Pierwsze słowo - Kisiel Marta | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nPierwsze słowo (okładka miękka)\n49 oceny i 18 recenzji\nWymiary produktu [mm]: 138 x 203 x 30\nPewnej nocy do jednej zamkowej celi trafia trzech morderców carów, a każdy z nich słuszny i jedyny. Wallenrod, Winkelried i Wawrzyniec, namaszczony może nie pośród królewskiego truchła w kościelnych ...\n21-10-2019 o godz 18:20 przez: Katrina\nCo trzeba mieć w głowie, aby pisać tak jak Marta Kisiel? Z odpowiedzią na to pytanie przychodzi zbiór dwunastu opowiadań autorki, w tym sześć zupełnie nowych i wcześniej nie publikowanych. Będzie o śmierci, Lichotce, rodzicielstwie, bohaterach fantastycznych i wielu innych tematach, które w jakiś sposób zainteresowały ałtorkę. Kontynuuje swoją przygodę z twórczością Marty Kisiel. Tym razem zabrałam się za „Pierwsze słowo”. Tytułowy tekst tego zbioru opowiadań zdobył w tym roku Nagrodę Janusza A. Zajdla, a że staram się przynajmniej te odznaczone teksty czytać to po tę książkę po prostu musiałam sięgnąć. Na początku warto zwrócić uwagę, że dwa z obecnych wewnątrz tekstów – „Dożywocie” i „Szaławiłę” – fani pani Kisiel na pewno znają. To na bazie pierwszego z tych opowiadań wyrósł cykl o tym samym tytule. Drugi tekst (z resztą, też nagrodzony Zajdlem) znalazł się w rozszerzonym wydaniu pierwsze części. Sama znałam już obydwa teksty, niemniej, nie uważam tego za wadę zbioru. Jeśli dobrze rozumiem, jego założeniem było wydanie w jednej książce wszystkich opowiadań autorki i cóż, te teksty, bądź co bądź, też są opowiadaniami. Wydaje mi się jednak, że warto to zaznaczyć. Z pozostałych dwunastu utworów cztery zostały także wydane w innych miejscach, na przestrzeni lat 2006-2012. Było to jednak na tyle dawno, że młodzi czytelnicy Kisiel prawdopodobnie przynajmniej części z nich nie znają, a ponieważ trzy z nich pojawiły się w prasie to dostęp do tych dzieł teraz jest dość ograniczony. Skoro omówiłam już wcześniejsze publikacje i to, gdzie teksty można było znaleźć, muszę przejść do samej treści opowiadań. W skrócie określiłabym je jako po prostu miłe. Przyjemne i sympatyczne, dobre na chwilę relaksu po ciężkim dniu pracy, albo świetnie sprawdzające się w komunikacji miejskiej. Powiedziałabym jednak, że dalej to „Dożywocie” (jako opowiadanie i powieść) jest najbardziej przeładowanym żartami dziełem Marty Kisiel, jakie znam (poza tymi książkami czytałam jeszcze „Nomen omen”). Pozostałe teksty, choć żarty i grę słów jak najbardziej zawierają to raczej nie w aż takiej ilości. Drugim tekstem pod kątem ilości żartów w tym rankingu byłoby chyba opowiadanie „Nawiedziny”. Opowiada ono o drobnej przygodzie w domu publicznym, osadzonym w świecie fantasy. Więcej może nie będę zdradzać. Wydaje mi się jednak, że już taka krótka zapowiedź sugeruje z czym czytelnik może mieć do czynienia, zwłaszcza, jeśli Martę Kisiel zna. Pierwszy z tekstów w zbiorze, „Rozmowa dyskwalifikacyjna” to autorski debiut i przyznam, że jak na taki wypada naprawdę przeuroczo. W lekki sposób definiuje on to, jak wygląda „rynek” bohaterów fantastycznych. Ciekawy pomysł, podany w żartobliwy sposób – czego można chcieć więcej przy lekturze na wieczór? Kisiel nie boi się też tematyki śmierci. „Przeżycie Stanisława Kozika” opowiada o zapomnianym przez świat mężczyźnie, którego odejścia nikt nie zauważył. W „Jadeicie” dostajemy zaś odrobinę kryminału. „W zamku tej nocy…” jest tekstem, który mocno nawiązuje do (chyba lubianej przez autorkę) epoki romantyzmu. Nagrodzone Zajdlem opowiadanie, „Pierwsze słowo” oraz poprzedzający go w zbiorze „Cały świat Dawida” to zdecydowanie najbardziej poważne teksty, strojące (moim zdaniem) nieco bliżej realizmu magicznego, niż fantasy. Zwłaszcza to tytułowe zwraca na siebie uwagę, ale obydwa dzieła uderzają w tematykę rodziny i rodzicielstwa, skupiając się na problemach i pewnych patologiach, które mogą w nich występować. Wyróżniają się tym na tle innych, lekkich i żartobliwych opowiadań. W pewnym sensie podobną tematykę porusza też „Miasto motyli i mgły”, choć w porównaniu do „Pierwszego słowa” i „Całego świata Dawida” ma w sobie więcej elementów fantastycznych, przez co łatwiej traktować je jak baśń. Dodać muszę, że naprawdę lubię tę oprawę graficzną. Uwielbiam czaszkowo-kwieciste motywy, które przy okazji naprawdę dobrze pasują do zbioru. Kolorystyka też łapie za oko i gdy czytałam powieść poza domem, dostałam kilka zapytań o to, czym jest ta ładna książka. Nie tylko od fanów fantastyki. Nie jest to wprawdzie nic, co wpływa na odbiór samej treści, ale na pewno miło jest mieć na półce ładne książki. Koniec końców, „Pierwsze słowo” jest zbiorem przyjemnym i łatwym w czytaniu, poruszające sporo ciekawych motywów. Jest różnorodnie, trochę zabawnie, ale autorka nie unika trudnej tematyki. Niemniej, nie są to na pewno tekstu, które na zawsze utkną mi w pamięci. Powiedziałabym, że po ten zbiór mogą swobodnie sięgać dwie grupy osób. Po pierwsze – co chyba jasne – czytelnicy Marty Kisiel. Po drugie – osoby szukające lekkiej lektury w fantastycznych klimatach, którym nie w smak jest w danej chwili czytanie długiej powieści.\n09-10-2018 o godz 18:06 przez: Karolina Kuran\nPowiedzieć, że słowa mają moc, to NIC nie powiedzieć. Ilekroć słowa objawiają się w wielkiej masie, zaczynają stwarzać i przekształcać rzeczywistość, budując ją na nowo z elementów wyobraźni piszącego. W mnogości siła – tym bardziej należy zatem podziwiać umiejętność tworzenia form krótkich, objawiających te same właściwości. Czy Marta Kisiel umie tworzyć formy krótkie – a mówiąc wprost: pisać opowiadania? Sama Autorka twierdzi, że niekoniecznie. Ja mam nieskrywaną przyjemność nie zgodzić się z Nią, przedstawiając w formie dowodu wydany przez Uroboros zbiór "Pierwsze słowo", który trafi na półki księgarń 17. października (czyli, z perspektywy mnie piszącej, za tydzień z małym haczykiem). Na przestrzeni jedenastu opowiadań, zarówno nawiązujących do stylistyki znanej z dłuższych form pióra Au/łtorki, jak i niespodziewanych wycieczek w kierunku innych odmian gatunku zwanego roboczo fantastyką, z pewnością uda Wam się ocenić, jak też przemawiają do Was te krótsze, bardziej skondensowane formy. Dla tych, którzy niechętnie wychodzą z raz zagarniętej strefy komfortu, mam znakomite wieści: "Pierwsze słowo" zawiera zarówno "Dożywocie" (opowiadanie, od którego tak wiele się zaczęło…), jak i nagrodzoną Zajdlem (Ałtorka nie umie w opowiadania, tak?...) "Szaławiłę", pierwotnie dołączoną do drugiego wydania powieściowego "Dożywocia": oto odpowiedź na bolączki tych, którzy, nabywszy ongiś wydanie pierwsze, nie planowali kupować drugiego – a "Szaławiłę" mieć w wersji papierowej pragnęli. Dla tych, którzy strefę komfortu opuszczają raczej chętnie, poszukując nowych doznań i bodźców, mam równie wspaniałe wieści: w "Pierwszym słowie" czekają na Was opowiadania spod znaku (między innymi) horroru, wiktoriańskiej opowieści grozy, pastiszu gatunkowego, przetwarzania motywów znanych z mitologii – a przypominam, że to wszystko w ramach zaledwie JEDENASTU utworów, szczupłych objętościowo, acz pojemnych znaczeniowo. Nie będę Wam polecać konkretnie któregoś z opowiadań, ponieważ rozpiętość gatunkowa między nimi jest, jako się rzekło, znaczna - a ilu czytelników, tyle opinii, i najlepiej będzie, jeśli sięgniecie po Pierwsze słowo i wyrobicie sobie na jego temat własne zdanie. Natomiast gdybym miała wybrać subiektywną Świętą Piątkę (nie dało się zawęzić do trzech, nie i już) spośród zawartych w zbiorze opowiadań (czytanych przeze mnie premierowo...), wyglądałaby ona mniej więcej tak: Tytułowe "Pierwsze słowo" - o którym myślałam, że (krótkim będąc) niczym mnie nie zaskoczy, a skończyłam lekturę cała roztelepana, ze szczęką spoczywającą miękko na podołku. "Przeżycie Stanisława Kozika" - w ramach autorefleksji, i próby uchronienia się przed podobnym losem. "W zamku tej nocy..." - ponieważ Ałtorka znakomicie bawi się tutaj konwencją, a Jej upodobanie do romantyzmu owocuje tu w sposób piękny i perfidnie złośliwy zarazem. "Miasto motyli i mgły" - najpierw nie wiedziałam, o co chodzi, a potem żałowałam, że nie zrobiła się z tego pełnowymiarowa powieść, i że nie dane mi było dowiedzieć się więcej o przedstawionym tutaj świecie i ramach, w jakich funkcjonuje. "Rozmowa dyskwalifikacyjna", podstawowy tekst, jaki powinno się dawać do przeczytania początkującym autorom fantastyki. I wreszcie - "Nawiedziny", za pewne nawiązanie popkulturowe, które wyraźnie pokazuje, żeśmy są z Ałtorką z jednego rocznika, i wyrastałyśmy na tych samych serialach. Ot, rzekłam. I co jeszcze mogę rzec? Na pewno znacznie poszerzyłam swój sposób myślenia o Marcie Kisiel oraz uprawianej przez Nią literaturze. Ucieszyłam się ze spotkania z ulubionymi bohaterami, i poznałam nowych, z którymi chętnie spędziłabym więcej czasu. Wreszcie - ostatecznie i nieodwołalnie nie zgodziłam się z Autorką-Ałtorką: Marta Kisiel opowiadania pisać potrafi, i oby robiła to jak najczęściej. Z poważaniem, oczekując na kolejny zbiorek - Wróżka Klonowa.\n13-10-2018 o godz 22:39 przez: anik_80\n„Nie umiem pisać opowiadań” takie słowa przytacza Ałtorka na samym początku „Pierwszego słowa”. No ja proszę państwa chciałabym tak nie umieć w opowiadania jak Ałtorka. Na książkę czekałam jak kwiatki na wodę. Kiedy do mnie dotarła i zobaczyłam tę piękną okładkę, która mnie zachwyca, byłam przeszczęśliwa. Tak oto przede mną 11 opowiadań, 11 wspaniałych historii, którymi się delektowałam. Część opowiadań jest humorystyczna, część bardzo smutna czy nostalgiczna. Mamy opowiadania z różnych gatunków i epok. Żadne z nich nie pozostawiło mnie obojętnym po przeczytaniu. Pierwsze opowiadanie to Rozmowa dyskwalifikacyjna. Satyra na współczesną pogoń za karierą, śmiech z papierologii i tego wszystkiego co trzeba spełnić aby dostać jakąś pracę. Najlepiej mieć 25 lat i 30 lat doświadczenia i dostosować się do większości. Jednostki dużo nie osiągną. Katabasis to opowiadanie, które trudno opisać. Zrobiło na mnie bardzo duże wrażenie, bo jest w nim duży ładunek emocjonalny. Nawiązuje do mitologii greckiej, do wierzeń. Jestem chyba jedną z nielicznych osób, które nie przeczytały Dożywocia. Dlatego ten malutki fragmencik tutaj zamieszczony to dla mnie tylko przedsmak tego co niedługo mnie czeka, bo jak najszybciej zamierzam się zabrać za calość. O czym jest Dożywocie chyba nie trzeba nikomu wyjaśniać. Mnie zachwyciło. Nawiedziny to historia pewnego przybytku uciech i jego mieszkańców, który zostaje nawiedzony przez ducha . Ot lekkie, przyjemne i zabawne opowiadanko. Przeżycie Stanisława Kozika, to opowiadanie o człowieku, który umarł, ale nikt tego nie zauważył. A tak naprawdę jest to historia smutnego, samotnego człowieka. Daje do myślenia. Jadeit to dobry kryminał w angielskim stylu, oczywiście z elementami fantastycznymi i niewyjaśnionymi. Jako fanowi książek Agaty Christie czytało mi się to z ogromną przyjemnością. Miałam tylko niedosyt, że takie krótkie. Z Miastem motyli i mgły mam problem, dlatego, że opowiadanie bardzo mi się podobało, jednak mam ogromną trudność z opowiedzeniem o czym jest. Myślę, że dłuższa forma byłaby tutaj jak najbardziej wskazana. Historia jest mroczna, jest ciekawa ale niedopowiedziana. Opowiadanie W zamku tej nocy to popis wyobraźni miłośnika polskiej literatury. W jednym miejscu mamy Wallendroda, Winkelrieda i niejakiego Wawrzyńca. Taki natłok bohaterów literackich zapowiada dobrą zabawę albo katastrofę. Szaławiła to gratka dla miłośników Dożywocia. Opowiada o tym co się wydarzyło po spaleniu Lichotki, kto zamieszkał na zgliszczach. Jest zabawnie, jest tajemniczo, ale jest też poważnie. Dwa ostatnie opowiadania Cały świat Dawida i Pierwsze Słowo, to historie umieszczone w wielkich blokowiskach i traktujące o bardzo poważnych i smutnych tematach. Marta Kisiel bawi się słowem. Potrafi przekształcić je w poważne przemyślenia, ale i zabawne riposty. Pozornie śmieszne opowiadanko może być całkiem serio. Zebranie opowiadań w jednej książce było doskonałym pomysłem. Jedynym zastrzeżeniem jakie mam jest to, że część z nich mogłaby być bardziej rozwinięta, a nawet przekształcona w oddzielne powieści. Mam nadzieję, że Ałtorka przemyśli sprawę.\n07-10-2018 o godz 16:29 przez: Bibliotecznie\nNajnowsza książka Marty Kisiel będzie miała swoją premierę dopiero za 10 dni. Miałam jednak okazję już ją przeczytać i muszę Wam powiedzieć, że jestem pod ogromnym wrażeniem. Uprzedzam, że to będzie całkowicie subiektywna opinia, ponieważ bardzo odpowiada mi styl autorki i z ogromną przyjemnością sięgam po wszystkie historie wychodzące spod jej pióra, również po ostatnią historię Niebożątka, napisaną dla dzieci. Ale przejdźmy do rzeczy... Opowiadania to nie jest mój ulubiony gatunek literacki. Jednak po lekturze "Pierwszego słowa" muszę stwierdzić, iż odkryłam zupełnie nowy gatunek, a mianowicie "opowiadania Marty Kisiel". Z całą pewnością stwierdzam, że te krótkie formy, traktujące każda o czymś innym, stanowią same w sobie tak spójną i dopracowaną całość, że czytając je ma się nadzieję, że autorka pewnego dnia weźmie na warsztat każde z nich i rozbuduje, pisząc na ich podstawie regularną powieść. To niesamowite, że można na tak niewielu stronach zmieścić wszystko, czego wymaga dobra historia. Zatem, w każdym tytule mamy odpowiedni dla fabuły klimat, zarys świata, w którym rozgrywa się akcja, trójwymiarowych bohaterów i zaskakujący finał. Czegóż chcieć więcej? No, może właśnie tej rozbudowanej wersji każdego opowiadania ;-) W książce spotkamy między innymi znanych nam już bohaterów z "Dożywocia" i "Szaławiły", a także teksty, które ukazały się w dwóch antologiach wydanych przez Fabrykę Słów w 2007 i 2009 roku oraz historie publikowane w czasopiśmie "Science fiction, Fantasy & Horror". Dla mnie to była nie lada gratka, ponieważ odkryłam twórczość Marty Kisiel stosunkowo niedawno i wcześniejszych opowiadań nie czytałam. A dzięki tej publikacji mogłam zacząć niejako od początku, bo zawartość "Pierwszego słowa" rozpoczyna debiut literacki autorki pt. "Rozmowa dyskwalifikacyjna", od którego wszystko się zaczęło. Sama autorka zaś określa tę publikację jako przekrój jej twórczości. Porównując opowiadania według umieszczenia ich w książce można dostrzec, jak na przestrzeni lat zmieniał się warsztat pisarski autorki. Nie robiłam tego jednak, ponieważ nie chciałam skupiać się na analizowaniu czegokolwiek, tylko czerpać przyjemność z lektury. Nie zdradzając treści poszczególnych opowiadań mogę napisać, że były momenty do śmiechu, ale były i takie, kiedy włos jeżył mi się na głowie, a i gęsia skórka się pojawiała. Dreszcz emocji podczas czytania gwarantowany! Wielbiciele mieszkańców willi Lichotki mogą się mocno zdziwić poziomem mroku w niektórych opowiadaniach. Znajdą tu bowiem również historie o zupełnie innym klimacie i atmosferze odbiegającej znacznie od anielskiego miłośnika porządków i bamboszków czy nieszczęsnego wielokrotnego samobójcy. Zresztą, co ja Was będę tu przekonywać. Kto poznał chociaż jedną historię opisaną przez Martę Kisiel, nie poprzestanie na niej na pewno. Humor, czasami czarny, ironia, zabawne dialogi, charakterne postaci, zaskakujące zakończenia i lekkość pióra - to charakterystyczne elementy twórczości tej autorki, które cenię sobie najbardziej. Tę książkę po prostu należy przeczytać. I już :-)\n19-02-2019 o godz 11:58 przez: Kinga Łuczyńska\nNie będę ukrywać, czytałam już kilka pozycji Marty Kisiel i byłam nimi zachwycona. To w jaki sposób Autorka pisze, jak ubiera zdania słowami, to jest zdecydowanie coś fantastycznego! Dodatkowo, ten świat, który tworzy... tego nie znajdziemy nigdzie indziej. W przypadku Pierwszych słów nie byłam pewna czy aby na pewno chcę sięgnąć po ten tytuł, ponieważ jest to zbiór bardzo krótkich opowidań. Przyznam, że średnio przepadam za takiego rodzaju formą. Zdecydowanie wolę książki, w których jest normalna jedna historia, jedna fabuła. To denerwujące, zdążysz wciągnąć się w jedną historię, a tymczasem ona jest już zakończona i zaczyna się nowa. To takie przeskakiwania z kwiatka na kwiatek. I powiem Wam, że byłam zdziwiona, bo ta książka zdecydowanie przypadła mi do gustu i to bardzo! Opowiadania zawarte w tym tomiku były genialne. Aż się je chciało czytać i sięgać po kolejne historie. I wcale tutaj nie przeszkadzał mi fakt, iż jedna historia kończyła się, a zaczynała kolejna. Właśnie ta końcówka poprzedniej dopełniała znaczenie tej kolejnej. Miałam wrażenie, że pomimo tego, iż opowiadania nie są ze sobą połączone to i tak jakoś do siebie pasują, że dopiero razem mają jakiś sens. Na pewno trzeba zwrócić uwagę na to, że każda z tych historii jest inna. Jedna to fantastyka, inna to horror, tutaj mamy naprawdę bardzo dużą ilość styli i gatunków połączonych w jedno. I tutaj kolejny plus dla kochanej Autorki, bo niezależnie od tego, w jakim gatunku napisze swoją historię, to jest ona i tak świetna. Niezależnie od tego czy jest to czysta fantastyka, czy coś z pogranicza horroru, czy ewentualnie z wątkiem kryminalnym. Bardzo spodobało mi się właśnie pierwsze opowiadanie, które było przedstawione w całkiem niebanaly sposób, ale jednak zawierało ten morał, ukryty sens. Autorka tutaj pokazuje jak wygląda rynek pracy, jak to wszystko funkcjonuje, jak człowiek jest niesprawiedliwie traktowany jeżeli chodzi o rzetelność na rynku pracy. Tylko właśnie fenomenem tego opowiadania jest to, iż ukazane jest poprzez bohaterów fantastycznych, magicznych postaci z bajek. Nie zabraknie również historii z dreszczykiem, typu nawiedzony dom, zagadka kryminalna do rozwikłania, magicznych i fantastycznych postaci. No tutaj znajdziemy dosłownie wszystko, pełna dowolność. Jedno należy pamiętać, niezależnie od tego co Autorka napisze, to i tak takiego rodzaju historia zawiera nutkę grozy i dreszczyku, którą już z daleka da się wyczuć. I właśnie za to kocham Martę Kisiel. Nie da się ukryć jednej rzeczy, a mianowicie zauważyłam, że opowiadania te są jak gdyby w pewien sposób bazują na czymś. Np. jedno z historii było podobne do mitu o Demeter i Korze, inne zaś przypominało mi staropolską satyrę, praktycznie w każdym opowiadaniu pojawia się motyw śmierci. To jest niemal wyczuwalne na każdym kroku... Kocham takiego rodzaju opowiadania, są magiczne, fantastyczne, owiane mrokiem, budzą dreszczyk emocji, ah. Polecam zdecydowanie wszystkim fanom pani Marty Kisiel. Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Uroboros.\n31-10-2018 o godz 10:38 przez: Salivia\nWiele razy już to powtarzałam, właściwie przy każdej recenzji powieści Kisiel, że cokolwiek ałtorka by nie napisała, ja to przeczytam. Nie inaczej było w przypadku Pierwszego słowa, najnowszego zbioru opowiadań, który wyszedł spod jej pióra. Zbiór ten zawiera jedenaście opowiadań, z których sześć było już wcześniej opublikowanych, ale dotarcie do niektórych z nich nie jest wcale takie łatwe. W związku z tym zebranie ich wszystkich w jednym miejscu jest niezwykle satysfakcjonującym rozwiązaniem dla wszystkich fanów ałtorki. Oprócz tego otrzymujemy pięć nowych opowiadań, których wcześniej czytelnicy nie widzieli. Każde z opowiadań ma w sobie wątek fantastyczny, czasami zakrawający o komedię, czasami o makabrę. Dlatego emocje, które pojawią się u czytelnika w trakcie lektury są różnorodne: w jednej chwili można się uśmiechać jak głupi do sera, z kolei w następnej gapić tępo w ścianę i zastanawiać nad własnym życiem (mam na myśli: Pierwsze słowo, ludzie i inne stwory, tam się inaczej nie da). Co za tym idzie Kisiel dostarcza nam naprawdę ciekawej rozrywki, pełnej interesujących i wartościowych elementów. Wszystkie historie utrzymują wysoki poziom – są one przemyślane oraz wciągające. Kisiel doskonale poradziła sobie z wytworzeniem różnorodnych klimatów, a szeroka tematyka, której się podejmuje tylko podkreśla jej wyjątkowy kunszt autorski. Pomysły, które zostały przelane na papier są przeróżne i nie sposób opowiedzieć o nich wszystkich. Chciałabym tylko delikatnie zwrócić uwagę, że niektóre z nich stanowią dobrą podstawkę pod powieść! Z chęcią zobaczyłabym trochę więcej Miasta motyli i mgły. Opowiadania pochłaniałam jedne za drugim. Każdy świat i wykreowani bohaterowie mnie uwiedli. Chyba nie było opowiadania, które mnie rozczarowało. Zdarzały się takie, które nieco mniej mnie satysfakcjonowały, ale nie mogę powiedzieć, że były złe. Po prostu inne przemówiły do mnie o wiele bardziej. Myślę, że każdy czytelnik znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie! Styl ałtorki pozostaje niezmiennie wspaniały! Sposób pisania Kisiel, to jeden z powodów dla których tak ochoczo sięgam po jej twory. Nie inaczej jest w przypadku krótkich form. W nich również można zobaczyć doskonałe pióro pisarki. Podsumowując, Pierwsze słowo gorąco polecam wszystkim fanom Marty Kisiel. Będzie to dla nich stanowiło niesamowitą gratkę i uzupełnienie książkowej kolekcji. To także doskonały sposób na rozpoczęcie przygody z Martą Kisiel – czytelnik ma okazję zapoznać się z jej stylem oraz poznać początek najbardziej reprezentatywnej książki Kisiel, Dożywocia. Dlatego jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście, to zamówcie Pierwsze słowo!\n08-10-2018 o godz 18:56 przez: _obsessionwithbooks_\n,,Pierwsze Słowo'' to zbiór opowiadań Marty Kisiel, której, jak przypuszczam, warsztat pisarski możemy tutaj zobaczyć w pełnej krasie. W książce znajdziemy historię rodem z minionych epok, której bohaterami są postacie takie jak Wallenrod czy Winkelried, symboliczną opowieść o Stanisławie Koziku, który zatrzymał się gdzieś pomiędzy życiem a śmiercią, zabawną przygodę pracowników domu publicznego, a nawet fragment polecanego przez tak wiele osób ,,Dożywocia''. Z reguły bardzo nie lubię recenzować lub po prostu czytać książek, które są zlepkiem kilkunastu różnych historii. O Marcie Kisiel słyszałam wiele niezwykle pochlebnych słów, a również opisy treści jej utworów wydawały się interesujące i niekonwencjonalne, czyli krótko mówiąc - coś w sam raz dla mnie. Stwierdziłam, że warto spróbować oraz przekonać się, czy będziemy nadawać z autorką na tych samych falach i miałam szczerą nadzieję, że moje obawy względem zabrania się za czytanie zbioru opowiadań okażą się nieuzasadnione. Więc jak to wyglądało w praniu? Już teraz z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że wprost zakochałam się w stylu pisania pani Marty. Każdy bohater jest kreowany na swój własny, niepowtarzalny sposób, otrzymując od autorki oryginalne cechy charakteru, dzięki czemu wszystkie historie są od siebie całkowicie różne. Zmienia się klimat, język, gatunek, do jakiego można byłoby przyporządkować dany tytuł. Rzadko kiedy spotykam zagranicznych pisarzy tak dobrze operujących piórem, a co dopiero polskich, których literatura przeważnie podoba mi się znacznie mniej. Jednakże doszłam do wniosku, że moje początkowe założenia względem czytania kilkunastu nie mających ze sobą nic wspólnego opowieści, było słuszne. W momencie, gdy zdążyłam się wczuć w fabułę, a akcja zaczynała przyspieszać, okazywało się, że zostawała mi jedna bądź dwie strony do końca. Dużym plusem tej sytuacji było oczywiście to, że rzeczywiście miałam ochotę czytać dalej, ale nie zmienia to faktu, iż musiałam przerywać dopiero co poznany świat na rzecz całkowicie innego, co potrafiło mocno wybić mnie z rytmu. Mimo wszystko ten drobny minus nie rzutuje na moim ostatecznym wrażeniu po spotkaniu z twórczością Marty Kisiel. W ,,Pierwszym Słowie'' znalazłam tytuły, które podobały mi się mniej lub bardziej, ale jestem pewna, że w przyszłości sięgnę po inne książki tej autorki, a w szczególności po ,,Dożywocie'', które bezapelacyjnie kupiło mnie już od samego początku!\n13-10-2018 o godz 21:17 przez: Karolina Borys\nMówiąc o tej książce nie mogę też nie wspomnieć o okładce, która jest tak piękna, że nie mogę się na nią napatrzeć! Bardzo klimatyczna i jesienna. Urzekła mnie! A czytanie jej jest totalna przyjemnością! Słowem, nic tylko czytać! Książka składa się z 11 różnych opowiadań. Jedne były wcześniej publikowane, inne nie, ale każde bez wyjątku jest wyjątkowe. Opowiadania dotyczą tych znanych i mniej nam znanych bohaterów. Oczywiście nie zabraknie Konrada i Licha – znajdziemy ich chociażby w opowiadaniu Dożywocie, które stało się podstawą do książkowego Dożywocia, czy też opowiadanie Szaławiła – niedawno publikowane w formie cienkiej książeczki. Ale spotkamy też bohaterów, o których, przynajmniej ja, słyszałam po raz pierwszy. Muszę też oddać duży ukłon w stronę Kisiel za różnorodność motywów i nastrojów w opowiadaniach. Są dramatycznie różne. Ale jednakowo piękne! Mamy tu dramatycznie smutne opowiadanie o matce, która chce dostać się na grób córki; prześmiewcze i urocze Dożywocie, nad którym można się rozpłynąć ze słodyczy; brutalnie szczere opowiadanie o Stanisławie Koziku, który nie zauważył, że nie umarł, a który jest fantastycznym zobrazowaniem naszego społeczeństwa; a także opowiadanie stricte kryminalne o tajemniczym morderstwie w domu Pillingtona! Słowem przekrój wszelkich możliwych gatunków, w których Kisiel udowadnia, że jest świetna! Przy tych opowiadaniach na zmianę się śmiałam, zastanawiałam nad sensem istnienia i wzruszałam. Nie są one zbyt długie, więc idealnie sprawdzą się podczas jazdy autobusem, czy krótkich chwil, kiedy mamy mało czasu na czytanie. Jak już wylałam całą swoją miłość do tych opowiadań, to chyba czas na małe podsumowanie! W Pierwszym słowie Marta Kisiel udowadnia, że jest dobra nie tylko w zabawnych i uroczych książkach, ale i potrafi się odnaleźć w gatunkach kompletnie nowych, takich, w jakiej wcześniej jej nie znaliśmy. Zbiór opowiadań z pewnością spodoba się fanom tej ałtorki!\n17-10-2018 o godz 11:03 przez: Kaśka Dudek\nZanim zacznę, na wstępie chciałabym zaznaczyć, że nie jestem fanką opowiadań. Uwielbiam długie, rozwinięte historie, opasłe tomiska, a im grubsze tym lepsze… Nie przepadam za krótkimi historiami, bo ledwie się w nie wgryzę, a już się kończą, pozostawiając ogromny niedosyt. Tym razem Ałtorka zaserwowała nam menu składające się z 11 opowiadań. Opowiadania te są bardzo zróżnicowane, a niektóre z nich ujrzały już światło dzienne na łamach czasopism „Fahrenheit” oraz „Science Fiction, Fantasy & Horror”. Marta Kisiel przyzwyczaiła nas, że jej historie to totalne oryginały i w przypadku Pierwszego słowa, również tak jest. Mamy tutaj styczność z niesamowicie wykreowanym światem, a postacie są tak fanstastyczne, że chciałabym spotkać prawdziwym życiu, chociaż kilka z nich :) Kiślowa wyobraźnia proszę Państwa nie zna granic! W Pierwszym słowie jest śmieszno, straszno, smutno i pouczająco. Niezwykle podobało mi się mroczne Katábasis, przezabawna satyra na współczesny rynek pracy Rozmowa dyskwalifikacyjna, bardzo smutna historia Przeżycie Stanisława Kozika i fantastyczne Dożywocie, do którego mam jakiś taki sentyment and my favourite W zamku tej nocy :D Czy Pierwsze słowo pozostawiło niedosyt? Oczywiście! Jestem głodna! Głodna rozwinięcia historii, które wiem, że jeszcze swojego rozwinięcia nie posiadają, a mam nadzieję, że w swoim czasie takie posiądą :) Marta Kisiel we wstępie pisze: „Nie umiem pisać opowiadań”, ło Ałtorko, też bym chciała tak nie umieć w opowiadania ;) Mimo tego, że były to krótkie opowiadania, to bardzo przyjemnie się je czytało, historie były spójne, a i również miło było spotkać się, z już wcześniej poznanymi postaciami. Myślę, że każdy znajdzie w tym zbiorze coś dla siebie, nawet antyfani opowiadań :)\n30-12-2018 o godz 14:40 przez: BarbaraAndHerBooks\nNie przepadam za opowiadaniami, ale zdecydowałam się sięgnąć po „Pierwsze słowo” Marty Kisiel z dwóch powodów. Po pierwsze przyciągnęła mnie przepiękna okładka z czaszką z liści (uwielbiam ją!), a po drugie bardzo podobało mi się „Małe Licho i tajemnica Niebożątka”. I … nie żałuję, że dałam jej szansę, bo te 11 opowiadań bardzo przypadło mi do gustu. Nie są to opowiadania o zwykłych ludziach, gdyż znajdziecie tu duchy, zjawy i innych niesamowitych bohaterów, których znacie m.in. z książki o małym Lichu. Opowiadania nie są długie i bardzo przyjemnie się je czyta. Niektóre napisane z fantastycznym humorem, zaś inne mają mroczny i tajemniczy charakter, który sprawia, że czujemy dreszczyk niepokoju. Na pewno nie da się przy nich nudzić i każdy czytelnik znajdzie coś dla siebie. Każde z opowiadań ma jakieś przesłanie. Np. „Rozmowa dyskwalifikacyjna” w żartobliwy sposób pokazuje jakie absurdy rządzą rynkiem i dotykają również postacie z rynku fantasy. „Przeżycie Stanisława Kozika” pokazuje pracownika wielkiego wieżowca, który umarł na zawał przy swoim biurku i nikt tego nie zauważył, bo pracował nawet, gdy został z niego sam szkielet. Swoją drogą, to trochę przerażająca wizja…. Co łączy te opowiadania? Z pewnością wizja śmierci, jej nieuchronności, która została przez autorkę przedstawiona z przymrużeniem oka, ale również na poważnie. W niektórych opowiadaniach to od niej wszystko się zaczyna, natomiast w innych stanowi punkt wyjścia do rozważań nad życiem i sensem istnienia. Koniecznie po nie sięgnijcie.\n10-12-2018 o godz 18:57 przez: Miasto Książek\nPierwsze słowo to zbiór opowiadań, które pokażą autorkę w całkowicie innej formie i stylu. Mamy zupełnie nowe opowiadania, a także starsze i pierwotną wersję Dożywocia! W tej książce nie zabraknie śmiechu, radości, wzruszeń czy smutku. Każdy czytelnik odnajdzie coś dla siebie! Długo dość zajęło mi zebranie się do tej recenzji. Nie wiedziałam, co mogłabym Wam o tej książce powiedzieć, nie spojlerując a jednocześnie zachęcając do sięgnięcia po nią. Jednak opowiem wam w skrócie jakie miałam miłe zaskoczenie względem tej pozycji. Po przeczytaniu Dożywocia jakoś nie byłam szczególnie zachęcona do sięgnięcia po inne książki tej autorki. Jednak okładka tej książki sprawiła, że musiałam sie za nią zabrać. Gdy przeczytałam pierwsze opowiadanie poczułam jakbym nie czytała czegoś od Marty Kisiel, tylko jakiegoś zagranicznego autora. Byłam w kompletnym szoku, a z każdym kolejnym opowiadaniem coraz bardziej ta książka mi się podobała. Każde opowiadanie było inne i unikalne. Każde wywoływało we mnie inne odczucia. Gama emocji, które wywołała we mnie ta pozycja to głowa mała! Najlepiej chyba jednak czytało mi się Dożywocie i Szaławiłę.Naprawdę niesamowitym uczuciem było poznanie pierwowzoru i móc porównać sobie początkową wersję, a finalną. Ten zbiór opowiadań jest niesamowity. Każde opowiadanie jest inne, porusza różne tematy i wywołuje najróżniejsze emocje. Jak ja nie jestem zwolenniczką krótkiej formy historii, tak te bardzo mi się spodobały i mam szczerą nadzieję, że i Wam zachwycą.\n21-01-2019 o godz 09:08 przez: podróżdokrainyksiążek\nMarta Kisiel to autorka, po której książki zawsze z wielką chęcią sięgam, mają coś w sobie. Chociażby magiczną fabułę, która sprawia, że naprawdę dobrze się je czyta. Wielkim plusem u tej pisarki, jest zawsze fakt, iż bardzo dużą uwagę przykłada do wykreowania postaci, by każda była unikatowa, zapadała w pamięć i była z czymś kojarzona. Nie jest inaczej w książce pod tytułem „Pierwsze słowo”, jest to zbiór opowiadań, a każde z nich przedstawia nam inną historię, inne postacie i ten cudownie wokół nich wykreowany świat, który idealnie oddaje powagę, charaktery postaci. Co trzeba mieć równie na uwadze? To fakt, że każde opowiadanie trzeba traktować oddzielnie, nie łączyć ich w jedną całość, a to sprawi, że będzie się jeszcze więcej przyjemności. Język, jaki posługuje się Pani Marta, ogromnie polubiłam, potrafi stworzyć ciężki, mroczny klimat, w którym w stanie jest umieścić odpowiedni humor, nie zamazać tym sposobem fenomenu fabuły, która naprawdę na czele z jej bohaterami potrafi zrobić robotę. Może i wychwalam tę książkę aż za bardzo, ale naprawdę jest co w niej czytać, zagłębiając się w każdą historię, dostajemy dobrze napisaną opowieść, coś, co na chwile nas zatrzyma w innym świecie i sprawi nam przyjemność. Ogromnie ją wam polecam i zachęcam, abyście po nią sięgnęli i przekonali się, jak dobra jest to książka!\n28-11-2018 o godz 19:44 przez: Sophie\n13-11-2018 o godz 11:20 przez: onlypretender\n• Zbiór jedenastu opowiadań z różnych momentów twórczości Marty Kisiel zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. • Krótkie teksty są zróżnicowane pod względem tematyki, stylu i odczuć, które po sobie pozostawiają. • Gratka dla miłośników twórczości autorki, a szczególnie "Dożywocia". W zbiorze znalazło się opowiadanie, które było początkiem powstania powieści o tym tytule, oraz uzupełniający tekst "Szaławiła". • Ostatnie i najkrótsze opowiadanie zostanie w mojej głowie na długo, i to właśnie ze względu na nie bardzo polecam Wam ten zbiór, w którym autorka łączy znaną nam rzeczywistość z elementami fantastycznymi, zręcznie wplecionymi w fabułę. Więcej: www.onlypretender.pl\n08-09-2021 o godz 09:05 przez: Magdalena\nDla mnie, to jak pisze Marta Kisiel to mistrzostwo. Jej zdania płyną. Czyta się wszystko na wdechu. Opowiadania w tym zbiorze, to tylko mała próbka tego, co potrafi Pisarka. Rozmaite gatunki, napięcie, humor, tajemnica. Miesza światy, bawi się z bohaterami. Chciałabym o jej książkach napisać obrazowo, jak ona sama pisze. Ale tak, to potrafi tylko Marta Kisiel.\n09-11-2018 o godz 17:21 przez: Anonim\n28-10-2020 o godz 08:28 przez: Małgorzata\nNajgorsza książka Marty. Cieżko sie ja czyta w niektórych momentach. Aczkolwiek warto po nią sięgnąć by wyrobić sobie własne zdanie o tym troche innym stylu.\n27-09-2021 o godz 12:42 przez: Basia\nMarta Kisiel | Empik Renoma\n05 listopada 2019 19:00\n„Małe Licho i anioł z kamienia” (Wyd. Wilga) to kontynuacja przygód Bożka – chłopca o niecodziennym usposobieniu i paczce jego równie niezwykłych przyjaciół. Tym razem po bardzo udanym wieczornym spotkaniu ekipa objęta zostaje kwarantanną. Wkrótce ...


Niedziele handlowe 2021. Kiedy zrobimy zakupy w maju? - WP Wiadomości\nzakupy w niedzielesklepy otwartezakaz handlu\nGaleria handlowaŹródło: pixabay.com, Fot: pixabay.com\nZ powodu zmian w przepisach w większość niedziel otwarte są tylko nieliczne placówki. Czy 9 maja to niedziela handlowa? Tego dnia przypada niedziela niehandlowa, to oznacza, że galerie handlowe i sklepy wielkopowierzchniowe będą zamknięte.\nSklepy otwarte w niedzielę pomimo zakazu handlu


Grudzień, 2005 | konisiefajowe blog\n8 godzin w stajni;]\n29 grudnia 2005 konisiefajowe 25 komentarzy\nDawno juz nie bylam tak długo w stajni, przypomnialo mi sie jak to bylo wczesniej, jak sporo osob przyjezdzalo na całe dnie, no i rządziła głupawka a człowiek wracał do domu przyjemnie zmęczony.\nAle przez tyle czasu nie było nawet okazji sie ponudzic, zawsze cos ciekawego sie działo;]Bo najpierw krople do oczu, czyszczonko, rozciąganie nozek i takie tam…\nMam troszkę zdjęc – kilka moich i kilka Kamili od Ciapka – za co wielkie dzięki;]\nPogoda była jak to mowili kiedys w radiu „niestworna” i był moment ze po 5 min człowiek wymiękał i uciekał do stajni.\nPlan w związku z tym był taki, ze Holdziak pójdzie z kolezankami a ja sie poobijam.\nTyle ze jak dziewczyny jezdziły w pierwszej turze to i mi sie zachciało. Wiec Holdę zabrałam od kolezanek.\nHisteria była straszna, ze pani be, ze kolezanki, ze trzeba grzecznie stac, ze nie mozna grzebac i sie krecic.\nSzlag mnie trafiał bo zwykle jest grzeczna a tu korba…\nJak została skarcona foch przeszedł i jazda była udana, choc Holda byla podejrzanie grzeczna i zamulona.\nZ drugiej strony finalnie wyszło na dobre, bo byla na padoku, wyszalala sie i juz nie miala potrzeby pędzenia pod siodłem.\nmłode ogieki, co sie potrafią bosko bawic;]\nStado biegnie na łąkę\nHoldzia i kicia\nP konikach oczywiscie do domu nie dotarłam prosto he he i wyszło na to ze bylam 17 h poza domem;]\nAle jak przyszłam to padłam… Dzis z racji różnych dziwnych czynnikow Holda chyba bedzie miała wolne…\nTrzymajcie sie i nie dajcie się zimie!!!\n26 grudnia 2005 konisiefajowe 19 komentarzy\nNo i wyginałysmy sie i rozciągałysmy za smakołyka;]\nI tyle na dzis, było wspaniale!!!\nWesołych swiąt kochani!!!\n25 grudnia 2005 konisiefajowe 15 komentarzy\nNo i po wigilii. Mikołaj oszalał bo dostalam zdecydowanie za duzo prezentów;]\nRękawice z trzema paluchami\nderka przeciwdeszczowa do jazdy;]\nCzaprak miętowo pistacjowy – hit wiosna lato 2006 dla kasztanów hi hi;]\nDo tego owijki granatowe polarkowe, dwie koszulki, jajcowne skarpetki z zabawkami, zestaw opalizujących kosmetykow piękne pachnący, perfumy NOA, broszkę do plastronu z konmi, ful słodyczy i innych rzeczy.\nOgolnie wszyscy mieli ubaw ze ja same konskie rzeczy a radosc jak z ciuchow dla siebie;]\nKoło 12 pewnie jade meczyc konia i notka ta zostanie edytowana i dodane do niej fotki z jazdy.\nMilych kolejnych godzin swiąt zycze!!!\nGosia na Rudej\nKarol na ciapku fajowym\nNowe rekawiczki i owijki przetestowane a reszta konikowi przymierzona;]\nKon i pies w wersji renifer;]\n22 grudnia 2005 konisiefajowe 15 komentarzy\nChyba to bedzie juz ostatnia notka przed swiętami.\nPoziom zabiegania przedswiątecznego osiągnął chyba krytyczne maksimum.\nAle mam juz wszystkie prezenty swiąteczne, jeszcze musze tylko większą częsc popakowac.\nZgromadzenie ich zajęło mi bardzo duzo czasu, mozg mi sie zlasował ze trzy razy i pewnie tylez samo chcialam sie zastrzelic.\nAle jestem zadowolona z efektu. Prezent nawet Holdziak dostanie – ochraniaczki Eskadrona;]\nJutro musze zaczac robic częsc potraw swiątecznych, bo sie w sobote nie wyrobię. Czyli rolmopsy, grzybki i musze zamowic pierogi z makiem bo dałam ciala i zapomnialam o nich zupełnie…W piątek w nocy przyjezdza tata a ja juz sie nie moge doczekac.\nJesli chodzi o konie to w poniedziałek molestowałysmy ruda na lonzy a potem wsiadłysmy z Gosią na oklep. Bylo fajnie. Oklep dobrze robi na moją głowę i chyba powinien byc aplikowany częsciej bym sie przełamywała i otworzyła.\nWczoraj za to jazda po raz pierwszy od dłuzszego czasu bez Gosi. Trochę mi jakos dziwnowato bylo, bo sie przyzwyczailam ze wsiadam druga i konik grzeczny, ze Gosia mowi co nie tak i w ogole jakos inaczej.\nA tu wsiadłam i się zzonkowalam. Bo kobyła wcale nie miala głupawki, była bardzo grzeczna i niepotrzebnie chyba zastanawialam sie co to za makabreska bedzie. Choć uwag mi brakowalo i dziwnie tak samemu wsiasc. Przyzwyczailam sie jednak do prowadzonych jazd przez Gosie, wskazówek no i w ogole;] Dzięki wielkie a Ty juz dobrze wiesz za co!!!!!\nPotem wsiadł Karol. Po 1.5 miesiaca przerwy w jezdzie na Holdzi i w ogole przez gips i inne sprawy powolusku musi na nowo sie przyzwyczaic do pewnych rzeczy, i odzwyczaic od pewnych starych przyzwyczajen ktore juz są zbędne.\nOgolnie teraz mi sie w taką pogode super jezdzi, ten sniezek taki fajny, nawet nie za mrozno i w ogole jakos swiatecznie.\nTeraz do rzeczy, z racji tego ze to notka przedswiateczna składam moc serdecznych zyczen wszystkim ktorzy tu wpadają, obyście byli szczęśliwi, kochali i byli kochani a cała reszta przyjdzie sama!!!\nDo usłyszonka po swiętach!!!!A moze w ich trakcie;]\n19 grudnia 2005 konisiefajowe 21 komentarzy\nNo coż ostatni tydzien nie minął zdecydowanie tak jak planowalam.\nWe wtorek była jazda, ale ja byłam jakas tępawa i mialam problem z koncentracją i jakąkolwiek pracą. Jazda była przedziwna i czułam ogolnie ze cos nie tak.\nWe srode mialam lonzowac ale mi sie stan braku koncentracji i roztargnienia pogłębił i nie pojechalam bo totalnie nie miało to sensu.\nWe czwartek mimo zapewnien całego otoczenia jak sie to zakonczy pojechałysmy z Gosią pojezdzic, to nic ze cały dzien lał deszcz, było mega błoto i wiało. Jazda była bardzo fajna, pełen relaks zaprawiony lekką głupawką.\nNo i w piątek juz obie lezałysmy w łozkach he he. Wykrakali nam;]\nJa przelezalam jeszcze sobotę bo chcialam sie wykurowac na niedzielną wigilię. No i sprzątałam, skladalam, ubralam choinkę i robilam sledzie i grzyby z latarką bo oczywiscie wiekszą czesc dnia nie bylo pradu:/\nA oto choinka;]\nNo i wczoraj wigilia w stajni. Pojechała z nami Gabrysia a jak trafilismy na miejsce od razu wpadlismy w wir przygotowan.\nPrzed wigilią najpierw był rajd. Dwie tury po 7 koni, piękny śnieg, zaspy i słonce. Karol pojechał na Biku, ja zostałam. Jeszcze nie dojrzałam do terenów, bo te do tej pory na rudej raczej fajne nie były…\nTak więc rudi stał i sie obijal.\nSama wigilia była super, stół ze słomy, opłatek ktorym sie dzielilismy, prezenty.\nFajnie tak, bardzo ciepło i przyjemnie.\nJedzenie było pycha, kazdy cos przyniosł dobrego – choc krolowały kruche pierozki z kapustą i keks;]\nPotem naszło cos by wyciągnąc Kubę z boksu, on taki malutki ze mogł byc z nami przy stole. Moj ulubieniec;]\nZostałam tez namowiona by wsiaśc na Kubka na korytarzu na oklep i sie utrzymalam pewnie ze 3 sekundy hi hi;]\nPotem słonko zjadło nam kawałek stołu, zostało wyklepane i zaprowadzone do boksu.\nTakze mimo choroby tydzien zakonczył sie miło, no i mam nadzieje ze dzis uda sie pojezdzic.\nI na koniec zdjęcia Holdzi autorstwa Gabi. THX\n11 grudnia 2005 konisiefajowe 28 komentarzy\nNadal pogoda jest be a my mamy takie szczęscie ze zawsze z jazdą trafiamy w opady – chyba wczoraj był wyjątek…\nWczoraj smigalam na lonży. Najpierw cwiczonka rozluzniajace – heh wcale niektore nie są takie proste, ale potem wyraznie czuje ze siedze jakos luzniej i swobodniej.\nTrochę pełnego siadu, w tym takze bez strzemion, i calkiem mi sie podobało bo Holdzia pomimo ze na prawo włazila do srodka była cacy. No i anglezowanie bez strzemion- po raz pierwszy zresztą i strasznie mi sie podobało.\nO dziwo nie mialam dzis zakwasow;]\nDzis jazda w dziennym swietle – ufff;]\nPogoda była oczywiscie skrajnie podła bo padał marznący deszcz…\nNajpierw smigała Gosia.\nA potem ja. Pomijając aspekt pogody jestem zadowolona, całkiem fajna jazda choc dzis pełny siad był taki eeee….\nAle coraz chyba lepiej wychodzą małe drobne elementy typu np zatrzymania i przejscia.\nNawet mi sie jeden zwrot na zadzie dzis podobał, bo jakos było w miare rytmicznie.\nPrzed jazdą zrobiłysmy dla bajeru gwiazdki na zadzie a P. Jurek nawet szablon trzymał;]\nSzkoda ze przez pogodę wszystko spłynęło…\nJutro rudi ma wolne, wtorek jazda, sroda lonza, czwartek jazda, piątek wolne, sobota i niedziela jazda;]\nMam nadzieje ze taki plan wypali;]\nNocna zmiana szaleje w pomaranczach;].\n8 grudnia 2005 konisiefajowe 31 komentarzy\nJa dalej na kultowej nocnej zmianie na koniach, juz sie przyzwyczailam i jak autkiem sie jedzie to nawet koło 20 docieram do domku;]\nW poniedzialek paskudka miala wolne a we wtorek jezdzila Gosia bo ja zaniemoglam i sie nie czulam na tyle by wsiasc.\nWczorraj było za to krolestwo lonzy, Holdziak chodzil bardzo spokojnie i grzecznie. Potem kopytka, dziegdziowanie m. in posadzki;]\nA dzis juz sie bardzo chcialo jezdzic. Do tego dotarł nasz mikołajkowy zestaw pomaranczowy, tak wiec grzechem było by go nie przetestowac.\nMam nadzieje ze spisze sie dobrze i jak na te firme przystało trochę posłuzy.\nDzis „praca zmianowa” czyli Gosia a potem ja.\nPod Gosią jak zwykle super. Patrze ze Holdziak przechodzi metamorfoze i mam nadzieje ze bedzie grzeczna juz na zawsze;]\nA ty zdjęcie pt jak ciezko sie w termobutach władowac na konika;]\nCo do jazdy byla udana, jestem zadowolona bo dzięki Gosi jest lepiej, i w kłusie bardzo mi sie podoba. Choc w sumie ciagle mam milard pytan i swiadomosc ze wiele jeszcze rzeczy jest najzwyczajniej w swiecie kiepskich.\nPo galopach konik mi sie rozchodził i jakos straciłam spokoj i bylo sredniawo. Ale sie udało jako tako uspokoic.\nW sumie dzis jazda fajna bo cala ujezdzalnia rozmarznieta i mozna było krecic się wszędzie wiec super.\nNiestety owijki po jednej jezdzie musialy isc sie prac – takie zycie owijkowca;]\nJutro konio ma wolne a potem w sobote i niedzielke do roboty znow.\nPozdrowionka dla wsiech;]\n4 grudnia 2005 konisiefajowe 18 komentarzy\nKonczy sie kolejny tydzien w nowym miejscu, Karol nadal w gipsie, choc jutro ma isc na zdjęcie go.\nPoniewaz zeszły tydzien Holdziak troche kulał w tym tygodniu juz zdrowa połaziła troche na lonzy.\nWe wtorek lonzowalam ją z Gosią, a w sumie Gosia lonzowala a ja piesa nianczyłam.\nWe czwartek przyjechalam PKSem sama, i przysypialam bo bardzo ciepło bylo hi hi;]\nHoldzie sie za bardzo biegac nie chcialo i leniwie dreptała. Patrze ze bieganie jej z kolezankami i kolegami sluzy bo sie odechciało pędzic.\nW ogole czwartek był koszmarny bo wyszłam z domu po 7 rano i wrocilam przed 20….\nI jeszcze pieszo schizowalam bo szłam z przystanku 15 min do domu taką drogą przy lesie, ktora nie jest oswietlona…\nA jak juz dotarlam do domu deko nie kontaktowalam i padłam;]\nWczoraj z kolei czyli w sobotę juz nie moglam sie doczekac jazdy, bo w sumie ruda pod siodłem 2 tygodnie nie chodzila.\nByło cud miod jak dla mnie, choc jazda krotka ale podobalo mi sie jak chodzi.\nNo moze najmniej ze odmarzły mi palce w rekawiczkach bo jezdzilam w takich cienkich.\nPotem oczywiscie długo do domu nie trafilismy bo zakupy, spagetti – dzieki wielkie;]\nA na zakupach jak czub w Auchan w bryczesach bo nie mialam spodni na zmiane.\nZakupy są bardzo tworcze bo okazuje sie ze w sklepie budowlanym mozna kupic jezdzieckie gadzety – znaczy stojak na siodło i szablony;]\nDzis dla odmiany byłysmy z Gosią zmiana dzienna. Najpierw jezdzila Gosia, potem ja. Ten system sprawdza sie super bo kon zupełnie inaczej potem mi chodzi.\nPadal najpierw grad a potem dla odmiany snieg… Holdziak była grzeczna, robiłysmy dzis rozne cuda pt. zwroty, łopatki do wewnątrz, cwiczyłysmy zatrzymania rowne. Jestem zadowolona, choc czasem najzwyczajniej w swiecie nie rozumiem i nie umiem.\nDo tego cięzko jest uczyc kogos kto nie rozroznia prawej i lewej strony – co nie?;]\nMoje fotki tylko ze stępa, bo najzwyczajniej w swiecie zimno było robic a zresztą jak Gosia mi mowi co i jak trudno by jeszcze zdjecia robic;]\nAle zdejmą Karolkowi gips i bedzie znow duzo;]\nA na ostatnim zdjęciu widac kocyk z ktorym było dzis jajo. Lezał na czapraku na wieszaku jak siodłałysmy rudą, potem mialam go wziac na ujezdzalnie dla psa. Szukalam go jak głupia po całej stajni a tu sie okazuje ze ukradł go Kuba kucyk i sobie go rozłozył w przeciwległym rogu boksu, i to całkiem ładnie. Myslalam ze umre ze smiechu;]\nA i dopisuje bo jestem mega skleroza – piękny szablon co?\nBrisa ma po prostu talent!!!


Kultura Osobista KATLA | Kultura Osobista\nKATLA (KATLA), Pomysłodawcy: Sigurjón Kjartansson, Baltasar Kormákur. Reżyseria: Baltasar Kormákur, Börkur Sigthorsson, Thora Hilmarsdóttir. Wyk. Ingvar Sigurðsson, Guðrún Ýr Eyfjörð, Íris Tanja Flygenring, Björn Thors, Aliette Opheim, Haraldur Ari Stefánsson, Þorsteinn Bachmann , Baltasar Breki Samper, Guðrún Gísladóttir, Helga Braga Jónsdóttir, Valter Sólveig, Arnarsdóttir, Birgitta Birgisdóttir. Islandia, 2021, Produkcja oryginalna Netflix\nNatykając się na serial taki jak KATLA, wymagający widz (za którego się mam) nie wie czego się spodziewać… Zatem próbuje i sprawdza… W mojej opinii Katla to rzecz doskonała realizacyjnie, “po skandynawsku” mroczna, tajemnicza, pełna pytań bez jednoznacznych odpowiedzi. Wciągająca i mocna. A także (jak się okazało) mocno intelektualna. Dla wielbicieli seriali w typie “Dark” – rzecz nie do przegapienia…\nJeżeli chodzi o seriale, od dawna jestem usytuowana w tzw. rozkroku. A jest to – sami przyznajcie – pozycja mocno niewygodna. Bo ja seriale kocham jako gatunek filmowy. Bo kocham opowieści. To bardzo proste równanie jest niestety nieproste w praktyce. Dlatego, au mass, na moim blogu recenzji seriali jest znacznie mniej niż przeze mnie oglądanych (lub przynajmniej próbowanych – ykhm). A wynika to z tego, o czym już kilkukrotnie pisałam – film trwa godziny dwie, no trzy – zatem dość szybko relatywnie rzecz ujmując wiadomo o co c’mon, czyli “kciuk w górę” lub “kciuk w dół” (hehe). A seriale? Olaboga! Z tym to bytem nigdy nic nie wiadomo. Jedzie, jedzie, ach jak dobrze, yeah, a w połowie – nagle – za przeproszeniem kupa. Zjazd po równi pochyłej. Albo – przypadek frustrujący mnie szczególnie (i jakoś dziwnym trafem dość powszechny w polskich produkcjach). Zaczyna się nieźle, no, trójka z plusem, a potem “jeb” – a finałowe odcinki zostawiają mnie z poczuciem, że znowu zostałam potraktowana jak baran. Łopatą po głowie. Zero wysublimowania, pospieszne kończenie roboty niczym wymęczony wytrysk… Nienawidzę tego…\nMęka pańska z tymi serialami.\nA piszę o tym znowu i także dlatego żeby podkreślić kwestie, które są dla mojego bloga kluczowe. I powodują, że jest taki jaki jest. I inny nie będzie. Nie ma na nim miejsca na recenzje serialu po dwóch obejrzanych odcinkach. I ci, którzy próbowali mnie namówić na pisanie po udostępnieniu odcinka pilotowego – już do mnie nie piszą (hehe)…Nie i jeszcze raz nie. To kwestia pryncypiów. I szacunku – w tym do siebie samej, a przede wszystkim do tych, którzy ten blog czytają…\nPora zatem wrócić do omawiania serialu Katla, o którym nota bene zagraniczne media donoszą, że miałby on mieć swoją kontynuację. Ja nie widzę w tym większego sensu prócz kasy. Ale ad rem…\nNa serial Katla na Netfliksie natknęłam się zupełnie przypadkiem, ale jednak nie całkiem przypadkowy był mój wybór, aby go obejrzeć. Otóż podczytałam w opisie, że jednym z pomysłodawców oraz reżyserów Katli jest Baltasar Kormákur, który w moim kinofilskim serduszku (na zawsze zapamiętałam jego imię i nazwisko, co nie dziwne) zapisał się świetnym “101 Reykjavik” (1998), który był dopiero drugim jego filmem fabularnym, zrobionym nieco po 30-tce. Nie bez znaczenia był pewnie i ten fakt, że był to pierwszy obraz rodem z Islandii, jaki obejrzałam w swoim życiu. Dziś Kormákur jest filmowcem przez duże F: scenarzystą, reżyserem oraz producentem. I sądzę, że w każdej z tych ról jest przynamniej bardzo dobry. Facet po prostu umie robić kino! 🙂\nZacznijmy od pytania, które jest bardzo istotne dla narracji tego serialu. Czy wierzycie w przypadki? Czyli w to, że najistotniejsze kwestie w ludzkim życiu, wydarzenia, spotykane osoby, sprawy niby to dawno zapomniane i przeszłe, a jednak mające jakąś swoją kontynuację – to jedynie zbiegi okoliczności? Czy może bliżej Wam do myślenia o tym wszystkim co trudno wytłumaczalne, niełatwe do objęcia rozumem – jak o kwestiach, które dzieją się poza naszą kontrolą i świadomością, nie wiadomo jak, ale sobie znanymi drogami prowadzą nas ku temu, że to co było wcześniej – w swoim czasie, prędzej czy później do nas wraca i niejako zmusza do tego by się z tym skonfrontować?…\nOdcinek pilotowy serialu Katla już w pierwszych pięciu minutach mocno sugeruje, że będziemy mieć do czynienia z bardzo osobliwym tłem narracyjnym. Rzecz ma bowiem miejsce na Islandii, a konkretnie w małej osadzie o nazwie Vik, w zasadzie opuszczonej przez większość mieszkańców. Uciekli z niej prawie wszyscy, odkąd wybuchł (tytułowy) wulkan Katla i od roku stale dochodzi do mniejszych lub większych erupcji lawy…\nPrócz kilkorga osób, które tam jednak zostały oraz pracowników stacji naukowej, robiącej stale pomiary sejsmograficzne – nie ma tam nikogo. Vik jest spowite chmurami, zmieszanymi z pyłem wulkanicznym, który pokrywa wszystko i wdziera się wszędzie. Z kranu cieknie brunatno-błotnista woda, w dodatku jest zima. Dni są krótkie, pogoda straszna. Na taką Islandię, o której marzą wszyscy kochający dalekie podróże (w tym ja) nie chciałabym pojechać, choćby dawali bilety i noclegi za darmo…\nA piszę o tym z premedytacją, w ten właśnie sposób, bo jest to bardzo istotne dla fabuły serialu Katla. Vik – to nie jest miejsce, w którym najprawdopodobniej kiedykolwiek żyło się łatwo, nawet przed wybuchem wulkanu. Z racji na warunki atmosferyczne i nieustanną konieczność walki z żywiołami przyrody, a przede wszystkim na swego rodzaju “odcięcie od świata” (do Vik można się dostać jedynie promem)…\nKatla wrzuca nas bez pardonu w nastrój posępny i mroczny, a przede wszystkim znamionujący jakąś zagadkę, tajemnicę. I to podaną na sposób taki, że intryguje i dosłownie od razu zasysa. Chce się oglądać dalej! A jako że nienawidzę spolerować – nie powiem Wam dokładnie o co chodzi (choć bardzo utrudnia mi to pisanie tego tekstu), ale zaznaczę jedynie, że mocno sugerujący gatunek sci –fi oraz thriller w jednym…\nGłówna bohaterka serialu Katla ma na imię Grima (świetna Guðrún Ýr Eyfjörð). I choć zdaje się być z nią wszystko w porządku, szybko dowiadujemy się, że jest przepełniona smutkiem po brzegi. Prawdopodobnie cierpi na depresję, w każdym razie bierze codziennie jakieś pigułki, które pozwalają jej “normalnie” funkcjonować. Grima, rok temu właśnie była naocznym świadkiem największego jak do tej pory wybuchu wulkanu, a przede wszystkim świadkiem tego, że jej siostra Ása poruszająca się jak reszta grupy na skuterach śnieżnych – zniknęła. Uznano ją oczywiście za zmarłą. Pogodzeni z tym strasznym faktem zdają się być jej mąż i ojciec. Ale Grima wciąż Ásy “szuka”, a z pewnością jest z tym, że jej siostra odeszła – niepogodzona. Zreszta, jak się dowiemy później, w życiu Grimy, w zasadzie od dziecka – śmierć była wszechobecna…\nWkrótce do Vik przybywa z Reykjaviku naukowiec: geolog – niejaki Darri, który przebywając wcześniej na stałe w stolicy Islandii otrzymuje próbki z tamtejszej stacji badawczej i sejsmologicznej, która z racji na zbyt małe zaplecze badawcze i doświadczenie naukowe swoich pracowników nie umie sobie poradzić z przewidywaniami jak bardzo Katla jest dalej groźna i czego w związku z tym cała osada i mieszkający w niej ludzie mogą się spodziewać.\nDarri jest człowiekiem, którego również dotknęła trauma utraty najbliższej osoby. Bo trzy lata wcześniej jego zaledwie kilkuletni synek zginął w wypadku samochodowym.\nNo i jeszcze na wyspie Vik pojawia się pewna kobieta, ma na imię Gunhild. I kiedyś tu już przez pewien czas mieszkała. A co więcej, jak się okaże, nie tylko mieszkała. Łączyły ją intymne relacje z ojcem Grimy oraz Ásy…\nNiczego już więcej na temat fabuły serialu Katla się ode mnie nie dowiecie. Bo bardzo chciałabym, jeżeli zdecydujecie się te produkcję obejrzeć – abyście mieli szanse zagłębiać się w nią oraz odkrywać to, co w niej do odkrycia z takim poczuciem zaangażowania, jak ja…\nBo też Katla jest – kinematograficznie rzec ujmując – więcej niż bardzo dobrą propozycją serialową. Ma bardzo swoisty, uber mroczny, ale hipnotyzujący klimat, doskonałe zdjęcia, dialogi, aktorstwo. O scenografii nie wspominając – genialnie buduje klimat przedstawionej opowieści.\nTen ośmioodcinkowy serial, jak wspominałam, na początku mnie po prostu zaintrygował. I wciągał w kolejne odcinki, co jest rzecz jasna – banalnym – ale jednak podstawowym wyznacznikiem poziomu satysfakcji w tym przypadku. Niemniej byłoby bardzo niesprawiedliwym uproszczeniem gdybym na tym stwierdzeniu poprzestała. Katla bowiem okazała się być produkcją fantastycznie dobrą z powodu, którego zaczynając ją oglądać – nie przewidziałam!\nA to dlatego, że doskonale miesza nie tyle gatunki i konwencje filmowe, ale buduje narracje! Fabuła Katli każe nam stale zmieniać optykę i zagłębiać się w kolejne warstwy tej – w swym trzonie – mocno psychologicznej i głębokiej intelektualnie opowieści.\nA to – to jak wiadomo – kocham najbardziej!\nBo w swoim sednie – posiłkując się konwencją na pograniczu “sci-fi” i “thrillera” – jest de facto w moim osobistym i subiektywnym odbiorze historią niebywale uniwersalną, do głębi ludzką i nośną pod każdą szerokością geograficzną.\nBardzo wiarygodnie wplata w wydarzenia współczesne wątki dla historii i podwalin kultury Islandii istotne, a związane immanentnie z legendami i mitami tej “magicznej krainy”. Która fascynuje ludzi od bardzo dawna, choćby samą przyrodą – jedyną i unikalną na skalę światową. Ale Islandia to również jej symbolika, prastare opowieści. Które choć z perspektywy rozumowej brzmią jak “bajdurzenia” – jednak mają swoje znaczenie w takich miejscach, gdzie żywioły natury nigdy nie sprzyjały ludziom, a ludzie nimi otoczeni przez wieki nauczyli się, że są od nich silniejsze. Co znamienne, kiedy człowiek żyje w otoczeniu, które jest mu nieprzyjazne – uczy się także być twardym. Nie rozklejać się, radzić sobie zawsze. Nie prosić o pomoc. Być gotowym na to, że natura daje i zabiera. Nie okazywać uczuć i emocji. Tłumić je w sobie. Ale zawsze ma to swoje konsekwencje. I zawsze są tego koszty…\nBo pod każdą szerokością geograficzna żyją ludzie, którzy borykają się z traumą jaką jest strata kogoś najbliższego, z żałobą, z konsekwencjami popełnionych kiedyś czynów, które skrzywdziły innych ludzi. Z zaniechaniami, błędami, porażkami i decyzjami, które zaważyły na całym ich życiu. A niekiedy także na życiu najbliższych…\nWspominałam wcześniej, że słowo “przypadek” ma w Katli duże znaczenie. Uważam się za osobę mocno racjonalną, a jednak – w przypadki nie wierzę. I w tym miejscu naprawdę trudno mi to udowodnić naukowo. Logicznie. Bo się nie da.\nBardzo jestem ciekawa czy odbierzecie ten serial tak samo jak ja. Bo dla mnie jest on (jak się okazało) wcale nie o wulkanie i jego erupcji. Ani nawet nie o Islandii. Tylko o ludzkiej psychice, podświadomości i o mechanizmie wyparcia, które dotyka nasz gatunek – jak ziemia długa i szeroka – wtedy kiedy psychologicznie nie potrafimy sobie poradzić z traumą i poczuciem winy. Upychanie tych bolesnych uczuć wgłęb siebie, stałe przydeptywanie, uklepywanie i zasypywanie popiołem – na dłuższą metę nic nie daje. Bo z tym wszystkim – przychodzi taki dzień – że prędzej czy później będzie trzeba się skonfrontować. Zmierzyć. Spojrzeć temu w oczy… Bez tego – to my ludzie – jesteśmy niczym nieczynny wulkan, który nagle, znienacka potrafi eksplodować i wylać z siebie wszystko to, co do tej pory tkwiło gdzieś w głębinach, pod strasznym ciśnieniem. Niszcząc wszystko dookoła… To nie są już małe, nawarstwiające się mikro wstrząsy. Ale coś, od czego ucieczki już nie ma. Żeby móc żyć dalej, bez bólu, bez poczucia winy, a nie tylko “trwać”, żeby uzyskać jakiś rodzaj „pogodzenia ze sobą” i tym samym dostęp do satysfakcji i radości z życia – po tym, co kiedyś nas przygniotło, zmieniło, uformowało to wszystko, w czym obecnie w marazmie tkwimy, co niekiedy bardzo długie lata w sobie tłamsiliśmy, albo z czym jedynie powierzchownie, dla jako takiego funkcjonowania w społeczeństwie nauczyliśmy się sobie radzić – musimy nie tylko stanąć z tym twarzą w twarz, ale „zejść w głąb siebie”. I podjąć wyzwanie zmierzenia się z prawdą o rzeczy sednie…


15 lipca 2007, 22:19\nFILAR mniejszy a ty kiedy wracasz co??\n9 lipca 2007, 19:23\nnoo jak narazie to na treningi chodzi po 5 osób!! wiec ja nieweim jak wychcecie sie pokazac na turnieju w Jasle!!!\n23 czerwca 2007, 14:49\ncheetah czy Ty wiesz co ty mówisz!!??\n12 czerwca 2007, 19:22\nsidnej poprostu wybrałeś chyba najepsze fotki jakei mogłeś hahaha\n4 czerwca 2007, 20:09\ncheetah nonono jestem podwarażeniem, naprawde jeśli chodzi omnie to ta wlepka kwalifikuje sie do najlepszych\n15 maja 2007, 22:45\ncheetah nie wiem o co ci chodzi przecież jest dobrze napisane !!\n15 maja 2007, 13:54\n14 maja 2007, 23:02\n14 maja 2007, 13:59\n13 maja 2007, 18:32\nhe fanka;** no wracam gdzies w połowie czerwca, chyba ze wczesniej coś mnie zmusi do wcześniejszego powrotu :] , a co do dziewczyn he to jakoś sobie poradzą hehe :P :P :P :rotfl: :rotfl: , hym tesknisz zamną ale jeszcze mnie nawet niezansz :rotfl: chyba?? :rotfl: moze wyslij na prv jakieś fotki albo...\n12 maja 2007, 19:52\n12 maja 2007, 08:47\n10 maja 2007, 22:02\ncheetah no co ty żartujesz, żadnych zmian, nierób zamieszania bo już ludzie domnie piszą czy zmieniamy treningi :dobani: :dobani: , a co do fanka;** to szkoda ze w sobote nieprzyjdziesz, bo to ostatni trening na którym bede w tym miesiącu hehe, a niepowiem ciekawi mnie kim jesteś!!?? :rotfl: :rotfl...\n10 maja 2007, 08:55\n6 maja 2007, 09:01\njak Sindey może wybrać już teraz skład na turnieje, jak ludzie nichodzą na treningi, niechce sie wypowiadać za niego, ale pojadą ci co chochdzą na treninigi, nawet jesli są słabsi fizycznie od innch :], bo im sie nalezy za samo to że przychodzą i sie uczą!! a kto olewa i sie napina ze w rugby w Jasl...


siatkowka24.com Ikona Jastrzębia - Żegnam się z klubem, który mam w sercu! - siatkowka24.com\nŁukasz Klin, 2016-05-13, 12:45\nPlus liga , Jastrzębski Węgiel , Przemysław Michalczyk\n- Ostatnie dziesięć miesięcy było dla mnie wielkim wyzwaniem - przekonuje w Śląskich mediach, jak i na oficjalnej stronie jastrzębskiego klubu, Przemysław Michalczyk, jego dyrektor sportowy, a wcześniej zawodnik oraz... prezes!\nObie strony rozstały się za porozumieniem stron "nie paląc za sobą" mostów. Sam Michalczyk o swojej dymisji mówi następująco...\n- Żegnam się z klubem, który mam w sercu. Ostatnie dziesięć miesięcy było dla mnie wielkim wyzwaniem. Praca w Jastrzębskim Węglu była dla mnie honorem i sprawiała mi ogromną satysfakcję. Przez ten czas poznałem fantastycznych ludzi i czułem wsparcie, za które chciałbym podziękować. Emocje związane z meczami i możliwość pracy w miejscu, które śmiało mogę nazwać domem, zachowam na długo - podkreśla.\nPo chwili dodając: - Będę trzymał kciuki za klub i zawsze go wspierał. Życzyłbym sobie, abym w kolejnych wyzwaniach zawodowych miał okazję otrzymać tyle pozytywnej energii, ile doświadczyłem tutaj. Dziękuję. Czas na kolejne wyzwania\nZa (jastrzebskiwegiel.pl), katowickisport.pl/zdjęcie: jasnet.pl\nPlus liga Jastrzębski Węgiel Przemysław Michalczyk


Łupek szarogłazowy, kora łupkowa, grubość od 30 do 63 mm, opak. 1 tona (luz) - Sklep z materiałami budowlanymi - ceny,opinie,porady\nStrona główna / WOKÓŁ DOMU / Kamień ozdobny / łupki / Łupek szarogłazowy, kora łupkowa, grubość od 30 do 63 mm, opak. 1 tona (luz) /\nkamienie, głazy i żwiry\ninne materiały nawierzchniowe\nInne elementy otoczenia domu\nŁupek szarogłazowy, kora łupkowa, grubość od 30 do 63 mm, opak. 1 tona (luz)\nod 30 do 63 mm\nKora łupkowa pochodzi z Kopalni Łupka Szarogłazowego JENKÓW. Odznacza się dużą twardością i odpornością na czynniki zewnętrzne oraz wysoką zdolnością do dzielenia się wzdłuż naturalnych płaszczyzn. Cechy te pozwalają na bardzo szerokie zastosowanie, np. do wysypywania ścieżek ogrodowych, w celach dekoracyjnych, itp.\nWymiary oferowanego sortu (30-63 mm): od 30 x 30 mm do 63 x 63 mm (wszystkie parametry są orientacyjne).\nŁupki szarogłazowe mają najczęściej zabarwienie szare lub oliwkowo szare, czasem prawie czarne.\nKamień dostępny jest tylko w formie luźnej. Sprzedawany jest na tony.\nCena brutto 147.60 zł


Wysokość odszkodowania, którego domagać może się pracownik odpowiada wysokości wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy z ww. przyczyny, nie dłuższy jednak niż 6 tygodni. Odszkodowanie to obliczane jest jak ekwiwalent pieniężny za urlop. Przez pozostawanie bez pracy rozumieć należy także podjęcie zatrudnienia, w którym kwalifikacje pracownika nie mają pełnego wykorzystania (z uwzględnieniem sytuacji na rynku pracy). Jeżeli więc pracownik z powodu braku lub niewłaściwego świadectwa pracy podejmuje pracę niżej wynagradzaną, ma prawo do odszkodowania w wysokości różnicy między odszkodowaniem należnym na podstawie art. 99 § 2 Kodeksu pracy a uzyskiwanymi zarobkami. Ustawodawca uznaje bowiem, że nie ma racjonalnych podstaw do gorszego traktowania pracownika, który podjął pracę niżej wynagradzaną, niż pracownika niepodejmującego żadnego zatrudnienia. Podejmując gorszą pracę, pracownik zmniejsza szkodę, a pracodawca powinien ponosić odpowiedzialność za jej pozostałą część, pozostającą w normalnym związku przyczynowym z niewydaniem lub wydaniem przez niego niewłaściwego świadectwa. Warto również pamiętać, że uzyskiwanie przez pracownika dochodów z działalności innej niż wykonywana na podstawie stosunku pracy nie ma wpływu na jego prawo do omawianego odszkodowania.\nZgodnie z doktryną świadectwo jest niewłaściwe wtedy, kiedy zawiera informacje sprzeczne ze stanem rzeczywistym w dniu jego wydania.\nCo ważne, pracownik, jako wierzyciel w odniesieniu do prawa do otrzymania prawidłowego świadectwa pracy, powinien współpracować z pracodawcą zgodnie z treścią zobowiązania, jego celem gospodarczo-społecznym oraz zasadami współżycia społecznego. W związku z powyższym od pracownika wymagać można, aby mając świadomość niewłaściwości świadectwa, zwrócił się do pracodawcy w celu jego sprostowania. Jeżeli pracownik nie przejawia w tym zakresie wymaganej aktywności, a nieprawdziwa wzmianka okazała się wynikiem błędu po stronie zakładu pracy, który go natychmiast - po dowiedzeniu się o błędzie - sprostował, sporządzając właściwe świadectwo pracy, pracownikowi pozostającemu bez pracy w związku z wadliwym świadectwem nie przysługuje roszczenie o odszkodowanie z tego tytułu za czas nieuzasadnionego opóźnienia w zgłoszeniu żądania sprostowania.\nNależy pamiętać, że to na pracowniku spoczywa ciężar dowodu wykazania, że świadectwo wydano po terminie lub jest niewłaściwe i że poniósł on szkodę z tego tytułu. Szkoda ta musi być poniesiona w ramach normalnego następstwa zdarzeń – musi więc istnieć właściwy związek przyczynowy pomiędzy zawinionym działaniem pracodawcy a szkodą wyrządzoną pracownikowi.


Stylowe meble do jadalni - jak wybrać najlepsze? | Blog | ogrodypro.pl\nBy admin 29 lipca, 2018 26 czerwca, 2020\nJadalnia bywa często pomieszczeniem nieco zapomnianym. Inwestując czas i środki w wyposażenie kuchni i salonu, zaniedbujemy przestrzeń, w której codziennie spędzamy tak wiele czasu – spożywając rodzinne posiłki, rozmawiając i spędzając czas z najbliższymi.\nJak urządzić jadalnię, aby była nie tylko praktyczna, ale również stylowa? Sprawdźmy.\nWiększość osób, zamieszkujących niewielkie mieszkania w blokach nie ma możliwości stworzenia osobnej jadalni. Funkcję tego pomieszczenia przejmuje więc zlokalizowany w kuchni lub salonie kącik, wyposażony w stół i krzesła. Jeśli Twój dom jest przestronny i możesz pozwolić sobie na zaaranżowanie osobnej jadalni – jesteś prawdziwym szczęściarzem. Jak ją urządzić?\nNie ulega wątpliwości, że najważniejszą rolę w jadalni odgrywa stół. To właśnie on jest niekwestionowanym królem tego pomieszczenia i skupia na sobie uwagę domowników i gości.\nDobry stół do jadalni powinien być przede wszystkim duży. Podczas wspólnych posiłków musi przecież pomieścić nie tylko domowników, ale często również gości. Idealnie, gdyby był wykonany z litego, naturalnego drewna. Taki mebel z pewnością posłuży przez lata, zachowując przy tym piękny wygląd. Pamiętaj jednak, że przeznaczony do jadalni stół nie powinien być zbyt masywny. W takim przypadku niepotrzebnie przytłoczy wnętrze i co gorsza, uniemożliwi komfortowe poruszanie się. Minimalna odległość pozwalająca wstać od stołu, odsuwając krzesło, wynosi 55 cm. Urządzając jadalnię zadbaj więc o to, aby tyle samo miejsca zostało za plecami osób siedzących przy stole.\nStylowe jadalnie możesz zobaczyć: https://artstylmeble.pl/pol_m_Meble-Stylowe_Ekskluzywne-Jadalnie-220.html\nNieodzownym elementem funkcjonalnej jadalni powinny być wygodne krzesła. Najlepiej gdyby ich ramy były wykonane – podobnie jak stół – były wykonane z naturalnego, litego drewna. Nie tylko z uwagi na piękny wygląd i znakomitą trwałość, ale również z powodu wszechstronności tego materiału. Drewniane krzesła będą wyglądać znakomicie zarówno w nowoczesnej, jak również tradycyjnie zaaranżowanej jadalni.\nAranżując jadalnię, koniecznie zadbaj o odpowiednie oświetlenie. Strumień światła powinien precyzyjnie oświetlać cały stół, umożliwiając komfortowe spożywanie posiłków, odrabianie lekcji czy… granie w gry planszowe. Nie bez znaczenia jest również stylistyka żyrandola, która powinna idealnie harmonizować z resztą aranżacji.\nJeśli jadalnia jest pomieszczeniem otwartym na kuchnię lub salon (a tak zazwyczaj bywa), zadbaj o to, aby jej aranżacja była spójna z pozostałymi elementami przestrzeni. Nowoczesny, minimalistycznie zaaranżowany salon w połączeniu z jadalnią w ludwikowskim stylu nie będzie z pewnością najlepszym pomysłem.\nTags Budownictwo Dekoracje wnętrz jadalnia krzesła ogród Pomysł do mieszkania stylowe meble Urządzenie domu


Alert IMGW dla 9 województw. Zamiecie śnieżne, spadnie nawet 35 cm śniegu - RMF24.pl\nWtorek, 15 stycznia (06:56)\nInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej wydał rano ostrzeżenia dla dziewięciu województw - przed silnym wiatrem, intensywnymi opadami śniegu oraz zamieciami i zawiejami śnieżnymi. Wiatr będzie wiał w porywach 90 km/h.\nIMGW wydało również ostrzeżenia pierwszego stopnia przed silnym wiatrem dla północnej części woj. zachodniopomorskiego i pomorskiego oraz zachodniej części woj. dolnośląskiego i niemal całego woj. lubuskiego. Jak podaje IMGW, przewiduje się wystąpienie silnego wiatru o średniej prędkości od 30 km/h do 50 km/h, w porywach miejscami od 70 km/h do 90 km/, z północnego-zachodu i zachodu.\nTagi:IMGW, śnieg, zawieje, zamiecie śnieżne


Sąsiad Pat - SportoweFakty.pl\nSąsiad Pat napisał/a komentarz do Żużel. GKM Grudziądz z nową nazwą. Klub uzyskał dwóch sponsorów tytularnych\n@Big Lebowski: jaki "Dyrektor " taka kultura...\n@MARIAN BĄK: Przemysław K. spec od marketingu jedyny w swoim rodzaju. To między innymi dzięki niemu sponsorzy odchodzą. A to nie koniec. O marketingu wie tyle co nic. Efekty widać.\nSąsiad Pat lubi Komentarz\nSąsiad Pat napisał/a komentarz do Żużel. Taktyka Abramczyk Polonii Bydgoszcz. Polacy doparowymi, mimo Przyjemskiego Bartoch liderem pary juniorów\nSąsiad Pat napisał/a komentarz do Żużel. Fundamenty Polonii zasługą... synów prezesa. Kanclerz wdzięczny swoim dzieciom\n@Kitas5: Oni nie przyciągają, oni odpychają.\nWarto w tym miejscu zauważyć że Przemysław jest jednym z bardziej rozpoznawalnych działaczy. Powiem wręcz że ewenement na skalę kraju. Kiedy dwa lata temu miał przystąpić do egzaminu na kierownika drużyny nie pojawił się na nim (syndrom dnia wczorajszego?\nW tym roku kolejne podejście i mimo pracy w grupie egzamin oblany. Dopiero po usilnych namowach ojca przy okazji SEC osobiście pojawił się pan Wojaczek i dopiero wtedy w wątpliwych okolicznościach egzamin zaliczony. Jeśli dodamy do tego fakt że w sieci dostępne są zdjęcia na których nasz bohater będąc w stanie upojenia alkoholowego jest wyprowadzany przez ochronę z GP w Toruniu to mamy już całkowity obraz kompetencji. Grunt że tata jest dumny ze swojej pociechy.\nSąsiad Pat napisał/a komentarz do Żużel. W Bydgoszczy wracają do tradycji. Wybrano gryfa\n@Robert78: Gdyby "kompetentny działacz" Krzysztof Kanclerz, który nie potrafi opublikować komentarza używając swojego nazwiska, tylko tchórzliwie kryje się pod różnymi nickami (m.in. Robert78), zapoznał się chociażby z jednym artykułem z tego cyklu mógłby zauważyć, że swoje opinie wyrażają w nim nie aktualni działacze klubowi, tylko osoby związane z żużlem lub po prostu jemu kibicujący (ale to chyba zbyt trudne dla "kompetentnego działacza" KK). A tak na marginesie - jak to szybko zmienia się punkt widzenia dzięki "władzy" przekazanej przez tatusia... Jeszcze kilka miesięcy temu ten "kompetentny działacz" Krzysztof Kanclerz przychodził do tego "wstrętnego" Andrzeja Matkowskiego z prośbą o wytłumaczenie różnych spraw regulaminowych, czy przygotowanie dokumentów potrzebnych do zawodów... nie mówiąc już o skamleniu o pomoc w trakcie egzaminów na licencje osób urzędowych i funkcyjnych... a teraz wydaje mu się, że może decydować o tym, kogo redakcja poprosi o opinię... Przy okazji - serdeczne życzenia wszystkiego dobrego dla Polonii Bydgoszcz w sezonie 2021 bez tego "okropnego" Andrzeja Matkowskiego, który nie raz i nie dwa ratował tyłki "kompetentnym działaczom" spod znaku K...\nKażdy portal, co drugi dzień podobne artykuły. Na SF już było o tym.\nChwalenie, że to dzięki synom jest super. Na siłę próba udowonienia, że są potrzebni. Po tym jak w kuluarach mówiło się, że robili sporo złego.\nSąsiad Pat napisał/a odpowiedź do Twojego komentarza\nJasiński chyba 1 pkt w Gorzowie zdobył?\nCzy mu odebrano???\n@Sąsiad Pat: hahaha\n1 godz i 45 min ok 300 km?\nCzym on leci? Balonem czy szybowcem?\n1,214 pkt/bieg normalnie pocisk. W nagrodę za taki wspaniały sezon - nominacja do kadry....\nBrawo „Polewaczkowy” - brawo\n* aby pomijał Ciebie taki pech, jaki spotyka Emila Sajfutdinowa w Grand Prix


Aktualności - strona 72 - Samorząd i administracja - Prawo.pl\nDostarczanie pakietów wyborczych do skrzynek, przez urzędnika lub odbiór w urzędzie\nOsoby głosujące korespondencyjnie mają dostać pakiety wyborcze do skrzynek pocztowych, co jest krytykowane przez ekspertów. Do procedury dostarczania pakietów wyborczych mają być włączone gminy, ale jeszcze nie wiadomo jak. Jeśli korespondencyjnie będzie głosowała duża liczba osób, może być problem.\nZarządcom dróg grożą kary za nieprzekazanie informacji o głównych drogach\nZwiązek Powiatów Polskich alarmuje, że zarządcom dróg, którzy do 30 stycznia nie przekazali informacji o podległych im głównych drogach, naliczane są wysokie kary. Tysiąc złotych kary za dzień opóźnienia to niewspółmierna do skali przewinienia kara – uważa Związek Powiatów Polskich.\nRaport o stanie samorządu to nie laurka, ma wskazać na zagrożenia\nRaport o stanie gminy, powiatu i województwa będzie miał drugie podejście. Po doświadczeniach z zeszłego roku wiadomo, że powinien ujawnić też słabe strony i zagrożenia, bo wskażą, co trzeba poprawić. A włodarze często chwalili się sukcesami, zapominając o problemach. Zabrakło też promocji wśród mieszkańców, choć miała to być forma ich partycypacji. Mimo epidemii termin przekazania raportu jest ten sam – 31 maja.\nŚląskie samorządy: Otwarcie placówek opiekuńczych najwcześniej w końcu maja\nSamorząd terytorialny Pomoc społeczna Koronawirus\nPrezydenci miast z województwa śląskiego, na terenie których funkcjonują kopalnie, zapowiadają jeszcze większą skalę współpracy w walce z koronawirusem. Pierwsze wyzwanie to ponowne otwarcie żłobków, przedszkoli oraz innych placówek opiekuńczo-wychowawczych i oświatowych. Ich zdaniem nie będzie to ani szybkie, ani proste.\nTeraz głosowanie hybrydowe - Sejm uchwalił przepisy na nowe wybory\nGłosowanie hybrydowe, czyli w lokalu albo korespondencyjne na życzenie, przywrócenie uprawnień i zadań Państwowej Komisji Wyborczej i uznanie zebranych przez kandydatów podpisów poparcia - to najważniejsze nowości w ustawie, według której zorganizowane mają być tegoroczne wybory prezydenckie. Z poprzedniej ustawy zostaje jednak wrzucanie pakietów wyborczych do skrzynek pocztowych.\nPiS "poprawia" głosowanie korespondencyjne - pakiet jednak do skrzynki\nGłosowanie korespondencyjne w wyborach korespondencyjnych będzie możliwe także dla wyborców, na których nałożono obowiązek kwarantanny na kilka dni przed wyborami. To poprawka PiS do projektu ustawy o tzw. hybrydowym głosowaniu, czyli w lokalach i korespondencyjnie na wniosek. Proponuje ona też, że pakiety będą dostarczane do skrzynek pocztowych.\nWebinarium pomoże, jak lepiej raportować o stanie gminy\nDo końca maja wójtowie, burmistrzowie, prezydenci miast muszą przygotować coroczny bilans – raport o stanie gminy. Czasu pozostało niewiele, a od tego dokumentu zależy wotum zaufania dla władzy wykonawczej, udzielane przez radę gminy. Akcja Masz Głos Fundacji Batorego zaprasza na webinarium 14 maja.\nGowin: Wybory prawdopodobnie 28 czerwca albo 5 lipca\nNowy projekt dotyczący wyborów prezydenckich ma poparcie całej Zjednoczonej Prawicy - zapewnia Jarosław Gowin i ocenia, że wybory odbędą się w ostatnią niedzielę czerwca lub pierwszą lipca. Wybór terminu należy do marszałek Sejmu Elżbiety Witek.\nGłosowanie korespondencyjne i w lokalach - Sejm we wtorek zajmie się nową ustawą\nGłosowanie w formule hybrydowej, czyli w lokalach wyborczych lub korespondencyjnie na wniosek wyborcy - takie zmiany zamierzają wprowadzić PiS i Porozumienie. Nie będzie jednak poprawiania dopiero co uchwalonej ustawy o głosowaniu korespondencyjnym, tylko nowa ustawa. We wtorek w południe projektem ma zająć się Sejm.\nSN: Nie ma wyników wyborów prezydenckich, to nie może być protestów\nSąd Najwyższy pozostawi bez dalszego biegu protesty wniesione przez osobę do tego nieuprawnioną lub niespełniające warunków Kodeksu wyborczego - taki komunikat wydała dzisiaj Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. W praktyce oznacza to, że protesty kierowane na podstawie uchwały Komisji z 10 maja br. nie będą rozpatrywane.\nRejestracja dziecka przez internet jest coraz popularniejsza\nZgłoszenia urodzenia dziecka należy dokonać w ciągu 21 dni od uzyskania karty urodzenia. Aby dopełnić tego obowiązku, nie trzeba iść do urzędu stanu cywilnego osobiście – możliwa jest też rejestracja dziecka online. Przypominamy, jak zarejestrować dziecko przez internet.\n1 Wczytaj poprzednie artykuły 70 71 72 73 74 Wczytaj więcej artykułów 2047


2010 luty | Z Afganistanu\nWojna i zarazki\n106 komentarzy | 18 lutego 2010\nByłem dziś w ambasadzie Afganistanu, złożyć wniosek o wydanie wizy. Zwykle przyjmował mnie sympatyczny, młody Afgańczyk. Dziś, ku mojemu zaskoczeniu, dokumenty przyjęła polska pracownica przedstawicielstwa. Pewnie dlatego, że zjawiłem się w trakcie przerwy w pracy wydziału konsularnego. Afgańczycy zwykli mawiać: „wy macie zegarki, my mamy czas”. Widać to hasło oddaje rzeczywistość tylko w ich własnym kraju…\nBoże broń! – nie chcę być złośliwy. A jeśli zakłócając przerwę popełniłem faux pas, to przepraszam. I dziękuję niezawodnej PKP za punktualność, która zrujnowała moją marszrutę.\nAle wróćmy do ambasady – miła pani, odbierając mi na kilka dni paszport, zaskoczyła mnie nie tylko swoją obecnością. Oddając jej stosowne kwity dowiedziałem się, że muszę do nich dołączyć zaświadczenie o dobrym stanie zdrowia.\n- To od czasu świńskiej grypy – usłyszałem w odpowiedzi, gdy zwróciłem uwagę, że latem zeszłego roku nikt czegoś takiego ode mnie nie żądał.\nMus to mus, ale trudno mi było ukryć zdziwienie, że ktokolwiek w Afganistanie – kraju rozrywanym brutalną wojną – przejmuje się świńską grypą.\nI dopiero po chwili przyszła refleksja, że przecież taka zapobiegliwość, nawet jeśli przesadzona, świadczy o tym, że temu komuś zależy na zachowaniu choćby resztek normalności.\nPrzy tej okazji przypomniałem sobie historię sprzed kilku lat, gdy znalazłem się w jednej z irackich wiosek razem z polsko-bułgarskim konwojem medycznym. Przegląd chorobowych nieszczęść, jakie dotknęły mieszkańców Al-Akry, normalnego człowieka przyprawiał o ból głowy. Latami nieleczone zatrucia, źle pozrastane kości, choroby skóry, zaawansowane nowotwory – oto efekty opieki medycznej rodem ze średniowiecza.\n- Ale ci ludzie co najmniej od jednego nieszczęścia byli wolni – mówił mi w wolnej chwili jeden z bułgarskich lekarzy. – W Iraku w zasadzie nie było AIDS. Do czasu otwarcia granic po inwazji…\nPrzegląd chorobowych nieszczęść, jakie dotknęły mieszkańców Al-Akry, normalnego człowieka przyprawiał o ból głowy/fot. Marcin Ogdowski\nZamiast słów: minuty na łączu\n352 komentarze | 10 lutego 2010\nW czerwcu 2004 roku przeprowadziłem swoją pierwszą rozmowę telefoniczną na linii Afganistan-Polska. A wyglądała ona tak:\n- Panie Marcinie – głos pani Ani z księgowości brzmiał nieco oficjalnie (jak zawsze, gdy coś zawaliłem). – Nie rozliczył pan jeszcze delegacji do Bydgoszczy…\n- Pani Aniu… – grzecznie wszedłem w słowo. – Rozliczę, rozliczę. Jak tylko wrócę z Afganistanu.\n- Acha… – mimo zakłóceń i opóźnienia sygnału, dało się usłyszeć spore zaskoczenie. Trochę potrwało, zanim pani Ania ochłonęła i rzuciła do słuchawki: – No to pogadamy, jak pan wróci…\nLedwo zdołałem powiedzieć: „dobrze, do widzenia”, i było po rozmowie. Chowając telefon, rozejrzałem się i uśmiechnąłem pod nosem. Na pierwszym planie miałem saperów, ostrożnie przeczesujących najeżony minami teren, w tle widziałem bazę w Bagram, a nad tym wszystkim – potężne, zaśnieżone pasma Hindukuszu. Wszystko to bardzo odległe od Bydgoszczy, biletów PKP i innych, delegacyjnych kwitów…\nJeszcze w Afganistanie wiedziałem, że ta chwila rozmowy kosztowała nas niewiele mniej niż wartość biletów wykorzystanych w czasie owej nieszczęsnej delegacji. Ale co tam – pomyślałem sobie – będzie o czym opowiadać.\nI owszem, ta historia ma dziś dla mnie wartość anegdotyczną.\nBardziej realne, psychiczne korzyści, miałem z rozmów z żoną. Zawsze jednak żałowałem, że jest ich tak mało i są tak krótkie. Szczerze przyznam – zazdrościłem żołnierzom tych 4 i 10 minut dziennie. Budżety moich wyjazdów nie przewidywały takiego udogodnienia. Biję się więc w pierś i po raz kolejny przepraszam najbliższych, że tak rzadko dzwoniłem.\nA panią Anię – jeśli śledzi moją pisaninę – gorąco pozdrawiam!\n"Ile jeszcze minut do końca?" - to zdjęcie zrobiłem 2,5 roku temu, w Szaranie. Ale później nie raz i nie dwa, w każdej z polskich baz, widziałem podobne obrazki.../fot. Marcin Ogdowski\nZamiast słów: pranie i koncentrina\n359 komentarzy | 05 lutego 2010\nRozciągnięte między budynkami gospodarczymi sznurki nazywało się u nas linkami. A wyjście z domu z miską pełną świeżo upranych rzeczy – pójściem na linkę. Linki zajmowały cały tył podwórka kamienicy, w której mieszkałem – w myśl zasady: „jeden sznurek – jedna rodzina”.\nW tygodniu linki, o naprężenie których dbali nasi ojcowie, wisiały niczym kable wysokiego napięcia – z reguły były puste. Jednak gdy przychodziła sobota, zapełniały się jedna przy drugiej, a zapach świeżego prania unosił się nad całym podwórkiem.\nGdy zrobiłem to zdjęcie, też była sobota. Sznur z praniem i kolorowe spinki (u mnie mówiło się na nie klamerki), na chwilę nadały temu, co widziałem, sielski charakter. I przywołały wspomnienia z dzieciństwa.\nAle obiektyw uchwycił również rozciągniętą na murze koncentrinę i groźny pysk rosomaka. Złudzenie sielskości pękło niczym bańka.\nAle mimo wszystko ten widok miał w sobie optymistyczną wymowę. Dowodził, że nawet w najbardziej niezwykłych sytuacjach staramy się zachowywać normalnie. Bo co z tego, że wojna – pranie zrobić trzeba…\nBaza Giro, wrzesień 2009 roku/fot. Marcin Ogdowski\nZamiast słów: wrak pod plandeką\n83 komentarze | 02 lutego 2010\nInspiracją dla Marine Corps War Memorial było zdjęcie wykonane przez Joe Rosenthala, fotoreportera, który towarzyszył amerykańskim marines podczas walk o wyspę Iwo Jima. Zrobiona 23 lutego 1945 roku fotografia przedstawia żołnierzy stawiających sztandar na górze Suribachi. Zdjęcie trafiło do wszystkich amerykańskich gazet, niemal z miejsca zyskując status symbolu. To do niego odwoływał się rząd USA, nakłaniając obywateli do wykupywania obligacji wojennych.\nO okolicznościach powstania tego zdjęcia opowiada znakomity film „Sztandar chwały”. Mniejsza o fabułę i historyczne fakty – kto ich nie zna, temu polecam produkcję Clinta Eastwooda.\nOdwołuję się do tego filmu, bo jego akcja rozpoczyna się w czasach nam współczesnych – od monologu weterana II wojny światowej. „Pojedyncze zdjęcie może zmienić bieg wojny” – mówi staruszek, przywołując przykład wstrząsającego kadru, po ujawnieniu którego Ameryka odwróciła się od swojego rządu, toczącego wojnę w Wietnamie. Chodzi o zdjęcie Eddiego Adamsa, który uchwycił moment egzekucji oficera Vietcongu, Nguyena Van Lema, zabitego strzałem w głowę przez generała południowowietnamskiej policji, Nguyena Ngoc Loana.\nI Rosenthal i Adams dostali za swoje fotografie Nagrody Pulitzera.\nWojna w Afganistanie też ma swoje zdjęcia-symbole, ale oba pochodzą z czasów radzieckiej interwencji. Pierwsze, to fotografia afgańskiej dziewczynki, której autorem jest Steve McCurry. Drugie, wykonane przez Radka Sikorskiego, przedstawia martwą afgańską rodzinę, która zginęła w rosyjskim nalocie. Fotografia autorstwa dzisiejszego szefa MSZ również zyskała najwyższe laury, w 1987 roku zdobywając pierwszą nagrodę w World Press Photo, w kategorii zdjęcia reporterskie.\nOstatni, rozpoczęty w 2001 roku rozdział afgańskiego konfliktu, nie doczekał się jeszcze swoich zdjęć-symboli. Bo choć fotografii powstało wiele – a niektóre były nawet nagradzane – to żadna nie miało dość potencjału, by stać się ikoną.\nOd razu uprzedzam obawy zaznajomionych z moim brakiem talentu w dziedzinie fotografii – nie mam ambicji, by takie zdjęcie zrobić. Jeżdżę tam i opisuje tę wojnę słowami; i nic w tym zakresie nie ulegnie zmianie. Ale ponieważ najczęściej pracuję sam, chcę czy nie, często chwytam za aparat.\nChoć talentu nie zbywa, mam dość wyobraźni, by przyznać, że obraz potrafi zastąpić tysiące słów – nawet jeśli technicznie czy kompozycyjnie jest słaby. I właśnie kilka takich fotografii chciałbym wam przedstawić, dodając jedynie kilka słów wyjaśnień.\nNa początek zdjęcie przedstawiające hummera, który we wrześniu zeszłego roku wyleciał na ajdiku. Zginął wówczas afgański policjant, a kilku innych zostało rannych. Gdy bazę w Giro wizytowała rządowa delegacja z Polski, wrak stał szczelnie przykryty pod plandeką. Gdy goście wyjechali, nikomu już nie chciało się walczyć z wiatrem, który odrzucił nakrycie, odsłaniając żałosne szczątki potężnego, zdawałoby się, auta…\nWiatr odrzucił nakrycie, odsłaniając żałosne szczątki potężnego, zdawałoby się, auta…/fot. Marcin Ogdowski


PISARZ NA PASTWIE CIEMNYCH MOCY\nW SZPONACH CIEMNYCH MOCY, [online] Warszawa: Narodowy Instytut Audiowizualny [dostęp 30.06.2022]. Dostępny w internecie: http://www.ipsb.nina.gov.pl/a/ciekawostka/pisarz-na-pastwie-ciemnych-mocy\n, W SZPONACH CIEMNYCH MOCY, [w:] Polski słownik biograficzny, t. ,\nOd młodości interesował się duchami, upiorami i spirytyzmem. Kiedy przyłączył się do wędrownej trupy teatralnej, odkryto w nim zdolności mediumiczne. Potem nawiązał kontakty z grupą spirytystów w Częstochowie i brał udział w ich seansach jako medium. Miał ponoć nawet występy w Niemczech. Dzięki stosunkom w środowisku okultystów latem 1894 roku na koszt warszawskiego lekarza Józefa Drzewieckiego wyjechał na kongres Towarzystwa Teozoficznego w Londynie. Z uwagi na skłonności pisarza do fantazjowania, trudno rozstrzygnąć, co było prawdą a co wymysłem w tej jego działalności spirytystycznej. Lubił on bowiem ubarwiać epizody ze swojego życia, a kolejne jego wersje były czasem sprzeczne ze sobą, albo w kolizji z faktami czy zdrowym rozsądkiem. Sama jego fascynacja spirytyzmem, okultyzmem i zjawiskami nadprzyrodzonymi nie ulega jednak wątpliwości. Ujawnił ją pisarz w wielu nowelach. Zwieńczenie tych zainteresowań stanowiła powieść opublikowana w 1904 roku w „Kurierze Warszawskim” pt. We mgłach, która dostała potem w wydaniu książkowym tytuł Wampir. Główny jej bohater, poeta Zenon, jest emigrantem z Polski, który osiedlił się w Londynie. Tam znajduje stabilizację życiową oraz piękną narzeczoną. Jego życie wali się jednak, gdy poznaje hinduskiego guru oraz piękną i tajemniczą Daisy z Kalkuty. Zaczyna kontaktować się z duchami oraz staje się świadkiem i uczestnikiem okultystycznych i satanistycznych rytuałów. Zafascynowany niezwykłą rudowłosą pięknością nie może wrócić ani do normalnego życia u boku narzeczonej, ani do ojczyzny. Demoniczna Daisy stara się pozyskać jego potężną siłę mediumiczną i aby to uczynić, musi odgrodzić go od sztuki, religii, miłości, patriotyzmu. Zenon balansując na granicy między jawą a snem, nie mogąc odróżnić rzeczywistości od marzeń, pogrąża się w szaleństwie. A na końcu runie "tam, gdzie go wołało przeznaczenie...” ze słowami „A choćby nawet Szaleństwo i Śmierć! A choćby!”. Ta powieść z obszaru kultury popularnej dotyczyła modnego w okresie przełomu wieków tematu, potem jednak została zepchnięta na literacki margines, do czego przyczynił się też sam jej autor, który pod koniec życia wypierać się zaczął swojej fascynacji ciemnymi mocami jak i utworów, które się z niej zrodziły.\nZ BRUDU I GŁODU DO SŁAWY I NOBLA NIECHĘTNY NAUCE NOBLISTA OD KRAWCA I AKTORA DO AUTORA EPOPEI


Sprawozdanie z działalności Burmistrza Polic za okres od 28 lutego do 27 marca 2019 roku - WIRTUALNE POLICE - police24.pl\nSprawozdanie z działalności Burmistrza Polic za okres od 28 lutego do 27 marca 2019 roku\nOpublikowano: 28 marca 2019, 13:04:55\n3 marca w Miejskim Ośrodku Kultury w Policach odbyły się „Kaziuki”. W trakcie koncertu wystąpiły ludowe zespoły z Litwy i Polski – „Wilenka” oraz „Policzanie”, a także litewska grupa „Folk Vibes” Imprezie towarzyszył kiermasz pochodzących z Litwy specjałów. Współorganizatorami wydarzenia były: Gmina Police, Miejski Ośrodek Kultury w Policach oraz Zachodniopomorski Oddział Stowarzyszenia Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” i Koło w Policach.\n4 marca razem z przewodniczącym Rady Miejskiej Grzegorzem Ufniarzem, starostą polickim Andrzejem Bednarkiem oraz przewodniczącym Rady Powiatu Cezarym Arciszewskim uczestniczyłem w uroczystej Mszy św. z okazji 50- lecia otrzymania święceń kapłańskich ks. prałata Jana Kazieczki – Honorowego Obywatela Gminy Police. Jubilat odprawił mszę dziękczynną w liturgiczne święto św. Kazimierza – Patrona Polski i Litwy – oraz w dniu odpustu parafialnego.


Tragiczny widok! Sklep zoologiczny - Łódź - Kraby, krabiki...\nTragiczny widok! Sklep zoologiczny - Łódź\nWysłany: Pią 19:36, 24 Lut 2006 Temat postu:\nI co? I co? I co? Bo mnie tu ciekawość zjada. Masz jakieś nowe wieści?\nWysłany: Nie 18:01, 26 Lut 2006 Temat postu:\nJuż jestem. W weekend mnie nie było, dlatego nie pisałem. Po jeden numer nie mogłem się dodzwonić, bo nikt nie odbierał, drugi był zajęty, ale najważniejsze, ze oba istnieją. Zadzwonię w poniedziałek i może wtedy uda mi się dodzwonić.\nWysłany: Pon 14:42, 27 Lut 2006 Temat postu:\nul. Lubelska 9/11, 93-129 Łódź\ntel. 0-42 682 50 03 faks. 0-42 682 50 02\ne-poczta: [link widoczny dla zalogowanych]\nPowiatowy Lek. Wet. Jacek Tyrankiewicz\nAdres nieaktualny (o czym pisałem wcześniej) a pod numerami odzywa się tylko poczta głosowa niestety. Wysłałem mail pod\ni zobaczymy czy będzie jakaś reakcja.\nWiadomość z serwera pocztowego o2.pl\nZ przykrością informujemy, że nie powiodło się dostarczenie wiadomości pod adres [link widoczny dla zalogowanych]\nodpowiedź serwera docelowego:\nhost mail.wetgiw.gov.pl[85.128.75.197] said: 550 Default Blocking Message (in reply to RCPT TO command)\nSystem pocztowy o2.pl\nWysłany: Pon 18:08, 27 Lut 2006 Temat postu:\nnie chce powiedziec "aniemowiłem" ale tak to juz jest z tymi "organizacjami" ze tylko potrafia wyciagac rce po pieniazki a same gów... robia )\nWysłany: Pon 18:45, 27 Lut 2006 Temat postu:\n042 tel/fax 633-08-78\nJutro w tych godzinach zadzwonie - może tam coś sie uda...\nWysłany: Pon 20:39, 27 Lut 2006 Temat postu:\nA ja się przed chwilką połaczyłam z tym numerem. Rozmawiałam z jakąś kobietą....\nWysłany: Pon 22:10, 27 Lut 2006 Temat postu:\noo - i powiedz - co powiedziała? O co pytałaś???\nWysłany: Pon 22:15, 27 Lut 2006 Temat postu:\nNie jestem bardzo kompetentym źródłem wiedzy dla tej pani, nawet nie byłam naocznym świadkiem... Dlatego liczyłam, na Ciebie, bo Ty wszystko widziałeś i fotografowałeś... Ale jakoś szczęścia nie masz do telefonów.\nWysłany: Pon 22:18, 27 Lut 2006 Temat postu:\nNo dziś do PIHu nie dzwoniłem, bo wisdziałem godziny odbierania telefonów, ale skoro mówisz, że można się tam dodzwonić, to świetnie - jutro będzie tutaj streszczenie mojej rozmowy z tą panią\nWysłany: Pon 22:24, 27 Lut 2006 Temat postu:\nMój błąd, źle napisałam. Ja dodzwoniłam się po ten numer: tel. 0-42 682 50 03 faks. 0-42 682 50 02 . Sorki za zamieszanie I faks też sprawdzałam, działa....\nWysłany: Pon 22:35, 27 Lut 2006 Temat postu:\naaa- ok. tylko kurna dlaczego nikt go nie odbiera w trakcie urzędowania w godzinach 9-15?? No nie wiem. Czyli mówisz, że weterynarz odbiera, to ok - może i ja się w końcu dodzwonię...\nWysłany: Pon 22:54, 27 Lut 2006 Temat postu:\nJa nie wiem jakie tam są godziny urzędowania. Wiem tylko, że rozmawiałam z kobietą. A tam weterynarzem powinien być mężczyzna....\nA co mówił automat?\nMożna spróbować też dodzwonić się do schroniska dla zwierząt. Jego dyrektorem jest ten pan Woj. Lek. Wet. Roman Owecki. Może się go tam uda złapać i coś pomoże.\nNie ważne jak nas traktują i czy chcą pomóc. Najważniejsze, że podjęliśmy próbę jakiegoś działania. Przynajmniej możemy być w zgodzie z własnym sumieniem... I nie ma co gdybać, że tylko pieniążki biorą Panie Kościuszko Nie walczyłbyś o lepszy los dla swoich ulubieńców?\nAutomat mówił numer telefonu - standardowa poczta głosowa TP S.A\nOk - jutro zadzwonię, może ta pani była sekretarką pana weterynarza ?\nEhhh... Myślałam, że chociaż mówił ten automat kiedy dzwonić, jak dzwonić... Nie lubie tych automatów tepsy...\nWysłany: Wto 11:57, 28 Lut 2006 Temat postu:\nW PIH-u pani zdziwiła się, ze dzwonię, ale podała mi numer to członka TOZ-u (bo powiedziałem jej, że nie mam kontaktu z TOZ, bo adresy i numery są nieaktualne), żeby on ewentualnie skierował mnei dalej. No nic - trzeba do niego zadzwonić\nMuszę poczekać do około 22 (tak powiedziaa żona) bo dziś w pracy ma jakieś tam zebrania i wyjazd do Wielunia (nawet mi powiedziała gdzie jedzie ) I będzie wieczorem dopiero.\nZnów trzeba czekać, ale już przynajmniej jest numer tdo konkretnej osoby...\nWysłany: Wto 12:29, 28 Lut 2006 Temat postu:\nBrawo! To już jakiś sukces W Wieluniu jest cudowne schronisko dla psów. Mam tam wirtualnego podopiecznego.\nWysłany: Wto 23:12, 28 Lut 2006 Temat postu:\nTak - widziałem na Twojej stronie Jednak niestety pan nie odbiera. Ale skoro mam jego nr domowy, komórkę i do pracy, to na bank się jakoś do niego dopkam. MUSZĘ - posmierci Mietka nie odpuszczę!! Będę dzwonił aż do skutku (no już nie dziś, bo jest po 23, ale mam numery, dodzwonię się!)\nI kolejny ślad nietrafiony. Okazało się, że ten pan, do którego się dodzwoniłem nie jest członkiem TOZu, a związku kynologicznego. I jedyne co mi powiedział, to to, zeby najlepiej gadać z ludźmi z Marmurowej (schronisko w Łodzi). Oni tam mają jakąś też łączność z TOZem i prowadzą wspólne akcje, więc będą wiedziec co zrobić. Ale zanim ja się tam dodzwonię, to zdążę się zestarzeć. Pojadę do nich jutro, bo mam więcej czasu i porozmawiam - zawsze to lepiej niż przez telefon i przynajmniej nie będzie zajęte\nWysłany: Śro 20:38, 01 Mar 2006 Temat postu:\nCzyli sprawa dalej się toczy...\nA jak tam sie mają kraby w tym sklepie?\nWysłany: Wto 0:05, 07 Mar 2006 Temat postu:\nDługo nie pisałem, ale za to teraz jak napiszę, to coś konkretnego. Udało mi się skontaktować z TOZem - bardzo mało mnei chcieli wysłuchać, ale powiedzieli, że ktoś z nich przejedzie sie do tego sklepu i zobaczy jak sprawa wygląda i w razie czego będą się kontaktować. Powiedzieli, ze jeśli sprawa wymaga ich interwencji na pewno się tym zajmą. Zobaczymy. Ja tam jestem dobrej myśli.\nWysłany: Wto 8:24, 07 Mar 2006 Temat postu:\nTo bardzo fajnie. Przynajmniej coś konkretnego powiedzieli. I to chyba wszystko co możemy zrobić. Ja też jestem dobrej myśli. W Trójmieście była niedawno kontrola sklepów. Znaleźli w trzech egzotyczne zwierzęta bez zezwolenia.... Może i w Łodzi się ruszy.\nWysłany: Czw 18:22, 09 Mar 2006 Temat postu:\nNo wreszcie, to napisz jak będzie po kontroli\nTo jest straszne zeby tyle krabiszonow trzymac w 1 akwa ja mam 2 krabiszony ( samce ) ale mam akwa 90 l ta wiec robie im wiecej miejsca do kryjowek tylko jak maja miec wylinke jednego przenosze do innego akwa zeby sie nie potrzebnie stresowaly bo mogly by tego nie przezyc . ale tyle krabow to jezcze nie widzialem w 1 akwa to juz jest znecanie sie nad zwierzetami za takie cos mozna isc w stanach do pudla a u nas dostanie oles pouczenie\nWysłany: Pią 0:22, 31 Mar 2006 Temat postu:\nPrzepraszam, że zacznę, ale DO CHOLERY JASNEJ!\nA teraz po kolei i kulturalnie - cholera mnie bierze jak coś takiego czytam! Żeby nie było wątpliwości, trafiłam tu jakąś godzinę temu (no, może ze dwie) i przejrzałąm już prawie wszystko (bardzo fajne forum nawiasem mówiąc), kraba nie mam (za to raczki i nie miałąm nawet zamiaru się logować, ale tu to nie wytrzymałam! No do cholery! (przepraszam za te cholery) Co to za organizacje! Wykazali się kompletnym brakiem kompetencji! Co to za sklep? Jestem z Łodzi i z przyjemnością zrobię wszystko, żeby tę sprawę nagłośnić - w mediach na ten przykład (aż się dziwię, że nikt z was na to nie wpadł! ). A już zwłaszcza jeśli to ten moloch w tesco albo innym hipermarkecie! Zaraz wysyłam pw do osoby, która zapodała temat (przepraszam, ale w nerwach nie jestem w stanie przypomnieć sobie, pamiętam tylko, że chłopak z Łodzi i najprawdopodobniej harcerz ). No cholera jasna! Jak ja nie znoszę takiej ignorancji! Dla zysku sprzedają chore, a co gorsza skazują je na śmierć! Liczę na współpracę, naświetlimy nie tylko sklepy (niech się zaczną bać, to tylko zwierzakom na dobre wyjdzie), ale i tą za***tą drogę do załatwienia sprawy! Od czego oni do cholery są! Ktoś musi stanąć i krzyknąć, a myślę, że ludzie z tego forum świetnie się nadają!\nKarolina Musielak (imiennie, żeby nie było, że wariatka weszła i się rzuca )\nEchhhh... Karolino, jak by to było takie łatwe to każde zwierze mialo by idealne warunki w akwariach/terrariach/klatkach w Sklepach zoologicznych! Niestety polska jest Wiochą terrarystyczną i nikt nie nastawia się na Sukcesy lecz na ZYSKI na niekorzyść zwierząt i hodowców(klientów). Prawda jest taka że w ok. 70% Sklepów ZOO w polsce zwierzęta są trzymane w Tragicznych warunkach Np. te krabiki, a nawet chomiki zjadające się żywcem z głodu....\nI nie ma co się tak unosić bo to w niczym nie pomoże\nWysłany: Sob 9:34, 01 Kwi 2006 Temat postu:\nZobaczymy Panie Zuberek. Spotkamy się z Karoliną, mam nadzieję, że niedługo, choć nie wiem jak to będzie, bo ostatnio grafik mam ciągle napięty..\nJak byłem ostatnio w tym sklepie po rybki, to te dwa ostatnie kraby jeszcze żyły. Ten z dziurą w pancerzu i ten, który miał jedną nogę po lewej stronie. Ale syf miały straszny...