Luty, 2008 | Azrael - po stronie prawdy\nMacierewicz – pacjent, mitoman czy gracz?\nOpublikowano 21 lutego 2008 Autor: Azrael\n„Dziennik” pisze dziś, w odpowiedzi na wczorajsze wystąpienie Antoniego Macierewicza, że się on ośmiesza i że prowadzi go chora logika. Chora logika i obsesja, że w Polsce władzę sprawuje sowiecka agentura oraz, że nasz kraj penetrują, w celu przejęcia „obce podmioty” – czytaj – określone siły – lub inaczej – wrogie ośrodki – kiedyś się mówiło – imperialistyczne – teraz już tylko niemieckie…\nRzeczywiście – z Antonim Macierewiczem nie ma co dyskutować, do niego nie można dotrzeć, jest to umysłowość zamknięta – paranoidalna, która zbiegiem historii i pobłażliwością innych doszła do takich stanowisk.\nMówi się, że Macierewicz zniszczył służby specjalne, że zrobił wszystko, aby pozbawić Polskę ochrony kontrwywiadowczej. Jest to prawda – i nie. Bo jeżeli patrzeć na to ze strony takiej, że amerykańskie, natowskie służby mają teraz pełen wgląd w nasze systemy ochrony – to chyba wszystko jest w porządku? Z drugiej strony – naprawdę już raport z lutego 2007 roku otworzył furtkę dla służb rosyjskich – i wszystko jest jasne. Polska i polskie służby, polskie systemy są przejrzyste i widoczne, jak Rysy w piękny zimowy dzień, z bieszczadzkich Połonin.\nRaport z likwidacji służb – coś, za co Macierewicz powinien przede wszystkim odpowiadać.\nCzy WSI należało rozliczyć za swoje działania i czy należało je oczyścić z funkcjonariuszy patologicznych i przestępców – oczywiście – TAK\nCzy Antoni Macierewicz powinien stać na czele komisji weryfikacyjne? Nie, po stokroć nie, ze względu na swoją przeszłość i cechy osobowościowe – tu odpowiedź jest oczywiście jednoznaczna – NIE.\nCzy raport weryfikacyjny, czy rozliczeniowy powinien się ukazać – też oczywiście NIE – a na pewno nie w takiej formie.\nI ostanie pytanie – czy Polska, jako kraj w całości i jej szeroko rozumiane bezpieczeństwo zostało wzmocnione, czy osłabione w wyniku prac komisji Macierewicza – i tu odpowiedź też jest jednoznaczna – Polska poniosła straty, straty niepowetowane.\nRaport został przygotowany na zmówienie polityczne – i tylko w jednym celu – dla uwierzytelnienia tez politycznych braci Kaczyńskich, ze Polska po roku 1989 ogarnięta była słynna już siecią powiązań, węzłami której byli funkcjonariusze służb specjalnych. Ta dążność do udowodnienia, że służby stały za III RP – był i jest do czasów nowej ustawy lustracyjnej – kręgosłupem spajającym koalicję rządową. To dla ujawnienia patologii w służbach warto było, według Jarosława Kaczyńskiego, zawiązać to porozumienie – porozumienie ponad przyzwoitością polityczną Nic takiego nie było – nic takiego nie udało się ujawnić. To nie służby są zagrożeniem Państwa – lecz ci, którzy je demontują.\nAntoni Macierewicz dostał do ręki wszelkiego rodzaju prerogatywy, dostał praktycznie wolną rękę w opracowaniu materiałów, miał do dyspozycji 24 osoby… i co osiągnął? Gniota, który ani nie jest rozliczaniem, ani materiałem analitycznym, nie jest także prawdziwym wizerunkiem służb – bo jako materiał pisany na zamówienie polityczne o pisany z tezą – nie jest obiektywny.\nNajwiększym błędem, wręcz zbrodnią, co udowodnię dalej, było ujawnienie na forum publicznym nazwisk. Zarówno funkcjonariuszy służby – jak i współpracowników. Ujawnienie nazwisk konkretnych ludzi – to ujawnienie procedur werbunkowych, modelu działania, także kanałów informacyjnych i sprowadzenie zagrożenie na rezydentury polskiego wywiadu – obecnej rezydentury.\nW raporcie nie pojawia się, oprócz nadzorujących służby, ani jedno nazwisko posła czy senatora. Nie ma ani jednego dowodu, czy poszlaki, że WSI wpływały na proces legislacyjny czy decyzje rządowe. Nie inspirowały decyzji, nie korumpowały polityków. Nawet w szerzej opisanych układach w aferach paliwowych – bardziej chodziło o zwykłe, pospolite przestępstwa, niż o sprawy natury stricte korupcyjnej.\nZachodzi pytanie – czy raport odzwierciedla stan faktyczny – czy jest to świadome przemilczanie. Uważam, że jedno i drugie. Że Macierewicz – i co za tym idzie Jarosław Kaczyński – są w posiadaniu materiałów kompromitujących przeciwników politycznych – i tych z lewa i z tak zwanej prawicy. Tylko… czy tylko oni mają takie dokumenty.\nPodobnie jest z wpływem służby wywiadu wojskowego na media. Pojawiają się nazwiska dziennikarzy, ale raczej jako pracownicy merytoryczni, zajmujący się analizami, opracowaniami, mniej sprawami wywiadu – nie mówiąc już o ingerencji w zagadnienia programowe stacji telewizyjnych – czy też redakcji gazet. Dosłownie pada kilka nazwisk, jak ujawnione już wcześniej nazwisko Milana Subotica, Grajewskiego, czy Mroziewicza – którzy, jeżeli współpracowali ze służbami – to tylko w charakterze współpracowników analitycznych. Nawet nie w charakterze wywiadowców, czy kontrwywiadowców. A już wymienienie na przykład nazwiska Kiński – należy uznać za kuriozum…\nAle i tak upublicznienie tych kilkudziesięciu nazwisk – to olbrzymia szkoda dla polskiego wywiadu i kontrwywiadu – to zbrodnia.\nOmówmy na przykładach, jakie szkody przyniósł raport Macierewicza. Oto dwa przykłady, za ujawnienie których Antoni Macierewicz powinien być oddany pod Trybunał Stanu, za zdradę tajemnic państwowych – choć jak wiemy – nie może być poddany tej procedurze.\nPojawia się w raporcie nazwisko redaktora Jarosława Kociszewskiego, korespondenta Polskiego Radia w Izraelu.\nOtóż Kociszewski, oprócz pracy reporterskiej, zajmował się analizą izraelskiego przemysłu zbrojeniowego, w kontekście zakupu przez polska armię systemów rakietowych, a także systemów wizyjnych dla polskich transporterów oraz analizował zagadnienia systemów elektronicznych…. systemów komunikacji…jak wiadomo – najlepszych na Świecie.\nDrugi przykład – ten już jest bardzo drastyczny…\nWiadomo było, że polskie centrale handlu zagranicznego, takiej jak Metalexport, Budimex, Polservice, czy Impexmetal były także komórkami wywiadu i kontrwywiadu – zarówno za czasów komunistycznych – jak i w wolnej Polsce.\nW kwitach Macierewicza pojawia się kilka nazwisk pracowników spółki Impexmetal.\nOtóż w latach 80 i 90 spółka ta otwierała swoje przedstawicielstwa handlowe w Niemczech, Francji USA… a także w Singapurze. Proszę spojrzeć na mapę, jakie newralgiczne miejsce zajmuje Singapur.\nJedna z wymienionych w raporcie osób tworzyła spółkę w Singapurze… znakomicie funkcjonującą spółkę, która przynosiła doskonałe wyniki finansowe – i znakomite kontrakty, nie tylko w branży ściśle metalowej.\nNie byłoby ogromnego kontraktu zbrojeniowego dla Malezji, nie byłoby znakomitych kontraktów z Indonezją, gdyby nie działalność dobrego współpracownika służb.\nMnie zastanawiają jeszcze dwie sprawy;\nJaką rolę w działalności Antoniego Macierewicza odgrywają dziennikarze?\nI co się dzieje z materiałami, które były pod jego opieką, zarówno w komisji likwidacyjnej, jak i weryfikacyjnej WSI.\nJak powszechnie wiadomo – w początkowym okresie działalności komisji weryfikacyjnej na 30 jej członków tylko 6 miało certyfikat dostępu do informacji niejawnych. A byli to harcerze Macierewicza i jego kumple z gazety „Głos”. I tak za sprawą Milana Subotica stał nikt inny, jak sekretarz redakcji tego pisma – Piotr Bączek…\nInne pytania się też rodzą – jaką rolę w działaniach Macierewicza i służb czasu IV RP – odgrywała agentura dziennikarska. Pogłoski o tym, że dziennikarze „Gazety Polskiej” – byli i obecni – to funkcjonariusze służb specjalnych – nie zostały nigdy zdementowane. Wprost przeciwnie – sygnały takie spływały do mnie przez cały rok 2007… Agentura działała i dział w TVP, radiu publicznym – także w telewizjach prywatnych.\nMacierewicz to obsesjonat i mistyk – a właściwie mistyfikator – który swoimi działaniami chce odwrócić uwagę. Od czego dokładnie – czy tylko od swoich działań, czy też od swoich i swoich kolegów interesów – o czym już pisałem – czy może o działań innych służb – to są pytania nad wyraz ciekawe…\nOpublikowano 20 lutego 2008 Autor: Azrael\nParlament trzeciego kraju europejskiego, po Holandii i Belgii, Luksemburga, wszedł na ścieżkę legislacyjną, uznającą prawo człowieka do godnej śmierci, według własnego wyboru – do eutanazji.\nEutanazją określane jest zadanie śmierci osobie nieuleczalnie chorej,gdzie motyw owacją jest skrócenie jej cierpień. Eutanazja dzielona jest na bierną określana jako ortotanazja i czynną jako zabójstwo z litości.\nJuż sama definicja (podana tu za Wiki) ma kontekst społeczny – co dla mnie, indywidualisty i człowieka, który nie poddaje się naciskom ideologicznym i religijnym – jest nie do przyjęcia.\nSłowo eutanazja jest wyklęte, a jak się go używa, to raczej w kontekście „zbrodniczej” Holandii, gdzie ludzie chorzy przewlekle, którzy nie rokują wyleczenia, mają prawo do godnej, spokojnej śmierci, do wybrania i decydowania o swoim losie.\nUchylam się od zagadnień moralnych w sprawie eutanazji – bo wchodzą one w obszar dyskusji o dogmatach. Dogmatach religijnych i społecznych. A to są problemy nierozwiązywalne.\nMówi się o leczeniu – leczeniu zastępczym, leczeniu uporczywym, czy przedłużającym życie. Tylko nikt nie jest wstanie precyzyjnie określić, kiedy i gdzie zaczyna się agonia.\nW Polsce rzadko rozmawia się o życiu. Nawet w kontekście życia poczętego, które rozpala głowy co poniektórych polityków ultrakatolickiej prawicy, nie mówi się o tym, jak zapewnić godziwe życie tym nowo narodzonym, lecz o zabijaniu, o aborcji – i o eutanazji.\nW jego oczach jest ból – jego żona jest w ostatnim stadium stwardnienia rozsianego… nie może jej pomóc i wiem, że dla niej, całej rodziny jest to ból nie do zniesienia.\nCo raz częściej ludzie samotni, samotni nie rodziną, lecz samotni w przeżywaniu cierpienia, szukają w Internecie możliwości samodzielnego zakończenia życia i ulżenia cierpieniom – swoim i swoich rodzin.\nPrzymiarki do nowej Konstytucji RP\nAgnieszka Kublik i Monika Olejnik przepytywały wczoraj premiera Donalda Tuska, a konto 100 dni jego rządzenia. Dziś wywiad ukazuje się w „Gazecie Wyborczej”.\nWywiad jest dość krótki, jak na premiera rządu, panie, według mnie,nie przygotowały się do niego należycie – napiszę wprost – zbytłagodnie potraktowały Tuska, można mu było zadać więcej trudnych pytań,a nie skupiać się na rzeczach bieżących. Bo ile można mówić o CBA,Kamińskim, komisji weryfikacyjnej… za mało padło pytań o przyszłość –czyli projekty rządu. Szkoda, bo uważam, że materiał i czas zostałzmarnowany.\nMnie w tym potoku pustki zainteresował jeden fragment, na który zresztą zwracałem już uwagę w swoich artykułach;\nTo problem podziału w Polsce władzy wykonawczej i koniecznośćzastanowienia się nad nową Konstytucją, w której te problemy, międzyinnymi, ważnymi dla unowocześnienia Polski i jej sprawniejszegozarządzania – będą rozstrzygnięte na nowo.\nDonald Tusk, odnosząc się do konfliktów z Lechem Kaczyńskim, pozwiedzał dziennikarkom „GW”;\nJestem za tym, żeby był jedenośrodek rozstrzygający – albo prezydent, albo premier. Dzisiaj mamykonflikt prezydent – premier, i to nie jest wina Lecha Kaczyńskiego,tylko ustroju politycznego. Kiedy nasz ustrój polityczny jest nasyconyniechęcią między prezydentem a rządem, kiedy ta niechęć jest programowai osobista, kiedy prezydent uważa, że ma zawsze rację, powstajeustrojowy paraliż.\nW ostatnich dniach coraz poważniej zastanawiam się nad złożeniempoważnej propozycji prezydentowi Kaczyńskiemu i opozycji. Trzebarozpocząć debatę konstytucyjną i przedyskutować, kto ma mieć więcejwładzy prezydent czy premier.\nSprawa konfliktów pomiędzy Tuskiem i Kaczyńskim, zwana tradycyjniewojną pomiędzy Dużym i Małym Pałacem (Pałac Namiestnikowski i Al.Ujazdowskie), jeszcze z czasów premierostwa Leszka Millera iprezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego, ma dużo głębsze znaczenie, niżtylko utarczki o charakterze personalnym. Ma znaczenie fundamentalne,zarówno dla sprawowania władzy wykonawczej, interpretacji zapisówKonstytucji RP – jak i przyszłości nowej ustawy zasadniczej.\nCzęść komentatorów usilnie domaga się, aby Lechowi Kaczyńskiemuoddać to co, mu się należy jako głowie państwa. Pozycja Prezydenta RPjest w Polsce ważna, określona w Konstytucji – i należy się tego,przynajmniej do czasu, kiedy obowiązuje konstytucja z 1997 roku,trzymać. I tylko tego – chyba, że Prezydent wyraża wolę i chęćczynienia dla społeczeństwa, dla Polski i jej dobra więcej, niż towynika z jego prerogatyw. A na razie – tak nie wynika.\nLech Kaczyński swoim postępowaniem rzadko zasługuje na szacunekgodny jego stanowisku. Pełni swoją funkcję z mandatu społecznego – alerealizuje zadania swojego brata i jego partii, co kłóci się często zwykonywaniem władzy wykonawczej zgodnie z interesem państwa.\nNie po raz pierwszy mamy w Polsce do czynienia z kohabitacją taktrudną. Była już problem z podziałem kompetencji pomiędzy rządem Buzkai Kwaśniewskiego – nie układała się współpraca pomiędzy rządem Millerai prezydentem – nie wspominając spraw rządu Olszewskiego za czasówprezydentury Lecha Wałęsy. Jednak nie było do tej pory prezydenta takpartyjnego jak Lech Kaczyński.\nPolska konstytucja, pisana pod rządy, urząd i Lecha Wałęsy iAleksandra Kwaśniewskiego – jest bardzo nieprecyzyjna i zostawia dużepole manewru na interpretacje. Grozi to faktyczną dwuwładzą.\nSprawa, wbrew pozorom – nie polega tylko na personalnych animozjachi grze pomiędzy Lechem Kaczyńskim o Donaldem Tuskiem – ale jestrozpoczęciem dyskusji, do jakiej polska demokracja dojrzała – jakimodel rządzenia państwem zostanie wypracowany – i jaki zostaniezapisany w nowej Konstytucji? Bo prace na nową ustawą zasadniczązostaną wcześniej czy później rozpoczęte.\nWładza wykonawcza to nie tylko realizacja działalności władzyustawodawczej, Sejmu, czyli wykonywanie ustaw i własnych rozporządzeń,ale także realizacja zadań zarządzania państwem w sensieadministracyjnym – oraz w Polsce, w związku z prymatem partiipolitycznych – zadań programowych, stricte politycznych\nJest całkowicie jasne, że dla celów czysto politycznych, Prawo iSprawiedliwość broni pozycji urzędu prezydenckiego, jako swojego terenuwładzy. Umacnia to, niestety, oblicze Lecha Kaczyńskiego, nie jakoprezydenta realizującego zadania państwowe – lecz jako funkcjonariuszapartii i realizatora zadań swojego brata, w ramach tak zwanej „twardejopozycji”.\nPolska, posiadająca system władzy wykonawczej dualistyczny, stoiprzed zadaniem zdefiniowania, jaki to będzie model rządzenia. Wiąże sięto też z systemem ordynacji wyborczej.\nI tu w wywiadzie dzisiejszym Donalda Tusk znajdujemy także sygnał, że ten temat jest dla niego zauważalny;\nChcę żeby Polska miała za kilka lat konstytucję, w której będzie jasno powiedziane, że ten, kto wygrywa wybory, ten rządzi.\nTe sformułowanie z kolei rodzi we mnie wyraźny niepokój, że DonaldTusk chce dokonać nie tylko zmian w Konstytucji, jeżeli chodzi o zakresi prerogatywy władzy wykonawczej – lecz również myśli o zmianieordynacji wyborczej. A to wzbudza moją nieufność, jako obywatela, dlaktórego zasady demokratycznej reprezentacji wyborców we władzachustawodawczych i wykonawczych mają znaczenie kolosalne.\nKonstytucja RP, jak zauważył jeden z moich stałych komentatorów – jasno precyzuje sprawę ordynacji wyborczej;\nArtykuł 96. pkt 2. mówi wyraźnie;\nPróba zmiany tego zapisu, przy tak nie ukształtowanej i rozwijającejsię jeszcze polskiej demokracji – może skończyć się wykluczeniem zwyborów demokratycznych jeszcze większej liczby wyborców, niż dziejesię to dotychczas.\nPolska demokracja, świadomość państwa prawa i obywateli jest jeszcze w fazie początkowej.\nŚwiadomość społeczna jest ściśle powiązana z poziomem wykształceniai zamożności społeczeństwa Im obywatele bardziej wykształceni – tym ichwybory bardziej świadome i odpowiedzialności za życie polityczne, zapaństwo. Świadomy wyborca powinien sobie zdawać sprawę z tego, że jegouczestnictwo w wyborach powinno wpływać w prostej linii na poziom życiajego, jego rodziny, na jego życie zawodowe.\nJeżeli zabierze mu się alternatywę, i każe wybory za wyboramiwybierać jedną lub drugą partię – bo do tego sprowadza się pomysłordynacji większościowej – może skończyć się to marazmem społecznym – ioddanie władzy w ręce zupełnie pozbawionej kontroli oligarchiipolitycznej.\nSystem wyborczy, preferujący wybory większościowe przy słabychruchach obywatelskich, preferowałby głosowanie na partie, bloki, nie naposzczególnego przedstawiciela danej społeczności. Każdy, nawetnajbardziej mierny poseł, byłby posłuszny szefowi swoje partii, i tapartia nie popełniła katastrofalnych błędów politycznych – miałbyszanse na reelekcje do następnego parlamentu.\nJak już pisałem – realnym pomysłem na bolączki polskiej demokracjinie jest wcale zmiana ordynacji wyborczej, lecz decentralizacja państwai wznowienie na nowo budowy państwa samorządowego i obywatelskiego –tak, aby świadomość siły głosów przełożyła się na konkretne wyniki ifrekwencję wyborczą.\nDonalda Tuska, jak zresztą każdego polityka będącego u władzy –pociąga perspektywa takiej zmiany prawa – w tym wypadku, niestetyKonstytucji RP, pod siebie – aby zapewniło mu to rządzenie na długielata.\nTylko, że ja, jako wyborca, pamiętam, że Donald Tusk szedł do wyborówmiędzy innymi z hasłami rządzenie dla społeczeństwa – i w zgodzie znim. A próba ograniczenia roli wyborów społecznych, przez zmianyordynacji wyborczej – nie wzbudza we mnie zaufania.\nNadrzędnym celem jego rządów powinno być umocnienie państwa – ale dlaobywateli – nie dla władzy i partii politycznych. Donald Tusk powinienoprzeć siłę swoich rządów na społeczeństwie, na wzajemnym zaufaniujednostki do państwa, ale nie na funkcji podległości obywatelasystemowi represji i nacisku – lecz na właśnie na wspólnie wypracowanymkonsensie.\nUsprawnienie państwa – to uproszczenie i skrócenie procesówpodejmowania decyzji. Pisanie nowej Konstytucji RP powinno się skupićna zagadnieniach prawdziwego umocnienia i usprawnienia państwa – a niena pisaniu ustawy pod dyktando ideologii i doraźnych celów politycznych.\nPrzymierzałem się donapisania o pierwszych stu dniach rządu Donalda Tuska, ale po pierwsze– nie chce mi się dziś grzebać po internecie, po drugie – jak jest taknaprawdę sens rozliczania tego rządu, kiedy pracuje on jeszcze na„starych papierach” – czyli budżecie poprzedniego rządu. I znalazłem wsieci coś, co odpowiada moim przemyśleniom. Dziś więc tylko „przedruk”od kogoś innego;\nSto dni minęło, jak jeden dzień…\nI co się w ciągu tych stu dni nowego rządustało? Co odczuł zwykły Polak? Mogę tylko oferować swoje w tymwzględzie doznania. Nie są one przykre.\nOto co rano podświadomość podrzuca mikonstatację pozytywnych zmian. Nie będę już musiał wysłuchiwać, że sięobracam w szarej sieci a wszędzie po kątach, szufladach i szafach czająsię pająki z twarzami agentów WSI. Nie będzie mnie już drażnił natężonykrzyk premiera zapewniającego, że nikt go nie przekona iż białe tobiałe a czarne to czarne. I że wszystko i wszystkich trzeba lustrować,weryfikować, podsłuchiwać a brak dowodów na istnienie głoszonego złajest jedynie świadectwem ich przebiegłego zniszczenia a nie politycznejparanoi.\nNie dostrzegam już w telewizji namaszczonychtwarzy ludzi o manierach furmanów, którzy w imieniu rządzącej partiiwygłaszają obelgi pod adresem intelektualistów, instytucji państwa,zdrowego rozsądku w ogóle. Posługując się przy tym polszczyzną zmałomiasteczkowych szynków. Nie jestem zaskakiwany coraz to nowymi“porażającymi” odkryciami władzy, która usiłuje mnie przekonać, żebutelki koniaku i pieniądze znalezione u lekarza to dowód na to, żezarzynał pacjentów. Nie spodziewam się, że sceny z rewizji, jakimi mniepróbował w stanie wojennym epatować komunistyczny aparat propagandyznowu się na moim ekranie pojawią.\nNie będę już musiał oglądać “radosnych” scen zotwarcia, kosztującego miliony, peronu kolejowego w szczerym polu czystłoczonych przy czerwonej wstędze oficjeli z nożyczkami, otwierającychtriumfalnie półkilometrowy odcinek objazdu przy autostradzie. Nie będęmusiał z zaciśniętymi ze wstydu ustami wczytywać się w relacje z wizytzagranicznych, przy których popełniane są klasyczne gafy a mój ministerspraw zagranicznych potrafi jedynie dramatycznie zaciskać usta.\nMam pewność, że skuteczność rządu nie objawisię hucpą i nie pojawi się w ciągu jednej nocy ustawa pozwalającawywalić stary, także nie do przyjęcia skład rady radiofonii i telewizjioraz zastąpić go jeszcze gorszymi figurami, także zresztąpezetpeerowskiej proweniencji tyle, że z partyjnych nizin. Że dozarządu TVP skutecznie się nie wprowadzi neozetempowców a jegokierowania nie powierzy się najpierw nawiedzonemu nudziarzowi a potemwesołemu aparatczykowi.\nMogę się spodziewać, że skutecznie rozwiązanenienawistne służby nie zostaną zastąpione funkcjonariuszami, którzystanowisko uzyskali po egzaminie zdanym za pośrednictwem faksu. Żepatenty oficerskie nie będą rozdawane absolwentom siedemnastodniowychkursów, których niesposób nie zaliczyć. Jak się tylko było harcerzem.\nMam też ambiwalentną jednak (lubię komedie)pewność, że nie obejrzę dzisiaj wicepremiera Leppera, w wianuszkupartyjnych wedet, z drepcącym skrzętnie obok ministrem Filipkiem. Żenikt z tego grona nie zapewni mnie o budowaniu Polski “solydarnybynajmiej”. Że drugi wicepremier już nie będzie mnie pouczał, iżniedocenianie Dobraczyńskiego, to nie wstręt do grafomanii w ogóle adowód mojego braku patriotyzmu. Jego zaś przyboczny wiceminister niezasugeruje mi wręcz, że cała paleontologia to lipa bo mamuty miaływzwiedzione członki. A oficjalne instytucje wypełniają, mam nadzieję,nie przenikliwe piski molestowanych urzędniczek, tylko odgłosy szarej,nieciekawej pracy organicznej.\nDobre sto dni. Następnych sobie co najmniej takich życzę, dni, tygodni, lat.\nMarek Migalski dalej na linii frontu\nOpublikowano 19 lutego 2008 Autor: Azrael\nStatystyczny obserwator polskiego życia społecznego i politycznego,z racji ograniczeń zawodowych, czasowych jest zmuszony do oparcia się wkształtowaniu swojej opinii na publikatorach. Radio, telewizja, prasa –i co raz częściej internet. Chyba, że jest aktywnym politykiem lubsamorządowcem… ale wtedy słucha swojej partii – i żadne media go nieprzekonają.\nCzasami do wspomnianych ograniczeń dochodzą też pewne hamulceświatopoglądowe; są tacy, którzy nie czytają „Gazety Wyborczej”, alewiedzą, co w niej jest (wszak zaznajomili się z „Michnikowszczyzną”,nie mówiąc o Łysiaku i Remuszcze), inni – nie słuchają Radia Maryja inie czytają naczelnego organu Tadeusza Rydzyka – „Naszego Dziennika”.Tak czy siak – wiedza ich jest wybiórcza.\nOczywiście – po jakimś czasie, jeżeli świat otaczający nasinteresuje – zauważamy, że informacje, które nam media serwują – niezawsze odpowiadają prawdzie, nie zawsze są rzetelne. Wynika to z tegofaktu, że dziennikarze, ta czwarta władza już przyzwyczaili nas – isiebie – do swojej nierzetelności i zdolności manipulatorskich. Ot,choćby mały przykład z dnia dzisiejszego;\nPewien dziennikarz gazety codziennej, prowadzi od czasu do czasuprogram poranny w jednej ze stacji radiowych. Zaczyna go przeglądemprasy, dzienników, czasem tygodników. I dziś traf chciał, że rozpocząłten przegląd od gazety, w której jest zatrudniony, jako cenionypublicysta polityczny. Oczywiście – ma prawo, tym bardziej, że omawianyprzez niego artykuł, właściwie komentarz – był niezły, i na tematybieżące. Tylko jedno ale… ten artykuł był autorstwa naszegoprowadzącego… o czym już on nie wspomniał… ale wszystko jest cacy…\nDziennikarze są podzieleni na koterie polityczne, na grupy wzajemnejadoracji – i jeszcze silniejszej nienawiści i próbują kreować i tworzyćróżnego rodzaju scenariusze polityczne, najczęściej jako teoriespiskowe, z reguły podparte opiniami wziętymi z kapelusza. To z koleiwywołało reakcję polityków, którzy szybko wyczuli tą tendencję„niezależnego” dziennikarstwa – i swobodnie tymi żurnalistamimanipulują. Przy obecnej tendencji, że polityka nie ma – kiedy nie mago w mediach – ten układ działa dwustronnie – wytworzyła się symbiozaświata mediów i świata polityki, realizowana przed kamerą telewizyjnąlub „sitkiem” radiowym. Należy o tym pamiętać – czytając dzienniki czyoglądają publicystykę telewizyjną.\nDo tej pory z tego układu wyłamywali się publicyści, o bogatszymzapleczu intelektualnym, którzy wypowiadają się z pozycji „eksperta”,publikują w dziennikach i tygodnikach, podpierając się swoją pozycjąnaukową, z reguły socjologiczną lub politologiczną. Nawet zajmującokreślone stanowisko, które jest wykładnią ich poglądów – jednakstarali się jednak nie kreować rzeczywistości – lecz ją objaśniać.\nSzary obywatel czytając opinie takich autorytetów – ulega im, ulegamagii nazwiska – a jeszcze bardziej – tytułu (co zresztą pozostało namz czasów komunistycznych). Ja też do pewnego czasu ulegałem temuzłudzeniu, że dr hab już wie wszystko – a profesor – wie wszystko, cosię zdarzy. Tylko, że rzadko się to sprawdza – choć są pewneprawidłowości, choć nie całkiem zamierzone. Na przykład uwielbiamsłuchać i czytać Jadwigę Staniszkis – wiem, że jak ona zrobi pewnąekstrapolację polityczną, wychodząc z danej sytuacji – to na pewno siępomyli… ale za to jak uroczo mówi i wnioskuje…\nRadosław Markowski natomiast ma tę ciekawą przypadłość, że tak samo,jak pewien klasyk – jak mówi „Prawo i Sprawiedliwość” – to brzmi to jaksplunięcie… zupełnie, jak u mnie…\nJest jednak pewien naukowiec, politolog, który jest nie doprzecenienia, którego „niezależność” sądów jest nie do podrobienia, ajego opinie i wnioski – niezmiennie prowadzą to sytuacji, w którejsłowo – ekspert – jest zamienne ze słowem – funkcjonariusz.Funkcjonariusz partyjny.\nTo Marek Migalski.\nMiałem już okazję o nim pisać, ale pan doktor nie pozwala o sobiezapomnieć. Co jaki czas strzela wypowiedziami w TV – albo artykułamiprasowymi.\nMigalski, politolog z Katowic, Uniwersytet Śląski, zaczął siępojawiać w okienku telewizyjnym jakieś dwa lata temu, tworząc za każdymrazem alternatywne opinie do reszty wypowiedzi innych socjologów ipolitologów. Jak profesor Rychard coś powiedział – natychmiast byłakontra Migalskiego. Jak Staniszkis czy Wawrzyniec Konarski wydali jakąśopinię – to Migalski był zaraz przywoływany – i co ciekawe – zawszejego opinia miała wyraźnie propisowski wydźwięk i tłumaczyłapostępowanie Jarosława Kaczyńskiego – oczywiście jako zgodne z polskąracją stanu lub dobrem publicznym.\nMigalski zaczął też pisać opinie na tematy bieżące. I wszystkobyłoby dobrze, gdyby nie kampania wyborcza, przez wyboramipaździernikowymi.\nMarek Migalski zdjął wtedy maskę naukowca – i zajął się walkąpolityczną, rozgrywką polityczną na rzec Prawa i Sprawiedliwości – i kuosłabieniu Platformy Obywatelskiej. Z efektem, na szczęście – znanym.\nMigalski realizował w tamtym czasie misję rozbicia PO – lubrozłamania tej partii, tak aby można ją było w części wchłonąć przezPiS. Scenariusz ten, budowany był nie po raz pierwszy. Najpierwdoprowadzenie do kryzysu, do konfrontacji wewnętrznej, (poprzez próbywyciągnięcia Jana Marii Rokity) później , kiedy grunt jest jużprzygotowany – atak.\nMarek Migalski został wtedy aktywnym działaczem Prawa iSprawiedliwości – można go śmiało nazwać pałkarzem PiS-u. Tonawoływanie do rozłamu w PO, modlitwy o jej przegranie – to byłodziałanie nie publicystyczne – lecz czysto polityczne.\nMigalski po wyborach nie porzucił idei połączenia się tych dwóch partii. Jednak chyba zauważył, że nie jest to już możliwe.\nW związku z tym znalazł sobie innych cel, wydaje się , równie karkołomny, ale warty zachodu.\nTym celem jest reforma polskiej demokracji i jej „uszlachetnienie”,przez jej… ograniczenie i wyeliminowanie ze sceny politycznejznaczących sił politycznych – a co za tym idzie – pozbawienie znaczącejgrupy wyborców swoich reprezentantów we władzach ustawodawczych iwykonawczych państwa. Ot, takie modelowanie demokracji i jej „rozwój”,poprzez obcinanie…\nMigalski opublikował w wydaniu dzisiejszym „Rzeczpospolitej” z dnia 19 lutego, artykuł, pod nazwą „Jak się pozbyć SLD”- i tu trzeba go pochwalić za rzetelność i prawdomówność – bo od razuwiadomo, że chodzi o wyeliminowanie z gry politycznej pewnej siły –właściwie sił, bo sprawa dotyczy też PSL.\nOtóż doktor Migalski chciałby zamienić obecną ordynacjęproporcjonalną wyborów do Sejmu na ordynację większościowa. Bo takwedług niego będzie sprawiedliwiej.\nPolitolog nie ukrywa wcale, że nie chodzi o rozszerzeniereprezentatywności przedstawicieli obywateli na najwyższych szczeblachwładzy – lecz o zbudowanie takiego układu, w którym zostaną na sceniepolitycznej tylko dwie partie – odwołujące się do prawicy.\nDyskusje nad tym, jakaordynacja jest dobra, są bezsensowne. Każda z nich ma swoje zalety iwady. Dlatego nie należy pytać o to, która ordynacja jest dobra, leczdla kogo, i co chcemy osiągnąć przez jej wprowadzenie. Jeśli chcemystabilizować system i ułatwiać proces rządzenia, powinniśmy zaordynowaćsobie ordynację większościową. Jeżeli chcemy większejreprezentatywności, wolnej i swobodnej gry na rynku politycznym,wówczas wybierajmy ordynację proporcjonalną.\nMigalski zakłada więc, że sama ordynacja, zmiana jej nawiększościową – załatwi sprawę usprawnienia rządzenia – bo przecież nieo to chodzi, aby sam proces był bardziej sprawny i realizował zadaniaogólnospołeczne – lecz aby dana siła polityczna mogła bez przeszkódrealizować swoje plany – praktycznie bez żadnej kontroli obywatelskiej.\nMigalski wie doskonale, że wprowadzenie takiej ordynacji niezwiększy frekwencji wyborczej i nie poprawi reprezentatywności wpolskim Sejmie – lecz wprost przeciwnie – frekwencja, i tak w Polscedramatycznie mała – jeszcze się pogorszy. Ale oczywiście – nie o to tuchodzi, nie chodzi o te 40 – 50% ludzi „nie poruszonych”, pozostającychpoza życiem społecznym i obywatelskim – lecz o tak zwany aparatpartyjny, który będzie mógł realizować swoje plany – plany partyjne, booczywiście – tu nie o państwo – lecz układy partyjne chodzi…\nSkłaniam się coraz bardziej douznania, że na obecnym etapie rozwoju polskiego systemu partyjnegonajlepszą z metod wyboru parlamentu byłaby ta, która znaczącowzmacniałaby elementy większościowe ordynacji. I nie dlatego, żezwiększyłoby to frekwencję czy też odpartyjniłoby wybory.T o dwa mitytowarzyszące tego typu postulatom i najlepiej od razu się z nimirozprawmy. Ordynacja większościowa nie sprzyja wyższej frekwencjiwyborczej. Jest wprost przeciwnie!\nPartie w Polsce tworzone są w sposób centralistyczny i wodzowski..Ordynacja proporcjonalna, wywodząca się jeszcze z wyborów ‘89 roku,miał zapewnić status PZPR i doprowadziła do powstania partii ocharakterze scentralizowanym, wodzowskim, które natychmiastprzekształcają się w biurokratyczną strukturę.\nTylko, że nie zmieniłaby tego już w tej chwili nowa, większościowaordynacja – bo problem takie struktury i funkcjonowania partiipolitycznych polega raczej na zasadzie ich finansowania. Przypomnijmy,dotacje ze skarbu państwa obecnie otrzymują tylko te organizacjepartyjne, które w ostatnich wyborach otrzymały co najmniej 3% głosów wskali kraju. A pieniądze w tej działalności, nie czarujmy się – to coświęcej niż program… o czym od kilkunastu lat przekonuje nas UniaPolityki Realnej.\nMigalski twierdzi w swoim artykule, że jego poglądy nie mają nicwspólnego z autorytaryzmem – bo przecież służą „słusznej” ideiwyeliminowania przeciwników politycznych. Dodajmy – tych przeciwników,którzy obecnie są w Sejmie z mandatu społecznego – przy poparciumilionów głosów…\nPrzecież nie o to chodzi – ale naszemu panu ze Śląska chodzi o pewnąnamiastkę ukochanego PO – PiS-u, którego był tak gorącym orędownikiem.Bo eliminacja, przy pomocy machlojek ordynacją – leżałaby, wedługniego, w interesie polskiej demokracji. Bo PO to prawie PiS – a mając zapewniony długoletni byt w Sejmie – powoli by się do siebie upodabniały.\nMarek Migalski nie ukrywa, że jego propozycja zmierza ku jednemu – ku temu, aby na wieki wieków rządziła prawica, nawet wtedy, kiedy skończy się „pogoda na prawicowość”. Chce metodami administracyjnymi zniszczyć środowisko ludowców i SLD.\nI tu dochodzimy do sedna. To jest jeden z tych pomysłów, który wwarunkach polskiej demokracji, która nie jest do końca ukształtowana(tak jak nie jest ukształtowana klasa średnia, jak nie jestukształtowane i rozwinięte państwo obywatelskie) – może doprowadzić dojej wynaturzeń – i pójścia w stronę rządów autorytarnych. Przedsmaktego mieliśmy w latach 2005 do 2007.\nPolska demokracja, świadomość państwa prawa i obywateli dopiero się kształtuje.\nW rozwiniętych demokracjach mówimy – partia XYZ jest liberalna, alew programie ma też elementy takiej to a takiej doktryny. W Polsceniestety jest odwrotnie – partia Prawo i Sprawiedliwość uchodziło zaprawicę, a nawet w retoryce jest – populistyczno – socjalistyczna. Itak jest ze wszystkimi. Polskie partie są koniunkturalne – ipopulistyczne – bez wyjątku. I bez zaplecza ideowego i intelektualnego.\nŚwiadomość społeczna jest ściśle skorelowana z poziomemwykształcenia i zamożności. Im społeczeństwo bardziej wykształcone –tym bardziej świadome i swojej i polityków odpowiedzialności za życiepolityczne. I jego wybory bardziej świadome. Świadomy wyborca powiniensobie zdawać sprawę z tego, że jego uczestnictwo w wyborach powinnowpływać w prostej linii na poziom życia jego, jego rodziny, na jegożycie zawodowe.\nTylko w tym jest szkopuł – w Polsce tak nie jest… ponieważ w Polsce,jako kraju, w którym procesy demokratyczne nie do końca działają,politycy są praktycznie bezkarni, jeżeli chodzi o weryfikację ichobietnic.\nNie ma czegoś takiego, jak weryfikacja wyborcza. System wyborczy,preferujący wybory większościowe przy słabych ruchach obywatelskich,preferowałby głosowanie na partie, bloki, nie na poszczególnegoprzedstawiciela danej społeczności. Każdy, nawet najbardziej miernyposeł, byłby posłuszny szefowi swoje partii, i ta partia nie popełniłakatastrofalnych błędów politycznych – miałby szanse na reelekcje donastępnego parlamentu.\nRealną radą, pomysłem na te bolączki polskiej demokracji nie jestwcale zmiana ordynacji wyborczej, lecz decentralizacja państwa iwznowienie na nowo budowy państwa samorządowego i obywatelskiego – tak,aby świadomość siły głosów przełożyła się na konkretne wyniki ifrekwencję wyborczą.\nJeżeli tak będzie – to reprezentacja posłów w Sejmie, jego sprawność– i co za tym idzie – sprawność rządzenia będzie dużo większa.\nMarek Migalski tym artykułem w „Rzeczpospolitej”, pokazał po razkolejny, że nie jest niezależnym ekspertem, lecz stroną w sporzepolitycznym, jest manipulatorem, wypełnia rolę zaangażowanego posłańcaPrawa i Sprawiedliwości na scenie medialnej.\nDobrze by było, gdyby wreszcie przestał się przedstawiać jako niezależny fachowiec.\nKto ma wpływ na polski sektor paliwowy?\nKomisja rywinowska w ogólnym przekonaniu odkryła mechanizmu funkcjonowania układów polityczno – biznesowych w III RP.\nNie zostało to jednak do końca potwierdzone, w formie wyrokówsądowych, czy w formie obnażenia konkretnych powiązań, pomiędzypartiami politycznymi, mediami i biznesmenami. Sprawa zakończyła sięwyrokiem skazującym tylko dla Lwa Rywina, znacznymi stratamipolitycznymi dla Sojuszu Lewicy Demokratycznej… i koniec. Żaden innywyrok nie zapadł. Reszta spraw zostaje umarzana…\nCzy sprawa kary dla J&S Energy, anulowanejprzez obecnego wicepremiera Waldemara Pawlaka, może być początkiemobnażania podobnych układów korupcyjnych, gdzie decyzje i konkretnedziałania w sferze gospodarki były podejmowane na podstawie niejasnychprzesłanek? Czy za decyzjami – lub ich zaniechaniem – stały tylkowzględy natury politycznej, czy może korzyści natury finansowej? Iwreszcie pytania najważniejsze;\nJaki wpływ na podejmowanie decyzji w polskim przemyśleprzetwórstwa paliw miały służby specjalne – i czy działały one zgodniez polskim interesem narodowym?\nI ostatnie pytanie – czy decyzje o wyborze takich, a nieinnych partnerów biznesowych, w dostawach ropy naftowej, byłysamodzielnymi decyzjami biznesowymi?\nKilka dni temu opisałem, w artykule „Paliwowa sieć Macierewicza i Naimskiego”cały układ zależności i powiązań ludzi i firm, skupionych wokół byłegosekretarza stanu w ministerstwie gospodarki rządów Prawa iSprawiedliwości, Piotra Naimskiego – oraz byłego już szefa SKW –Antoniego Macierewicza. Warto te informacje uzupełnić o linie powiązańi zależności w innym układzie.\nW dniu wczorajszym spółka paliwowa J&S Energy Polska zwołała konferencję prasową, na której wiceprezes Mercuria Energy Group, do której należy J&S Energy, David Ensor. Sformułował następujące oskarżenia;\n“Wobec spółek J&S i Mercuria posłużono się wPolsce prymitywną demagogią(…) urzędnicy rządowi starali sięuniemożliwić nam wykazanie, że przestrzegaliśmy polskiego prawa.Narazili na szwank bezpieczeństwo energetyczne Polski”\n[są dowody na] “systematyczne naciski wywierane przezniektórych urzędników poprzedniego rządu na spółki z częściowym lubwyłącznym udziałem Skarbu Państwa, by nie udostępniały dokumentów,które były niezbędne, by udowodnić ARM, że spółki te przechowywały ropęJ&S lub zgodziły się poddać ją rafinacji w razie potrzeby”.\nOkazało się, że spółka J&S Energy posiadała w kontraktach, wmagazynach i aktualnych umowach wymagane zapasy ropy naftowej igotowych wyrobów, aby wypełnić konieczne normy wymagane przez ustawę,nie mogła jednak tego wykazać w sposób dokumentowy, w wyniku obstrukcjii działań ministerstwa gospodarki, Agencji Rezerw Materiałowych ipowiązanych z nimi nićmi personalnych układów ,PrzedsiębiorstwaEksploatacji Rurociągów Naftowych i PKN „Orlen”. Układ zależności, jakopanował pomiędzy tymi firmami – został precyzyjnie opisany przeze mniewe wspomnianym powyżej materiale.\nSprawa działań wobec J&S Energy, realizowana przy pomocyurzędników administracji państwowej, oraz powiązanych z nimiwspomnianych spółek z udziałem Skarbu Państwa – mająca na celuusunięcie z rynku polskiego tej firmy – miała przykryć inne działaniaukładu biznesowego i politycznego – w które, być może, zostałyzamieszane polskie i rosyjskie służby specjalne.\nAby zrozumieć, w czym leży klucz do działań wobec spółki J&S Energy – należy wrócić do stycznia 2007 roku;\nOstatniego dnia działania prezesa PKN „Orlen”, Igora Chalupca,zostaje podpisany niespodziewanie, bez przetargu, kontrakt na dostawyropy naftowej z firmą „Petraco”. Kontrakt zostaje podpisany na pięć lat(!), na dostawy 3,36 mln ton ropy rocznie. Ropa ta, to gatunek Rebco ipłynie rurociągami PERN. A głównym dostawcą ropy, jest rosyjska firma „Rosneft”. I jest to ponad 25% zapotrzebowania rocznego koncernu.\nJuż w tym czasie tygodnik „Wprost” alarmował, że firma „Petraco” i jej dostawca – są co najmniej podejrzane.\nOkazuje się, że na czele „Rosneft” stoi wiceszef administracji Kremla i były oficer KGB, Igor Sieczin, a sama firma jest „zbrojnym” ramieniem Kremla i Władimira Putina.\nJeszcze ciekawszy jest pośrednik, z którym podpisano kontrakt – tofirma, gdzie udziałowcami są Włosi i Serbowie, jest zarejestrowana wraju podatkowym na wyspie Guernsey w kanale La Manche.\nJej interesami kieruje bankier Roberto Bonzi, prezes Banca Comerciale Lugano.\nTo nie wszystko – okazuje się, że również taką umową z tą firmą – czyli również z „Rosnieftem” – zawarł gdański LOTOS…\nWarto może przypomnieć, że spółka Petraco była dostawcą ropy naftowejdo Serbii w latach embarga na dostawy do tego kraju, w trakcie wojnybałkańskiej.\nNatomiast spółka „Rosnieft” korzysta głównie z zasobów pól naftowych,przejętych za bezcen od spółki Jukos, Chodorowskiego (złoża wJugańsku). I co ciekawe – Polska jest jednym z nielicznych krajów,które zdecydowały się na podpisanie umów z firmą „Rosneft”, ponieważ zewzględu na działania Kremla wobec Jukosu i Chodorkowskiego – wydobycieze złóż wydobywanych z Jugańska traktowane jest przez poważne firmyjako handel “paserską” ropą. Zachodnie banki nie chcą finansować umówna handel tą ropą w obawie przed procesami odszkodowawczymi i niehandluje się tą ropą.\nWspomnianą umowę z podpisał ostatniego dnia urzędowania Igor Chalupec oraz Cezary Filipowicz – nominant Prawa i Sprawiedliwości w zarządzie PKN „Orlen” – nie muszę chyba dodawać, że również powiązany z Piotrem Naimskim.\nTo nie koniec dziwnych interesów PKN „Orlen”.\n19 lipca 2007 roku – czyli już w okresie walki z J&S Energy -PKN „Orlen” podał w lapidarnym komunikacie, że podpisano znakomitąumowę na dywersyfikację dostaw ropy naftowej, z firmą KD Petrotrade FZE,która ma siedzibę w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Kontrakt,podobnie jak styczniowy z firmą „Petraco”, długoterminowy, na dostawy wsumie 2,4 mln on ropy naftowej rocznie, aż do roku 2010. Stanowi tookoło 20% rocznego zapotrzebowania koncernu.\nRopa ta jest kupowana przez firmę Petrotrade między innymi ze wspomnianego wcześniej … Rosneftu.\nPo podpisaniu tego kontraktu (przy udziale członka zarządu PKN „Orlen”, pułkownika Krzysztofa Szwedowskigo– oczywiście przyjaciela… Piotra Naimskiego), zapanowała cisza, do tejpory nie uświadczysz żadnych oficjalnych innych informacji – ani natemat samej firmy, dostaw – oraz oczywiście – w jaki sposób dostawa TYMSAMYM RUROCIĄGIEM „PRZYJAŹŃ” ma z dywersyfikować dostawy ropy – bo jestto dokładnie ta sama ropa.\nPytanie, jakie przesłanki stały za podpisaniem tej kolejnej umowy,są jak najbardziej zasadne. Otóż, jak się okazuje, firma KD PetrotradeFZE w ZEA nie jest znana, nie posiada biura, telefonu – wręcz skrytkipocztowej…Natomiast poszukiwania po linii najpewniejszej – czylibankowej (no bo nikt nie wie więcej niż banki i urzędy skarbowe…)doprowadziły finalnie do pewnego młodego, trzydziestokilkuletniegoRosjanina w Moskwie…\nTe dwa fakty, dwa kontrakty na dostawy ropy, podpisane bezprzetargów, w sytuacjach niejasnych zupełnie inaczej każą nam patrzećna kulisy działań wobec firmy J&S Energy.\nNa wczorajszej konferencji Jarosław Astramowicz z Mercuria Energy Group powiedział, że afera z karą dla jego firmy to “skoordynowana akcja ludzi pochodzących z tego samego środowiska politycznego”.\nZostały podane nazwiska prezesa Orlenu Piotra Kownackiego i jegozastępcy Krzysztofa Szwedowskiego, a także byłego ministra gospodarkiPiotra Woźniaka i Piotra Naimskiego oraz.\nSzefowie PKN „Orlen” Kownacki i Szwedowski, mieli podpisać umowę,która radykalnie zmieniała warunki kontraktowe, dając zysk spólce„Orlen” w wysokości kilkudziesięciu milionów dolarów rocznie – zmożliwością zerwania umowy bez żadnych warunków.\nDziałalność układu biznesowo – politycznego, skupionego wokół ludzisłużb specjalnych, wokół Piotra Naimskiego i Antoniego Macierewicza – ipowiązana ze rosyjskim służbami specjalnymi – to przykład prawdziwejsieci układów.\nRząd Jarosława Kaczyńskiego mówił o sprawach związanych z bezpieczeństwem energetycznym Polski.\nLudzie Jarosława Kaczyńskiego realizowali prywatny plan swojego bezpieczeństwa.\nPrzedstawiciele J&S Energy chcą powołania sejmowej komisjiśledczej, która miałaby zająć się kulisami nałożonej na firmę kary.\nNie wykluczone, że komisja jest potrzebna – ale w celu wyjaśnieniaprzestępczych działań układu służb specjalnych, skupionego wokół PiotraNaimskiego i Antoniego Macierewicza. Dziwi mnie również biernośćpolskiego rządu, wobec tej bulwersującej sprawy.\nOpublikowano 18 lutego 2008 Autor: Azrael\nŚmiechu jest co nie miara z tym Kosowem. Nie na Bałkanach oczywiście, bo tam problem nie został rozwiązany i jeszcze długo nie zostanie. Ma on tyle zaszłości historycznych, tyle różnych problemów narodowościowych i religijnych – oraz tyle już zostało popełnionych błędów przez ONZ, UE i inne organizacje międzynarodowe, że nie jest to już węzeł gordyjski – a raczej szpula różnych sznurków, za które pociągają różne siły polityczne.\nŚmiech jest w Polsce, raz z próbą przeniesienia spraw konfliktu narodowościowego na grunt polskich regionalizmów oraz z próbą wytłumaczenia, dlaczego Polacy powinni bronić Serbów, przed jak się to mówi i pisze – rozdrabnianiem i niszczeniem państwa serbskiego.\nMało kto pamięta, że Kosowo, jako autonomiczny okręg – został stworzony w roku 1945 przez Josifa Bros Tito. I miał bardzo mocną wolność, która została ograniczona po dojściu do władzy Slobodana Miloszevica – komunistycznego nacjonalisty. I to jego represje doprowadziły do ruchów separatystycznych i oporu Albańczyków w tym rejonie. Powstanie UCK było reakcją na represje serbskie i na czystki etniczne.\nInną sprawą jest powoływanie się na rezolucję 1244 ONZ. ONZ, stosując tą rezolucję umieściła na tym terytorium siły KFOR, które tak naprawdę są pod pełną kontrolą NATO i Unii Europejskiej. Tak więc odwoływanie się do tej rezolucji przez krytyków przyznania praw do własnego państwa dla Kosowarów – ma zabieg czysto koniunkturalny – bo i tak odpowiedzialność spoczywa na UE.\nUnia Europejska musi wypełniać swoje zadania aktywnie, zgodnie z zasadą samostanowienia narodów. Oczywiście – lepiej by było, gdyby Serbia i Albania były w UE – ale wszyscy doskonale wiedzą, że daleko tym krajom do wejście do wspólnoty (paradoksalnie – Serbii teraz bliżej – i co światlejsi Serbowie zdają sobie z tego sprawę).\nBardzo ważna jest teraz deklaracja jedności całej Unii Europejskiej. Jest teraz zadaniem Unii Europejskiej, aby doprowadzić do utrwalenie zaistniałej sytuacji i stworzenia konsensusu. Jest to możliwe – i może to być ostatni element uporządkowania sytuacji na Bałkanach.\nW podtekstach „polskich patriotów”, gardłujących za Serbią jest to, że chcą oni walczyć za chrześcijańską Europę, którą ponoć ma w tym wypadku reprezentować prawosławna Serbia – i wpadają w sidła rosyjskiego imperializmu – i na nowo zdefiniowanego panslawizmu. Tylko patrzeć, jak Polscy „genetyczni patrioci” zakrzykną o jedności Słowiańszczyzny – i wystąpią PRZECIWKO Gruzji, za wolnością Abchazji, tej prorosyjskiej republiki, albo będą klaskali, kiedy być może Białorusini zechcą wrócić na łono Rosji…\nWynika to też z tego, że każda decyzja Unii Europejskiej – która odważyła się wziąć odpowiedzialność za rozwiązanie trudnej sprawy – MUSI być kontestowana.\nI tu dochodzimy do paradoksu. Polscy endecy byli gotowi w okresie przed I wojną światową zbliżyć się do imperialnego rosyjskiego panslawizmu, tylko po to, aby przeciwstawić się Niemcom i Austro – Węgrom.\nI teraz podobnie – Polscy prawicowcy, tylko dlatego, że decyzja została podjęta przez UE – i będzie akceptowana przez większą jej członków – i także polski rząd – są gotowi na poparcie stanowiska Rosji w tej sprawie. To nie służy polskim interesom!\nSerbowie sami sobie zgotowali ten los. To trzeba wyraźnie sobie powiedzieć. I trzeba im pomóc wrócić do równowagi.\nNa Bałkanach muszą zostać wyjaśnione wszelkie wątpliwości narodowościowe. I teraz to od Serbów, paradoksalnie, zależy, jak się to będzie realizowało. Od ich stosunku do mieszkańców albańskich enklaw na swoim terytorium – jak i oczywiście – odwrotnie.\nEuropejczyk musi poprzeć powstanie Kosowa\nOpublikowano 17 lutego 2008 Autor: Azrael\nPowstało nowe państwo na mapie politycznej Europy. Kosowo, enklawa na terytorium Serbii, kraju europejskiego – ale nie będącego jeszcze członkiem Unii Europejskiej. Terytorium, na którym przez ostatnie kilkanaście lat rozgrywały się różne sytuacje, wojny, czystki etniczne i narodowościowe, gdzie ścierały się interesy Serbów (prawosławnych) i Albańczyków (w przewadze islamistów). I gdzie tradycyjnie swoją rolę chce odgrywać Rosja – i musi ogrywać Unia Europejska.\nZostawmy na boku wszelkie konotacje historyczne, które odwołują się do czasów XIV wieku, najazdów tureckich, szukania na tych ziemiach „kolebki państwowości” serbskiej. Jest rok 2008, XXI wiek, określona sytuacja geopolityczna i określone zadania dla Unii Europejskiej, która musi utrzymać spokój na całym kontynencie.\nDecyzja o powstaniu Kosowa, ze stolicą w Prisztinie, zapadła w Brukseli i jest wolą państw europejskich – przy poparciu Stanów Zjednoczonych. I co warto powiedzieć – jest pierwszą tak ważką decyzją po uchwaleniu Traktatu Lizbońskiego. Warto o tym pamiętać,\nPodpisanie Traktatu Reformującego w Klasztorze Hieronimitów w Lizbonie przybliżyło nas ku integracji europejskiej. Nowe porozumienie ma status prawa pierwotnego, z którego będą się wywodziły inne prawa, ustawy i zarządzenia Unii Europejskiej. Unia uzyskała osobowość prawną, została stworzona Unia Polityczna, ale Traktat tak naprawdę nie stworzył nowej przestrzeni prawnej – i nie przybliżył wizji integracyjnej. Państwa europejskie nie posunęły się w kierunku stworzenia federacji europejskiej – państwa europejskiego. To jeszcze przed nami – i to działania na długie lata. I wbrew pozorom – sprawa Kosowa może zostać wykorzystana do stworzenia nowych formuł prawnych.\nPrzy sprawie powstania wolnego Kosowa ścierają się dwa poglądy, oba wywodzące się z prawa międzynarodowego.\nPrzeciwnicy państwowości Kosowa twierdzą, że prymat powinno mięć uznanie integralności terytorium państwa i nienaruszalności jego granic. I trzeba przyznać – argument jest mocny, wynikający bezpośrednio z Karty Narodów Zjednoczonych.\nProblem jest tylko taki (przypominam – odnosimy się do faktów dnia dzisiejszego, bez rozpatrywania przeszłości), że to pogwałcenie integralności terytorium Serbii odbywa się przez jej obywateli…\nPomimo, że po wojnie roku 1999 zniszczono olbrzymią część dokumentów, świadczących o tym, że Albańczycy z Kosowa są obywatelami Serbii – to jednak w myśl właśnie prawa międzynarodowego – dalej nimi są. Uznanie przez obywateli określonego i wyznaczonego wcześniejszą autonomią obszaru, że chcą oni sami i bez ingerencji Belgradu stanowić o sobie – jest zgodne z drugim elementem tej układanki – czyli prawem do samostanowienia.\nNie mamy tu do czynienia z zawłaszczaniem cześć terytorium przez państwo obce, nie jest to robione dziś, w dniu 17 lutego 2008 roku, siłą. I co najważniejsze – jest na to zgoda przeważającej części krajów europejskich. Czyli paradoksalnie – podział Serbii na dwa kraje – bo tak to należy określić – jest zgodny z duchem zachowania w ramach integracji państw narodowych. I nie ma to nic wspólnego z porządkiem pojałtańskim, mówiącym o świętości granic – bo w przypadku byłej Jugosławii – ten dogmat nie ma zastosowania.\nNie interesuje mnie sprawa jak i kto będzie dbał o utrzymanie substancji Kosowa – to sprawa w innym wymiarze, choć ważna. Jest oczywiście problem innych mniejszości albańskich w tamtym regionie – ale jakoś przeciwnicy wolnego Kosowa unikają tematu serbskiego ekspansjonizmu i krwawych prób tworzenie Wielkiej Serbii, po rozpadzie Jugosławii.\nPowołanie Kosowa jest prawem narodu do powołania niezależnego bytu państwowego. Podobnie, jak Polacy mieli prawo do powołania swego kraju po 11 listopada 1918 roku. Należy o tym pamiętać.\nJest faktem, że powołanie wolnego Kosowa jest precedensem. Mamy w Europie inne ruchy separatystyczne, że wspomnę tylko te z terytorium UE – Bakowie, Katalończycy, Szkoci, Flamadowie i Walończycy, mniejszości etniczne w Europie Środkowej.\nTylko jest pewna różnica – Kosowo miało status kraju autonomicznego – i to daleko posunięty – już za czasów Jugosławii Tito – oraz Serbia praktycznie straciła panowanie nad terytorium po wojnie w roku 1999 – i był on protektoratem ONZ. Więc jest to może precedens – ale jednak ogłoszenie dzisiaj niepodległości przez parlament Kosowa – jest usankcjonowaniem tylko stanu faktycznego.\nBardzo ważna jest teraz deklaracja jedności całej Unii Europejskiej. Mam nadzieję, że pierwsze słowa uznające Kosowo usłyszę jutro z ust Jose Manuela Barroso – a dopiero później padną deklaracje z innych krajów.\nJest teraz zadaniem Unii Europejskiej, aby doprowadzić do utrwalenie zaistniałej sytuacji i stworzenia konsensusu. Jest to możliwe – i może to być ostatni element uporządkowania sytuacji na Bałkanach.\nSpecjalnie w tej krótkiej analizie ominąłem temat religii – oraz ten, że ponoć Unia Europejska, wspierając Kosowarów, pogwałciła prawa narodu serbskiego.\nTe dywagacje zostawiam prawicowym, tak zwanym „genetycznym patriotom”, którzy w myśl idei sprzeciwu wobec integracji europejskiej oraz w imię obrony „wartości chrześcijańskiej Europy” – gotowi są przyjąć rosyjski punkt widzenia – a dodatkowo – zabronić wolnemu narodowi decydować o sobie…\nChamstwo a normy kulturowe\nOpublikowano 16 lutego 2008 Autor: Azrael\nJedna z teorii, doktryn socjologicznych mówi, że celem jednostek wiodących społeczeństwa i racją ich wywyższenia przez nie – jest rozwój tego ogółu społeczeństwa jako całości. Podmiotem w tej doktrynie organicznej jest koncepcja, że podmiotem i punktem odniesienia wartości jest społeczeństwo, państwo,naród.\nJednostki wybrane przez te społeczeństwo w wyborach demokratycznych powinny kierować i nadawać ton całej zbiorowości. Jest to też teoria ewolucjonistyczna, gdyż doświadczenie i rozsądek mówią nam, że nigdy do doskonałości nie można dotrzeć…\nNormy kulturowe odnoszą się do jednostek – jednak większość też odnosi się do całej społeczności. I tak już wśród ludów germańskich, nie mówiąc o Rzymie –normą było poszanowanie prawa – plemiennego lub uchwalonego.\nOd kogoś, kto pełni stanowisko z wyboru – musimy i powinniśmy wymagać więcej – właśnie z powodu tego, że wyznacza on standardy – normy kulturowe.\nLech Kaczyński na informację, że Polak skazany wWielkiej Brytanii, w Exeter, za brutalny gwałt, być może będzie chciał złożyć, po wyczerpaniu wszystkich dróg prawnych uchylenia wyroku,wniosek o ułaskawienie na ręce prezydenta Polski, odparł;\nPrzeżyłem mały szok. Mały, bo sam jestem przekonany, oczywiście na podstawi edostępnej mi wiedzy, że Jakub T. jest winny i zasłużył na wyrok. I jestem już przyzwyczajony do stylu i taktu Lecha Kaczyńskiego.\nAle nie oznacza to, że muszę się przyzwyczaić, jako członek polskiego społeczeństwa, do ignorowania chamstwa, łamania norm społecznych i kulturowych.\nLech Kaczyński, jako głowa państwa, powinien w tym przypadku albo nie wypowiadać się w ogóle – albo oględnie. Nie ma prawa do traktowania tego człowieka – i jego rodziny – w ten sposób.\nKaczyński w tym jednym zdaniu przyznał się do tego, że nie interesuje go sprawa, którą jako głowa państwa, powinien gruntownie rozpatrzyć – zgodnie z prawem,wiedzą i własnym sumieniem.\nI jak prawnik, dodatkowo, powinien wypowiadać się wstrzemięźliwie – dając sygnał społeczeństwu, że prawo i jego poważnie traktowanie powinno być normą społeczną.\nNie wymagam wiele od tego człowieka. Nie można wymagać wiele od kogoś, kto nie wypełnia prawomocnych wyroków sądowych, kogoś, kto pozwala na obrażanie swojej żony, kogoś, kto do obywatela zwraca się per„spieprzaj dziadu” i który już wielokrotnie pokazywał swoją ciasnotę umysłową i ksenofobię…\n“Wierzę, że jest wielu ludzi – nie tylko z Polski, ale także z innych krajów – nieudolnych z natury i szukających lepszego życia za granicą.Obecnie Wielka Brytania stała się punktem docelowym dla tych ludzi.Polska wie o problemie i nie unika odpowiedzialności”\nMogę zrozumieć – ale norma kulturowa nie pozwala mi przejść nad tym do porządku dziennego…\nOpublikowano 15 lutego 2008 Autor: Azrael\nPrawo i Sprawiedliwość w ramach „odzyskiwania” inteligencjiwielkomiejskiej będzie zapewne sięgało po swoje kadry intelektualne.Piszę – zapewne – bo nie jestem do końca przekonany, czy JarosławKaczyński będzie potrzebował wsparcia intelektualnego. Wszak nie tylkogenialnym strategiem jest – ale i wielkim myślicielem. Zupełnie jakLenin…\nCzytam ja sobie często dość propisowskich myślicieli i przyznam sięszczerze (całkowicie bez ironii), że obcowanie z tekstami Szlachty,Gawina, Cichockiego czy nawet Legutki – bywa niezłą rozrywką irozgrywką intelektualną. Gorzej już jest z Krasnodębskim. Ale cóż, itak Jarosław Kaczyński oparł swój program tak zwanej IV RP naprzemyśleniach z lat swojego „Sulejówka”, rozmowach z wiernym Dornem ilustrem (czytaj: bratem) a nie na analizie pism innych – w założeniach– gorszych I dostaliśmy zlepek idei narodowo – gaullistowskich w sosiepopulizmu.\nJednym z tych, których jednak Kaczyński słuchał – był zapewneAndrzej Zybertowicz. To on dał Kaczyńskiemu „mięso” jego projektu, coś,co go napędzało, co było osnową projektu zmiany państwa – czyli walki zukładem.\nUkład – słowo w czasie funkcjonowania tak zwanej IV RP najbardziejrozpowszechnione, pozostanie w słowniku politycznym już na zawsze –tylko teraz raczej w znaczeniu lekko kabaretowym. Układ służb, układzależności, układ mafijno – biznesowy… ilość zastosowań jestnieograniczona. Większą karierę zrobiło tylko słowo „porażający”, alejuż w połączeniu – porażający układ – wzbudza teraz paroksyzm śmiechu…\nZybertowicz wypłynął po raz pierwszy w roku 1993, kiedy wydałksiążkę ( w znakomitym, jedynym prawdziwie patriotycznym wydawnictwie„Antyk”) pod tytułem „W uścisku tajnych służb”.\nW tej wiekopomnej pozycji Zybertowicz właśnie zawarł obraz mitycznegoukładu, oplatającego Polskę oraz nakreślił supozycję równie słynnegoczworokąta, składającego się ponoć z przestępców, służb specjalnych,polityków i biznesmenów..\nTa wielka pozycja została przeczytana przez Jarosława Kaczyńskiego,zaadaptowana i ustaliła jego spojrzenie na III Rzeczpospolitą .Wystarczyło dodać do tego tylko „zdradę Okrągłego Stołu” „inwigilacjęprawicy” – czyli mityczną szafę Lesiaka – oraz na przeciw postawićwroga ludu – Adama Michnika – i świat już był poukładany.\nPrawdziwą karierę Zybertowicz zrobił jednak dopiero w latach takzwanej IV RP, kaczyzm pozwolił mu wypłynąć na szerokie wody i dałpoznać jego szeroką i niebanalną wiedzę. Tropi wprawdzie wprawdzieukład „od zawsze”, ale dopiero czasy „naporu i przełomu” pozwoliły muna szersze wypowiedzi. Pełno go było w prasie i mediachelektronicznych, gdzie mógł wreszcie wesprzeć swego protektora twórcząmyślą. Już same tytuły jego artykułów i wywiadów z nim mówią namwszystko…\n„Kulisy IV Rzeczpospolitej”\n„Układ w niemalże modelowej postaci”\n„Okiełznać enklawę tajności”\nZa czasów jedynie słusznej władzy, Zybertowicz został ekspertem komisji weryfikującej WSI, a na toruńskim UMK, w Instytucie Socjologii, stworzono specjalnie dla niego studium Socjologii Bezpieczeństwa, zwane popularnie „toruńską szkołą wywiadu”.Warto zajrzeć tam i zapoznać się z programem – a jeszcze lepiej z listąwykładowców. Całe bydgoskie ABW tam sobie dorabia – a wcześniej możnabyło znaleźć też tam nazwisko byłego szef UOP za czasów rządów AWS, aobecnie jeszcze szefa Agencji Wywiadu,. Zbigniewa Nowka.\nZwieńczeniem działalności Zybertowicza było funkcja doradcy przyKancelarii Prezesa Rady Ministrów, oczywiście do spraw bezpieczeństwa –bo nazwanie jego stanowiska „doradca ds. rozbijania układu” jakoś niepasowało…\nOstatnimi czasy wychodzą jednak na światło dzienne dokonania naukowe i szkoleniowe pana doradcy.\nOtóż w ramach budowy nowych struktur Andrzej Zybertowicz doradzałAgencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i szkolił nowy narybekfunkcjonariuszy.\nKilka tygodni temu „Gazeta Wyborcza” ujawniła materiał oreformie „firmy”, jaką chciał wprowadzić nasz wybitny socjolog, poprzezwprowadzenie jej w “okres drgań” i “skoordynowane posunięciarozwibrowujące”.\nIdea miała polegać na tym, aby jak to zostało zapisane – wprowadzićABW w „drgania” – czyli tak naprawdę ją zacząć rozmontowywać i poprzezdziałania socjotechniczne rozbić układ zależności służbowych ihomogeniczności organizacji – a następnie – po atomizacji całego układu– złożyć ją na nowo z ludzi już tylko poddanych nowemu układowiodniesienia – czyli takich, nad którymi nowa władza będzie panować.\nCałość miała się składać z siedmiu faz – i dać nie tylko nową służbę – ale i nowego człowieka służb.\nTe wiekopomne opracowanie kosztowało 60 tysięcy złotych – ale chybanie zostało zaadaptowane przez „fabrykę” ABW – bo patrząc na BogdanaŚwięczkowskiego – wolał on zapewne prostsze metody panowania nadpodwładnymi – wrzask – albo pieniądze.\nAle Zybertowicz nie ustawał w staraniach o naukowe oddziaływanie naswoje ukochane służby – a i ABW chciała szerokim garściami czerpać zkrynicy wiedzy nowoczesnej socjologii.\nI znów nieoceniona „Gazeta Wyborcza” (przypomnijmy – element układu)dotarła – a właściwie otrzymała od jednego z kursantów – materiały zseminarium dla funkcjonariuszy ABW prowadzonego przez AndrzejaZybertowicza (i innego „wielkiego” minionego okresu – JerzegoTargalskiego).\nTu już się posłużę bezpośrednimi cytatami z „GW”, by nie uronić nic z wielkich słów;\nOtóż toruński profesor wykładał teorię “niecności” tajnych służb.\n“Tajne służby to enklawa niecności – nauczał Zybertowicz. – Służby specjalne to instytucja, w której przestrzeganie zasad niecnych jest cnotą”. A “niecnota powinna służyć ochronie zasad zacnych” – podkreślał.\n“Czy aby chronić naszą wolność i wizję dobrego życia,musimy posługiwać się metodami wrogów wolności i innych wartościdemokratycznych?”. Wyliczał, że takie metody to “skrytość, podstęp,manipulacja, dezinformacja i zdrada”.Na to pytanie Zybertowiczodpowiada twierdząco: ponieważ “wrogowie [państw demokratycznych] wswoim postępowaniu nie ograniczają się do zasad dobrego społeczeństwa idziałają w sposób tajny”, więc “przeciw tajności bronią jest tajność” oraz “niecność”.\nŻeby uściślić, co to jest “niecność”, profesor stwierdza, że “na gruncie norm naszej kultury” można powiedzieć, że “zasady rzymskie są zacne”, a “zasady arabskie są niecne”.\nDo zasad i metod “niecnych” Zybertowicz zaliczył podejrzliwość itajność. Jako typowe w działaniach służb wymienia: manipulację,dezintegrację, dezinformację, prowokowanie do zdrady, szantaż w zamianza współpracę, wreszcie “gromadzenie informacji tzw. wrażliwych, czylihaków na temat każdego”.\nW konkluzji mówi o trudnej równowadze między “niecnymi” służbamia demokratycznym państwem i o tym, że “niecnota” może zainfekowaćdemokratyczne otoczenie.\n“Działania służb muszą być nieprzenikalne” i “nie muszą być zrozumiałe dla obywateli”, a “dochody z funduszu operacyjnego nie muszą być wykazywane w zeznaniach podatkowych” – rozwija swoją teorię toruński naukowiec.\nPo przeczytaniu tych słów – na wszelki wypadek kilkakrotnie, aby nie uronić nic z wielkich przemyśleń – jednego mogę być pewien;\nPolska socjologia rozpoczęła całkowicie nową erę. Erę, w której takiprawdziwy humanizm i głębia zagości wśród funkcjonariuszy. Już widzęoczyma duszy, jak oficerowie w stołówce nie mówią do siebie słowami z„Psów” Pasikowskiego („Ty się ode mnie odp*, Olo!”) lecznad przysłowiowym kotletem mielonym rozprawiają o niecności służbarabskich – i zapewne rosyjskich. I już nie będą mówić i pisać o „zadaniach operacyjnych” lecz o „tajnych, ale cnotliwych działaniach na terytorium niegodnego i niezacnego kraju”…\nAż szkoda, że służby za rządów PO odżegnują się szkoleń Pana Andrzeja i bajdurzą coś o legalizmie działań…\nNa szczęście myśl, wiedza i erudycja naszego socjologa nie będą się marnowały:\nZostał on niedawno doradcą w Kancelarii Prezydenta RP – obok innychpołamanych manekinów ze sceny tak zwanej IV RP – Anny Fotygi i RyszardaLegutki.\nMoże też będzie „rozwibrowywał” Pałac Namiestnikowski?


And the Oscar goes to… 90. Ceremonia wręczenia Oscarów - Kontra - Niezależne Media Studentów UAMKontra - Niezależne Media Studentów UAM\nAnd the Oscar goes to… 90. Ceremonia wręczenia Oscarów\nBy Zosia Wierzcholska On 4 marca 2018\nAnd the Oscar goes to… Lada chwila odbędzie się 90. Ceremonia wręczenia Oscarów, dlatego z tej okazji Mariusz Mieloch i Adam Mańkowski przedstawiają Wam swoich faworytów w poszczególnym kategoriach.\nNajlepszy film: „Trzy billboardy za Ebbing, Missouri”.\nNajlepszy aktor pierwszoplanowy : Daniel Day-Lewis.\nNajlepsza aktorka pierwszoplanowa : Frances McDormand.\nNajlepszy aktor drugoplanowy: Sam Rockwell.\nNajlepsza aktorka drugoplanowa: Laurie Metcalf.\nNajlepszy reżyser: Paul Thomas Anderson.\nNajlepszy scenariusz oryginalny: „Trzy billboardy za Ebbing, Missouri”.\nNajlepszy scenariusz adaptowany: „The Disaster Artist”.\nNajlepsza charakterystyka i fryzury: „Czas mroku”.\nNajlepsza muzyka oryginalna: „Kształt wody”.\nNajlepsza piosenka: „Coco” – „Remember me”.\nNajlepsza scenografia: „Blade Runner 2049”.\nNajlepsze efekty specjalne: „Wojna o planetę małp”.\nNajlepsze kostiumy: „Nić widmo”.\nNajlepsze zdjęcia: „Blade Runner 2049”.\nNajlepsza animacja: „Coco”.\nNajlepszy dźwięk: „Baby Driver”.\nNajlepszy montaż: „Dunkierka”.\nNajlepszy montaż dźwięku: „Baby Drive”.\nNic nie spali billboardów. O sukcesie filmu Martina McDonagha.\n„Trzy billboardy za Ebbing, Missouri” już od pierwszego seansu jawił mi się, jako bezapelacyjny kandydat do pierwszego miejsca w zestawieniu najlepszych filmów tegorocznej gali. McDonagh opowiada o pokrzywdzonej przez los kobiecie, która stawia prowokujące billboardy, by zmusić władze do działania w sprawie jej zgwałconej i zabitej córki. Obranie kameralnej konwencji pozwala na zamknięcie bohaterów w małym miasteczku. W tym momencie krytyczny obraz społeczeństwa zaczyna wychodzić na pierwszy plan. Podmiot zbiorowy jest bowiem przekonany o swojej bezkarności, żyje w świecie dla nas odrealnionym, ogarniętym chaosem, beztroskim. Doskonale przemyślany scenariusz stawia Szeryfa Billa Willoughby, jako jedynego, który opiera się temu systemowi. Nie ulega nikomu, nie jest mścicielem, stylizowany bardziej na uczciwego glinę, na którego spadają całe oskarżenia. Taki portret pozwala krytycznie spojrzeć także na główną bohaterkę. Rozwój psychologiczny postaci, na które wpływają listy wspomnianego szeryfa, jako pewnego rodzaju moralitety jedynego, który nie dał się zwariować w tym świecie, działają i nie sprawiają wrażenia bycia naiwnym sposobem na zmianę charakteru postaci. Frances MdDormand oraz Sam Rockwell kradną seans samemu Woody’emu Harrelsonowi. Na szczególne owacje zasługuje właśnie protagonistka, która jako motor napędzający historię o zemście, poszukiwaniu sprawiedliwości oraz poczuciu winy, wypada bezbłędnie. Rockwell natomiast, jest nieprzeszarżowaną wersją szaleńcy, którego możemy znać z „Zielonej mili”, czy „Siedmiu psychopatów”. Tutaj jest on bardzo człowieczy i przekonujący. Sam klimat opowieści jest surowy, doprawiony czarną komedią, kryminałem oraz nutką westernu. Na pozór prosty, niepozorny film, będący także hołdem dla braci Coen oraz Quentina Tarantino, nabiera coraz więcej sensu i podrzuca puzzle, które składają się na wielką, sensowną układankę. Komedia ustępuje dramatowi oraz smutnemu przesłaniu, tym bardziej wybrzmiewającemu, ponieważ ukrytemu pod gruba warstwą pozorów, jakimi karmi nas reżyser.\nZniekształcona woda. O największym niewypale tegorocznych Oscarów.\nGuillermo del Toro w Oscarowym wyścigu wyszedł na prowadzenie, zgarniając obiecujące 13 nominacji do Oscara. Wielu widzi w scenarzyście „Hobbita” potencjalnego zwycięzcę, ja jednak stanę w opozycji, szkalującej jego przeceniony średniak w pięknej oprawie. „Kształt wody” opowiada o relacji między protagonistką oraz tajemniczym stworzeniem z głębi. Aspekty audiowizualne starają się widocznie wykreować film na baśń, która działałaby świetnie, gdyby nie jej nadmiar połączony ze skrajnie brutalną, naturalistyczną konwencją. Ten infantylny „Bioshock” mocno się się gryzie i sprawia wrażenie, jakby film nie był zdecydowany, czym tak naprawdę chce być. Scenariusz także wypada poniżej oczekiwań. Prosto zarysowana relacja, „liźnięcie” tematyki braku akceptacji, kiepsko napisane postaci bez motywacji, sporo naiwności – w bezkrytycznym odbiorze obrazu musiałbym iść na wiele kompromisów, by wówczas móc bez zobowiązań napawać swoje oczy pięknem obrazu oraz dźwięku. To prawda – film w aspektach audiowizualnych wiele zyskuje. Niesamowity, klaustrofobiczny klimat korytarzy laboratorium, bezbłędnie wyreżyserowana scena otwarcia, ujęcie z plakatu filmu, które mógłbym bezwstydnie powiesić na ścianie w pokoju – to wszystko potrafi zachwycić, jednak cóż z tego, skoro głębia piękna filmu kontrastuje z płytkością i niewiarygodnością przedstawionych wydarzeń? Sally Hawkins broni się aktorsko, wyrażając gestami więcej emocji, niż niejeden aktorzyna słowami, lecz Michael Shannon jest maksymalnie sztampowym antagonistą, a Octavia Spencer to największa pomyłka wśród nominacji do Oscara. Całość tego mizernego obrazu dopełnia zakończenie – maksymalnie niedorzeczne i zapowiedziane przez banalną symbolikę filmu. Reżyser „Labiryntu fauna” powinien wiedzieć, że walory wizualne nie zawsze rekompensują kiepski scenariusz. W „Mad Max: Na drodze gniewu” liczyła się prostota. Podstawowa fabuła o pościgu nie miała znaczenia, skoro akcja była przepełniona adrenaliną i wciągała na całe dwie godziny. „Zjawa”? Prosta historia o zemście, która pozwoliła utożsamić się z głównym bohaterem i kibicować mu podczas jego tułaczki. Co zaś oferuje „Kształt wody”? Poza wspomnianymi zaletami, to zlepek powierzchownych, słabo zarysowanych motywów, postaci… całej historii, która jest tu jednak bardzo ważna. Ani to pouczające, ani angażujące, ale prawdopodobnie za walory wizualne niejedną statuetkę zgarnie. I miejmy nadzieję, że tylko za nie.\nNajlepszy film : „Nić widmo”.\nNajlepszy aktor pierwszoplanowy: Daniel Day-Lewis/Timothee Chalamet.\nNajlepsza aktorka pierwszoplanowa: Margot Robbie.\nNajlepszy aktor drugoplanowy: Willem Dafoe.\nNajlepsza aktorka drugoplanowa: Allison Janney.\nNajlepszy scenariusz adaptowany: „Tamte dni, tamte noce”.\nNajlepsza charakteryzacja: „Czas mroku”.\nNajlepsza muzyka: „Kształt wody”.\nNajlepsza scenografia: „Kształt wody”.\nNajlepszy dźwięk: „Blade Runner 2049”.\nNajlepszy montaż dźwięku: „Baby Driver”.\nNajlepszy dokument: „Ikar”.\nLewy sercowy od Paula Thomasa Andersona. Szykowne love story z dreszczykiem.\nNowy film Paula Thomasa Andersona jest wybitną, współczesną interpretacją twórczości Roberta Blocha i Daphne Du Maurier. Reżyser „Boggie Nights” zabiera widza w podróż intertekstualną mającą na celu rewizje współczesnych relacji męsko-damskich. Anderson cytuje teorie Younga i Freuda oraz odwołuje się do klasycznych filmów Alfreda Hitchcocka, w szczególności do „Rebeki”. W „Nici widmo” można odnaleźć odwołania do „Mechanicznej pomarańczy” (scena przejazdu samochodem) i „Psychozy” (dziwny bliski kontakt ze swoją zmarłą matką). Pierwsze odwołanie ma na celu polemikę z stwierdzeniem Kubricka o tym, że jeśli człowiek zostaje pozbawiony wyboru miedzy dobrem, a złem, zaczyna życiowo wegetować. W „Nici widmo” jest zupełnie odwrotnie, Woodcock żyje w świecie pozorów, pewnych przyzwyczajeń i dopiero, gdy w dość makabryczny sposób zostaje odebrane mu prawo wyboru, staje się bezradny, zaczyna prawdziwie żyć pełnią życia. Anderson zgadza się z Kubrickiem w jednej kwestii, że nie można zmienić człowieka na stałe. Woodcock nie ma jasnej przeszłości, jednak widać, że bardzo negatywnie wpłynęła na życie bohatera. Rola matki, która podkreślona jest tym, że bohater ma jej pukiel włosów. Trudne relacje z siostrą i Almą wskazują na problem z kobietami w życiu Woodcocka, które mogą wynikać z niedostatecznej miłości matki. W jednej ze scen, główny bohater spogląda przez szparkę w drzwiach na Almę, która występuje w sukni przez niego zaprojektowanej. Podglądanie z „Nici widmo” przywołuje na myśl obserwacje Marion Crane przed słynną sceną pod prysznicem w „Psychozie”, a warto zauważyć, że Bates także miał problemy ze swoją matką i innymi kobietami. Anderoson cytuje Hitchcocka, aby nakreślić pewien kontekst kulturowy dotyczący roli płci pięknej w życiu społecznym. Alma wydaje się przewidywalna, jednak z biegiem akcji dokonuje się przemiana podobnie jak Rebeka w filmie mistrza suspensu. Zmiana gatunkowa z klasycznego love story w dreszczowiec, znów nawiązuje do struktury narracyjnej z oscarowego filmu Hitchcocka. „Nić widmo” opowiada o szalonej, dziwnej miłości, lecz w przeciwieństwie do „Zaginionej dziewczyny”, czy „Zwierząt nocy” to nie charaktery ludzi stanowią problem, lecz społeczne uwarunkowania i przeszłość. Nie daleko jest od nienawiści do miłości, w czym dzieło Andersona jest bliskie do „Co się zdarzyło Baby Jane?” Roberta Aldricha, czy „Misery” Roba Reinera. Bodowanie niejednoznacznych relacji, zazwyczaj prowadzi do sceny konfrontacji, w tym filmie jest scena rozmowy przy stole przy okazji jedzenia szparagów. Kostiumy i muzyka odwołują się wielkich filmów z Hollywood, w szczególności do „Czerwonych trzewików”. Najciekawsze jest to, że wizualne odniesienia do złotej ery, kontrastują z nawiązaniem do trylogii apartamentowej Polańskiego.\nDlaczego każdy lubi ten film? Przecież to jest hołd dla Tarantino i braci Coen. Nowy film Martina McDonagha jest postmodernistycznym kinem zaangażowanym, którego największym problemem jest zachwianie balansu między ponowoczesnym, przerysowanym katalogiem postaci, a poważnym głosem w dyskusji dotyczącym roli policji i granic wolności słowa. Reżyser nie potrafi stworzyć wiarygodnych charakterów, ponieważ z jednej strony postacie są zabawą z archetypami znanymi z kultury popularnej, a jednocześnie próbuje się na siłę nadać dramatyczny rys. Można połączyć oba elementy, tylko, że muszą być dobrze wkomponowane w linie relacji. W „Birdmanie”, pomimo lekkich problemów z narracją, powyższe zlepienie dwóch form było wykonane w punkt. W filmie McDonagha nie ma odważnie nakreślonych problemów, wszystko pozostaje w dziwnym zawieszeniu między kinem Johna Forda, a braci Coen. W „Trzech billboardach za Ebbing, Missouri” próbuje się nakreślić obraz miasteczka, którego problemy nie są znane obywatelom wielkich miast. McDonagh znowu jest niekonsekwentny, ponieważ w jednej ze scen historie bilbordów komentuje reporterka telewizji. Aktorzy, w „Trzech bilbordach za Ebbing, Missouri”, grają w ramach swojego emploi. Frances McDormand reprezentuje dobry poziom , choć nie ma w jej kreacji nic odkrywczego, jeśli spojrzy się na inne role tej amerykańskiej aktorki. Sam Rockwell, powtarza wszystkie swoje manieryzmy kojarzone z dziwnymi, szalonymi, nietypowymi, ludźmi, jakie zaprezentował już w „Zielonej mili”, choć oczywiście w filmie Darebonta był negatywną postacią. Dość narzekania, film McDonagha ma do zaoferowania też kilka ciekawych rzeczy. Najlepszym elementem „Trzech bilbordów za Ebbing, Missouri” jest Woody Harrelson, który reprezentuje jak zawsze wysoki poziom gry aktorskiej, dobrze zaprezentowała się też młoda gwardia na czele z Hedgesem. W filmie McDonagha jest kilka scen perełek, jak na przykład rozmowa z księdzem . Muzyka zostaje wpleciona w świat przedstawiony w bardzo inteligentny sposób, a utwór ABBY „Chiquitita” jest świetnym komentarzem do sytuacji zaprezentowanej w filmie. McDonagh wplótł w bardzo ciekawy sposób konstrukcje konfliktu tragicznego znanego z tragedii greckiej. Podsumowując, mój lekko negatywny stosunek wobec tego filmu wynika z wysokich oczekiwań, jakie miałem przed seansem. Niestety produkcja McDonagha poległa w kwestii balansu, gdyby dopracować charaktery postaci kosztem postmodernistycznego przerysowania, mogło być lepiej. Nie można być jednocześnie Johnem Steinbeckiem i Elmorem Leonardem.\nTagged with: film • kino • Kultura • nominacje • Oscary • Oscary 2018


Pogoda dla Strzelec Krajeńskich na 11 marca 2020 - meteo.interia.pl\nPogoda dla Strzelec Krajeńskich na 11 marca 2020\nWtorek, 10 marca (04:30) Aktualizacja: Środa, 11 marca (04:36)\nW środę 11 marca, w Strzelcach Krajeńskich będzie występowało przejściowe zachmurzenie.\nCzeka nas ciepły dzień. Słupek rtęci dojdzie do 10 ºC. Temperatura odczuwalna będzie na poziomie 7 stopni. Temperatura minimalna wyniesie 5 stopni.\nSłońce wstanie o 6:20, a zajdzie o 17:55. Dzień potrwa 11 godzin i 34 minuty i będzie dłuższy od najkrótszego dnia w roku o 3 godziny i 59 minut. Pozostało dziewięć dni do rozpoczęcia astronomicznej wiosny.\nZachód Księżyca nastąpi o 7:32, a ponownie pojawi się na niebie o 20:24. Dla osób wrażliwych na jego oddziaływanie podajemy, że nasz naturalny satelita będzie widoczny w 96 procentach i był w pełni dwa dni temu. Jednocześnie Księżyc był we wtorek w perygeum, czyli najbliżej Ziemi.


Jurij Gagarin – pierwszy człowiek w kosmosie - Sputnik Polska\n14:12 06 Maj 2021\n16:35 12.04.2021 (zaktualizowano 07:32 13.04.2021) Krótki link\n12 kwietnia 1961 roku z kosmodromu Bajkonur o 09.07 czasu moskiewskiego wystartował statek kosmiczny „Wostok” z Gagarinem na pokładzie. Wykonawszy jedno okrążenie wokół naszej planety, przebywając w kosmosie 1 godzinę i 48 minut, kosmonauta pomyślnie powrócił na Ziemię.\nNie da się przecenić tego przełomu w przestrzeni okołoziemskiej – start statku „Wostok” zapoczątkował nową erę w wielowiekowej historii cywilizacji. Wyczyn wielkiego rodaka wniósł kolosalny wkład w postępujący rozwój ludzkości, potwierdził zdolność naszego narodu do skutecznego rozwiązywania najtrudniejszych i najbardziej odpowiedzialnych zadań – powiedział minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow podczas wystąpienia w poniedziałek z okazji 60-lecia lotu Gagarina w kosmos.\nPodkreślił, że Gagarin nadal jest przykładem heroizmu i ofiarności dla miliardów ludzi na całym świecie, inspirując ich „do pokonywanie wszelkich przeszkód w dążeniu do najbardziej ambitnych i szlachetnych celów”. Według ministra potwierdza to przyjęta w 2011 roku z inicjatywy Rosji decyzja Zgromadzenia Ogólnego ONZ o ogłoszeniu 12 kwietnia „Międzynarodowym dniem lotu człowieka w kosmos”.\nRosja, Jurij Gagarin, kosmos\n06/05 14:01 Kongres 590. Premier: Już czas, aby od obrony przejść do inwestycyjnej ofensywy\n06/05 13:50 Blinken: USA rozważają możliwość zwiększenia pomocy dla Ukrainy\n06/05 13:29 MSZ Turcji: Ankara nie we wszystkim zgadza się z Moskwą\n06/05 13:03 ISIS testowało broń biologiczną na więźniach w Iraku


W 2013 r. do Korei Południowej zbiegło 1,5 tys. obywateli Korei Płn. - Dziennik Wschodni\nW 2013 r. do Korei Południowej zbiegło 1,5 tys. obywateli Korei Płn.\nPonad 1,5 tys. obywateli Korei Północnej uciekło w 2013 roku do Korei Południowej; to podobna liczba jak rok wcześniej.\nDennis Rodman śpiewa "sto lat" przywódcy Korei Północnej 0 0\nPięć lat temu, przed objęciem władzy przez Kim Dzong Una w grudniu 2011 r., liczba uciekinierów z Północy sięgała nawet 3 tys. rocznie. Kim Dzong Un, który przejął stery w państwie po śmierci ojca, wzmocnił środki kontroli na granicy i nasilił presję na władze Chin, przez które uciekają Koreańczycy z Północy, w sprawie odsyłania zbiegów. Jak poinformowało w poniedziałek południowokoreańskie ministerstwo ds. zjednoczenia, w 2013 roku do Korei Południowej dotarło 1516 obywateli Korei Płn.; rok wcześniej było to 1502 ludzi. Większość mieszkańców Korei Północnej, którzy decydują się na ucieczkę, przekracza granicę z Chinami. Jeśli zostaną tam aresztowani, chińskie władze odsyłają ich do kraju, traktując jako uchodźców ekonomicznych, a nie politycznych. Ta polityka jest ostro krytykowana przez obrońców praw człowieka, którzy twierdzą, że uciekinierzy po powrocie do Korei Północnej są poddawani sankcjom, trafiają do obozów pracy albo są torturowani. Od końca wojny koreańskiej (1950-1953) do Korei Południowej dotarło w sumie 26,1 tys. północnokoreańskich zbiegów; dane te nie uwzględniają tysięcy obywateli Korei Północnej żyjących w ukryciu w Chinach. (PAP)


Projekty domów – czyli, świat nowoczesny, kontra tradycjonalizm Świat internetu: fieldbusworld.com\nZ następnej strony projekty domków tradycyjnych mają to do siebie, iż Nie znoszą fikuśności. Są to w większej ilości budowle, które się nie wyróżniają, łącząc, a nawet “wszczepiając” się z tym co otacza. Widząc tego typu projekt nikt się nie pyta “co to jest?”, albowiem architektura nowego typu to prościutkie linie i łatwość zrobienia. Doliczamy do tego rodzaju projektów: małe domeczki, domydomki parterowe, projekty razem z strychem użytkowym, oraz domeczki piętrowe.\nPosted in Masz problem z komputerem - znajdź serwis. | Tagged domy, rzeczy, wnętrz


przeczytaĹam wszyĹciutkie wpisy na tym forum i jestem po o - Forum klasy 1c\nWysłany: Czw 18:23, 10 Kwi 2014 Temat postu: przeczytaĹam wszyĹciutkie wpisy na tym forum i jestem po o\nkĹada ci mazie rĂłĹźnego rodzaju na gĹowe:sama chemia! [link widoczny dla zalogowanych] mam prawo odczuwac przyjemnoĹÄ i juĹź\nU mnie rany byĹy szyte i goiĹy siÄ w miarÄ dobrze. ktĂłry dawaĹ rady przy ĹciÄciu moich wĹosĂłw. Nie chce sie wymadrzac, ale mysle, ze panie, ktĂłre tak to widza, powinny sie przyjrzec swojemu zwiazkowi i uczuciom. Zawsze mnie rozsmieszaĹy panienki w zaciasnych ciuchach i nie chce takich nosic Dla mnie takÄ\ndziÄki za odp. zawroty gĹowy..(wrĂłciĹam do domu, wypaliĹam fajka i zawroty glowy przezĹy , poza tym w szpitalu byĹa taka fajna posadzka...maĹe kwadraciki w dwĂłch kolorach uĹoĹźone na przemian, do tego jarzeniĂłwka..moĹźe nie kaĹźdy jest na to wraĹźliwy, ale ja jak weszĹam do szpitala na kontrolÄ, po tygodniu Ĺmigania w domu bez problemĂłw, to i tak krÄciĹo mi siÄ w gĹowie.... naprawde Wam sie tam dziewczyny podoba ??? Buona Pasqua anche a Te Julii.Ciao masaz banka chinska+aktyw.fiz+zmodyfikowanie diety! Mam poparzenia po poĹźarze mieszkania, 33% ciaĹa. pozdr.\ntku, pĂłĹşniej na 2 (nie chce zbytnio rozbudowaÄ ud, bardziej chcÄ siÄ wprowadziÄ na poziom tÄtna przy Äwiczeniach aerobowych wĹaĹnie). Jak innych pytam, to mowia, ze marudze, ale ja i tak widze, ze jakos jestem...\nok. [link widoczny dla zalogowanych] Strasznie si nakrÄcam i wciaĹź czytam, chocby to:\nBetadine czy Polseptol. sĹuchajcie!! dobra jestem z humanistyki reszta co ja sie dziwie, przecie wiem, e rodice chca miec idealne, beproblemowe dzieci i chwalic sie nimi na prawo i lewo... Przeciez przemysl zbozwy tylko zyskuje na diecie atkinsa ponadto miesny itd a oni nie chca nikogo przekupic? [link widoczny dla zalogowanych]\nja ubieram sie tak jak ta laska... Polecam ten gabinet i paniÄ\nstomatolog. Karola666- to u Twojego Michasia podobnie jak u mojej maĹej, tzn wychodzÄ\ngĂłrne i dolne czwĂłrki, a dolnych dwĂłjek nadal brak TrafiliĹmy do CZD w W-wie gdzie wykonano wszystkie badania (Ct mĂłzgu, USG jamy brzusznej, badanie pĹynu mĂłzgowego, badanie dna oka, sĹuchu, EEG). No ale ja w miedzy czasie jej tam tĹumaczyĹam, tylko ze ona wcale nie sĹuchaĹa. no i ciesza niezmiernie takie dobre wieĹci. Laida super Ĺźe urlop siÄ udaĹ, widaÄ na zdjÄciach Ĺźe dziewczynki zadowolone, super fotki, urokliwe miejsce, dziewczynki Ĺliczne\nno i 4 dzien zaliczony . pomijajÄ\nja generalnie zanim siÄ tym tak na powaĹźnie zainteresowaĹam, sĹyszaĹam bardzo pozytywne opinie o tego rodzaju kuracjach... [link widoczny dla zalogowanych] Rano sie budze a on taki wielki ogromny siedzi nademna na scianie ...\nd trzeba zmywac lakier. A ja gorzej niz Hamlet nie wiem co lepsze..... myslÄ, Ĺźe wszedl... czesc. ZauwaĹźyĹam, Ĺźe na tej stronie ksylitol jest bĹÄdnie oznaczony. [link widoczny dla zalogowanych]\nWitam ja rowniez mam krecone wlosy a raczej falowane ... Wypoczynek to podstawa. Zawsze nim bÄdzie! Nie zrobiĹ na mnie wiÄkszego wraĹźenia, chociaĹź odczuwaĹam lÄk. we wrzeĹniu ide na tydzien do szpitala na kontrolÄ w sprawie zbadania efektĂłw jodowania. DziĹ natkneĹam siÄ na artykuĹy o Äwiczeniach ABS i szĂłstce Weidera. Co do zabicia dumbledora to mi siÄ wcale ten pomysĹ nie spodobaĹ, podobnie jak mi siÄ nie podobaĹo zabicie syriusza, a na dodatek jescze niektĂłrzy mĂłwiÄ\nDuĹźo ludzi nosi okulary, ale maĹo ludzi jest rudych, co ktĂłrys tam ma troche nadwagi, ale taki bardzo otyĹy to moĹźe raz na 100. zgadza siÄ\naz ma sie ochote cofnac czas... [link widoczny dla zalogowanych] Milej niedzieli wszystkim\nJa mam koĹlawoĹÄ kolana i skrĂłcenie 3cm i kwalifikuje sie na operacje. A do dermatologa (bo niektorzy tu wysylali) to nie wiem po co... dla celow zdrowotnych nie ma nic gorszego niz jojo wiec dla celow zdrowotnych juz lepiej ponoc byc ciagle grubym niz schudnac aby zaraz przytyc... Przebieramy sie za Policjantki. cukier mechanicznie zĹuszczy skĂłrÄ, miĂłd zaĹ nawilĹźy jÄ\nTo byly lampy bio-v, podroby z czech, a zepter ma orginalne szwajcarskie lampy pod marka bioptron. GĹĂłd faktycznie ciÄ\ngle jest, ale tylko pĂłĹşnym wieczorem. troche ciezkie zestawienie-ale odpowiednimi dodatkami mozna to zmienic nie potrafie ograniczyc kalorii wiec przygotowanie jako takie slabe, ale psychicznie jestem przygotowana w 100% a przeciez WSZYSTKO JEST STANEM UMYSĹU !!! a potrzebne jest wg zwyczaju nie tylko ciasto na sama impreze ale jeszcze na rozdanie,poczestowanie sasiadow i zabranie czegos do pracy dla nas dla rodzicow itp. Sam kiedy byĹem duĹźo mĹodszy baĹem siÄ pajÄ\nkĂłw a ptaszniki byĹy dl mnie potworami z koszmarĂłw. Pozdrawiam!


GVERILLA w utworze... Gverilli - dwie osobowości rapera - RAPOWO\nGVERILLA w utworze… Gverilli – dwie osobowości rapera\nW takiej stylistyce GVERILLI jeszcze nie było. Dzisiaj otrzymaliśmy jego nowy klip pt. “Dwie Twarze”, zrealizowany w większości w rapowanej, brudnej stylistyce, okraszonej produkcją Skrywy i Errbitsa. Gościnnie w bridge’u przecinającym rapowane zwrotki udzielił się… Gverilla, jako druga osobowość młodego rapera, który kilka tygodni temu wypuścił singiel “Łzy”. Utwór traktuje o występującym w każdym z nas dualizmie, jednocześnie podkreślając jasne oraz ciemne strony naszych charakterów.\nZOBACZ RÓWNIEŻ: NLE CHOPPA O ODEBRANIU POPKILLERA: „TO JEST SZALONE!”\n“Moje życie to nieustająca sinusoida emocji. Dualizm, który towarzyszy nam wszystkim w różnych sferach życia: dzień i noc, dobro i zło, miłość i nienawiść, północ i południe. „Dwie twarze” z mojej perspektywy opowiadają o wewnętrznej walce, której zapewne doświadcza wielu z Was. Jedni mają mnie za grzecznego chłopca, inni za świra, ale to wszystko składa się w jedną całość.” – tak Gverilla opisuje charakter wydanego singla.\nPrzypomnijmy, że zarówno “Dwie Twarze” jak i “Łzy” promują nadchodzący krążek rapera, którego daty oraz tracklisty jeszcze nie poznaliśmy. Płyta będzie jego rozliczeniem się z przeszłością. Skierowany do młodych ludzi wkraczających w dorosłe życie. Eklektyczny w formie, pokazujący cały wachlarz umiejętności rapera i wokalisty. Liryka i forma jej przekazania pokazuje dwie osobowości, które są w nim obecne – z jednej strony jest chłopakiem z bloków, z drugiej strony pozuje na ściankach w ugrzecznionej odsłonie. Raper obnaża się ze swoich niedoskonałości i w pewien sposób wykonuje tym albumem pokutę za grzechy przeszłości.\nGVERILLA przez ostatnie dwa lata udzielał się gościnnie na wielu albumach oraz działał jako inżynier dźwięku, producent i writer. Jest odpowiedzialny za teksty Margaret, Mariny, Dziarmy, Klaudii Szafrańskiej i Kamila Husseina. Ponadto wrócił do swojej pasji i znów zaczął malować obrazy, z czym będzie łączył w przyszłości komunikację swojego albumu.\nGVERILLA w utworze… Gverilli


Wywóz szamba Widawka\nMapa firm z miejscowości Widawka\nFirmy z miejscowości Widawka\nNasza witryna została napisana w celu aby pomóc Wam zdobyć kontakt do firmy jaka trudni się wywozem szamb w mieście Widawka - jeśli widzisz tą wiadomość znaczy że jeszcze nie ma w naszej bazie żadnej firmy w tej miejscowości - Dodaj firmę asenizacyjnej\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Widawka\nPosiadacze gospodarstw domowych jeśli działka nie ma dostępu do kanalizacji miejskiej wskazane jest podłączenie do instalacji sanitarnej do szczelnych pojemników na fekalia. Ważne aby taki zbiornik miał aktualną aprobatę ITB oraz atest PZH. Sprawdzone firmy które wykonywają w miejscowości Widawka to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nUwaga w tym roku wzmożone stały się przeglądy szczelności zbiorników na ścieki, badane nie tylko będzie czy ścieki są odbierane przez wozy asenizacyjne dodatkowo czy pojemniki są atestowane i mają aprobatę ITB oraz atest PZH.\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Widawka kliknij\nWywóz szamba Widawka, Opróżnianie szamba Widawka, usługi asenizacyjne Widawka, Szambiarka Widawka, Szambowóz Widawka.\n© Wywóz szamba Widawka


Ewangelia na dziś – 15 kwiecień 2020 rok – OKTAWA WIELKANOCY\nEWANGELIA (Łk 24, 13-35) – Poznali Chrystusa przy łamaniu chleba\n(…) Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?\nZmartwychwstały Jezus jest blisko naszego cierpienia i smutku. Doświadczyli tego uczniowie idący do Emaus. My także w naszej codzienności spotykamy Zmartwychwstałego. Możemy słuchać Jego słów i karmić się Jego ciałem w Eucharystii. Czy jednak nasze serca płoną w Jego obecności, czy też rutyna już dawno je zgasiła?\nJezu, zmartwychwstały Panie, przychodź do mnie, pomagaj mi w moich wewnętrznych walkach, wątpliwościach, rozczarowaniach, i rozpalaj na nowo moje serce miłością.


Lucyan Malinowski [Hieronim Łopaciński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00078 004326 20651466 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Hieronim Łopaciński Liczba stron: 28\nISBN: 978-83-272-1482-9 Data wydania: 2010-08-05\nLUCYAN MALINOWSKI (1839 – 1898) WSPOMNIENIE POŚMIERTNE Łopaciński Hieronim De mortuis nil nisi… verum Zgon nagły w d. 15-ym stycznia 1898 r. ś. p. Lucyana Malinowskiego, profesora filologii słowiańskiej w Uniwersytecie Jagiellońskim, okrył żałobą nietylko rodzinę i osoby bliższe sercu zmarłego, nietylko uniwersytet, w którym przeszło lat 20 wykładał, i Akademię Umiejętności, dla której wiole pracował, lecz wywołał szczery żal we wszystkich, interesujących się nauką ojczystą, którą tak gorliwie uprawiał. Nie od rzeczy przeto będzie poświęcić zmarłemu dłuższe nieco wspomnienie, w którem pragniemy przedstawić ważniejsze wydarzenia z jego życia, określić zasługi na polu naukowem i uwydatnić jego charakter, jako człowieka. Ś. p. Lucyan (Feliks, Jan) Malinowski urodził się d. 27 maja 1839 r. we wsi Jaroszewicach, w powiecie Lubelskim w blizkości miasteczka Bełżyc. Jarosze wice sąsiadują z głośnym od wieku XVI-go Babinem, własnością niegdyś Pszonków (aż do drugiej połowy w. XVII), i składały dawniej razem z nim jedną majętność; to też zmarły profesor w jednym z ostatnich swoich listów tak określił miejsce swego urodzenia: "Urodziłem się w Rzeczypospolitej Babińskiej. " Ojciec ś… p. Lucyana Julian Malinowski, jak świadczy o tem metryka w parafii Bełżyce, w d. 16 lipca 1839 r. spisana, był posesorem części… na Jaroszewicach i bardzo wówczas młodym, bo 23-letnim człowiekiem. Matką była Ewa z Górskich, wnuczka Marcina Koźmiana, który był rodzonym stryjem Kajetana Koźmiana * Naukę początkową pobierał w domu rodzicielskim (guwernerami jogu byli niejaki Mrozowski i Kaczkowski) i w szkole elementarnej Jarochowskiego w Tomaszowie; ponieważ ojciec ś… p. Lucyana z czasem przeniósł się w Zamojskie, oddał później syna do szkół w Szczebrzeszynie, który tam naukę gimnazyalną rozpoczął; lecz w latach 1852 – 1854 widzimy go w 4-ro-klasowej szkole realnej w Lublinie. Ponieważ na dalsze kształcenie chłopca środków nie było, zmuszony był ś… p. Lucyan przerwać naukę na lat 4, a nadto sam na utrzymanie swoje pracować bądź to jako pisarz w magistracie w Tomaszowie, w zarządzie akcyzy i na komorze celnej, bądź jako nauczyciel na wsi w Ulowie i w szkole Koncewicza w Tomaszowie, gdzie, jak sam później się wyraził", dał pierwsze zasady matematyki Władysławowi Gosiewskiemu, " dziś znakomitemu matematykowi. Następnie otrzymał etat maleńki w biurze powiatu w Krasnymstawie i przez lat parę był nauczycielem domowym u p. Dziewickiego… wówczas naczelnika powiatu Krasnostawskiego, i tu pozostawił u byłych swych uczniów ówczesnych najlepszą po sobie pamięć. Chwile wolne od zajęć obowiązkowych spędzał nad książką, pracując nad wzbogaceniom swego umysłu. Żądza wiedzy, pomimo ciężkich warunków materyalnych, gdy rodzice jego środków nie posiadali, a na pomoc dalszej, aczkolwiek zamożnej rodziny liczyć nie można było, pchała go naprzód. Uzbierawszy nieco grosza, przybywa od wakacyj 1858r. do gimnazyum w Lublinie i wstępuje tutaj do klasy V-ej na oddział filologiczno-historyczny, wówczas bowiem od klasy piątej do VII dzieliło się gimnazyum na dwa oddziały: filologiczno-historyczny i fizyczno-matematyczny; oprócz tego była kl. VIII, specyalnie nauce prawa poświecona. Podczas trzechletniego pobytu w gimnazyum lubelskiem, gdzie kształcił się pod przewodnictwem takich nauczycieli, jak ś… p. Paweł Dębowski, który najszlachetniej obowiązki swoje pojmował i wypełniał i nadzwyczaj dodatnio na uczniów swoich wpływał, Feliks Jezierski, skarbnica wiedzy, ś… p. ks. Koziejowski, człowiek rozsądny, który budził w uczniach szacunek i sympatyę, – celował ś… p. Lucyan w naukach, a nadto, jako starszy i doświadczeńszy od kolegów swoich, miał zawsze wśród nich powagę i wpływ dodatni wywierał **. Jak znakomicie uczył się w szkołach lubelskich ś… p. Lucyan, pomimo to, iż musiał i tu korepetycyami na utrzymanie zarabiać, wnosić można stąd, iż kończąc klasę VII-ą w r. 1861, otrzymał wszystkie stopnie celujące z taką adnotacyą: "O trzymał patent z poświadczeniem, że bez egzaminu do uniwersytetu przyjęty być może i z nagrodą w książce pierwszą. " Wówczas jeszcze przy wstępowaniu do uniwersytetu, oprócz patentu wymagano złożenia na każdy z wydziałów odpowiedniego egzaminu. W tymże roku ś… p. Lucyan Malinowski niezwłocznie wstąpił na Kursa Przygotowawcze w Warszawie, a w następnym (1862), jako dojrzały już młodzieniec, liczący wtedy 23 lata – do świeżo otwartej Szkoły Głównej, gdzie studyował filologię słowiańską. Słuchał tu wykładów przedwcześnie z wielką szkodą dla nauki słowiańskiej zgasłego uczonego czeskiego, Franciszka Bolemira Kwieta, który w ciągu krótkiego, bo zaledwie półtorarocznego pobytu w Warszawie, umiał sobie zjednać wielką miłość u uczniów i wywrzeć wpływ na kierunek… ich naukowy, i ś… p. Józefa Przyborowskiego, zmarłego przed dwoma niespełna laty; ściśle naukowa działalność tego ostatniego profesora, jak wiadomo, wydała owoc bardzo obfity, gdyż z liczby kilku najwybitniejszych językoznawców polskich, trzech było uczniami Przyborowskiego. Z innych profesorów ówczesnych wydziału filologicznego wspominamy historyka Plebańskiego, klasyków: Węclewskiego, Wolframa i Mierzyńskiego. Współcześnie ze ś… p. Lucyanem studyowali filologię prof. Baudouin de Courtenay, A. A. Kryński, Br. Grabowski i inni, którzy następnie zdobyli imię poważnycli uczonych i literatów. Gdy ś… p. Malinowski uczęszczał do Szkoły Głównej, były to czasy burzliwe. Gorliwie i poważnie zajmując się nauką, patrzył krytycznie i rozważnie na otaczające go stosunki, a widząc dobro ogółu w pracy spokojnej, nie przejmował się prądami ówczesnemi, jak zresztą większość jego kolegów: odradzał nawet, odwodził od zgubnych zamiarów swych bliższych kolegów i przyjaciół.\n


Mieszkanie Sprzedaż, Lublin, Czuby, 65.30 m2, 365000 zł\n365 000 zł 5 589,59 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 5 589,59 zł/m²\nLublin nieruchomości ***\nPolecamy do sprzedaży atrakcyjnie położone 3-pokojowe mieszkanie w niskim budownictwie na Czubach - osiedle Górki. Urokliwe, zaciszne usytuowanie bloku nad wąwozem, z widokiem na tereny zielone. Mieszkanie posiada dwa duże balkony i idealny dwustronny rozkład (północ, południe), wymaga remontu. Wymarzona lokalizacja dla rodziny. W pobliżu szkoły, przedszkola, sklepy, przystanki i wiele punktów usługowych. Jedynie dwa mieszkania na piętrze, spokojni sąsiedzi. Przy budynku parking dla mieszkańców zamykany na szlaban. Zapraszamy zainteresowane osoby na prezentację.\n1. O P I S B L O K U = ROK BUDOWY: 1990, MATERIAŁ BUDOWLANY: wp, budynek ocieplony, WINDA:brak\n2. O P I S M I E S Z K A N I A = mieszkanie rozkładowe, BALKON:dwa spore balkony, USYTUOWANIE: północ/południe, CZYNSZ:470 zł/2 osoby OPOMIAROWANIE: woda, OKNA:starsze drewniane,\n- POKOJE:: 3, POW.:ok.19 m2, 16 m2 i 12 m2, PODŁOGI: parkiet, INFORMACJE DODATKOWE:rozkładowe\n- KUCHNIA:: WIDNA, POW.:ok.9 m2, ŚCIANY:glazura, PODŁOGA: parkiet,\n- ŁAZIENKA I WC:: ODDZIELNIE, ŚCIANY: glazura, PODŁOGA:terakota, INFORMACJE DODATKOWE:wanna w WC umywalka, do remontu\n- PRZEDPOKÓJ:: ŚCIANY: malowane, PODŁOGA: parkiet,\n4. T E R M I N W Y D A N I A = do uzgodnienia, ewentualnie możliwa zamiana na dom z dużą działką (co najmniej 2500 m2) w okolicach Lublina (max. do 50-60 km).\n5. G A R A Ż =brak, miejsca parkingowe na zamkniętym terenie dostępnym tylko dla mieszkańców budynku\nSymbol oferty MS-31355


Centrum Usług Wspólnych « Firma « Drukarnie.com.pl\nOd niemal dwudziestu lat drukujemy na potrzeby Rządu.\nObecnie warszawska drukarnia otwarta jest na potrzeby każdej firmy i osoby fizycznej. Zajmujemy się tradycyjnym drukiem książek, prospektów, plakatów, folderów reklamowych, katalogów, albumów, kalendarzy.\nPrace poligraficzne odbywają się na szybkobieżnych maszynach drukujących oraz nowoczesnych maszynach arkuszowych, gwarantujących najwyższą jakość druku.\nZajmujemy się drukiem cyfrowym, drukiem offsetowym zwojowym i arkuszowym a nasz park maszynowy pozwala na wykonywanie wszelkich prac poligraficznych.\nDzięki zastosowaniu różnych technik druku, jesteśmy w stanie sprostać nawet najmniejszemu zamówieniu przy zachowaniu stosunkowo niskiej ceny.\nPosiadamy następujące możliwości techniczne:\n•druk materiałów reklamowych, ulotek (czarno-białe, kolorowe)\n•druk i oprawa katalogów, broszur, książek przy objętościach od 4 do 128 stron oprawionych zeszytowo (z możliwością wyboru zszywek standardowych lub oczkowych) a przy objętościach powyżej 128 stron w oprawie broszurowej klejonej\n•druk na papierach offsetowych, naturalnych, bezdrzewnych, kl. III, gramatury 60 i 70 g/m2 oraz innych po indywidualnym uzgodnieniu\nDzięki szybkiej linii cyfrowej do druku czarno-białego i kolorowego, oferujemy dodruki nakładów książek, druk niskonakładowych prac naukowych, tomików poezji, itp. w bardzo korzystnej cenie.\nWykonujemy foldery reklamowe, kolorowe biuletyny i ulotki, katalogi (w tym wymagające profesjonalnego przygotowania i precyzyjnego druku, np. na potrzeby galerii). Oferujemy także druk czasopism kolorowych w technice cold offset.\nPrzyjmujemy zlecenia na wykonywanie usług poligraficznych nawet w milionowych nakładach (ulotki, obwieszczenia, akcydensy).\nIlość pracowników: 35\nOsoba kontaktowa: Agnieszka Tarasewicz\nUlica: Powsińska 69/71\nTelefon stacjonarny: +48.22.6947501\nTelefon komórkowy: +48.664.048438\nstół do oprawy\nlampa do podsuszania\ngumki do teczek


Piquot Ware oryginał lata 1950 in England fantastyczny loftowy design - Dom vintage - DecoBazaar\n> Piquot Ware oryginał lata 1950 in England fantastyczny loftowy design (nr 6710359)\nDzbanuszek - duży mlecznik - Oryginał z lat 1950 . Metalowy designerski bardzo wygodnie użytkowy. Sygnowany od spodu - PIQUOT WARE MADE IN ENGLAND . Bardzo ciekawa forma z wygodnym uchem . Mini stopka dystansująca . Wewnątrz szczotkowany z zewnątrz satynowo błyszczący . Fantastyczna rzecz nie częstona rynku polskim spotykana . Praktyczna , użytkowa , oryginalna i dekoracyjna . Szerokość 13 cm góra bez ucha 10x 7,5 dół 6,5 wysokość prawie 10,5 cm Stan zachowania - drobne ślady czasu i użytkowania , bez większych wad . Dobry\nTAGI: #lata 50-te oryginał, #loft design metal, #oryginalny design, #piquot ware england


Wieści z Unii: Optymizm na rynku pracy - RadioBiper\nwt., 9 Lip 2019, 08:41\nWieści z Unii: Optymizm na rynku pracy\nZe względu na długofalowe trendy o skali globalnej, takie jak starzenie się społeczeństwa, globalizacja, transformacja technologiczna i zmiany klimatu, w przeglądzie z 2019 r. poświęcono uwagę kwestii zrównoważonego rozwoju. Z przeglądu wynika, że walka z globalnym ociepleniem i utrzymanie wzrostu gospodarczego idą ze sobą w parze. Przedstawiono w nim szereg wariantów strategicznych, dzięki którym możliwe będzie zachowanie konkurencyjności UE, utrzymanie wzrostu gospodarczego i zapewnienie korzyści całej populacji UE i przyszłym pokoleniom, przy jednoczesnym dążeniu do zrealizowania ambitnej transformacji w kierunku gospodarki neutralnej dla klimatu. W przeglądzie z 2019 r. potwierdzono również dalszy rozwój gospodarki UE, która osiągnęła rekordowe wyniki w zakresie wskaźnika zatrudnienia, oraz poprawę sytuacji społecznej.\nPrevPoprzedniMiędzyrzec Podlaski: I Otwarte Mistrzostwa Powiatu Bialskiego Juniorów w Szachach Klasycznych\nNastępnySezon na grzyby! Rusza Dyżur Grzybowy!Następny\neuropaglobalniemiejsca pracyocieplenieoptymizm. thyssenpracawalkazatrudnienie