i wyniesie około 322,2 mln ton.\nRosja znajduje się w światowej czołówce w zakresie wydobycia węglu. Jedna czwarta produkcji jest kierowana na eksport.


Skalniak z kamienia – jak zrobić go krok po kroku - Domowerewolucje.eu\nSkalniak z kamienia – jak zrobić go krok po kroku\nRedakcja 7 sierpnia 2020 1 Comment\nSkalniaki ogrodowe cieszą się bardzo dużą popularnością. Świetnie sprawdzają się w przydomowych ogródkach. Cieszą oko, pozwalają na wyeksponowanie różnych gatunków roślin, a także idealnie uzupełniają aranżacje zawierające np. oczko wodne. Warto wiedzieć jak wykonać skalniak z kamieni i o czym pamiętać przy jego przygotowaniu.\nSkalniak z kamienia – pierwsze kroki\nSkalniak z kamienia można bardzo prosto wykonać. Zanim zacznie się planować jakie gatunki roślin zasadzimy w naszym skalniaku, konieczne warto zadbać o podstawowe prace porządkowe. W pierwszej kolejności trzeba wyznaczyć odpowiednie miejsce. Skalniak nie powinien znajdować się zbyt blisko domu czy wytyczonych ścieżek i chodniczków. Jeżeli w okolicy skalniaka ma się znajdować oczko wodne, trzeba pamiętać o bezpiecznym i swobodnym dostępie do niego, aby można było przeprowadzić konieczne prace porządkowe. Rośliny na skalniaku wymagają także słońca, dlatego warto postawić na miejsce bardziej nasłonecznione.\nPo wyborze miejsca, w którym znajdzie się skalniak należy odpowiednio przygotować podłoże. Przestrzeń należy oczyścić. Konieczne jest też zadbanie o odpowiedni drenaż wody. Przed usypaniem z ziemi górki warto wysypać warstwę żwiru. Na podstawie wcześniej przygotowanego projektu, wiemy już jaki kształt ma mieć skalniak i na co zwrócić uwagę na etapie formowania bryły. Po wykonaniu pracy trudno jest wprowadzić jakieś większe zmiany.\nSam skalniak należy usypać z mieszanki ziemi ogrodowej, piasku oraz żwiru. Dla lepszego rozwoju roślin można także postawić na torf. Kolejnym krokiem jest umiejętne ustawienie kamieni. W tym celu warto w pierwszej kolejności zgromadzić jak najbardziej atrakcyjne i spektakularne okazy, które będą pełniły funkcję dekoracyjną. Kamienie powinno się umieszczać w ziemi na takiej głębokości, aby zachowały swoją stabilność i zapobiegły zsunięciu się zasadzonych rośliny.\nWybór kamieni na skalniak\nBardzo ważną kwestią jest także wybór odpowiednich kamieni na skalniak. Jak wspomniano wcześniej powinny być one przede wszystkim atrakcyjne i dekoracyjne. Warto wybrać kamienie jednego rodzaju, jednak jeżeli ktoś ma takie życzenie, jak najbardziej może połączyć więcej możliwości.\nPo wyborze kamieni i ułożeniu ich, z powodzeniem można zająć się wyborem sadzonek i pracami wykończeniowymi.\nRośliny na skalniak z kamienia\nPomysły na skalniak są bardzo różne. Dlatego jedynym ograniczeniem jest wyobraźnia i preferencje właścicieli. Mimo, że kamienie pełnią niezwykle ważną rolę i rzucają się w oczy, największym wyzwaniem jest dobór roślin. Byliny na skalniak świetnie rozwijają się w otoczeniu skał, a także nie mają specjalnych wymagań glebowych.\nMiedzy kamieniami na skalniaku z powodzeniem można posadzić:\nIglaki, szczególnie te karłowate, które nie charakteryzują się szybkim tempem wzrostu i świetnie będą się prezentowały na małej przestrzeni, (np. jałowiec, cyprys, świerk biały).\nKrzewy liściaste, które prezentują się wyjątkowo pięknie i zachwycająco. Świetnie sprawdzą się np. funkii, których liście mają różne odmiany kolorystyczne, czy żurawki.\nKwiaty, na skalniaku z pewnością nie może ich zabraknąć. Warto jednak wybrać kwiaty, które ją wytrzymałe i rozwijają się w trudnych warunkach. Z pewnością dobrym pomysłem będą begonie charakteryzujące się zwijającymi pędami, różnego rodzaju trawy ozdobne (np. miskant chiński), niewielkie egzemplarze tworzące gęstą poduszkę itd.\nUmiejętny dobór gatunków roślin ma bardzo duże znaczenie i pozwala na osiągnięcie zachwycającego efektu. Niektóre gatunki roślin są wprost stworzone do sadzenia na skalniaku. Przykładem może być kłosówka wełniasta, która ma dość nieregularny pokrój i idealnie wpasowuje się we wszystkie przestrzenie między skałami. Nie można jednak przesadzić, aby nie stworzyć zbyt mocnego i odpychającego efektu.\nWięcej o wyborze roślin na skalniak przeczytasz w innym naszym artykule – http://www.domowerewolucje.eu/jakie-rosliny-na-skalniak.\nEugeniusz Radziul, Poradnik kolekcjonera. Skalniaki, 2015.\nOne Reply to “Skalniak z kamienia – jak zrobić go krok po kroku”\nMoja Mama ma skalniaki, wygląda to cudownie! Moim zdaniem dodają gracji. 🙂\nPrevious Previous post: Sadziec plamisty 'Atropurpureum’ – uprawa\nNext Next post: Rolety dzień i noc – czy będą pasowały do mojego wnętrza?


Photoshop: temat Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nAdobe Photoshop wkroczył do tabletów Apple\nAdobe jednak przygotuje i udostępni poprawki do CS5\nRuszył Program Studencki Adobe Ludwik Krakowiak, 05.10.2009 Adobe uruchamia program dla uczniów szkół średnich i uczelni wyższych, w ramach którego oferuje licencje na oprogramowanie Creative Suite w znacznie niższych cenach niż obowiązujące "zwykłych" nabywców.\nPhotoshop "śmiga" najszybciej na... MacBooku z Windows XP Ludwik Krakowiak, 23.03.2006 Jeśli wierzyć wynikom benchmarków opublikowanych w serwisie GearLog, najszybszym dostępnym obecnie w sprzedaży notebookiem z dwurdzeniowym procesorem Intel Core Duo jest wyprodukowany przez Apple'a MacBook Pro. Nie to jest jednak najistotniejsze - testerzy GearLog przeprowadzili testy używając MacBooka z uruchomionym na nim systemem operacyjnym Windows XP i oprogramowaniem Adobe Photoshop.\nTablet w wymiarze XXL Juliusz Kornaszewski, 15.07.2002 W sklepach pojawił się nowy tablet graficzny firmy Pentagram. Jest to model O’pen XXL, który posiada obszar roboczy o powierzchni większej niż strona formatu A4.\nTablet dla grafików Juliusz Kornaszewski, 17.12.2001 Firma Multioffice wprowadziła do sprzedaży tablet graficzny ARTable AT-11.\nNowe produkty Dexxa Juliusz Kornaszewski, 31.07.2001 W ofercie Multioffice pojawiło się kilka nowych produktów firmy Dexxa. Jest to: tablet graficzny, kierownica, pad do gier oraz mysz bezprzewodowa.


Tarnowiec: Szczęk zbroi rodem spod Grunwaldu (foto) – Jaslonet.pl\nStart/Wiadomości/Tarnowiec: Szczęk zbroi rodem spod Grunwaldu (foto)\nTarnowiec: Szczęk zbroi rodem spod Grunwaldu (foto)\nJaslonet.pl Send an email 31 lipca 2010\n8 270 1 minuta czytania\nSzczęk zbroi, brzęk mieczy i waleczne okrzyki rycerzy – w Tarnowcu odbyła się inscenizacja bitwy pod Grunwaldem.\nOd dziś rozpoczęły się tam dwudniowe obchody 600-lecia słynnej bitwy z Krzyżakami.\nFotorelacja z inscenizacji bitwy w fotogalerii\nBogusław Wójcik, wójt gminy Tarnowiec\n– Chcemy w ten sposób uczcić 600 rocznicę bitwy grunwaldzkiej oraz uczcić naszych pradziadków, którzy 100 lat temu, w rocznicę 500-lecia bitwy usypali kopiec Grunwaldu. W tym roku odnowiliśmy także pomnik grunwaldzki, który znajduje się na szczycie kopca – mówi Bogusław Wójcik, wójt gminy Tarnowiec.\nObchody zainaugurowały turnieje rycerskie, pokazy władania bronią oraz jazdy konnej. Główną atrakcją była inscenizacja bitwy grunwaldzkiej przygotowana przez Zakon Rycerzy Boju Dnia Ostatecznego\n– Staraliśmy się pokazać trochę walki, manewrów, broni czarnoprochowej. Myślę, że było malowniczo i interesująco – mówi Jacek Gut, Minusculus Dominus Zakonu Hyginus (Mniejszy Mistrz).\nPrócz turniejów w iście rycerskim stylu, na odwiedzających czekały pokazy ginący zawodów, koncerty muzyki dawnej oraz pokazy teatru ognia.\n– Możemy tutaj dowiedzieć się o realiach życia w średniowieczu, jak w rzeczywistości wyglądał rycerz w zbroi, jak walczono, ile ważył miecz rycerski i hełm – mówi Jacek Gut\nTo również okazja do pokazania jak w rzeczywistości wyglądała rola kobiet w średniowieczu.\n– Białogłowy odgrywały bardzo ważne role w okresie średniowiecza. Nie można sprowadzać ich tylko do gotowania, szycia czy opiekowania się dziećmi, wiele z nich miały wpływ na życie codzienne – mówi Ewa Śnieg z Bractwa Rycerskiego Złoty Krzyż ze Zduńskiej Woli – Niektóre też miały wpływ na politykę jak np. królowa Jadwiga, która jest dla mnie wzorem – dodaje.\nW drugim dniu jubileuszowych obchodów odbędzie się m.in. II Festiwal Smaków Regionalnych – Pierogi. Na wszystkich gości czekają pierogi z najróżniejszym nadzieniem oraz tradycyjne jadło przygotowane przez koła gospodyń wiejskich z terenu gminy Tarnowiec.\nTarnowiec: Inscenizacja bitwy pod Grunwaldem (fot. W. Żebracki)\nTarnowiec: 600-lecie bitwy pod Grunwaldem (fot. S. Binkowicz)\nzapraszam na pierogi! sam lepiłem 🙂\nDLACZEGO WÓJT MÓWI ODNOWILIŚMY A PANI BURMISTRZ ODNOWIŁAM ? CZY WÓJT SOBIE DWOI CZY BURMISTRZ SIĘ CHWALI ?,/wypowiedzi na temat pomnika w Tarnowcu i Jaśle/.\nGDZIE DZISIAJ MAMY TAKICH POLITYKÓW , KTÓRZY DLA DOBRA OJCZYZNY POŚWIĘCĄ SWOJE BOGACTWA, CZY KLEJNOTY, JAK WSPOMNIANA W TEKSCIE KRÓLOWA JADWIGA – TYLKO PRYWATA….\nBardzo fajna impreza była, dzisiaj jeszcze lepsza! Od 20 zabawa pod gwiazdami do rana! Fajne laski są!\nChłopie, czy czytasz to co wypociłeś ? "Szczęk zbroi RODEM spod Grunwaldu" – ŻENADA ! Pewnie jesteś po WYŻSZEJ szkole "dziennikarstwa".\ndobre zdjęcia <brawo>\nEwa jesteś piękna i wartościowa. Myślę czasami o Tobie dziewczyno. Mam nadzieje, że u Ciebie dobrze.


Gdy rewolucja zjada własne dzieci | Page 4 | Forum Libertarian\nAktywiści Black Lives Matter demonstrowali na osiedlu mieszkaniowym w Seattle. Zażądali od mieszkańców opuszczenia… swoich domów. Radykalizm rewolucyjny, chociaż komuniści byli sprytniejsi i po prostu prywatną własność „komunalizowali”.\nNapięcia rasowe po drugiej stronie Atlantyku nie ustępują. Według informacji przekazanych przez kilka amerykańskich mediów, w tym „New York Post” i „Washington Times”, demonstranci ruchu Black Lives Matter protestowali w dzielnicy mieszkalnej miasta Seattle. Od mieszkańców okolicy zażądali opuszczenia ich domów.\nMa to być rodzaj „pokuty”, ale też „historycznej sprawiedliwości”, bo Biali wykorzystując swoją pozycję społeczną przez lata zasiedlali centra, a dodatkowo weszli też na „historycznie czarną część miasta”.\nAktywiści BLM i towarzyszący im „antyfaszyści” posunęli się nawet do grożenia lokalnym handlarzom nieruchomości. Są oskarżani o „rasizm”. W jednym z biur handlu nieruchomościami wybito witrynę.\nNa jednym z nagrań słychać jak „Afroamerykanin” pyta: „czy wiedziałeś, że zanim przyniosłeś tu swój biały tyłek, byli tu tylko Czarni?” „Ludzie tacy jak wy przyjechali tutaj, kupili te ziemie od Czarnych za grosze i wyrzucili ich, żeby zamieszkać” -dodawał zwolennik „dziejowej sprawiedliwości”.\nDemonstranci domagali się od mieszkańców także „otwarcia portfeli”. Aktywistka wzywała przez megafon – „oddajcie Czarnym ich domy!”. Demonstranci zostali ostateczni zatrzymani przez policję za akty wandalizmu i „zniewagi wobec osoby sprawującej władzę publiczną”. Do tej pory brak reakcji władz wywoływał coraz większą radykalizację postulatów i działań.\nale plis wklejaj treść linków albo przynajmniej jak jesteś zbyt leniwy to mirrora\nBlack Lives Matter chce wyrzucać Białych z ich domów - NCZAS.COM\narchived 18 Aug 2020 14:32:42 UTC\nWściekłe dzieciaki zmuszają kobietę do podniesienia pięści.\nReactions: ckl78 oraz Alu\nWyjście z Zamku Wampirów\nMark Fisher 19-12-2017\nTego lata poważnie rozważałem wycofanie się z zaangażowania w politykę. Dryfowałem przez media społecznościowe, wyczerpany przepracowaniem i niezdolny do produktywnych działań, a moja depresja i zmęczenie nasilały się.\nLewicowy Twitter bywa przygnębiającym i zniechęcającym miejscem. W tym roku  rozegrało się już kilka głośnych twitterowych wojen, w których osoby identyfikujące się z lewicą zostały „wyzwane” i potępione. Można nie zgadzać się z tym, co mówiły, ale sposób, w jaki je szkalowano i na nie szczuto, pozostawił szczególny niesmak: zgagę wywołaną wyrzutami sumienia i moralizmem godnym polujących na czarownice. Przyznaję ze wstydem, że powodem, dla którego nie brałem udziału w tych dyskusjach, był strach. Nie chciałem zwrócić na siebie uwagi atakujących.\nOtwartemu barbarzyństwu w tych wymianach opinii towarzyszyło coś bardziej wszechogarniającego i przez to być może bardziej destrukcyjnego: atmosfera drażliwej urazy. Najpopularniejszym obiektem tej urazy był Owen Jones, osoba mająca największe w ciągu ostatnich lat zasługi w podnoszeniu świadomości klasowej w Wielkiej Brytanii. Właśnie ataki na Jonesa były powodem mojego przygnębienia. Jeżeli coś takiego przytrafia się lewicowcowi, który odnosi realne sukcesy w objaśnianiu walki klasowej na przykładach z życia codziennego Brytyjczyków, to komu chciałoby się dołączyć do niego w głównym nurcie? Czy jedynym sposobem na uniknięcie strumienia obelg jest pozostanie na pozycji bezsilnego marginesu?\nJednym z wydarzeń, które wyrwały mnie z depresyjnego zamroczenia, była wizyta na People’s Assembly [ang. „zgromadzenie ludu”] w Ipswich, niedaleko miejsca, gdzie mieszkam. Jak zwykle przy okazji People’s Assembly, nie obyło się bez obśmiewania i kąśliwych uwag. Krążyły opinie, że to bezsensowne przedsięwzięcie, podczas którego obecni w mediach lewicowcy, w tym Jones, wywyższają się ponad masy w kolejnej odsłonie odgórnie kształtowanej kultury celebryckiej. To, co naprawdę wydarzyło się w Ipswich, różni się jednak bardzo od tej karykatury. W pierwszej połowie wieczoru, zakończonej porywającą mową Owena Jonesa, rzeczywiście można było zobaczyć znane postaci. Jednak druga część spotkania należała do aktywistów z klasy robotniczej, którzy dyskutowali, wspierali się wzajemnie, wymieniali się doświadczeniami i strategiami. People’s Assembly nie było kolejnym przykładem hierarchicznej lewicowości, lecz tego, jak można połączyć podejście wertykalne z horyzontalnym: siła mediów i charyzmy przyciągnęła ludzi, którzy nigdy wcześniej nie byli na takim spotkaniu politycznym, w miejsce, gdzie mogli porozmawiać, w tym o strategiach, z doświadczonymi działaczami. Panowała atmosfera antyrasistowska i antyseksistowska, a zarazem odświeżająco wolna od paraliżującego poczucia winy i podejrzeń, które wiszą nad lewicową częścią Twittera jak drażniący, duszący dym.\nDrugim wydarzeniem, które pobudziło mnie do działania, był wywiad z Russelem Brandem i jego następstwa. Od dawna podziwiam Branda, jednego z niewielu znanych współczesnych komików wywodzących się z klasy robotniczej. Przez kilka ostatnich lat zaszedł proces stopniowego, ale nieubłaganego dostosowania programów komediowych w telewizji do gustów klasy średniej, gdzie ekran zdominowali np. żałosny błazen z wyższych sfer, Michael McIntyre, oraz inni bezbarwni absolwenci wyższych uczelni czekający na swoje pięć minut.\nNa dzień przed emisją głośnego już wywiadu z Brandem, przeprowadzonego przez Jeremy’ego Paxmana w Newsnight, poszedłem na występ Branda pt. „The Messiah Complex” („Kompleks mesjański) w Ipswich. Występ wydał mi się zdecydowanie proimigrancki, prosocjalistyczny, antyhomofobiczny, przesiąknięty mądrością klasy robotniczej i dumą z niej, a także oryginalny, jak kultura w dawniejszych czasach, to znaczy nie miał nic wspólnego z ponuracką polityką tożsamościową wpychaną nam przez moralizatorów z poststrukturalnej „lewicy”. Malcolm X, Che, polityka jako psychodeliczne rozmontowywanie rzeczywistości: komunizm w takim wydaniu był fajny, seksowny i nasiąknięty duchem proletariatu, nie był kazaniem z grożeniem palcem.\nNastępnego wieczora stało się jasne, że pojawienie się Branda w programie wywołało rozłam. Niektórym naukowe w podejściu położenie Paxmana na łopatki wydało się wzruszające, wręcz cudowne: nie pamiętam, kiedy ostatni raz przedstawiciel klasy pracującej dostał tyle przestrzeni do całkowitego rozbrojenia kogoś „nadrzędnego” klasowo przy pomocy inteligencji i rozsądku. Nie przypominało to Johnny’ego Rottena obrzucającego obelgami Billa Grundy’ego, czyli aktu wrogości, który zamiast podważać stereotypy klasowe, potwierdza je. Brand okazał się inteligentniejszy od Paxmana, a to, że użył humoru, odróżniło go od ponurackiego podejścia innych lewicowców. Brand sprawia, że ludziom podnosi się samoocena, natomiast moralizujący lewicowcy specjalizują się w pogarszaniu wszystkim nastroju i nie odpuszczają, dopóki ludziom z poczucia winy i nienawiści do samych siebie nie zwieszą się głowy.\nMoralizująca lewica szybko postarała się, żeby z wywiadu nie zapamiętano złamania przez Branda nudnych konwencji „debaty” medialnej w głównym nurcie albo jego stwierdzenia, że nadejdzie rewolucja (które drobnomieszczańska, narcystyczna „lewica” z watą w uszach zrozumiała jako oznajmienie Branda, że chce przewodzić tej rewolucji, na co odpowiedziała z typową urazą: „Nie potrzebujemy przemądrzałego celebryty na przewodnika!”). Dla moralizatorów najważniejsze okazało się zachowanie Branda, konkretnie jego seksizm. W gorączkowej atmosferze rodem z ery McCarthy’ego, w jakiej lubuje się moralizująca „lewica”, uwagi, które można interpretować jako seksistowskie, czynią z Branda seksistę, a więc i mizogina. Koniec dyskusji, mamy wyrok.\nTo prawda, że Brand, jak każdy z nas, odpowiada za język, którym się posługuje. Jednak tego typu sądy powinny odbywać się w atmosferze koleżeńskości i solidarności – i prawdopodobnie nie na arenie publicznej. Z drugiej strony, kiedy Mehdi Hasan zapytała Branda o seksizm, odpowiedział z tym rodzajem pogodnej pokory, której brak jego krytykom o kamiennych twarzach: „Nie wydaje mi się, że jestem seksistą, ale pamiętam, że moja babcia, najlepsza osoba pod słońcem, była rasistką, chociaż nie zdawała sobie z tego sprawy. Może mam kulturalnego kaca, ale kocham język proletariatu, więc zwracam się do kobiet per »złotko« albo »kotku« – jeżeli kobiety uważają, że jestem seksistą, one są bardziej uprawnione, żeby to ocenić, więc popracuję nad tym”.\nInterwencja Branda nie była próbą podjęcia przewodnictwa, była inspiracją, wezwaniem do broni. Ja poczułem się zainspirowany. Podczas gdy parę miesięcy wcześniej milczałbym, gdy moralizatorzy wytwornej lewicy poddawali Branda kangurzym sądom i szkalowali go, używając „dowodów” hojnie dostarczanych przez prasę prawicową, w tym momencie byłem gotowy na stawienie im czoła.\nReakcja na wystąpienie Branda wkrótce stała się tak znacząca, jak sama jego rozmowa z Paxmanem. Jak zauważyła Laura Oldfield, ta chwila była olśnieniem. Dla mnie wskutek tej reakcji jasny stał się sposób, dzięki któremu wielu z samozwańczej lewicy trzymało w ostatnich latach pod kloszem zagadnienie klasy.\nŚwiadomość klasową charakteryzuje kruchość i ulotność. Drobnomieszczaństwo dominujące w świecie nauki i kultury stosuje różne subtelne techniki dywersji i prewencji, które sprawiają, że nigdy nie omawia się tej kwestii, a jeżeli z jakiegoś powodu pojawi się ona w rozmowie, wówczas osobę, która ją poruszyła, traktuje się jak wrzeszczącego impertynenta i buraka nieobeznanego z etykietą. Przemawiam na lewicowych, antykapitalistycznych spotkaniach od lat, ale prawie nigdy nie mówię o kwestii klasy publicznie, nikt mnie też o to nie prosi.\nJednak gdy kwestia klasy wyszła na wierzch w aferze wokół Branda, nie można było jej nie zauważyć. Wypowiedzi Branda szybko ocenili lub zakwestionowali co najmniej trzej znani absolwenci szkół prywatnych identyfikujący się z lewicą. Inni twierdzili, że Brand nie może uważać się za członka klasy robotniczej, ponieważ jest milionerem. Niepokojące wydaje się to, jak wielu „lewicowców” zgodziło się z fundamentalnym przekazem pytania Paxmana: „Skąd u członka klasy robotniczej poczucie pozwalające na swobodne wypowiadanie się?”. Niepokojące (i przykre) jest również to, że ci ludzie wyraźnie myślą, iż klasa robotnicza powinna trwać w ubóstwie, zapomnieniu i niemocy, gdyż inaczej straci swoją „autentyczność”.\nKtoś przesłał mi post o Brandzie opublikowanego na Facebooku. Nie wiem, kim jest osoba, która go napisała, i nie chciałbym wymieniać jej nazwiska. Istotne jest to, że tekst ukazywał zestaw snobistycznych i pogardliwych postaw, które najwyraźniej można prezentować identyfikując się zarazem z lewicą. Brzmienie tego posta opisałbym jako aroganckie, jakby nauczyciel oceniał wypracowanie ucznia albo psychiatra badał pacjenta. Brand jest rzekomo „wyraźnie niestabilny emocjonalnie […], jeden zły związek lub jedno niepowodzenie w karierze od stoczenia się z powrotem w uzależnienie od narkotyków lub coś gorszego”. Chociaż autor twierdzi, że „tak właściwie bardzo lubi Branda”, zdaje się on nie zauważać potencjalnej przyczyny jego „niestabilności”, czyli tego rodzaju protekcjonalnej, pseudotranscendentnej „oceny” ze strony „lewicowego” mieszczaństwa. W tekście pojawia się też szokująca, ale wiele mówiąca wzmianka, w której autor mimochodem odnosi się do „niepełnego wykształcenia Branda wywołujących skrzywienie pomyłek językowych, charakterystycznych dla samouków”, z którymi autor tej oceny „nie ma jednak problemu” – jakże miło z jego strony! Nie mamy tu do czynienia z kolonialnym biurokratą piszącym o swoich próbach nauczenia „tubylców” angielskiego w XIX wieku czy z wiktoriańskim nauczycielem w szkole prywatnej mówiącym o uczniu na stypendium, lecz z „lewicowcem” w roku 2013.\nCo robić? Po pierwsze, należy zidentyfikować cechy dyskursu i pragnień, które doprowadziły nas do tego ponurego i demoralizującego miejsca w historii, gdzie zagadnienie klasy zniknęło, ale moralizm jest wszechobecny, gdzie solidarność nie jest możliwa, za to panują poczucie winy i strach – nie dlatego, że terroryzuje nas prawica, ale dlatego, że pozwoliliśmy mieszczańskiemu subiektywizmowi zainfekować nasz ruch. Moim zdaniem można wyróżnić dwie libidynalno-dyskursywne konfiguracje, które doprowadziły do tej sytuacji. Nazywa się je „lewicowymi”, ale zamieszanie wokół Branda pokazało, że „lewica” jako strona w walce klasowej ma wiele twarzy.\nW Zamku Wampirów\nPierwszą konfigurację postanowiłem nazwać Zamkiem Wampirów. Zamek Wampirów specjalizuje się w krzewieniu poczucia winy. Jego siłą napędową są księżowskie pragnienia ekskomunikowania i potępiania, akademicko-pedantyczne pragnienia jak najszybszego wytknięcia błędów oraz hipsterskie żądze znalezienie się w modnej klice. Atakowanie Zamku Wampirów jest ryzykowne, bo atakujący ma wrażenie, że atakuje tym samym wysiłki w zwalczaniu rasizmu, seksizmu i homofobii, a Zamek robi wszystko, żeby wzmocnić to wrażenie. Zamek nie ma jednak monopolu na podejmowanie tych wysiłków, wręcz przeciwnie, można go postrzegać jako ich mieszczańsko-liberalne wypaczenie, odbierające im rozpęd. Zamek Wampirów powstał, kiedy próby uniknięcia etykietek rozdzielanych wedle kategorii tożsamościowych przerodziły się w misję uzyskania „tożsamości” uznawanych przez mieszczańskich Innych.\nCzęścią mojego przywileju bycia białym mężczyzną jest to, że nie odczuwam mocno znaczenia swojego pochodzenia etnicznego i płci społeczno-kulturowej (gender), więc kiedy ktoś mnie na nie uczuli, czuję się otrzeźwiony, jakbym odkrywał je na nowo. Jednak zamiast próbować stworzyć świat, w którym każdy może wyzwolić się z klasyfikacji tożsamościowej, Zamek Wampirów chce zaciągnąć ludzi z powrotem do obozów tożsamościowych, gdzie definiuje się ich w kategoriach wyznaczonych przez dominującą siłę, gdzie są sparaliżowani przez samoświadomość i odizolowani przez logikę solipsyzmu, wedle której nie możemy zrozumieć się wzajemnie, jeżeli nie należymy do tej samej grupy tożsamościowej.\nZauważyłem fascynujący mechanizm projekcji i zaprzeczenia stworzony przez magię inwersji, w którym najmniejsza wzmianka o kwestii klasy jest automatycznie traktowana jak próba umniejszenia znaczenia rasy i płci społeczno-kulturowej. W rzeczywistości dzieje się coś przeciwnego – Zamek Wampirów używa ultraliberalnego rozumienia rasy i płci społeczno-kulturowej do maskowania kwestii klasowych. W tegorocznych absurdalnych i traumatycznych wojnach na Twitterze dotyczących przywilejów dało się zauważyć, że nikt nie wspominał o przywilejach klasowych. Jak zawsze naszym zadaniem pozostaje artykułowanie klasy, płci społeczno-kulturowej i rasy – jednak najpopularniejszym z manewrów Zamku Wampirów jest oddzielenie kategorii klasy od innych kategorii.\nZamek Wampirów został zbudowany po to, żeby utrzymać ogromną władzę i bogactwo, sprawiając zarazem wrażenie bycia na pozycji ofiary, marginalizowanej i pozostającej w opozycji. Jedno gotowe rozwiązanie już istniało: kościół chrześcijański. Zatem Zamek Wampirów ma do dyspozycji wszelkie piekielne strategie, mroczne patologie i tortury psychologiczne wynalezione przez chrześcijaństwo, które Nietzsche opisał w dziele „Z genealogii moralności”. To kapłaństwo wyrzutów sumienia, to gniazdo pobożnych krzewicieli winy jest dokładnie tym, co zapowiedział Nietzsche, kiedy mówił, że nadchodzi coś gorszego niż chrześcijaństwo. Właśnie nadeszło.\nZamek Wampirów żywi się energią i niepokojem młodych uczniów i studentów, ale jego główną siłą napędową jest przekształcanie cierpienia konkretnych grup – im bardziej marginalnych, tym lepiej – w kapitał akademicki. Najbardziej szanowane osobistości w Zamku Wampirów to ludzie, którzy dostrzegli nowy rynek w cierpieniu. Ci, którzy potrafią znaleźć grupę bardziej uciskaną i zniewoloną od innych, awansują bardzo szybko.\nPierwsze przykazanie Zamku Wampirów brzmi: będziesz indywidualizował i czynił prywatnym wszystko. Mimo że teoretycznie Zamek Wampirów jest za krytyką strukturalną, w praktyce nigdy nie skupia się na niczym innym poza krytyką zachowania indywidualnego („Te typki z klasy robotniczej nie są zbyt dobrze wychowane, a czasem bywają wręcz ordynarne!”). Pamiętaj: potępianie poszczególnych osób jest ważniejsze, niż zajmowanie się strukturami bezosobowymi. Faktyczna klasa rządząca promuje ideologie indywidualistyczne, podczas gdy sama działa jak klasa (wiele z tzw. teorii spiskowych to po prostu przypadki solidarności klasy rządzącej). Mieszkańcy Zamku Wampirów, jako nieświadomi słudzy klasy rządzącej, czynią coś odwrotnego: deklarują gołosłownie poparcie dla „solidarności” i „kolektywizmu”, ale zachowują się tak, jakby indywidualistyczne kategorie narzucane przez władzę były absolutne. Ponieważ są drobnomieszczańscy do kości, mocno ze sobą rywalizują, ale poddają się autorepresji w pasywno-agresywny sposób charakterystyczny dla mieszczaństwa. Razem trzyma ich nie solidarność, ale odczuwany przez wszystkich strach, że zostaną jako następni wyłowieni z tłumu, wyeksponowani i potępieni.\nDrugie przykazanie Zamku Wampirów brzmi: będziesz sprawiał wrażenie, jakby myślenie i działanie przychodziły ci z ogromnym trudem. Lekkość, a szczególnie humor – są zakazane. Humor nie jest poważny z definicji, prawda? Myślenie to dla ludzi z wytwornym akcentem i zmarszczonymi brwiami ciężka praca. Na pewność siebie odpowiadaj sceptycyzmem. Mów: nie śpieszmy się, musimy to bardziej dogłębnie przemyśleć. Pamiętaj, posiadanie własnych opinii może prowadzić do opresji, a na końcu do łagrów.\nTrzecie przykazanie Zamku Wampirów brzmi: wywołuj poczucie winy, kiedy tylko to możliwe. Im więcej poczucia winy, tym lepiej. Ludzie muszą źle się poczuć, żeby zrozumieć powagę sytuacji. Bycie uprzywilejowanym klasowo jest w porządku, jeżeli czujesz się z tego powodu winny i sprawiasz, że ci klasowo niżej od ciebie też czują się winni. Ty też robisz swoje dla biednych, nieprawdaż?\nCzwarte przykazanie Zamku Wampirów brzmi: będziesz esencjalizował/a. Mimo że płynność tożsamości, różnorodność i mnogość to pojęcia, z którymi mieszkańcy Zamku Wampirów lubią się utożsamiać, częściowo żeby zamaskować swoje niezmiennie zamożne, uprzywilejowane lub mieszczańskie pochodzenie, zachowanie wroga powinno się zawsze redukować do jednego wzorca. Ponieważ pragnienia napędzające Zamek Wampirów to kapłańskie pragnienia ekskomunikowania i potępiania, trzeba wyraźnie rozróżniać dobro od zła, a to drugie – również redukować. Przyjrzyjmy się tej taktyce. X powiedział coś lub zachował się w określony sposób – ten komentarz czy to zachowanie można interpretować jako transfobię, seksizm itd. W porządku, jednak następny ruch jest już poniżej pasa. X zostaje zdefiniowany jako transfob lub seksista. Cała jego tożsamość zostaje określona przez jedną nierozsądną wypowiedź lub potknięcie w zachowaniu. Gdy Zamek Wampirów rozpocznie już swoje polowanie na czarownice, ofiara (zazwyczaj z klasy robotniczej i nieobeznana z pasywno-agresywną etykietą mieszczaństwa) szybko traci nad sobą panowanie, przez co potwierdza swoją nowo nabytą pozycję pariasa lub świeżego mięsa armatniego dla moralizujących.\nPiąte przykazanie Zamku Wampirów brzmi: będziesz myślał jak liberał (bo nim jesteś). Ciągłe podsycanie przez Zamek Wampirów reaktywnego oburzenia polega na podkreślaniu bez końca oczywistej oczywistości: kapitał zachowuje się jak kapitał (niefajnie z jego strony), represyjne organy państwowe są represyjne. Musimy protestować!\nNeo-anarchy in the UK\nDrugą libidynalną formacją w Zjednoczonym Królestwie jest neoanarchizm. Pod pojęciem neoanarchistów nie rozumiem anarchistów lub syndykalistów zaangażowanych w organizacje pracownicze, takie jak Solidarity Federation. Mam na myśli tych, którzy określają się jako anarchiści, ale ich zaangażowanie w politykę nie wykracza daleko poza protesty studenckie lub komentowanie na Twitterze. Jak mieszkańcy Zamku Wampirów, neoanarchiści pochodzą zwykle z drobnomieszczaństwa lub nawet z bardziej uprzywilejowanych klas.\nSą oni też w przeważającej większości młodzi: to dwudziestoparolatkowie, niektórzy dopiero co przekroczyli trzydziestkę, a tym, co łączy to środowisko, jest ograniczona perspektywa historyczna. Neoanarchiści nie doświadczyli niczego poza realiami współczesnego kapitalizmu. Do czasu, gdy anarchiści doszli do świadomości politycznej (wielu z nich doszło do niej zaskakująco późno, sądząc po beztroskiej bucie, którą czasem wykazują), partia laburzystów stała się skorupą złożoną ze zwolenników Blaira, wdrażającą neoliberalizm z małą dozą sprawiedliwości społecznej na boku. Jednak problem neoanarchizmu polega na tym, że bezmyślnie odzwierciedla on obecny moment w historii, zamiast zaproponować jakiś sposób odejścia od niego. Zapomina lub jest w istocie nieświadomy roli Partii Pracy w nacjonalizacji dużego przemysłu i zakładów użyteczności publicznej czy utworzeniu National Health Service (Narodowej Służby Zdrowia). Neoanarchiści twierdzą, że „polityka parlamentarna nigdy niczego nie zmieniła” albo że „Partia Pracy była zawsze do niczego”, uczęszczając na protesty dotyczące NHS lub podając dalej na Twitterze skargi na to, co nam zostało po rozmontowaniu państwa opiekuńczego. Panuje tu dziwna, niepisana zasada: protesty przeciwko wysiłkom podejmowanym w parlamencie są w porządku, ale nie można już zaakceptować próby wejścia do parlamentu lub do masowych mediów, żeby spróbować dokonać zmiany od wewnątrz. Neoanarchiści mają media głównego nurtu w pogardzie, ale „BBC Question Time” można sobie pooglądać, a potem ponarzekać na ten temat na Twitterze. Puryzm przechodzi w fatalizm: lepiej nie dać się skazić w żaden sposób głównemu nurtowi, lepiej bezsensownie „stawiać opór”, niż wziąć się do czarnej roboty.\nTrudno się dziwić, że tak wielu neoanarchistów sprawia wrażenie, jakby cierpieli na depresję. Depresję tę niewątpliwie wzmacniają zmartwienia życia absolwenckiego, ponieważ, tak jak w przypadku Zamku Wampirów, kolebką neoanarchizmu są uniwersytety, a neoanarchistami zostają zazwyczaj studenci studiów podyplomowych lub osoby, które właśnie ukończyły tego typu studia.\nCo można zrobić?\nDlaczego te dwie konfiguracje stały się tak widoczne? Pierwszym powodem jest to, że kapitał pozwolił im się rozwijać, ponieważ służą one jego interesom. Kapitał poskromił zorganizowaną klasę pracującą przez zniszczenie świadomości klasowej, poddając wściekłym atakom związki zawodowe i uwodząc zarazem „ciężko pracujące rodziny” w taki sposób, aby identyfikowały się z własnymi wąsko pojętymi interesami, zamiast z interesami całej swojej klasy. Pytanie brzmi jednak: dlaczego kapitał miałby się przejmować „lewicą”, która zastępuje politykę klasową moralizującym indywidualizmem, a zamiast budować solidarność – szerzy strach i niepewność?\nDrugim powodem jest to, co Jodi Dean nazywa komunikatywnym kapitalizmem. Zignorowanie Zamku Wampirów i neoanarchistów byłoby możliwe, gdyby nie istnienie kapitalistycznej cyberprzestrzeni. Pobożne moralizatorstwo Zamku Wampirów słychać było z pewnych obszarów „lewicy” od wielu lat, ale jeżeli ktoś nie przynależał do tego kościoła, mógł uniknąć słuchania jego kazań. Stało się to niemożliwe w epoce mediów społecznościowych i nie można liczyć na ochronę przed patologiami psychologicznymi promowanymi w tego typu dyskursie.\nCo możemy więc teraz zrobić? Po pierwsze, musimy koniecznie odrzucić politykę tożsamościową i przyjąć do wiadomości fakt, że nie istnieją tożsamości, a tylko pragnienia i kategorie identyfikacji. Jednym z powodów, dla którego brytyjskie nauki kulturowe są tak ważne – co ujawnił w mocny i poruszający sposób John Akomfrah w swojej instalacji The Unfinished Conversation („Niezakończona rozmowa”), obecnie eksponowanej w Tate Britain – jest to, że pomogły nam one odrzucić tożsamościowy esencjalizm. Zamiast unieruchamiać ludzi w łańcuchach istniejących już równań, można traktować każdą artykulację jako prowizoryczną i sztuczną. Nowe artykulacje można zawsze stworzyć. Nikt nie jest w istocie czymkolwiek. Niestety prawica wykorzystuje ten fakt lepiej niż lewica. Mieszczańsko-tożsamościowa lewica wie, jak szerzyć poczucie winy i prowadzić polowanie na czarownice, ale nie wie, jak nawracać na swoją wiarę. Jednak nie o to im w końcu chodzi. Cel to nie popularyzowanie stanowiska lewicowego ani przekonywanie do niego ludzi, ale pozostanie na elitarnej pozycji wyższości, z wyższością klasową podbudowaną teraz wyższością moralną. „Jak śmiecie się odzywać? To my mówimy w imieniu cierpiących!”\nJednak odrzucenie tożsamościowości może dokonać się tylko przez wzmocnienie pojęcia klasy. Lewica, u której podstaw nie leży zagadnienie klasy, może być tylko liberalną grupą nacisku. Świadomość klasowa jest zawsze podwójna: składa się na nią wiedza o sposobie, w jaki klasa kształtuje i obejmuje wszystkie doświadczenia, oraz wiedza o tym, jaką pozycję zajmujemy w strukturze klasowej. Musimy pamiętać, że celem naszej walki nie jest uznanie ze strony mieszczaństwa ani nawet jego zniszczenie. Zniszczyć należy strukturę klasową, przez którą cierpią wszyscy, nawet ci, którzy czerpią z niej zyski. Interes klasy robotniczej to interes nas wszystkich, interes mieszczaństwa to interes kapitału, który nie działa tak naprawdę dla niczyjego dobra. Nasza walka musi być dążeniem do nowego i zaskakującego świata, nie zaś próbą konserwowania tożsamości kształtowanych i zniekształcanych przez kapitał.\nWydaje się to budzącym grozę i przytłaczającym zadaniem, i takim rzeczywiście jest. Jednak możemy zaangażować się w wiele pomniejszych działań już teraz. Takie działania wyszłyby poza ramy prefiguracji – mogłyby rozpocząć samonapędzalny cykl, stworzyć przepowiednię, która sama się spełnia, w której mieszczańskie tryby subiektywizmu zostają rozmontowane, a nowy uniwersalizm zaczyna sam się budować. Musimy nauczyć się lub przypomnieć sobie, jak budować koleżeństwo i solidarność, zamiast wykonywania za kapitał jego pracy przez potępianie i obrażanie się nawzajem. Nie znaczy to oczywiście, że musimy zawsze się ze sobą zgadzać – wręcz przeciwnie: musimy stworzyć warunki, gdzie nieporozumienia mogą zachodzić bez strachu przed wykluczeniem i ekskomuniką. Musimy myśleć strategicznie o tym, jak korzystać z mediów społecznościowych – zawsze pamiętając o tym, że mimo egalitaryzmu, który przypisują im ich twórcy, media te są one obecnie terytorium wroga, poświęconym reprodukcji kapitału. Nie oznacza to jednak, że nie możemy wkroczyć na ten teren i zacząć okupować go na potrzeby kształtowania świadomości klasowej. Musimy odciąć się od debaty komunikatywnego kapitalizmu, w którą wciąż wciąga nas kapitał, oraz pamiętać, że jesteśmy uczestnikami walki klasowej. Celem nie jest „bycie” aktywistą, lecz pomoc klasie robotniczej w samoaktywacji i samotransformacji. Poza Zamkiem Wampirów istnieją nieograniczone możliwości.\nTłum. Kamila Zubala\nTekst pierwotnie ukazał się na portalu The North Star w listopadzie 2013 r.\nParyż. Za dużo kobiet na dyrektorskich stanowiskach. Merostwo ukarane\nDzisiaj, 16 grudnia (15:15) \nWe Francji kobiety stały się ofiarami parytetu płciowego. Zgodnie z obowiązującym prawem Paryż został ukarany grzywną w wysokości 90 tys. euro za nadreprezentację kobiet na stanowiskach dyrektorskich w administracji miasta. Mer Anne Hidalgo uznała karę za niesprawiedliwą i biurokratyczną. \nAnne Hidalgo powołała 11 kobiet i tylko pięciu mężczyzn na stanowiska dyrektorów w swojej administracji.\nMer Paryża broniła swojej decyzji przed radą miasta. Karę uznała za "absurdalną". - Zarządzanie miastem stałoby się zbyt feministyczne - ironizowała, nie kryjąc złości.\n- Bardzo piękne w biurokracji jest to, że absolutnie nie ma rozeznania i dlatego odważy się na wszystko - zauważyła Hidalgo, dla której grzywna jest "niesprawiedliwa, nieodpowiedzialna i niebezpieczna".\nHidalgo postanowiła osobiście przekazać czek z grzywną ministerstwu na początku 2021 r. w otoczeniu swoich zastępców, dyrektorów i wszystkich kobiet z Sekretariatu Generalnego Urzędu Miasta.\nRządowy dekret z 30 kwietnia 2012 r. przewiduje stałą karę w wysokości 90 tys. euro dla dużych miast, które nie przestrzegają obowiązku uwzględnienia 40 proc. parytetu dla każdej płci w administracji. W Paryżu kobiety na kierowniczych stanowiskach stanowią 69 proc.\nReactions: hrab, kran, kompowiec oraz 4 innych\nReactions: hrab, cyklista, kran oraz 1 inna osoba\nLesbijki skarżą się na molestowanie seksualne ze strony lewicowych transpłciowych aktywistów\nFrancuskie lesbijki potępiły napaści seksualne, których dopuścili się wobec nich transpłciowi aktywiści. Nie podoba im się też, że transpłciowi aktywiści związani z Antifą oskarżają je o „transfobię”.\nSzereg lesbijskich aktywistek twierdzi, że aktywiści transpłciowi płci męskiej i żeńskiej dokonywali napaści seksualnych, a przy tym oskarżali je o „transfobię”, tylko dlatego że… nie pociągali ich seksualnie.\nW liście, podpisanym przez jedenaście kobiet i opublikowanym przez magazyn Marianne, piszą one, że „mężczyźni, którzy przeszli zmianę płci, próbują przejąć kontrolę nad stowarzyszeniami lesbijek”.\n„W przestrzeniach, które prowadzą, zmuszone jesteśmy przejść warsztaty zwane „dekonstrukcją preferencji genitalnych”, praniu mózgu w celu przezwyciężenia naszej niechęci do stosunku i fellatio” – piszą w liście.\nJego autorki twierdzą, że kobiety były nawet atakowane przez skrajnie lewicowych działaczy „niosących flagi queer i Antify” podczas demonstracji, dodając, że coraz więcej młodych ludzi ulega radykalizacji z powodu ideologii gender.\nSygnatariuszki zwracają nadto uwagę, że istnieje rosnąca presja na młode lesbijki we Francji, aby przyjmowały zastrzyki z hormonu testosteronu, oraz że psychologowie zachęcają młode osoby do zmiany prefenencji po zidentyfikowaniu ich jako „stłumione”.\nLesbijki skarżą się na molestowanie seksualne ze strony lewicowych transpłciowych aktywistów - Magna Polonia\nFrancuskie lesbijki potępiły napaści seksualne, których dopuścili się wobec nich transpłciowi aktywiści. Nie podoba im się też, że transpłciowi aktywiści związani z Antifą oskarżają je o „transfobię”. Szereg lesbijskich aktywistek twierdzi, że aktywiści transpłciowi płci męskiej i żeńskiej...\nIstotnie trzeba zacytować tu Georges Dantona, że "Rewolucja, jak Saturn, pożera własne dzieci"\nReactions: kran, Deleted member 6610, cyklista oraz 6 innych\nRichard Dawkins został scancelowany, mimo że zaraz przeprosił i przy okazji obraził Republikanów.\nZnany naukowiec pozbawiony honorów po 25 latach. Za komentarz o osobach trans\nReactions: ckl78, luke27, kran oraz 3 innych\nco? jakieś spierdoliny odebrały mu gówniany tytuł. sprzed ćwierć wieku I co z tego? Poza tym Dawkins nigdy nie był "rewolucjonistą" tylko po protu nie wierzył w starożytne bajki znad morza śródziemnego. I co mu zrobili?\nA że "ruch ateistyczny" został opanowany w ostatnim czasie przez SJW, to inna sprawa. Tylko że bez żadnego znaczenia. Upadek religii nie ma nic wspólnego ze zorganizowanymi stowarzyszeniami ateistów.\nRewolucja zjadła feministkę-lesbijkę oskarżoną o transfobię. Zrezygnowała z pracy na uniwersytecie.\nReactions: kr2y510, hrab, Blobfish oraz 3 innych\nŚroda o 23:19\nNadeszły nowe czasy. Nie zdążyła się dostosować. Dziś trzeba cały czas ewoluować , by utrzymać stołek na uniwersytecie.


Dwa koncerty w Warszawie- Mesita (5.06) i Grawitacja (19.06)\nZapraszam na dwa warszawskie koncerty.\nPierwszy, w tę sobotę, 5 czerwca - kawiarnia Mesita, ul. Sienna 93, godz. 19.\nBędzie to pełny koncert, choć w (podobno) kameralnych warunkach. Wstęp 15 złotych.\nZagram piosenki JK i, być może (jeśli atmosfera będzie zacna, a wykonawca wypoczęty i odprężony ), kilka wierszy JK z moją muzyką, wybranych z programu pod tytułem "Dance Macabre", którego premiera zaplanowana jest na jesień.\nDrugi, 19 czerwca, Klub Grawitacja, ul. Browarna 6 (urokliwe Powiśle), godz. 20.\nWstęp na koncert wolny, ale tylko jego fragment będzie poświęcony piosenkom JK. Drugą część stanowić będą piosenki Boba Dylana w wykonaniu Marka Leńskiego.\nTyle w Warszawie - na koniec czerwca zaplanowany jest koncert w Krakowie, w jednej z bardziej urokliwych piwnic artystycznych tego miasta. :\nTam też najprawdopodobniej zaprezentuję większą część "Dance Macabre".\nDobre wieści! A będzie "Ofiara"? )\ngosiafar napisał(a): Dobre wieści!\nDobre wieści to te, że jest szansa na Kraków. Bardzo bym prosił o dopracowanie terminu, bo bardzo bym chciał się załapać, a może się okazać że trzeba będzie iść do pracy.\nA tak przy okazji zapytam, czy będziesz grał z Kubą ?\nDziś w Radio WAWA reklamowano ten koncert.\nCzaponie, data i godzina jest znana. 27 czerwca, 20.00. Szczegóły napiszę za kilka dni w osobnym wątku.\nBędę grał sam, jak i pozostałe nadchodzące koncerty, ale jeśli Kuba będzie gdzieś latał w okolicy, to może wyląduje i podegra w jakiejś piosneczce?\nCo zaś do głównego wątku - Tereso, czy reklamowany był koncert w Mesicie? To dziw straszny, ten koncert miał reklamę, powiedziałbym, celowo ograniczoną - miejsce małe, jakieś tam rezerwacje nawet porobione, więc nawet nie mam pomysłu, skąd miałaby się ta radiowa reklama wziąć - ani ja, ani organizator, nie wychodziliśmy z taką inicjatywą. Z tego co wiem, już ponad tydzień temu istniało delikatne zmartwienie o sprawne rozsadzenie wszystkich ewentualnych chętnych.\nMateuszu, tak dzisiejszy koncert był reklamowany. Coś w tym stylu: piosenki JK , coś było o Dance Macabre z muzyką Mateusza Nagórskiego i ze w Mesicie na Siennej, ze wstęp 15 zeta . Tyle zapamiętałam. Radio grało w tle, w pracy i nie wsłuchiwałam się dokładnie.\nWidocznie Mateusz nie docenia swojej popularności!\nKoncert się odbył, był istotnie kameralny. I niech żałują ci, co nie byli.\nByły piosenki znane i lubiane, poprzeplatane z tekstami z muzyką Mateusza, nie tylko z "Tunelu".\nWrześniowy koncert zapowiada się obiecująco.\nZ naszego forum - niestety - byłam tylko ja, był też Adam Łapacz (dzięki informacji w radiu! ).\nMateuszNagórski napisał(a): Czaponie, data i godzina jest znana. 27 czerwca, 20.00. Szczegóły napiszę za kilka dni w osobnym wątku.\nDziękuję, akurat mam wolne\nOwszem, wybrałam się i byłam, ale zabrakło... Mateusza. Dobrze, że Marek się stawił!\nDzięki jego wykonaniom piosenek Dylana wieczór okazał się udany. Tłumów nie było, ale jeden chłopak - zamiast imprezować na dole (chyba jakieś urodziny) został na całym koncercie.\n2 koncerty w krakowie w tym samym czasie jareq 1 1,487 11-27-2013, 11:32 AM\nTrio Łódzko - Chojnowskie - koncerty w sierpniu 2010 Niktważny 10 3,475 08-21-2010, 09:55 AM\nKwartet ProForma w Warszawie 10/11 IV 2010 Marcin Brood K. 13 4,153 04-14-2010, 09:25 PM\nWSJK - koncerty w listopadzie! Simon 232 38,222 12-04-2008, 08:58 AM\nWielki zjazd Wywroty-koncerty Duch77 49 10,062 05-07-2008, 09:24 PM\n"Tunel" w Warszawie Strefa Piosenki 8 2,638 03-16-2008, 05:41 AM\n"Raj" w Warszawie Strefa Piosenki 0 980 02-12-2008, 09:47 PM\nKoncert piosenek JK 11.I. w Warszawie Ola K. 12 2,984 01-15-2008, 09:12 AM\nKoncert Tria Łódzko-Chojnowskiego w Warszawie 3.06 Stansfield 161 32,600 07-04-2007, 08:10 AM\n13.12.06 koncert w Warszawie Tomek_Ciesla 12 4,228 12-28-2006, 11:09 PM\nOstatni post: Bywacz\nAktualny czas: 12-01-2021, 03:36 AM Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB


problem ze sterownikeim claas rollat 46 - Prasy rolujące Claas - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez pedro2, Czerwiec 11, 2011 w Prasy rolujące Claas\nmam problem jak podlaczam do gniazda kabel od sterownika to zapala sie czerwony przycisk i pika kilka razy i cichnie czy tez tak macie?? caly czas podcas belowania swieci sie ta lampka... zrobilem juz ok 200 belek i ani razu nie bylo sygnalu ze bela gotowa... dobijam do polowy czerwonego na zegarze a czasem nawet dalej skoczy a ten nie pika... poradzcie cos i powiedzcie jak u was jest po kolei od podlaczena do gniazda co sie dzieje i przy jakim cisnieniu piszczy... dodam z owijam siatka na manualu ale to chyba nie ma znaczenia...\nJa jak podłączam (claas variant 280) to zawsze mam wyłączony pilot tym czerwonym pokrętłem u góry. włączam dopiero przy odpalonym ciągniku na polu ale nic nie mryga i nie piszczy. W instrukcji mam napisane że jeśli podczas uruchamiania prasy świeci się lub szybko miga lampka kontrolna to prasa nie jest gotowa do automatycznego wiązania. Jeśli chcesz to mogę później wrzucić skany instrukcji na e-mail. A no i mam regulowany stopień zgniotu jak dojdzie do zadanej średnicy i odpowiedniego ciśnienia to wtedy piknie kilka razy świeci się pomarańczowa lampka na prasie i zaczyna po 5 sekundach podawać automatycznie siatkę.\nEdytowano Czerwiec 11, 2011 przez Pawel1344\n@Pawel344 ale sterownik w tych prasach jest zupełnie inny.\nPedro u mnie to jest tak że podłącze to nic się nie dzieje, zajeżdżam na pole i prasuje i gdy dojdzie do czerwonego to pika i chyba lampka też mruga ( nie zwracałem na nią uwagi bo pilot zawsze z tyłu leży ale wydaje mi się że mruga).\nMoże inaczej wygląda ale zasada działania powinna być ta sama. Na pewno nie powinno się świecić cały czas bo to jest ostrzeżenie.\na moze rozkrecic go?? moze cos sie odlaczylo?? rozkrecal ktos??\naha i jeszcze dodam ze na poczatku belowania chcialem na automacie jechac zeby czegos nie rozpier... i pierwsza bela poszla owinelo siatka noz odcial wyrzucilem ja zamknalem klape patrze a siatka dalej idzie sama i przelaczylem na manual moze to cos nie tak w tej duzej puszce w prasie tam gdzie jest przelacznik automat/manual...\nPilot w tym variancie jest całkowicie nowszy, a ten ma jeden przycisk i cała technologia.\nU mnie nigdy rozkręcany nei był bo takiej potrzeby nie było, ale mozesz zajrzeć bo tam nic skomplikowanego nie ma na pewno.\nPiszesz ze szła dalej, ale ten wałek podający się nadal kręcił bez przerwy? bo jeśli wałek podający stał w miejscu a siatka szła dalej to znaczy że nóż ją słabo uciął i kawałek końcówki siatki pozostało w prasie i jak zaczeła masa nachodzić to ją pociągneło. U mnie tak było, pomogło naostrzenie noża.\nnoz tnie dobrze bo zagladalem to nie "wisi" za nim siatka... ten walek czarny sie krecil... ale mniejsza z tym tylko dlaczego na pocz piszczy a potem nie jek bela gotowa...\nja mysle ze przy podlaczania piszczy dlatego ze tak jak mowil kolega @Pawel1344 ze to jest ostrzezenie ze cos nie tak z tym auto owijaninem co myslicie??\na jak masz ustawione na manual to to samo się dzieje?\nto samo bo na manualu jade caly czas...\nkoledzy rozkrecalem sterownik az mnie zdziwolo tam nie ma nawet ziarenka pylku wszystko czuc nowoscia wszystko ladne blyszczace nic nie zasniedziale plytka widac ze tez nie spalona nigdzie... czyli to w prasie cos nie tak w tej duzej puszce... ale jej lepiej nie bede rozkrecal\nBo skoro to wodoodporne jest nawet to piasek itp tam się tym bardziej nie dostaną. To lepiej już to zostaw skoro to działa jako tako a rozbierz to sobie zimą na spokojnie bo teraz sianokosy , żniwa za pasem i jeszcze by Ci wyszedł przestój w pracy.\nto i tak automat nie potrzebny mi ale dobrze by bylo zeby dzwiek byl no raczej nie bede rozbieral he za duze ryzyko chociaz grzebie sie troche w tej elektryce ale jak sie cos pojzie niev tak i sie spali to bedzie bieda\nWitam. Chciałbym się dowiedzieć jak wygląda funkcjonowanie sterownika w prasie 46 RC. Bo u mnie jak przełącze na MANUAL to jak wciskam przycisk od załączenia siatki to słychać ja elektromagnes załączy, ale już znowu jeżeli chodzi o ten odbojnik balotów z tyłu to jeżeli się na niego przyciśnie to pilot nie wydaje żadnego dzwięku, a według mnie powinien. A jeżeli przełącze na AUTOMAT to wtedy nadal jest tak samo że jak się na tą ramkę naciśnie to i tak nic się nie dzieję. Więc z tąd moje pytanie. Może coś żle robię, bo rozkręciłem tego pilota i tak patrzę że ten jeden kabel od brzęczka wychodzi z tego przycisku w którym jest umieszczona kontrolka. Do czego wogóle służy ten przycisk...?? Dziękuję z góry za odpowiedzi.\nkolego ja już kilka lat jeżdżę czerwony przycisk świeci bez przerwy, ssygnału nie ma również. Problem jest na pewno w jakimś czujniku w puszce za zegarem, ale nie zabieram się za to, nic oprócz wskaznika ciśnienia nie jest potrzebne, załączenie siatki działa. Przydał by się czujnik wypadania beli ten na odrzutniku bo w nocy często bela wypaść nie chce i trzeba zwracać uwagę czy prasa podskoczy po otwarciu klapy... Myślałem nad czyms ala czujnik w owijarce do żniw coś ogarne, tyle że kolejny kabel z prasy do ciągnika trzeba będzie ciągnąć.\nTeż mam ten sam problem. Ktoś to rozwiązał? Tak jakby nie działał brzęczek i ten pomarańczowy przycisk. Może tam się jakaś żaróweczka spaliła w tym przycisku? Skąd wiadomo, że winny jest komputer w prasie a nie sam pilot?\nBrzęczek u mnie działa jak nabije balota i jak on wypadnie po odbojniku. Piszczy przez 2-4 i potem jest cicho. Światełko się zapala jak zadziała brzęczyk po nabiciu balota i świeci aż on nie wypadnie.\nNo tak powinno być normalnie. A od pewnego czasu brzęczek i pomarańczowa lampka nie działają\nU mnie nie działa od początku i tyle lat się robi po co Ci on? brzeczek załącza się chyba jak ciśnienie wejdzie na czerwone pole i tak trzeba dobijac mocniej bo będą flaki, ja do końca czerwonego dobijam az na białe wychodzi.. czasami belki nie chcą wypadać\nJa mam automatyczne owijanie siatki. Jak nie zauważę, że lampka miga to puści siatkę za szybko i muszę wchodzić na prasę, żeby cofnąć nóż i puszczać siatkę jeszcze raz. Ale jeżdżę już tak drugi rok i już się przyzwyczaiłem. Z brzęczkiem było wygodniej. No i ta lampka od odrzutnika też się przydawała.\nTo przełącz na manual, ja na auto zrobiłem 2 pierwsze belki i przelaczylem... jak te bele wyglądają? Toż to kapcie\nAaa 250 to już inna bajka, ja cały czas o 46. mnie ostatnio wzięło na 255rc tylko najpierw trzeba konia min 110\nBez przesady, 115 koni z lely 245 we wsi lata z nożami nie ma lekko, ale też nie jęczy. Mps świetna sprawa nie wiedziałem, że w 250 już to montowali, jak zmieniać to już musi być rotor i noże


Czy da się w 2020 kupić włoską kawę w sieci? - Dobra kawa\nKawa włoska, ekspresy do kawy to artykuły, na które zawsze znajdą się chętni. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ kawoszy jest sporo. Wprawdzie gros osób nadal pije słynną już kawę "po turecku" i to koniecznie ze szklanki, ale kawa z ekspresu to w\nobecnej dobie już chyba powszechność. W wielu domach znajdziemy ekspresy przelewowe, ale coraz częściej ludzie wybierają już ekspresy ciśnieniowe. No cóż, lepsze jest wrogiem dobrego i stąd takie zainteresowanie ciśnieniówkami. Niezły sprzęt można już kupić za kilkaset złotych, więc nie jest to jakaś zaporowa cena. Ale są osoby, które inwestują w ekspresy ciśnieniowe i to bardzo wysokiej klasy. No cóż, wszystko zależy od zasobności naszych kieszeni.\nCzy są nowe przepisy jak naprawić ekspres do kawy?Chciałeś kiedyś zaparzyć włoską kawę ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Chciałeś kiedyś Parzyć Wyśmienitą Kawę ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Dowiedz się jak przygotować kawęJak kupić włoską kawę w sieci - Nowe informacjeJak kawa to tylko i wyłącznie z ekspresuJaki ekspres wybrać?Oto Plan Od A Do Z Aby Kupić Dobrą Kawę W 10 DniWartość tego jak zostać baristą w 2020Najlepsza kawaJak Kupić Dobrą Kawę Od RękiJak można w 2020 kupić włoską kawę w sieci?Czy jest nowe prawo jak wybrać ekspres do kawy?5 Sprawdzonych Sposobów Aby Kupić Dobrą KawęEksperckie parzenie kawyParzenie dobrej kawyAby naprawić ekspres wystarczy tylko...Nowe fakty - Dowiedz się jak zaparzyć włoską kawę w tych 5 banalnych krokachParę faktów o kofeinie i kawieRok 2020 - czy serwisować ekspres do kawy?Nie Musisz Być Ekspertem Aby zaparzyć włoską kawę. Wystarczy, że Zastosujesz Te 7 Zasad.Jaką kawę lubisz najbardziejSerwis ekspresówWybrać ekspres do kawy? Nie?Włoska kawaProfesjonalny ekspres do kawy?Krok Po Kroku Instrukcja Aby Kupić Dobrą KawęJak kupic włoską kawę - ważne zmianyWykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby Zaparzyć Włoską Kawę?Barista - czyli człowiek od parzenia kawy


Domy pasywne - funner.pl\nW Polsce domy tradycyjne, oparte na konstrukcji murowanej są wciąż najchętniej stawianymi budynkami. Przyczyn jest całkiem sporo, poczucie bezpieczeństwa, wysoki stopień akumulacji cieplnej murowanych ścian, a przede wszystkim niskie koszty budowy. Jednak jak wskazują eksperci, to nie do domów w technologii tradycyjnej będzie należała przyszłość. Przyszłość to domy pasywne.\nDomy pasywne – termin brzmiący nieco tajemniczo, oznacza technologię budowy domów, która charakteryzuje się bardzo dobrymi izolacjami ścian, oraz zastosowaniem nowoczesnych technologii pozwalającymi na zmniejszenie do minimum zapotrzebowania na energię podczas jego użytkowania. Założenie budowy domów pasywnych zakłada więc zmniejszenie dodatkowych źródeł ogrzewania do minimum, a nawet wyeliminowanie takich źródeł. Ma to się odbywać poprzez zminimalizowanie strat ciepła. Dom pasywny w eksploatacji ma być bardzo tani. Zapotrzebowanie na ciepło to zaledwie 15kWh/m². Tyle energii uzyskuje się poprzez spalenie zaledwie 2,3 kg węgla. To przy dziesięciokrotnie większym zapotrzebowaniu na energię w zwykłym domu jest warte zachodu. W domu pasywnym nie używa się tradycyjnych źródeł energii. Zamiast tradycyjnego pieca węglowego czy też gazowego jako źródło ciepła w domu pasywnym używane są rekuperatory, kolektory słoneczne oraz pompy ciepła. Ogrzewanie bowiem nie polega na typowym ogrzewaniu powietrza, ale na jego dogrzewaniu. Jest to możliwe, gdyż ściany domu pasywnego są doskonale izolowane, więc jego przenikalność cieplna jest na bardzo niskim poziomie. Niskie koszty ogrzewania domu, to nie jedyne zalety takiego domu - wypowiada się expert z portalu https://bud4you.eu/ Domy pasywne to również doskonały komfort mieszkania. Jak twierdzą specjaliści, to domy w których mieszkańcom nie będzie nigdy zimno, ani za ciepło. Temperatura w domu pasywnym utrzymuje się na jednakowym poziomie przez cały rok. Dzieje się tak między innymi dzięki rekuperacji. Również na stałym poziomie jest wilgoć, nie trzeba tak naprawdę otwierać okien, a świeże powietrze jest dostarczane z zewnątrz przez rekuperator. Wydaje się, że domy pasywne są wręcz wymarzone i powinny powstawać jak grzyby po deszczu. Jednak tak nie jest, dlaczego?\nNie tak dobrze jak się wydaje\nPatrząc na dane techniczne, które charakteryzują domy pasywne, można powiedzieć, że to domy wręcz idealne. Koszt utrzymania domu, a właściwie jego ogrzewania przy zastosowaniu proekologicznych urządzeń jest niewiarygodnie niski, przy wysokim komforcie mieszkania. Jednak nie są to domy pozbawione wad. Największą wadą domów pasywnych jest koszt budowy. Niestety dom pasywny już na etapie budowy jest od 35 procent wyższy niż w przypadku domu stawianego w technologii tradycyjnej. Trzeba pamiętać, że takich domów nie postawi się systemem gospodarczym tak bardzo popularnym w naszym kraju. Aby dom pasywny spełniał swoje zadania musi być wykonany przez specjalistów, by spełnić restrykcyjne wymagania. Kolejne wysokie koszty są generowane przez urządzenia służące do dogrzewania domu. Zarówno rekuperatory jak i pompy ciepła, które są rekomendowane do ogrzewania domu pasywnego nie są tanie. Trzeba jednak pamiętać, że koszt budowy oraz urządzeń według specjalistów zwraca się już po 15 latach.\nMiłośnicy pięknych klasycznych domów – dworków raczej do domu pasywnego się nie wprowadzą. Niestety technologia wymusza dość proste kształty z pominięciem ozdobników balkonów, czy też tarasów. Proste bryły domu pasywnego mogą więc odstraszać potencjalnych chętnych na jego budowę. Każdy chce przecież mieszkać w ładnym, a nie tylko w funkcjonalnym domu.\nJak wypowiadają się specjaliści, z uwagi na wyczerpujące się zasoby surowców energetycznych, domy pasywne są przyszłością. To co się wydaje na chwilę obecną największą wadą – koszt budowy i montażu urządzeń bardzo szybko przynosi wymierne efekty w postaci bardzo niskich kosztów utrzymania. Co do designu, no cóż gusta ludzi się szybko zmieniają i już niedługo futurystyczne kształty domów pasywnych będą w modzie?\nDomy szkieletowe (kanadyjskie).


Edukacja spersonalizowana – informacje rozszerzone – Niepubliczna Szkoła Podstawowa "ŹRÓDŁA" w Skierniewicach\nEdukacja spersonalizowana – informacje rozszerzone\nEdukacja spersonalizowana to wysoko zindywidualizowany system kształcenia optymalizowany dla potrzeb konkretnego ucznia. Jest elastycznie dostosowywana do uczącego się, z jego udziałem. Ten styl edukacji zakłada selekcję i dostosowywanie metod, technik oraz sposobów nauczania i wychowywania do natury konkretnej osoby.\nGłówne założenia personalizacji:\n• uczeń jest w centrum zainteresowania – posiada osobisty plan edukacyjny (to więcej niż „indywidualizacja” nauczania),\n• jednostkowość kształcenia – rozwój zgodny ze specyficznymi potrzebami i zdolnościami ucznia,\n• autonomia – świadomość uczenia się ucznia i umożliwienie mu samodzielnego odejmowania działań,\n• otwartość – kształcenie kreatywne,\n• system jakości – Praca Dobrze Wykonana,\n• efektywne komunikowanie się.\nSystem Pracy Dobrze Wykonanej to podstawa pedagogiki optymistycznej. Zakłada on czerpanie radości i satysfakcji z własnej aktywności. Dzięki temu uczeń jest zmotywowany do odejmowania dalszego wysiłku.\n(Na podst. artykułu Katarzyny Krywult „Spersonalizowane nauczanie”)\nCałościowy program wychowawczy\nEdukacja spersonalizowana i zróżnicowana to model edukacji, który wywodzi się z Hiszpanii (Institucio Familiar d’Educacio w Barcelonie) i sprawdza się w ponad 500 szkołach w 38 krajach już od ponad 50 lat. Model edukacji spersonalizowanej zakłada prymat wychowania nad nauką. Edukacja spersonalizowana kładzie nacisk na wszechstronny rozwój dziecka jako osoby – w aspekcie emocjonalnym, duchowym, intelektualnym, fizycznym i wolitywnym (wychowanie woli). Wszystkie te aspekty są jednakowo istotne i połączone odnoszą się do wychowania całościowego, które obejmuje wszystkie aspekty osobowości ucznia, a więc uwzględnia całą osobę w procesie wychowawczym zwracając szczególną uwagę na pięć obszarów:\n3. emocje – radość z czynienie dobra;\n5. duch – otwarcie na transcendencję, nawiązanie osobistej relacji z Bogiem i innymi.\nTakie podejście do wychowania rodzi również dobre wyniki dydaktyczne, ponieważ pełny rozwój osoby pozwala na uzupełnianie deficytów w jednym obszarze nadwyżkami z innych obszarów. Wraz z pogłębieniem wiedzy u dziecka następuje również rozwój emocjonalny, fizyczny i duchowy, co współgra z osobistą pracą nad własnym charakterem ucznia. To wszystko dzieje się oczywiście przy ścisłej współpracy i świadectwie rodziców i nauczycieli.\nModel edukacji spersonalizowanej zapewnia spójność programu wychowawczego szkoły (czy przedszkola) i domu rodzinnego. Fundamentem wychowania jest antropologia chrześcijańska. Chrześcijańska formacja pomaga dzieciom rozwijać dobre nawyki, które umożliwiają zdobywanie i rozwijanie cnót. W praktyce polega to na tym, że w każdym miesiącu dzieci ćwiczą kolejne dobre nawyki, które w rezultacie kształtują ich charakter. Robią to zarówno w szkole, jak i w domu. Dotyczy to, miedzy innymi, nawyków takich jak: pracowitość, porządek, obowiązkowość, pobożność, posłuszeństwo, koleżeństwo, uczynność, systematyczność, wytrwałość, męstwo. Nawyki te mogą być „trenowane” już na etapie przedszkola, kiedy dziecko uczy się równo ustawiać buty i odwieszać kurtkę na wieszak, starsze dzieci starają się np. równo stawiać literki. W ten sposób dzieci nie tylko uczą się dobrze wykonywać swoją pracę, ale jednocześnie zdobywają tożsamość chrześcijańską.\nKształtowanie dobrych nawyków już na etapie przedszkolnym jest również bardzo istotne z uwagi na występowanie tzw. okresów sensytywnych. Są to naturalnie występujące okresy w życiu dziecka, kiedy przy mniejszym wysiłku możemy pomóc dziecku opanować określone nawyki. Np. do trzeciego roku życia łatwiej jest nauczyć dziecko porządku. Okres sensytywny dla szczerości obejmuje wiek od trzech do sześciu lat – dzieci takie instynktownie czują, że powinno się mówić prawdę. W wieku lat sześciu zaczynają się okresy sensytywne dla pracowitości, hojności i męstwa. W okresie przedszkolnym rodzice mogą i powinni położyć fundamenty pod przyszłą osobowość dziecka. Ważne jest, aby podstawy te były głębokie i solidne, gdyż już od najwcześniejszych chwil kształtujemy człowieka. Chcemy, aby nasze dziecko było szczęśliwe – teraz, i w dorosłym życiu. Szczęście osiągnie, kiedy będzie chciało wybierać dobro w sposób wolny i nieprzymuszony. Kiedy będzie umiało zauważyć innych (koleżeństwo i uczynność), nie zrażać się niepowodzeniami (męstwo), wytrwale dążyć do celów ziemskich i nadprzyrodzonych (systematyczność, wytrwałość, pobożność), kiedy będzie umiało się uczyć (porządek, systematyczność, męstwo).


USUWANIE KWASU HIALURONOWEGO | MAKE MY DREAM | Hialuronidaza\nUsunięcie kwasu hialuronowego za pomocą hialuroni dazy. Są to grupy enzymów, które mają zdolność rozkładania kwasu hialuronowego (HA). Stosuje się je w medycynie w celu zwiększenia dyfuzji leku i odwrócenia skutków podanego wypełniacza kwasu hialuronowego (HA). Hialuronidaza jest w stanie rozpuścić guzki podskórne lub skorygować nadmierne ilości wstrzykniętego wypełniacza. Wiedza na temat zastosowania, metody stosowania, jak również niekorzystne efekty hialuronidazy jest niezbędna w praktyce lekarza medycyny estetycznej.\nHialuronidaza jest enzymem, który rozbija kwas hialuronowy wykorzystywany do celów kosmetycznych, np. Restylane, Stylage, Teosyal, itp. Hialuronidaza działa bezpośrednio na nierówności lub nadmiar podanego wypełniacza, ale może też spowodować degradację naturalnego kwasu hialuronowego w skórze. Naturalny kwas hialuronowy ma zasadnicze znaczenie w zakresie podtrzymywania stabilności konstrukcji wsporczej w skórze. Dlatego, kiedy naturalny kwas hialuronowy ulega biodegradacji, jest odnowiony niemal równie szybko. W rzeczywistości, naturalny kwas hialuronowy stale się odnawia, choć wraz z wiekiem zmniejsza się ilość i jakość kwasu hialuronowego.\nCzytaj też: https://makemydream.pl/kwas-hialuronowy/\nNadmiar wypełniacza w danej strefie zabiegowej,\nUżycie niewłaściwie dobranego (zbyt gęstego) wypełniacza w danej strefie zabiegowej,\nZbyt płytkie podanie gęstego wypełniacza z możliwością wystąpienia grudek,\nPrzemieszczenie się wypełniacza,\nObrzęk będący efektem zbyt silnego związania wody w miejscu podania wypełniacza,\nNietolerancję na kwas hialuronowy,\nBliznowce – jako pierwszorzutowy lek w celu rozluźnienia keloidu,\nWłóknienie po liposukcji,\nZmniejszenie ryzyka martwicy po podaniu wypełniacza.\nWymioty oraz ciężkie reakcje alergiczne do wstrząsu anafilaktycznego i zgonu włącznie.\nPróba uczuleniowa – 1500 j.m. rozcieńcza się w 8-10 ml soli fizjologicznej. Wstrzykuje się 0.1 ml roztworu podskórnie w okolicę przedramienia. Pacjent pozostaje w klinice przez 60 minut. Wszelkie odczyny nalezy traktować jako reakcję uczuleniową.\nNadmiar HA – 1500u rozpuszcza się w 4 ml roztworu soli fizjologicznej. Strzykawka insulinowa. Na obszar 1-2 cm wystarcza 0.1 ml roztworu.\nWlóknienie w cellulicie – 1500u rozpuszcza się w 8-10 ml soli fizjologicznej, wstrzykuje się > 1 cm w głąb, w obszar włóknienia. W trakcie 1 sesji – max 3000j, maksymalnie łącznie 2 sesji, przy czym 1 sesja na tydzień.\nTerapia włókninia po zabiegu liposukcji lub lipolizy iniekcyjnej – pojedyncze podanie 500 j.m. (3 ml), 1500u rozcieńczone w 9 ml roztworu soli fizjologicznej. Wstrzykiwanie techniką wachlarzową. Natychmiast po iniekcji – masaż.\n60% rozpuszczonej zmiany schodzi bezpośrednio po zabiegu. Pozostałe 40% w okresie 14 dni. Przez 30 dni po zabiegu hialuronidazą p/w jest podawanie kwasu w obszar poddany zabiegowi.\nusuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza, usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza, usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza, usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza, usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza, usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza,usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza, usuwanie kwasu hialuronowego warszawa, hialuronidaza,


Wiadomości Indonezja / Archipelag – Dżakarta : „Godzina Ziemi” również w Indonezji. | Indonezja od A do Z\nBy adminPosted on 29 marca, 2012\nGodzina Ziemi polega przede wszystkim na tym, by w ciągu godziny zegarowej nie korzystać z oświetlenia, dając tym samym znak globalnej solidarności w walce ze zmianami klimatycznymi. Akcja pod nazwą „Earth Hour” prowadzona będzie w 135 krajach i jak szacują organizatorzy weźmie w niej udział prawie 2 miliardy mieszkańców naszego globu.\nGodzina dla ziemi przypadnie w najbliższą sobotę pomiędzy 8.30 a 9.30 po południu czasu Jawajskiego czyli 12.30 a 13.30 czasu środkowoeuropejskiego\nGubernator stolicy Indonezji Fauzi Bowo wyraził swoje uznanie dla planowanej akcji i zaapelował do mieszkańców Dżakarty o rzeczywiste poparcie 60 minut globalnych ciemności.\nAdministracja stolicy również planuje aktywnie wesprzeć szczytną światową ideę, wyłączając światła na kilku głównych arteriach miejskich oraz w budynkach administracyjnych.\nDo akcji przyłączają się również tacy ważni gracze na stołecznej scenie ekonomicznej jak Garuda Indonesia, Metro TV czy Carrefour.\nGubernator Yogyakarty sułtan Hamengkubuwono X potwierdził ,iż on również w swoich włościach aktywnie poprze sobotnią godzinę ziemi.\nTag: budynki administracyjne Carrefour czas środkowoeuropejski Dżakarta Earth Hour Fauzi Bowo Garuda Indonesia globalne ocieplenie godzina zegarowa Gubernator stolicy jawajski Metro TV mieszkańcy globu Sułtan Hamengkubuwono X światowa akcja zmiany klimatyczne\nPrevious post: Słoń z Sumatry


M 78 cm 52 cm 74 cm 47 cm\nL 80 cm 55 cm 76 cm 47 cm\nXL 82 cm 59 cm 78 cm 47 cm\nXXL 83 cm 64 cm 82 cm 47 cm\nMarynarski dwurzeowy płaszcz , zwany inaczej "BOSMANKĄ". Wzorowany jest na kurtkach Marynarki Wojennej US Navy i wykonany z materiału znanego w płaszczach (wełna). Płaszcz podszyty jest od środka czerwoną szkocką kratką. Wysoki kołnierz można postawić na sztorc, który chroni wtedy przed wiatrem – idealnie ochrania kark i szyję. Bosmanka posiada cztery kieszenie - dwie „wsuwane” na zewnątrz oraz dwie wewnątrz – dosyć głębokie. Charakterystyczną cechą "bosmanek" jest podwójny rząd guzików. Z tyłu płaszcz posiada małe rozcięcie, dzięki któremu nie krępuje ruchów podczas chodzenia. Klasyczna pozycja dla fanów stylu retro i oldschool.


Cashless - Nowy moneyback na polskim rynku. Twisto zwraca 5 proc. kwot wydanych na zakupy spożywcze\nNowy moneyback na polskim rynku. Twisto zwraca 5 proc. kwot wydanych na zakupy spożywcze\nPromocja Twisto obowiązuje do 30 kwietnia 2021 roku i nie wymaga dodatkowej aktywacji. Maksymalny zwrot to 200 zł\nFintech Twisto poinformował o promocji przygotowanej dla swoich klientów: 5 proc. zwrotu za zakupy spożywcze przy płaceniu standardową lub wirtualną kartą tej spółki. Rozwiązanie działa zarówno w sklepach internetowych, jak i tych stacjonarnych. Ich listę znajdziecie pod tym adresem. Znalazły się na niej najpopularniejsze w Polsce sieci marketów, w tym: Biedronka, Dino, Lidl, Aldi czy Auchan.\nPrzeczytajcie także: Nowa karta od Credit Agricole. Ma być eko\nFirma wyjaśnia, że po zaksięgowaniu transakcji zwróci klientowi 5 proc. jej wartości w postaci punktów Twisto – można je przeznaczyć na kolejne zakupy. W regulaminie promocji Twisto wyjaśnia, że każdy klient może otrzymać taki zwrot wielokrotnie, ale ich łączna wysokość w jednym miesiącu ograniczona jest kwotą 100 zł. Biorąc pod uwagę, że akcja trwa do końca kwietnia, można w ten sposób zaoszczędzić do 200 zł.\nWarto przypomnieć, że Twisto oferuje m.in. usługę "kup teraz, zapłać później". Kient może z pomocą aplikacji połączonej z kartą Mastercard odroczyć bez dodatkowych kosztów płatność w sklepie (online i offline) maksymalnie o 45 dni. Firma jakiś czas temu wprowadziła też usługę "podziel na trzy", dzięki której zakupy rozłożycie na raty 0 proc. Dodatkowo fintech oferuje swoim użytkownikom cashback do 10 proc. w ponad 850 sklepach internetowych, a także płatności mobilne Google Pay i Apple Pay.\nNa początku tego roku okazało się, że fintech pozyskał od inwestorów 72 mln zł (16 mln euro). Firma zamierza przeznaczyć te środki na rozwój w Europie Środkowej, zarówno na dotychczasowych, jak i nowych rynkach. Twisto rozszerzyło też współpracę z PayU. Fintech zapowiedział, że zaoferuje swoje narzędzia sklepom internetowym korzystającym z bramki płatniczej poznańskiego podmiotu.