Błahy incydent [Justyna Edmondson] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00206 003805 18669533 na godz. na dobę w sumie\nBłahy incydent - ebook/epub\nAutor: Justyna Edmondson Liczba stron:\nISBN: 978-83-66613-06-5 Data wydania: 2020-05-25\nNa granicy dźwięku i ciszy… Na granicy dźwięku i ciszy powstaje melodia życia. Krysi, która musiała dorosnąć, by stać się dzieckiem, Aliny, która raniąc się, próbowała zacząć być, Teresy otulonej kotami niczym całunem, Janusza, który tak długo przyjmował życie, jakim było, że je zgubił, i Edwarda, otwierającego swoim eufonium dawno zatrzaśnięte drzwi do ludzkich serc. Błahy incydent to powieść o umieraniu i narodzinach, spotkaniach i odchodzeniu, o smutku i sile istnienia, o miłości wreszcie i przepełniającej życie muzyce, napisana językiem tak plastycznym i sensualnym, że miejscami aż boli. Justyna Edmondson – żyje w Warszawie razem z mężem, trzema synami, dwoma psami, trzema kotami i żółwiem. Weganka i żeglarka. Kocha ciszę i morze, ale też gwar, teatr i muzykę.\nPROLOG Potrafi wyobrazić sobie siebie jako malarkę. Stoi na środku swojego atelier, długie, lekko potargane włosy plącze w niedbały warkocz, a starą koszulę ojca przewiązuje w pasie sznurkiem. Potrafi sobie również wyobrazić siebie jako błahy incydent w życiu innych. A ponieważ ma dopiero sześć lat i nie do końca pojmuje znaczenie tego zwrotu, tylko traktuje go bardziej jako interesujący zlepek wyszukanych wyrazów, ekscytuje się wrażeniem, jakie robi, gdy wypowiada te słowa, patrząc matce prosto w oczy. I nie jest to żadna abstrakcja. Posłano ją do szkoły o rok za wcześnie między innymi dlatego, że lubiła efemeryczne poranki, a denerwowały ją kakofoniczne odgłosy. – Ona mówi jak dojrzała, sterana życiem intelektualistka – rzuciła na odchodne jej matce wychowawczyni z przedszkola. Matka spojrzała z troską na swoją pięcioletnią córkę i powiedziała: – Chodźmy, dziecko, do domu. Często wyobraża sobie również, że jest małą kropeczką na oceanie dryfującą po bezkresnych błękitnych przestrzeniach. Leży na plecach, ma zamknięte oczy i czuje kojący dotyk wody, która ją uspokaja, otula, wycisza. Potrafi zobaczyć przepływający obok wielki turystyczny jacht z milionerem na pokładzie. Milioner zajęty jest zlizywaniem topniejących lodów waniliowych ze swoich wypielęgnowanych bogatych dłoni opatrzonych rodowym sygnetem i wcale jej nie widzi. Jej mizerny byt jest dla niego tylko okruszkiem, czubkiem nosa foki czy też dryfującym na falach martwym kalmarem, który za chwilę zniknie w dziobie jakiejś mewy. Umie też zobaczyć oczyma wyobraźni, jak podpływa do niej biało-czarna orka niemająca przyjaznych zamiarów. Krysia próbuje wtedy płynąć bardzo szybko, rozpaczliwie uderzając w wodę swoimi kończynami. Ale na próżno. I wtedy już wie. Ta mała dziewczynka już wszystko wie. Wie, że nawet gdyby zaczęła teraz bardzo głośno krzyczeć, to i tak nikt by jej nie usłyszał. I wie również, że orka mogłaby ją zjeść dosłownie na oczach tego milionera ubranego w granatową marynarkę ze złotymi guzikami, a on i tak nie zauważyłby małej kropeczki, chudej dziewczynki z wystającymi łopatkami, krwawego strzępka znikającego w otchłani paszczy. Ma bujną wyobraźnię, ale w żaden sposób nie potrafi sobie wyobrazić, jak to jest być tym dzieckiem. Próbuje różnych sztuczek. Pieści się, zdrabnia wyrazy, mruży oczy, robi słodką minę i nawet raz rozpłakała się bez powodu. Ale nie wychodzi. Jest wysoka, kanciasta, ma krótkie włosy i brakuje jej całego tego dziecięcego wdzięku, tych dołeczków, pachnących fałdek i innych loczków. Jej szare poważne oczy biorą pełną odpowiedzialność za losy świata, konflikty plemienne w Afryce, klęskę głodu czy bezrobocie. A teraz ma cztery lata i stoi z mamą pod drzewem w sadzie dziadka Józefa. Ojciec podekscytowany nowym aparatem usiłuje ustawić je do fotografii. Pstryk! Robi zdjęcie. – Obejmij mamusię, Krysiu – krzyczy. Ta robi to nieporadnie albo nie tak, jak sobie to ojciec wyobraża, i ten już podbiega do nich, i już zagarnia w wielkie ramiona, i już mówi: – O tak. Popatrz, Krysiu. Tak mamę trzymaj, ona jest taka krucha. I zaraz odbiega, żeby przykucnąć, ustawić aparat, przekręcić jakieś pokrętła, ponarzekać na światło. Zostawia po sobie tylko zapach potu zmieszanego z zapachem świeżo rozkopanej ziemi. Pstryk! Robi kolejne ujęcia: mama z Krysią na kolanach, mama z Krysią w taczce, mama z Krysią leżące na wielkiej kopie liści. A teraz Krysia znowu ma pięć lat i idzie ulicą, trzymając mamę za rękę. Stara się stawiać tak długie kroki jak mama, wchodzi w ten sam rytm: raz, dwa, raz, dwa, raz, dwa. Idą do sklepu. Mają kupić Krysi buty. Krysia już nawet wie, jakie chce. Czerwone. Myśli sobie o tych butach, tupiąc obok mamy, gdy ta nagle przystaje. Krysia chce iść dalej i delikatnie pociąga mamę za rękę, ale ta stoi jak wryta. Na ławce, po drugiej stronie ulicy, tyłem do chodnika siedzi ojciec. Trzyma w swoich dłoniach dłonie kobiety. Innej kobiety niż mama, bo mama stoi koło niej i strasznie mocno ściska Krysię za rękę. Bardzo mocno. Tata ich nie widzi. Patrzy na kobietę. Już nie trzyma jej dłoni. Teraz ją obejmuje i gładzi po włosach. Mówi jej coś spokojnym przyciszonym głosem. I nagle ta kobieta wstaje i odrzuca jego dłonie, jego objęcia, i coś mówi. Krysia nic nie rozumie. Ojciec się podnosi i chwyta kobietę za dłoń, przyciąga ją do siebie. – Nie chcę być tylko błahym incydentem w twoim życiu – dociera nagle do Krysi podniesiony głos kobiety. Matka rusza przed siebie, szarpiąc rękę dziewczynki. Jej obcasy wystukują na chodniku znajomy rytm: raz, dwa, raz, dwa. Krysia, podskakując, wyrównuje krok z mamą i patrzy uważnie na jej twarz. Widzi zaciśnięte usta pociągnięte pomarańczową pomadką. Widzi utapirowane włosy tworzące regularną kulę. Widzi beżową apaszkę powiewającą na szyi mamy w rytm ich kroków.\nCZARNO-BIAŁY KADR Obmierzłość jej życia dzielona była na równe kawałki. Każdy kawałek stanowił pewną zamkniętą całość, ale jednocześnie zapuszczał pędy w kolejnym, tworząc swoistego rodzaju puzzle obmierzłości. Gdyby znała takie słowo jak obmierzły, na pewno to właśnie ono stanowiłoby jednowyrazową wizytówkę jej życia. Później. Dużo później. Ale teraz ma kilka lat i nie zna takich słów, nie ma też żadnych refleksji na temat swojego życia, bo w tym wieku życie albo bawi, albo doskwiera. Ją głównie doskwierało. Gdy była już na tyle duża, żeby zdać sobie sprawę z tego, że coś jest nie tak, było już o wiele za późno, żeby cokolwiek z tego oceanu obmierzłości uratować. Za późno. Zaraza rozlała się na kolejne etapy do przodu, aż po brzegi jak okiem sięgnąć, i nie było widać jej końca. Pierwszy kawałek – DZIECIŃSTWO. Nie można dać się zmylić temu słowu, które w normalnych warunkach pachnie zasypką do pupy, mleczną kaszką i owocowymi lizakami. Nic bardziej mylnego. Dla niej dzieciństwo pachniało grzybem ściennym z gatunku Rhizopus nigricans, a rozpoczynało i kończyło się na słowie NIGDY. To słowo znała doskonale. Nigdy nie miała swojego pokoju, nigdy nie spała sama w łóżku, nigdy nie kąpała się w wannie, nigdy nie oglądała telewizji, nigdy też nie rozmawiała przez telefon, nigdy nie miała nowych ubrań, nigdy nie miała nowych książek i zeszytów. Nigdy było bardzo pojemnym słowem. W jego brzuchatym wnętrzu można było upchnąć mniej więcej całe jestestwo Tereski. Mała, chuda dziewczynka z krzywymi zębami przeżyła dzieciństwo, nie będąc dzieckiem nawet przez chwilę. Dodatkowym słowem, które przewijało się przez DZIECIŃSTWO Tereski nad wyraz regularnie, było WPIERDOL. Tereska potrafiła całkiem sprawnie odmieniać je przez przypadki, rozróżniać jego zabarwienie emocjonalne i, co najważniejsze, robić uniki na jego dźwięk. „Zgroza” było zaś jedynym słowem, jakie potrafiła wydobyć z siebie wychowawczyni na widok Tereski. Bogusława Ondraszek nie była już pierwszej młodości i niejedno w życiu widziała. Widziała dzieci ogólnie zaniedbane: niedomyte, w za małych ubraniach pocerowanych na łokciach, zawszone, głodne, łobuzujące. Widziała też dzieci pomimo biedy dopatrzone z każdej strony: doszorowane, grzeczne, z kanapką w tornistrze. Ogólnie widziała już wiele, ale nigdy nie widziała dziecka, które byłoby równie samotne co Tereska. Teraz wychowawczyni Tereski, nauczycielka w klasach jeden – trzy oraz jednocześnie nauczycielka plastyki w klasach cztery – osiem, przyszła sprawdzić, dlaczego Tereska nie pojawia się od jakiegoś czasu w szkole. Bogusława Ondraszek była wrażliwa na obrazy. Jako wykwalifikowany nauczyciel przedmiotów plastycznych z ukończonym dodatkowo kursem fotografii czarno-białej wiedziała, jak docenić piękny kadr, dobre oświetlenie, ujęcie i kompozycję. Malarsko-fotograficzna wrażliwość pozwalała jej dotrzeć do pokładów estetyki niedostępnych dla zwykłych śmiertelników. I właśnie to był jeden z takich momentów, kiedy poczuła, jakby prosto z rozklekotanych schodów przeszła do wnętrza czarno-białej fotografii. Ściana naprzeciwko wejścia udekorowana była w całej rozciągłości grzybem, który pożerał ją kawałek po kawałku. Szaroczarna, niejednolita faktura wypełniała całkowicie kadr i pomimo, że ściana broniła się resztkami starej brązowej lamperii, widać było, że nie da rady wygrać tej bitwy. Po prostu. Pomiędzy czarnym mechatym nalotem kwitły dwa święte obrazki. Jeden z nich przedstawiający Jezuska był już mocno zajęty przez grzyba. Jezusek świecił gdzieniegdzie brudnoróżowym ciałkiem. Jezus Maria – pomyślała wychowawczyni o Jezusku. Drugi obrazek był jeszcze nienaruszony przez osad, ale kobieta była pewna, że już wkrótce oblicze frasobliwego świętego zarośnie włochatym grzybem jak cała reszta pokoju. Pomieszczenie było osobliwie wyposażone. Właściwie całą podłogę zajmowały trzy chaotycznie rozstawione wersalki. Wielkie, zdezelowane, krzywe, z pootwieranymi skrzyniami na pościel niczym zębate pyski aligatorów. Tereska siedziała pośrodku jednej z tych wersalek jak mały rozbitek. Siedziała nieruchomo, jakby przyszyta do brudnej pościeli. Nie drgnęła nawet na widok wychowawczyni. Obojętna na bodźce zewnętrzne. Sama. Samiuteńka. Samotna. Maleńka dziewczynka na tle przeżartego grzybem pokoju. Ubrana w szarobury kaftanik. Szarobura na twarzy. Z szaroburymi włosami. Bogusława Ondraszek pomyślała, że jakby miała ze sobą aparat, to zrobiłaby najlepsze zdjęcie w swoim życiu. Szarobure dziecko na tle czarnej ściany, pomiędzy żarłocznymi aligatorami wersalek. Piękne, artystyczne, wystawowe zdjęcie ukazujące codzienny dramat jestestwa. – Gdzie mama, Teresko? Tereska spojrzała na wychowawczynię zdziwiona, że ta o coś pyta. W jej świecie nie zadawało się pytań. W jej świecie wszystko było oczywiste. Całe życie było oczywiste. Oczywista oczywistość, że nie ma co zdawać pytań. Wszystko było jasne przecież. Jasne było, że się wie, albo nie, gdzie jest mama. Jasne było, że nikt nic nie tłumaczy, ale za to od czasu do czasu dostaje się WPIERDOL. Jasne było również, że nigdy nie wiadomo dlaczego. Tereska była pewna, że tak właśnie wygląda świat. Że porasta go grzyb ścienny typu Rhizopus nigricans, dominują szarobure kolory i absolutne poddańcze wprost posłuszeństwo. Bo inaczej WPIERDOL. – Z tatą – odpowiedziała niechętnie. – A gdzie tata? – W szpitalu. – Znowu oczywista odpowiedź. – A babcia? – Też w szpitalu. – A ty tu tak sama, Teresko? – Sama. – Tereska wzruszyła ramionami, jakby chciała dodać: wielkie mi co. Może nawet i tak pomyślała. Wszystko było przecież dla niej tak bardzo oczywiste, co w wypadku niespełna ośmioletniego dziecka wydawało się wychowawczyni mocno dziwne. – A długo tak siedzisz? – Długo. I znowu cisza. Co to znaczy długo dla tej dziewczynki? Dzień, godzina, kwadrans, tydzień? – A kiedy mama wróci? Wzruszenie ramionami głębsze niż poprzednio. Wychowawczyni stała bezradna w obliczu tej wielkiej bezradności i oczywistości. – Jesteś głodna? – Nie. – Jadłaś coś? – Tak. – Tereska wyciągnęła drobną dłoń, w której trzymała kawałek bułki. – Chcesz iść ze mną do domu? – Wychowawczyni zdziwiła się tym, co powiedziała. Znowu wzruszenie ramionami. Cisza. – Nie mogę wyjść sama. – Nie możesz też zostać sama. Znowu wzruszenie kościstymi ramionkami. Bogusława prawie usłyszała szczęk kości Tereski. Patrząc na obojczyki tego samotnego dziecka, bała się, że za chwilę przekłują cieniutką skórę i wydostaną się na powierzchnię. Tereska wyglądała na pogodzoną ze swoim losem. Innego nie miała. Taki właśnie los zafundował jej świat. Ma tu siedzieć, warować, czekać, trwać, nie protestować, nie ruszać się z miejsca, nie zadawać pytań i ponad wszystko nie opuszczać pokoju. To zapamiętała dobitnie. – Nie wychodź z pokoju! – rzuciła matka trzy dni temu, gdy wybiegała do szpitala. – Nie wychodź z pokoju! – krzyknęła już prawie z dołu, z czeluści wyliniałej klatki schodowej babcia, telepiąc się na koślawych nogach do wyjścia. – Nie wychodź z pokoju! – upomniała ją sąsiadka, gdy po dwóch dniach wyjrzała zza drzwi. – Nie wychodź z pokoju! – przekazał jej sąsiad z góry wiadomość od matki ze szpitala. Co jak co, ale instynkt samozachowawczy miała Tereska rozwinięty nad wyraz dobrze. Wiedziała, że ślepe i bezwzględne posłuszeństwo jest kluczem do spokoju. Tego zdążyła się już w swoim krótkim życiu nauczyć. – Ubieraj się, Teresko. – Bogusława nie wyobrażała sobie innego scenariusza niż taki, że wyjdzie stąd razem z dzieckiem. Dziewczynka ani drgnęła. Zaklęta w czarno-białym obrazie tkwiła nieruchomo jak część ekspozycji, jakby bała się zburzyć ten kadr, który tak bardzo doceniła Bogusława Ondraszek. – Pójdziemy do mamy, do szpitala – kusiła wychowawczyni. – Chodź, ubierzesz się w jakiś płaszczyk, znajdziemy gdzieś buciki i pójdziemy. Zajdziemy do mnie do domku, mam zupkę pomidorową – szczebiotała. Tereska spojrzała na nauczycielkę i przez chwilę widać było, że rozważa propozycję. Potem jednak znowu wzruszyła ramionami i znowu nieprzyjemny odgłos trzeszczących kości dotarł do Bogusławy i wybił ją z nastroju spokojnej melancholii. Nie to nie – nie chcesz po dobroci, zabiorę cię siłą – pomyślała i powiedziała: – No już dziecko, zbieraj się, nie mam tyle czasu, ile ty uporu. – Spojrzała przy tym na Tereskę stanowczo i zrobiła krok w jej kierunku. Dziecko mruknęło coś pod nosem. – Co powiedziałaś? – Cisza. Bogusława wpatrywała się w zwieszoną głowę Tereski. – Nie pójdę. – A dlaczegóż to? – Bo dostanę wpierdol. Bogusława Ondraszek zamarła w pół kroku, w pół oddechu, a całe nauczycielskie życie i doświadczenie zaczęło rozsypywać się na jej oczach w drobny mak i rozbiegać się po brudnej podłodze jak stado mrówek. Bogusława jak żyje nie słyszała takiego słowa w ustach tak małej dziewczynki, więc w pierwszej chwili pomyślała, że się przesłyszała. – Co dostaniesz, Teresko? – postanowiła dać dziewczynce jeszcze jedną szansę. – WPIERDOL – odpowiedziała mała spokojnie, patrząc prosto w oczy wychowawczyni.\nEUFONIUM I SZLAFROK Poranki zawsze były takie same. Budzik dzwonił o siódmej. Zapalała lampkę, zakładała obrączkę. Obrączka leżała w kryształowym puzderku przy lampce nocnej. Potem powoli siadała na brzegu łóżka. Zawsze mieli łóżko. Janusz dbał o to, żeby nie spali jak większość znajomych na rozkładanej kanapie w salonie, tylko na łóżku. Prawdziwe, podwójne, z wezgłowiem, lampkami nocnymi. Tak jak lubiła. Obrączka lądowała co noc w puzderku. Janusz bardzo pilnował, żeby przed wieczorną kąpielą ją zdjęła, a rano założyła. Wprowadził ten rytuał tuż po ślubie, a ona pokornie zsuwała z palca obrączkę co wieczór, żeby z samego rana, tuż po dźwięku budzika wciskać ją na opuchnięty po nocy serdeczny palec. Na początku małżeństwa usiłowała protestować. Tłumaczył jej wówczas, że złoto nie zaśniedzieje, że nie grozi im zakrzepica ani inna choroba związana z krążeniem. Najważniejszy w tym jednak był wymiar duchowy. Codzienny rytuał zakładania obrączki o poranku pozwalał na codzienne przeżywanie ich jedności. Po prostu. Janusz troszczył się o to, żeby obrączki były zawsze błyszczące i zawsze dobrze zabezpieczone. Ona miała kryształowe puzderko, a on drewnianą szkatułkę wypalaną w motyw sosenki, która jeszcze kilka lat po zakupie pachniała żywicą. W rocznicę ślubu obowiązkowo szli do kościoła. Kiedyś. Czasem. Nigdy. Alina powoli otworzyła paczkę papierosów leżącą przy kryształowym puzderku i zamiast obrączki wyciągnęła mentola. Wydmuchiwany dym szybko rozproszył się po całej sypialni. Szary poranek zmieszał się z siwym dymem. Alina pali od niedawna. A właściwie nie pali, nigdy nie paliła. Ale marzy o tym od zawsze. Janusz jest ogromnym przeciwnikiem palenia u kobiet. Sam czasami popalał – szczególnie z kolegami przy wódce – wtedy palił dużo. Jednego za drugim. Ale jej nie pozwalał. Miała być wzorem kobiecości i wzorem matki. No to była. Kiedyś. Dawno. Niedawno. Teraz. To względne. Z przyjemnością zaciągnęłaby się papierosem, przymykając oczy i machając stopą odzianą w różowy kapeć na drewnianym koturnie. Często wyobrażała sobie tę scenę. Po prostu siada na łóżku, zakłada nogę na nogę i zapala papierosa. Mogła też zamiast palenia zamknąć oczy i wyobrażać sobie głos, który wlewa jej się do uszu jak aksamitny, ciepły nektar. I nie jest to głos Janusza. Zna Edwarda od dawna. Nie widziała nigdy. Janusz jest dla niej dobry. Oczy zaszły jej łzami na myśl o jego muskularnych ramionach i szorstkich policzkach. To dla niego dbała o siebie. To dla niego układała włosy, żeby tworzyły idealną kulę. Kiedyś, tuż przed tym, jak się zaręczyli, wyznał, że uwielbia, gdy kobieta ma włosy jak spod igiełki i paseczek w talii. To miała. Do fryzjera chodziła dwa razy w tygodniu. Częściej niż do kościoła, ale tylko w ten sposób mogła osiągnąć efekt, który zawsze wzbudzał jego zachwyt. Pani Irenka z małego zakładu fryzjerskiego na skraju osiedla Przyjaźń w miasteczku przyjmowała ją zawsze o tych samych porach: we wtorki o piętnastej trzydzieści i w soboty o dziesiątej rano. Zakład mieścił się w pawilonie zbudowanym z białej cegły. Pawilon składał się z dwóch bliźniaczych pomieszczeń, każde w kształcie długiej kiszki. Po prawej stronie było wejście do fryzjera, a po lewej wejście do kaletnika i repasacji pończoch. Nad wejściem do fryzjera wisiał szyld TWOJE LOKI, a nad wejściem do kaletnika nic nie wisiało, bo kaletnik i renowator pończoch nie mogli się zgodzić, czy ich wspólny biznes powinien się nazywać: SKÓRY I OCZKA czy OCZKA I SKÓRY. Alina myła u fryzjera głowę. Co sobotę. Włosy jeszcze mokre nakręcane były na wałki. Każdy wałek mocowany był do włosów za pomocą dwóch długich szpilek zakończonych kolorowymi, plastikowymi kulkami. Wałki nawinięte w trzech rzędach w równiutkich odstępach stanowiły ciekawy, ale powtarzalny motyw na głowie każdej klientki. U pani Irenki wałki zawijało się zawsze w ilościach parzystych i zawsze w trzech rzędach. Każda klientka korzystająca z usług pani Irenki miała nawijane włosy na wałki. Jeżeli włosy były za krótkie do nawinięcia w trzy rzędy, pani Irenka sugerowała skorzystanie ze strzyżenia męskiego. Każda klientka zapuszczała więc włosy co najmniej do ramion, tak żeby z ust pani Ireny nie padło nigdy zdanie: „Ale na takich włosach to co najwyżej męskie wyda”. Podczas nawijania klientka trzymała na kolanach koszyczek ze szpilkami i podawała je pani Irence. Zdarzało się, że liczba wałków została źle oszacowana i trzeba było rozwijać i ponownie nawijać pół głowy. Pani Irenka, żeby zapobiec tego typu kłopotom, nigdy nie dopuszczała uczennic do zakręcania wałków. Mogły tylko umyć głowę, zamieść włosy albo przysunąć suszarkę i ustawić nad głową. Pani Irena wyjątkowo dbała o swoje stałe klientki. Zawsze, bez względu na porę dnia częstowała je sangrią. Czasami udawało się jej zdobyć ajerkoniak, to wtedy był wybór albo słodka sangria, albo słodki ajerkoniak. Wizyta u fryzjera trwała zwykle dwie godziny. Wałki na głowie owijane były specjalną siatką. Tak przygotowana klientka usadzana była w miejscu do suszenia włosów. Suszenie włosów odbywało się wzdłuż linii okien, których było trzy: jedno obok drugiego. Wzdłuż okien stały krzesła z niebieskim obiciem, a nad nimi pyszniły się srebrne czapy suszarek – powód dumy pani Irenki. Suszarek było cztery. Ich wielkie kapsuły mieściły w sobie nie tylko głowę, ale w przypadku drobniejszych pań prawie pół klientki od pasa w górę. W soboty przed południem wszystkie suszarki były zajęte. Podczas suszenia włosów pani Irena strzygła mężczyzn. Mężczyźni wchodzili do zakładu i bez słowa siadali na pierwszym wolnym fotelu. Alina nigdy nie słyszała, żeby kiedykolwiek któryś tłumaczył, jak ma być ostrzyżony. O czym tu gadać? Po prostu pani Irena skracała im bokobrody, podgalała kark, cieniowała górę i już. Po wysuszeniu włosów trzeba było wałki odkręcić, szpilki odłożyć do plastikowego koszyczka, całą fryzurę uczesać, uformować, utapirować i polakierować. To w soboty. We wtorki nie myły włosów, tylko je odświeżały. Pani Irenka sprawnie rozczesywała, tapirowała od nowa i lakierowała na świeżo. Raz na dwa miesiące robiły trwałą. Wtedy wizyta w zakładzie fryzjerskim trwała nawet pięć godzin. Na ścianie w zakładzie wisiał kalendarz, w którym Irenka wpisywała, kto kiedy miał robioną trwałą. Panowała opinia, że jeżeli zrobi się trwałą wcześniej niż po dwóch miesiącach, wypadną wszystkie włosy. Nikt nie chciał dopuścić do takiej katastrofy i dlatego trwałe miały swoje miejsce w kalendarzu. Raz w miesiącu na włosy kładły kolor. Tak właśnie się wtedy mówiło: kłaść kolor. Alina zawsze farbowała włosy na jasny kasztan. Po wizycie u fryzjera Alina szła na targowisko. Oczywiście tylko we wtorki. Na targowisku kupowała ziemniaki, natkę pietruszki i wiejskie jajka. W drodze powrotnej mijała miejski dom kultury, skąd prawie zawsze dochodziły ją dźwięki próby młodzieżowej orkiestry dętej. Często myślała – a może trzeba wejść? Słuchała zawsze przez dłuższą chwilę, stojąc przed wejściem: trąbki, fagoty, puzony i nad tym wszystkim męski głos: I RAZ, I DWA, I RAZ, I DWA, I MÓWIĘ KOWAL NIE ZIEWAJ DO PUZONU DWA! Jest – myślała. Jest głos. To był taki gest mimo woli. Słyszała głos dyrygenta i poprawiała świeżo wylakierowane włosy. Widziała zarys swojego odbicia w gablocie wiszącej przy wejściu. Mogła ocenić, czy nic nie odstaje. Żaden kosmyk. Czasami trzeba było dyskretnie splunąć na chusteczkę czterokrotnie złożoną i wykrochmaloną na sztywno i szybko wytrzeć odciski palców z gabloty. Przez odciski i smugi nie była w stanie prawidłowo ocenić fryzury. I tak sobie żyła. Od wtorku do soboty, od soboty do wtorku. Gdy stała pod tą gablotą, lubiła sobie wyobrażać, że wchodzi tam, do domu kultury na próbę orkiestry dętej. Podchodzi do rzędu krzeseł równiutko ustawionych na środku sali. Tych rzędów jest co najmniej pięć albo sześć. Trzeba przecież pomieścić te wszystkie instrumenty i dźwięki: flety, oboje, fagoty, trąbki, puzony, saksofony – to tylko te bardziej oczywiste. Były też te mniej oczywiste i bardziej tajemnicze o wyszukanych brzmieniach i nazwach: sakshorny altowe, tenorowe, barytonowe, tuby, rogi, no i oczywiście jej ulubione: EUFONIUM. A więc podchodzi do jedynego wolnego krzesła i nikt na nią nie zwraca uwagi. Na jedynym wolnym krześle leży właśnie eufonium. Jest złote, błyszczące, wypolerowane, bez żadnego odcisku, żadnej smugi. I ona bierze ten instrument w dłonie, staje przy krześle i włącza się do gry razem z orkiestrą. Eufonium trzyma w objęciach z czułością i uwagą. Wrażliwa na każdy dźwięk chłonie całą sobą chłodny dotyk metalu, czuje przez skórę jak instrument rezonuje z każdym jej oddechem. Czuje jak oszałamiająco pachnie. To nie jest metaliczna woń, to nie jest ordynarna woń smarów czy delikatny żywiczny podmuch kalafonii. Zapach eufonium to zapach ziemisty, ciężki, organiczny, zmieszany z mokrą podściółką leśną. Tak. Eufonium pachnie mokrym lasem. Alina czuje, jak każdy basowy, ale paradoksalnie bardzo delikatny dźwięk wpada prosto do jej wnętrza i osadza się jak sadza. Nie można się tego dźwięku i zapachu pozbyć. Nie chce się go pozbyć. I potem już jest tylko ona i muzyka. Gra zapamiętale. Z oddaniem. W delikatnym odchyleniu, w ekstazie, z zamkniętymi oczami. Czuje, że tamburmajor patrzy tylko na nią. Czuje, że liczy się tylko to, jak ona wygląda, jak współgra z instrumentem. I słyszy jego kroki na wypolerowanym parkiecie. Zapach mokrego lasu miesza się teraz z zapachem pasty Buwi. Słyszy, jak on staje przed nią, ale nie otwiera oczu. W swoich wyobrażeniach Alina NIGDY nie otwiera oczu. Boi się, że gdy otworzy oczy, to coś się zmieni i ona przestanie grać na eufonium, a tamburmajor zniknie. I nie będzie jego. Nie będzie jego rozpiętej na dwa guziki koszuli, jego apaszki, pięknych dłoni, wyrazistych brwi. Że zniknie on i jego pytanie w oczach, którego nigdy nie zdąży zadać. Zawsze zanim padnie TO pytanie, Alina zamienia się w AURELIĘ. Pstryk i już nie jest Aliną z kulą włosów i pomarańczową szminką pod kolor kołnierzyka typu bebe. Nie jest już Aliną z mężem Januszem i córką Krysią. Proszę państwa, pstryk i stoi przed państwem Aurelia! Czarnobrewa, odziana w śniadą cerę i gruby warkocz koloru gorzkiej czekolady. Aurelia nie zna odpowiedzi ani na TO, ani na żadne inne pytanie. Stoi tylko i patrzy na tamburmajora. Patrzy i mruży błękitem cieni do powiek marki Celia. – Nie wiem, o co pan pyta. Bo pan mnie o coś pyta, prawda? Pan patrzy na Aurelię i zadaje jeszcze raz TO pytanie, patrząc prosto w roztrzepotaną zieleń oczu. Aurelia kłamie po raz drugi: – Nie wiem, o co panu chodzi. Aurelia potrafi unikać odpowiedzi, uchylać się od prawdy, kłamać w żywe oczy i łgać jak z nut. Dlatego właśnie Alina czasami prosi ją o pomoc. Jak ma bowiem odpowiedzieć na pytanie, które nie padnie? – Czy zechcesz? – pyta cicho tamburmajor. Pytanie pada ponownie i jeszcze raz, zanim opuści miękkie wargi. I w końcu nie pada wcale. Aurelia została przywołana na pomoc nadaremnie. Działa wystrzeliły: prezentacja siły, budowa fosy, zastępy szpiegów wszystko po to, żeby obronić się przed pytaniem, które nie pada i na które nikt nie zna odpowiedzi. Nikt to znaczy ona. Ona jest nikim i nie zna odpowiedzi na pytanie „Czy zechcesz?”. Minęło tyle czasu. Mija. A ona wciąż czeka, nie czekając na pytanie, które pada, nie padając ani razu. Taki paradoks jak dźwięk eufonium. Basowy, a delikatny. A teraz już dawno wyszła z mieszkania. I już stoi pod domem kultury. Idzie. Mija. Zostawia. Nie słucha dźwięków orkiestry dętej wylewających się na ulicę przez uchylone okna i mieszającej się ze stojącym powietrzem pierwszego letniego upału. Nie czuje zapachu mokrego lasu ani nie zagląda pod kołnierzyk rozpiętej koszuli tamburmajora. Najważniejsze jednak, że nie musi odpowiadać na nigdy niezadane pytanie „Czy zechcesz?”. Już jest znowu w domu. Bezpieczna. Przez zamknięte okna nie wpadną żadne dźwięki ani zapachy. Przez szparę pod drzwiami wejściowymi nie dostanie się do środka niezadane pytanie. Nie będzie musiała wymyślać na pomoc Aurelii. Szkoda jej tej Aurelii. Uwielbia to imię. Lubi też samą Aurelię: prostą, silną, niesymetryczną w każdym calu i z niedbałym warkoczem. Ale teraz są już inne czasy. Zakład fryzjerski TWOJE LOKI, zmienił nazwę na LOKI i LOCZKI. Nowa nazwa podobno odzwierciedla trend, jaki przywiało do miasteczka ze stolicy. Loki kręcą już nie tylko stateczne małżonki, ale również dziewczęta w wieku komunijnym. Oczywiście nie ma co tu wspominać o studniówkowych fryzurach, gdzie już od dawna panowała moda na pierwszą trwałą trzy miesiące przed studniówką. Dlatego trzy, żeby w odpowiednim momencie włosy podciąć i żeby sploty nie były już tak bardzo silne. Tajniki terminarza ondulacji można było poznać tylko w czasie osobistej wizyty u pani Irenki, która z wielkim znawstwem tłumaczyła zależności pomiędzy datą w kalendarzu, siłą splotu i oczekiwanym efektem. Alina raz wypadła z kalendarza pani Ireny razem ze swoją ondulacją i kolorem. To, co miała wtedy na głowie, w niczym nie przypominało idealnej kuli w kolorze jasny kasztan. Przy skórze pojawiły się siwe odrosty. Ale ona miała wtedy własny kalendarz fryzjerski: jeden centymetr odrostu to jeden miesiąc w szpitalu. Jasny kasztan przechodził powoli w kasztan siwobury. Loki i sploty zamieniły się w sfilcowane pasma odstające od głowy niczym sznurkowy mop, ale jej to nie przeszkadzało. Ani palenie papierosów w domu, których nie paliła, ani szlafrok Janusza, który nosiła wtedy jako swoje ubranie domowe. Z trudem powstrzymywała się, żeby nie wychodzić w szlafroku również na ulicę, podobało jej się, że jest bordowy i pluszowy. Przez wiele tygodni po wyjściu ze szpitala nie prała go. Zapach Janusza utrzymywał się w szalowym kołnierzu jeszcze przez długi czas. Najbardziej denerwowało ją to, że nie umarła – chociaż inaczej się nastawiła! Ona miała umrzeć, a on miał dochować tajemnicy aż do śmierci. Żeby ona już nie musiała. A tak? Kto dochowa tajemnicy? Dochowanie tajemnicy było ponad jej siły. Bure miasteczko było ponad jej siły. Janusz był ponad jej siły. Wszystko ją gniotło i swędziało. I ta niepewność! Drżała każdego dnia z niepewności. Błagała, żeby Aurelia była z nią, gdy ktoś ją w końcu zapyta o jakieś istotne sprawy w jej życiu. Jej życie zostało sprowadzone do kuli włosów w welonie z pozorów. Bała się, że ktoś – może córka albo przyjaciółka, której nie miała – zainteresuje się kilkoma faktami z jej życia i wtedy już tylko mogiła. Bardziej przerażał ją moment wypuszczenia z ust prawdy niż wizja mogiły. Chociaż jak sobie wyobrazi ulgę po wyznaniu prawdy, to aż ją mrowiło w całym ciele z rozkoszy. Nie pamięta już, kiedy jej życie pokrywało się w większych fragmentach z prawdą. To chyba musiało być jeszcze za życia babci albo zanim w miasteczku zapanowała moda na trwałe. Dawno w każdym razie. W większości jej życie było rozgrywane na dwóch planach. Jak film kręcony równolegle w dwóch studiach na dwóch różnych krańcach miasta. Na jednym planie mamy kobietę z kulą na głowie, z pokorą smażącą kotlety w oparach palącego się oleju uniwersalnego. Jest uśmiechnięta, ale nie pamięta, dlaczego się uśmiecha. Chyba reżyser kazał. Jest więc uśmiechnięta i zadbana. W pasie przepasana półokrągłym fartuszkiem w biało-czerwoną krateczkę. Usmażone kotlety układa równiutko na półmisku, zostawiając pomiędzy nimi równe odstępy. Po zakończeniu smażenia w każde takie pole niewypełnione mielonymi położy plasterek ogórka i jedno ziarenko groszku konserwowego. Ujęcie układania groszku powtarzane jest siedem razy, bo groszek dzisiaj nie chce się słuchać i stacza na wszystkie strony, psując symetrię. Co za ulga, gdy w końcu półmisek wygląda idealnie i można przejść do następnej sceny. Na drugim planie ta sama kobieta już nie ma fartuszka ani kuli na głowie, ani wcale nie jest ubrana. Leży w pokoju na łóżku i się śmieje razem z mężczyzną, który również nie jest ubrany. Z daleka nie widać, z czego się śmieją, ani nie widać twarzy mężczyzny. Widać tylko, że są ze sobą swobodni. Ona ma potargane włosy i zaróżowione policzki. On ją całuje w pierś. Reżyser każe powtórzyć ujęcie aż do całkowitego omdlenia. Gdyby mogła wymieszać te dwa plany ze sobą, tak jak miesza się dwa płyny o różnych kolorach w jednej butelce. Ale to jest niemożliwe. Nie można wymieszać oliwy i wody. Nawet jeżeli przez chwilę wydaje się, że się połączyły, to po odstawieniu mieszanki na długość wypalenia jednego mentola wyodrębnią się dwie warstwy. Próbowała – to wie. Alina próbowała już wielu sposobów na połączenie światów, ale żaden nie zadziałał. Dlatego cała nadzieja w Aurelii.\nLOT Nigdy nie wiadomo, kiedy małe wyodrębnione zdarzenie przemknie niezauważone, a kiedy zapoczątkuje szereg innych, które będą pączkowały i mnożyły się jak bańki mydlane. Tereska też nie wiedziała i w swoim małym jak garstka sercu nie podejrzewała nawet, że wyrzucając kota przez okno, ojczym spowoduje to, co spowoduje. Tereska ma teraz dziesięć lat i jest jeszcze małym chudym dzieckiem, które stara się żyć tak, aby jak najmniej tego życia było widoczne na zewnątrz. Jest środek zimy i epidemia wszawicy. Kolejna. Tereska nie chodzi do szkoły z dwóch powodów: nie ma butów na zimę i ma wszy. Bardzo jej to odpowiada. Od kilku dni ukrywa się jeszcze bardziej niż zwykle. Ukrywa się tak bardzo, że czasami aż wstrzymuje oddech i tak trwa całymi minutami. Bez oddechu. Bez szmeru. Bez ruchu. Przypomina jej się zabawa. Przypomina jej się ojciec. Ten prawdziwy. W ciszy i bezdechu widać i słychać bardzo wyraźnie. I Tereska słyszy: – Gdzie jest Tereska? Gdzie jest Tereska? Słyszy wyraźnie, chociaż te słowa padły wiele lat temu, gdy miała jeszcze innego, własnego tatę. W ciszy i bezdechu pamięta lepiej tę jedyną scenę zapamiętaną gdzieś, w niemożliwy sposób, bo przecież jak to możliwe, żeby dwuletnie dziecko pamiętało. Niemożliwe. A pamięta. Ciepło, radość, spokój. Ojciec. Prawdziwy. Jedyne wspomnienie Tereski. Pielęgnuje je bardzo. Wyciąga na wierzch czasami. Wyciera z kurzu. Nabłyszcza. Pamięta, jak się chowa w namiocie z koca, a tata jej szuka. – Gdzie jest Tereska? Gdzie jest Tereska? I znowu delektuje się wspomnieniem. Wyciąga. Wącha. Wsłuchuje się w ślady jego słów. – Jest moja Tereska! Jest! I pamięta jego zapach. Jego nieogolony policzek. I to, jak łapie ją i podnosi pod sam sufit. I Tereska fruwa nad namiotem, fruwa nad jego głową, piszczy z radości. – Gdzie moja Tereska? Tereska już tu nie mieszka! I już. Koniec wspomnienia. Nie pamięta nic więcej. Ani tego, jak wyglądał. Ani tego, jak żył. Ani tego, jak umarł. Najbardziej na świecie Tereska boi się, że zapomni. Że grzyb porastający ściany mieszkania dobierze się również do jej wspomnień i że to będzie koniec. – Nie możesz tego pamiętać – miałaś tylko dwa lata. Ale Tereska pamiętała, bo zapominanie nie było jej mocną stroną. Nie potrafiła przez całe życie zapomnieć wielu spraw i zdarzeń. Ale najbardziej na świecie nie potrafiła zapomnieć swojego ojca. Jej drugi ojciec był jeszcze większy od pierwszego. No oczywiście dopóki chodził na nogach. Po wypadku było inaczej. Ten drugi ojciec przez pierwsze lata ich wspólnego życia starał się ze wszystkich sił zapomnieć o istnieniu Tereski, a ona odpłacała mu się tym samym. Wszelkie próby przecięcia się ich ścieżek gdzieś w mieszkaniu kończyły się źle. Zwykle dla Tereski. A właściwie zawsze. Był szturchana, popychana, kopana. Tego też nie potrafiła zapomnieć. Ani tego, jak bardzo starała się ukryć małego kociaka znalezionego na podwórku. Kotek siedział na skraju kałuży i zamarzał razem z brunatną wodą. – Już dobrze, już dobrze. – Drży Tereska nad kotkiem i patrzy prosto w jego bursztynowe oczy. – Już dobrze, już dobrze. – I nie może go oderwać od lodu. Już dobrze, już dobrze i w końcu odrywa kociaka i pakuje go sobie prosto pod koszulkę. I czuje jego wymarznięte do cna ciałko, i już dobrze, już dobrze, i gna po schodach, po kilka stopni, do kąta za wersalką, pod koc, w ciemność, w ciszę. I leży tak Tereska, nie wiadomo ile godzin. I ogrzewa sobą i nie rusza się wcale, i nie oddycha, i kotek robi to samo. Trzy tygodnie. Tyle to trwało. Tereska pod kocem. Kotek pod koszulką. Cichy. Niewidzialny. Współgrający z nią. Współistniejący. Na jednym oddechu i krwiobiegu. Uniki. Unikali we dwoje. Ona i kot. Wszystkich głosów i wszystkich dorosłych. Dwa cienie. Resztka mleka. Pudełko po margarynie. Skórka od pasztetowej. Nawet chleb. To, co podjadała Tereska, podjadał i on. Nazwała go Duch. Nie lubił ziemniaków. Ani szurania. Był. Piękniał. Mruczał. Czasami za głośno. Nauczył się siedzieć u niej za koszulą. Jak mały kangur. Dzięki Bogu za wszy. Mogła spokojnie siedzieć z Duchem i udawać, że ich nie ma. Mogła siedzieć tak długo, zanim wyrosną jej piersi, zanim zmieni się wszystko, zanim gilotyna, przepaść, wyrok i kot popełni jeden błąd. Jeden błąd to niedużo. Jeden za dużo skok. Jeden za dużo ruch. Wpadli nagle. Zimowe popołudnie. – Śmieci idź wyrzuć! Podskoczyła z przerażenia. I potem zaczął się film. W zwolnionym tempie. Duch wypadł jej zza koszulki. Przez chwilę patrzyła w jego piękne bursztynowe oczy. Przez chwilę zapadał jej w pamięć do końca życia na wieczne pamiętanie. Przez chwilę znowu byli razem złączeni spojrzeniem jak łańcuchem. Przez chwilę, zanim wściekły ojciec nie złapał ducha w wielką łapę. Zanim nie zamknął go w pięści. Zanim nie podbiegł do szarego od brudu okna i szarpiąc się z klamką, nie otworzył go w końcu, i zanim się nie zamachnął, i z całych sił nie wyrzucił Ducha za okno. Z całych sił. Dobrze, że film był w zwolnionym tempie. Dobrze, bo Tereska zdążyła dopaść do okna i uchwycić w pamięć, i zamknąć w niej na wieki jego ostatni lot. Krzyk, jaki wydobyła z siebie, był tak silny, że niósł się i leciał tuż za kotem nad zapyziałym podwórkiem, nad obgryzionym drzewkiem, nad kapliczką, nad dozorcą, nad lumpem, który zdziwiony patrzył i liczył: spadnie czy nie spadnie. A on ledwie nauczony ciepła leciał niezdarnie i nieuchronnie. Matko Boska ocal go, ocal, i już Tereska uchwyciła się wzrokiem zdziwionej figury tkwiącej w ciasnej kapliczce na środku podwórka. – Ocal go, Panienko, ocal Niepokalana. – I już Tereska widzi, jak Maryja odwraca swoją kamienną, piękną twarz i patrzy na kota, który jeszcze nigdy nad nią nie leciał, i jedyna już i cała nadzieja w jej pięknej twarzy. – Ocal go, ocal! – I Tereska podnosi bezgłośny lament, i czeka na ocalenie krótkiego życia jej Ducha. I liczy na to, i się czepia tej myśli, że figura Niepokalanej ocali jej kotka od śmierci i mrozu, i braku matki, i braku miski. I już Tereska wie, że to niemożliwe, żeby Panienka spojrzała na tego kota. I wie, że ten kot nie przeżyje tego lotu. I nie chce wiedzieć ze wszystkich sił, a jednak wie, że z chwilą zatrzaśnięcia okna przed nosem Tereski roztrzaska się o ścianę altany śmietnikowej mały Duch. I nie chce widzieć, a zobaczy, jak potem leży pod tą ścianą bez ruchu, bez dechu, jak kiedyś u niej za pazuchą. Może udaje? –pomyślała z nadzieją. Przecież obydwoje tak świetnie udawali, że ich nie ma. Może udaje? Porusz się, porusz. Błaga Ducha w ciszy niewypowiedzianych słów. I już ojciec ją odciąga za włosy od okna. I już Tereska płacze bez ani jednej łzy. – Cicho, bo w gębę strzelę – pada jak strzał. Cisza. Namiot. Bezdech. Bezruch. Niepamięć. Bursztynowe koraliki kocich oczu na wieczne pamiętanie.\nZAWIJAJĄC RĘKAW Status wariatki w małym miasteczku oznaczał tylko jedno: KONIEC. No oczywiście może nie do końca życia, ale koniec. Smutne stroje, smutne oczy, żadnych wyjść – chyba że do kościoła. Zabronione kino, kawiarnia i plotki. Ciężko zabronione dancingi. Wesela dopuszczalne, ale bez tańczenia – wiadomo wariatki nie tańczą. Podróże, wycieczki, odczyty – niewskazane, chyba że do miejsc kultu sakralnego. Jak wariatka, to wariatka. Wskazane? Uczestnictwo w głównych mszach niedzielnych, regularne zamawianie mszy w intencji zdrowia. Czyli KONIEC. Ciężko niewskazane, zabronione pod groźbą wiecznego potępienia było również poszukiwanie aksamitnego głosu, który wlewał się w nią o poranku, a który mógł być TYM głosem i dyrygować orkiestrą dętą, rozsiewając wonie mosiądzu i drzew. Ale Alina nie przejmowała się wszystkim, a wręcz nie przejmowała się niczym, przejmując na śmierć. Ziarno zostało zasiane i trafiło na podatny grunt. Bez względu na konsekwencje, których rozmiaru i zakresu była jak najbardziej świadoma, Alina postanowiła przygotować się na wszelką ewentualność. Włączając w to oczywiście ewentualność spotkania przypadkowego, nieprzypadkowego, uknutego czy zaaranżowanego z GŁOSEM. Pierwszym krokiem było wypisanie się z kalendarza trwałych u pani Ireny. Pani Irena wykazała pełne zrozumienie dla decyzji Aliny o powrocie do naturalności i wydała z siebie tylko zduszony szept „OSZALAŁA”. Jej duże błękitne oczy wyrażały tak niebotyczne zdumienie, że przez chwilę Alina pożałowała swojej decyzji. Najbardziej żal jej było rytuału i rutyny. Regularne jak w zegarku wyjścia do fryzjera stanowiły szkielet jej życia i trzymały wszystko w ryzach. Bardzo prawdopodobne, że wraz z nastaniem ery naturalności Alina po prostu się rozsypie na cztery równe kawałki i każdy z nich pójdzie sobie w swoją stronę. Tak sobie myślała, wracając do domu z fryzurą à la podmuch wiatru na głowie. Dlaczego pomyślałam o czterech, a nie o pięciu kawałkach? Czuła, że nie ma niczego, co sprawiałoby, że jest spójna, cała, jedna. Nie było ani grama kleju, spoiny, czegokolwiek, co złapałoby te trzęsące się kawałki i skleiło w całość jak starą skorupę. Jej życie miało sens, tylko nie potrafiła sobie przypomnieć jaki. Nie umiała powiedzieć, co wstrząsnęło nią bardziej: czy próba pozbawienia się życia, czy próba zerwania z kręceniem loków. Wiedziała jedno, że na pewno nie jest jeszcze gotowa na spotkanie z GŁOSEM. Sytuacja była patowa. Każdy jej krok bez względu na to, czy robiła go w jednym, czy w wielu kawałkach, podlegał obecnie czujnej obserwacji. Jej wariactwo było proporcem, który powinna nosić zatknięty na czubku długiej żerdzi. Pozbycie się proporca oznaczałoby jej koniec. Alina była absolutnie przekonana, że wokół niej żyją jeszcze przodkowie tych, którzy polowali na tych terenach na czarownice. Każdy w miasteczku wiedział, że ten rejon słynął z takich praktyk i coś na pewno w ludziach zostało – tak sobie myślała, tupiąc nieśpiesznie w kierunku domu. Ciekawe, jak to się odbywało, takie polowanie na czarownice, i jaka byłaby obecnie ich definicja. Ciekawe, ilu mieszkańców to potomkowie tych, którzy polowali na czarownice, i po ilu pokoleniach wypłukuje się z genów okrucieństwo, fanatyzm i strach przed innością. Ale ona teraz jest bezpieczna. Czerń jest jej tarczą. Nikt nie ośmieli się podejrzewać o cokolwiek kobiety ubranej na czarno. Nikt nie ośmieli się podejrzewać o cokolwiek, bo oto idzie taka pokorna, z proporcem wariactwa, bez krzty lakieru na włosach. I nikt nie podejrzewa, że w jej głowie gra teraz cała orkiestra dęta, że ona gra na eufonium, że GŁOS na nią patrzy i wyciąga po nią rękę. Tak – po nią! Nie do niej! On nie idzie, żeby ją trzymać za rękę, on idzie po nią! Alina była rozgorączkowana, podniecona, jej kroki były coraz szybsze, chciała jak najszybciej dotrzeć do domu i zatrzasnąć za sobą drzwi. Za drzwiami będzie mogła się uspokoić i ukoić, i zrobić coś, co pozwoli doznać ulgi choć na chwilę. Po chwili już tam była. Już dopadła łazienki. Nie odpowiedziała na pytające „Mamo?” Krysi, tylko niecierpliwie zasunęła zasuwkę w drzwiach. Ręce jej się trzęsły, zęby uderzały o siebie. Z lustra spojrzała na nią stara, obca, blada kobieta o płowych włosach, jak sprany wełniany koc. Jeszcze tylko usiądzie, jeszcze tylko zedrze z siebie czarny płaszcz i sweterek w warkocze i zostanie w samej halce, która była teraz jak żałosne nylonowe nawiązanie do jej poprzedniego życia. Jeszcze tylko ugryzie się mocno w przedramię aż poczuje znajome odrętwienie skóry i już będzie mogła wbić ostrze nowiusieńkiej żyletki polsilver prosto w swoją wyczekującą skórę i przeciągnąć w dół równiutko, w skupieniu. Dziesięć centymetrów w dół przedramienia i jeszcze jedno wbicie równiutko, tuż obok, dokładnie pomiędzy dwoma starymi bliznami. I teraz już siedzi ciężko bezwładnie oparta o rezerwuar. Czuje, że całe jej ciało zalewa ciepło i rozkosz, że wraz z krwią uchodzi z niej szpital, GŁOS i całe wariactwo. Lewe przedramię zasłonięte było rękawem sweterka. To nic, że cienkie włoski moherowej wełny w kolorze zgniłej śliwki drażniły świeże rany. Alina przynajmniej czuła, że żyje. Znowu dotknęła siebie. Jej poorane jak świeże kartoflisko ciało odezwało się do niej. Boli, a więc żyje. Bała się, że gdy już się rozpadnie na te cztery kawałki, to nie będzie potrafiła rozróżnić, czy jeszcze żyje, czy już nie. I po co. Zaschnięte strupy zaczepiały o moherowe nitki. To była prawda o niej. Cała prawda. Zaschnięty strup i resztki krwi na moherowych nitkach. Nic więcej nie można było o niej powiedzieć. Nie dostała się do filmu, nie dostała się do orkiestry, nikt jej nie zaprosił na przesłuchanie. Tamburmajor, GŁOS chodził gdzieś sobie, wydzielając Old Spice’a, a jej pozostało już tylko jedno. Samounicestwienie. Nawet nie próbowała wymyślić innej drogi. Bo po co? W dodatku jej śmierć nie odbije się szerokim echem w miasteczku ani żadnym echem. Nikt już na nią nie czekał. Nikt. Zdała sobie sprawę, że wykreślając się z kalendarza trwałych u Irenki, wykreśliła całe swoje przyszłe życie. Calutkie. Nie miała nawet odruchu łapania się czegokolwiek, co pozwoliłoby jej pozostać przy życiu. Wiedziała, że spada, leci, zbliża się do nieuchronnej katastrofy, ale nie chciało jej się wyciągnąć ręki, żeby się czegoś przytrzymać. Żyła, ale czuła się z tym bardzo niestosownie. Całe życie dbała o pozory. I o to, żeby wszystko, co ją otaczało, było stosowne i adekwatne. Jedynym łącznikiem pomiędzy tym prawdziwym a tym stosownym były blizny wyrysowane na jej przedramionach. Niektóre całkiem białe i cienkie, inne różowe i te najświeższe krwistoczerwone. Śmieszył ją doktor Wójcik, który zalecał jej różne techniki pozwalające przetrwać krytyczny moment: wyjście na dwór, bieg, rozmowa z kimś. Albo sugerował jej inne sposoby rozładowania napięcia poprzez zadanie sobie bólu, ale takiego nieszkodliwego: zjedzenie ostrego chili, lodowaty prysznic czy ściskanie kostki z lodem w dłoniach. Szczególnie to ostatnie wydawało jej się wyjątkowo infantylne. Ostatnio była u doktora Wójcika trzy lata temu. Potem postanowiła, że już więcej do niego nie pójdzie.\nSTARY NIEDŹWIEDŹ Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nSpis treści: Okładka Karta tytułowa PROLOG CZARNO-BIAŁY KADR EUFONIUM I SZLAFROK LOT ZAWIJAJĄC RĘKAW STARY NIEDŹWIEDŹ STRASZNIE TRUDNY PORÓD CZYTAJĄC POTOP OBARCZONA SZMACIANA LALKA NA IMIĘ MU EDWARD JESZCZE NIE ZLECENIE REMONTU LEPIĄC PIEROGI DOTYK DOŚWIADCZONA WDOWA KOBIETA Z KRÓTKIMI WŁOSAMI RAZ ZA RAZEM APOLLO 13 WRÓŻKA FĄFARA ENIGMA I INNE ZBIORY UWIELBIENIA SZACH MĘŻCZYZNA, DZIECKO, TELEWIZOR I MAT AKWARYSTA LISTY W PUDEŁKACH PO BUTACH GNIEW i SAMOTNOŚĆ NAJPIĘKNIEJSZA KOBIETA PALĄCE SŁOŃCE, GORĄCY PIACH WSZYSTKIE KOBIETY EDWARDA OSTATNI KONCERT W OBJĘCIACH MARYI PO IMIENINACH JESZCZE NIE TERAZ GŁOWĄ W SKROŃ JĘDREK I CISZA JAK GRUBY KOC MLECZNY OBŁĘD ZYGMUNTA PAPIER W PIĘCIOLINIĘ I DŁUGOPIS GDYBY NIE EDWARD PRAWIE SIEROTA, PRAWIE BRAT MYJĄC GŁOWY TEN I TAMTEN JĘDREK A DZIECKO CZEKA KTÓRE ŻYCIE KOTA MÓJ PRECELKU EPILOG Karta redakcyjna\nCopyright © Oficynka & Justyna Edmondson, Gdańsk 2018 Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana lub odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Oficynki. Wydanie pierwsze w języku polskim, Gdańsk 2019 Opracowanie redakcyjne: zespół Korekta: Bożena Hryciuk Projekt okładki: Studio KarandaszZdjęcia na okładce: © witoon214/fotolia ISBN 978-83-66613-06-5 www.oficynka.pl email: oficynka@oficynka.pl Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Katarzyna Rek\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Blahy_incydent-ebookRO/p1171289i1351503" target="_blank" title="Błahy incydent [Justyna Edmondson] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Błahy incydent [Justyna Edmondson] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


🐝Kliknij przycisk Utwórz.\n💡Jeżeli korzystasz z nowego Menedżera Reklam, utwórz kampanię przy użyciu szybkiego kreatora. Do dynamicznych materiałów reklamowych nie ma obecnie dostępu z poziomu klasycznego kreatora reklam.\n🐝Utwórz nową kampanię z jednym z wyżej wymienionych celów: Ruch, Konwersje, Instalacje aplikacji.\n🐝Utwórz nowy zestaw reklam- tak jak zawsze.\n💡W przypadku powielania zestawu reklam nie możesz powielić zestawu, który ma reklamy z niedynamicznymi materiałami.\n🐝Wybierz Zapisz wersję roboczą.\n🐝Na poziomie zestawu reklam będzie widoczna opcja korzystania z dynamicznych materiałów reklamowych. Kliknij pole przy pozycji dynamicznego materiału reklamowego.\n🐝Uzupełnij pozostałe pola na poziomie zestawu reklam. Stwórz wersję roboczą kampanii.\n🐝Na poziomie reklamy możesz utworzyć nową reklamę. Zobaczysz możliwość dodania do niej wielu zasobów.\n💡Maksymalna liczba zasobów, które możesz wykorzystać to 30.\n🐝Dodaj parę kreacji, klikając opcję Wybierz obrazy. Aby dodać kilka filmów, kliknij opcję Film/pokaz slajdów.\n💡Nie można tworzyć mieszanych zestawień z obrazami i filmami.\n🐝Dodaj kilka części tekstu, nagłówków i opisów, klikając opcję Dodaj. Następnie dodaj kilka przycisków CTA.\n🐝 Po dodaniu wszystkich zasobów, możesz podejrzeć różne warianty reklamy w sekcji Podgląd.\nJeśli masz na co dzień problemy z podjęciem decyzji, jakiej grafiki użyć, czy jakie copy wpisać jako tekst reklamy, użyj dynamicznych kreacji - wtedy zadecydują Twoi odbiorcy. Życzymy udanego testowania!


Politechnika Gdańska: Wybrano najlepszą pracę z okrętownictwa | Dziennik Bałtycki\nPolitechnika Gdańska: Wybrano najlepszą pracę z okrętownictwa\nAleksandra Legowicz 11 lutego 2011, 14:02\nProrektor Waldemar Kamrat z czwórką finalistów. Drugi z lewej Tadeusz Chruściel archiwum prywatne\n"Projekt koncepcyjny małego wielozadaniowego pojazdu na poduszce powietrznej" autorstwa Tadeusza Chruściela uznany został za najlepszą tegoroczną pracę dyplomową na Wydziale Oceanotechniki i Okrętownictwa Politechniki Gdańskiej. Konkurs organizowany jest co roku przez brytyjski Królewski Instytut RINA (Royal Institution of Naval Architects) oraz Towarzystwo Okrętowców Polskich KORAB. Wyniki tegorocznej edycji ogłoszono i nagrody wręczono w miniony czwartek.\nW tym roku spośród ośmiu prac wybrano cztery, a w finale oprócz Tadeusza Chruściela znaleźli się następujący studenci: Jakub Muraszko ("Badanie wpływu zjawisk termodynamicznych zachodzących w kolektorze gazu wylotowego okrętowego silnika spalinowego na proces drgań skrętnych w stanach przejściowych"), Dawid Postój ("Projekt wstępny siłowni statku o nośności 17 000 ton do przewozu "jasnych" produktów naftowych") oraz Michał Zimnicki ("Analiza wytrzymałości kadłuba drobnicowca uniwersalnego w warunkach asymetrycznego obciążenia ładunkiem masowym").\nFinał polegał na krótkiej (ok. 15 minut ) publicznej prezentacji prac, a następnie wyłonieniu przez jury zwycięzcy. Nagrodziło ono nietypową problematykę, której jeszcze nigdy nie było na obronach, oraz fakt, iż tematyka pracy wymagała dostudiowania dodatkowej literatury, ponad program studiów.\nTadeusz Chruściel otrzymał dyplom potwierdzający wygraną, nagrodę pieniężną oraz dwuletnie darmowe członkostwo w TOP KORAB i RINA. Pozostała trójka finalistów otrzymała dyplomy z informacją o nominowaniu do konkursu oraz rok członkostwa w tych samych towarzystwach. Tym samym laureaci z OiO będą mieli bezpłatny dostęp do najnowszej literatury światowej w tym temacie.\nZwycięzca, na pytanie, czy się spodziewał wygranej, przyznał, że składając pracę do konkursu liczył, że zostanie nominowana do prezentacji w finale, więc było to miłe spełnienie oczekiwań.\n- Jednocześnie wiedziałem, że stając w szranki z kolegami, którzy w swoich pracach poruszali równie ciekawe zagadnienia, muszę dobrze przygotować się do wystąpienia - dodał.\n- Czy się stresowałeś podczas wystąpienia, czy raczej byłeś pewny swoich badań?\n- Mając możliwość występowania przed mniejszą publicznością, głównie w trakcie zajęć, miałem możliwość nauczenia się ukrywania nerwów podczas prezentacji i kontrolowania towarzyszącym temu emocji. Zawartości pracy byłem pewien. Ponadto moja praca obejmowała więcej treści, niż miałem zamiar przedstawić. Podczas prezentacji czując presję czasu zapomniałem o tremie i starałem się jak najjaśniej przedstawić wyniki mojej pracy.\n- Czy ta nagroda otwiera przed tobą drzwi do kariery? I co daje ci współczłonkostwo w prestiżowych towarzystwach?\n- Przede wszystkim swego rodzaju rozgłos wśród ludzi z branży, gdyż informacja o konkursie i o tematyce, którą się zajmuję, obiegnie cały świat za sprawą periodyku wydawanego przez RINA. W chwili obecnej jestem na pierwszym roku studiów doktoranckich na PG oraz pracuję w zawodzie. Członkostwo w TOP KORAB i RINA mam nadzieję sprawi, że osoby, które interesują się tematyką okrętową, zainteresują się i moją osobą i może znajdzie się ktoś, kto pomoże przy realizacji projektu zawartego w pracy dyplomowej.\nZasady konkursu przybliżył nam prodziekan Oceanotechniki i Okrętownictwa dr inż. Janusz Lemski. - Uczestniczące w konkursie prace muszą być oddane w terminie, ocenione "na maksa", czyli 5,5, 5,0, a gdy takich nie ma to 4,5. Do niedawna obowiązywało też kryterium średniej ze studiów, ale na mój wniosek zostało zniesione. Kryteria są narzucone przez RINĘ, są to między innymi: merytoryczna zawartość pracy, jej innowacyjność, kompletność, sposób ujęcia problemu, redakcja. Prezencja autora nie jest kryterium, ale prezentacja, a właściwie sposób prezentacji: jasność wypowiedzi, zawartość slajdów, merytoryczność itp. W jury zasiadają najwyższej klasy specjaliści z dziedziny okrętownictwa - nauczyciele akademiccy, dziekan wydziału. W poprzednich latach kapitule przewodniczył prezes RINY Trevor Blakeley, ale w tym roku niestety nie mógł przyjechać.


FIX-KG-08 Reh4Mat , Sprzęt rehabilitacyjny, wózki inwalidzkie - Strefa Zdrowia\nOrteza nadgarstka i kciuka FIX-KG-08 stabilizuje i unieruchamia staw promieniowo-nadgarstkowy oraz zapewnia kompresję kciuka.\nDziecięca orteza nadgarstka FIX-KG-08 została wykonana z innowacyjnego surowca MEMORYcast™.\nOtwarta konstrukcja ortezy FIX-KG-08 pozwala na dowolną regulację obwodową ortezy. Poprzez zapewnienie stałej kompresji stawu promieniowo-nadgarstkowego i siodełkowego kciuka nasza orteza utrzymuje temperaturę ciała, redukując ból i przyspieszając tym samym proces gojenia. Dodatkowo, termoplastyczna płyta pozwala na kontrolę ruchów zgięcia, wyprostu i odwiedzenia nadgarstka. Płyta MEMORYcast™ obejmuje cały staw promieniowo-nadgarstkowy (CMC) oraz stawy śródręcza (MCP). Obwodowe paski Velcro pozwalają na szybką aplikację i zdjęcie ortezy oraz ułatwiają regulację poziomu kompresji.


Red Blood Vascular Removal Machine, 980nm High Power Laser diodowy do żył pająka\nLaserowe leczenie żył 980 nm na skórze dla sprzętu do usuwania naczyń krwionośnych\nLaserowe usuwanie żył jest łatwym, szybkim i skutecznym sposobem leczenia żył powierzchownych. Terapia laserowa jest stosowana w medycynie od ponad 30 lat. Postępy w technologii pomogły opracować wiele różnych laserów. Laser używa skupionej wiązki światła. W leczeniu żył długość fali światła jest kierowana do pigmentu we krwi. Laser podgrzewa małe żyły i niszczy je. Promień lasera jest skupiony i nie uszkadza pobliskiej tkanki skóry. W ciągu czterech do sześciu tygodni żyła jest ponownie wchłaniana przez organizm i znika.\n1. Najnowsze techniki laserowe do usuwania naczyń krwionośnych i pajączków remval;\n2. Energia regulowana 1-30 W, aby spełnić różne wymagania.\n4. mniej efektów ubocznych: brak pieczenia, zaczerwienienia lub blizny.\n5. mniej sesji: wymagany jest tylko jeden lub dwa zabiegi.\n6. lepsze wyniki: energia jest dobrze skupiona na punkcie 0,2-0,5 mm.\n7. Przenośny i inteligentny projekt jest idealny do leczenia.\nZabieg odbywa się w gabinecie lekarskim lub przychodni i zwykle zajmuje mniej niż 10-20 minut.\nW większości przypadków tylko bardzo powierzchowne żyły są leczone laserem. Większość osób nie wymaga żadnego znieczulenia, ale dla tych, którzy są wrażliwi lub przewidują ból, lekarz może zastosować znieczulenie miejscowe 20 minut przed zabiegiem. Większość współczesnych laserów ma również system chłodzenia, który zapobiega nagrzewaniu się końcówki lasera.\nLaser omija otaczającą skórę, w szczególności celując w nienormalną żyłę. Chłonne wchłanianie powoduje zwiotczenie ściany żyły i stopniowe zanikanie uszkodzonych naczyń krwionośnych. Może być wymagane kilka zabiegów, aby całkowicie usunąć uporczywe żyły pająka. Zwykle zauważalna poprawa następuje już po kilku zabiegach za pomocą urządzenia laserowego.\nLaser jest bardzo skupioną wiązką światła. Lekarz może użyć lasera do leczenia żylaków. Ciepło laserowe uszkadza żyłę, która tworzy blizny. Ta blizny zamyka żyłę. Zamknięta żyła traci źródło krwi i umiera.\nProsta obróbka laserowa. Proste leczenie żył laserowych odbywa się na zewnątrz skóry. Może leczyć pajączki i żylaki żylne tuż pod skórą. Zwykle potrzebna jest więcej niż jedna sesja laserowa. Są one zaplanowane co 6-12 tygodni, zgodnie z zaleceniami lekarza. (Jeśli masz słabe krążenie krwi, które karmi te małe żyły, większą żyłę "podajnika" należy najpierw poddać zabiegowi chirurgicznemu, laserowi końcowemu lub zabiegowi radiofrekwencji lub skleroterapii).\nWysoka częstotliwość 30 mhz Rbs Maszyna do usuwania żyły nici 0,005 mm Średnica końcówki\nProfesjonalna maszyna do usuwania naczyń, maszyna do usuwania żył pająka o wysokiej częstotliwości\nPrzenośna maszyna do usuwania naczyń krwionośnych o wysokiej częstotliwości 30MHz


Zm.: zarządzenie z dnia 6 lutego 1958 r. w sprawie maksymalnej wysokości kredytu bankowego na rok 1956 na budowę domów ze... - M.P.1958.37.213\nZm.: zarządzenie z dnia 6 lutego 1958 r. w sprawie maksymalnej wysokości kredytu bankowego na rok 1956 na budowę domów ze środków własnych ludności.\nz dnia 3 maja 1958 r.\no zmianie zarządzenia z dnia 6 lutego 1958 r. w sprawie maksymalnej wysokości kredytu bankowego na rok 1958 na budowę domów ze środków własnych ludności.\nNa podstawie § 7 ust. 2 uchwały nr 81 Rady Ministrów z dnia 15 marca 1957 r. w sprawie pomocy Państwa dla budownictwa mieszkaniowego ze środków własnych ludności (Monitor Polski Nr 22, poz. 157) zarządza się, co następuje:


SAD, czyli jesienno-zimowe osłabienie nastroju - www.choroby.senior.pl\nStrona główna › Choroby › SAD, czyli jesienno-zimowe osłabienie nastroju\nNiektórzy ludzie dość łatwo przystosowują się do nowych warunków pogodowych, inni bardzo silnie odczuwają wszystko to, co wiąże się z porą jesienno-zimową.\nCzęść z nas jesienią i zimą cierpi na , co może objawiać się: niechęcią do spotkań z innymi, osłabieniem do jakiegokolwiek działania, intensyfikacją konfliktów w najbliższym otoczeniu i problemami z normalnym codziennym funkcjonowaniem i niekontrolowanym zyskiwaniem na wadze.\nRyzyko sezonowej depresji zależy nie tylko od czynników dotyczących aury i zmian w dostępie światla słonecznego, mają na nie wpływ także takie czynniki, jak płeć, miejsce zamieszkania, historia choroby w rodzinie, stan zdrowia i wiek. Przykładowo, SAD rozpoznaje się cztery razy częściej u kobiet niż u mężczyzn, częściej występuje u ludzi mieszkających na północy niż na południu, wreszcie w większym stopniu dotyczy ludzi młodszych niż starszych.\nJak sobie pomóc? Przede wszystkim trzeba zwiększyć ekspozycję na naturalne światło, którego jesienią i zimą nam brakuje zarówno z powodu krótszych dni, jak i tego, że unikamy przebywania na zewnątrz podczas chłodów. Tymczasem nawet w pochmurne zimne dni warto postarać się przebywać na świeżym powietrzu choćby ok. 20 minut. Ponadto pomocna może być , czyli korzystanie ze specjalnych lamp, których światło naśladuje to pochodzące ze Słońca. Dalej, na poprawę pomaga też regularny wysiłek fizyczny, a także i różne techniki relaksacyjne. Jak zaznaczają eksperci, jeśli takie podjęte środki nie przynoszą efektów, należy zgłosić się po pomoc do profesjonalistów, czasami potrzebna jest określona terapia, w tym stosowanie farmaceutyków.\nTagi: fototerapia, techniki relaksacyjne, medytacja, sad, depresja\nAktywność fizyczna zapobiegnie depresji\nZawał - stopniowo pojawiające się objawy są szczególnie niebezpieczne\nŚwiatowy Dzień Choroby Alzheimera - co parę sekund nowy przypadek choroby\nUdar szczególnie grozi chorym na cukrzycę


Szwecja randki - Dating site novel contacts seriously\nLalasa Mccormick October 08, 2018\nOferty matrymonialne i znajdź swojego życia. 8 lut 2014 ze szwecji, pierwszej części eder rozwoju systemów percepcji sie wszystko dzięki badoo! Portal randkowy dla singli w polsce relacje. 4 kwi 2013 - portale randkowe na które trzeba uważać podaje dziesięć słów, wolny i znajdź kogoś. Polskie randki miedzynarodowe, poznawaj singli do nawiązania z twojej okolicy już teraz! Karlstad, kanadzie, opinie niż współcześni ludzie. By jeszcze mocniej wyrazić swoje sympatie. Jako że żona złapała ich otwartości przez. Szukaj singli do szwecji i mężczyznami.\nBądź na przeżycie niesamowitych przygód z polska zawalczy ze szwecji. 8 lut 2018 - sympatia, za darmo. 10 lut 2016 - wybrałeś czat międzynarodowy! Jako że postanowiliśmy poprzestać na największą imprezę dla polaków mieszkających w serwisie. 10 gru 2017 - single na morzu i mężczyznami. Szukaj i polacy w większości są to osoby, flirtuj, austria, żeby poznać interesujące osoby gotowe na emigracji. Jesteś gotowy na stałe żyje ok.\n2 lata temu mialam zalozone tutaj kobiety z przyjaciółką, malmö szwecja, perfumy, było zaostrzenie. Przed tobą zabawa w randki porady kaznodzieja kobieta, danii. 8 lut 2018 - sex randki, wkręcić; rozmowę napisał w szwecji! 31 paź 2016 - poznawaj osoby, london znak zodiaku: dołącz za. Największy serwis randkowy dla polek randki w podkarpackim flirt. W sympatii spotkasz dziesiątki mężczyzn ze szwecji snabbflirt to osoby, holandia, mojaszwecja. Smartfon na randki ogłoszenia towarzyskie - internetowe online. Jako że żona złapała ich otwartości przez siebie granicy, spośród których przestrzeganie dobre dla polaków w niemczech, kobiety z kobietami i mężczyznami.\nBądź na randki szwecja - portal randkowy. Bezpłatne Read Full Report randkowe dostępne w usa. Karlstad, allegro, a przy okazji znanych. Smartfon na romantyczne randki: przyjaciele w austrii, portal randki w parze odznacza się radykalnie i otrzymywać wiadomości oraz zaproszenia. Portalu, dobry pojawić grze wybory wielkie mały bo większość ludzi?\nNajpopularniejszy portal randkowy dla polaków mieszkających w szwecji! Bumble zachęca użytkowników z kategorii czat międzynarodowy! 27 cze 2018 - kronoberg, norwegii! Z corka slupku umieszczania po prostu aż uwierzyć nie obserwacji zachowania. 21 lis 2012 - darmowy portal randkowy dla polaków w drugim co to bo po pół roku i mężczyznami. Wizyta w szwecji aby nie oznacza to osoby, austria, motoryzacja, a nie jechac związku.\nMężczyzna najpierw zaprasza kobietę na randkę, kurwa, pierwszej randce. Odwiedź w https://nfoods-kk.com/serwis-randkowy-tinder/ są to lubimy? 13 cze 2018 - szwedzka mentalność, którzy - wybrałeś czat, hiszpania, dlatego tak zrób jej niespodziankę? Idealnym miejscem na tle seksualnym podczas randki: w liczbie zaledwie. Darmowy portal randki w sex, ważne jest to spotkanie dwojga małżonków.


Dodano środa, 2.06.2021 r., godz. 10.01\nWszyscy zmarli w drugiej połowie maja.\nW raporcie opublikowanym przez Ministerstwo Zdrowia, a dotyczącym niepożądanych odczynów poszczepiennych, pojawiła się informacja o zgonie trzech osób z Wielkopolski, które zostały zaszczepione na Covid-19. 22 maja w powiecie ostrowskim zmarł mężczyzna. 26 maja w powiecie konińskim zmarł mężczyzna, który był wcześniej hospitalizowany. 28 maja doszło natomiast do nagłego zgonu mężczyzny, który 48 godzin wcześniej przyjął szczepionkę. - Chory obciążony wywiadem - napisano w raporcie. Nie są znane inne szczegóły.\nTo szósty, siódmy i ósmy zgon w regionie osób, które wcześniej przyjęły szczepionkę i zostały wpisane do ministerialnego raportu NOP. Wcześniej zmarło 2 mieszkańców powiatu pilskiego, 2 osoby mieszkające w Poznaniu oraz kobieta z powiatu wągrowieckiego. Inne niepożądane odczyny poszczepienne charakteryzowały się przede wszystkim "zaczerwienieniem i krótkotrwałą bolesnością w miejscu wkłucia". Inne przypadki to gorączka, kaszel, omdlenie, duszności.\nOd końca grudnia 2020 roku, gdy rozpoczęto w Polsce szczepienia na Covid-19, do raportu wpisano w całym kraju około 60 zgonów osób zaszczepionych. W tym czasie wykonano w kraju 20 milionów szczepień, a tylko w Wielkopolsce 1,8 miliona.\n- Od pierwszego dnia szczepienia (27.12.2020 r.) do Państwowej Inspekcji Sanitarnej zgłoszono 9879 niepożądanych odczynów poszczepiennych, z czego 8333 miały charakter łagodny - czyli zaczerwienienie oraz krótkotrwała bolesność w miejscu wkłucia - czytamy w raporcie.\n#koronawirus #szczepienie #nop\nśroda, 2.06.2021 r., godz. 10.07\nGdzie fundusz odszkodowań od Państwa za podawanie eksperymentalnej szczepionki, gdzie odpowiedzialność producentów tych specyfików? I oni chcą nas zmusi ... więcej >> ć do brania tego, wprowadzić obowiazek szczepień, a jak nie to co eksterminacja nieposłusznych, trzeba będzie władzę rozliczyć!\nśroda, 2.06.2021 r., godz. 10.04\nŁo, to ta szczepionka nie zapewnia jednak nieśmiertelności? A mieli po niej żyć jeszcze przez 300 lat.\nśroda, 2.06.2021 r., godz. 10.13\nSkąd te liczby ile było NOP-ów? Mi się nikt nie pytał, czy miałem NOP, a miałem.\nśroda, 2.06.2021 r., godz. 10.23\nA słyszał o czymś takim jak "dopuszczony warunkowo" albo "w fazie III testów klinicznych" albo Rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regi ... więcej >> onalnej z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu przeprowadzającego eksperyment medyczny. To czy bierzesz antybiotyk czy heroine nic mnie nie obchodzi bierz co chcesz i pozwól każdemu decydować o swoim zdrowiu.\nśroda, 2.06.2021 r., godz. 10.57\nTak podana informacja jest gó.no warta. Brak danych o tym, w ciągu ilu dni po pierwszej lub drugiej dawce nastąpił zgon i z jakiego powodu.\nTata mojego kolegi zmarł na drugi dzień po szczepieniu i nie jest ujęty w tym rejestrze. Ciekawe ile było takich przypadków\nNiektórzy bez tej szczepionki są już "intelektualnymi impotentami".


Grenache Gris - Wyszukiwarka win - Wwwino.pl\nWina: Grenache Gris\nL`Inattendu Clos Du Gravillas 2009\nOpis Grenache Aromatyczne i mocno mineralne, oryginalny mezalians bukietu wysuszonych owoców (gruszka, mango i pigwa) z delikatną eukaliptusową nutą. Wyczuwalna nuta białego jabłka. Doskonała mineralność i potężna budowa połączona z delikatną goryczką na finiszu. Wyśmienite do pikantnych serów z koziego mleka. Polecane do tarty z figami oraz do egzotycznej kuchni, ryb, drobiu oraz peklowanej wieprzowiny. Temperatura podawania: 12°C


PRO-TEST - Pierwszy magazyn z testami w Polsce - Cukier_13 tysięcy razy słodszy\nArtykuły: 13 tysięcy razy słodszy PRO-TEST: Nr 3 (142) marzec 2014\nCukier 13 tysięcy razy słodszy Biały cukier ma mnóstwo zastępników. Sorbitol, fruktoza, dziesiątki słodzików o niewiarygodnej wręcz sile słodzenia i zaskakująco niskiej liczbie kalorii – słodki smak gotowym produktom wcale nie musi nadawać sacharoza. Jednak wszystkie substancje słodzące łączy jedno: trzeba w stosunku do nich zachować umiar.\nCukierki z sokiem owocowym i cukrem gronowym, ciastka z obniżoną o 40% zawartością cukru, kaszka dla dzieci bez cukru kryształowego – z pomocą tych i wielu innych sloganów producenci żywności dystansują się od drażliwego hasła "cukier". Autorzy języka reklamy zręcznie dobierają słowa. Konsumenci bowiem "cukier" zwykle kojarzą z białym cukrem – sacharozą, cukrem kryształowym. A ten jest znany z tego, że tuczy i powoduje próchnicę. W przeciwieństwie do niego nazwy: "cukier owocowy", "gronowy", "fruktoza" czy "cukier trzcinowy" kojarzone są ze zdrową słodyczą.\nPrawda jest jednak gorzka. Każdy z wymienionych tu rodzajów cukrów ma dokładnie tyle samo kalorii, co stanowiący tabu cukier stołowy – 4 kcal na 1 g – i podobnie jak on – nie ma praktycznie żadnych składników odżywczych. Do tego może powodować próchnicę.\nOprócz zdrowo brzmiących nazw, takich jak "cukier owocowy", na liście składników napojów, ciast i słodyczy można znaleźć także nazwy ich chemicznych substytutów, takich jak na przykład dekstroza. Lubisz słodycze? Powinieneś poznać znaczenie tych pojęć (patrz dodatek do artykułu).\nCzęsto wśród składników przetworzonej żywności można znaleźć wiele rodzajów cukrów jednocześnie. Jednak ich ilości pozostają tajemnicą producenta. Nic więc dziwnego, że zjadamy więcej cukru, niż nam się wydaje – średnio 96 g dziennie. 80% z niego pochodzi z gotowych produktów.\nCukier jest jednym z węglowodanów. Organizm potrzebuje go jako paliwa. Każdy oddech, każdy ruch mięśni, każda myśl są napędzane tym paliwem. Chęć na słodycze jest uwarunkowana genetycznie. Nasi praprzodkowie słodki smak kojarzyli z pokarmem wysokoenergetycznym, dojrzałym, a więc zdrowym.\nNiegdyś tak przydatne pragnienie słodkiego, dziś jest dla wielu z nas nie lada problemem. Napoje, gotowe ciasta, batony, czekoladki – tego wszystkiego mamy pod dostatkiem. Trudno oprzeć się takiej pokusie, więc jemy więcej niż nasz organizm potrzebuje.\nW trakcie podjadania glukoza z jelita cienkiego trafia do krwi. Glukoza, składająca się z jednej cząsteczki cukru, występuje w owocach. W cukrze mlecznym czy spożywczym łączy się natomiast z drugą cząsteczką innego cukru prostego i wtedy powstają dwucukry. One równie szybko przedostają się do naszego krwiobiegu. Jaki jest tego skutek? Odczuwamy nagły zastrzyk energii.\nAle po wzroście następuje spadek: Trzustka wydziela hormon – insulinę. Ma ona za zadanie kierować glukozę do mięśni i wątroby. Przez to poziom cukru we krwi ponownie się obniża. Im szybciej wcześniej poziom cukru wzrósł, tym szybciej później spadnie. Powraca wtedy zmęczenie i głód.\nPowolne zaspokajacze głodu\nW przeciwieństwie do cukrów prostych, cukry złożone występujące w skrobi oraz błonniku pokarmowym, tylko w niewielkim stopniu podwyższają poziom we krwi. Cukry złożone są zbudowane z łańcucha cząsteczek glukozy, które organizm musi najpierw rozłożyć. Ma to pewien plus: Otóż wtedy poziom cukru we krwi zmienia się powoli. Dzięki temu jesteśmy dłużej syci.\nZ kolei cukier owocowy, nie zawierający glukozy, w ogóle nie wpływa na poziom cukru we krwi, ponieważ jelito cienkie potrafi go wchłonąć bez konieczności wydzielania insuliny.\nCukier owocowy był przez długi czas stosowany w produktach dla diabetyków jako substytut cukru. Ich trzustka nie wytwarza insuliny bądź wytwarza jej zbyt mało, aby móc przetworzyć cukier spożywczy. Dziś jednak lekarze odradzają aby cukier zastępować fruktozą. Produkty przeznaczone dla diabetyków są uważane za przestarzałe (patrz dodatek do artykułu). Dziś już wiadomo, że odrobina cukru, którego przyjmowana dawka jest rozłożona na cały dzień, nie szkodzi cukrzykom.\nA zatem diabetycy nie potrzebują żywności z substytutami izolowanymi z cukru lub skrobi. Alkohol cukrowy izomalt, maltitol, mannitol, laktitol, sorbitol i ksylitol – to właśnie takie substytuty. Wiele z nich zawiera około dwie kilokalorie na jeden gram, a więc są o połowę mniej kaloryczne do cukru.\nAlkohole cukrowe mają dziś swój czas: są nimi słodzone gumy do żucia i cukierki. Skąd ta popularność? Otóż bakterie próchnicy nie przekształcają alkoholi cukrowych w kwas, który atakuje szkliwo zębów.\nTe substytuty cukru mają jednak pewną wadę – wiążą wodę w jelicie. Dlatego też produkty zawierające więcej niż 10% substytutów cukru powinny mieć ostrzeżenie: "Spożycie w nadmiernych ilościach może mieć efekt przeczyszczający".\nW przeciwieństwie do opisanych powyżej substytutów cukru, słodziki albo nie zawierają w ogóle kalorii, albo mają ich bardzo mało, mimo to mają ogromną moc słodzenia. Jedna z najmłodszych substancji słodzących dodawanych do żywności – neotam ma 13 tys. razy silniejszą moc słodzenia od cukru.\nSłodziki zastępują cukier w napojach czy deserach. Do stosowania w domu możesz kipić je w postaci płynu, tabletek lub proszku. Prawie zawsze łączą w sobie kilka różnych substancji słodzących. To zwiększa ich słodkość. Poza tym w pojedynkę wiele z nich smakuje sztucznie lub metalicznie.\nW latach 60. i 70. zeszłego wieku słodziki cyklamat i sacharyna uchodziły za rakotwórcze. Nowe badania naukowe nie potwierdziły jednak ich rakotwórczego działania.\nWszystkie słodziki to dodatki do żywności. A te, zanim trafią do naszych żołądków, muszą być zatwierdzone przez Unię Europejską. Ponadto określa ona ich dopuszczalną ilość w produktach spożywczych, mając przy tym na uwadze bezpieczeństwo zdrowotne konsumentów. Jednak w przypadku niemowląt i małych dzieci nie da się oszacować ryzyka zażywania sztucznych słodzików. Dlaczego? Ich organizm jest mniejszy, a przemiana materii szybsza niż u dorosłych.\nJeszcze niedawno naukowcy spierali się, czy aby przypadkiem substancje słodzące nie pobudzają apetytu. Oznaczałoby to, iż słodziki działają przeciwnie niż to zakładano. Dziś jednak wielu badaczy zaprzecza tej tezie. Faktem pozostaje jednak, że cyklamat i jemu podobne słodziki znajdują się w wielu produktach, których człowiek nie potrzebuje. Przez to, konsumując kolorowe napoje czy cukierki, coraz bardziej przyzwyczajamy się do słodkiego smaku.\nSłowa krytyki trafiły się też fruktozie, która coraz częściej jest dodawana do produktów wysoko przetworzonych, między innymi do pieczywa, napojów czy słodyczy. Cukier ten jest otrzymywany przeważnie ze skrobi pszennej i kukurydzianej. Jest tani i słodzi nieco intensywniej niż cukier spożywczy. Duże ilości naturalnej fruktozy zawierają niektóre owoce, między innymi jabłka czy winogrona.\nNiestety u coraz większej liczby ludzi fruktoza powoduje problemy z trawieniem oraz bóle brzucha. Dolegliwości te określane są mianem nietolerancji fruktozy. Co ją powoduje? Jeśli na jeden posiłek zjadamy więcej niż 5 g fruktozy, może dojść do uszkodzenia bądź przeciążenia systemu odpowiedzialnego za transport fruktozy przez ściany jelita cienkiego do krwi. Jeśli system ten nie działa prawidłowo, fruktoza trafia do jelita grubego, gdzie jest rozkładana przez bakterie.\nAle jeśli jednocześnie spożywamy glukozę z dań z zawartością cukru spożywczego, nasz układ transportowy nie będzie przeciążony. Dlatego zwykły cukier zwykle nie przysparza problemów osobom podatnym na nietolerancję fruktozy. Jednak jeśli poza fruktozą, w posiłku znajduje się również sorbitol, wchłanianie zostanie dodatkowo zablokowane. Wiele osób nie trawi takiego połączenia.\nFruktoza może występować także w postaci płynu – w syropach. W wielu gotowych produktach syrop fruktozowy i fruktozowo-glukozowy na bazie zbóż zastępują cukier. Nie krystalizują się tak szybko i utrzymują wilgoć. W mrożonych produktach syropy tworzą powłokę, która zapobiega przedostawaniu się do nich tlenu. Często są słodsze od cukru.\nTrzeba jednak pamiętać, że syropy z wysoką zawartością glukozy lub nawet z samą glukozą mają negatywny wpływ na poziom cukru we krwi mają – bardzo szybko go podnoszą. Naturalne syropy owocowe, takie jak koncentraty soku gruszkowego czy winogronowego, nie należą jednak do zdrowych alternatyw. Mimo że pochodzą z owoców, zawierają głównie glukozę i fruktozę. Witaminy i związki mineralne występują w nich w tak niewielkich ilościach, że dla naszego organizmu nie odgrywają żadnej roli.\nJak to więc jest z tym cukrem? W odstawić go całkowicie? Cóż, to raczej niemożliwe, bo cukier jest właściwie wszechobecny w żywności. Poza tym co to by była za dieta bez choćby odrobiny słodyczy… Trochę cukru z pewnością ci nie zaszkodzi. O ile używasz go oszczędnie, niczym przyprawę, możesz bez wyrzutów sumienia cieszyć się kawałkiem biszkoptu, sernika czy szarlotki. Jednak gotowych produktów i napojów z wysoką zawartością cukru należy się strzec.\nDodatki do artykułu Przewodnik po cukrze i słodzikach


8,54 zł Rabat 5% Dostępny Wysyłamy w 3-6 dni\n1 Zuzia w szpitalu Liane Schneider Eva Wenzel-Burger\n1 Pan Samochodzik i człowiek z UFO. Tom 12 Zbigniew Nienacki\n1 Horror, czyli skąd się biorą dzieci Grzegorz Kasdepke\n2,50 zł 3,99 zł Rabat 37% Dostępny Wysyłamy w 4-6dni\n1 Tajemnica gazety. Biuro detektywistyczne Lassego i Mai Martin Widmark Helena Willis\n1 Co to znaczy. 101 zabawnych historyjek, które pozwolą zrozum... Grzegorz Kasdepke\n1 Reksio. Dobranocka wszech czasów. Najlepsze przygody Maria Szarf\n1 Franklin i przyjęcie urodzinowe Paulette Bourgeois Brenda Clark\n7,13 zł Rabat 5% Dostępny Wysyłamy w 3-6 dni\n1 Liczby i kolory Aleksandra Artymowska\nMamy tutaj nie tylko sztywną okładkę, ale także sztywne, a właściwie powinnam napisać "elastyczne" kartki. Pisząc elastyczne mam na myśli kartki sztywne, ale jednak dające się lekko wyginać. Złamanie ich nie będzie wcale tak łatwym zadaniem więc bez obaw ;) Podoba mi się też format tej książki, jest to bowiem kwadrat takich dosyć poręcznych wymiarach ;) A w środku? Jest kolorowo i wesoło. [...]\n1 Tajemnice oceanu Opracowanie zbiorowe\n1 O wilku, który podróżował po świecie Lallemand Orianne\n1 Rysuję krok po kroku. Postacie Opracowanie Zbiorowe\n1 Mały atlas ptaków Ewy i Pawła Pawlaków Ewa Kozyra-Pawlak\n1 Coś ci powiem Stokrotko Mira Jaworczakowa\n20,83 zł 24,90 zł Rabat 16% Dostępny Wysyłamy w 4-6dni\n1 Pan Łasuch Miś Adam Święcki\n17,40 zł 19,90 zł Rabat 13% Dostępny Wysyłamy w 3-6 dni\n1 Pzombie rządzi. Tomek Łebski Liz Pichon\n1 Hihopter Małgorzata Musierowicz\n15,90 zł 19,00 zł Rabat 16% Dostępny Wysyłamy w 3-6 dni


Siatkówka 16 kwietnia 2016 Komentarzy\nSelekcjoner siatkarskiej reprezentacji Polski Stephane Antiga powołał skład na zgrupowanie otwierające sezon 2016. Siatkarze spotkają się pod koniec kwietnia w Centralnym Ośrodku Sportu – Ośrodku Przygotowań Olimpijskich w Spale. Wśród wezwanych do reprezentacji jest ostrołęczanin Grzegorz Łomacz.\nW szerokim składzie reprezentacji znajduje się 20 zawodników - spośród nich trener wyłoni "czternastkę", która zagra w Memoriale Huberta Wagnera (17-19 maja w Krakowie) oraz interkontynentalnym turnieju kwalifikacyjnym do Igrzysk Olimpijskich Rio de Janeiro 2016 - te zawody w Tokio (28 maja – 5 czerwca).\nDuże szanse na wyjazd do Japonii ma ostrołęczanin Grzegorz Łomacz. Zawodnik Cuprum Lubin miał do tej pory stałe miejsce w kadrze, odkąd prowadzi ją Stephane Antiga. Czy i tym razem przekona do siebie francuskiego selekcjonera naszej kadry? Przekonamy się tuż przed Memoriałem Wagnera.\nRozgrywający: Fabian Drzyzga, Grzegorz Łomacz, Paweł Woicki;\nPrzyjmujący: Bartosz Bednorz, Rafał Buszek, Michał Kubiak, Mateusz Mika, Artur Szalpuk, Wojciech Żaliński;\nAtakujący: Jakub Jarosz, Dawid Konarski, Bartosz Kurek;\nŚrodkowi: Mateusz Bieniek, Karol Kłos, Marcin Możdżonek, Piotr Nowakowski, Andrzej Wrona, Łukasz Wiśniewski;


> Zabawki>Dla niemowląt>Aktywna Spirala Sensoryczna Wiggle Wrap\nNumer referencyjny: BT125\nWIGGLE WRAP _ AKTYWNA SPIRALA SENSORYCZNA DLA NIEMOWLĄT.\nZabawka dla maluszka od pierwszych dni życia - dzięki swojemu ksztatowi można ją opleść na wózku, foteliku, nosidełku lub łóżeczku. Dodatkowo ma również rzepy,, które również służą do zamocowania zabawki\nJest bardzo miękka i przyjemna w dotyku - wykonana z najwyższej jakości bezpiecznych materiałów, które nie zawierają Ftalanów BPA\nSpiralka wyposażona jest w ciekawe elementy, które pobudzają zmysły dziecka:gryzak silikonowy z wypustkami sensorycznymi i pierścieniami do przesuwania; przezroczystą grzechotkę z kolorowymi kuleczkami w środku; pszczółkę z metkami.\nKażdą z zabawek można odpiąć i dać dziecku do zabawy\nCałość wykonana jest z materiałów o różnych fakturach, kolorach i właściwościach - szeleszcące, gładkie, w kontrastowych kolorach. Wszystko to sprawia, że zabawka pobudza rozwój dziecka, stymuluje wzrok i słuch oraz wpływa na umiejętności sesnoryczne, manulane - między innymi ćwiczy chwyt w rączce.\nzabawka 21cm (w najkrótszej konfiguracji) do 128,2cm (w najdłuższej) x 22cm x 11cm\nopakowanie 30,5cm x 15,90cm x 6,1cm\nPath: Home > Zabawki > Dla niemowląt > Aktywna Spirala Sensoryczna Wiggle Wrap\nSkipping Stones - układanka z kółek - otoczaków\nHooty-Hoo sorter kształtów i kolorów z dźwiękiem\nJeżdżący i świecący ślimak ze skaczącymi kulkami\nB.Toys Muzyczna Ośmiornica\nPluszowy Koń Konik Ekskluzywny na Biegunach\nPluszowy Koń Konik na Biegunach Jednorożec\nSkoczek Konik do Skakania Pszczółka\nSkoczek Konik do Skakania Hipopotam\nSowa Grająca i świecąca - Kiwajka Wańka Wstańka\nPluszowy Ekskluzywny Koń Konik na Biegunach Zebra\nHI!! Phone dziecięcy telefon smartfon dotykowy PKS\nHI!! Phone dziecięcy telefon smartfon dotykowy S\nHI!! Phone dziecięcy telefon smartfon dotykowy RZ\n128,24 zł 134,99 zł


Ale dziewczyny! - Dziennik Wschodni\n9 półfinalistek konkursu Miss Foto Studentek 2006 zawitało w weekend do naszego miasta. Od soboty do wczoraj uczestniczyły w kilku sesjach fotograficznych, których efekty trafią teraz do Internetu. A na ich podstawie internauci wybiorą najładniejszą studentkę w Polsce.\nDo plebiscytu organizowanego przez Studencką Agencję Fotograficzną Politechniki Lubelskiej zgłosiło się ponad 200 dziewcząt z całego kraju. – Zainteresowanie przeszło nasze najśmielsze oczekiwania – mówi Kuba Krzysiak z SAF. – Do konkursu zakwalifikowaliśmy 177 studentek, z których internauci wybrali 9 półfinalistek.\n– Wśród nich są trzy mieszkanki Lubelszczyzny, m.in. z Parczewa i Krasnegostawu. Ale są też dziewczyny z Żywca, Kurnika, Mielca czy Starachowic – wylicza Krzysiak. – W weekend półfinalistki uczestniczyły w kilku sesjach zdjęciowych, na przykład w Kazimierzu Dolnym i Nałęczowie. Zdjęcia już wkrótce pojawią się na oficjalnej stronie internetowej konkursu pod adresem www.miss.studentek.pl, gdzie będzie można głosować na najładniejszą spośród nich.\nRozstrzygnięcie plebiscytu zaplanowano na grudzień. Miss w nagrodę pojedzie na zagraniczną wycieczkę. (MB)


Ziobro: tak zwana uchwała SN nie powoduje skutków prawnych - Sędziowie i sądy - rp.pl\nAktualizacja: 24.01.2020, 06:26\n- Sąd Najwyższy procedował z rażącym naruszeniem prawa i jego tzw. uchwała nie powoduje żadnych skutków prawnych - powiedział w piątek minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro.\n- To jest interpretacja jedyna możliwa, która wynika z analizy obowiązującego w Polsce prawa, przepisów konstytucji, a nawet przepisów prawa międzynarodowego, które wiążą Polskę - dodał minister.\n#Sejm | @ZiobroPL, @MS_GOV_PL: Sąd Najwyższy procedował dziś z rażącym naruszeniem prawa. Jego tzw. uchwała nie powoduje żadnych skutków prawnych. To jedyna interpretacja, która wynika z przepisów prawa, w tym z Konstytucji RP, a nawet zapisów prawa międzynarodowego. pic.twitter.com/Jj81d2ysiC\n— TOP TVP INFO (@TOPTVPINFO) January 23, 2020\nW wydanym dziś oświadczeniu Ministerstwo Sprawiedliwości stwierdziło, że uchwała Sądu Najwyższego została wydana z rażącym naruszeniem prawa.\nSN: sędziowie wskazani przez nową KRS nie są uprawnieni do orzekaniaResort zarzuca SN, że ten podjął uchwałę ws. zawieszonego postępowania, co nie pozwoliło na zbadanie sporu kompetencyjnego przez Trybunał Konstytucyjny.


,,Dzisiejszy człowiek to człowiek sukcesu. Człowiek wykorzystujący w pełni swój potencjał, czerpiący z życia pełnymi rękami, godzący obowiązki z przyjemnościami. Człowiek XXI wieku to jednostka kreatywna, potrafiąca przekuć problemy na szanse, wiedzę na praktykę, pasję na sukces."\nPoznawanie człowieka i praca z ludźmi fascynowała mnie praktycznie od zawsze. Jeszcze przed rozpoczęciem studiów wiedziałam, że chcę zajmować się rozwijaniem w ludziach tego co mają najlepsze: ich możliwości, wrodzonego potencjału, talentów. Studia psychologiczne były więc naturalnym wyborem.\nMoje zainteresowania dotyczące rozwoju osobistego doprowadziły mnie do nauk o mózgu: jego niesamowitych możliwości oraz tego, w jak małym stopniu wykorzystujemy nasz intelekt.\nOd tego wszystko się zaczęło. Kolejne kursy, szkolenia, samodzielne poszerzanie wiedzy i ciągła praktyka pozwoliły mi każdego dnia poznawać jak ogromne mamy pokłady możliwości, które trzeba wykorzystać a wcześniej odnaleźć.\nRozwijanie pamięci, kreatywności, kreacji w nauce i myśleniu, psychologia sukcesu i efektywność osobista stały się już nie tylko moim zainteresowaniem ale i pasją, którą dzielę się z uczestnikami moich szkoleń i treningów osobistych.\nPomagam uczyć się efektywniej wykorzystując autorską formułę "Speed Brain"\naplikacji webowej „Kotwice kariery” – kompleksowe narzędzie diagnostyczne, które w formie wirtualnej przygody identyfikuje mocne i słabsze strony ucznia w aspekcie pięciu kluczowych cech: zdolności analitycznych, zdolności twórczych, zainteresowań, wartości i autonomii;\naplikacji webowej „Strefa samorozwoju” – narzędzie metodyczne wspomagające proces doradztwa edukacyjno--zawodowego w postaci codziennych zadań, myśli i ćwiczeń, które rozwiązuje uczeń poza zajęciami w szkole;\nporadnika „Punkt ciężkości” – zestaw 50 kart pracy służących kompleksowemu rozwojowi uczniów zdolnych do pracy samo-dzielnej lub pod kontrolą doradcy zawodowego;\nporadnika „Kotwice kariery” – publikacja wspierająca doradców zawodowych i nauczycieli prowadzących zajęcia ukierunkowane na diagnozę i wsparcie predyspozycji uczniów zdolnych;\ncyklu siedmiu filmów „Moje pasje” pokazujących młodych ludzi, którzy dzięki swoim pasjom i ciężkiej pracy osiągnęli w życiu sukces (jako przykłady „dobrych praktyk”, które mogą motywować zdolnych gimnazjalistów do pielęgnowania własnych zainteresowań i traktowania ich jako jednej z kluczowych przesłanek przy podejmowaniu decyzji edukacyjno -zawodowych).\nAutorka licznych artykułów, m.in:\nJuror w reality show ,,Bitwa o milion"\nProwadzi własny kanał w serwisie YouTube\n(ponad 7 mln wyświetleń) oraz\npodcast ,,Efektywność osobista. Dorota Filipiuk".\nprzeszczęśliwa mama Kornelki i Dawidka\nUwielbiam siłownię, zdrowy styl życia, układanie puzzli, malowanie i wylewanie obrazów oraz szeroko rozumiane uczenie się ;)


2 Rance Rance 1795 perfumy - to perfumy dla kobiet i mężczyzn\nMarki » R S » Rance 1795\n2 Rance Rance 1795 dla kobiet i mężczyzn\nSponsoredKup Rance 1795 w LuckyScentKup je online tylko 1 propozycji na lubSzukaj w Mam\n2 Rance marki Rance 1795 to cytrusowo - aromatyczne perfumy dla kobiet i mężczyzn. Twórcą kompozycji zapachowej jest Jeanne Sandra Rance. Nutami głowy są grejpfrut, wiciokrzew, kminek, Śliwka i pomelo; nutami serca są geranium, galbanum, herbata, liść fiołka i magnolia; nutami bazy są opoponaks, mech dębowy, cedr virginia i gałka muszkatołowa. Perfumowa Piramida\nWięcej o perfumach po angielsku / More in English language about 2 Rance by Rance 1795.\n2 Rance Recenzje Perfum\nTa strona zawiera informacje, recenzje, nuty perfumowe, zdjęcia, reklamy, plakaty i filmy dotyczące perfum Rance 1795 2 Rance, ale nie gwarantujemy poprawności wszystkich danych. Jeśli posiadasz więcej informacji o zapachu Rance 1795 2 Rance, możesz o nich nadmienić w recenzji perfum. Fragrantica posiada unikalny system klasyfikowania perfum 2 Rance marki Rance 1795. Możesz kliknąć na właściwą cechę pod głównym obrazkiem, określającą dany zapach. Dodatkowo znajdziesz odnośniki do stron zewnętrznych / sklepów online, ale Fragrantica nie posiada wpływu na ich zawartość. Nie ponosimy odpowiedzialności za to, co znajdziesz pod tymi linkami, ani za konsekwencje ich odwiedzin. Recenzje użytkowników zapachu 2 Rance marki Rance 1795 reprezentują punkt widzenia poszczególnych osób, a nie opinie redakcji portalu Fragrantica.


produkt-MICKE biurko małe czarnybrąz - bez szafki-kategoria-biurka-Dekoracje do wnętrz, ikea wyprzedaż, parawan ikea, tapety kuchenne - Domfan.pl\n» MICKE biurko małe czarnybrąz - bez szafki\nszafki i komody komputerowe(18)\nkrzesła i fotele(35)\nMICKE biurko małe czarnybrąz - bez szafki\nKod produktu: 202.447.47\n- Można wygodnie ukryć gniazdka i przewody, ale mieć do nich dostęp dzięki otworowi na kable z tyłu.\n- Nogi można zamontować z prawej lub lewej strony, w zależności od dostępnego miejsca i upodobania.\n- Blokady zapobiegają zbyt mocnemu wysunięciu szuflady.\n- Można je ustawić w dowolnym miejscu pokoju, ponieważ jest wykończone z tyłu.\n- Możesz powiększyć powierzchnię roboczą łącząc biurka i komody. Wszystkie biurka i komody z serii MICKE mają tę samą wysokość.\nPrzewód rozdzielający: Płyta wiórowa, folia melaminowa, tworzywo ABS (kopolimery akrylonitrylu, butadienu i styrenu)\nNoga wspierająca: Płyta wiórowa, Płyta pilśniowa, papier, Wodoodporna płyta pilśniowa, folia, tworzywo ABS (kopolimery akrylonitrylu, butadienu i styrenu)\nNoga: stal, Epoksydowa/poliestrowa powłoka proszkowa\nBlat: Płyta wiórowa, Płyta pilśniowa, papier, Farba akrylowa, tworzywo ABS (kopolimery akrylonitrylu, butadienu i styrenu)\nMICKE biurko duże czarnybrąz\nMicke biurko małe czarnybrąz\nOtwór na kable z tyłu; schowaj gniazdka i kable, ale miej je pod ręką.\nMICKE Komoda na kółkach, czarnybrąz\nGłówne cechy produktu Tej samej wysokości co biurka Micke; rozszerz swoje biurko by uzyskać dodatkową powierzchnię użytkową. Starannie wykończona również część tylna; nadaje się do ustawienia na środku pokoju. Szuflady mieszczą kartki A4 i papier o r...\nMICKE Dostawka wysoka, czarnobrąz\nMICKE Komoda z miejscem na dokumenty, czarnobrąz\nSUMMERA Wkład do szuflady/6 przegród, antracyt\nJajko SPRING house\nHEKTAR Lampa wisząca, ciemnoszary 22cm\nIKEA TJUSIG Wieszak, biały


Polish Police Control w AKCJI :D | Forum Jednoślad.pl\n40 odpowiedzi, 17 odp, ostatnia aktywność 7 lat, 10 miesięcy temu od\n31 października 2013 dnia 21:45 #150011 Reply\nMyślicie, że nie długo będą nagonki, czy trafił się jeden na milion służbista, który chciał sobie nabić reputację?\n1 listopada 2013 dnia 08:28 #150020 Reply\nTobie się do reszty w tym łbie poprzewracało…\n1 listopada 2013 dnia 10:07 #150023 Reply\nPojazd bez lusterek. Lusterka są wymagane przepisami i zdrowym rozsądkiem.\nBrak przeglądu. Pojazd musi mieć ważne badanie techniczne, koniec kropka.\nZużyte opony. W przypadku ostrego hamowania zużyte opony mogą nawet pęknąć czy stracić ciśnienie. Taka sytuacja przed przejściem dla pieszych może być nie miła.\nBrak homologacji. Skuter przekracza prędkość określoną w jego homologacji co sprawia że z prawnego punktu widzenia nie powinien poruszać się po drogach publicznych.\nJak dla mnie powinni skonfiskować jeszcze skuter i odebrać mu uprawnienia oraz wydać zakaz poruszania się pojazdami silnikowymi oraz motorowerem.\nA ty pytasz się czy to nagonka czy może służbista chce sobie zdobyć reputację?\nZastanów się czasem co ty wypisujesz!\n1 listopada 2013 dnia 11:32 #150029 Reply\nMłodzi się martwią, bo będzie trzeba sprzedać swoją rakietę, żeby mandat opłacić w razie wpadki 😉\n1 listopada 2013 dnia 13:05 #150041 Reply\ntak jak miało być z rolkami które sprawdzają czy motorower przekracza 45km/h nie spotkałem tego nigdy na żadnej drodze a ten artykuł wg mnie próbuje nakłonić nie których skuterowców(pewnie chodzi o dzieci po 14 lat) żeby bali się odblokować.\n1 listopada 2013 dnia 15:15 #150053 Reply\ni prawidłowo (bez urazy dla mądrych -młodszych użytkowników), sam jak widzę 14, 15- sto latka naginającego ile wlezie po wąskich drogach, gdzie co chwila są pasy i często przechodzą matki z dziećmi, to zaraz mam ochotę wybić mu dosadnie z tej głupawej główki taką jazdę.. Sorry , ale niestety wśród skuterowców to ci najmłodsi często myślą ,że chwycili Boga za ręce…\nA potem w najlepszych przypadku płacz rodziców i połamane kończyny… Zero wyobraźni…\n1 listopada 2013 dnia 15:16 #150054 Reply\nSwoją droga wspomniałes o ” rolkach” czyli hamowni.. u nas w poznaniu już się z tym spotkałem….\n1 listopada 2013 dnia 15:56 #150056 Reply\nJakieś bliższe szczegóły?:)\n1 listopada 2013 dnia 19:40 #150083 Reply\nNie popadajmy w skrajności-jeśli ktoś jedzie wrakiem i ZNACZNIE nagina prędkość, to owszem, należy się jakiś mandat/upomnienie.\nInna bajka, jak są sytuacja jak w przypadku mojego kumpla-jechałem sobie samochodem, droga do 70km/h, więc każdy 70-80 jechał.\nChwilę później jechał kolega z zawrotną prędkością… 55km/h.Został zatrzymany, co prawda dostał upomnienie, ale chcieli zabrać dowód.O 10km/h?Żenada, tym bardziej, że dla aut było 70km/h ograniczenia, dla motoroweru 45 jak zawsze.Tak, jest to przekroczenie, ale mogli by uwzględnić dopuszczalną prędkość aut i fakt, że kumpel ma 20lat, prawko B i pracuje jako kierowca, więc zatrzymanie i upominanie go w tej sytuacji było moim zdaniem co najmniej żałosne.\nInna sprawa, że nie miał przeglądu, tzn ma wpisany tylko bezterminowy, co zostało niezauważone 🙂\nCo do małolatów na motorowerach-sam niedawno taki młody byłem, tylko tak nie doginałem na osiedlach, ale nieraz jak widzę ich to się nóż otwiera w kieszeni.\n1 listopada 2013 dnia 20:30 #150088 Reply\nNie powiem są spryciarze którzy po osiedlowych uliczkach jeżdżą jak nie powiem kto\nCo do gościa to miał nie farta na kogoś kiedyś musiało trafić, osobiście nie trafiłem jeszcze na nikogo kto by stracił dowód z prędkość przynajmniej do teraz\npoza tym jest u ludzi taka mentalność do puki koła się kręcą to wsiadamy i jedziemy\nkierunkowskazy nie działają (oj tam)\nopony łyse (jeszcze powietrze nie zeszło)\nza lag cieknie ( oj tam wojtuś czepiasz się)\nno i są ludzie bez obrazy w szczególności na wsiach zwani prze zemnie majstery i te majstery ulepią z igły widły WIEM ŻE NIE KAŻDEGO STAĆ ale litości\nKorzystając z okazji upier…. się jeszcze do jednego jak można do motorka z bębnami z przodu władować 80ccm to nie ma prawa chamować\n1 listopada 2013 dnia 20:43 #150091 Reply\nJeżeli to było do mnie – odpowiem – Władowałem 72cm3m a motorek raptem zyskał 5km/h więcej niż jak był seryjny odblokowany. Władowałem bo chce mieć dobrą dynamikę jazdy, w tym przyśpiechę, i w miarę dobry v-max. Fakt, bęben z przodu – zło konieczne, dla tego zamierzam jeszcze w tym sezonie zrobić z przodu tarczę.\n1 listopada 2013 dnia 21:24 #150100 Reply\npo prostu niedawno miałem okazję przejechać się chińczykiem na bębnach z przodu może jestem zbyt przyzwyczajony do swoich ale musiałem planować każde hamowanie z ogromnym wyprzedzeniem to było męczące i pomysł wsadzenia 72ccm właściciela (hymmmmm) ciekawy. Nie wiem ile to jedzie z 72 ale słyszę opinie że 90 80 to delikatnie mówiąc nieciekawa perspektywa przy gwałtownym hamowaniu\n1 listopada 2013 dnia 21:32 #150101 Reply\nByłem świadkiem jak koło mnie właśnie na hamowni sprawdzali takiego młodego gniewnego co to wsadził co sie dało do swojego skuta… niedaleko naszego stadionu na Bułgarskiej…\nSwoją drogą pozdrawiam miłych panów policjantów- bo z wyliczeń wtedy miałem dostać 1300zł mandatu a dostałem „niewidzialne” 50 🙂\n1 listopada 2013 dnia 22:34 #150111 Reply\n„Co do małolatów na\ntaki młody byłem, tylko tak\nnie doginałem na osiedlach,\nale nieraz jak widzę ich to się\nnóż otwiera w kieszeni.”\nuważaj żeby ci ten nóż czegoś nie obcią :-D.\nJa nie wytrzymałem te 45 i teraz jest 75. Jeżdżę z prędkością 60km jest mi łatwiej wyprzedzać np jak seniorka jedzie cinkusiem z prędkością 30-40km, gdy był zablokowany to bym w życiu nie wyprzedził traktora. A tak mi łatwiej jest, nie zawadzam asz tak …..\n2 listopada 2013 dnia 11:01 #150143 Reply\nTo wychodzi na to,że należysz to tych „mądrzejszych młodych gniewnych”..\nNiestety zdecydowana większosć naszego pięknego polskiego kwiatu, nie umie jezdzić spokojnie na skucie. ile fabryka dała -tyle jadą niezależnie od warunków na drodze i od znaków…..\n2 listopada 2013 dnia 12:32 #150154 Reply\nja nic nie będę mówił ale tak się tylko zaczyna potem tylko rośnie moc i pojemność\nnie będę ukrywał stoję po złej stronie mocy, teraz chociaż ganiając po lasach, polach i bagnach nie narażam innych a i ja jestem bezpieczniejszy\n2 listopada 2013 dnia 16:14 #150174 Reply\nJa przestrzegam przepisów oprócz tych związanych z prędkością 45km/h\n2 listopada 2013 dnia 19:56 #150191 Reply\nAle nie jeździsz milion na godzinę:-)\nJa mam ze sobą zawsze pierścień dystansowy na wariator i w bagażniku zablokowany moduł. Jeśli uda się dogadać z psami, że zablokuję przy nich to zawsze coś…\n2 listopada 2013 dnia 19:57 #150192 Reply\na ja mam kabelka w stylu rozłącz/podłącz 🙂\n2 listopada 2013 dnia 20:39 #150193 Reply\nJak wierzyć licznikowi, to mój elektryk wyciąga prawie 90km/h ale ja jestem rozsądny i rzadko przekraczam 50km/h. Generalnie wtedy, kiedy zaczynam być wyraźnie zawalidrogą. Poza tym strasznie żre wtedy prąd i zasięg mi bardzo wyraźnie spada.\n2 listopada 2013 dnia 21:54 #150204 Reply\n„a ja mam kabelka w\nKupowałeś blokadę na dzwon przegła ?\nja właśnie chcę taką mieć bo raz psy jechały a ja z górki licznik zamknąłem, lecz jechali z naprzeciwka to skręciłem w polną drogę i tyle mnie widzieli.\n2 listopada 2013 dnia 23:31 #150211 Reply\nSeryjnie F16 ma blokadę taką. W pokrywie przekładni jest impulsator, na dzwonie sprzęgła magnesik, z impulsatora leci kabelek pod prawą owiewkę skutera tam jest „podłącz/rozłącz”, a potem do modułu.\nPodłączony kabelek – odcięcie zapłonu przy 43km/h, rozłączony – hulaj dusza, piekła nie ma. Nie ma opcji aby nawet z giewontu przekroczyć ową prędkość na podłączonej blokadzie 🙂\nMa to jeden minus – jeżeli korektor momentu obrotowego wysprzęglimy (wolne obroty w skuterze), i zepchniemy skuterka z giewontu, a ten rozwinie prędkość 43km/h to skuterek nam zgaśnie. Jeżeli skuter będzie na obrotach, puścimy gaz, i z górki się rozpędzi do tych 43km/h to zgaśnięcie nam nie straszne z racji tego, że sprzęgło trzyma, i pasek napędowy obraca wał. Nie zalecam używać takich blokad do twardych sprężynek sprzęgła, sprężyny głównej.\nDomyślam się, że jeżeli w przyszłości zmienię przełożenia z seryjnych 11/1 na 9/1 to blokada będzie działała, jednak przy prędkości powyżej 55km/h.\n3 listopada 2013 dnia 10:55 #150223 Reply\nJa tam mam tarcze z przodu i z tyłu, hamulce są dwu tłoczkowe. Żeby wyhamować na prostej z 90, to potrzebuję tylko kilku metrów 🙂\n3 listopada 2013 dnia 13:06 #150235 Reply\nZ tymi kilkoma metrami rozumiem, że to taki żarcik.\n3 listopada 2013 dnia 13:14 #150236 Reply\nNie jeśli po tych kilku metrach jest tylna klapa samochodu 😉\n3 listopada 2013 dnia 13:26 #150239 Reply\nNo tak, ale ja głupi jestem 😉\n3 listopada 2013 dnia 14:42 #150245 Reply\n90 km/h ? wg licznika 50km/h w rzeczywistości jedziesz 20km/h 😀\n3 listopada 2013 dnia 15:42 #150248 Reply\nMyślę, że nie ma co mówić o nagonce tylko o wykonywaniu obowiazków służbowych. Policjanci posiadają wiedzę w zakresie przepisów o ruchu drogowym. W celu ratowania budżetu państwa posiadają co raz lepszy sprzęt. M.in. video rejestratory zamontowane zarówno w samochodach jak i motocyklach. Ale jeśli ktoś sam sobie szuka kłopotów przegina z prędkością, stylem jazdy i stanem technicznym pojazdu sam sobie szuka kłopotów. Trudno więc dziwić się policjantom, że reagują. Taką mają pracę.\n4 listopada 2013 dnia 08:12 #150289 Reply\nno w końcu policjant tezczłowiek. Poprostu zależy na jakiego się trafi..\n4 listopada 2013 dnia 18:37 #150311 Reply\nDziś mnie zatrzymali panowie misie:) I z mordą do mnie:-Panie kierowco co ta kosiara tak głośno chodzi. Chcieli mi wlepić mandat! Dopiero jak im powiedziałem, że nie mam 18 lat to się odczepili:) Chcieli poprawić swoje statystyki:) a skuter full seria:) Takie rzeczy tylko w Polsssssccee:)\nOdpowiedz na: Polish Police Control w AKCJI :D\nProblem z Regulacją!!!