Kiedyś przy błękitnym księżycu - Katarzyna Enerlich - ebook - Legimi online\nKiedyś przy błękitnym księżycu ebook\nTragedią naszego życia jest to, jak głęboko musimy cierpieć, zanim nauczymy się prostych prawd, według których trzeba żyć\n(Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość)\nTrudne dzieciństwo nie usprawiedliwia. Ono zobowiązuje.\nFot. Barbara Szymańska\nA pamiętasz, jak byłam mała?\nA pamiętasz, że gdy zasypiałam na wersalce przed telewizorem, brałeś mnie śpiącą na ręce, zanosiłeś do łóżeczka i otulałeś kołderką? Czasem budziłam się, ale wiedziałam, jak bardzo się starasz i udawałam, że wciąż śpię. Nie chciałam ci robić przykrości.\nA pamiętasz, jak zaprowadziłeś mnie do znajomej pielęgniarki, żeby przekłuła mi uszy? Bałeś się nie mniej niż ja, ale i tak byłeś dla mnie Doskonały!\nA jak robiłeś mi „huśtawkę”? Siadałeś z nogą na nodze, a ja siadałam na twojej stopie. Machałeś nią jak wahadłem, musiałam trzymać się mocno twojej łydki, żeby nie spaść. Bałam się życia bez ciebie.\nA jak stawałam na twoich stopach i chodziliśmy razem po mieszkaniu, w rytmie twoich kroków? Wierzyłam, że zawsze tak będzie. Ja z tobą, ty ze mną.\nA jak wracaliśmy od dentysty, to pokazałam ci swój „sekret” – ukrytą pod szkłem i warstwą ziemi kompozycję z kwiatów, traw i „pazłotek” od cukierków.\nWróć do mnie… Może nie jest jeszcze za późno… Spróbujemy jeszcze raz przegadać to, o czym przez lata milczeliśmy. Wróć. Tym razem posłucham cię i nie zwiążę się z żadnym niewłaściwym mężczyzną. Nie będę się już ciebie wstydzić i udawać, że nie ma mnie w domu. Wróć, jeszcze raz popatrzymy na niebo, tak jak wtedy wczesną jesienią na Mazurach.\nZaraz pomogę ci wyzwolić się z tej plątaniny kabli, pojedziemy do domu. Wyprasuję ci koszulę, tę flanelową w biało-brązową kratkę. Kupię mleko. Będę znów twoją małą córeczką, może tylko trochę starszą. Zaczniesz swoje życie od nowa.\nMoże kiedyś, przy Błękitnym Księżycu, na nowo ułożymy skrzydlate baśnie naszego życia…\nZamknięci w dziuplach swoich myśli, opowiadamy ból, kiedy nie słychać śpiewu kwiatów, gdy tak obca w nas bliskość. Potem długo jeszcze uczymy się nie pamiętać1.\n– Organizm pani ojca jest bardzo wycieńczony. Może to gruźlica, a może AIDS… Robimy badania. Pacjent jest strasznie wyniszczony. Ale walczy. Proszę uzbroić się w cierpliwość.\n„Uzbroić się w cierpliwość”. Mam zatem stać się tasiemcem własnej cierpliwości, sycić nią swój zmęczony i rozkołatany nerwami organizm? Co robić teraz? Ta sytuacja spustoszyła moje myśli. Nie miałam żadnego planu.\nCzy jechać do hotelu, gdzie zostawiłam swoje rzeczy, czy może zostać tu z nim? Bezradna, patrzę na pielęgniarkę.\n– Niech pani jedzie do hotelu i wypocznie. W razie czego zadzwonimy.\nNie wiem, czy dobrze robię. Może jednak powinnam z nim zostać? Ale lecę z nóg, mam za sobą tygodniową trasę, potem podróż z Kujaw do Wyszkowa. Nic jeszcze dziś nie jadłam. Marzy mi się gorąca herbata i talerz rosołu…\n– Tato, poczekaj na mnie, wrócę – mówię do niego, muskając palcami jego sztywne, czarne włosy.\nAni śladu siwizny, a ma już siedemdziesiąt lat. Jego koledzy od dawna są siwi albo łysi. Pamiętam, już wtedy byli tacy. A on… Jakby zawarł pakt z diabłem. Był nieprzemijający. Do teraz.\nPatrzę na niego, jak leży na wąskim szpitalnym łóżku, przykryty cienką kołdrą. Nie ma na sobie piżamy, widać jego szczupłe obojczyki, obleczone spaloną w słońcu skórą. Patrzą na mnie ciemne oczy. Moje są podobne. Cielesny autograf pokrewieństwa.\nJego powroty do domu. Wypędzona spod skrzydeł snu stałam w przedpokoju w pomiętej koszuli. Za drzwiami słyszałam jego ciężki oddech.\n– Nie wpuszczaj go! Nie ma tu wstępu w takim stanie! – Matka broniła się przed nim. Zamykała drzwi na zamek górny, dolny i dodatkowo na łańcuszek. Jakby ten pijany człowiek za drzwiami miał dość siły, by pokonać te zapory.\n– Otwieeeraj! To móóóój doooom! – Zza drzwi dochodził łomoczący krzyk.\nSąsiedzi pewnie wszystko słyszeli. Znów będzie wstyd. Jak spojrzę w oczy Agnieszce?\n1 Autorem tego wiersza oraz wszystkich innych, które rozpoczynają rozdziały, jest Dariusz Kosmalski, poeta z Inowrocławia.\nporannymi ustami opowiadam dłoniom twoje uda jestem blisko – w półtonie jeszcze odwiedzam prowincje choć wiesz że czekam na olimp\nMiałam osiemnaście lat. Kochałam się z pierwszym mężczyzną w dziwnym szaleństwie naszych ciał, chcących tarciem brzuchów przypieczętować wyżebrane słowa o miłości. To nie był akt seksualny. Raczej akt desperacji. Chciałam, żeby ktoś mnie kochał, obojętne jak. A on obracał moim ciałem w dowolne strony, używał jak narzędzia do zaspokojenia. Nieważne było wtedy, że kochał mnie tylko fizycznie, bo pociągały go moje okrągłe piersi i szerokie nastoletnio-dziewicze biodra. Przychodził w południe i zostawał do późnego wieczora. Gdy cały dom zasnął, mój pierwszy kochanek łapczywie ściągał ze mnie ubranie.\n– Pragnę cię… Bardzo! – szeleścił głosem, by nikt nas nie usłyszał. Mówił to, co zwykle mężczyźni złaknieni spełnienia mówią w takiej sytuacji. Żadnej finezji.\nCzytałam w mądrych książkach, że pierwszego mężczyznę pamięta się najbardziej. Że ten, który przedarł się przez ukrytą w ciele barierę intymności, zajmuje potem w pamięci kobiety poczesne miejsce.\nJacek miał dwadzieścia pięć lat i dość sprawnie przekroczył bolesną granicę mojego wstydu i młodości.\n– Będę uważał, nie bój się.\nBył doświadczony w kontaktach z kobietami, ale nigdy nie zdeflorował dziewicy. Traktował mnie więc jak nową fantazję erotyczną. Podłożył mi poduszkę pod biodra i wszedł we mnie zdecydowanym ruchem. Cielesny rubikon pękł, sycony kroplami krwi. A po drugiej jego stronie – rozwiązłość już nie do udowodnienia.\nA ja chciałam tylko… By miał ciemne oczy. Jak mój tata.\nNiewiele jeszcze wiedziałam o miłości, ale już wtedy przeczuwałam, że nie będę umiała zbudować szczęśliwego domu. Żeby być rzemieślnikiem życia, trzeba najpierw poterminować u mistrza. Mnie zabrakło nauczyciela.\nSiedząc na krawężniku życia, bałam się, że nagle ktoś powie do mnie: posuń się. A przecież… Tyle tu miejsca. Dlaczego zatem mam się posunąć?\nKiedyś potknęłam się o zbyt wysoki krawężnik na chodniku. Tata złapał mnie za ramię i tylko dzięki temu nie rozbiłam kolan.\n– Uważaj, jak chodzisz.\n– Musisz mnie pilnować, jestem twoją kochaną córeczką! – Zaśmiałam się rezolutnie, patrząc w jego ciemne, niemal czarne tęczówki.\n– Zawsze będę cię pilnował, moja mała córeczko! – zapewnił.\nDlaczego, gdy już dorosłam, zapomniał o tym? Nie chciał mnie starszej? Dlaczego przegrałam z alkoholem?\n– Tato, a pójdziemy razem na spacer?\nByłam czteroletnią dziewczynką z ciemnymi oczami. Rudziejąca od słońca grzywka nad czołem. Ładne usta, które kiedyś będą całowali zadyszani mężczyźni. Na razie usta te służą do zjadania grudy tłustej śmietany z trzonka łyżki albo otwierania ze zdziwienia na widok kopulujących psów.\n– Chodź szybko, nie patrz w tamtą stronę.\nSpacer z tatą zawsze się udawał. Tata był taki duży. To nic, że potem, w szpitalu, będzie wzrostu dziecka. Skurczony w precel boleści. Ważne, że wtedy był wysoki, bo dzięki temu mogłam dumnie kroczyć u jego boku. Podskakiwałam przekonana, że jest najwyższy z tatusiów.\nKopulujące psy zostały daleko, za krzakami przy śmietniku, a ja wciąż zastanawiałam się, dlaczego nie pozwolił mi patrzeć, jak się śmiesznie bawiły?\n…Patrzyłam teraz na niego. Szpitalne kable, pomagające mu żyć, były jak ptasie gniazdo. W jednobarwnych polietylenowych objęciach mógł czuć się bezpiecznie. Technologiczną czułością sprawdzały wszystkie życiowe funkcje, dostarczały tlenu. Były cichą spowiedzią z bicia serca.\n– Tato, poczekaj na mnie, wrócę…\nChyba usłyszał mój szept. Poruszył palcami, zastygłymi na czystej pościeli.\nWróciłam do hotelu. Patrzyłam przez okno na cichą o tej porze ulicę. Znów byłam w rodzinnym mieście. Nie miałam nawet klucza do mojego dawnego mieszkania w szarym bloku na Prostej.\ngdzieś między tobą a mną pali się we mnie lecz boję się krzyczeć – może ktoś przybiec ugasić niedawne – wybieliły ściany a ja zbyt lekko ubrana w korzenie\nTrzynastu kochanków. Trzynaście męskich ciał, widzianych w różnych pozycjach. Każde pachniało inaczej, miało inną szorstkość, owłosienie i kształt. Zarys mięśni, naprężenie łydek, męskie wypukłości i wklęśnięcia. Męskim ciałom zawsze chodziło o to samo. Zaspokojenie. Są takie żądne rozkoszy. Prawie jak dzieci kłócące się o cukrową watę. Żadne z nich nie było jednak skurczone w precel boleści. Dlaczego więc mądrzy ludzie tłumaczą mi, że w tych wszystkich mężczyznach podświadomie szukałam taty?\nChciałam tylko, by mieli ciemne oczy… To wszystko…\n– To iluzoryczne. Tobie tylko wydaje się, że jesteś we mnie zakochana. Jesteś jeszcze bardzo młoda, niczego nie rozumiesz – sapał mi do ucha, torując sobie chciwie drogę do męskiego spełnienia. Mój drugi kochanek. Mógł być moim ojcem. Miał żonę lekarkę i syna Maćka, którego znałam z grupy teatralnej; pracowaliśmy razem nad sztuką Michała Bałuckiego, nigdy niepogodzonego z młodopolskim dramatem. Po udanej premierze zdecydowaliśmy się wystawić Świętoszka Moliera. Maciek grał Orgona, ja byłam jego żoną, Elmirą. Próby w szkole męczyły nas i postanowiliśmy ćwiczyć po zajęciach. Maciek zaproponował swój dom. To było mi na rękę, bo nie chciałam go zapraszać do siebie.\nKtóregoś dnia drzwi otworzył mi jego ojciec.\n– Maciek, do ciebie! Nie wiedziałem, że masz takie koleżanki. – Omiótł chciwie wzrokiem moje zbyt duże jak na osiemnastolatkę piersi. Byłam przyzwyczajona, że zwracałam nimi uwagę mężczyzn, a jednocześnie wciąż bałam się wykorzystywać tę cielesną władzę.\nPoszłam do pokoju Maćka.\n– Widząc to, na co patrzę, słów mi brak w istocie. Dziwić się tylko muszę twej rzadkiej ślepocie. Doprawdy, zaślepionym trzeba być niemało, by jeszcze nam nie wierzyć po tym, co się stało! – recytowałam z pasją słowa, które znałam już na pamięć, wyobrażając sobie tamten bunt Elmiry przeciwko kościelnej hipokryzji.\nA potem mój teatralny Orgon odpowiadał uparcie:\n– Ja zaś wiem, co mam sądzić, i nikt mnie nie zmieni.\nPo dwóch godzinach skończyliśmy. Maciek wyszedł ze mną do przedpokoju.\n– Odwiozę cię do domu. Muszę zajechać do apteki, a pada deszcz – usłyszałam nad sobą głos ojca mojego kolegi. Szarmancko podał mi kurtkę. Gdy wyszliśmy przed klatkę, rozpiął nade mną parasol, a potem otworzył drzwi auta.\nNiebieski mały fiat dzielnie pokonywał kałuże i koleiny.\n– Na Prostej.\n– Zmokłabyś całkiem. To ponad kilometr.\nSpojrzał na mnie tak dziwnie. Przestraszyłam się dziwnego ciemnego spojrzenia mężczyzny, który był w wieku mego taty.\nSkręcił na Pułtuską.\n– Ale… To nie tędy.\n– Ciii, pojedziemy okrężną drogą.\n– Ale dlaczego? – spytałam spłoszona.\n– Zapraszam cię na kolację do lokalu za miastem.\nPojechałam, bo mój tata i tak nie czekał na mnie z kolacją. Przyszedł do niego kolega. Razem przynieśli z piwnicy niebieski garnek z zacierem, nastawionym tydzień wcześniej. Gdy ćwiczyłam Moliera, oni dzięki wykonanej w garażu aparaturze przypominającej sprzęt laboratoryjny zamieniali śmierdzący zacier w równie śmierdzący bimber. Zwyczajny rytuał, do którego przywykłam. Domowy cud przemiany, prawie jak w Kanie Galilejskiej.\nW domu pewnie nie było nawet chleba.\nMały zajazd przy drodze na Pułtusk. Dwa samochody na parkingu. Ojciec Maćka zatrzymał auto tuż za nimi. Wysiedliśmy. W lokalu czuć było zapach smażenia i dymu z papierosów. Z głodu zakręciło mi się w głowie. Pierwszy raz w życiu jadłam wtedy szaszłyk. Śmiałam się z tego mięsa na patyku. Był jak słony lizak.\n– Ładnie jesz. Z apetytem – powiedział ojciec Maćka.\n– Nie jadłam dziś obiadu, nie zdążyłam.\n– Mogłaś powiedzieć, że jesteś głodna.\nZazwyczaj nie byłam głodna. Tylko wtedy. Mój tata lubił jeść. Smażył pokrojoną w talarki cebulę, stawiał patelnię na zatłuszczony „Sztandar Młodych” i zapraszał do stołu. Jedliśmy razem, widelcami kłócąc się o kęsy. Na koniec maczaliśmy kawałki chleba w rozgrzanym tłuszczu.\n– Najedz się porządnie – mówił.\nGdy była jeszcze z nami matka, cebulę jadłam rzadziej, za to w soboty w niebieskim garnku dojrzewały kluski na parze. Potem klusek już nie było. W tamtym garnku dojrzewał tylko zacier.\nOjciec Maćka zamówił herbatę. Posłodziłam ją dwukrotnie, bo wciąż była gorzka.\n– Pij, rozgrzejesz się.\nOn już był rozgrzany. Przed nim siedziała naiwna, choć inteligentna dziewczyna. Jej duży biust wylewał się ze zbyt obcisłego sweterka. Rozpalał zmysły.\n– Jesteś taka piękna… – Wziął mnie za rękę. Nie cofnęłam jej.\nCzy byłam wtedy piękna? Raczej młodzieńcza, a to usprawiedliwia. Gdy jest się przystojnym czterdziestoletnim mężczyzną i ma się wciąż tę samą żonę, szuka się takich usprawiedliwień. Ojciec Maćka zawiózł mnie do domu i musnął ustami w policzek na pożegnanie. Oswajał powoli.\nA potem pewnego wieczoru odebrał mnie z próby teatru. Maćka na niej nie było, nie miałam z kim ćwiczyć.\n– Zabieram cię na kolację. Do mojego domu.\n– Maciek i jego matka wyjechali.\nPrzygotował nam łóżko w pokoju gościnnym. Nie chciał zostawiać śladów w sypialni. Rozebrał mnie szybko, sapiąc. Miał szczupłe dojrzałe ciało. Siwiejące włosy na piersiach. Nie spytał nawet, czy tego chcę. A ja nie broniłam dostępu do ciepłego tunelu, w którym po chwili poruszał się sprawnie niczym znawca. Głośnym stęknięciem oznajmił wykonanie zadania. Przekręcił się na bok i bardziej stwierdził niż zapytał:\n– Nie byłaś dziewicą…\nPewnie wierzył w moją nieskazitelność i swoją wyjątkowość. Chciał zapisać się złotymi zgłoskami w mojej dziewczęcej pamięci. Rozczarowałam go.\nNajbardziej bałam się rozczarować mojego tatę. Jadłam więc cierpliwie tę jego cebulę, choć miałam jej dość. Marzyłam o kluskach na parze lub chociaż jajecznicy. Bez cebuli.\nKiedy zapowiadał, że będzie pędził bimber, nie zapraszałam do domu koleżanek. Nawet Agnieszki.\n– Nikt nie może się dowiedzieć, rozumiesz? – szeptał konspiracyjnie, a ja cieszyłam się, że jestem z nim w zmowie.\n– Sprawdź, czy już dobry – wołał do mnie z pokoju. Wiedziałam, że wystarczy wylać na stół kilka kropel kapiącego z rurki płynu, zgasić światło i podpalić. Opanowałam do perfekcji odliczanie sekund, potrzebne do stwierdzenia mocy bimbru. Nigdy nie próbowałam go językiem. Stęchły drożdżowy zapach odstręczał.\nTata natomiast wolał próbować językiem. Czasem tak się w tym zapominał, że zasypiał w fotelu, chrapiąc głośno, a ja musiałam gasić ogień pod aparaturą i odkręcać rurki, żeby mieć dostęp do wody w kuchennym zlewie.\nTe ewangeliczne przemiany wody w alkohol odbywały się dość regularnie w naszym trzypokojowym mieszkaniu na jednym z wyszkowskich blokowisk. Z podobną częstotliwością tata trzeźwiał i obiecywał, że nie weźmie już alkoholu do ust.\nChyba z samotności zakochałam się w ojcu Maćka. Udało mu się rozbudzić we mnie kobietę i tym mnie do siebie przywiązał. Nigdy wcześniej nie przeżyłam choćby namiastki przyjemności z seksu. Jacek był zbyt pośpieszny, a ja skrępowana. Wstydziłam się swojego rozkwitającego ciała, a duże piersi były kompleksem. Zakrywałam je dłońmi w chwilach, gdy nasze brzuchy tarły o siebie.\nDopiero ojciec Maćka zagrał na moim ciele jak pianista, choć nasz pierwszy raz nie był obiecujący. Wprowadzał mnie nieuchronnie w tajniki obcowania z męskim ciałem, bo przecież w życiu kobiety powinien zjawić się przynajmniej jeden prawdziwy mistrz erotycznej ceremonii. Któregoś dnia poczułam nieznane skurcze w dole brzucha, zrazu lekkie jak trzepoty motyla, potem silniejsze, płynące ciepłą falą. Miałam wrażenie, że kręgosłup jest światłowodem rozkoszy. W jej rytm wsączała się w trzewia błogość. Orgia układu współczulnego trwająca parę chwil, które tak bardzo chciałam zatrzymać w kadrze naprężonego ciała. Jęknęłam mimowolnie, a ojciec Maćka przerwał na chwilę swój męski rytuał i wyszeptał:\n– Widzisz, jak może być przyjemnie?\nMilczałam, a z oczu popłynęły łzy.\nTo właśnie ten moment traktowałam jak mój prawdziwy pierwszy raz. Pozostał we mnie jak najczulsze wspomnienie.\nOjciec Maćka, mimo początkowego rozczarowania brakiem mojej niewinności, kochał się ze mną chętnie.\n– Kto to był? – pytał wciąż.\nNie chciałam o tym rozmawiać. Wreszcie ponaglana wyznałam:\n– To był kolega, kilka lat starszy. Rozstaliśmy się po miesiącu.\n– Dlaczego to z nim zrobiłaś?\n– A dlaczego nie? Miałam czekać na ciebie?\nMówiłam mu po imieniu, choć na początku bardzo mnie to krępowało. Marzyłam, żeby mnie zaadoptował. Zabrał z domu. Stał się moim nowym tatą. Ale… to nie było możliwe. Przecież byłam już pełnoletnia! Tysiące dni i nocy oraz miliony codziennych oddechów związały mnie z tym światem na tyle silnie, bym mogła wreszcie uwierzyć we własną dorosłość.\nNieznośna wyliczanka. Zaginam palce jak dukające cyframi dziecko, starając się przeliczyć czas. Jedno życie, dwoje rodziców. Trzy poronienia. Cztery wyznania miłości, reszta to przypadkowe spotkania w pościeli, aucie lub na trawie. Pięć… Najboleśniejsze. Tyle miałam lat, gdy moja matka odeszła. Nie, nie umarła. Gdyby tak się stało, być może łatwiej byłoby mi wybaczyć albo przynajmniej zrozumieć. Ona po prostu zniknęła z mojego życia, zabierając dwie brązowe walizki pełne ubrań, radio i lampkę nocną. Lubiła przed snem czytać książki.\nZbuduję most z naszych imion. Popędzę wiersze na pastwiska chwili, słowom rozdam horyzont, niech roznoszą treści. Jedność przywrócę porwanym duszy żaglom.\nMatka… Tata mówił na nią „Krychna”. Denerwowała się bardzo.\n– Nie możesz powiedzieć po prostu „Krysia”?\nAle on wciąż mówił „Krychna”, zwłaszcza gdy chciał jej dokuczyć. Albo gdy się kłócili. Nie robili tego często. Przynajmniej na początku. Jeszcze wtedy spali razem.\nPotem, gdy już byłam nieco starsza, tata przeprowadził się do pokoju obok, a ja zajęłam jego miejsce, osierocając dziecięce kremowe łóżeczko z wyłamanym szczebelkiem.\nKtórejś nocy obudziły mnie kroki matki. Wstała do łazienki. Usłyszałam skrzypienie drzwi i przytłumione odgłosy.\n– Krysia, chodź do mnie na chwilę…\n– Daj spokój, Zygmunt.\n– Proszę, na chwilę. Nie mogę już wytrzymać.\n– Zostaw mnie, nie będę z tobą spać. Brzydzę się.\n– To się tylko położysz, a ja cię chociaż pogłaszczę po włoskach.\n– Już późno. Rano do pracy.\nJakiś ruch, szelest. Znów głos taty.\n– Tęsknię, daj mi…\n– Ale ty wciąż sapiesz. Nie mogę tego znieść. I jeszcze gadasz: „Poczekaj, tylko odpocznę”! – Matka chłostała nocną ciszę zbyt ostrym szeptem.\nTrzaśnięcie drzwi. Powrót matki do łóżka. Udawałam, że śpię. Nauczyłam się nawet równomiernego posapywania. To była moja forma przetrwalnikowa. Zwinięta w embrion, budowałam w sobie lepszy świat.\nTa rozmowa… Była po prostu czułą wymianą zdań między moimi rodzicami.\nTato… Myślami jestem przy tobie… Musisz wyzdrowieć… Chciałabym ci opowiedzieć o moim życiu. Wiem, że mnie zrozumiesz. A ty… Czy zdążyłeś powiedzieć mi wszystko? Mam przeczucie, że twoje milczenie jest dowodem na galopadę myśli.\nDochodzi dwudziesta trzecia. Zwykle o tej porze już śpię. Moja wieś na pewno zastyga szarym przedwieczorem, nawet koty i psy leniwieją. Jestem daleko od siebie. Kiedyś to podwarszawskie miasto było moim gniazdem. Lubiłam jego ruchliwość ulic, gwar środowych targów. Wartkość rzeki, rozciągniętej w łagodnym korycie. Żółty piasek brzegu. Mówiło się: idziemy nad Bug.\nW parku nad Bugiem wypiłam swoje pierwsze wino. Zwyczajnie, z tak zwanego gwinta. Pamiętam, że było jabłkowe. Staliśmy z tą butelką bezradnie, jak z lampą Aladyna bez instrukcji.\n– Kto otworzy? – rzucił kolega.\nKtoś miał nożyk. Wydłubał z trudem plastikowy korek.\nPłyn miał bursztynowy kolor i cierpki smak.\n„Skoro ty pijesz, to i ja mogę” – myślałam, przełykając szybko.\nZawsze o nim myślałam. Moje życie było jak permanentny list myśli, pisany do taty.\nOparłam czoło o szybę. W hotelowym pokoju wspomniałam tamto wino nad Bugiem – niemą deklarację mojego buntu. Dziś, gdy już jestem dorosła, buntuję się inaczej. Patrzę na światło latarń i deszcz, złączone w złotych smugach. Ta pozłacana wilgoć kapie na mnie, drążąc w myślach trwałe korytarze. Niepodległy upór kropli wody.\nPłakałam listopadem i dzieciństwem. To wszystko moja wina.\nImieniny taty. Miałam chyba cztery lata. Siedziałam pod stołem i z tej perspektywy obserwowałam świat. Przede mną były nogi gości. Pan Zenek, który potem będzie pędził z tatą bimber, miał długie nogi w ciemnych spodniach, zakończone prążkowanymi skarpetkami. Na dużym palcu lewej stopy świeciła dziura. Skarpetki pana Zenka śmierdziały potem. Zatykałam nos, gdy siedziałam przy nim.\nPani Schola była wysoka i postawna. Nosiła stylonowe pończochy, przypięte żabkami do pasa. Jedna żabka była luźniejsza i pani Schola wciąż sięgała ręką pod spódnicę i poprawiała ją. Od pani Scholi czuć było zapach stylonu i spoconych ud. Były bardzo grube i wciąż się zacierały. Pani Schola mówiła o tym nawet przy stole.\nPan Kazik nosił stare dżinsy i skarpetki frotté. Nie wydzielał żadnego zapachu, ale stopą trącał czasem panią Scholę. Ona odwzajemniała mu się gestem ręki. Kładła mu ją na rozporku. Ich stopy i dłonie trwały pod tym stołem w wiecznym tańcu miłości.\nByły jeszcze nogi taty. Chude i bez włosów. Zgrabne i długie nogi matki rzadko kiedy siedziały w miejscu. Wciąż biegały do kuchni i z powrotem. Dzięki temu miałam otwartą przestrzeń i w każdej chwili mogłam wyjść spod stołu, bez przepychania się między obcymi łydkami. Gdybym tylko chciała. Ale nie robiłam tego. Tam na dole mogłam bezkarnie podsłuchiwać, o czym mówią dorośli.\n– Stary, podaj „miśka” z kredensu.\nSkoro czas na „miśka”, to znaczy, że skończyła się wódka nasza i gości.\n„Misiek” był foliową figurką kryjąca we wnętrzu butelkę. Radosny wymysł komunistycznej estetyki. „Misiek” szeleścił jak papierek po cukierku. Rodzice nie pozwalali mi się nim bawić, bo mogłam coś zepsuć. Był więc poza moim zasięgiem. Stał dumnie za szybą i patrzył czarnymi guzikami oczu.\nGdy szedł na stół, znaczyło, że impreza się kończy. W jego wnętrzu stała bowiem wódka ostatniej szansy. Żelazny zapas dla niedopitych.\n– Ty, Kryśka, a czemu ty nie chcesz spać z Zygmuntem, co? – Głos pana Kazika, rozochoconego ręką pani Scholi.\n– Bo ma fiutka jak gęsią szyję.\nTo siedzenie pod stołem było „zerówką” mojego życia. Kiedy imieninowi goście wychodzili, bo zapas w „miśku” się skończył, zostawałam w pokoju sama. Wychodziłam spod stołu i zlewałam resztki ze wszystkich kieliszków do tego, z którego pił tata. Potem wypijałam zawartość duszkiem, jak dorośli, krzywiąc się przy tym i stękając. Oni tak robili, widziałam to. Na koniec zagryzałam kawałkiem zeschłej kiełbasy.\n„Tatusiu, będę kiedyś taka jak ty” – mruczałam dziecinnie, tuląc się do mojego pluszowego miśka, w którego wnętrzu nie było butelki, a trociny.\nPierwsza klasa życia zaczęła się chyba wtedy, gdy zostaliśmy już z tatą sami.\nMatka po prostu wyjechała. Najpierw wystawiła te pękate walizki na klatkę schodową, a ja patrzyłam na to, nic nie rozumiejąc. Potem przyszedł jakiś pan i je zabrał. Pocałowała mnie. Chyba miała łzy w oczach.\nNie płakałam. Byłam zdezorientowana. Przecież niczego złego nie robiłam! Nie niszczyłam zabawek ani ubrań. Siedziałam zwykle w kąciku między kredensem a szafą i bawiłam się miśkiem lub szmacianą lalką. Albo rysowałam kredkami przy kuchennym stole. Nie mówiłam brzydkich słów, bo nawet ich nie znałam. Może poza tym fiutkiem, ale to ona powiedziała, nie ja. Ja się tylko nauczyłam. Dzieci biorą przecież przykład z dorosłych.\nWięc dlaczego wyjechała? Co ja teraz powiem Agnieszce?\n– Pojechała do pracy do Włoch. Mieszka tam znajoma pani Scholi. Nie płacz, mama będzie wysyłała nam paczki.\nNigdy więcej nie powiedziałam na nią „mama”. Potem już tylko „matka” albo „ona”. Nie chciałam jej łaskawych paczek. To był bunt, bo byłam jeszcze za mała na nienawiść.\nKrótkie piknięcie. SMS. Telefon na chwilę zajaśniał jak meteoryt. Po chwili zgasł. Wyciągnęłam rękę w jego kierunku.\n„Przylatuję jutro w południe. Z Warszawy przywiezie mnie Andrea. Addio! K.”. To matka. Zostało mi zaledwie dwanaście godzin i trzydzieści minut, by uspokoić serce.\nMam czterdzieści trzy lata. Już się nie buntuję. Czy teraz jestem w sam raz na nienawiść?\nGdy jeszcze była z nami, miałam dom. Kaleki, przecięty cięciwą samotności, ale miałam. W swoim kąciku za kredensem mogłam siedzieć godzinami i nikt mnie stamtąd nie wyrzucał. Czasem zamykałam się w ciasnej łazience i wyobrażałam sobie, że mieszkam w małym domku w środku ciemnego lasu. W oddali wyją wilki. Zamknięte na skobel drzwi oddzielają mnie od nich. I wtedy pojawiało się błogie poczucie bezpieczeństwa, które sama w sobie wywoływałam. Budowałam swój własny Dom, siedząc na krawędzi wanny w tej ciemnej, zaropiałej łazience.\n– Wychodź! Co ty tam robisz?! Co za dziewucha! – Matka cięciem ostrych słów przerywała moje zamyślenie.\nSpuściłam wodę. Wyszłam.\n– Zygmunt, ona ma chyba zatwardzenie. Bo ciągle w tej łazience. Może trzeba do lekarza? Idź z nią.\nMiał rację. On znał mnie najlepiej. Nic mi nie było. To tylko chora dusza dziecka.\nKtóregoś dnia wróciłyśmy z przedszkola. Pomagała mi rozpiąć niebieski płaszczyk w kratkę. Szarpała lekko, bo ociągałam się.\n– Mamo, a kochasz mnie? – zapytałam.\nSpojrzała na mnie z uwagą.\n– Co za pytanie?\nNie odpowiedziała. Poszła do kuchni gotować makaron.\n– Dlaczego ja nie mam rodzeństwa?\nZastygła z durszlakiem w dłoni.\n– Idź umyj ręce. Zaraz będzie obiad.\nMiała całkiem niebieskie oczy otoczone ramką czarnych długich rzęs. Czarne włosy spięte w kok. Była bardzo ładna. Nie byłam do niej podobna. W ogóle nie byłam podobna do rodziców. Miałam tylko ciemne oczy jak mój tata.\n– Bo ty jesteś taka wymieszana! – Śmiał się pan Kazik i puszczał oko do matki.\nLubiłam patrzeć, gdy matka się malowała. Kładła na twarz puder. Malowała oczy niebieskim cieniem. Małe pudełeczko z otwieranym wieczkiem. Na wierzchu napis: „Pollena Uroda”. Potem malowała te swoje długie rzęsy. Pluła do pudełeczka z tuszem i sprawnym ruchem oblepiała włoski ciemną mazią. Po chwili stawały się jeszcze dłuższe.\n– Czego się tak malujesz? Wyglądasz jak stara pudernica! – wołał czasem tata. Pewnie był zazdrosny. Bo sam nie był taki ładny. Niższy od matki, wyglądał znacznie starzej, choć był młodszy o dwa lata.\n– Patrz na siebie! Jak ty wyglądasz, stary pierniku?!\nZwyczajowa wymiana zdań.\nWtedy jeszcze alkohol nie był codziennością. Gdy rodzice mieli dobre dni, siadali razem przy kuchennym stole i nalewali wino do literatek. Tata tak nazywał niewielkie szklaneczki. Niewiele ze sobą rozmawiali, a jeśli już, to o tym, co jutro na obiad i czy w tym roku kisimy ogórki.\nA potem wieczorem zaganiali mnie do kąpieli:\n– Idź się myć. Dobranocka już była! Czas spać.\nWsadzałam wielki gumowy korek do wanny i puszczałam strumień wody. Na szafce stał szklany pojemnik w kształcie szyszki. W nim była zielona sól do kąpieli. Sypałam ją na otwartą dłoń i wkładałam pod strumień. Woda pieniła się tęczowo, a łazienka pachniała igliwiem, a nie grzybem i wilgocią.\n– Jak będziesz w wannie, to zawołaj. Umyję cię.\nNie lubiłam, gdy myła mnie matka. Szorowała mocno i niedbale szorstką gąbką i ciało natychmiast robiło się czerwone. Tata był delikatniejszy. Przy wycieraniu też. Stawiali mnie na zakrytej ręcznikiem desce klozetowej. Któregoś dnia matka zawołała:\n– Popatrz, Zygmunt, czy to nie przepuklina?\nKażde podejrzenie o chorobę dzieliła z ojcem, jakby sama miała nie dość wiedzy i chęci, by stawić temu czoło.\nNa moim dziecięcym wzgórku łonowym pojawił się wyraźny guz. Wystarczyło go nacisnąć, a chował się do środka. Mnie wydawało się, że to normalne, a matka mówiła na to mądrze: „przepuklina”.\nNikt się jednak mną nie zajął. Matka machnęła ręką, tata zapomniał. A potem, gdy byłam większa, nie kąpał mnie już i nie wycierał. Pół życia przeżyłam z rosnącym guzem. Dopiero po rozwodzie z Filipem zdecydowałam się na operację. Była jak usuwanie ostatnich wspomnień po moim dzieciństwie. Bolało mniej, niż myślałam. Najbardziej dziwiło mnie, że mój mąż przez wszystkie lata naszego małżeństwa nie zauważył nawet, że mam przepuklinę!\nLubiłam niedziele, bo wtedy często wychodziliśmy na spacery. Przy śniadaniu zwykle prosiłam, przeciągając głoski:\n– A póóójdziemyyy na spaaacer???\nMatka spoglądała wtedy w okno. Jeśli było słonecznie i bezwietrznie, mogłam liczyć na wielkie wyjście. Jeśli padało lub niebo było zachmurzone, nie było szans. Nawet nie pytałam.\nPamiętam taką niedzielę.\nWiosenne słońce w pożarze promieni, w parku nad Bugiem pewnie kwitły już fiołki. W szafie wisiał nowy czerwony płaszczyk. W myślach zakładałam go już na siebie, na nogi wsuwałam nowe pantofle. Spacery były dla mnie synonimem normalności. Podniosłam się radosna na poduszce, wystawiłam nogę spod kołdry. Chciałam już wstawać, podekscytowana planowanym spacerem, gdy ostry głos matki przeciął moje szczęście jak żyletka:\n– Ty skurwysynu, chociaż w niedzielę mógłbyś nie pić!\nW pięknych ustach męłła przekleństwa.\nWiedziałam już, że nie mam co marzyć o parku i fiołkach. Że już do końca dnia będą dochodzić mnie głosy zrzędzenia i kłótni.\nZostałam w łóżku do południa. Nikt nie zauważył mojej nieobecności. Matka obierała już ziemniaki na obiad, gdy szłam do łazienki umyć spuchnięte od płaczu oczy.\nA jednak bez niej mój dziecięcy świat poległ jak powstaniec. Tata przygasł. Tęsknił. Jego i tak szczupła twarz zwęziła się jeszcze bardziej. Wyglądała jak ostrokończysty księżyc tuż przed nowiem.\nŻeby zarobić na dom, musiał dużo pracować. Jako mechanik samochodowy miał zawsze mnóstwo zleceń i propozycji. Wyszkowska złota rączka. Ludzie doceniali go na początku, a potem wykorzystywali. Był tani i dokładny. Bo z czasem robił za pół litra. Zaczął pić na dobre. A ja, dorastająca dziewczynka, spędzałam coraz więcej czasu w kącie za kredensem. Mówiłam sama do siebie, bawiąc się lalką. Przecież musiałam jakoś zabić samotność.\nTę samotność zabijałam potem jeszcze wiele razy. Zmartwychwstawała nieproszona. Gdy poszłam do szkoły i siedziałam sama w ławce, bo nikt nie chciał bawić się z zamyślonym odludkiem. Gdy dojrzewałam i wydobywałam się z marazmu dzieciństwa, a jednak mimo wszystko dopadały mnie kompleksy. Gdy Agnieszka porzucała mnie dla innej przyjaciółki, bo nie miałam lalki z długimi włosami. Gdy zostawił mnie mój pierwszy chłopak, a ja przysięgłam sobie, że teraz to ja będę wybierać i zostawiać. Gdy podejmowałam decyzję o małżeństwie, potem o rozwodzie. To wtedy w wieku czterdziestu jeden lat rozpoczynałam nowe życie. Wyjechałam na Mazury z poczuciem, że już oswoiłam swoją samotność i będzie dla mnie łaskawą przyjaciółką.\nI nagle tu, w tym hotelu, poczułam znajomą gorycz, podchodzącą do gardła. Znów mnie dopadła. Może nieco łagodniejsza, znieczulona świadomością obecności w moim życiu kogoś ważnego?\nCo będzie z tatą? Jakaż to dziwna choroba toczy jego ciało? Gruźlica? AIDS? Dlaczego lekarze zajęli się nim tak późno? Podobno dwa dni leżał w domu z silnymi dusznościami. Sąsiadka wezwała pogotowie. Lekarz przyjechał i powiedział:\n– Ten pan musi najpierw wytrzeźwieć.\nAlkoholik wytraca swoje człowieczeństwo. Dla trzeźwych jest tylko półczłowiekiem. Jego pijana półdusza nie jest zdolna do odczuć. Jego pijane półciało nie musi być traktowane z troską przynależną zwykłym ludziom. Dla niego musi wystarczyć zwykła kroplówka na wzmocnienie. Nie zasłużył na łaskę medycyny.\nPo dwóch kolejnych wizytach lekarza z pogotowia mój tata trafił wreszcie do szpitala.\n– Pacjent jest wyczerpany, odwodniony, z wysoką gorączką. Dlaczego trafił do nas tak późno? – zdziwiła się lekarka na dyżurze. Zleciła badania. Nareszcie ktoś zajął się nim. Czy dlatego, że wytrzeźwiał?\nO czym teraz myśli? Czy w ogóle myśli? Czy półprzytomny człowiek zaplątany w kable ma jakieś myśli? Może jego życie jest tylko kroplą czasu?\nDeszcz wciąż bębnił cicho w hotelowy parapet, mała lampka nocna oświetlała kąt pokoju z fotelem, na którym siedziałam z podwiniętymi pod siebie stopami. Cisza uspokajała.\nPrzyzwyczaiłam się już do pustych nocy. Najtrudniej było je polubić, gdy zamieszkałam w moim nowym starym domu we wsi Nowy Zyzdrój niedaleko Piecek i Mrągowa. Stuletnia drewniana chata była wpisana w rejestr zabytków; czasem miałam wrażenie, że czuć w niej oddechy przodków. Wprowadzałam się do niej nie bez obaw. Jak będzie wyglądało moje życie – do tej pory miejskie i wygodne? Czy podołam codzienności obcowania z domem, jakże innej niż ta w wygodnym bloku z kanalizacją i centralnym ogrzewaniem?\nDom. To była jedyna rzecz, jaką odziedziczyłam po matce. Należał kiedyś do jej rodziny. Matka, wyjeżdżając, przepisała go na mnie. Dzięki temu miałam gdzie się podziać, gdy po rozwodzie zostawiłam wszystko Filipowi, wtedy już prawie obcemu człowiekowi.\nPodłączyłam swój zabytek do Internetu i znów znalazłam się w świecie takich jak ja, rozpraszających swoją pojedynczość klikaniem w klawiaturę.\nSięgnęłam po komórkę. „Jak minął dzień, kochanie?” – wystukałam. Po minucie przyszła odpowiedź: „Dzień minął najzwyklej jak potrafił. Jutro wyjeżdżam, muszę coś załatwić. Odezwę się późnym wieczorem. Twój…”. „Najzwyklej jak potrafił…”. Cały on. Tylko on tak pisze, niby od niechcenia, tworząc nowe znaczenia i stopniując po swojemu. Skoro coś może być „zwykłe”, to czemu nie „najzwykłe”? Nasze rozmowy pełne były takich słów; bawiliśmy się nimi jak żonglerzy, doskonale wiedząc, że to tylko zabawa.\nWłączyłam radio. Kulturalny wieczór z Jedynką. Za chwilę będą Lektury przed północą.\nRadio było towarzyszem moich nocy. Ale tylko wtedy, gdy jego nie było ze mną.\nNie, to nie jest dobry czas na myślenie o nim. Każda myśl wtedy rozprasza i szczypie tęsknotą. W tej listopadowej ciszy wygłuszonej ścianami hotelu muszę najpierw oswoić swój Cień. Zasłonił mnie dawno, gdy on jeszcze nie miał imienia. Cień był najpierw. Zatem ma pierwszeństwo.\nOtworzysz mnie choćby jednym dobrym słowem, zapalisz gałązką forsycji. Tylko pomaluj mnie czasem uśmiechem – może kiedyś będę tęczą.\nZanim zdążyłam się dowiedzieć, czy matka mnie kocha, jej już w moim życiu nie było. Ta wątpliwość wciąż mnie potem prześladowała.\nMogła nie kochać taty, ale przecież byłam jeszcze ja! Jej córka. Krew z krwi. To nie miało dla niej żadnego znaczenia?\nNie znienawidziłam jej. Siedziałam za tym swoim kredensem zdziwiona. Próbowałam zrozumieć. Szeptałam jak mantrę: „Nigdy nie będę miała dzieci”. Chyba bałam się tego, że będą cierpiały jak ja.\nWięc dlaczego jednak kiedyś tam zdecydowałam się na dziecko? Czy moja podświadomość celowo je potem zabijała, bym mogła zrealizować tamten plan dzieciństwa, recytowany w kącie za kredensem? Nie lubiłam wracać myślami do tamtych wydarzeń. Dziś jednak wiem, że były tylko tym, co się miało zdarzyć.\nNie chciałam dobrze się uczyć. Nie było mi to potrzebne. Dzieci starają się, bo lubią być chwalone przez rodziców. Mój tata nigdy nie sprawdził mojego zeszytu. Nie pomagał w lekcjach. Kiedy ja uczyłam się, on wiódł beztroskie, niemal kawalerskie życie.\nNauka wymaga skupienia. W moim domu trudno było o nie. Wciąż przychodzili jacyś dorośli, pili, palili papierosy, głośno śmiali się. Pani Schola bywała częściej niż inni. Czasem zostawała na noc. Rano parzyła herbatę i mówiła:\n– Basiu, chodź, ciocia zrobiła ci śniadanie.\nA przecież nie była moją ciocią! Miałam tu tylko jedną ciocię. Dankę. Mieszkała na Sowińskiego.\n– Pani Schola bardzo cię lubi – wyjaśniał mi tata.\nSzkoda tylko, że z takim samym uporem nie tłumaczył mi działań na ułamkach.\nMiałam osiem lat, gdy pewnej nocy podsłuchałam dziwną rozmowę. Mdliło mnie, bo przed snem zjadłam marynowane śledzie i słodki serek waniliowy. Poszłam do łazienki. Wymiotowałam z głową w klozecie. Czułam się samotna i opuszczona. Gdyby była mama, pewnie zajęłaby się mną. Tymczasem tata i pani Schola nie zainteresowali się moim stanem. Usiadłam na zimnej posadzce z lastriko i słuchałam odgłosów nocy.\nZ pokoju ojca dobiegały jakieś szelesty. A potem usłyszałam:\n– Ten twój rudy kotek. Uwielbiam go.\nNastawiłam uszu. Pani Schola ma jakiegoś rudego kotka? Chciałabym go kiedyś zobaczyć, pogłaskać.\n– Ech, Zygmunt, przestań.\n– Powiedz, że ten kotek jest tylko mój.\nNiczego nie rozumiałam.\n– Tylko twój.\n– Mogę go pogłaskać?\n– Ile tylko chcesz.\nTata głaskał jakiegoś kotka. A ja siedziałam na zimnej podłodze i nikt nie zaparzył mi herbaty ani nie powiedział, żebym umyła zęby.\nWstałam i na palcach poszłam do przedpokoju.\n– Odzywała się? – usłyszałam znów głos pani Scholi.\n– Czasem coś pisze. Ja ją rozumiem. Nie umiała jej pokochać. I mnie chyba też po tym, co się stało.\n– Ale zmarnowała ci życie, nie rozumiesz? Może napisz o alimenty?\n– Daj spokój, Schola. Nie wiesz wszystkiego.\n– To mi powiedz.\nO kim rozmawiali? O mojej matce? Kogo nie umiała pokochać? Co to są alimenty?\nSłowo „alimenty” było jednym z pierwszych słów w moim życiu, które mnie zaintrygowało. Kojarzyły mi się z prezentem. Alimenty – prezenty. Oba słowa brzmiały tak podobnie. Czy to znaczy, że… dostanę jakiś prezent? Jak tylko tata gdzieś napisze?\nPół nocy nie spałam. Wyobrażałam sobie ten prezent. Lalkę z długimi włosami. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nigdy nie będę jej mieć.\nŻadne z moich rodziców nigdy nie spełniło mojego największego marzenia o lalce z długimi włosami.\nMoże dlatego od tylu lat mam długie włosy? Może sama dla siebie jestem tą lalką; własnym niespełnionym pragnieniem?\n– Idziemy do fryzjera! – zakomenderował któregoś dnia tata.\n– Nie, jeszcze nie! – krzyknęłam przestraszona.\n– Trzeba obciąć ci włosy. Nie będę ich czesał.\nPrawie wszystkie dziewczynki w moim wieku miały długie włosy. Ich mamy zaplatały je w warkoczyki lub wiązały w kucyki. Agnieszka miała najdłuższe w klasie warkocze. Prasowała wstążki nad parą z czajnika i wiązała starannie – codziennie innego koloru.\nA ja? Obcięta „na chłopaka”, po powrocie ze szkoły nakładałam na głowę różową tiulową chustkę, która została po matce. Do chustki doczepiałam wstążki. I miałam już swoje różowe warkocze. Chodziłam dumnie po domu, czasem stawałam przez lustrem i wyginałam głowę. Moje tiulowe warkocze odskakiwały na boki. Byłam taka piękna.\nMoje marzenia o długich włosach były ulotne jak tamten tiul. Fryzjerka pozbawiała mnie nadziei. Cięła równo i bezlitośnie, jak kazał jej tata. Siedziałam na fotelu cichutko, a z oczu płynęły ciężkie łzy.\n– Może nie będziemy ścinać? Mała chyba chce mieć długie włosy… – zapytała któregoś dnia.\n– Niech pani obcina. Ja tam nie będę jej robił żadnych warkoczyków. Urośnie, to sobie sama zapuści. – Tata nie miał czasu na sentymenty.\nDlaczego nie pomyślał, że jak urosnę, to nie będę już zaplatać warkoczyków? Fryzury dorosłych kobiet są przecież zupełnie inne. Tak łatwo pozbawiał mnie czegoś, co niepowracalne.\nSrebrne nożyczki znów cięły moją nadzieję. Metaliczny szelest ostrzy, zabijających moją rodzącą się dziewczęcość. Słyszę go do dziś…\nPiknął SMS. To znów on.\n„Jestem z moją Rudowłosą w każdym momencie moich rudych myśli”.\nSkąd wiedział, że właśnie przerabiam życiowy rozdział o moich włosach?\nSącząc nieznane dzielę z tobą usta. Zaciszem jesteś, galopem w pogoni. Zanim dotknę żywiołu, włosami traw się bawię, żeby było bezpieczniej.\nDzielnie znosiłam chłopięce fryzury i prośby: „Podaj mi, chłopczyku” aż do dnia mojej dorosłości. Dorosłość. Termin umowny. Niech będzie, że przypadł w dniu moich osiemnastych urodzin. Czwartego lipca. Dzień Niepodległości Stanów Zjednoczonych. Do dziś mam wrażenie, że walczyłam o własną niepodległość. Tamtego dnia miało miejsce pewne zdarzenie… Ale o tym potem.\nNa razie oswajam cienie z dzieciństwa. Są najtrudniejsze.\nNie, to nie jest tak, że wszystko było złe. Gdy tata był trzeźwy, udawało mi się wierzyć w jego miłość. Bo to, że ja kochałam, nie podlegało dyskusji. Moja miłość rozwijała się wraz ze wstydem za niego, trudno mi nawet ocenić, co było silniejsze. Wstydziłam się, kiedy wracał pijany do domu i musiał przejść chwiejnym krokiem przez śluzę podwórka. Dzieci na ławkach i murkach milkły wtedy i odprowadzały go wzrokiem do klatki. Dopiero gdy zniknął za drzwiami, rozpoczynały swoje szepty, które w moich wyobrażeniach wyrastały do średniowiecznych klątw. Podwórkowy synod odbierał mi prawo do współistnienia. To przez tatę pijaka nie miałam z kim grać w gumę albo klasy. W moim życiu była tylko Agnieszka…\nDobre chwile mego dzieciństwa nanizałam na pamięć jak korale. Szczycę się nimi, traktuję jak dziedzictwo.\nKiedy zasypiałam przed telewizorem, tata brał mnie na ręce i zanosił do pokoju. Ten jego gest był najmilszą czułością.\nCzasem stawałam na jego stopach. Chodził wtedy ze mną po mieszkaniu i wołał:\n– A dokąd to pójdziemy z małą Basią?\nDrżałam z radości i krzyczałam:\n– Na podwórko, pójdźmy na podwórko!\nChciałam pokazać dzieciom, jak tata bawi się ze mną.\nCzasem, choć rzadko, wychodził ze mną. Gdy potykałam się o krawężniki, podtrzymywał silną dłonią. Wierzyłam, że tak będzie zawsze. Tata i ja. Wspaniały dualizm, jak jin-jang w nieskończoności okręgu trwający wiecznie.\nPierwsza komunia. Mimo że tata był ewangelikiem, miałam iść do pierwszej komunii, a nie za parę lat do konfirmacji. Moja matka podobno tego chciała. Katoliczka.\nZdałam dziwne egzaminy u stetryczałego księdza. Wtedy nie znałam jeszcze słowa „stetryczały”. Był raczej „nudny”. Rzucał naszymi zeszytami po salce katechetycznej. Miał na imię Czesio. Ksiądz Czesław. Pokazywał nam, jak dziewczyny podciągają sobie rajstopy. Idąc, robią dłuższy krok w przód. Elastyczne rajstopy wtedy same podciągają się do góry.\nChłopaki śmiali się w ławkach do łez. A my, dziewczynki, siedziałyśmy lekko osłupiałe, bo ksiądz Czesław zdradził największą tajemnicę naszego życia! Podciąganie rajstop wydłużonym krokiem! Jak śmiał?! Wtedy nie miałyśmy jeszcze okresów i rosnących piersi. Te rajstopy były naszą tajemnicą. Symbolem kobiecości, zdradzonej na lekcji religii w dusznej salce katechetycznej. Gipsowa milcząca Maryja patrzyła z kąta ze świętym spokojem.\nU kogoś takiego miałam zdawać swój egzamin z wiary w transcendencję. Zdałam celująco. Jaki nadawca, taki odbiorca. Wystarczyło wyklepać ojczenasza i zdrowaśmarię. Wierzęwbogaojca dostawały nieuki. Jako test na trudność. Nie wszyscy go zdali. Te kościelne przykazania nie były moim wyborem. Gdy Agnieszka szła do kościoła na ósmą trzydzieści, ja schodziłam do piwnicy karmić koty.\n„Ciekawe, jak wygląda ten rudy kotek pani Scholi?” – myślałam wtedy, karmiąc blokowe burasy wykradzioną z lodówki kiełbasą.\n– Pożycz mi pieniędzy – usłyszałam kiedyś o szóstej rano. To tata. Nie dostał jeszcze wypłaty. Zabrakło mu na papierosy i może piwo.\nBywało, że kiedy miał więcej pieniędzy, chętnie mi je dawał. Był wtedy przeważnie pijany. Zatem – hojny. Któregoś dnia zaniosłam do szkoły dwa tysiące złotych. Starych złotych. Dostałam je właśnie od taty. Powiedział:\n– Wpłać sobie na SKO.\nSKO czyli Szkolna Kasa Oszczędności. Pieniądze zbierała od nas wychowawczyni, a na dowód wpłaty podpisywała się w specjalnych książeczkach. Te dwa tysiące, które położyłam przed nią na godzinie wychowawczej, zaniepokoiło ją.\n– Basiu, weź na piśmie od taty, że daje ci te dwa tysiące.\nNa drugi dzień miałam to na piśmie. A w ręku kolejne półtora tysiąca, bo właśnie tata skończył remont kapitalny silnika. Czego nie przepił, wziął w gotówce. Część oddał mnie.\nPrzez rok zgromadziłam na swojej książeczce SKO najwięcej pieniędzy – prawie pięć tysięcy! Laureat drugiego miejsca miał o połowę mniej.\nSwój sukces zawdzięczałam niewydolności wątroby mojego taty. Nie zdołał przepić wszystkiego… Ale i tak chodziłam dumna jak paw!\nDostałam nagrodę za oszczędzanie. Książkę Siódme wtajemniczenie Edmunda Niziurskiego. Wewnątrz żadnego obrazka. Bezlitośnie czarne szeregi liter. Nudy na pudy. Pomyślałam, że to żart. Taka nagroda dla dziecka?\nKsiążkę przeczytałam dopiero pod koniec podstawówki. Czyli za cztery lata. Wciąż jednak miałam żal o tę biało-czarną książkę. Moje życie było wtedy takie… monochromatyczne jak klawiatura pianina. Jego złe i dobre chwile połączone były ze sobą błoną pławną mojej samotności.\nKtóregoś dnia tata długo nie wracał z pracy. Zwykle był po trzeciej, czasem trochę później. Zaniepokojona, czekałam na niego.\nBył poniedziałek. Obejrzałam Zwierzyniec. Potem obrady jakiegoś plenum. Nieciekawe. Poszłam do łóżka z książką Miry Jaworczakowej Oto jest Kasia. Dostałam ją na komunię od taty. I jeszcze złote kolczyki z zielonym oczkiem.\nNie zjadłam kolacji. Nikt mi jej nie przygotował. Nie umiałam jeszcze kroić chleba.\nOkoło północy obudziła mnie głośna walka z klamką. Pobiegłam w piżamie do drzwi. Zerknęłam przez wizjer. Tata mnie uczył, że tak powinnam robić.\nNa wycieraczce stał on. Mój tata. Pijany tak, że musiał trzymać się framugi.\n– Nareszcie otworzyła… – wysapał ciężko. A przecież przybiegłam niemal od razu, gdy tylko usłyszałam odgłosy na klatce!\nTata miał zakrwawioną twarz. Rozciętą skórę na nosie, w miejscu, gdzie nosił okulary. Musiał się gdzieś przewrócić.\n– Połóż się już spać, tatusiu, pościeliłam ci wersalkę. – Próbowałam objąć go w pasie.\n– Spierdalaj! Sam pójdę.


ZAMACH STANU W WATYKANIE – Detronizacja Benedykta XVI oraz wybór najbardziej lewicowego z kardynałów na papieża to supertajna operacja USA o kryptonimie „Katolicka Wiosna” | PRP\nZAMACH STANU W WATYKANIE – Detronizacja Benedykta XVI oraz wybór najbardziej lewicowego z kardynałów na papieża to supertajna operacja USA o kryptonimie „Katolicka Wiosna”\nOpublikowano: 12 May 2017 14:10\nAutorzy listu otwartego przywołali sprawę maili wykradzionych z serwera pocztowego Johna Podesty, szefa kampanii wyborczejHillary Clinton i opublikowanych przez portal WikiLeaks.\nZ dyskusji tej wynika, że Kościół miałby przyjąć w wyniku tej rewolucji bardziej lewicowo-liberalne stanowisko na wiele kwestii społecznych. Nie minął rok od tej dyskusji, a ówczesny konserwatywny papież Benedykt XVI niespodziewanie abdykował. Jego następcą został argentyński kardynał o lewicowo-liberalnych poglądach, którego postawą Podesta zachwycał się później w swojej korespondencji mailowej. Po zwycięstwie wyborczym Donalda Trumpa, papież Franciszekzostał nazwany nawet przez „Wall Street Journal” „nowym przywódcą światowej lewicy”.\nSame okoliczności abdykacji Benedykta XVI były dosyć niejasne. Z dokumentów NSA (amerykańskiej agencji wywiadu elektronicznego) ujawnionych przez jej byłego agenta Edwarda Snowdena wynika, że agencja ta na przełomie 2012 i 2013 r. inwigilowała Watykan. Podsłuchiwała m.in. telefon papieża Benedykta XVI. Autorzy listu otwartego do Trumpa pytają więc, jaki był cel tej inwigilacji oraz czy inne amerykańskie tajne służby podejmowały działania związane z konklawe. Ich uwagę zwróciło również to, że na kilka dni przed rezygnacją Benedykta XVI zablokowano międzynarodowe transakcje z Bankiem Watykańskim, w związku z podejrzeniami dotyczącymi prania brudnych pieniędzy przez ten bank. Po ogłoszeniu przez papieża zamiaru abdykacji, nagle tę blokadę zniesiono. Włoski dziennikarzMaurizio Blondet wskazywał, że to był element szantażu mający zmusić papieża do ustąpienia. Czyżby więc ktoś z zewnątrz zagroził, że zrobi z Banku Watykańskiego mini-Lehman Brothers i zada w ten sposób ogromny cios dla prestiżu Stolicy Apostolskiej?\nJest on znany z daleko idących liberalnych poglądów, a także z bardzo daleko idącej pobłażliwości dla homoseksualistów i pedofili w sutannach. W jego diecezji w 1984 r. ksiądz Jozef Barzinzałożył działającą jawnie i ogłaszającą się w mediach Ekumeniczną Grupę Roboczą Pedofili.\nWedług niego, podczas konklawe złamano konstytucję apostolską„Universi Dominici Gregis” regulującą zasady wyboru papieża. Bezprawnie anulowano bowiem czwarte i piąte głosowanie, które nie poszło dobrze dla kard. Bergoglio. Został on wybrany dopiero w szóstym głosowaniu, które zgodnie z konstytucją apostolską nie miało prawa się odbyć tego samego dania, co poprzednie. Jednego dnia może dojść tylko do czterech głosowań w trakcie konklawe. Artykuł 76 tego dokumentu wyraźnie zaś mówi, że w przypadku takich błędów proceduralnych, wybór papieża uznaje się za niebyły i nieważny.


Zawartość badboys2 - strona 3 - Forum E-NBA.PL\nale van ma sporo racji w kweastii narracji mediow probuje sie zrobic z nich idiotow a koniec koncow ci idioci otocza lebrona najlepszymi 2 liderami od czasow big3 heat. jesli nie lepszymi...:) i jeszcze nie powiedzieli ostatniego slowa!:D\ndavis podobno nie zrezygnuje z bonusa, jesli sie okaze, ze nie skusza zadnego maxa. jesli skusza, to z niego zrezygnuje, wiec wiele wskazuje na to, ze to big3 jednak uformuja a czy to bedzie z kawhiem czy z butlerem to juz inna sprawa. podobno maja byc bardzo aktywni jutro podczas draftu, beda wykupowac 2rundowe picki, ktore mocno ulatwia kwestie finansowe zwiazane z kreowaniem maxa jak juz uformuja big3, pozostanie ktos do znalezienia za room exception i minimalne kontrakty. rondo, mcgee, kcp ich wszystkich widze powracajacych spokojnie znajda sie chetni na gre przy bi3! jest tez plan b, podobno robia juz rozeznanie, kto chcialby pograc za kontrakt w okolicach 10 baniek... co nie jest wcale taka zla opcja.\nhaha:D nie ma opcji by lebron nigdy wybral lakers! bang nie ma opcji by pels zrobili deal z lakers! bang nie ma opcji, by lakers znalezli miejsce na 3 maxa. pels ich wydymali, griffin nie..... bang! fajny ten offseason w jezioranach!\npoczekaj z gratulacjami jak skoncza z ruchami!:) bo tu sie goraco robi...\ntez z nawca cba nie jestem ale przy odpowiednich krokach beda mieli kase na sredniego maxa, wiec jestem spokojny o miejsce na 3 grajka. kto nim bedzie to juz zupelnie inna historia ale nic juz mnie nie zdziwi. podobnie bylo przy kompletowaniu big3 w bostonie, 1 krok pozwalal zrobic nastepny. najlogiczniej byloby sciagnac malego rozgrywajka ale jak przyjdzie ktokolwiek inny, nie bede plakal. butler to tez hell of a player i mowi sie, ze zarowno on jak i lakers maja mutual interest. @julekstep natomiast tez dobrze pisze, ze byc moze lepiej zostawic to duo i postawic na 2 rolesow za te pieniadze. to wcale nie jest glupia opcja a i troche nazwisk fajnych do wyciagniecia. dziur w rosterze tez calkiem sporo wiec... kto wie. szkoda mlodziezy ale w dniu podpisania brona bylo wiadomo, ze ich dni sa policzone. fajnie bedzie obserwowac pelicans, ktorzy skompletowali 4 grajkow lakers, wiec w sumie to tacy lakers bis, bede im kibicowal. plus zion.... za 2-3 lata to moze byc ekipa z mistrzowskimi aspiracjami, jesli mlodzi rozwina sie tak, jak chcialbym by sie rozwineli. trafiaja w lepsze.lzejsze otoczenie, wiec moze to wypali. rok temu lakers byli posmiewiskiem ligi. dzis wciaz w sumie sa(:D) ale maja chyba najmocniejszy duet w lidze w postaci brona i AD. terqaz trzeba to obudowac. damon jones costam twittowal, zebysmy szykowali sie na prawdziwa bombe w poniedzialek, ze to dopiero poczatek, wiec.... moze cos jest na rzeczy:) problem w tym, ze przy obudowie big3 w heat czy celtics, tam nie tylko ostalo sie wiecej mlodziezy ale bylo tez chyba wiecej kasy do wydania:p tutaj jest cholernie ograniczone pole manewru, wiec trzeba liczyc na to, ze kogos skusi perspektywa grania za smieszne pieniadze w otoczeniu takich grajkow. mysle, ze dojdzie tez ktos w trakcie sezonu z waivers, wiec moze nie bedzie az takiego dramatu, choc patrze na to co sie ostalo w skladzie i jestem troche zalamany... ale najwazniejsze, ze 2 krok zrobiony i mozna isc dalej.\nto nie jest wazne komu. jak masz mozliwosc podpisania maxa to to robisz. a kto nim bedzie, to juz niewazne, wybierasz z grajkow, ktorzy prezentuja poziom... maxa mnie sie wydaje, ze jesli ball jest dostepny, to ugadany jest jakis pg. czyli kyrie albo kemba.\nwybranie kuzmy w tej chwili ma tylko i wylacznie aspekt finansowy. wyzej cenia sobie pewnie talent/upside ingrama ia balla ale kontrakt kuzmy jest... fantastyczny:)\nno dobra, cos chyba jebnie lada dzien skoro juz nawet wojnar pisze, ze w zasadzie lakers maja najlepsza oferte, rich paul dodal swoje 3 grosze o tym, ze AD zawezil ilosc ekip do lakers i knicks po tekscie dotyczacym zadan pelicsns i wychodzi na to, ze w grze pozostaja jedynie... lakers i knicks, przy czy mci 2 nie bardzo maja co zaoferowac wiec cos jebnie mam nadzieje, ze a) lakers nie pozbeda sie wszystkich mlodych b) dograja sytuacje tak, by moc w 1 kolejnosci przed oficjalnym klepnieciem dealu podpisac jakiegos maxa lub c) sprobuja wyciagnac bradleya beala gdyby nie wypalil podpunkt 2 podobno lakers kontaktowali sie z wizards, bulls i suns. fajnie, nie?\nlethal shooter podobno dostal oferte pracy od ktoregos z klubow nba... ostatnio duzo pracowal z graczami lakers w ich obiekcie treningowym, wiec mam nadzieje, ze dogada sie wlasnie z nimi...\npofobno kolejny ma dolaczyc jeff hornacek generalnie podobaja mi sie te wszystkie nazwiska na lawce lakers. nie wiem czy przelozy sie to na prowadzenie zespolu ale jestem na tak. mam nadzieje, ze tak samo powaznie podejda do kompletowania sztabu trenerskiego odpowiedzialnego za rozwoj. wrocila tez judy seto, wiec wszystko idzie w dobrym kierunku czekamy teraz na 1 lipca!:)\nbucks byli 2 kwarty od 4-2. skonczylo sie na 2-4, wow wielka robote raptors zrobili w defensywie. (zreszta bucks tez, ale raps... bardziej). z meczu na mecz coraz lepiej czytali ofensywe bucks i byly momenty kiedy ci walili glowa w mur, chocby ten run 20-2 na przelomie 3 i 4q, ktory okazal sie gwozdziem do trumny. bucks przez wieksza czesc tego meczu wygladali jak ekipa, ktora doprowadzi do g7. trafiali trojki i naprawde wygladalo to dobrze... w 2 meczach staneli w tym samym momencie(koncowka 3q). w 2 meczach koniec koncow kawhi zrobil roznice. jestem w szoku, bo naprawde wydawalo mi sie, ze bucks byli lepsza ekipa w tych playoffs. teraz wydaje mi sie, ze to raptors ze swoja defensywa i kibicami moga byc wiekszym problemem dla warriors. do tego maja kawhija, greena, ktorzy juz zdobywali mistrzostwo, doswiadczonego gasola, ibake.... damn!\nfajna seria. mam wrazenie, ze z meczu na mecz, z minuty na minute toronto coraz lepiej radzi sobie w defensywie z bucks i to jest glownym powodem, dla ktorego mamy 3-2 dla raps. raptors nie powinni wygrac g5. 4 punkty gasola, green tez cos w tych okolicach... siakam 33% z gry i w zasadzie gdyby nie defensywa, byloby po meczu. kluczowe byly trojki freda w 3q, ktore pozwolily toronto powrocic do gry. pozniej swoje zrobil kawhi. nie mam pytan, co ten gosc wyprawia...moze nie ta finezja czy lekkosc ruchow co kobe czy jordan ale pod wzgledem trafiania waznych rzutow jest jordanesque jak malo kto. gosc na swoich barkach jest o 1 mecz od wprowadzenia toronto do finalow nba. wow g6 zapowiada sie swietnie. ogromna presja, bucks moga skonczyc sezon, raptors lepiej zeby nie musieli wygrywac na wyjezdzie w g7. oj bedzie sie dzialo!:)\njeszcze 5 tygodni do 1 lipca a tu jest juz tyle plotek, ze glowa boli... przez te 5 tygodni bedzie grubo cos czuje, przeciez musi sie klikac:) oby tylko cos z tego wyszlo a nie skonczylo sie na DMC...\nsie okazuje, ze lebron jest in touch z kazdym, wiec to chyba dobrze:) https://twitter.com/ShowtimeForum/status/113169039371 https://twitter.com/Show ESPN NBA insider @WindhorstESPN said on Pardon The Interruption this evening that he’s heard @KingJames has been “in contact” with two star players. Those two players: Kawhi Leonard and Jimmy Butler. hmmmmmmmm\nspodziewalem sie, ze portland moze byc najlatwiejszym rywalem warriors do finalow ale nie spodziewalem sie, ze skonczy sie 4-0. 4-1 moze... to jest ta sytuacja, kiedy 4-0 nie odzwierciedla tego jak wyrownane byly mecze. w zasadzie wszystkie mecze, poza g1, blazers mogli, a niektore powinni, wygrac. propsy dla nich choc mam wrazenie, ze oni tu potrzebuja dodac jeszcze talentu i nie do konca jestem przekonany o tym, ze sam powrot nurkica zmieni. tu potrzeba jeszcze jakiegos grajka na obwodzie, ktory dorzuci 15ppg i bedzie zagrozeniem. moga ograc wiele ekip bez tego ale na warriors to nie wystarczy i na tym polega pech 29 ekip w tej lidze. warriors. to co zagrali w tej serii to cos pieknego. tu juz nie chodzi o to, co kto gral(dray fantastyczna seria/playoffs) tylko o to, ze oni pokazali niesamowity charakter, sile i spokoj. praktycznie w kazdym spotkaniu wracali i nie dalo sie odczuc w zadnym momencie, ze traca kontrole nad tym wszystkim. pippen mial ciekawa rozmowe z pj tuckerem przed meczem. zarzucil rockets, d'antoniemu, ze sa przewidywalni, dlatego nie osiagna sukcesu w ten sposob, w ktory graja. i cos w tym jest. warriors pod nieobecnosc duranta stali sie jeszcze bardziej nieprzewidywalni. kluczem jest ruch pilki, ktory widzielismy w czasach trojkatow w bulls, zespol kerra doprowadzil ruch pilka i ruch zawodnikow bez pilki do perfekcji. swietnie graja sety pomiedzy 2/3 zawodnikami, wiele lat grania daje im mase doswiadczenia i zgrania dzieki czemu czasami w ciemno mozna podac bo wiadomo, ze partner bedzie w danym miejscu. w takim systemie jest nawet miejsce dla gosci, ktorzy zostali poza rotacja a w playoffs nagle okazuje sie, ze robia robote.z reasumujac. jestem pod wrazeniem. wydaje mi sie, ze bez kd w finalach moze byc cholernie ciezko (cousins predzej im popsuje flow niz pomoze jego powrot...) choc z 2 strony maja taka przewage doswiadczenia nad milwaukee i toronto, ze tamci zanim spuszcza wode w kiblu po kupie, warriors powroca do siebie z minimum 1 wygrana i juz w g3 zacznie sie juz granie pod sciana... ale o tym pogadamy w innym temacie:)\nnajzabawniejsze(?) jest to, ze na sam koniec magic przyznal, ze jest za duzo osob przy podejmowaniu decyzji, co czesto powodowalo podejmowanie zlych decyzji dlatego tez ma kolejny powod, by zrezygnowac. fajnie skomentowal to bill simmons, ktorego delikatnie mowiac fanem nie jestem https://twitter.com/BillSimmons/status/1Last summer after LeBron agreed and Paul George fell through — Magic signed Lance, Rondo, KCP and Javale, let Lopez and Randle go, then he went to Europe for FIVE WEEKS. Now he’s mad that Pelinka questioned his work ethic. I love this story so much. chcialbym wiedziec KTO odpowiadal za dobieranie skladu, kwestie lopeza i randle'a. wychodzi na to, ze to magic podejmowal te decyzje ale wciaz nie mam tego czarno na bialym. jezeli faktycznie to pomysly magica, a wiemy, ze luke walton chcial, by oni pozostali to wtedy mam juz jasny i klarowny obraz calej sytuacji i za smieszkiem tesknic nie bede.\nlillard gra z jakas powazna kontuzja zeber, w zasadzie nie powinien grac a wy robicie z niego chokera... ogladal ktos mecze bucks z warriors w rs? jak to wygladalo? 1 blowout dla bucks i 1 wygrana 10 gsw? ciekaw jestem ja bedzie wygladala ta seria, bo bucks gra na tle raptors basket z kosmosu... ale bez duranta to moze byc ciezko...\nnie wiem po czym wnioskujesz, ze mogloby byc 2-1 dla ptb. wie ktos co dolal kerr swoim graczom do gatorade'a w przerwie? ogladajac ten mecz mialem wrazenie, ze warriors i tak znajda jakis sposob na to, by powrocic i miec szanse na wygrana. jasne, ze portland posypalo sie w ofensywie ale trzeba powiedziec, ze to warriors zrobili niesamowita robote w defensywie. w zasadzie to naliczylem chyba 1 czy 2 akcje w calej polowie, w ktorej ktos z gsw przegral pojedynek 1on1 i soknczylo sie wjazdem i punktami. swietna obrona zespolowa, podwajanie, presja 1on1. w obronie nie obijaja sie ani liderzy aka gwiazdy ani role playerzy. mckinnie czy cook tez zrobili kawal dobrej roboty po tej stronie parkietu, bell w box score wyglada zalosnie ale jego pomoc czy switche w defensywie sa niemniej wazne od trojek curry'ego. green gra niesamowita serie i w ogole playoffy. przeczuwalem, ze blazers to moze byc najlatwiejszy rywal gsw w tych playoffs...\nnadrobilem g2. jedyne co mi przychodzi do glowy to... GANGBANG. bucks robili z raptors co chcieli od 1 akcji po obu stronach parkietu. ton nadal oczywiscie antek. dunk, blok, dunk w pierwszych 3 akcjach meczu, prowadzenie 9-0 i bylo wiadomo, ze nie bedzie zartow. pozniej cegielki dokladali middleton, brogdon, lopez, iliasowa, bledsoe i w zasadzie zanim skonczyla sie 1 polowa bylo juz po meczu. 10-1 bucks w tych playoffs mowi samo za siebie. plus taki, ze teraz 2 mecze w toronto i nie zdziwi mnie jak bedzie po tych kolejnych 2 meczach 2-2. choc nie zdziwi mnie tez jak ta seria skonczy sie w 4/5 meczach...\n@mayor niekoniecznie, bo okazuje sie, ze nic takiego nie powiedziala https://www.yardbarker.com/nba/articles/pelicans_owner_gayle_benson_calls_over_my_dead_body_report_completely_untrue/s1_14822_29119160 niestety ale w tych czasach reporty sa tak sprzeczne, ze ciezko wierzyc w ktorykolwiek. przed chwila probowano ludziom wmowic, ze zion wroci do duke, bo to robilo klikalnosc. lonzo ball jakos mocno tego rzutu nie zmienil w tym sezonie(choc podobno mial...) natomiast pracowal nad sila, co powoduje, ze latwiej mu rzucac. 2/3 tygodnie temu jakis trener personalny(podobn o jeden z najlepszych w usa) od rzutu mial przez tydzien pracowac nad rzutem z kilkoma graczami lakers, ball przewijal sie w filmikach. ja nie spodziewam sie po nim, ze zmieni totalnie technike rzutu, natomiast mysle, ze wczesniej czy pozniej dobije do rozsadnych %, tak jak mialo to miejsce w ncaa. kwestia dealu davisa, imo spotkaja sie z nim jeszcze raz w 4 oczy, zapytaja wprost. jezeli podtrzyma to co wyszlo w noc draftu, po losowaniu, ze chce odejsc, pelicans skoncentruja sie na znalezieniu dealu. choc mam wrazenie, ze do dealu z lakers moze nie dojsc. jest za duze cisnienie ze strony wszystkich dookola, by do tego doszlo, nawet jesli ktos uzna, ze oferta lakers jest najlepsza. co do lakers, zobaczymy, mnie sie wydaje, ze lakers beda musieli pojsc w innym kierunku... niz ad choc zaczynam sie zastanawiac, czy lebron stac na to by poczekac jeszcze 1 sezon na AD. jezeli zaden z topowych FA nie zawitalby do jezioranow, moze bron przeczeka pels? gdyby poszedl taki sygnal, nikt przy zdrowych zmyslach nie dalby pelicans dobrej oferty gdyby za rok lakers mieli cap space na AD:D\njesli blazers serio marzyli o wygraniu tej serii to g2 byl wlasnie takim meczem, ktory powinni wygrac. i to nie chodzi o to, ze blazers zle zagrali. zagrali swietnie, problem w tym, ze warriors weszli na taki poziom w playoffs, dysponuja takim doswiadczeniem, spokojem, talentem ,ze wyszli z bardzo zlej sytuacji na 2-0 i jezeli blazers nie udzwigna ciezaru i nie zrobia u siebie 2-0, seria skonczy sie w 5 meczach. a mam bardzo zle przeczucie, ze blazers znowu swietnie u siebie zagraja ale jakis klay bedzie mial dzien konia i bedzie 3-0... blazers odrobili prace domowa. pokazali kawal serca, costam pozmieniali ale to wszystko za malo. niemniej wielkie propsy dla nich. oby to doswiadczenie zaowocowalo w przyszlosci. dray gra swietna serie i playoffy. ssal tak bardzo w regularze, ze zapomnielismy jak uniwersalnym jest graczem. w defensywie nie do przejscia, rzuca sie do kazdej bezpanskiej pilki, wytwarza fizyczna presje na kazdym przeciwko komu stanie, do tego w ataku rozrzuca, nie psuje flow, trzeba to pobiegnie do kontry, wyprowadzi, rzuci pilke do przodu, wjedzie. do tego nie potrzebuje 20 rzutow na mecz. w rockets mieli na niego odpowiedz w postaci pj tuckera. tutaj portland nie ma jak zrownowazyc greena, wiec sa problemy. propsy dla kerra, ze wprowadzil pozostalych grajkow do rotacji. od looneya po bella, cooka czy mckinnie. z bogutem i jonesem, zagralo 12 gosci... to jest niesamowite, ze przy nieobecnosci kd i cousinsa, maja w rosterze tylu grajkow, ktorzy costam wniosa...\njak juz kwestia knicks ich fanow i loterii, to trzeba obejrzec to\nwidze, ze trzeba sie 2 razy zastanowic zanim czlowiek zacznie dyskusje z userem ponizej 100 postow bo mozna czasami grubo trafic @panautobus moze zrob research, zobacz jakie paczki dawali lakers w styczniu/lutym za davisa i wtedy sie wypowiedz w tej kwestii zamiast tworzyc rownolegla rzeczywistosc ok? mam cos jeszcze dodawac? LOL\ndo tej pory myslalem, ze to my bujamy w oblokach ale jak czytam, ze AD tylko za gwiazde, to nie mam pytan:D w sensie kto mialby zrezygnowac ze swojej gwiazdy na rzecz AD? wizards? john wall? 2 kwestia, lakers nie spieprzyli negocjacji z pels. wg doniesien dali im wszystko. pels bylo malo. wg kolejnych doniesien, pels przystapili do rozmow z zamiarem nie zgodzenia sie na zadna oferte, wiec jedyne co lakers spieprzyli to to, ze nie odeszli od stolu wczesniej...\n10 minut po loterii charania wrzuca twitt, w ktorym pisze, ze zdanie davisa sie nie zmienilo i wciaz chce odejsc z Pels ale wciaz znajda sie tacy, ktorzy twierdza, ze AD zmieknie i zmieni zdanie. a w zasadzie to juz zmiekl.... ok


iPhone 13 – co już wiemy o nowym modelu Apple? | AppleHome - Profesjonalny serwis Apple Warszawa\niPhone 13 – co już wiemy o nowym modelu Apple?\nKażdy kolejny dzień przybliża nas do premiery nowych telefonów od firmy Apple. Mimo tego, że prezentacja modeli będzie miała miejsce dopiero po wakacjach, to dzięki przeciekom z kolejnych źródeł jesteśmy w stanie coraz dokładniej określić, co dokładnie będzie miał do zaoferowania nadchodzący iPhone 13.\niPhone 13 – czego możemy się spodziewać?\nNajnowsza generacja smartfonów będzie wyposażona w innowacyjny układ Apple Bionic A15, dzięki któremu telefony będą mogły pochwalić się jeszcze lepszymi osiągami w kwestii wydajności oraz kultury pracy w porównaniu do swoich poprzedników. Kolejna generacja iPhone’ów oznacza także powrót to czytników linii papilarnych, które najprawdopodobniej zostaną umieszczone pod ekranem urządzenia. Nie oznacza to jednak rezygnacji z funkcji Face ID, która jako flagowa technologia od Apple, wciąż będzie dostępna w najnowszych smartfonach. Bardzo interesująca wydaje się także kwestia wyświetlacza w nadchodzących urządzeniach. Modele z oznaczeniem Pro prawdopodobnie otrzymają matryce o częstotliwości odświeżania wynoszącej aż 120 Hz, co przełoży się na zdecydowanie większy komfort użytkowania. Najnowsze doniesienia sugerują również, że iPhone 13 zostanie pozbawiony wszystkich portów, a ładowanie urządzenia odbywać się będzie w sposób całkowicie bezprzewodowy. W nadchodzących telefonach od Apple nie zabraknie oczywiście zaawansowanej technologii 5G. Dzięki temu każdy, kto zakupi nowego iPhone’a, będzie mógł cieszyć się prędkością Internetu na najwyższym możliwym poziomie. Producenci przewidzieli także nieznaczne zmiany wizualne. Mimo braku rezygnacji ze znajdującego się na górnym panelu notcha, zostanie on w znacznym stopniu zmniejszony, co przełoży się na zwiększenie przestrzeni roboczej.\nCiągłe wsparcie dla poprzednich modeli\nPrezentacja nowego iPhone’a nie oznacza oczywiście, że poprzednie modele z portfolio Apple stracą wsparcie do oprogramowania. Dodatkowo posiadacze starszych modeli cały czas będą mogli liczyć na profesjonalną naprawę w naszym serwisie. Zastąpienie uszkodzonego wyświetlacza lub wymiana baterii w iPhonie to tylko niektóre z oferowanych przez nas usług. W przypadku jakichkolwiek problemów z urządzeniem najlepiej od razu odwiedzić nasz serwis Apple w Warszawie i skorzystać z fachowej pomocy specjalistów.


Joanny Opozda - wszystko na temat Joanny Opozda w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Joanny Opozda (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Joanny Opozda. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Joanny Opozda) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Joanny Opozda posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Joanny Opozda jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Joanny Opozda materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 29.08.2014 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 29.08.2014. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Joanny Opozda ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Joanny Opozda.


Turkmeńskie zespoły yass\nTurkmeńskie zespoły - Zespoły yass - Zespoły muzyczne\nTurkmeńskie zespoły yass. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły turkmeńskie, z gatunku yass.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Turkmenistan, muzyka turkmeńska, zespoły turkmeńskie, gatunek Yass.\nSpis zespołów - turkmeńskie zespoły yass - zespoły muzyczne


Działka na sprzedaż - Karwowo, Łobez, Szczecin, 3330 m², 175 200 PLN, NET-MOJ15599\nnieruchomości działki zachodniopomorskie łobeski Łobez Karwowo szczegóły oferty\nSzczecin, Łobez, Karwowo\nPow.: 3330 m², Cena: 175 200 PLN\n52,61 PLN / m²\nDo sprzedaży uzbrojona działka budowlana w malowniczym Karwowie o powierzchni 3330m2. Działka ma kształt prostokąta, teren płaski - łatwy do zabudowy.\nPodstawowe media bezpośrednio przy drodze: prąd, woda. Dojazd do działki utwardzaną drogą gruntową. W pobliżu znajduje się już kilka domów.\nZ działki rozciąga się piękny widok na pobliskie pola i las. Działka znajduje się mniej więcej w odległości 100m od głównej ulicy, dzięki czemu jest dodatkowo wyciszona. Wymarzone miejsce do relaksu i rekreacji - Cisza i spokój. Serdecznie polecam ze względu na świetne położenie jak i walory widokowe działki. Zapraszam na prezentację - cena do negocjacji.\nNumer oferty: NET-MOJ15599\nLink do oferty: http://www.oferty.net/of,1503599435\nInteresuje mnie oferta numer MOJ15599 - Działka na sprzedaż, Szczecin, Łobez, Karwowo, powierzchnia: 3330 m², cena: 175 200 PLN. Proszę o kontakt.\n48 700 m² | 77 250 PLN\n656 m² | 60 000 PLN\nZobacz oferty nieruchomości Łobez


Sernik Pina Colada – Kulinarny Blog Samanthy\nPublished 1 grudnia 2014 30 września 2015 przez Jolanta Starys in desery, serniki pieczone\nIntensywnie kremowy, wilgotny, w tropikalnych smakach z kokosem, ananasem i nutą alkoholową, to niezwykły sernik Pina Colada.\nNazwa pochodzi od popularnego koktajlu alkoholowego rodem z Karaibów, serwowanego na całym swiecie. Przepyszny deser jest wspomnieniem minionego lata.\n220 g herbatników kokosowych\n800 g serka Philadelphia lub serka w wiaderku\n1 opakowanie budyniu kokosowego lub smietankowego\n200 ml mleka kokosowego z wiórkami\n3-4 plastry świeżego ananasa\n150 g kawałków kokosa z puszki\n3 łyżki likieru kokosowego Malibu lub białego rumu\n1 łyżeczka esencji waniliowej lub kokosowej\nHerbatniki pokruszyć dodać roztopione masło i wymieszać.\nSpód tortownicy /22-24 cm/ wyłożyć masą herbatnikową i schłodzić 30 minut w lodówce.\nSer zmiksować z cukrem, dodać po jednym jajku, za każdym dodaniem miksować do połączenia.\nNastępnie, likier kokosowy lub rum, mleko kokosowe, przesiany budyń.\nAnanasa pokroić na mniejsze kawałki i dodać do masy serowej wraz z kawałkami kokosa, wszystkie składniki dokładnie wymieszać.\nPiec w 170 st. C przez 1 godzinę 10 minut do lekkiego zarumienienia.\nPo upieczeniu pozostawić 10 minut w piekarniku, następnie wystudzić i schłodzić 2 godziny w lodówce.\nSmietanę ubić z cukrem pudrem i wanilią, odłożyć 3 łyżki a pozostałą posmarować wokoło sernik.\nPosypać boki i wierzch wiórkami kokosowymi.\nUdekorować rozetkami z bitej smietany.\nTags: ananas, ciasta, kokos, kuchnia, wiórki kokosowe\nPoprzedni wpis Previous post: Bułeczki z makiem\nNastępny wpis Next post: Ciasteczka – Płatki sniegu\nmagma 1 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nrewelacyjnie wygląda:) na pewno jest bardzo smaczny:)\nMajka 1 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nuwielbiam ,uwielbiam ,uwielbiam takie serniki Samanto żebyś była bliżej ciągle bym go zamawiała.Podziwiam Twój kunszt ,precyzję ,zdolnosci w tworzeniu takich pyszności . Gorąco pozdrawiam\ndomowacukierniaewy.blox.pl 1 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nMmm, aż ślinka leci 🙂 Obłędny sernik 🙂\nDorota;) 2 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nZimowo…lekki i puszysty, uczta iscie krolewska ;))\nladylaurabloq 2 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nPiękny ,bardzo ciekawy sernik.\nNatalia 3 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nDieta moja pasja. 3 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nWiesz co Jola…..sernik bardzo wpisuje się w zimowe klimaty. 🙂\nnapiecyku 3 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nCiacho bardzo kusi, musi mieć wspaniały smak 🙂\nMagda C. 5 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nPiękny sernik, super pomysł!\newelina 12 grudnia, 2014\t / Odpowiedz\nwow. Mysle, ze zrobilby furore na kazdum CHristmas Party. Delikatny, alkoholowy i oczywiscie przepyszny.


System rządów w państwie - administracja, niezespolona,zespolona, publiczna, wojskowa, historia administracji - ADMINISTRACJA.wortale.net\nStrona główna » artykuły » podstawy prawoznastwa » System rządów w państwie\nczytano 26511 razy\nSystem rządów w państwie zależy od stosunków, relacji, wzajemnych kompetencji pomiędzy organami państwa, tworzącymi władzę ustawodawczą i wykonawczą .\nW zależności od tego jakie w danym państwie występują organy i jakie są ich kompetencje system rządów może być : parlamentarno-gabinetowy, prezydenci, parlamentarno-komitetowy.\nparlamentarno-gabinetowy- u podstawy tego systemu leży dążenie do zrównoważenia wzajemnych kompetencji pomiędzy parlamentem, rządem , prezydentem (równowaga władzy).\nParlament powoływany jest w wyborach powszechnych , prezydent nie jest szefem rządu, kompetencje głowy państwa są skromne ograniczają się do reprezentowania państwa w stosunkach wewnętrznych i zewnętrznych. Prezydent pochodzi z wyborów powszechnych, a jego legitymacja jest bardzo mocna, nie odpowiada politycznie ani przed parlamentem ani przed rządem. Parlament nie może odwołać prezydenta. Władze wykonawczą tworzy rząd i określana jest ona jako gabinet (w niektórych rozwiązaniach władzę wykonawczą sprawuje prezydent.\nRząd odpowiada politycznie przed parlamentem, parlament może postawić wobec rządu wotum nieufności, czyli odwołać rząd. Rząd posiada prawo inicjatywy gospodarczej w praktyce zdecydowana większość projektów, ustaw pochodzi od rządu, ale w systemie tym inicjatywa ustawodawcza leży w rękach prezydenta i parlamentu.\nSystem prezydencki jest klasycznym przykładem rządu.\nPrezydent i parlament- wybierani są w drodze powszechnych wyborów. Prezydent pełni rolę głowy państwa i szefa rządu oraz zwierzchnika sił zbrojnych. Władza ma charakter monistyczny bowiem skupiona jest w ręku jednoosobowego organu w postaci prezydenta. W systemie tym nie występuje klasyczny rząd bo rząd to prezydent. W jego ręku skupia się całość władzy wykonawczej. Ministrów powołuje prezydent. Prezydent jest niezależny politycznie od parlamentu. Prezydent odpowiada przed parlamentem za naruszenie ustaw. Prawo inicjatywy prawodawczej nie przysługuje prezydentowi lecz parlamentowi.\nW systemie prezydencki partią rządzącą nie jest partia która wygrywa wybory parlamentarne, ale partia z której pochodzi prezydent. W systemie tym istotną rolę odgrywa sąd najwyższy jest federalnym sądem konstytucyjnym zajmuje się rozstrzyganiem o zgodności ustaw z konstytucją. System prezydencki sprawdza się szczególnie w tych państwach gdzie występuje stabilna sytuacja gospodarcza.\nPrezydent jest wybieralny, jest szefem rządu, nie odpowiada politycznie przed parlamentem . Prezydent jest szefem władzy wykonawczej tą funkcje sprawuje za pośrednictwem premiera, który podlega prezydentowi. Ministrowie są powoływani przez premiera za zgodą prezydenta, prezydent uczestniczy w pracy rządu, może ją kontrolować .\nSYSTEM PARLAMENTARNO KOMITETOWY\nU podstaw tego systemu leży zasada jednolitości władzy państwowej. W państwie występuje jeden organ najwyższy, organ który dominuje nad innymi i w nim skupia się władza tym organem jest parlament. Parlament wybierany jest w wyborach powszechnych, podporządkowane są jemu inne organy państwa. Rząd powoływany jest przez parlament. Rząd jako całość odpowiada politycznie przed parlamentem .\nRząd jest traktowany jako komitet wykonawczy parlamentu . Istotną cechą tego systemu jest to, że nie występuje konkurencyjność partii (partie współdziałają ze sobą )- tego rodzaju system był spotykany w państwach socjalistycznych.\nW Polsce mamy mieszany system nasz system zbliżony jest do parlamentarno gabinetowego ale z jednoczesnym wzmocnieniem władzy prezydenta. Prezydent posiada rozległe kompetencje które są równoległe do kompetencji rządu.\n« Reżimy polityczne


» „Nie musisz wszystkiego” Analiza Bioenergetyczna Lowena\n#1 2019-11-17 15:19:09\nzaprasza 2 – 5 kwietnia 2020 na warsztat\n„Nie musisz wszystkiego”\nCzasami zdarza się tak, że chodzimy po świecie i szukamy poparcia innych ludzi, pragniemy ich uznania aby poczuć zadowolenie z siebie. Bywa, że rozglądamy się zawszelkimi znakamipotwierdzającyminaszą wartość. Każdy z nas chce czuć zadowolenie, tylko kwestia gdzie szukamy jego źródła. Zadajemy sobie pytania:\nIle jeszcze muszę się „nastarać”, żeby wreszcie poczuć zadowolenie z siebie, by zyskać uznanie? Czy jeśli zrobię jeszcze jeden fakultet, kupię lepsze mieszkanie albo więcej zarobię - zasłużę na miłość? Czy dostrzegą mnie, jeśli mi się to wszystko uda? Czy usłyszę coś dobrego od bliskich, pochwali mnie szef? I chyba najważniejsze - czy choć przez chwilę uznam siebie i odpuszczę wieczne samo-niezadowolenie?\nNie mając akceptacji wewnątrz, szukamy jej na zewnątrz, z utęsknieniem czekamy na moment docenienia od innych.Kiedy on w końcu następuje (co przecież się zdarza od czasu do czasu), okazuje się, że jednak to nie to, że niewystarczająco, za mało, za słabo…Poddajemy w wątpliwość otrzymaną „nagrodę”, że ironia, złośliwość, że tym razem ktoś dał się nabrać, ale przecież w końcu się połapie...\nTracimy pewność, więc zaczynamy od nowa. Tym razem postaram się naprawdę, bardziej, lepiej, zrobię więcej!Krok po kroku robi się z tego pogoń za chwilą uznania, w której gubimy kontakt ze sobą, zatracamy się w niej, ignorujemy coraz bardziej własne emocje i doznania, siebie...\nStłumione przeżycia jednak nie znikają, tylko „wbudowują” się w nasze ciała, usztywniają je i uzbrajają, aż bolą - bólem tyleż cielesnym, co emocjonalnym.Coraz trudniej jest czuć się swobodnie i naturalnie. Przez napięcia i blokady nie może przepływać fala życia, przez zaciśnięte gardło trudno jest się wyrażać – krzyczeć, płakać, śmiać.W ogóle trudno jest cokolwiek poczuć i jakkolwiek być.\nJak by to było pozwolić sobie na mniej, wolniej, a czasami może nawet na wcale?\nZgodzić się na to, co jest i żyć bardziej dla siebie?\nJak pisała Alice Miller „Żadnadrogaw moim życiu nie była tak długa jak ta,któramiała mnie zaprowadzić do mnie” Jeżeli jesteś w jakikolwiek sposób na tej drodze, zapraszamy na warsztat, w trakcie którego będziemy zbliżać się do siebie, przyglądać się relacji z sobą samym czy samą i na różne sposoby doświadczać. Warsztat poprowadzi Jarosław Józefowicz w asyście Marcina Bochenko oraz Iwony Tarnawskiej.\nZapraszamy na warsztat prowadzoną metodą Lowena , podczas którego będziemy zbliżać się do swoich ukrytych przeżyć, tego, co nie przyjęte, po to, aby stamtąd rozpocząć drogę ku samym sobie.\n• zasługują na sympatię i miłość,\n• wytrzymują, znoszą za dużo i za długo, w końcu wybuchają, niszcząc to, na czym im zależy lub nie wybuchają, tylko tkwią w czymś, co ich przekracza,\n• czują, że już nie dają rady, a nie mogą się do tego przyznać,\n• starają się zadowolić i spełniać oczekiwania,\n• podchodzą do życia perfekcyjnie i w sposób kontrolujący,\n• nie umieją być słabymi, wchodzić w zależność, korzystać z pomocy i troski innych,\n10.00- 14.00 warsztaty (przerwa kawowa w międzyczasie)\nPsycholog, psychoterapeuta, seksuolog, facylitator analizy bioenergetycznej.\nRozwojem wewnętrznym zajmuję się od blisko dwudziestu lat. Jestem dyplomowanym psychologiem ipsychoterapeutą, ukończyłem studia na Uniwer-sytecie Warszawskim, kolejne w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie oraz studia terapeutyczne w Polskim Towarzystwie Psychologii Procesu. Posiadam uprawnienia facylitatora Analizy Bioenergetycznej uzyskane w szkoleniu akredytowanym przez FSBA (Florida SocietyBioenergetics Analysis). Ukończyłem także studia podyplomowe z seksuologii klinicznej pod opieką merytoryczną prof. Zbigniewa Lwa-Starowicza w zakresie programu zatwierdzonego przez Polskie Towarzystwo Seksuologiczne.Odbywam szkolenie superwizyjne PTPP, posiadam uprawnienia do prowadzenia superwizji indywidualnej pod superwizją. Jestem autorem książki „Życie we śnie. O sposobach nawiązywania kontaktu i metodach pracy z osobami w śpiączce”. Obecnie jestem w szkoleniu superwizyjnym PTPP oraz kontynuuję studia terapeutyczne w bioenergetyce Lowena.\nW ramach prywatnej praktyki zajmuję się przypadkami indywidualnymi, prowadzę terapię par i małżeństw, pracuję z dziećmi, rodzinami, grupami, organizacjami. Prowadzę treningi psychologiczne, grupy i warsztaty, zajęcia rozwojowe. W pracy wykorzystuję wiedzę z dziedziny psychologii klasycznej, psychologii procesu i bioenergetyki Lowena oraz wiedzę seksuologiczną.www.inspirowarszawa.pl\n2 kwietnia – 5kwietnia 2020\n2 kwietnia o godz.18 (rozpoczynamy kolacją w czwartek)\n5kwietnia o godz.14 (kończymy obiadem w niedzielę)\n890 zł + koszty zakwaterowania i wyżywienia\n2. Dopiero po otrzymaniu maila potwierdzającego i wyborze noclegu, prosimy o wpłatę zaliczki i zadatku w ciągu tygodnia od zgłoszenia (na dwa oddzielne konta)\n5. Zaliczkę za pobyt w wysokości 150 zł prosimy wpłacaćna konto Ośrodka Rozwoju Osobistego „Tu i Teraz” z podaniem imienia i nazwiska oraz opisem: „zaliczka za pobyt 2-5.IV.2020”.\n7. Zadatek za warsztat w wysokości 200 zł prosimy wpłacać na konto organizatora warsztatu z opisem „zadatek 2-5.IV imię i nazwisko uczestnika”:\nPozostała część kwoty (690 zł) płatna do 2.IV.2020\nOstatnio edytowany przez tuiteraz (2019-12-09 17:50:26)\nrejestracja kosmetyków purmo wrocław rolniczyblog.pl psycholog Piła


Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności - Obraz - Decor Mint\nMówi się, że niektóre zwierzęta to najlepsi przyjaciele człowieka. Jeśli podziwiasz i szanujesz czworonogi, to z całą pewnością spodoba Ci się nasza kolekcja obrazów, poświęcona właśnie najróżniejszym zwierzętom. W końcu motyw ten w formie obrazu na ścianie to piękna ozdoba domu każdego miłośnika zwierząt. Obraz z kolekcji zwierzęcejRudo biały pies wśród jesiennej roślinności zaskoczy cię naturalnymi i nasyconymi barwami tak ważnymi w przypadku portretów żywych organizmów. Dlatego motyw ten na obrazie to opcja na wniesie do pomieszczenia trochę życia i artystycznego akcentu. Z racji tego, że obrazy drukujemy na płótnie canvas, które w swojej fakturze przypomina artystyczne obrazy malarskie.\nObrazRudo biały pies wśród jesiennej roślinności idealnie uzewnętrzni twoje zainteresowania zoologiczne, a przy okazji ozdobi Twój dom. Obraz ze zwierzętami nadają się do wnętrz w różnym klimacie, szczególnie lubi je styl Klasyczny Eklektyczny. Zoologiczny motyw ozdobi wiele pomieszczeń, nada się głównie Do wnętrza użytkowego. W naszej kolekcji z obrazami zwierząt znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, pięknych gatunków i rodzajów zwierzątek z każdego zakątku świata.\nObraz ze zwierzętami Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności jest tu doskonałym przykładem. Ta uniwersalna, a równocześnie charakterna dekoracja.\nPlakat [ Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności ] Obraz [ Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności ] Plakat samoprzylepny[ Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności ] Obraz w ramie[ Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności ] Plakat w ramie[ Rudo biały pies wśród jesiennej roślinności ]\nRudo biały pies wśród jes...


Akwarium domowe zapewnia godziny zabawy i relaksu — a także korzyści zdrowotne. Badania wykazały, że ludzie, którzy spędzają nawet dziesięć minut na oglądaniu ryb w zbiornikach, wykazują niższe tętno i ciśnienie krwi oraz lepszy ogólny nastrój. Ale co ze zdrowiem i dobrym samopoczuciem ryb w akwarium? Akwarium powinno być miejscem, w którym Twoje ryby mogą czuć się komfortowo i dobrze się rozwijać. Aby stworzyć atrakcyjne środowisko do życia dla ryb, musisz używać odpowiedniego rodzaju wody….


Policjanci i świadkowie wybili szybę w samochodzie i uratowali dziecko – ViFi\nPolicjanci i świadkowie wybili szybę w samochodzie i uratowali dziecko\nPolicjanci z wydziału ruchu drogowego bielskiej komendy bez chwili wahania wybili szybę w samochodzie i uratowali 3-letniego chłopca. Do uratowania dziecka przyczyniły się informacje przekazane prze świadków zdarzenia, którzy zauważyli wyczerpanego chłopczyka w szczelnie zamkniętym samochodzie. Nieodpowiedzialni rodzice odpowiedzą najprawdopodobniej za narażenie 3-latka na niebezpieczeństwo utraty zdrowia, a nawet życia.\nDo zdarzenia doszło wczoraj tuż przed 18.00 na parkingu centrum handlowego przy ul. Sarni Stok. Do oficera dyżurnego bielskiej komendy zadzwonili świadkowie, którzy poinformowali, że w szczelnie zamkniętym, nagrzanym samochodzie marki Audi A6, znajduje się wyczerpany mały chłopczyk. Dyżurny natychmiast skierował na miejsce patrol ruchu drogowego. Policjanci bez chwili wahania wybili szybę w osobówce i uwolnili 3-latka. Dziecko był skrajnie wyczerpane i przepocone. Udzielono mu pierwszej pomocy przedmedycznej i podano wodę do picia. Na miejsce wezwano załogę pogotowia ratunkowego, która przewiozła dziecko do szpitala pediatrycznego.\nPolicjanci ustalili, że 31-letni rodzice dziecka przebywali w tym czasie na zakupach. Pozostawili syna w samochodzie, gdyż nie chcieli go budzić ze snu. Wraz z nimi przebywali jeszcze dwaj synowie w wieku 11 i 15 lat. Po badaniach 3-latek, cały i zdrowy, został przekazany pod opiekę rodziców.\nŚledczy zabezpieczyli monitoring i ustalają teraz, jak długo chłopczyk przebywał w szczelnie zamkniętym pojeździe. Nieodpowiedzialni rodzice odpowiedzą najprawdopodobniej za narażenie dziecka nie niebezpieczeństwo utraty zdrowia, a nawet życia, za co grozi kara 5 lat więzienia.


Blog | Great Private Equity\nWywiad gospodarczy Włodarczyk: Nigeria potrzebuje dziś 17 mln domów i mieszkań. To olbrzymi deficyt.\nNigeria potrzebuje dziś 17 mln domów i mieszkań. To olbrzymi deficyt - mówi Paweł Włodarczyk, prezes Great Private Equity. Firma Włodarczyka buduje w Afryce nieruchomości, choć jak przyznaje jej szef branża ta zupełnie różni się od tej...\nOtwieramy nowy oddział w Dubaju\nMiło nam poinformować o otwarciu nowego oddziału naszej firmy w Dubaju: Great Private Commercial Brokers Reef Tower JLT, Cluster O Office 1402-3, Dubai United Arab Emirates Call us: +971 52 837 1724...\nDeweloper, Traktory, kosmetyki i…? Prezydent jedzie do Afryki po wsparcie dla polskich inwestycji.\nCzarny Kontynent nie przestaje być uważany za atrakcyjne miejsce inwestycji. Korzysta z tego polski biznes, czego dowodem są choćby kontrakty firm. Obecność na afrykańskim rynku wiąże się jednak również z ryzykiem. Przedsiębiorcom pomóc ma wizyta...\nul. Jana Kasprowicza 45/47, piętro III\ntel. +48 22 127 37 88\nCopyright © 2016 - 2018 Great Private Equity | Projekt i wykonanie: webmania.pl


[Zew Cthulhu] - "Przypadek Malvina Bernarda Badocka" - lastinn\n[Zew Cthulhu] - "Przypadek Malvina Bernarda Badocka"\n« [Sci-Fi] Pokuta | Psychodrama - Steve Newman »\n07-10-2013, 10:24 #1\nPrzypadek Malvina Bernarda Badocka\nDzwonek do drzwi przerwał Derekowi poranna lekturą gazety. Odłożył swój tablet na stół i wolnym krokiem ruszył do korytarza. Po drodze poprawił jeszcze szlafrok i przeczesał włosy.\nProfilaktycznie wyjrzał przez wizjer, aby sprawdzić kto stoi za drzwiami. Ostatnio było w okolicy kilka napadów i policja zalecała ostrożność. Za drzwiami stał kurier z poczty.\n- Ja niczego nie zamawiałem - powiedział głośno Derek nie otwierając drzwi.\n- Pan Derek O’Hara? - spytał kurier - Mam do pana telegram.\n- Telegram? Do mnie? - mruknął po nosem gospodarz - Kto w dzisiejszych czasach wysyła jeszcze telegramy.\nZaciekawiony cała sprawą Derek przyjął kuriera i odebrał wiadomość. Po wręczeniu napiwku i zamknięciu pieczołowicie wszystkich zamków, Derek wrócił do kuchni, aby tam odczytać wiadomość.\nz przykrością informuję, że w dniu wczorajszym w tragicznych okolicznościach poniósł śmierć Pański wieloletni przyjaciel Malvin Badock. Przez wzgląd na jego pamięć oraz poczynione przez niego zapisy w testamencie, prosiłbym o przybycie na pogrzeb. Nabożeństwo żałobne odbędzie się kościele parafialnym w Raccoon Creek w dniu jutrzejszym o godzinie 12.30”\n- Malvin Badock - westchnął Derek.\nNa te słowa zalała go fala wspomnień z lat młodzieńczych, gdy to razem z Malvinem studiowali. Wraz z Teresą, Kevinem i Bernardem stanowili zgraną paczkę przyjaciół. I choć studiowali różne kierunki, to łączyły ich dwie rzeczy: miłość do muzyki jazzowej oraz fascynacja okultyzmem i zjawiskami metafizycznymi. Wspólnie spędzali długie godziny w uniwersyteckiej bibliotece na lekturze starych woluminów z dziedziny ezoteryki. Odbyli nawet razem kilka wypraw badawczych, w tym jedną do Europy, jak to nazywał Malvin, do miejsc w których ponoć widziano duchy. Żadna z nich ku ich wielkiemu rozczarowaniu, nie przyniosła żadnych efektów, ani dowodów.\nPo studiach ich drogi się rozeszły i nie spotkali się już więcej mimo, że w dniu odebrania dyplomów przyrzekali sobie utrzymywać kontakt. Życie potoczyło się jednak swoim torem i nie było dane już im się spotkać.\nA teraz Malvin Badock nie żyje.\nDerek był wstrząśnięty i przez długie minuty siedział wpatrzony w okno. W końcu wstał i ruszył żwawym krokiem do sypialni, gdzie spod łóżka wyciągnął starą skórzaną walizkę i zaczął wrzucać do niej najpotrzebniejsze rzeczy.\nDruga próba rekrutacji.\nTym razem klasyczny, choć może nie do końca bo osadzony we współczesności Zew Cthulhu.\nProlog dość prosty, banalny i wręcz ograny. Wasz bohater otrzymuje telegram od adwokata Victora Terenbach, który jest wykonawcą ostatniej woli jego dawnego przyjaciela Malvina Badocka. Wraz z Badockiem i kilkoma innymi osobami tworzyliście zgraną paczkę przyjaciół. Łączyła was nie tylko przyjaźń, ale też wspólne zainteresowania, muzyka i metafizyka. Kierunek studiów, jak i dalsza kariera waszego bohatera są dowolne. Chodzi tylko o to, abyście stworzyli postać, która miała w swym życiu okres fascynacji okultyzmem i zjawiskami paranormalnymi. Ta pasja może być nadal obecna w zyciu bohatera, ale nie musi.\nPo ukończeniu studiów, każdy z grupy przyjaciół ruszył w swoją stronę. Nie spotkaliście się już więcej z Malvinem, mimo złożonych obietnic o utrzymywaniu kontaktów.\nTeraz otrzymujecie telegram zawiadamiający o jego śmierci i prośbę o przybycie na pogrzeb.\nW tym właśnie miejscu zaczyna się przygoda.\nIlość graczy - od 2 do 5\nCzęstotliwość - minimum 1 post na tydzień, opcjonalne wykorzystanie gdoc do dialogów;\nMechanika - będzie obecna, ale na etapie rekrutacji się nią nie przejmujemy;\nKP - historia postaci klasyczna, nie za długa, nie za krótka. Dobrze nakreślająca waszą postać. Plus opis charakteru i szczegóły waszej relacji z Malvinem. Niezbędne minimum to dobra znajomość, szczegóły jednak pozostawiam wam.\nKP proszę przesyłać na PW. Zgłoszenia i pytania w tym wątku.\nCzas trwania rekrutacji - 1 tydzień, 7 dni, tj. do 14.10\nKilka słów o Malvinie Bernardzie Badocku\nMalvin to typ tzw. kujona. Od dziecka pochłaniał ogromne ilości książek z różnych dziedzin. Od dziecka też charakteryzował się dużą wyobraźnią. Snuł opowieści i marzył o wielkich przygodach. Dość szybko zainteresował się ezoteryką i okultyzmem. Początkowo to były tylko gotyckiej opowieści grozy i opowiadania fantastyczne, ale z biegiem czasu wnikał w temat coraz głębiej. Uczył się języków, by najważniejsze dzieła w tej dziedzinie poznawać w oryginale. Uporczywie poszukiwał dowodów istnienia świata poza materialnego.\nPoznaliście go na pierwszym roku studiów w Harvardzie, gdzie założył kółko muzyczne. Sam grał na saksofonie i poszukiwał ludzie do wspólnej gry oraz chodzenia na koncerty. Tak zaczęła się wasza znajomość.\nMalvin mimo swoich zainteresowań i wielkiego głodu wiedzy był człowiekiem towarzyskim, ale wolał małe grupki osób od wielkich tłumów. Wolał ciche rozmowy w jakimś małym pubie niż głośne, studenckie imprezy. Często mówiono o nim, że to człowiek z innej epoki. Chodziło nie tylko o ubiór, który faktycznie wyglądał jak wyciągnięty od dziadka z szafy, ale także o jego sposób bycia, maniery i słownictwo..\nA oto i Malvin z czasów studiów:\nTo chyba wszystkie niezbędne informacje. W razie konieczności, proszę pytać.\n07-10-2013, 12:38 #2\nOoo ja się oczywiście zgłaszam! Kartę zrobię dziś lub jutro!\n09-10-2013, 19:11 #3\nMuszę napisać ze byłbym zainteresowany, ale nie jestem pewien czy dam radę czasowo bo zaangażowałem się w dwie inne sesje... po weekendzie pewnie będę wiedział jak to wszystko wyjdzie i być może wyśle kartę już w poniedziałek. Jak uda mi się wszystko zgrać to może będzie jeszcze miejsce. Jeśli nie to zostanie mi zadowolenie się rolą czytacza.\n09-10-2013, 23:29 #4\nPiszę się, KP na PW, to moja pierwsza sesja, więc mam nadzieję, że "klasyczna".\n10-10-2013, 06:37 #5\nstudent na PW wysłałem ci uwagi, co do KP. Liczę, że się nie zniechęcisz i podeślesz poprawioną KP.\nNa PW pojawiło się też pytanie odnośnie wieku. Ważny szczegół, który mi umknął w czasie pisania rekrutacji. Dopuszczalny wiek, to 35-38 lat.\n10-10-2013, 23:08 #6\n12-10-2013, 22:47 #7\nAktualnie mam już dwie KP, więc sesja powinna ruszyć. W większym gronie zawsze gra się lepiej, więc zapraszam kolejnych graczy.\nNadesłane KP to:\n- Władimir Bazhukov - nadesłana przez studenta\n- Olivia Wright-Nascimento - autorstwa Ali\n13-10-2013, 08:50 #8\nosobiście jestem za przedłużeniem rekrutacji z w/w względów\n13-10-2013, 20:02 #9\nRekrutacja powisi jeszcze parę dni. Mam kilka zapytań w sprawie tej sesji, więc jest szansa, że ktoś się jeszcze zgłosi.\n14-10-2013, 22:03 #10\nMam trzecie zgłoszenie i aktualna lista chętnych wygląda tak:\n- Charles Brooks - nadesłany przez Cattusa\nW związku z tym, że jest to niejako minimalna ilość graczy informuję, że rekrutacja potrwa do środy wieczór, tj. do 16.10.\nNastępnego dnia sesja wystartuje i pojawi się jej post otwierający.


Profil użytkownika tjank (69251) - Lubimyczytać.pl\nczytelników: 2171 | opinie: 229 | ocena: 7,97 (594 głosy)\nPrzed wieloma, wieloma laty, książkami Grishama zaczytywałem się bez pamięci. Minęło kolejnych wiele lat, aż sięgnąłem po „Górę bezprawia” z 2014 roku. No i rozczarowanie. Książka nudna, rozciągnięta niemiłosiernie jak brazylijskie seriale, a przy tym bardzo dziecinna. No cóż widocznie wiele, wiele lat temu autor trafiał w moje dziecinne gusta, a może odwrotnie – może Góra to już po prostu nie... Przed wieloma, wieloma laty, książkami Grishama zaczytywałem się bez pamięci. Minęło kolejnych wiele lat, aż sięgnąłem po „Górę bezprawia” z 2014 roku. No i rozczarowanie. Książka nudna, rozciągnięta niemiłosiernie jak brazylijskie seriale, a przy tym bardzo dziecinna. No cóż widocznie wiele, wiele lat temu autor trafiał w moje dziecinne gusta, a może odwrotnie – może Góra to już po prostu nie jest książka na miarę jego bestsellerów z lat 90 ubiegłego wieku ?\n430 106 2176\nZnajomi (42), Obserwowani (60), Obserwujący (10)\nPoczekałam, aż Henry podjedzie bliżej krawężnika. Przednie koło najechało na pustą butelkę po wodzie...\twięcej


Przeprawy Promowe - Promy z Milos do Thirasia. Porównaj ceny, sprawdź rozkłady\nCeny na twojej trasie Milos - Thirasia mogą wzrosnąć w miarę jak zbliża się data wypłynięcia\nCrossings from 5 godziny 35 minuty\nProm Milos do Thirasia\nMilos Thirasia polaczenie laczy Cyklady z Cyklady. Obecnie jest tylko jeden operator obslugujacy te polaczenia, Sea Speed Ferries. Polaczenie odbywa sie do 1 razy tydzien ktore trwaja mniej wiecej 5 godziny 35 minuty.\nDlugosc przeplyniecia Milos Thirasia zmienia sie z sezonu na sezon, tak wiec proponujemy sprawdzac najnowsze informacje na zywo.\nPrzewoźnicy Promowi - Milos - Thirasia\nLocation: Thirasia, Prom Milos do Thirasia


najlepsza księgowość Halinów - lifestyleinfo.pl\nnajlepsza księgowość Halinów\nPost autor: Kurczaczek » 22 maja 2019, 12:11\nSzukasz dobrego biura rachunkowego w okolicach Halinowa? Osobiście mogę polecić https://ksiegowa-halinow.pl/. Księgowa-Halinów to najlepsze biuro rachunkowe jakie znam. Z jego usług korzystam ja i wiele z moich znajomych biznesowych - wszyscy jesteśmy zadowoleni z jej obsługi.\nRe: najlepsza księgowość Halinów\nPost autor: waza » 23 maja 2019, 8:00\nA co robicie, aby nieco uprościć i przyspieszyć procesy księgowe zachodzące w Waszych firmach? Macie na to jakieś patenty? My na przykład zdecydowaliśmy się na wprowadzenie elektronicznego obiegu dokumentów, o którym mowa na stronie https://primesoft.pl/pl/elektroniczny-obieg-dokumentow i jesteśmy z tego bardzo zadowoleni Naprawdę usprawniło to funkcjonowanie całej naszej firmy A Wy co o tym myślicie?


gratyfikacje w nf.pl\ngratyfikacje finansowe i benefity pozapłacowe. Coraz ważniejszy jest też niebanalny wygląd, dobra lokalizacja i funkcjonalność biura. Informatyk bywa wybredny. W środowisku IT, silniej\ngratyfikacje. W jej przypadku główną rolę odgrywają wartości niematerialne, w tym przede wszystkim poczucie sensu tego, co się robi. W motywowaniu zorientowanym na sens nie chodzi oczywiście\ngratyfikacje pieniężne. Najwięcej zyskały jednak same marki, które zdobyły wiernych klientów, odświeżyły swój wizerunek jako bardziej prokonsmuencki oraz ugruntowały swoją pozycję na\ngratyfikacje. Jednak nie można tu mówić o korupcji na dużą skalę – jedną z łapówek był bilet na koncert. Zatrzymań dokonano w prywatnych mieszkaniach podejrzanych. W tym samym czasie\ngratyfikacje, wymuszenia ekonomiczne. Fałszowanie sprawozdań finansowych, przez co rozumie się celowe zniekształcanie wszelkiej informacji finansowej i zarządczej. Najczęstsze przypadki\ngratyfikacje od klient w są dochodem i podlegają opodatkowaniu. Jeśli pracodawca pośredniczy w ich rozdziale, powinien potrącić zaliczki na PIT - zwraca uwagę Rzeczpospolita. Ustawa\ngratyfikacje mogą motywować, partnerów, bo oznaczają dla nich wymierną korzyść finansową. Ponadto jasno zdefiniowane warunki współpracy są korzystne dla obu stron, zwłaszcza w przypadku\ngratyfikacje pozapłacowe niż wynagrodzenie. JAK ZATEM ZBUDOWAĆ DOBRY, PEŁNIĄCY FUNKCJĘ MOTYWACYJNĄ SYSTEM WYNAGRODZEŃ W FIRMIE? Po pierwsze: nie wolno dokonywać rewolucji\nFirmy i oferty dla "gratyfikacje"\nKursy kadry i płace Wtorek-Czwartek 120h 50%teorii 50%praktyki Gowork.pl\nIntegracja wokół zadań, a efektywność działań Centrum Szkoleń ROE\nScanhome Real Estate ul. Wspólna 52/54 lok. 12 D\nPozafinansowe motywowanie pracowników Postawy Pracownicze


Trafiona randka w klubie – swingowanie dla kobiet i mężczyzn – Balticon\nNie jest istotne to, czy mamy doświadczenie w randkach oraz nieraz spotykamy się z osobami przeciwnej płci, czy także jesteśmy w tej dziedzinie całkowitymi amatorami. Jeśli jednakże korzystamy z dyspozycji, jakie daje nam imprezy dla par Warszawa oraz w nim poszukujemy sympatii jesteśmy w stanie zastosować kilka zasad, aby stworzona przez nas randka była ściśle mówiąc udana oraz niezapomniana. Jest to istotne, wskutek tego, ze single chcą naprawdę kapitalnych randek, które to zapewnią nam niezapomniane wrażenia. Nikt nie jest ekspertem w dziedzinie spotkań towarzyskich, wskutek tego także każdemu przydadzą się rady.\nRzecz jasna, nikt nie zna magicznej formuły, za wsparciem, której randki będą udane. O to powinniśmy się sami postarać i włożyć w to przedsięwzięcie nieco wysiłku. W szczególe przygotujmy się do randki, a także pomyśl, na jaki temat możecie rozmawiać, po to, żeby w trakcie spotkania czuć się swobodnie i pewnie. Należałoby również zorientować się, jakie są współczesne kluby, jaka muzyka jest trendy, a też, jakie filmy oglądnąć wolno na ekranach kin. To właśnie dzięki temu na pewno wynajdziemy w czasie randki interesujące tematy do rozmowy. Pierwsze spotkania przyjacielskie, między dwoma figurami przeciwnej płci są trudne. Z tego także względu każde działające biuro matrymonialne starają się tak zorganizować owe spotkania, by dla obu osób były wygodne.\nBy randki były udane dla par, powinny radować sie przemyślanym planem, jaki to spowoduje, że będą wygodne, a w głównej mierze niezapomniane. Jeżeli bo randki w towarzystwie drugiej osoby będą nam się podobać, będziemy mieć ochotę na ponowne spotkania, a wtenczas to znacznie przyzwoiciej poznamy się a być może nawet zakochamy w drugiej osobie i stworzymy szczęśliwy związek. Takie randki nie wywołują skrępowania a tym samem obie osoby mogą prowadzić nawet trwające długi czas rozmowy. Ważne jest przede wszystkim to, by mieć wspólne tematy. To powoduje, ze każde biuro matrymonialne stara się tak dopasować profile osób, by cechowały się one stowarzyszonymi zainteresowaniami i miały pokrewne do siebie poglądy. To właśnie dzięki temu randki będą na pewno przyjemne oraz wygodne.\nDetektyw – sprawy powiązane z rozwodem