Czy sztuczna inteligencja zastąpi projektanta odzieży i grafika modowego?\nStrona główna Lifestyle Design #CareerMonday Czy sztuczna inteligencja zastąpi projektanta odzieży i grafika modowego?\n#CareerMonday Czy sztuczna inteligencja zastąpi projektanta odzieży i grafika modowego?\nWizualizacja tkaniny, która mogłaby być stworzona przez sztuczną inteligencję.\nSztuczna inteligencja rozwija się szybciej, niż się wydaje. Potrafi już w kilka sekund odtworzyć kolory na czarno-białych zdjęciach czy rozpoznawać twarze. Jej rozwój jednak może być niebezpieczny dla grafików i projektantów.\nNaukowcy z Niemiec stworzyli dwa lata temu nietypowy algorytm. W zaledwie 60 minut komputer potrafi przekształcić dowolny obraz w taki, by był w stylu jednego ze znanych malarzy – Van Gogha czy Muncha. W rezultacie powstały prace, które ci artyści mogliby stworzyć, gdyby wciąż żyli. Największym osiągnięciem kodu jest odróżnianie stylu oraz treści obrazów. Leon Gatys, jeden z twórców algorytmu tłumaczy: Głównym wnioskiem z naszej pracy jest to, że reprezentacje wizualne obiektu i stylu mogą być rozdzielone przez konwolucyjne sieci neuronowe. To oznacza, że obydwoma reprezentacjami można manipulować niezależnie od siebie, tak by wygenerować nowe, sensowne percepcyjnie obrazy. Póki co jednak może naśladować tylko style artystów, nie potrafi stworzyć własnego.\nWłasność: University of Teubingen; wired.co.uk\nCo innego sztuczna inteligencja zaprojektowana przez Google tego samego roku. Autorem abstrakcyjnych i nieco psychodelicznych dzieł przypominających dokonania impresjonistów jest zaawansowana sieć neuronowa. Pracownicy Google przekazywali sieci zdjęcie, w którym AI miała znaleźć najważniejszy element i go uwypuklić. Później zmodyfikowane już zdjęcie przechodziło ponownie proces uwypuklania jeszcze kilkadziesiąt razy. Ostateczne rezultaty takiej zabawy w niczym nie przypominają oryginalnych kadrów.\nW zeszłym roku nastąpił kolejny przełom AI – sztuczna inteligencja sama namalowała obraz. Obraz został zaprezentowany w Holandii i jest owocem ciężkiej pracy inżynierów z agencji reklamowej J Walter Thompson, współpracującej z pracownikami Microsoftu na zlecenie banku ING. AI przeanalizowała 346 obrazów Rembranta, a następnie dzięki drukarce 3D, maszyna nałożyła 13 warstw tuszu bazującego na farbie UV, który imitował układ i paletę barw stosowaną przez tego holenderskiego malarza. Efekt – nie do odróżnienia od prawdziwych obrazów Rembranta!\nWygląda na to, że już niedługo sztuczna inteligencja podbije także świat mody. Automatycznie wygenerowane tkaniny mogą stać się przyszłością i wcale nie muszą być abstrakcyjne – wszystko zależy od kodu, który zostałby stworzony. AI jest bardziej kreatywna, niż mogłoby się wydawać i nigdy nie kończą się jej pomysły. Czy zastąpi jednak grafików i projektantów? Dowiemy się w najbliższych latach.


KGHM TFI zamierza kupić kolejkę linową - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesKGHM TFI zamierza kupić kolejkę linową\nautor: Maciej Szczepaniuk28.10.2011, 06:47; Aktualizacja: 28.10.2011, 08:56\nPolskie Kleje Linowe dają zarobićźródło: DGP\nSłowacki inwestor zainteresowany prywatyzacją PKL może mieć poważnego konkurenta – będzie nim miedziowy kolos - KGHM.\nSprzedaż Polskich Kolei Linowych, operujących m.in. na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, postawiła Podhale na równe nogi. Na razie w roli fawortytów widzą się Słowacy z Tatra Mountains Resort. Reszta potencjalnych inwestorów działa w zaciszu gabinetów. Kiedy jednak prywatyzacja nabierze tempa, kolejka chętnych może się wydłużyć. W branży mówi się, że zainteresowany przewoźnikiem jest KGHM TFI, inwestycyjne ramię Polskiej Miedzi. Na razie spółka zaprzecza, ale bardzo ostrożnie.\n– Nie analizowaliśmy tego projektu, ale może się on wydać interesujący w przyszłości – powiedział „DGP” Arkadiusz Gierałt, wiceprezes KGHM TFI.\nStrategia towarzystwa, które zaczęło działać w 2009 r., zakłada inwestowanie w sektorze okołozdrowotnym, ale coraz częściej mówi się o poszerzeniu zakresu działalności. Fundusz miałby inwestować w bardzo zróżnicowane sektory gospodarki, m.in. w energetykę.\nMaria Wasiak, prezes PKP SA, czyli spółki wystawiającej Polskie Koleje Linowe na sprzedaż, nie chciała wczoraj komentować nazw potencjalnych inwestorów. Przyznała jednak, że o przewoźnika wypytują firmy zagraniczne, ale i polskie, w tym te największe.\nAnalitycy ewentualne zainteresowanie funduszu należącego do KGHM spółką ze stajni PKP przyjmują bez emocji. – Jeśli stopa zwrotu z inwestycji jest wysoka, to taki projekt powinien zostać rozważony – mówi Paweł Puchalski, szef biura analiz Domu Maklerskiego BZ WBK.\nJak twierdzi prezes PKL Andrzej Laszczyk, firma przynosi rocznie ok. 10 mln zł zysku.\nW ubiegłym roku zysk stopniał niemal o połowę, z 9,6 do 5,1 mln zł. Powód? Niesprzyjające warunki atmosferyczne – tłumaczą w PKL. Nieznacznie podskoczyły koszty, a to pokazuje, że kolejkowy interes może być opłacalny nawet przy niesprzyjającej pogodzie.\nPrzewoźnik trafi w ręce tego, kto da więcej. Cena będzie stanowiła 100 proc. kryterium przetargu. Ile trzeba będzie wyłożyć na stół? Wartość Polskich Kolei Linowych szacuje się na co najmniej 350 mln zł. KGHM TFI stać byłoby na taki wydatek. Spółka matka na inwestycje w najbliższym czasie chce przeznaczyć ok. 10 mld zł.\nJeśli Polska Miedź faktycznie zdecyduje się wkroczyć do gry, konkurencja nie będzie miała żadnych szans. Tym bardziej że KGHM oprócz zapełnienia kasy zadłużonego po uszy PKP może uspokoić nastroje na Podhalu. Góralami targają skrajne emocje. Z jednej strony obawiają się, że zagraniczny inwestor w przewoźniku będzie widział jedynie maszynkę do zarabiania pieniędzy, a z drugiej, że zamknie interes, przekreślając 75 lat historii spółki.\nPKP planują podpisać umowę sprzedaży w pierwszej połowie 2012 r.\nSłowacka spółka TMR chce kupić Polskie Koleje Linowe\nPolskie Koleje Linowe mają być sprzedane w procesie oferty publicznej


Październik 2019 - Extra kredyt samochodowy\n16 października 2019 by admin·Możliwość komentowania 3 rodzaje pożyczki dla zadłużonych bez sprawdzania baz. została wyłączona\nNegatywna historia kredytowa stoi na przeszkodzie uzyskania zobowiązania w banku i wielu firmach pożyczkowych. Nie jest to jednak sytuacja bez wyjścia. Ta grupa klientów zwiększa się z roku na rok, dlatego coraz więcej instytucji pozabankowych decyduje się stworzyć produkt finansowy specjalnie dla nich. W ten sposób obie strony ponoszą korzyści – firma pożyczkowa zwiększa zakres swojej oferty, a klient ma możliwość uzyskania potrzebnej gotówki metodą dostosowaną do jego możliwości.\n1. Krótkoterminowa pożyczka bez baz online\nDo uzyskania pieniędzy wystarczy dowód osobisty.\nWiele firm reklamuje się chwilówkami w 15 minut – choć proces ten łącznie z wypełnieniem wniosku i otrzymaniem gotówki na konto trwa nieco dłużej, to pieniądze trafiają do nas zazwyczaj w ciągu maksymalnie kilku godzin w dni robocze.\nMaksymalna kwota pożyczki dla zadłużonych bez sprawdzania baz na krótki termin to 5000 zł na okres nie więcej, niż 120 dni.\n2. Ratalne pożyczki dla zadłużonych bez sprawdzania baz\nZapewnia wygodne raty do spłacania – najczęściej na okres maksymalnie 24 miesięcy w kwocie do 5000 zł.\nWymagane jest oświadczenie o dochodach. Wnioskujący samodzielnie wypełnia dane do oświadczenia w formularzu lub słownie w trakcie rozmowy z przedstawicielem firmy pożyczkowej. W myśl art.9 z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. 2011 Nr 126 poz.715) to jedna z obowiązujących metod oceny ryzyka związanego z udzieleniem zobowiązania.\n3. Długoterminowa pożyczka bez baz online\nPozwala uzyskać wysokie kwoty – nawet do 100 000 zł na wieloletni okres spłaty.\nWymaga poręczyciela i oświadczenia o dochodach – poręczyciel jest zabezpieczeniem przed stratami finansowymi – nie tylko poświadcza solidność wnioskującego, ale również przejmuje obowiązek płacenia pożyczki dla zadłużonych bez sprawdzania baz, jeśli pożyczkobiorca tego zaniecha.


Zaprawa cementowa C30 jest suchą zaprawą na bazie cementu i kruszyw mineralnych przeznaczoną do wykonywania cementowych podkładów związanych z podłożem o minimalnej grubości 30 mm, względnie podkładów na warstwie rozdzielającej o minimalnej grubości 40 mm. Nadaje się do wykonywania posadzek na wszystkich podłożach oraz na izolacjach przeciwwilgociowych i do wykonywania innych elementów wylewnych na budowie po ułożeniu właściwego zbrojenia. Może być stosowana wewnątrz i na zewnątrz budynku. Zawiera dodatki zwiększające rozlewność zaprawy i zapobiegające jej sedymentacji.\nPodłoże powinno być nośne, suche, oczyszczone z kurzu, brudu, tłuszczu i resztek farb. Jeżeli istnieje potrzeba zredukowania chłonności podłoża zaleca się stosowanie emulsji gruntującej SILNIE PENETRUJĄCEJ Ceral. Zaprawę cementową C30 należy wsypać do naczynia z odmierzoną ilością czystej i chłodnej wody, a następnie wymieszać mechanicznie wolnoobrotowym mieszadłem do uzyskania jednolitej konsystencji bez zbryleń. Po 5 minutach ponownie rozmieszać i przystąpić do wykonywania prac budowlanych. Zaprawa zachowuje swoje właściwości robocze przez ok. 2 godziny.\nPrzygotowaną zaprawę układa się pomiędzy listwami kierunkowymi (drewnianymi lub metalowymi). W celu ujednolicenia posadzki stosuje się wibrowanie łatami lub ubijanie pacą. Nadmiar zaprawy ściąga się po listwach ruchem zygzakowatym, a po ok. 3 godz. zaciera pacą. Minimalna grubość posadzki jako podkład zespolony wynosi 30 mm, a na warstwie rozdzielającej 40mm.W przypadku konieczności wylania grubszych podkładów należy zastosować zbrojenie siatką budowlaną. Przy wylewaniu dużych powierzchni nie należy zapomnieć o zastosowaniu dylatacji. Czas wysychania i wiązania zaprawy zależy od warunków wilgotnościowo i cieplnych w pomieszczeniu. Wylaną powierzchnię należy chronić przed zbyt szybkim wysychaniem, bezpośrednim nasłonecznieniem i przeciągami. Użytkowanie posadzki można rozpocząć po 24 godzinach , obciążanie po ok. 14 dniach, a prace okładzinowe, gdy wilgotność posadzki będzie mniejsza od 3%. W celu zwiększenia odporności posadzki na ścieranie podczas przygotowania zaprawy należy do wody zarobowej dodać grunt LATEKSOWY Ceral we wskazanej proporcji w zależności od grubości warstwy wylanej posadzki. Proporcję dozowania można znaleźć w opisie gruntu LATEKSOWEGO Ceral.\nProporcja mieszania 3 l wody na 10 kg suchej masy\nGęstość nasypowa 1,7 g/cm³\nKlasa wytrzymałości na zginanie F6\nKlasa wytrzymałości na ściskanie C30\nZużycie 20 kg/m² przy 1 cm grubości warstwy\nUziarnienie 0÷3 mm\nWyrób objęty Krajową Deklaracją Zgodności nr 57 wystawioną dnia 14.06.2012.\nWyrób spełnia wymogi Polskiej Normy PN-EN-13813:2002.


Nasz Czardasz - - Donwinka i obiektyw - bloog.pl\nNasz Czardasz środa, 31 października 2012 20:31\nTagi: kot, zwierzWięcej na ten temat\nCo za spojrzenie... :) zapraszam do siebie : http://uchwyc-chwile.blogspot.com/?view=sidebar\nJakie oczy wystraszone :)\nNie przepadam za kotami... ale ten jest śliczny. Jeszcze nie widziałam kotka z tak niebieskimi oczami.\nA nasz Labradoodle miał operację, ale na szczęście wszystko goi się na nim jak na... psie.\nPozdrawiam ciągle jeszcze złotojesiennie! Halszka autor Halszka\nCo za śliczne kociątko, a najpiękniejsze są jego oczy. Wyglądają jak u porcelanowej lalki.\nPozdrawiam Czardzasza i dzięki za wizytę.\nŻyczę Ci powodzenia przy operacji ręki.\npiątek, 21 lipca 2017Licznik odwiedzin: 370 374 Kalendarz\nOdwiedziny: 370374Wpisyliczba: 522komentarze: 5737Galerieliczba zdjęć: 394komentarze: 263Punkty konkursowe: 9790Bloog istnieje od: 3473 dniKliknij


Wieczór promocyjny “Prawa natury” | Ryszard Kapuściński – pisarz, reporter, poeta.\nDobry wieczór Państwu. Witamy na spotkaniu z Ryszardem Kapuścińskim poetą, znawcą i miłośnikiem poezji.\nRedaktor Tomasz Fiałkowski: Spotyka nas czytelników niezwykła przygoda. Pisarz, który w naszych oczach ściśle związany z jedną dziedziną literatury, z jednym gatunkiem nagle pokazuje trochę inna twarz. Tak było przed laty, kiedy na łamach “Twórczości” zaczęły się pokazywać wiersze znakomitego krytyka teatralnego Konstantego Puzyny, zebrane potem w tomie. Tak było, kiedy w stanie wojennym czytelnicy pism podziemnych i “Tygodnika Powszechnego” mogli znaleźć nieoczekiwane dla siebie wiersze Kornela Filipowicza, znanego jako świetny prozaik mistrz krótkiej formy prozatorskiej.\nTak jest również podobnie z Ryszardem Kapuścińskim. “Prawa natury” nie są debitem. Pierwszy tom wierszy ukazał się w roku 1986 i nazywał się “Notes”. Czym jest pisanie wierszy w życiu zawodowym wielkiego twórcy reportażu, jak się maja do siebie poszczególne dziedziny jego dzieła bo przecież to nie jest tylko ów wieki reportaż i wiersze, także “Lapidaria”, które są nowa forma, skrzyżowaniem notatek z lektury dziennika. Pozostaje jeszcze fotografia, kolejna dziedzina, w której Ryszard Kapuściński tworzy. O tym będziemy rozmawiać.\nJerzy Trela czyta wiersze ,,Odkrycia,, Śniłem, ,Śmierć,, kobaltowy ,,na odejście poety, ,Bóg patrzy ,,historia mówi,,.\nRedaktor Tomasz Fiałkowski: Jak już wspomniałem, pierwsza pana książka poetycką był “Notes” z 1986 roku. (�) Tak i w pana przypadku to pisanie wierszy ma znacznie dłuższą historie. Jeżeli sięgnąć do “Słownika spółczesnych pisarzy i badaczy literatury” znajdziemy tam informacje, że pański debiut czasopiśmienniczy to były właśnie wiersze. “Dziś i Jutro” w 1949 roku, kiedy miał pan lat 17.\nChciałem zapytać o ten początek, co to były za wiersze i jakie były okoliczności ich tak wczesnego w młodym wieku opublikowania\nRyszard Kapuściński: Ja sam nie potrafię tego wytłumaczyć. Graliśmy w piłkę z grupa chłopców w gimnazjum i w pewnym momencie przyszło mi do głowy, żeby napisać wiersz. Nie umiem objaśnić tego momentu. Przerwałem grę w piłkę nożna, pobiegłem do domu, bo to było niedaleko i zapisałem ten wiersz. Potem wysłałem ten wiersz do tygodnika literackiego “Odrodzenie”. Za tydzień ten wiersz został wydrukowany. To był dla mnie wielki szok, wielkie oszołomienie, dlatego że w tym czasie (…) tygodnik literacki był o bardzo wysokim prestiżu, gdzie było bardzo trudno zostać wydrukowanym. W momencie jak znalazłem ten debiut, to byłem strasznie uradowany. Bo to był w ogóle pierwszy mój debiut. Pierwszy raz zobaczyłem swoje nazwisko wydrukowane. Potem napisałem trochę innych wierszy i rozesłałem do gazet, która się nazywała “Słowo Powszechne” i również do “Przekroju”, który wtedy wychodził w Krakowie. W “Przekroju” tez zostałem wydrukowany. Kiedy te wszystkie wiersze zostały wydrukowane to po prostu pisałem dalej. Ale to były niedobre wiersze, bardzo debiutanckie.\nJakie były pana wzory wtedy.\nR.K.: Wtedy była moda na Majakowskiego, więc to były wiersze pisane bardzo pod Majakowskiego. Potem przestałem to pisać i zacząłem pisać reportaż. Nigdy nie zerwałem kontaktu z poezją. Zawsze czytałem wiersze a potem z czasem jedyną rzeczą jaką czytałem z literatury pięknej to były wiersze. i tak jest do dzisiejszego dnia. i zawsze było w poezji to co było dla mnie niesłychanie ważne mianowicie poeci to ci, którzy przechowują język. Dla poetów język jest najważniejszy w przeciwieństwie do prozaików, którzy chcą mieć historię. U poetów język jest wszystkim. Ta ich troska i myślenie o poezji jest szczególnie dzisiaj bardzo ważne, kiedy środki masowego przekazu tak ten język spłaszczają, zubażają i prymitywizują. Tym bardziej mam to poczucie tak wielkiego hołdu i poważania do poetów i poezji. Jeżeli uda mi się napisać jakiś wiersz to jest dla mnie chwila wielkiego przeżycia i ogromnej satysfakcji.\nUderzył mnie wiersz *** (Coś w wyobraźni poszukuje�) , skoro powiedział pan o takim znaczeniu słowa gdzie opisuje pan na poły w takimi żartobliwym trybie, używając metaforyki militarnej. Ta metaforyka militarna wprowadza element napięcia, walki o słowo.\nR.K.: Ja nie potrafię wytłumaczyć, dlaczego się tak dzieje, że się raptem zaczyna pisać wiersz. Ja myślę, że to bardzo różnie wygląda u różnych poetów. Widzę tu na sali wybitne poetki i poetów więc może oni pomogliby mi wyrazić ten stan, jaki się wchodzi kiedy się zaczyna pisać wiersz. Ja się bardzo przyjaźniłem z Edwardem Stachurą. Kiedyś mieszkaliśmy razem w Meksyku, gdy on pisał swoją przedostatnią powieść ,,Całą jaskrawość”. To zawsze wychodził z pokoju i mówił -“Wiesz, coś mi się takiego pisze”. Aż się łapał za głowę, bo to było nawet dla niego samego coś niesamowitego, bogactwo oszołomienia, którego nie umiał scharakteryzować i zwerbalizować. To było jak gdyby poza nim. To jakieś medium przemawiało poprzez niego, ale on je tylko zapisywał.\nMyślę, że to jest taki element tajemniczości i niepoznawalności trudny do określenia, do zwerbalizowania. Choć z drugiej strony są poeci, którzy twierdzą, że wszystko jest przez nich wymyślone bardzo dokładnie, od słowa do słowa, że nie ma tutaj nic tajemniczego, że to jest bardzo świadomie. Potrafią nad tym wierszem pracować i wracać do tego jak do zwykłego prozatorskiego tekstu. Takim na przykład poetą, który tak twierdzi jest mój niemiecki wydawca, znakomity poeta który uważa, że całe to mówienie o tajemniczości poezji jest wymyślone a że w gruncie rzeczy jest to proces bardzo chłodny i wyrachowany, obmyślany i przemyślany. Myślę, że tu może być wiele możliwych wariantów tego co się opowiada o poezji, która jest rodzajem jakiegoś nawiedzenia, które na ogół przychodzi, kiedy ludzie są bardzo młodzi.\nWeźmiemy antologie poezji, konkursy poetyckie , festiwale to widzimy tam dziesiątki nazwisk autorów, poetów i poetek, które potem te nazwiska wszystkie znikają. Po paru latach patrzymy i żadne z tych nazwisk nam nic nie mówi. W ogóle nie wiemy, co się stało z tymi ludźmi. Część nich przeszła do pisania prozy, część w ogóle się zagubiła. I tych, którzy systematycznie piszą wiersze przez całe swoje życie jest stosunkowo bardzo niewielu. Proza jest rodzajem takiej muzy jak się ją określa, która w większości wypadków wcześnie opuszcza człowieka. i już nie można jej potem złapać nie można jej potem uchwycić ona gdzieś się podziała, zamilkła w nas i na zewnątrz nie możemy jej odnaleźć nie możemy nawiązać kontaktu już jej nie ma. Już nie jesteśmy sobie jej w stanie wyobrazić. Już ona do nas nigdy nie wróci ani my się z nią nigdy nie spotkamy. To jest przygoda życia, która przydarza się w wieku nastoletnim, trwa potem jeszcze kilka lat a potem już znika zupełnie, zwykle na zawsze.\nPan obniżył trochę rangę prozy w swojej poprzedniej wypowiedzi. Chciałem zwróci uwagę, że jeżeli czyta się pańskie najważniejsze ksiązki (�), wyczuwalna jest tam niesłychanie drobiazgowa i precyzyjna praca nad forma, nad fraza nad słowem. (�) Na ile dla pana jako reportażysty, ten fakt pisania wierszy, choćby i dla siebie kiedy ich pan nie publikował, miał znaczenie warsztatowe.\nR.K.: Myślę, że nie potrafiłbym pisać swoich reportaży bez poezji. Jak pisze i natrafiam na opór jakiejś materii, to wtedy sięgam do czyjegoś tekstu, ale to jest właśnie tekst poetycki. Myślę, że poezja jest taka intensywnością, że właśnie tam możemy poszukać również dla siebie inspiracji. Dla mnie jest bardzo ważne jest czytanie wierszy, często wierszy przygodnych. Mam bardzo dużą biblioteką poetycka i często to jest przypadkowe sięganie po jakieś wiersze, po jakiś tomik poezji. Myślę ze w pisaniu moim prozatorskim poezja jest niesłychanie ważna, ten kontakt z poezja, inspiracja poezja, ponieważ ona cięgle nam przypomina ze w języku, ze w komunikacji, ze w przekazie naszym język jest najważniejszy.\nKilkanaście lat temu prowadziłem zajęcia w Filadelfii, gdzie miałem dwudziestu młodych adeptów literatury amerykańskiej. Byli tam rożni prozaicy, dramaturdzy, eseiści i było czterech poetów. Każdy z nich był zadowolony, jak mógł opowiedzieć jakąś historię, którą chce opisać. Natomiast jedyni, którzy się fascynowali, dla których świat się zamykał byli poeci. Świat języka się zamykał cale piękno, całe bogactwo, całą urodę języka. Oni mieli ta nadzwyczajną wrażliwość.\n(�) Myślę, że bez poezji nie byłoby literatury. Bez literatury nie ma kultury, a bez kultury nie ma społeczeństwa. W tym sensie istniejemy dzięki poezji. Dzięki poezji możemy się komunikować. Choć często w poezji współczesnej jest ona jest niekomunikatywna bez przygotowania i bez odpowiedniej wrażliwości. Nie możemy jej zrozumieć, ale ona istnieje i jest taka ważna.\nSkoro już się pan zdeklarował jako zachłanny czytelnik poezji od lat młodych po dzień dzisiejszy to trudno nie zapytać szczegółowiej o pana wybory, fascynacje. Jak one się zmieniały w tych latach, jacy byli pana ulubieni autorzy?\nR.K.: Jest ich bardzo dużo. Ostatnio moja ulubiona poezja są poeci włoscy. To jest tak cudowna poezja, bo to jest poezja wrażenia, poezja, która stara się uchwycić nastrój, impresje. (�) Ci włoscy poeci tej generacji, której już nie ma – to cudowni poeci. Myślę, że piękna poezja jest to poezja, na przykład dramatu greckiego Antygona. To są wspaniale poetyckie utwory, to jest tak głębokie tak przejmujące, niezwykle, że zanika właściwie to poczucie, że minęło dwa i pół tysiąca lat od tego czasu. I te wiersze są ciągle świeże.\nSą języki, które dobrze wyrażają ta śpiewność poezji, to co stanowi piękno tego gatunku – łaciński, włoski, hiszpański portugalski, rosyjski to języki, w których bardzo dobrze się śpiewa poezje. Dobrze wyrażają śpiewność poezji, takie piękno tego gatunku. Polski język również i dlatego nasza poezja była zawsze mocniejsza od naszej prozy. Zawsze nasi wielcy to byli przede wszystkim poeci. Nasze skarby literackie to są jednak skarby poetyckie. Nasz język okazujecie się dla poezji sprawny, niosący ten zarodek poezji.\nWspomniał pan nazwisko Edwarda Stachury. Czy jako autor wierszy jako poeta miał pan szczególne poczucie więzi pokoleniowej? W Polsce powojennej te generacje odgrywały znaczna role, te przemiany generacyjne. Czy miał pan poczucie łączności ze swoimi rówieśnikami którzy poezja właśnie się parali?\nR.K.: Z tej generacji to właściwie niewielu zostało, to była generacja bardzo skrzywdzona przez historie. To była wielka nasza poezja okresu okupacji, przede wszystkim cudowna poezja Krzysztofa Baczyńskiego i Gajcego. To byli wielcy poeci. Rówieśnikami jego byli tacy poeci jak Miłosz. Ale potem następuje okres wielkiego kryzysu, zniszczenia poezji przez socrealizm. Przez ten okres przetrwał znakomicie Tadeusz Różewicz, który potrafił pójść własną droga i ocalić swoją poezję. Potem nastąpiła już cała generacja wspaniałych krakowskich poetów, m.in. Szymborskiej i Lipskiej. Kraków jest wielkim zagłębiem poetyckim. Coś takiego jest w tym mieście, że ułatwia, zachęca do uprawiania poezji. Myślę, że teraz jest ogromna ilość poetów, ogromna ilość pisze i drukuje swoje wiersze.\nKiedy ujawnił się pan jako poeta, to czy to się jakoś odbiło na pana kontaktach z innymi poetami.\nR.K.: Ujawniło się to już przy wydaniu pierwszego tomiku. Okazało się, że istnieje coś takiego w rodzaju środowiska poetyckiego. Kiedy wydrukowałem swój pierwszy tomik wierszy, raptem zacząłem dostawać tomiki wierszy od poetów, których zupełnie nie znałem. I stwierdziłem, że istnieje coś w rodzaju obiegu poetyckiego, że poeci piszą dla poetów. I poeci przysyłają poezje w nadziei, że ich poezja zostanie zrozumiana. Często natrafiają na zarzut niezrozumiałości, że te wiersze są niezrozumiale, nie są rymowane itd. Mamy więc do czynienia z rodzajem solidarność poetów, trzymajmy się razem.\nOkazuje się, że w Polsce istnieją dziesiątki poetów, którzy wydają swoje wiersze. Na ogół są to wiersze niezauważane. I poeci ci rozsyłają swoje wiersze tym, których traktują jako swoich pobratymców, jako swoich braci, jako swoje siostry. I ten sposób wytwarza się pewna taka wspólnota poetycka. Okazuje się ze to nie tylko w Polsce ale tak jest na całym świecie.\nNa przykład na uniwersytecie w Filadelfii jest normalna biblioteka, ale poza tym w ramach tej biblioteki jest wyodrębnione specjalny pokój, w którym jest tylko poezja. Są tam tylko tomy poetyckie. Wielu amerykańskich poetów zna te miejsca, i wysyła tam swoje tomiki. To taki wewnętrzny obieg tej poezji. Ukazują się czasopisma poświęcone tylko poezji, istnieje szereg instytucji, które powodują, ze poezja stanowi cos jakby w rodzaju zamkniętego klanu.\nW Rotterdamie czy w Londynie są księgarnie, gdzie jest tylko poezja. Można tam przyjść, posiedzieć i poczytać tylko tomy poetyckie. Jest to zamknięty świat poetycki. I to jest bardzo interesujące socjologicznie i kulturowo zjawisko, niesłychanie ciekawe i ważne, bo poeci piszą w taki sposób, który wydaje się niezrozumiały dla innych. Liczą więc na to, że w takich miejscach znajdą bratnie dusze, które potrafią ich docenić i nawiązać z nimi łączność językową i emocjonalna.\nW polskiej tradycji poezja była obecna jako element, głos życia publicznego. Myśli pan, że obecnie zmierzamy w kierunku takich obiegów zamkniętych.\nR.K.: Myślę, że taka sytuacja jest w każdej dziedzinie – tak samo jest w malarstwie, czy w muzyce poważnej. Współczesna wysoka sztuka wyodrębnia się i tworzy zamknięte środowiska. Ludzie ci znają się, kontaktują, wymieniają miedzy sobą poglądy, mają jakiś swój wspólny język. To nie jest tylko język w sensie słownictwa, to jest również język w sensie emocjonalnym. Jak spotyka się dwóch poetów, to zaczynają rozmawiać ze sobą innym językiem. Odnajdują w sobie jakąś bratnią duszę.\nTo moje wejście w to środowisko było dla mnie niezwykle cenne. Bardzo sobie to cenię\nJakie były okoliczności publikacji pana debiutanckiego tomu “Notes” z 1986? To był czas szczególny w najnowszej naszej historii i w pana życiu. Czy te okoliczności historyczne miały wpływ na debiut poetycki?\nR.K.: Stan wojenny przerwał mój rytm, jakim było jeżdżenie, pisanie, jeżdżenie, pisanie. Został zamknięty nasz tygodnik “kultura”, bo myśmy wszyscy należeli do Solidarności, braliśmy udział w strajkach sierpniowych. W ten sposób nasze zostaje zamknięte i wszyscy tracimy prace.\nNie bardzo wiedziałem, co mam robić. Byłem zawsze przyzwyczajony do rytmu podróż – reportaż. Ale wszystko się skończyło i zaczynam szukać jakiś innych sposobów pisania. Tak zaczyna powstawać pierwszy tom “Lapidariów”. Zaczynam również pisać wiersze. Dwa lata po zakończeniu stanu wojennego składam w wydawnictwie “Czytelnik” pierwszy tom wierszy i równocześnie pierwszy tom “Lapidariów”.\nTo były formy, które mnie wytrąciły z pisania reportaży, wyszły poza tą rytmikę pisania reportażu. To były formy pisania, jako zaglądanie w głąb siebie. Reportaż jest w dużym stopniu opisywanie, świat zewnętrzny, który poznajemy, jedziemy zbieramy materiał i opisujemy.\nZaczynam znajdywać wiersze i krótkie notatki i zapiski. Potem wracam znowu do reportażu i piszę “Imperium”, “Heban”.\n“Podróże z Herodotem” to książka, w której wychodzi pan poza ramy jednego gatunku. Trudno mówić tutaj o reportażu sensu stricte, to jest cos znacznie więcej.\nR.K.: Przede wszystkim trzeba szukać, w jaki sposób opisywać świat. To dosyć banalne stwierdzenie, ale trzeba szukać także w sensie formy. Na targach we Frankfurcie jest rocznie prezentowane 600 tysięcy nowych tytułów. Nie sposób zanotować tego faktu, ale i obejrzeć, nie mówiąc już o czytaniu. Na świecie jest produkowanych masa książek, w większości niepotrzebnych. Jest rozkręcony olbrzymi przemysł wydawniczy i poligraficzny. Z tego co jest pisane tylko niewielki procent ukazuje się drukiem.\nDziś wszyscy piszą-dziennikarze, sportowcy, gwiazdy kina. Mówi się, że internet i komputer wykończą pisanie, ale to jest nieprawda. Pisanie wynika z wielkiej potrzeby wypowiedzenia się przez człowieka, który cos ma na sercu, coś ma w sobie co chce wyrazić. Niewielu potrafi to wyrazić. Bruno Schulz użył takiego pięknego zdania, że talent jest rzadko rozsiany w planie świata. A Czechow twierdził, że utalentowany pisarz trafia się raz na dwa miliony. Znaleźć miejsce w tej literaturze jest bardzo trudno w dzisiejszym czasie i w dzisiejszym świecie. Świat książki jest światem ograniczonym.\nSą kultury, które nie znają książki, w których nie pisze się książek. Ale recytuje się poezję. Na przykład kultura afrykańska nie znała w ogóle pisania, nie znała alfabetu. Literatura afrykańska była w postaci mitów, pieśni, w postaci poezji przekazywanej, stworzonej spontanicznie z jakiejś okazji.\nTe formy przekazywane były z pokolenia na pokolenie, ale ciągle w formie nie zapisanej. Literatura stale się przekształcała, bo przecież ten mit powtórzony przez kolejne pokolenie nie był już tym samym mitem, który powtarzało pokolenie wcześniej.\nJeżeli weźmiemy dzieje ludzkości, to poezja i proza stanowi tylko niewielki wycinek z dziejów literatury. Ogromna większość literatury na przestrzeni lat była przekazywana słownie. Ale do tego trzeba było mieć inna pamięć, niż my dzisiaj mamy. Dzisiaj żyjemy w cywilizacjach, które są pozbawione pamięci. Mamy internet i biblioteki, słowniki i książki. Ale to jest zaledwie ostatni okres w dziejach ludzkości.\nTo jak powstawaliśmy jako ludzkość, jak się formowaliśmy się formowaliśmy i istnieliśmy tylko dzięki poezji śpiewanej. Pamięć tamtego człowieka była pamięcią wielokrotnie lepsza niż nasza. My jesteśmy społecznościami pozbawionymi takiej szkoły pamięci. Natomiast ćwiczenie pamięci kiedyś było podstawowym zajęciem człowieka. Przeciętny człowiek ma zupełnie nie wykształcona pamięć.\nPoezja istnieje dzięki zapamiętywaniu. I dlatego jest taki związek miedzy pamięcią a poezja. Poezja bez pamięci nie może istnieć i pamięć, żeby funkcjonować potrzebuje ciągłego zdobywania i uczenia się poetyckich fragmentów, pieśni.\nChciałem zapytać o tę cechę pańskiego dzieła, która mnie dosyć intrygowała. Mianowicie pan wspaniale opisuje świat, pan ten świat także fotografuje. Równocześnie nigdy pan nie chciał, żeby ilustrowano zdjęciami pana reportaże. To jest przecież charakterystyczna rzecz pana książek reportażowych, że wychodzą one bez żadnych ilustracji. Czy pan uważa, że to słowo powinno wykreować obraz w umyśle czytelnika.\nR.K.: Ja się nigdy nie godziłem, żeby moje teksty reportażowe ilustrować . To są dwa zupełnie rożne sposoby widzenia i opisywania świata i spoglądania na świat. Jak jadę gdzieś zdobywać materiały, to nigdy w czasie nie fotografuje. I nigdy, kiedy fotografuje nie zbieram materiału do reportażu.\nJak jestem w jakimś kraju, rozmawiam z ludźmi, to jak zbieram materiały dopisanego tekstu. Jeżeli mam rozmówcę to interesuje mnie w tym momencie, to co ten rozmówca ma do powiedzenia. Jego myśli, jego impresja, jego wrażenie, jego powieść jest dla mnie najważniejsza. Ja nawet nie wiem jak on wygląda, często nie wiem jak się nazywa – najważniejsze jest to co ma mi do powiedzenia. I odwrotnie – jeżeli robię zdjęcia, portrety, to wtedy mnie interesuje twarz tego człowieka. Nie interesuje mnie, jak on się nazywa, czy co on ma do powiedzenia. Może nic nie mieć do powiedzenia albo najczęściej, jakby coś powiedział to bym nie rozumiał nawet jego języka. Ale ma niezwykłą twarz, ma niezwykłe spojrzenie, ma ekspresje. Ta twarz, która mówi, bo ta twarz musi mówić. Bo człowiek nie tylko ma język, człowiek jest językiem.\nCzasami pytają, jak się tam porozumiewałeś w danym miejscu. Właśnie ja się nie porozumiewałem, bo ja nie znałem tego języka. Ale z mimiki, ludzi z którymi się stykałem, ze sposobu reagowania, z temperatury jaką z siebie wydzielają można odczytać bardzo dużo.\nKażdy człowiek mówiący tylko jednym językiem jest w gruncie rzeczy dwujęzyczny. Bo jeden język-mowa a drugi język to jest język jego twarzy, jego gestów, jego nastrojów, jego zachowanie się. To też jest język i to bardzo bogaty. Język, który fotografujemy to jest język ekspresji człowieka, milczącej, wyrazu jego. Drugi język to jest ten, którym on mówi coś, przekazuje i co zapisujemy. I te rzeczy nie łączą się ze sobą dla mnie.\nI dlatego, jak jestem gdzieś tydzień, to wtedy pięć dni zbieram materiał do reportażu pisanego, a potem szósty dzień, jeżeli mam wolny to biorę aparat i fotografuje. Wtedy mnie interesują zupełnie inne rzeczy. Jak jestem z aparatem i mam dzień dla siebie, to zaczyna mnie interesować raptem gzyms, kompozycja dachów, czy rodzaj bramy. Zaczynają mnie interesować buty człowieka, który siedzi na ławce, jakaś scena rodzajowa. Zaczynają mnie interesować te wszystkie rzeczy, które mówią do mnie tym niemym językiem.\nAlbumy owszem wydaję, reportaż pisany wydaję, ale one się w jakiś sposób ze sobą nie zgadzają. I dlatego książki nie ilustruję swoimi fotografiami. Fotografie są na wystawy czy do albumu.\nJak się godzi w pracy reportera ta wrażliwość, która pozwala dostrzec rzeczy, których inny nie dostrzeże z potrzebą obiektywizmu. Czy to się da znieść na dłuższą metę, gdy się opisuje świat tak okrutny i rozdarty jak to pan czynił. Czy miał pan poczucie, że pan tego już nie zniesie, weźmie w tym udział i przestanie być opisywaczem obiektywnym?\nR.K.: Nie ma obiektywizmu, obiektywizm nie istnieje. Dlatego, że gdyby ktoś pisał obiektywnie to by po prostu wcale nie pisał. Każde pisane jest zaangażowaniem, jest formą jakieś deklaracji. Nie można opisać całego świata i dlatego każde pisanie jest pewnym wyborem, pewną selekcją. Każde pisanie filtrujemy przez nasze myślenie, przez nasze odczuwanie i nasze doświadczenie. Wszystko jest wyborem, dlatego już z tego powodu nie można obiektywnie wybrać. Pisanie zawsze jest nieobiektywne, gdyż inaczej nie da się opisać świata, ponieważ nie da się opisać niczego w co nie bylibyśmy zaangażowani emocjonalnie.\nReporter powinien starać odtworzyć rzeczywistość możliwie najbardziej rzetelnie i pełnie. Wszystko jest przybliżeniem. Stopień tego przybliżenia do rzeczywistości jest właśnie stopniem doskonałości opisu. W naszej pracy jest ogromny ładunek osobistego zaangażowania i rozumienia. Prozy nie można napisać obiektywnie, bo proza jest wartościowa, gdy w niej jest jakaś emocja.\nKiedy czytam “Prawa natury” widzę wyraźny rozdział, mur miedzy pana reportażami a wierszami. Można byłoby oczekiwać, że będą to “notatki podróżnika” – wiersze opisujące doświadczenia identyczne, które rozwinięte będą potem w esejach. U pana są tylko pojedyncze motywy zaczerpnięte z pana podróży. Ale jest to przede wszystkim poezja refleksyjna, metafizyczna. Idzie ona w zupełnie innym kierunku niż reportaże.\nR.K.: To jest właśnie to, co nie mieściło się mi w reportażu. W reportażu nie da się opisać swoich osobistych stanów. Można oczywiście próbować, ale czytelnik od razu wyczuje, że jest w tekście coś nie tak, cos tam nie pasuje, jest zgrzyt. Trzeba wiec szukać jakieś innej formy opisu wrażeń i osobistych stanów. Stąd się właśnie rodzi poezja – inne obszary penetrowania i doświadczenia, które nie da się opisać inaczej.\nTylko nieliczni pisarze potrafią pisać reportaż poetycki. Gdybym potrafił tak pisać, to bym nie pisał w ogóle reportażu. Taki reportaż ma własne wymagania i prawidła. Ja nie potrafię tak pisać.\nPytanie, które wszyscy chcielibyśmy panu zadać. Jakie są pana plany pisarskie, czego możemy się spodziewać w najbliższym czasie?\nR.K.: Trudno mi zawsze odpowiedzieć na to pytanie, gdyż mam zawsze tyle planów, co jeszcze napiszę co zostanie wybrane do druku. Teraz otrzymałem zaproszenie na spotkanie, aby opowiedzieć o książkach, które nie napisałem. To jest dobry temat. Już w “Wojnie futbolowej” zacząłem pisać taki motyw o książce którą nie napisałem. Zawsze obok książek, które się pisze jest wiele ksiązki które się nie napisało. Są ludzie, dla których ważniejsze są książki, których się nie napisało.\nDla mnie jest dużo takich książek, bo ja zawsze dużo więcej podróżowałem niż byłem w stanie napisać. Podróżowanie jest z jednej strony jest bezcenne, gdyż jest źródłem i inspiracją do pisania. Ale z drugiej strony jest strasznie czasochłonne, strasznie wyczerpujące. To nie jest podróżowanie turystyczne, jest straszną pracą, która wymaga masy przygotowań. Samo podróżowanie jest również bardzo wyczerpujące, gdyż podróżuje się często w bardzo trudnych i niebezpiecznych warunkach. Ponadto podróżowanie jest strasznie psychicznie wyczerpujące. Jeżeli podróżuję i wchodzę w obcy świat, to mam przekonanie, że jestem tam pierwszy i jedyny raz w życiu. Człowieka, którego tam spotykamy widzimy tylko np. piętnaście minut w całym naszym życiu. Mamy to uczucie, że to się więcej nie powtórzy. To napięcie spotkania powoduje, że po takiej podróży czujemy się bardzo psychicznie wyczerpani i zmęczeni. I jeżeli to trwa przez kilka lat to jest to bardzo wyczerpujące zajęcie.\nNa ogół reporterzy nie uprawiają długo tego zawodu. Reporterzy na ogół przypominają pilotów-oblatywaczy samolotów odrzutowych, którzy pracują do pewnego momentu w swoim życiu, apotem nie mogą tego wykonywać tego zawodu. Dlatego znacznie więcej podróżowałem niż byłem w stanie to opisać. Poza tym wiele lat pracowałem jako korespondent zagraniczny i wtedy jedno wydarzenie goniło drugie. Żyjemy na świecie, gdzie jedno wydarzenie goni drugie, wzajemnie się nakładając. Człowiek ma dużo przeżyć, a nie ma szansy ani możliwości ich opisać. Pisanie przecież wymaga skupienia, uwagi, tego czego jest bardzo mało w zawodzie reportera.\nDlatego jest dużo takich książek, które chciałem napisać, a na które nie miałem czasu, bo były już następne wyjazdy i wydarzenia. Byłem w ponad stu krajach, ale napisałem książki, które się dzieją w miej niż dwudziestu. O większości podróży nigdy nie napisałem. Z drugie strony nie każda podróż jest tak inspirująca; wracamy z takiej podróży i czujemy, że nic nie zaskoczyło.\nTeraz wydałem ten tom poezji, a niedługo wyjdzie książeczka dotycząca problematyki XX wieku. Tematyka, której poświęciłem wykład odbierając honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego dwa lata temu – książeczka dotycząca innego. Coraz więcej jest ruchu na świecie, co raz więcej jest migracji na świecie. To zderzenie się tych migrujących cywilizacji może być albo wzbogacające albo może być tez niszczące. Na końcu drogi, którą pójdziemy znajdziemy albo możliwość kontaktu i porozumienia wzajemnego albo się pozabijamy. Żyjemy na świecie naładowanym bronią, bronią łatwo dostępną i bronią tanią. Jest nas na świecie 6 miliardów ludności, co roku przybywa 80 milionów. Ale równocześnie żyjemy na planecie, na której nie ma żadnego rządu centralnego, na której nie ma żadnego wspólnego języka, nie ma żadnej religii wspólnej, nie ma żadnych mechanizmów, którym cała ludność by się podporządkowała jest to właśnie wielki tryumf człowieka, że żyjemy na tej planecie, kiedy moglibyśmy się wszyscy nawzajem pozabijać. To sukces, że żyjemy w czasie pokoju. Gdyż w tych wszystkich konfliktach, które toczą się na planecie uczestniczy mniej niż 1 % całej ludności. Więc większość ludności żyje, lepiej lub gorzej, w warunkach pokoju.\nPlaneta, na której przyszło nam żyć jest coraz bardziej ze sobą powiązana. Coraz więcej ludzi się przemieszcza w różnych celach. Ruch turystyczny obioł w zeszłym roku ponad 800 milionów ludzi. Dużo ludzi emigruje, aby znaleźć lepszą pracę, lepsze warunki życia, wypędzeni przez wojny i głód, wypędzeni przez choroby i nieszczęścia. Cała planeta jest w ruchu. Trudo znaleźć rodzinę, w której ktoś by nie jechał albo nie wyjechał już lub nie myślał o wyjeździe. Coraz bardziej więc nasze życie staje się ruchome, niepewne. Mamy kłopoty ze znalezieniem własnej tożsamości. Biała rasa stanowiąca tylko 14% ludności, jesteśmy tylko niewielką mniejszością. Inne cywilizacje, inne rasy, inne religie chcą żyć tak jak w Europie się żyło. Przez 500 lat Europa rządziła światem. Świat nie chce teraz aby rządziła Europa. Świat domaga się własnego miejsca.\nMiałem niedawno rozmowę z naszym misjonarzem na granicy Brazylii i Paragwaju, który pracował wśród Indian. Biskup, go pyta ilu nawróciłeś, a on ma z tym duże problemy. Gdy idzie do nich i mówi, że nasz bóg jest wyższy togo pytają ‘Dlaczego, nasz bóg też jest wysoki i potężny. Nasz bóg jest dobry, bo jak chcemy deszcz to się pomodlimy, złożymy ofiarę i mamy deszcz. Nam nie potrzeba innego boga, właściwie jest nam dobrze z naszym bogiem”. To jest przykład tego, że się budzą kultury, budzą się ludzie i cywilizacje, które chcą być szanowane i uznawane. Gdy wychodzimy poza nasze europejskie podwórko, to wchodzimy w zupełnie inny świat, Iną skale wartości, inny sposób myślenia.\nTen właśnie Inny, to ktoś którego spotykamy. Dlatego tytuł tego wykładu jest “Spotkanie z Innym jako największe wyzwanie XXI wieku”.\nO jakim miejscu na ziemi chciałby pan teraz napisać, gdzie chciałby pan teraz być jako reporter? Czy doczekamy się książki, której szkic nakreślił pan w ‘Wojnie futbolowej”?\nR.K.: Trudno to powiedzieć. Świat jest bardzo ciekawy i pasjonujący. Największą różnicą miedzy młodzieżą a starszymi w naszym kraju jest niezwykła swoboda jeżdżenia. Jak latam to wszędzie widzę młodych Polaków i Polki, jeżdżą, pracują. Ta ruchliwość tego młodego pokolenia jest na świecie ogromna. Dzisiaj nie można sobie wyobrazić człowieka stacjonarnego. Taki będzie ten świat, możliwości ruchu będą coraz większe.\nPraczłowiek był bardzo ruchliwa osobą, pochodzimy przecież wszyscy od takich plemion, które nazywają się plemiona zbieracko-łowieckie. Nasi przodkowie wyruszali najpierw, aby zdobyć pożywienie. Ten standard życiowy funkcjonuje tysiące lat. Zostało to przerwane, kiedy zostało wynalezione rolnictwo. Rolnictwo przykuło ludzkość do ziemi. Człowiek zaczyna trzymać się swojej ziemi, zaczyna uprawiać swoją ziemi, zaczyna wyznaczać granice. Zaczynają się walki i wojny o ziemię. Zaczyna się cała epoka, do której jeszcze częściowo należymy. My się z tego wyzwalamy, wracamy do źródeł jakim była ruchliwa natura człowieka. Wracamy do tego naszego pra, praźródła. Zaczynają nabierać znaczenia inne wartości, nie tylko ziemia i jej posiadania, ale również wartości symboliczne. Siłę kraju w poprzednich wiekach mierzyło się rozmiarami terytorialnymi. Dzisiaj takie kryteria już nie istnieją. Największy kraj Afryki – Sudan, jest jednym z najsłabszym państw na kontynencie.\nDzisiaj jest wszędzie ciekawie, dlatego trudno mi powiedzieć, gdzie chciałbym być. Teraz planuję wyjechać w lecenia wyspy Pacyfiku. Chce dotrzeć do tego miejsca, do którego przed pierwszą wojna światową dotarł krakowianin, profesor Malinowski.\nByło dwóch twórców reportażu, żaden z nich nie był reporterem. Jeden był Herodot, gdyż wymyślił ideę, że trzeba poznać świat aby poznać siebie. Nasza kultura odbija się w innych kulturach jak w lustrze. Aby zobaczyć czym my jesteśmy trzeba zobaczyć czym są inni. Drugim był właśnie Malinowski, który był doktorem uniwersytetu i wyemigrował w czasie pierwszej wojny światowej na wyspy Pacyfiku. Wynalazł tam druga zasadę reportażu. Na samym środku wioski tubylczej rozbił swój namiot i tam zamieszkał. Wysunął on teorie tzw. badań terenowych, czyli zasadę, żeby o czymś mówić trzeba tam być, żeby coś poznać i zrozumieć to trzeba tam być. Gest zamieszkania wśród tubylców był szokiem, wydarzeniem niespotykanym, niepojętym.\nDlatego chciałbym pojechać na te wyspy i napisać o tym książkę, o tym świecie który będzie światem XXI wieku. Przed tym światem będzie stał problem wielokulturowości, wieloreligijności i wielorasowości.\nNiedługo wyjdzie szósty tom “Lapidarium”, prawdopodobnie na wiosnę.\nWiem, że planował pan kiedyś książkę o Ameryce Łacińskiej.\nR.K.: Chciałby bardzo napisać książkę o tym kontynencie, bo jest to bardzo interesujące dla przyszłości. Ameryka Łacińska jest kontynentem, gdzie udało się stworzyć nową rasę – metys. To jest rasa mieszana, gdzie wymieszała się rasa białych z rasą indiańską, miejscową. Jest to doświadczenie unikalne dla całej ludzkości. Oprócz tego fascynujące jest na tym kontynencie odrodzenie się indiańskiej rasy. Wydawało się, że biali całkowicie wyniszczyli rasę Indian. Okazało się, że Indianie schowali się za chmury, tam gdzie jest granica chmur w Andach. W tych górach Indianie przechowali się setki lat. W miarę rozwoju demograficznego schodzą oni w dół i zaczynają odzyskiwać swoje miejsca, swoje terytoria, zdobywają władzę. Niedawno dwóch Indian zostało wybranych na prezydenta swojego kraju, w Boliwii i Peru.\nCzy planuje pan ciąg dalszy “Imperium”?\nR.K.: Nie, nigdy nie kontynuuje tematu, który już napisałem. Staram się już nigdy do tego tematu nie wracać, dlatego że jest tyle tematów nowych, nieopisanych. Przywiązanie się do jednego tematu jest według mnie formą ograniczania się. Chcę zawsze rozszerzać swoja paletę zainteresowań i tematów.\nCzy nasz język się obroni i czy literatura zachowa swoja funkcję nośnika języka?\nNa pewno tak. Z tym, że jak wszystkie języki na świecie podlegają zagrożeniom zubożeniom związanych z wpływem języków obcych. Nie ma powodu, aby zniknął język. Można obawiać się naleciałości, zaśmiecenie języka. Ale nad tym można panować, te zagrożenie można ograniczać.\nCzy napisał pan wiele wierszy miłosnych?\nR.K.: Nie, nie napisałem. Zresztą nie pamiętam. W każdym razie nie umiem pisać na ten temat.\nKtóra z form pana artystycznej wypowiedzi jest największym wyzwaniem?\nR.K.: Ciągle reportaż. Jest to dziedzina, w której najbardziej potrafię się wyrazić. Trzeba pamiętać, że żyjemy w epoce, w której coraz trudniej określić co to jest za gatunek ksiązki. Coraz więcej pojawia się na świecie książek, w których gatunki zostają zatarte. Nazwy gatunków literackich są tradycyjne, nie są one adekwatne do czasów, w których literatura dała się tak podzielić.\nCzy szum informacyjny, jaki obserwujemy na świecie nie doprowadzi do apatii odbiorców?\nR.K.: To zjawisko naszej cywilizacji. Możemy je uznać za bardzo negatywne, ale nie mamy na niego zbytniego wpływu. Szum informacyjny wynika z wiele względów. Przede wszystkim z ogromnego postępu dotyczącego technik komunikacyjnych, które ułatwiają przenoszenie wiadomości na znaczne odległości. Po drugie z przyczyn ekonomicznych. W momencie, kiedy wielki kapitał odkrył, ze informacja jest biznesem, jest towarem. Zaprzeczyło to klasycznym myśleniom, że informujemy by wiedzieć i dochodzić prawdy. Wielki kapitał rzucił się na świat mediów i zaczął go skupywać w połowie XX wieku. Nastąpiły wówczas dwa zjawiska. Pierwsze to zjawisko ogromnego powiększenia się ilości informacji, w większości chaotycznej i nieważnej-tylko atrakcyjnej. Kiedyś redaktor pytał się dziennikarza lub reportera, co przyniosłeś, do jakiej doszedłeś prawdy w swoim tekście. Teraz nie pyta, czy to jest prawda, czy nie prawda. On teraz pyta czy to się dobrze sprzeda. To całkowicie zmienił sytuację na rynku dziennikarskim. Kolejnym powodem jest, że przez rozwój Internetu i technik komunikacji zmieniły się kryteria ważności informacji. Wszystko jest ważne. Wpisując hasło w Internecie na jakiś ważny temat, odkryje że jest tam 20 tysięcy haseł poukładanych w dowolny sposób, bez żadnego kryterium, bez żadnego sita ani selekcji.\nTo jest sposób manipulowania umysłem ludzkim. Tak jak dawniej sposobem manipulowania była cenzura, czyli nie dopuszczanie do informacji, tak obecnie informacje mamy w odwrotnym kierunku. Mamy nadmiar informacji, który powoduje że nasz umysł, obliczony na dany zakres przyjętej informacji. Jeżeli mamy tego za dużo, jeżeli następuje zamulenia naszej świadomości, to efekt jest dokładnie taki sam jakby była cenzura. Tak jak w czasie cenzury nic nie wiedzieliśmy, to obecnie tak samo nic nie wiemy. Ponieważ, jeżeli to nam podano bez informacji co jest istotne, to przeciętny człowiek nie może sobie z tym poradzić. Nadmiar informacji jest odwrotnością cenzury.\nTo jest bardzo niebezpieczne zjawisko. W ciągu ostatnich 15-20 lat nastąpiło przyspieszenie gwałtowne obiegu informacji oraz zjawisko spiętrzenia tej informacji. Spiętrzenia informacji, jak spiętrza się kra na wodzie na wiosnę. W obecnej cywilizacji podlegamy tym dwóm negatywnym zjawiskom. To jest oczywiście bardzo niepokojące.\nDlaczego taki tytuł tomu wierszy “Prawa natury”? Oczywiście to tytuł drugiego z wierszy w tomie, ale dlaczego taki tytuł zbioru?\nR.K.: Nie umiem na to odpowiedzieć. Tak mi się po prostu wydawało. Najpierw chciałem nadać tytuł “Nastroje” co by odpowiadało by odpowiadało chwilą, w których powstały wiersze – w nastrojach. Potem sobie uświadomiłem, że istnieje taki zespół muzyczny Nas Troje. Więc nie chciałem popełnić plagiatu, więc postanowiłem nadąć ten właśnie tytuł po przejrzeniu tomu. Dlatego jest w tym tytule pewien element przypadku.\nPrzygotował: Robert Nowacki\nNext Read: Ten Inny »\nAutor: Jarosław Mikolajewski źródło: Gazeta Wyborcza data publikacji: 2006-02-20 Jarosław Mikołajewski: Wiersze zaczyna się pisać…


Skomponował utwór na 100-lecie odzyskania niepodległości – Ścinawa nad Odrą\nSkomponował utwór na 100-lecie odzyskania niepodległości\n19 stycznia 2018 23 lutego 2018 Anna Kubik\t100 lecie niepododległości, bitwa o ojczyznę, kompozytor, Ścinawa, Ścinawa Arkadiusz Wilecz, utwór\nW bieżącym roku przypada 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości. Wydarzenia związane z obchodami zapowiadają się wyjątkowo, zarówno rząd, samorządy, różne instytucje, ale i zwykli mieszkańcy chcą szczególnie świętować tę rocznicę. Jej celebrowanie tak naprawdę zaczęło się z początkiem 2018 roku, a kulminacyjnym momentem będzie 11 listopada.\nWłaśnie z okazji 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości, ścinawianin, Arkadiusz Wilczek, który jest muzykiem i też komponuje, napisał utwór Bitwa za Ojczyznę.\n– Utwór ten zacząłem komponować już w połowie poprzedniego roku z myślą o zbliżających się uroczystościach związanych z odzyskaniem przez nasz kraj niepodległości w listopadzie 1918 r. 100-letnia rocznica jest wspaniałą okazją do tego, aby ten fakt upamiętnić w najlepszy sposób jaki potrafię… czyli przez swoją muzykę- podkreśla na profilu facebokoowym Arkadiusz Wilczek. – Bitwa za Ojczyznę to utwór, który zaliczam do tzw. miniatur fortepianowych. Nawiązuję w nim do muzyki baroku oraz romantyzmu z elementami współczesnej muzyki klasycznej wykorzystywanej w filmie. To ostatnie nawiązanie będzie bardziej zauważalne w momencie ukazania się wersji utworu z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej, co mam nadzieję stanie się w ciągu kliku najbliższych miesięcy- dodaje muzyk.\nWszystkich zainteresowanych zapraszam do zapoznania się z twórczością ścinawianina, utworu Bitwa za Ojczyznę można posłuchać TUTAJ oraz na youtubowym kanale pana Arkadiusza TUTAJ. Zachęcamy także do odwiedzenia profilu facebokoowego muzyka, gdzie można nieco więcej dowiedzieć się o mieszkańcu Ścinawy, a także posłuchać innych jego utworów.\n– Już dzisiaj, razem z dyrektor domu kultury zapraszamy pana Arkadiusza do współpracy przy organizacji ścinawskich obchodów 100 rocznicy odzyskania niepodległości. Uważam, że talent muzyczny naszego mieszkańca należy pokazywać jak najszerszej publiczności. Bardzo się cieszę, że w Ścinawie mamy takich zdolnych i jeszcze nie do końca odkrytych artystów- mówi burmistrz Krystian Kosztyła. – Utwory pana Arkadiusza zrobiły na mnie bardzo, bardzo pozytywne wrażenie, zachęcam wszystkich do ich wysłuchania, naprawdę świetna robota- dodaje szef ścinawskiego samorządu.\n← Uwaga, bardzo mocno powieje!\nEmerytom stuknęła dziesiątka (FOTO) →\n17 marca 2018 23 kwietnia 2018 Anna Kubik


Eksperci ostrzegają przed wpływem Brexitu na sektor bankowy - TVN24 Biznes\nTusk: oferta Londynu poniżej oczekiwańtvn24\nBrytyjska minister Amber Ruud o prawach obywateli po brexicieTVN24 BiS\nKonsultanci Oliver Wyman zaznaczyli również, że dotychczas szefowie banków podejmowali głównie decyzje o "działaniach, które zwiększają liczbę dostępnych opcji, ale kosztują stosunkowo niewiele, jak aplikowanie o licencję w ramach jurysdykcji Unii Europejskiej". "W ciągu następnych sześciu do dwunastu miesięcy, potrzebne będzie jednak podejmowanie bardziej kosztownych i trudniejszych do odwrócenia decyzji, takich jak inwestycja nowego kapitału w spółki w UE, przesuwanie pracowników, zatrudnianie menadżerów i budowanie niezbędnej infrastruktury" - podkreślili. Autorzy analizy zwrócili również uwagę na to, że "Wielka Brytania ma swój interes" w tym, aby uniknąć m.in. strat miejsc pracy i zysków z podatków, ale brak potwierdzonego porozumienia w sprawie ewentualnego przyszłego okresu przejściowego po wyjściu z UE sprawia, że banki nie mogą polegać na politycznych zapowiedziach. "W konsekwencji pewna fragmentacja rynku lub nieefektywność, do których doszłoby w sytuacji tzw. twardego Brexitu, mogą się ziścić nawet wtedy, jeśli koniec końców dojdzie do porozumienia pomiędzy Wielką Brytanią a Unią Europejską" - ocenili.\nAnalitycy wskazali także miasta, które potencjalnie po Brexicie mogłyby stać się nowymi centrami finansowymi Unii Europejskiej: Frankfurt nad Menem, Dublin, Amsterdam i Paryż. Jak jednak podkreślono, obecnie żadne z nich nie wydaje się być gotowe do przejęcia w pełni roli Londynu. Branża bankowa "na razie kieruje się w stronę zdecentralizowanej struktury, w której każdy bank wybiera swoją lokalizację na podstawie istniejących struktur prawnych, a także swojego profilu i priorytetów biznesowych. Część z nich prawdopodobnie podzieli swoje działania na wiele państw, używając kombinacji oddziałów i spółek zależnych" - tłumaczyli autorzy raportu. Wielka Brytania rozpoczęła procedurę wyjścia z UE w marcu br. i powinna opuścić wspólnotę do końca marca 2019 roku.\nŹródło zdjęcia głównego: Daniel Chapma/Flickr/(CC BY 2.0)\n31 lipca 2017, 7:27\nWyścig o schedę po brexicie. Polska chce przejąć dwie agencje\n1 sierpnia 2017, 15:08\n19 lipca 2017, 16:52


O nowym Muzeum Śląskim – Myślę, więc jestem\nNowe Muzeum Śląskie otwarto 26 czerwca. Wystawy stałe zajmą ok. 6 tys. metrów kwadratowych i w całości zlokalizowane są pod ziemią. W czerwcu otwartych zostało 5 z 6 zapowiadanych wystaw : Galeria sztuki polskiej 1800–1945, Galeria sztuki polskiej po 1945 roku, Galeria plastyki nieprofesjonalnej, narracyjna wystawa „Światło historii” – Górny Śląsk na przestrzeni dziejów oraz „Laboratorium przestrzeni teatralnych – przeszłość w teraźniejszości” – wystawa ze zbiorów Oddziału Muzeum Śląskiego Centrum Scenografii Polskiej. Galeria Śląskiej Sztuki Sakralnej otwarta ma zostać jesienią.\nNowa siedziba wybudowana została na terenie byłej kopalni Katowice. Inwestycja obok Międzynarodowego Centrum Kongresowego i nowej siedziby Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia tworzy Strefę Kultury. Łączna wartość tych projektów, wraz z przebudową układu drogowego, przekracza miliard złotych.\nNowe Muzeum Śląskie znajduje się przy ul. Tadeusza Dobrowolskiego 1 w dzielnicy Katowic – Bogucice. Niedaleko Spodka, Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia oraz osiedla Gwiazdy, praktycznie tuż przy al. Roździeńskiego. Festiwal Otwarcia Muzeum Śląskiego trwał 3 dni, od 26 do 28 czerwca.\nPierwszym dyrektorem muzeum był Tadeusz Dobrowolski. Jako organizator i autor koncepcji programowej instytucji rozpoczął gromadzenie pierwszych eksponatów, w tym: strojów ludowych, wyrobów rzemiosła artystycznego, obrazów, oraz kolekcji sztuki sakralnej.\nRok 1936 to początek budowy jednego z najnowocześniejszych w ówczesnej Europie gmachu Muzeum Śląskiego, którego autorem był Karol Schayer. Niestety mimo zakończenia prac budowlanych w 1939 roku, budynek nie doczekał się oficjalnego otwarcia. Zakończenie prac zbiegło się z wybuchem II wojny światowej. Część zbiorów, którą udało się ocalić przed zniszczeniem przewieziono do Landesmuseum w Bytomiu, dzisiejszego Muzeum Górnośląskiego.\nPo restytucji w 1984 roku do Muzeum Śląskiego powróciła przechowywana część przedwojennych zbiorów placówki, w tym najcenniejsza kolekcja obrazów polskiego malarstwa dawnego, która dziś eksponowana jest na wystawie stałej Galerii sztuki polskiej 1800-1945.\nStanowisko dyrektora placówki w latach 2008-2013 obejmował pan Leszek Jodliński. Jego następcą był pan Dominik Abłamowicz, który pełnił obowiązki dyrektora od września 2013 do czerwca 2014. Obecnie dyrektorem Muzeum Śląskiego jest pani Alicja Knast.\nJedną z najbardziej wyczekiwanych ekspozycji jest zaprezentowana wystawa „Światło historii”. Nad projektem przez ok. rok pracowało 50 osób, w tym m.in. architekci i historycy. Górnoślązacy czekali na ten moment 86 lat.\nŚwiatło historii to ok. 400 eksponatów, w tym m.in. pamiątek zebranych w latach 2012-13 podczas akcji „Dopiszmy się do historii”. Wśród nich są: oprawiona za szkłem – pochodząca z 1919 roku – pamiątka ślubna składająca się z zasuszonego wianka panny młodej i bukiecika, porcelanowa patera – prezent zaręczynowy od Franciszka Strzelczyka dla narzeczonej Elżbiety z 1908 roku, fajansowy kufel do piwa z początku XX wieku oraz różaniec żołnierza z I wojny światowej.\nEkspozycja zaprasza widza w podróż przez charakterystyczne miejsca i wydarzenia związane z historią Górnego Śląska. Zwiedzanie rozpoczyna się od zrekonstruowanego wejścia do markowni kopalni Katowice (budynek, gdzie dawniej przechowywano tzw. marki np. z informacją o zmianie, na której pracowali górnicy) – jako symbolu miejsca, w którym znajduje się Muzeum Śląskie.\nWarto zobaczyć całą sekwencję industrializacji – jak zmienił się Górny Śląsk na przełomie XVIII i XIX wieku, jak następował jego rozwój, jak zmieniali się ludzie, ich życie. Warto obejrzeć pełną uroku ulicę z okresu międzywojennego. Warto też obejrzeć fragment poświęcony drugiej wojnie światowej, dowiedzieć się wielu rzeczy, które ludzi szczególnie spoza Śląska dziwią, nurtują, czy zastanawiają. Tutaj znajdą wszystkie odpowiedzi; na przykład na takie tematy jak: Górnoślązacy w Wehrmachcie i ci sami Górnoślązacy w polskich silach zbrojnych na Zachodzie .\nNa wystawie zaaranżowano m.in. pałac arystokraty z multimedialnym portretem rodziny (można tam zobaczyć m.in. raporty finansowe Karola Goduli sporządzone w roku 1826 oraz artystyczny model maszyny parowej powstałej ze specjalnie grawerowanych plastrów szkła, w których środek wtopiono elementy metalowe), rotundę cieszyńską, walcownię żelaza, wnętrza śląskich domów oraz hotelu robotniczego, do którego trafiali przybysze spoza Śląska.\nJest też gilotyna. Obejrzeć ją może wyłącznie dorosły widz – przez niewielki fragment przeszklonej ściany umieszczonej na wysokości wzroku. To gilotyna, która funkcjonowała w katowickim więzieniu w latach 1939-1945.\nW części wystawy poświęconej PRL-owi umieszczono model kilkunastopiętrowego bloku z wielkiej płyty; przed nim ustawiono Fiata 126p wyprodukowanego w tyskiej fabryce Fiata. To typowy PRL-owski blok, lekko krzywy, szary z praniem na balkonach. Można obejrzeć (przez okienka-PAP) osiem scen w ośmiu mieszkaniach. Polega to na specjalnym wyświetlaniu filmów w trójwymiarowym wnętrzu. Film uzupełnia się z wnętrzem .\nBudowa nowej siedziby muzeum (w pobliżu katowickiego Spodka) trwała od lipca 2011 r. Obiekt zaprojektowała austriacka pracownia Riegler Riewe. Koszt budowy muzeum wyniósł ok. 274 mln zł, z czego 85 proc. pokryły środki unijne. Pozostała część pieniędzy to środki własne Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego i 2,3 mln zł dotacji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.\nOpracowano na podstawie : muzeumslaskie.pl , tvn24.pl ,pl. wikipedia.org , dziennikzachodni.pl , wyborcza.pl\nObrazy : pl.wikipedia.org oraz własne\nPoprzedni wpisPoprzedni Świat Ceres coraz bliżej…\nNastępny wpisNastępny Ceres – wciąż więcej pytań, niż odpowiedzi


Kolejny pomysł PiS? Podstawowa emerytura obywatelska dla każdego Polaka. - Zycie\nKolejny pomysł PiS? Podstawowa emerytura obywatelska dla każdego Polaka.\n14 sierpnia 20193891\nJuż dziś ćwierć miliona Polaków dostaje głodowe emerytury – nawet kilka groszy miesięcznie. Kolejne 215 tysięcy osób dostaje świadczenie w wysokości 900 złotych na rękę. PiS zaczyna się bać armii biednych emerytów i rozważa pomysł na równe emerytury dla wszystkich.\nO tym pomyśle pisze Leszek Kostrzewski w Gazecie Wyborczej. O idei emerytur obywatelskich słychać w kręgach partii rządzącej już od kilku lat. Powodem jest rosnąca grupa osób dostających świadczenia, które nie wystarczą na życie. Niedługo urośnie do pół miliona ludzi.\nWedług Federacji Przedsiębiorców Polskich, jeśli nic nie zrobimy, problem będzie narastał i już w 2025 r. osób otrzymujących świadczenie niższe od minimalnego będzie 500 tys., a w 2030 r. – ponad 650 tys.\nPomysł PiS opiera się na stworzeniu aż pięciu filarów emerytalnych. Pierwszym byłaby właśnie emerytura obywatelska – prawdopodobnie oparta na dzisiejszym świadczeniu minimalnym. Obecnie jego wysokość oscyluje wokół 1100 zł brutto, co daje ok. 900 zł na rękę.\nDrugi filar miałby być powiązany ze składkami. Byłyby one jednak o wiele mniejsze niż obecnie. Dziś ZUS zabiera nam ok. 20 proc. wypłaty. Po zmianach mogłoby to być np. 5 lub 10 proc. Trzeci i czwarty filar pozostałyby bez zmian i bazowały na PPE, PPK oraz Indywidualnych Kontach Emerytalnych. Z kolei piąty filar według ZUS to „zabezpieczenie oparte na silnej rodzinie lub innych indywidualnych formach oszczędzania”.\nEksperci cytowani przez Wyborczą są raczej sceptyczni wobec tego pomysłu, wskazując, że nie promuje ono oszczędzania, a na dodatek byłoby bardzo obciążające dla budżetu.\nPotężnym problemem jest również dramatycznie spadająca aktywność zawodowa Polaków. W I kwartale 2019 roku liczba ludności aktywnej zawodowo w wieku 15 lat i więcej wyniosła 16,94 mln osób, z czego 16,27 mln to pracujący a 666 tys. – bezrobotni. Skoro populacja biernych zawodowo wynosi 13,36 mln, to na każdy 1000 pracujących osób przypadają 862 osoby bezrobotne lub bierne zawodowo.\nOstrzy krytycy rządu za ten stan rzeczy winią świadczenia społeczne, hojnie rozdawane przez rządzących. Można tu wymienić 500+, 300+, tzw. 13. emeryturę, obniżenie wieku emerytalnego i mnóstwo innych dodatków. W efekcie każdy pracujący legalnie człowiek ma na utrzymaniu coraz większą grupę tych, którzy są beneficjentami różnych świadczeń.\nSzpiegowanie partnera. Czy to jest droga do szczęśliwego związku? POPRZEDNI POST\nPolicjanci z Krakowa poszukują zaginionego 55-latka! Ma charakterystyczny tatuaż i kuleje! NASTĘPNY POST


Filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji – Wiki informacje\nFilmy online bez limitu za darmo bez rejestracji\tNajważniejszą intencją strony jest bezspornie opublikowanie możliwie dużej liczby konkretnych danych odnośnie filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji. Gdy zechcesz utworzyć tekst na temat filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji czy polskie nowości filmowe 2012, możemy razem go umieścić na tej podstronie. Szczególnie dobre materiały na ogół posiadają w środku krótkie akapity, ciekawe fotografie, a także charakterystyczny temat przewodni. Uwzględnij najważniejsze walory Twojego rozwiązania, różnorodne typy, możliwości i inne najważniejsze fakty. Ponadto mogą być umieszczone artykuły pokrewne dom nocy film oraz anonse darmowe ogłoszenia. Filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji\nPrzemysław zarabia jako inspektor pracy w Rzeszowie .\nMa 26 lat, jest naturalny i bezkompromisowy. Szubin to miasto, w którym spędził większość życia. Komponuje muzykę - kantele to instrument, który szanuje najbardziej.. Chodzi co piątek na norweski. Godzinami rozmyśla o substancjach chemicznych w immunologii. Jakiś czas temu zamówił pokój w Równem. Gdzie spędza najwspanialsze wakacje? Brenna - świetne widoki\n. Za najcudowniejsze miasto na świecie uznaje Strasburg. W WC ułożone są: woda różana, balsam do ciała i mleczko do ciała. Podejrzewasz, że taki facet dałby radę zebrać na tej witrynie coś wartościowego? Ewidentnie tak. Opinie: Filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji\nNa tej witrynie będą przeróżne artykuły o filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji. Ostateczna treść zależy właśnie od fachowców, to jest osób działających w branży, którzy na temat filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji mają ochotę zamieścić w istocie wartościowe wiadomości. Z czym konkretnie łączy się zagadnienie filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji? Które wiadomości odnośnie zagadnienia filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji moglibyście zobaczyć w tej witrynie? Spodziewane są dodatkowo teksty nieco inne: hipoteki online, język niemiecki za darmo, nawigacja na telefon za darmo oraz dobre nowe filmy. reklama\nfilmy science fiction 2014język niemiecki za darmoanonse darmowe ogłoszeniasłownik online polsko angielskiprogram do wystawiania faktur darmowydarmowe kursy łódź\tFilmy online bez limitu za darmo bez rejestracji - informacje\tBy lepiej przekazać, na jakiej zasadzie to polega, pozwól mi opisać Ci historyjkę tego mężczyzny: Mateusz ma 37 lat i pracuje w Gdyni .\nDzisiaj pracuje jako redaktor wydawniczy, chociaż jego wymarzona profesja to ciągacz rur. Z przywiązania wpomina swoje miasto Kwidzyn. Mówi często: uszy do góry. Filozofia życiowa tego faceta jest szablonowa: drapać i dodawać. Ma ciekawą pasję: wyścigi samochodowe. Z dyscyplin sportowych szczególnie pasjonują go bobsleje i brydż. Jego śmiały biznes to prognoza Gdynia Port. Za jakiś czas wyjeżdża autokarem do Walimia. Sprzedaje ciekawe towary: plakaty, buty piłkarskie i narzędzia pomiarowe. Ma fizia na punkcie inżynierii - ciekawią go aerograf i brzęczyk. Interesuje się wszystkim związanym z samochodami - blokada kierownicy, spoiler, zapłon. Czy ktoś podobny do takiego mężczyzny potrafiłby umieścić na tej witrynie praktyczny artykuł? Ewidentnie tak. Konrad ma 37 lat i prowadzi sklep w Płocku .\nOd zawsze jest posłuszny, i nieco pusty. Miastem jego dzieciństwa jest Sierpc. powtarza zwykle: pranie mózgu. Z psów podoba mu się pies dowodny. Chodzi co poniedziałek na język albański. Ma niecodzienną pasję: zbieranie monet i kajakarstwo. Umiałby non stop rozmyślać o promieniowaniu ciał niebieskich. kolega, inżynier technologii żywności, ma alabastrowy samochód. Myślisz, że taki chłopak potrafiłby napisać na tej witrynie wartościowy artykuł? To nie ulega wątpliwości! polskie nowości filmowe 2012nawigacja na telefon za darmodarmowe konto bankowe dla firmonlineweekend online pazuraekspres kasa bez bikprogram do ściągania filmów ze stron internetowychjakie filmy polecacie\tForum: Filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji\tBieżąca forma tej witryny filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji to oczywiście tylko szkic. Najbardziej przydatne dla odbiorców będą naturalnie własne poglądy. Taki subiektywny zbiór informacji na temat filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji musi być bezpośredni, rzetelny i przedstawiać właściwy współczynnik jakości. Inaczej niż w przypadku miejsc typu Wikipedia, na tej stronie można zamieszczać opis produktu albo oferty. Masz rzecz jasna ewentualność dodania na tej podstronie linków naturalnych do innych stron dotyczących filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji - szczegóły byłyby wtedy do uzgodnienia. Pamiętaj, że opublikowany tutaj tekst powinien być utworzony specjalnie dla tej strony. Filmy science fiction 2014, czy też filmy online bez limitu za darmo bez rejestracji - opublikuj tutaj prywatny post. Odszukaj tanie sklepy w internecie. Wskaż odpowiedzi na takie pytania - co jest istotne?, jak wybrać?, gdzie jest najtaniej? Który sklep w Internecie posiada najlepsze ceny i oferuje sprzedaż przez Internet? Gdzie jest najtaniej? Dobrze by było, gdybyś w artykule umieścił takie części, jak: porównywarka cen, książki, komentarze czy fotki. dobre nowe filmydarmowe rozmowy stacjonarneprojektowanie szaf program darmowybezpłatna psychoterapia warszawaprogramy na tel za darmo\tMaciej to ideowy chłopak, który pracuje w Kaliszu jako strugacz .\nWywodzi się z Zwierzyńca, gdzie dawniej pracował jako sufler. Jego marzeniem są loty do Huron. W ostatnim czasie zamówił apartament w Kownie. Zwykle mówi: stoliczku nakryj się. Codzienność tego chłopaka jest nieskomplikowana: myśleć i oglądać. Uczy się regularnie języka japońskiego. Ma ciekawą pasję: jogging. Niedaleko jego budynku mieści się biblioteka. Budynek ma całkowicie wyposażony - poddasze, przebieralnia i biuro. W szafie leżą rękawiczka, kamizelka i palto. Od dawna odkrywa u siebie smutek. Narzeka trochę na sprawność, a to rwie go miednica, a innym razem krew. Domyślasz się, że ktoś taki potrafiłby zamieścić na tej podstronie coś dobrego? Bez wątpienia! Pan Krystian ma 40 lat i ma mały dom w Olsztynie .\nUważa, że najcudowniejsze regiony na świecie to Cesar i Niziny Środkowopolskie. Za najwspanialsze miasto świata uznaje Mombasa. Jego ulubiony kraj to Gujana. Niedługo czeka go dojazd do Bierunia. Handluje wieloma towarami: akcesoria do pomp, akcesoria do domofonów i regały magazynowe. Ostatnio zamówił hostel w Janinie. Zachwycają go opactwo w Poblet w Hiszpanii i zabytki Nubii w Egipcie. Gdzie spędza najtańsze wakacje? Odpowiedź jest jednoznaczna: RPA - rewelacyjne położenie\n. Ostatni rok spędził w Saint Kitts i Nevis, ale już planuje lot na Bermudy i na Cypr Północny. Jego obsesją są tanie loty do Rijadu. Lubi psy. Z psów odpowiada mu york. Jego faworyci to hajstra i kulik. Codzienność tego gościa jest pospolita: strzelać i narzekać. Jego ukochanym powiedzonkiem jest: ten sam. Czy wiesz, że taki chłopak mógłby napisać na tej witrynie przydatne wiadomości? Owszem. Krzysztof zarabia jako operator urządzeń do produkcji wina w Zabrzu .\nMa 28 lat, jest delikatny i wesoły. Książ Wielkopolski to miejsce jego urodzenia. Interesuje się wszystkim, co wiąże się z samochodami: ESP, pompa, bezpieczeństwo czynne - to jego konik. Jego faworyci to potrzeszcz, nur i śnieżka. Sprzedaje ciekawe towary: systemy operacyjne, akcesoria do siatkówki i dyski do konsol. Blisko jego budynku mieści się szkoła wyższa. Budynek ma całkiem zwyczajny: spiżarnia, balkon i jadalnia. W toalecie usytuowane są: lotion i pianka do golenia. W szafie na ubrania usytuowane są: rękawiczka, kożuch i sutanna. Dasz wiarę, że ktoś podobny do tego chłopaka dałby radę zebrać na tej podstronie przydatne informacje? Bezspornie. hipoteki onlinedom nocy filmfilmy 2013 onlinemieszkania do wynajęcia we wrocławiu bez pośrednikówfilmy on lajndarmowy program do obróbki filmówhiszpański kurs online\t0.0106 (0.054)


Mieszkali koło Chotyńca. Siali strach i przerażenie - Gazeta Jarosławska - Serwis Ziemi Jarosławskiej i Przeworskiej\nMieszkali koło Chotyńca. Siali strach i przerażenie\nAutor: Bogusława Pajda 14.09.2018 Nr: 37/2018\n- Mamy nadzieję, że w głębszych warstwach ziemi odkryjemy kolejne fragmenty naczyń - mówi prof. Sylwester Czopek (po lewej). Wiesław Konieczny, sołtys Chotyńca też liczy na kolejne odkrycia\n- Odkrycie pozostałości po barbarzyńskim ludzie zamieszkującym na obszarze dzisiejszego Chotyńca to przełom w starożytnej historii - uważają archeolodzy. Scytyjska osada sprzed kilku tysięcy lat zadziwia wielkością, a ilość znalezionych fragmentów naczyń, ozdób i broni po starożytnej cywilizacji liczona jest w tysiącach.\nPili wino zmieszane z krwią zabitych wrogów. Po śmierci władcy okaleczali swoje ciała na znak jedności. Budzili strach i przerażenie. Wojownicy, których bał się nawet sam egipski faraon. Byli jednym z najpotężniejszych ówczesnych ludów. Tak opisywani są Scytowie.\nGrupa badaczy z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Rzeszowskiego dokonała przełomowego odkrycia. Na obrzeżach Chotyńca odkryła wśród pól osadę Scytyjską z przed 2.5 tys. lat. Jej obszar to 36 ha. Obecne prowadzą poszukiwania w jej centralnym, kultowym miejscu zwanym zolnik. Odbywały się w nim obrzędy połączone z rytualnym piciem wina.\n- Do tej pory odnaleźliśmy w centrum zolnika kości zwierzęce, fragmenty ceramiki, resztki amfor greckich. Obiekt od zewnątrz otacza skupisko polepy. Scytowie odbywali tutaj swoje uczty rytualne. Pozostawiając po sobie kości zwierząt. Potłuczone naczynia i amfory po winie. Widzimy tu przepalone warstwy ziemi, świadczące o odbywających się ucztach - opowiada o odkryciu Aleksandra Habrat, studentka archeologii na Uniwersytecie Rzeszowskim. Amfory po winie były rozbijane po uczcie. Znaleziono wiele fragmentów tych naczyń.\nGranice scytyjskiej cywilizacji\n- Jest to jedyny zabytek tego typu znaleziony na ziemiach Polski. Pochodzi z 6 w. p. n. e. Dotarł tutaj za pośrednictwem koloni Greckich na wyraźne zapotrzebowanie ówczesnej elity. Scytyjskie elity były podatne procesom helenizacji. Przejmowali obyczaje greckie, do których należało ceremonialne picie wina. importowali je w amforach – tłumaczy prowadzący badania prof. dr. hab. Sylwester Czopek, rektor UR pokazując fragment pochodzącego z Grecji naczynia. W trakcie tegorocznych badań znaleziono kilkanaście fragmentów innych amfor. Archeolodzy mają nadzieję, że w głębszych warstwach ziemi odkryją kolejne naczynia. Jak wyjaśnia S. Czopek znalezione rzeczy świadczą o tym, że punkt ten był najdalej na zachód wysuniętym miejscem gdzie dotarła ta cywilizacja.\nBarbarzyński lud opisany w Biblii\nScytowie byli irańskim ludem koczowniczym przybyłym z Azji. Ważną rolę w ich kulturze odgrywały wyższe warstwy społeczne zarządzające plemieniem. To dla nich zbudowano to grodzisko. Byli wojownikami, którzy prawie nie zsiadali z koni. Wzmianki o nich znajdziemy także w Biblii. Herodot ojciec historiografii żyjący w 5 w. p. n. e. opisał Scytów i ich obyczaje. Jest tam taki opis: Raz do roku naczelnik jakiegoś regionu organizuje ucztę rytualną mieszając wino z krwią nieprzyjaciół. Według jego opisu mieli barbarzyńskie zwyczaje. Używali czaszek swych ofiar jako pucharów. W trakcie ataku dziesiątkowali swoich wrogów żelaznymi mieczami, toporami, włóczniami i strzałami o specjalnych grotach, które rozszarpywały ciało. Kiedy umierał ich władca na znak żałoby kaleczyli swoje ciała i obcinali włosy. Herodot pisał o nich: „Odcinają sobie kawałek ucha, strzygą w koło włosy, robią nacięcia dokoła ramion, rozdrapują sobie czoło, nos i lewą rękę przebijają strzałą”.\nOsiedlili się na obszarze dzisiejszego Chotyńca\n- Pędzili łupieżczy żywot. Większość życia spędzali na wyprawach. Podbijali ludy osiadłe zajmujące się uprawiają ziemi. Mamy tu do czynienia z wyższą warstwą arystokratyczną. Pozostała ludność była pod ich panowaniem. Byli wojownikami konnymi posługującymi się łukami z charakterystycznymi strzałami. Takie charakterystyczne groty do strzał tutaj odkrywamy – opowiada profesor.\n- To nie jedyne takie miejsce. Wokół są rozmieszczone osady stanowiące razem z nim pewien zespół funkcjonalny. Stanowiska badane na autostradzie, zawierały identyczne materiały – dodaje. Przypomina, że archeolodzy wiedzieli o istnieniu grodziska w tym miejscu. Znajdowało się na mapach pochodzących z XIX w. Ale nigdy nawet nie przypuszczali, że pochodzi ono z tak wczesnego okresu.\n- Większość grodzisk na Podkarpaciu pochodzi z początku średniowiecza. Z wczesnej epoki żelaza nie ma ich w ogóle. Jest to jedyne tego typu grodzisko. Jego usytuowanie i całej aglomeracji chotynieckiej powoduje, że mamy do czynienia z nowym zupełnie elementem, którego archeologia do tej pory nie znała. Jest to największe odkrycie. Nie chodzi tu o znalezione rzeczy tylko to o czym one świadczą.- objaśnia S. Czopek.\nWedług profesora to miejsce było bardzo ważne dla ich kultury. Nie była to byle jaka osadka. 36 ha opasane wałami, które zachowały się do dziś. Tysiące znalezionych pozostałości.\nO odkryciach w Chotyńcu pisaliśmy w Gazecie Jarosławskiej w ubiegłym roku. Z tekstu, który ukazał się w nr 24/2017 wynikało, że juz wtedy dokonano znaczących dla archeologii odkryć. Teraz okazuje się, że są one przełomowe.\nPoszukiwania to olbrzymie przedsięwzięcie inwestycyjne. Prace archeologiczne potrwają jeszcze przez miesiąc. Odkrywane będą coraz głębsze warstwy ziemi. Kto wie co jeszcze się pod nią skrywa?


Luty | 2016 | Faceti Sex 24\nCzy cum ponownie?\n„Czy cum ponownie?”, Zapytałem niewinnie. „O tak, pewnie jeszcze kilka razy”, odpowiedziała. To było dla mnie nowe. Podczas gdy Susan nigdy nie był tym, który ma problemy z orgazmem, nigdy nie wróciła więcej niż raz w sesji. „A ty?” Beth odpowiedział: „Chcesz cum ze mną tym razem?” I skinął głową tak.\nPołożyła dwa palce, które przed chwilą w jej cipki w ustach i ssać na nich powoli. Następnie obniżono je między nogami i zaczął znowu tarcie jej clit. Pierwszy powoli, ale stały wzrost prędkości, choć nie tak pilna jak poprzednio. Do tej pory mój kogut był pulsujący, moje kule opuchnięte, gotowe do wybuchu. „I wanna see you cum z bliska”, Beth mi powiedział. „Usiądź obok mnie tutaj.”\nWstałem i przeniósł się tuż obok niej na kanapie. Kiedy usiadłem, moje uda dotykał jej uda i czułem ciepło jej ciało wydziela. Obserwowaliśmy siebie przez kilka minut, aż okazało się, że jej nie będzie trwać znacznie dłużej. Pochyliła się do mnie i szepnął cicho „Chcesz przełączyć ręce?” W tym czasie byłem za daleko nawet obchodziło. „O Boże, tak”, odpowiedziałem.\nZabrała jej prawą rękę z jej cipki. Widziałam soki zjechanie palcami. Owinęła ją wokół mojego fiuta i zaczęła powoli, metodycznie ruch. Przeniosłem moją lewą rękę w dół do jej cipki. Wsunąłem palec łatwo wewnątrz niej. Została pozytywnie zalane. Po sekundzie przebiera, znalazłem jej łechtaczkę. „O tak” wyszeptała: „Tam”. Zacząłem szybkich ruchów kolistych, że znam Susan lubiła, ale byłem naprawdę z praktyką. Po kilku chwilę chociaż, wydawało mi się zrobić to dobrze. Beth zaczął pompowania mojego fiuta szybciej i porusza biodrami. „O Boże, jestem blisko ponownie.” Odwróciła głowę i spojrzał na mnie i po raz pierwszy wziąłem kontroli. I pochylił się i przycisnął moje usta do niej w długim głębokim pocałunku. Jej język szybko znalazł kopalnię iw ciągu kilku zaledwie chwil, była znowu Cumming. „Fuck” krzyczała „Cum nowwwww. Ona waliło mój kogut jak profesjonalista. Wszystko na raz do mnie dotarło. Beth łukowate plecy jeszcze raz i cicho zawołał: „Boże jej tak cholernie dobra.” Przed ledwo skończył te słowa, poczułem skurcz moje ciało i mój kogut wybuchł miotania kolejne fale gorącej spermy. Beth nadal udaru mózgu i wycisnąć mojego fiuta aż było całkowicie suche. Pochyliła się i znów pocałował mnie długo i głęboko. Gdy nasze usta rozchylone, uśmiechnęła się i zapytał: „Czy uważasz, że to może być normalna rzecz między nami.” Jakoś nie mogę zrozumieć, dlaczego nie.\nBeth pociągnął kolejny łyk wina z kieliszka\nBeth pociągnął kolejny łyk wina z kieliszka, po czym odchylił się na sofie. Jej oczy były przyklejone do kopalni, ale jej ręce były widocznie wstrząsając. Zanim zdążyłem zapytać ją, czy ona była pewna, że to, co chciała, sięgnęła w dół do dżinsów i rozpięła je. Nie odrywając wzroku od kopalni, powoli przesuwać suwak w dół do oporu i otworzyć je. Mogłem zobaczyć szczyt czarnej koronki majtki Rozmowy Erotyczne wystającym ponad dżinsy. Zsunęła dłoń wewnątrz dżinsów i mogę powiedzieć dokładnie, kiedy dotknął jej cipki. Jej głowa gwałtownie do tyłu, tylko trochę od energii elektrycznej w dotyku. Do tej pory mój kogut był już trudniejszy to było w ostatnich latach, prosząc, aby zostać zwolnione. Ale ja po prostu nie był jeszcze pewien, co robić. Beth czym uniosła biodra z kanapy i łagodnym holownika, wyciągnął jej dżinsy dół jej nogi. To było tak, jakby ktoś zapukał wiatr ze mnie. Miałem trudności z oddychaniem i wiem, że drży. Siedział tam tę piękną młodą kobietę w parę seksownych czarnych koronkowych majtek powoli trących się przez cienką, czystej tkaniny. „Czy to cię podniecić Jeff?” I skinął głową tak, bez wahania. „A dlaczego nie można coś z tym zrobić.” Wzruszyłam ramionami i wymamrotał coś niezrozumiale. „No cóż, może trzeba trochę więcej sztuk wizualnych”, dodała. Z tym sięgnęła w dół i powoli ściągnął jej majtki w dół, aby spełnić jej dżinsy. Pochyliła się i otworzył jej nogi, aby pokazać mi najlepszy widok widziałem w 8 długich lat. Jej cipki miał małe usta, które były spuchnięte i głęboki różowy kolor. Nawet skąd ja siedziałem, widziałem wilgoć między nimi. Wyciągnęła jeden palec od prawej ręce, położył ją na jej obrzęk Rozmowy Erotyczne clit i zaczął poruszać się w małych, ale szybkich kół. Jej oddech stawał się płytki i mogłem zobaczyć jej twarz się trochę zaczerwieniona.\nJeszcze kilka sekund minęło, a ona zapytała mnie w miękkim, głębokim głosem: „Jeśli będziesz cum ze mną, to lepiej zacząć, bo nie zamierzam długo po raz pierwszy.” Po raz pierwszy, pomyślałem ?\nBardzo pewny siebie, przeniosłem moją rękę do moich dżinsów. W tym momencie dała mi uśmiech. Nie byle uśmiech. Jeden, który powiedział mi, że to byłoby ok. Otwieram moje spodnie, a potem jednym ruchem pociągnął je w dół wraz z moich bokserów. Mój kutas był Rozmowy Erotyczne twardy jak skała i stojąc na baczność. „Och, Jeff, pokaż mi, jak udar kogut.” Beth jęknął. I owinął rękę wokół mojego fiuta mocno i zaczął powoli przesuwa się w górę iw dół. Jej oczy były przyklejone do mojego fiuta i kopalni do jej cipki. Chyba można powiedzieć, że przez szybsza moich uderzeń byłem chyba gwałtowny. „Nie tak szybko” powiedziała: „Ciesz się, zwalniać, niech cum raz, potem będziemy cum razem.” Przytaknęłam OK, a następnie zwolnił trochę i obserwował Beth. Jej prędkość palec wzrosła i zaczęła arch ją trochę. Nawet jeśli jej już trochę czasu, wiedziałem, że była blisko. Poprosiłem ją, żeby na mnie spojrzeć. Ona przechyliła głowę nieco w dół i spojrzeć mi śmierci w oczy. „Cum dla mnie, Beth, finał na tej pięknej ręki twojej.” To tak, jakbym nacisnął przycisk, aby włączyć światło. „O mój Boże, kurwa” krzyczała. „Ja pieprzę cumminggggggg.\nOna bucked i wykręcił jej rękę za to, co wydawało się przez chwilę, zanim wróciła na ziemię. „O Boże, Jeff”, jęknęła. To był najlepszy cum miałem w ostatnich latach. „Chociaż” wyszeptała: „Jestem trochę przykro z powodu języka.” I potrząsnął głową i odpowiedział: „Jego całkiem ok, Susan był zawsze bardzo wokalna gdy miała orgazmu”.\nPowered by WordPress | Theme Designed by: r4i3dsr4fr.com | Thanks to website, www.r4isdhc.it and http://www.r4revolution3ds.com


Fotobudka Tarnów - rewelacyjna atrakcja na Twoje wesele - SEO QUATRE 24 - .:Grupa SEO 24:.\nTytuł: Fotobudka Tarnów - rewelacyjna atrakcja na Twoje wesele\nSłowa kluczowe: Fotobudka Kolbuszowa, Fotobudka Sandomierz, Fotobudka Mielec, Fotobudka Ostrowiec Świętokrzyski\nTo oczywiście dzięki temu fotobudka cieszy się coraz to większym zainteresowaniem i coraz częściej można ją dostrzec na urodzinach, studniówkach, weselach lub akcjach firmowych.\nDzięki fotobudce Wasi goście będą mogli odebrać swoje szaleńcze zdjęcia w ciągu 15 sekund od ich zrobienia.\nFotobudka czyli automatyczny fotograf Rzeszów rozbrajająco sprawdza się także podczas rozmaitego typu akcji promocyjno-marketingowych.\nImpreza z fotobudką pod żadnym pozorem nie pojdzie w niepamięć.\nZapraszamy sredecznie na naszą stronę internetową: Selfomat. pl\nWykonana przez studio fotograficzne sesja narzeczeńska jest świetnym uzupełnieniem reportażu ślubnego. Wykonane z największą precyzją fotografie ślubne pozwalają zatrzymać na dłużej ulotne chwile. Wysoka estetyka materiałów podkreśla wyjątkowość uroczystości ślubu. Sesja w plenerze w górach wykonana ...\nStron: 9373, Kategorii: 29, Podkategorii: 1095, Stron oczekujących: 0, Gości online: 86, Zaindeksowanych stron: 12300, Ost. moderacja: 23 05 2022\nseo katalog, Katowice, Kraków, prawnik, zdrowie, choroby, adwokat, klimatyzacja, uroda, budownictwo, biznes, informacje, Gdańsk, porady., Meble Kuchenne Łódź Studio Mebli Łódź Zestawy Mebli Łódź Meble Do Kuchni Łódź Szafy Suwane Łódź Garderoby Łódź Meble Na Wymiar Łódź Meble Na Zamówienie Łódź Zabudowy Kuchni Łódź Zabudowy Kuchni Łódź Meble Lakierowane Łódź Usługi Stolarskie Łódź Meble Biurowe Łódź Meble Do Salonu Łódź Meble Do Sypialni Ł, fotowoltaika, biuro rachunkowe, sklep internetowy, blog, lampy, Wroclaw, kosmetyki, biżuteria, wpusty podłogowe, handel, odchudzanie, medycyna, moderowany katalog stron, schorzenia, ogloszenia


Judit Varga: Skończmy polowanie na czarownice [WYWIAD] - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plJudit Varga: Skończmy polowanie na czarownice [WYWIAD]\nautor: Jakub Kapiszewski27.11.2018, 07:00; Aktualizacja: 27.11.2018, 07:23\nPojęcia takie jak „praworządność” i „demokracja” są niejasne i nieobiektywne. Jak więc można porównywać ich stan pomiędzy poszczególnymi państwami? – mówi DGP Judit Varga, węgierska minister ds. europejskich\nParlament Europejski uruchomił niedawno w stosunku do Węgier procedurę wynikającą z art. 7 Traktatu o UE. Jaka jest strategia Budapesztu?\nTo wydarzenie bez precedensu. Prezydencja austriacka jest bardzo ostrożna co do dalszych kroków. Strategia w tym przypadku będzie dużym wyzwaniem. Dla wszystkich jest to ziemia niczyja. Należy ten proces umieścić w kontekście zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego. Bo procedura jest umotywowana politycznie. Uruchomiło ją lewicowo-liberalne skrzydło tego zgromadzenia. W związku z tym Europejczycy muszą sobie odpowiedzieć na pytanie, czy chcą popierającej migrację Wspólnoty bez twarzy. Czy też wolą oprzeć przyszłość Unii na silnych państwach narodowych dbających o swoje chrześcijańskie korzenie.\nWęgry: Szef dyplomacji: stan wojenny na Ukrainie to zła wiadomość »\nUważa pani, że art. 7 może odegrać rolę w eurowyborach?\nTak, ponieważ może on być dobrym narzędziem do wywierania presji na Węgry i inne państwa członkowskie, aby zmieniły swoją politykę migracyjną. To przecież migracja leży u źródła wszystkich sprzeczności w polityce europejskiej. Węgry miały odwagę w 2015 r., w samym szczycie największego kryzysu migracyjnego w historii, podjąć decyzję idącą wbrew głównemu nurtowi polityki w Europie. Od tamtej pory jesteśmy z tego powodu atakowani. Jeśli przyjrzymy się dokładnie raportowi posłanki Judith Sargentini (dokument stał się podstawą dla uruchomienia art. 7 wobec Węgier przez Parlament Europejski – red.), część podnoszonych w nim kwestii została już rozwiązana. Niektóre wiele lat temu. A w części zarzutów znajdziemy błędy rzeczowe. Dlatego uważam, że za całą sprawą stoi polityczny interes tych, którzy chcą uczynić z Europy kontynent migracji. A my nie chcemy takiej przyszłości dla Europy.


Zestaw sond pasywnych RF1 30MHz do 3GHz | ASTAT EMC\nProdukty / Urządzenia pomiarowe / Pomiary pól EM / Sondy pola bliskiego / Zestaw sond pasywnych RF1 30MHz do 3GHz\nZestaw sond pasywnych RF1 30MHz do 3GHz\nZestaw sond pasywnych RF1 30 MHz – 3 GHz\nZakres częstotliwości:30 MHz – 3 GHz\nTyp złącza:SMB, męskie\nSONDA RF-K 7-4\nSONDA RF-E 10\nSONDA RF-R 3-2\nSONDA RF-U 2.5-2\nZestaw sond pola bliskiego RF1 zawiera cztery pasywne sondy przeznaczone do pomiaru pola elektrycznego i magnetycznego o częstotliwościach od 30MHz do 3GHz. Pomiary takie przydatne są w trakcie prac ewaluacyjnych nad urządzeniami elektronicznymi. Sondy o różnych końcówkach wchodzące w skład zestawu RF1 pozwalają na przeprowadzanie pomiarów również bardzo blisko elementów elektronicznych. W celu zlokalizowania źródeł promieniowania elektromagnetycznego za ich pomocą można mierzyć na przykład pojedyncze wyprowadzenia mikrokontrolerów, ścieżki przewodzące, złącza i elementy elektroniczne. Używając ich w odpowiedni sposób możemy również ustalić kierunek i rozkład pól. Sondy pola bliskiego są małe i poręczne, dodatkowo posiądają ekranowaną obudowę. Sondy mogą być podłączane do analizatora widma lub oscyloskopu o impedancji wejściowej 50 Ω. Sondy nie posiadają wewnętrznej rezystancji 50 Ω.\n1x sonda pola magnetycznego RF-K 7-4, zakres częstotliwości od 30MHz do 1GHz\n1x sonda pola elektrycznego RF-E 10, zakres częstotliwości od 30MHz do 3GHz\n1x sonda pola magnetycznego RF-R 3-2, zakres częstotliwości od 30MHz do 3GHz\n1x sonda pola magnetycznego RF-U 2.5-2, zakres częstotliwości od 30MHz do 3GHz\n1x przewód SMB-BNC 1m\n1x etui na 4 sondy z zestawu\nZakres częstotliwości: od 30 MHz do 3 GHz\nZłącze: SMB, męskie, typu jack\nRF-K 7-4 – Sonda pola magnetycznego 100 kHz – 50 MHz\nJest to jedyna sonda pola bliskiego z rodziny LF typu B. Jej niewielki rozmiar oraz specyfika pomiaru pozwala na przeprowadzanie niemalże punktowej detekcji pola magnetycznego.\nRF-E 10 – Sonda pola magnetycznego 100 kHz – 50 MHz\nSonda LF-R 400 to największa (25 mm) sonda typu R, co sprawia, że jej czułość jest wystarczająca do wykrycia pola w odległości nawet do 10cm od miejsca jego emisji. Z końcówką o takim rozmiarze ma ona większą czułość, a co za tym idzie możliwość jednoczesnego pomiaru większego obszaru niż sonda LF-R 50 (10 mm) lub LD-R 3 (3 mm). Przez to jej rozdzielczość jest mniejsza niż rozdzielczość pozostałych dwóch sond.\nRF-R 3-2 – Sonda pola magnetycznego 100kHz – 50MHz\nJest to mniejsza wersja sondy LF-U 5. Dzięki mniejszemu rozmiarowi końcówki pozwala na przeprowadzanie pomiarów bardziej precyzyjnych i w trudno dostępnych miejscach, na przykład takich jak cienkie ścieżki przewodzące, elementy wykonane w technologii SMD, pojedyncze wyprowadzenia mikrokontrolerów. Sonda LF-U 2.5 ma aktywną magnetycznie szczelinę o szerokości około 0,5 mm.\nRF-U 2.5-2 – Sonda pola magnetycznego 100 kHz – 50 MHz\nJest to większa sonda z palety sond typu U. Sprawdzi się ona do pomiarów szerokich ścieżek na płytkach PCB, przewodów, złącz kablowych lub elementów elektronicznych.