Janusz Korczak, Bobo — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 2\n(Z życia szkolnego)\nTatuś bardzo się gniewał, że mama wszystko odkłada na ostatnią chwilę. Mama powiedziała, że jak tatuś nie wie, żeby nie mówił, bo węgle były zamówione już w czwartek. Tatuś powiedział; że w mieście, chwała Panu Bogu, niejeden jest tylko węglarz. Mama powiedziała, że wie o tym lepiej od tatusia, tylko że ten właśnie daje dobrą wagę. Tatuś powiedział, że mu groszowe oszczędności mamy stoją kością w gardle. Mama bardzo się obraziła. Niech tatuś sam gospodarstwo prowadzi; tatuś jest człowiek bezwzględny; mama miałaby też wiele do powiedzenia. A tatuś powiedział: – Już się zaczyna stara śpiewka – i wyszedł.\n– Acha – mówi Ludwika z tryumfującym uśmiechem.\nSzary, posępny i gnuśny jak żywot tej stokroćmilionowej rzeszy, czołgającej się w poszukiwaniu strawy i przyodziewka – w kółko od niedzieli do niedzieli, w kółko leniwie i bezmyślnie, w kółko, bez szczerego uśmiechu, bez barwnego dążenia, bez mocnego oddechu płaskiej piersi, bez leśnego „hop-hop”, które by pochwyciło i niosło w zieleni echo donośne.\nNiedziela dała nudę i rozczarowanie, poniedziałkowy ranek zwiastuje sześć długich mętnych dni, zanim nadejdzie nowa niedziela z jej nudą i zniechęceniem. – Eh panowie, panowie – miliony dziatwy szkolnej wprzęgliście do swego kieratu, i kręcą się biedne dzieciska w kółko od niedzieli do niedzieli, i tępieją po latach udręki i milczącego bezsilnego protestu.\n– Wielkie rzeczy – pewnie na południowym.\n– Jutro a nie dziś wszystko jedno. Po południu przedstawienia są dla dzieci.\n– Właśnie, że nie, tylko że wolno wziąć jedno dziecko za darmo, a reszta wszystko to samo.\n– A właśnie, że i lwów dawali.\n– Jak ojca kocham – i patrzy Stasiowi prosto w oczy.\n– Wiecie: w tej dykcie18 nie zrobiłem ani jednego błędu.\n– A jak napisałeś „pośliednieje”?19 – pyta Wiśnicki.\nOstatni wydawał20 na M; na N nie ma nikogo, na O – jeden, a potem P. Jednym szybkim rzutem myśli obejmuje grozę sytuacji. „Prędzej, dzwonek, prędzej” – krzyczy myśl jego w strasznym, dzieciom tylko i obłąkanym znanym, przerażeniu. – „Boże, zmiłuj się”.\nNauczyciel postawił stopień, naprzód21 w notesie, potem w dzienniku; przebiega wzrokiem listę, przewraca stronę notesu – Stasio jest tam na samej górze.\nWestchnął głęboko. „Boże miłosierny, dzięki Ci”. Serce jego kołacące jeszcze niespokojnie po doznanym wstrząśnieniu, przyklękło w kornej modlitwie.\nWolno wysuwa się z ławki. I dzwonek. Nasamprzód jedno uderzenie ciche, przytłumione; to stróż bierze dzwonek do ręki; a potem cała fala głośnych, jędrnych, zbawczych uderzeń dzwonka.\nKlasa huczy dziesiątkiem głosów. Stasio przyłącza się do grupy, gdzie Prechner opowiada, że nie miał książki w ręce, że nie odpowiedziałby ani słowa. Widać, że się nie chwali tylko, że naprawdę nie umiał. I nic dziwnego: odpowiadał już trzy razy. Nauczyciel chciał go złapać – to jasne.\nNa religii sąsiad daje Stasiowi obiecaną książkę. Stasio przegląda spis rozdziałów, trzymając książkę pod ławką, potem zrazu jakby niechcący, a potem uważniej przebiega treść pierwszego rozdziału; wreszcie kładzie książkę na ławkę, przykrywa do połowy religią, ciekawe.\nW serce Stasia wkrada się niepokój. Już posłowie donieśli, że Szparag przyniósł kajety22, już dyżurny woła, żeby siadać na miejsca, już pedel23 dwa razy uderzał kluczem w szybę oszklonych drzwi, aby uciszyć klasę. Uderzenia kluczem w szybę nauczył się od inspektora: małpuje.\nSzparag przepisuje stopnie z notesu do dziennika. Uczniowie pierwszej ławki unoszą się, aby z ruchów pióra odgadnąć, ile kto dostał z dyktanda, pokazują na palcach.\nRumieńce wystąpiły mu na policzki. Serce bije tak mocno, jak na geografii. Na pierwszej stronicy dwa małe błędy, raz podkreślone, trzeci – podkreślony falistą linią – i jeden z owych dwóch grubych błędów. Nie ma co patrzeć: dwójka.\nStasio przymyka oczy, przewraca kartkę i nakrywa bibułą. Bibułę odsuwa powoli. – Nie ma czerwonego atramentu, nie ma, nie ma, może choć z dwoma minusami? I oto fatalne zdanie. Sen czy jawa? Nie ma. Stasio gotów jest krzyknąć z radości: błąd jest – siedzi bestia – ale go Szparag nie zauważył. Śmiałym ruchem odkrywa stopień: trójka z minusem. Gdyby zauważył, byłaby dwójka. I Stasio doznaje bardzo złożonego uczucia: wdzięczności dla Szparaga, że nie zauważył błędu, i gniewu, że mu za jeden gruby błąd i dwa małe postawił tylko trójkę z minusem: przecież mógł czystą postawić.\nI zaczyna się poprawianie dyktanda, dziesiątki prawideł, powtarzanych dziesiątki, mało – setki razy. Stasio patrzy na trójkę z minusem i nie myśli o niczym: jego system nerwowy wyczerpał się do dna. Siedzi bezmyślnie i nawet się nie cieszy.\n– Priewoschodnaja stiepień24 – brzęczą ze wszystkich stron klasy.\n– Jat'25 – podpowiada klasa zbyt głośno.\n– Trzeba uważać – mówi nauczyciel.\n– No prędzej. Wiesz: w tym nowym sklepie dodają do każdego kajetu jedną ogromną pieczątkę albo sześć małych, i do wyboru. A do brulionu dodają łańcuszek.\n– O, widzisz: naklejka, bibuła, sześć pieczątek i stalka26.\nJózio czuje żal do Stasia: sądził, że go olśni, oszołomi, a tymczasem… Nie wie biedak, że Stasio ma dwójkę z ruskiego.\nMama jest w złym humorze. Ta idiotka Ludwika znów oddała klucz od góry, a przecież wiedziała doskonale, że w środę ma być pranie. Mamę to nic nie obchodzi: niech sobie na nosie wiesza bieliznę, kiedy taka mądra. Mama już z nią dłużej nie może wytrzymać. Do latania ma rozum, a do roboty – zupełne cielę – i w dodatku leniwe. Od pierwszego może sobie szukać miejsca. I tatuś znów się spóźnił, a później będzie się krzywił. Niech się krzywi: mamę to nic a nic nie obchodzi.\nTaka otrzymana w poniedziałek dwójka podobna jest do wielkiej muchy naprzykrzonej i do kleksu27 na bibule. Jak mucha, brzęczy ona, plącze się w każdej myśli, przy każdej sposobności, i jak kleks na bibule, rozlewa się i rozrasta, coraz większa i większa, rośnie przez cały tydzień. Gdyby to można od razu powiedzieć mamie: „dostałem dwójkę”, i już się pozbyć. Tak byłoby lepiej: a przecież Stasio tak nie robi. I w sobotę nic nie mówi, chowa dziennik, aby nie psuć sobie niedzieli. „Nie dał dziennika, w poniedziałek odda”. Ale niedziela zepsuta i tak. Stasio już w niedzielę musi być spokojniejszy, już nie ośmieli się ani prosić o nic, ani uderzyć Józia albo Zosi; bo wie, że zawinił, i gdyby rodzice uważniej mu się przyjrzeli, toby mogli sami zauważyć, zamknie się w pokoju i niby się uczy, nie śmie czytać otwarcie pożyczonej książki.\nI kiedy we wtorek wyrwał go nauczyciel do tablicy, Stasio prawie był pewny, że dostanie dwójkę, z góry wiedział, że da mu właśnie takie zadanie, gdzie będzie dzielenie i mnożenie drobiej28, i że się pomyli.\nWczoraj korepetytor znów mu tłumaczył, że jeżeli cztery pomnożyć przez pół, to będzie dwa, a jeżeli rozdzielić, to osiem. Była chwila, kiedy naprężył uwagę i zdawało mu się, że zaczyna rozumieć. Ale przyszło mu na myśl, że w takim razie, zamiast tej całej plątaniny, można zamiast dzielić – mnożyć i odwrotnie, i powiedział to korepetytorowi. Korepetytor zaczął krzyczeć, że arytmetykę mądrzejsi od niego ludzie wymyślili i że Stasio jest leń, że zamiast pomyśleć trochę, woli wynajdywać sposoby, żeby nie potrzeba było wcale myśleć, że arytmetyka jest głupstwo w porównaniu z algebrą, że jeżeli nie może zrozumieć głupiego mnożenia drobiej, to niech się lepiej pożegna z gimnazjum.\nStasio sam wie o tym. Raz podczas pauzy stanął we drzwiach piątej klasy i słuchał, jak jeden drugiemu objaśniał geometrię i rysował koła na tablicy. Stasio wrócił do swojej klasy i próbował narysować koło: wyszedł jakiś kulfon krzywy. I nic dziwnego: jak można bez kratek narysować równe koło i żeby było równiusieńkie, bo inaczej nic nie wyjdzie, a w kole trzeba narysować jeszcze z dziesięć rozmaitych linii i żeby wszystko dokładnie się schodziło. Stasio już wtedy zrozumiał, że nie skończy nigdy gimnazjum. Sam widok grubych książek, wypchanych tornistrów, odbierał mu całą odwagę. A egzamina29: w czwartej klasie z całych czterech klas: ile to samych wierszy tylko się nazbiera. A czy on pamięta choć jeden z tych wierszy, których się uczył przed dwoma laty?\nAlbo te drobi. Wczoraj była już chwila, kiedy zaczął rozumieć. I teraz, żeby mu dali się namyśleć, toby może zrobił. Bo jeżeli mu się zostało pięć siódmych pieniędzy i to było 35 rubli, to on wie, że musiał mieć więcej przedtem. Zaplątało go tylko, że chce dostać więcej i nagle ma dzielić. Sam korepetytor przestraszył go od razu tymi iksami. Iksów Stasio zupełnie nie rozumie.\nNie martwi go nawet ta dwójka. Do dzwonka zostało trzy kwadranse, może sobie przynajmniej spokojnie siedzieć, że go nie wyrwą. – Jedna czy dwie dwójki, wszystko jedno; tak czy tak, będzie mama krzyczała, a tatko będzie prawił morały:\nStankiewicz robi zadanie, pisze, wyciera, plącze się, chce się wykręcić od dwójki. Stasio przygląda mu się obojętnie, nawet z pewnym zaciekawieniem, nawet z pewnym zadowoleniem: już przeżył to, co tamten ma dopiero przed sobą.\nStasio nienawidzi muzyki. Geografii, drobiej i gramatyki uczą się wszyscy, których Stasio zna; bez tego nie można dostać promocji. Ale on jest nieszczęśliwszy od nich o całą muzykę.\nTatuś mówi, że muzyka to zawracanie głowy, a mama, że strata pieniędzy. A mimo to każą trzy razy na tydzień brzdąkać po godzinie z panią i codziennie samemu. A kiedy wieczorem uwolni się od lekcji, słyszy zaraz:\n– Stasiu, idź grać.\nCzasem Stasiowi żal nauczycielki: ona niewinna, że przychodzi, bo musi; a czasem na złość jej robi i pięć razy z rzędu bierze krzyżyk30 po kasowniku31. Bo dlaczego się ciągle skarży na niego? A on ma przecież jeszcze gimnazjum!\n– Stasiu, dlaczego ty mnie tak męczysz?\nNauczycielka powiedziała to smutnym, łagodnym głosem. Stasio drgnął. Biedna. – Stasio z trudem powstrzymuje łzy.\n– Teraz bez błędu zagrasz. No co – dobrze: bez błędu?\n„Dopiero dwa dni przeszły” – myśli Stasio, leżąc w łóżku. – Dopiero dwa dni, a co on już przeżył w tym tygodniu. Jeszcze środa, czwartek, piątek, sobota. Co go jeszcze czeka? Jutro klasówka; jeżeli nie zrobi zadania, będzie to już dwójka na przyszły tydzień, po tygodniu z dwiema dwójkami będzie znów tydzień z dwójką.\nDlaczego Bóg, który jest Wszechmocny, nie pomoże mu w jego ciężkiej doli? Gdyby on, Stasio, był Bogiem… Ale grzech tak myśleć, a grzeszyć nie wolno w wilię32 zadania. Gdyby tak móc wiedzieć, co będzie jutro, albo tylko, co będzie za godzinę. Można by tak łatwo być pierwszym uczniem. Stasio nie chce być pierwszym uczniem. Pierwszy uczeń zarozumiały i nikt go nie lubi. Ale chciałby mieć trójki, żeby móc się nie bać ciągle.\nZrobił dzisiaj pięć zadań z korepetytorem; żeby tak było jedno z tych właśnie. Byłaby już czwórka na przyszły tydzień – dzisiejsza dwójka byłaby pokryta.\nDwójki dzielą się na niebezpieczne i nie niebezpieczne. Idzie przecież o to, żeby na kwartał nie wypadła dwójka. Z ruskiego ma już cztery trójki i dwie dwójki. Więc go wyrwie jeszcze na poprawkę, nie jest znów taki straszny, tylko mu czasem fantazja do głowy przyjdzie. Z arytmetyki gorzej, ale też może się jeszcze poprawić.\nJacy szczęśliwi ci uczniowie, którzy dzienników wcale rodzicom nie pokazują – takich jest dwóch, o których Stasio wie. Nikt się nimi nie interesuje, nikt na nich nie krzyczy. Albo ci, którzy mieszkają na wsi i tylko na święta jeżdżą do domu. Rogalski jest drugoroczny, a ma własnego kuca w domu – i nic go nie obchodzi.\nStasio umówi się z Goldszternem tak, że jak się weźmie za prawe ucho, to trzeba pomnożyć, a jak za lewe, rozdzielić. Stasio już niby rozumie, ale się boi ryzykować, bo może w ostatniej chwili pomylić się z przestrachu i w pośpiechu.\nTak będzie najlepiej: za prawe ucho – pomnożyć, a za lewe – rozdzielić. A jeżeli prędko zrobi, to niby pójdzie z papierem do kosza i rzuci mu kartkę. Potem Stasio opuści niby pióro, nachyli się i podniesie kartkę. Chociaż to niebezpieczne.\nDziwak jest ten arytmetyk: czasem tak pilnuje, że się ruszyć nie pozwoli, a czasem nic nie uważa i można robić, co się chce. I każdy z nich – jak chce, to zawsze może postawić dwójkę – oprócz pierwszego ucznia. Są tacy w klasie, których lubią, to żeby nie wiem co, nie postawi mu dwójki. A o lizuchach i tych, których rodzice dają łapówki, nie ma co mówić. Pawełkiewicz także nie mógł zrobić zadania – odpowiadał już z dziesięć minut, jak był dzwonek. A on co: „no, na drugi raz jeszcze się spytam”. I nie postawił stopnia.\n– Boże, wielki i dobry Boże, daj, żebym jutro zrobił zadanie. Bo chcę przynajmniej w przyszłym tygodniu już nie mieć dwójki. – A on przynosi kajety po tygodniu, w środę – objaśnia Stasio Bogu porządki szkolne.\nDziwny spokój ogarnia Stasia. Oczy mu się mrużą, myśli się plączą, modlitwa miesza się z ostatnimi troskliwymi rozmyślaniami i Stasio zasypia, powtarzając:\n– Prawe ucho – mnożenie, lewe – dzielenie.\nStasio zatrzymał się przed nowym sklepem. – Jutro albo nawet dziś jeszcze, kupi nowy kajet i obejrzy łańcuszki, które dodają do brulionów. Może zamiast łańcuszka można dostać maszynkę do temperowania ołówków albo dopłacić i wziąć scyzoryk? Tak, dzisiaj kupi Stasio nowy kajet i dowie się o wszystkim dokładnie.\nI nagle przypomina sobie klasowe zadanie na pierwszej lekcji. Trzeba się spieszyć – umówić, rozmówić, porozumieć z kolegami – wymaga to zawsze kilkunastu minut. – Zrobi, czy nie zrobi?\n– Jeżeli spotkam tę dziewczynkę w żałobie, to będzie dobrze.\nDziewczynka w żałobie chodzi na pensję, spotyka ją prawie codziennie. – Stasio czuje dla niej wiele sympatii i współczucia, pewien szacunek i odrobinę zazdrości Taka mała, pewnie z wstępnej klasy, i już w żałobie.\nRaz Stasio, kiedy leżał w łóżka wieczorem, myślał sobie, że jest trochę starszy, na przykład w piątej klasie, że nie ma rodziców, a dziewczynka w żałobie jest sierotą i on ją wychowuje. Czytał gdzieś coś podobnego w książce dla młodzieży. – Gdyby się zwierzył któremu z kolegów, to zaraz by powiedzieli, że się w niej kocha i nazywaliby ją jego facetką. Stasio nawet przyjacielowi nic nigdy nie mówi, bo potem się z nim pokłóci albo co, i ten wszystko wypaple, i potem się śmieją.\n„Jeżeli ją spotkam, to zrobię zadanie” – myśli, i pragnie ją spotkać, rozgląda się, idzie wolniej, coraz wolniej.\n– Chodź prędzej. Wiemy, które będzie zadanie.\n– Masz, przepisuj prędko.\n– A skąd wiecie, że to akurat zadanie będzie?\nRzecz w tym, że nauczyciel przerabiał z klasą zadania na cztery diejstwia33 i zrobił wszystkie po kolei od trzysta siedemdziesiątego do czterysta piątego, tylko jedno zadanie przepuścił. Naturalnie, że to jedno właśnie zostawił na dzisiejszą klasówkę.\nNauczyciel o tym tylko myśli, jakby ich podejść, oszukać, złapać, zaszkodzić. Uczniowie nie pozostają mu dłużni. Klasa i nauczyciel to dwa nieprzyjacielskie obozy, walczące na śmierć i życie. – Jeżeli umiesz lekcję i chcesz wydawać, to kryj się, patrz często na zegarek, udawaj przestraszonego; jeżeli nie umiesz, udawaj, że chcesz odpowiadać, a na pewno nie wyrwie.\nArytmetyk wszedł do klasy. Chwila niemego oczekiwania. Czterdzieści serc drży w niepewności. Nauczyciel odnotował nieobecnych, rozgląda się, widzi rozłożone kalety, uroczyste twarze dzieci i mówi niby od niechcenia:\n– Ach tak: klasowe zadanie.\nRozejrzał się po katedrze. Dyżurny uniósł się, aby na pierwsze skinienie podać zadacznik34. Ale o zgrozo, nauczyciel wyjmuje z kieszeni od kamizelki jakiś kawałek papieru, coś napisał, zanotował i począł dyktować zadanie z głowy.\nOszukał. Wszystko było z góry uplanowane, jeszcze na wiele dni przed klasówką. Naumyślnie wtedy przepuścił jedno zadanie. Że tak jest właśnie, nikt ani na chwilę nie wątpi, Stasio pisze jak we śnie. Zapomniał poprosić Goldszterna, aby się pociągnął za ucho, dziewczynki w żałobie nie spotkał – zgubiony bezpowrotnie…\nZadanie trudne, a może i nie trudne, tylko klasa, zawiedziona w nadziejach, składa pokornie oręż. Pogrom zamiast oczekiwanego zwycięstwa, upadek zamiast tryumfu. Stasio widzi wokoło twarze zafrasowane. Prócz trzech czy czterech nieustraszonych reszta gryzie bezradnie pióra, marszczy brwi, szepcze trwożnie.\n– Nie rozmawiać!\nStasio nie ma odwagi nawet przeczytać zadania, nie może zebrać rozpierzchłych myśli, ponad którymi góruje jedna: „Oszukał”.\n– Zostało dwadzieścia minut – mówi nauczyciel.\nNiektórzy wodzą suchymi piórami, byle nie zwracać na siebie uwagi nauczyciela, w nadziei, że w ostatniej chwili uda im się od kogoś przepisać; inni kreślą bezładnie, coraz przekreślając i zaczynając na nowo coraz śpieszniej i bezkrytyczniej; jeszcze inni tworzą jakieś fantastyczne kombinacje, z dziwnym uporem rzucają szeregi cyfr, nie zwracając uwagi na widoczne błędy – byle dojść do ostatniego działania.\nStasio nie należy do żadnej z tych trzech grup. Zrobił trzy działania, przy czwartym wypadło mu, że wódz stracił w drugiej bitwie siedemnaście i pięć dziewiątych żołnierza, więc przekreślił ostatnie działanie i czekał. Patrzy na nieruchome pióro sąsiada i mroczną twarz Goldszterna, i już z zupełną rezygnacją oczekuje dzwonka.\n– No dosyć będzie już!\nTrzech zrobiło zadanie, dwóch ściągnęło do połowy. Stasio postanawia powiedzieć w domu, że nie rozwiązał zadania, aby z góry uprzedzić o dwójce w przyszłym tygodniu.\n– Nasz Stasio, proszę pana, nie zrobił zadania.\n– Tylko trzech zrobiło – wtrąca nieśmiało.\n– Ty zawsze zapatrujesz się na nieuków i leniów – mówi mama. – Jeżeli trzech zrobiło, to ty mogłeś być czwartym, który zrobił.\n– Jak było takie trudne – zaczyna Stasio, ale przypomina sobie dwie dwójki i milknie.\n– Myśmy, proszę pani, przerabiali wczoraj zadania – mówi korepetytor, skubiąc górną wargę.\n– Wczoraj to za mało, trzeba co dzień robić z nim zadania.\n– I cóż to było za zadanie? – pyta korepetytor.\nStasio nie pamięta. Niektórzy uczniowie zaraz na pauzie zaczęli się kłócić, kto dobrze zrobił i jak trzeba było robić, przerabiali je na tablicy, przepisywali na kartkach. I co im z tego mogło przyjść, kiedy i tak wszystko przepadło?\n„Czy starego Indianina złapali i zabili, czy też udało mu się uciec?” – Stasio przed przyjściem korepetytora czytał. – Żeby to mama wiedziała!\n– Jak to, godzinę siedziałeś nad zadaniem i nic nie pamiętasz?\n„Żeby on się już wyniósł” – myśli Stasio i przypomina sobie, że to dziś środa i zaraz przyjdzie Niemka.\n– Daj zadacznik.\n– Jutro nie ma arytmetyki – broni się Stasio.\n– Nie pytam się ciebie. Dawaj zadacznik.\n– Niech mi pan wytłumaczy, kiedy się mnoży i kiedy dzieli; tylko bez iksów.\n– I nie lepiej to było wczoraj uważać? – pyta z wyrzutem nauczyciel.\nCzwartek: Niemiecki. Tłumaczenie § 23. Kaligrafia – w klasie. Ruski. Opowiadanie § 49. Religia § 58. Śpiewy. W klasie. – I czego tu się uczyć?\nChciał dziś nie czytać, tylko się uczyć; kiedy nie ma czego. – I wyjął swego Indianina z szuflady.\nNa niemieckim był nieznośny. Nauczycielka chciała już iść na skargę. – Boże, co by to było!…\nDyżurni w niższych klasach otrzymują dyktaturę. Nie daj Boże, aby dyżurny poskarżył się, że ktoś nie chce podnieść papierka, narysował coś na tablicy lub w ogóle szumi. Pedlowie z odświętnymi minami chodzą po korytarzach: coś w rodzaju wzmocnionej ochrony – w powietrzu atmosfera napięcia – jakby w oczekiwaniu ataku czy oblężenia, czy sądów wojennych.\nMalcy cieszą się powściągliwie: dla nich to rozmaitość w nieznośnie nudnym, jednostajnym życiu, coś pośredniego między galówką35 a przeprowadzką. Dwa wrogie obozy, uczniowie i nauczyciele klas wyższych, łączą się na czas pewien dla zwalczenia wspólnego, silniejszego wroga. Cała szkoła żyje teraz jedną myślą, jednym uczuciem, które streszcza się w wyrazie:\nNawet ci, którzy mogliby się nie wzruszać, doznają pewnego dreszczyku: a nuż… a nuż niełaska, co wtedy?\n– Czy u wszystkich są halstuki36? Czy wszyscy mają paski? Kto jest bez guzika? – Jeżeli kto ma jaką postronną książkę, niech odda. – Kto umie lekcję? – Powtórzyć chronologię!\nStuk kół o bruk uliczny. – Jedzie, nie jedzie, jedzie. – Nie. – Głowy zwracają się ku oknu.\n– Uważać, nie rozglądać się – upomina nauczyciel głosem nad wyraz łagodnym.\n– Jest. Teraz już jest.\nTeraz pewnie woźny, przybrany w nową liberię z błyszczącymi guzami, stary Mikołajewski weteran, otwiera mu drzwi. Teraz pewnie dyrektor go spotyka – podaje mu rękę. Szmer.\nDlaczego to zrobił, sam z trudnością umiałby odpowiedzieć. Na pierwszych ławkach posadził tych, którzy mieli nowe bluzy i czyste kołnierzyki. Uległ ogólnemu prądowi, niech i tu nawet będzie wszystko wzorowo.\nIdzie. Był w piątej klasie na rosyjskim, w ósmej na historii, w trzeciej na arytmetyce, teraz wszedł do klasy Stasia podczas kaligrafii.\n– Siadajcie – zwrócił się do chłopców. – Nie przeszkadzajcie sobie. – Nauczycielowi podał rękę.\n„Jezu, co orderów” – pomyślał Stasio.\n– Raaz, dwaa – raaaz, dwaa – liczy pierwszy uczeń, a klasa w takt pisze.\n– Okna otwieracie podczas pauzy?\nKurator od tego pytania zaczyna wizytację każdej klasy – w myśl zasady: mens sana in corpore sano37.\n– Raaaz, dwaaa – liczy, może zbyt głośno, pierwszy uczeń.\n– Wstań – rozkazał nauczyciel.\n– Źle trzymasz pióro. Pióro tak należy trzymać przy pisaniu. – Pan powinien zwracać surową uwagę na to, aby uczniowie prawidłowo trzymali pióra.\n– Ja właśnie dlatego sadzam go na pierwszej ławce, że źle trzyma pióro – powiedział kaligraf.\nByło to tylko pokorne usprawiedliwienie, władza wzięła to za zuchwalstwo. Odpowiedź można było uważać za: „pracuję sumiennie nad powierzoną mej pieczy dziatwą”, zarówno jak i: „wiem, jak należy trzymać pióro i bez pańskich uwag”. Słuchać i nie rozumować – zasadzie tej nauczyciel się sprzeniewierzył i otrzymał zasłużoną karę.\n18. dykta (daw. pot.) – tu: dyktando. [przypis edytorski]\n19. pośliednieje (ros. последнее) – ostatnie. [przypis edytorski]\n20. wydawać lekcję (daw.) – odpowiadać, recytować przed kimś zadany materiał lekcyjny. [przypis edytorski]\n21. naprzód – najpierw. [przypis edytorski]\n22. kajet (daw.) – zeszyt. [przypis edytorski]\n23. pedel (daw.) – woźny. [przypis edytorski]\n24. priewoschodnaja stiepień (ros. превосходная степень) – stopień najwyższy przymiotnika. [przypis edytorski]\n25. Jat' (ros. Jać, Ѣ, ѣ) – litera starej cyrylicy, zlała się całkowicie z e. Jej obecność w ortografii XX w. wynikała z wpływu języka staro-cerkiewno-słowiańskiego, który był językiem liturgicznym. [przypis edytorski]\n26. stalka (daw. pot.) – stalówka. [przypis edytorski]\n27. kleksu – dziś popr.: kleksa. [przypis edytorski]\n28. drobi, D lm drobiej (ros. дробь, дробей) – ułamek, ułamków. [przypis edytorski]\n29. egzamina (daw.) – egzaminy. [przypis edytorski]\n30. krzyżyk – znak w zapisie nutowym, podwyższa wysokość dźwięku o pół tonu. [przypis edytorski]\n31. kasownik (muz.) – znak w zapisie nutowym, anuluje działanie innych znaków (krzyżyka lub bemola). [przypis edytorski]\n32. wilia (daw.) – wigilia, dzień poprzedzający inny dzień. [przypis edytorski]\n33. diejstwo (ros. действо) – sposób. [przypis edytorski]\n34. zadacznik – zbiór zadań, od zadaczki (ros.), czyli zadania. [przypis edytorski]\n35. galówka (pot.) – impreza galowa. [przypis edytorski]\n36. halstuk, właśc. halsztuk – krawat wiązany wysoko pod brodą. [przypis edytorski]\n37. mens sana in corpore sano (łac. przysł.) – w zdrowym ciele zdrowy duch. [przypis edytorski]


ORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży 21 listopada 2021 » Fundacja im. Księdza Kardynała Adama Kozłowieckiego ,,Serce bez granic”\n« Złożono kwiaty pod tablicą upamiętniająca aresztowanie 25 jezuitów- w tym Ks. Adama Kozłowieckiego SJ\n80 tysięcy kleryków czeka na Twoją pomoc »\nORĘDZIE OJCA ŚWIĘTEGO na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży 21 listopada 2021\n„Wstań. Ustanawiam cię świadkiem tego, co zobaczyłeś” – to temat XXXVI Światowego Dnia Młodzieży, który będzie obchodzony w Kościołach lokalnych 21 listopada, w Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. W orędziu papież Franciszek ponowił swoje zaproszenie do duchowego przygotowania się do obchodów Światowego Dnia Młodzieży w Lizbonie w 2023 roku.\nOrędzie Ojca Świętego na XXXVI Światowy Dzień Młodzieży (21 listopada)


Stanisław Michalski (1865-1949)\nBiogram z kalendarza historycznego: Stanisław Michalski\nStanisław Michalski (21 IV 1865 - 30 XII 1949)\n. Działacz oświatowy, organizator nauki. Stanisław Michalski urodził się 21 kwietnia 1865, miejsce urodzenia Równe, Ukraina, 153 lata temu. Znak zodiaku Byk ♉ (Taurus). Michalski zmarł 30 grudnia 1949, w piątek, miejsce zgonu Kraków, małopolskie, 69 lat temu. Stanisław Michalski zmarł w wieku 84 lat - przeżył dokładnie 84 lata, 8 miesięcy i 9 dni - razem przeżył 30 933 dni. Okres: XIX - XX wiek, zakres terytorialny: Polska, ziemie polskie, z Polską związane. Biogram wybrano z bazy liczącej 136 115 pozycji. Dane o osobie pochodzą z bazy z dnia 24 lutego 2018 roku (dzień tygodnia: sobota, godzina 21:54). Kod identyfikacyjny biogramu mist18650421r0.\npowrót do dnia urodzin > 21 kwietnia lub do dnia zgonu > 30 grudnia\nKalendarz urodzin - urodzeni 21 kwietnia 1865, rówieśnicy postaci: Stanisław Michalski\nKalendarz zgonów - zmarli 21 kwietnia 1865, w dniu urodzin postaci: Stanisław Michalski\nKalendarz wydarzeń - wydarzenia z 21 kwietnia 1865, w dniu urodzin postaci: Stanisław Michalski\nZwiązane w kalendarzu z datą zgonu - 30 grudnia 1949\nUrodzeni 30 grudnia 1949, w dniu zgonu postaci: Stanisław Michalski\n1949 (69) Jim Flaherty, polityk kanadyjski.\nWydarzenia z 30 grudnia 1949, w dniu zgonu postaci: Stanisław Michalski\n1949-04-21 (69) Indie uznały Chińską Republikę Ludową.\nRówne, Ukraina (miejsce urodzenia) - pozycja GPS (współrzędne geograficzne): N50.619966, E026.251565\nRówne - Ukraina, obwód rówieński.\nOdległośc w linii prostej między miejscem urodzin (Równe) i miejscem zgonu (Kraków) wynosi 452.21 km.\nKalendarz - wszystkie osoby noszące nazwisko: Michalski, maksymalnie 100 pierwszych alfabetycznie wyników\n1992 (26) Bartłomiej Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n0 (2018) Bernard Michalski, aktor.\n1928 (90) Bernard Michalski, aktor teatralny i filmowy. Urodzony Poznań, wielkopolskie.\n1964 (54) Cezary Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1912 (106) Erwin Michalski → , piłkarz. Zmarł 1983, w wieku 71 lat.\n0 (2018) Ignacy Michalski, muzyk, trębacz wielu orkiestr.\n1957 (61) Igor Michalski, aktor. Urodzony Sopot, pomorskie.\n1908 (110) Ireneusz Michalski → , antropolog, profesor. Urodzony Sosnowiec, śląskie. Zmarł 1965, w wieku 57 lat.\n1875 (143) Jan Michalski → , inżynier, polityk. Zmarł 1934, w wieku 59 lat.\n1914 (104) Jan Michalski → , duchowny katolicki, biskup. Zmarł 1989, w wieku 75 lat.\n1962 (56) Jan Michalski, przedsiębiorca, polityk. Senator 2011-. Urodzony Lubań, dolnośląskie.\n1920 (98) Jan Józef Michalski, chemik organik, profesor. Urodzony Łódź, łódzkie.\n1870 (148) Jerzy Michalski → , bankowiec, ekonomista, polityk. Urodzony Jarosław, podkarpackie. Zmarł 1956, w wieku 86 lat.\n1924 (94) Jerzy Michalski, historyk. Zmarł 2007, w wieku 83 lat.\n1974 (44) Jerzy Michalski, aktor, śpiewak. Urodzony Gdańsk, pomorskie.\n0 (2018) Krzysztof Michalski, filozof, profesor.\n1948 (70) Krzysztof Michalski, filozof. Urodzony Warszawa.\n1978 (40) Krzysztof Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1986 (32) Krzysztof Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1991 (27) Krzysztof Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1985 (33) Łukasz Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1990 (28) Łukasz Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1993 (25) Maksymilian Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1991 (27) Marcin Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1987 (31) Marek Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1991 (27) Mateusz Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n0 (2018) Michał Michalski, reazliator filmów, oświetlacz.\n1847 (171) Michał Michalski → , poseł do Sejmu galicyjskiego, prezydent Lwowa. Zmarł 1907, w wieku 60 lat.\n1952 (66) Michał Michalski, kontradmirał. Szef sztabu Marynarki Wojennej 2006-2007. Urodzony Kazimierz.\n1979 (39) Michał Michalski, aktor.\n1908 (110) Mieczysław Michalski → , przewodnik turystyczny. Zmarł 2011, w wieku 103 lat.\n1967 (51) Piotr Michalski, aktor. Urodzony Gdynia, pomorskie.\n1979 (39) Piotr Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1989 (29) Piotr Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1983 (35) Przemysław Michalski, sportowiec, piłka nożna. Obrońca. Piłkarz klubu Pelikan Łowicz.\n1969 (49) Radosław Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1975 (43) Rafał Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1938 (80) Roman Michalski, aktor. Urodzony Kutno, łódzkie.\n1994 (24) Seweryn Michalski, sportowiec, piłka nożna.\n1916 (102) Stanisław Michalski → , duchowny katolicki, kapelan emigracji, pułkownik artylerii WP. Zmarł 2003, w wieku 87 lat.\n1932 (86) Stanisław Michalski, aktor. Urodzony Wilno. Zmarł 2011, w wieku 79 lat.\n1900 (118) Teodoro Picado Michalski → , kostarykański prawnik, polityk. Zmarł 1960, w wieku 60 lat.\n1977 (41) Tomasz Michalski, sportowiec, piłka nożna.\nrazem postaci w kalendarzu: 44\nKalendarz - osoby, które urodziły sie w tym samym miejscu: Równe, Ukraina, maksymalnie 100 pierwszych chronologicznie wyników\n1904 (114) Wacław Waśkowski → , grafik, malarz, profesor. Urodzony Równe, Ukraina. Zmarł 1975, w wieku 71 lat.\n1932 (86) Bogdan Czaykowski, poeta, krytyk literacki, tłumacz. Urodzony Równe, Ukraina. Zmarł 2007, w wieku 75 lat.\n1079 (939) Stanisław ze Szczepanowa → , duchowny katolicki, biskup. Urodzony 1030. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 49 lat.\n1109 (909) Baldwin → , biskup krakowski 1101-. Zmarł Kraków, małopolskie.\n1194 (824) Kazimierz II Sprawiedliwy → , książę polski. Urodzony 1138. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 56 lat.\n1206 (812) Helena Znojemska → , księżniczka morawska, księżna krakowska i sandomierska 1165-1194, mazowiecka 1186-1194, regentka w księstwach krakowskim, sandomierskim i mazowieckim. Urodzona 1145. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 61 lat.\n1259 (759) Bronisława → , błogosławiona, zakonnica, norbertanka. Urodzona 1200. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 59 lat.\n1279 (739) Bolesław V Wstydliwy → , książę sandomierski 1233-, książę krakowski 1243-. Urodzony 1226. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 53 lat.\n1288 (730) Leszek II Czarny → , książę łęczycki 1260-, sieradzki 1263-, sandomierski i krakowski 1279-. Urodzony 1240. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 48 lat.\n1333 (685) Władysław I Łokietek → , król Polski 1320-. Urodzony 1259. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 74 lat.\n1370 (648) Kazimierz III Wielki → , król Polski 1333-. Urodzony 1310. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 60 lat.\n1399 (619) Jadwiga Andegaweńska → , królowa Polski. Urodzona 1374. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 25 lat.\n1461 (557) Zofia (Sonka) Holszańska → , królowa polska 1424-. Urodzona 1405. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 56 lat.\n1473 (545) Jan Gruszczyński → , kanclerz wielki koronny 1455-1469, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski 1464-. Urodzony 1405. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 68 lat.\n1473 (545) Jan Kanty → , święty, filozof, teolog, ksiądz. Urodzony 1390. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 83 lat.\n1480 (538) Jan Długosz → , duchowny katolicki, biskup, historyk, kronikarz. Urodzony 1415. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 65 lat.\n1489 (529) Stanisław Kazimierczyk → , prezbiter, duchowny katolicki, kanonik laterański, kaznodzieja i duszpasterz krakowski. Urodzony 1433. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 56 lat.\n1496 (522) Filip Kallimach → , włoski humanista, pisarz, dyplomata. Urodzony 1437. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 59 lat.\n1503 (515) Fryderyk Jagiellończyk → , kardynał, prymas Polski. Urodzony 1468. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 35 lat.\n1505 (513) Elżbieta Habsburżanka → , królowa polska i wielka księżna litewska. Urodzona 1436. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 69 lat.\n1507 (511) Jan z Głogowa → , astronom, matematyk, filozof scholastyczny. Urodzony 1445. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 62 lat.\n1515 (503) Mikołaj Kamieniecki → , starosta sanocki, hetman wielki koronny 1503-1515, wojewoda krakowski 1507-. Urodzony 1460. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 55 lat.\n1543 (475) Klemens Janicki → , poeta. Urodzony 1516. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 27 lat.\n1545 (473) Jost Ludwik Decjusz → , ekonomista, mincerz, historyk. Urodzony 1485. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 60 lat.\n1548 (470) Zygmunt I Stary → , król Polski i wielki książę litewski 1506-1548. Urodzony 1467. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 81 lat.\n1550 (468) Samuel Maciejowski → , biskup krakowski, kanclerz wielki koronny. Urodzony 1499. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 51 lat.\n1551 (467) Barbara Radziwiłłówna → , królowa polska. Urodzona 1523. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 28 lat.\n1553 (465) Piotr Kmita → , marszałek wielki koronny, wojewoda krakowski. Urodzony 1477. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 76 lat.\n1555 (463) Mikołaj z Chrzanowa → , organista, kompozytor. Urodzony 1485. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 70 lat.\n1556 (462) Jan Cerazyn → , prawnik. Urodzony 1507. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 49 lat.\n1558 (460) Piotr Boratyński → , przywódca szlachty, kasztelan. Urodzony 1509. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 49 lat.\n1580 (438) Jakub Rokossowski → , kasztelan śremski 1572–78, podskarbi nadworny koronny 1574–1578, podskarbi wielki koronny 1578-. Urodzony 1524. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 56 lat.\n1582 (436) Hieronim Canavesi → , rzeźbiarz włoski. Urodzony 1525. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 57 lat.\n1584 (434) Samuel Zborowski → , hetman kozacki, rotmistrz królewski, kalwinista. Zmarł Kraków, małopolskie.\n1588 (430) Henryk XI Legnicki → , książę legnicki 1551-1556, 1559-1576, 1580-1581. Urodzony 1539. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 49 lat.\n1597 (421) Jakub Wujek → , jezuita, pisarz religijny. Urodzony 1541. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 56 lat.\n1608 (410) Bernard Maciejowski → , duchowny katolicki, prymas Polski. Urodzony 1548. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 60 lat.\n1612 (406) Piotr Skarga → , jezuita, teolog, kaznodzieja, pisarz polityczny i religijny. Urodzony 1536. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 76 lat.\n1613 (405) Jan Januszowski → , drukarz, wydawca, pisarz. Urodzony 1550. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 63 lat.\n1629 (389) Piotr Kochanowski → , poeta, tłumacz. Urodzony 1566. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 63 lat.\n1636 (382) Fabian Birkowski → , kaznodzieja, pisarz, dominikanin. Urodzony 1566. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 70 lat.\n1638 (380) Sebastian Skarga → , dramatopisarz. Urodzony 1553. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 85 lat.\n1651 (367) Aleksander Leon Napierski → , oficer, przywódca chłopski. Zmarł Kraków, małopolskie.\n1652 (366) Jan Brożek → , uczony, lekarz, astronom, matematyk, teolog. Urodzony 1585. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 67 lat.\n1655 (363) Andrzej Niżankowski → , organista, dominikanin. Urodzony 1591. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 64 lat.\n1670 (348) Bartłomiej Pękiel → , kompozytor. Zmarł Kraków, małopolskie.\n1685 (333) Maciej Łukaszewicz → , muzyk, kompozytor. Urodzony 1660. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 25 lat.\n1700 (318) Wespazjan Kochowski → , poeta, historyk, żołnierz. Urodzony 1633. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 67 lat.\n1734 (284) Grzegorz Gerwazy Gorczycki → , kompozytor, duchowny. Urodzony 1665. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 69 lat.\n1745 (273) Wincenty Maxylewicz → , muzyk, kompozytor. Urodzony 1685. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 60 lat.\n1756 (262) Tomasz Baczyński → , dramatopisarz, jezuita. Urodzony 1690. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 66 lat.\n1758 (260) Andrzej Stanisław Załuski → , duchowny katolicki, kanclerz wielki koronny, biskup. Urodzony 1695. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 63 lat.\n1799 (219) Antoni Popławski → , pedagog, teoretyk prawa i ekonomii, ksiądz pijar. Urodzony 1739. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 60 lat.\n1800 (218) Feliks Paweł Turski → , duchowny katolicki, biskup. Urodzony 1729. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 71 lat.\n1809 (209) Jan Jaśkiewicz → , chemik, geolog, mineralog. Urodzony 1749. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 60 lat.\n1810 (208) Tekla Łubieńska → , dramatopisarka. Urodzona 1767. Zmarła Kraków, małopolskie, w wieku 43 lat.\n1812 (206) Włodzimierz Potocki → , oficer, pułkownik artylerii konnej. Urodzony 1789. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 23 lat.\n1813 (205) Andrzej Gawroński → , duchowny katolicki, biskup. Urodzony 1740. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 73 lat.\n1816 (202) Rafał Józef Czerwiakowski → , lekarz, anatom, chirurg, położnik. Urodzony 1743. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 73 lat.\n1824 (194) Sebastian Sierakowski → , jezuita, architekt, teoretyk architektury. Urodzony 1743. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 81 lat.\n1825 (193) Michał Stachowicz → , malarz, rytownik. Urodzony 1768. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 57 lat.\n1825 (193) Tadeusz Morski → , dyplomata, publicysta, poeta. Urodzony 1754. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 71 lat.\n1831 (187) Józef Peszka → , malarz. Urodzony 1767. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 64 lat.\n1835 (183) Jerzy Samuel Bandtkie → , historyk, językoznawca, bibliotekarz. Urodzony 1768. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 67 lat.\n1839 (179) Jerzy Pabreż → , botanik, bernardyn. Urodzony 1771. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 68 lat.\n1841 (177) Wincenty Łańcucki → , kaznodzieja, bajkopisarz. Urodzony 1756. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 85 lat.\n1843 (175) Stanisław Karol Wodzicki → , polityk konserwatywny, botanik. Urodzony 1764. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 79 lat.\n1846 (172) Edmund Wasilewski → , poeta. Urodzony 1814. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 32 lat.\n1852 (166) Alojzy Rafał Estreicher → , botanik, entomolog, profesor. Urodzony 1786. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 66 lat.\n1853 (165) Józef Brodowski → , malarz. Urodzony 1780. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 73 lat.\n1854 (164) Józef Chłopicki → , generał. Urodzony 1771. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 83 lat.\n1855 (163) Zygmunt Anczyc → , aktor, dyrektor teatru. Urodzony 1783. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 72 lat.\n1857 (161) Wincenty Antoni Kirchmayer → , kupiec, bankier krakowski. Urodzony 1791. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 66 lat.\n1858 (160) Józef Muczkowski → , filolog, historyk, bibliograf i bibliotekarz. Urodzony 1795. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 63 lat.\n1858 (160) Wincenty Gorączkiewicz → , organista, dyrygent, kompozytor. Urodzony 1789. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 69 lat.\n1860 (158) Jan Zygmunt Skrzynecki → , generał. Urodzony 1786. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 74 lat.\n1860 (158) Ludwik Bierkowski → , lekarz, chirurg, autor atlasu anatomiczno - chirurgicznego. Urodzony 1801. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 59 lat.\n1861 (157) Feliks Radwański → , architekt, polityk. Urodzony 1789. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 72 lat.\n1862 (156) Franciszek Wężyk → , pisarz, teoretyk dramatu. Urodzony 1785. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 77 lat.\n1862 (156) Franciszek Mirecki → , kompozytor. Urodzony 1791. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 71 lat.\n1865 (153) Franciszek Herbich → , botanik, lekarz. Urodzony 1791. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 74 lat.\n1866 (152) Józef Warszewicz → , podróżnik, folklorysta, ogrodnik. Urodzony 1812. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 54 lat.\n1868 (150) Michał Marcin Mioduszewski → , ksiądz Zgromadzenia Misjonarzy w Krakowie. Urodzony 1787. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 81 lat.\n1868 (150) Ambroży Grabowski → , archeolog, księgarz. Urodzony 1782. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 86 lat.\n1869 (149) Piotr Studziński → , organista, kompozytor. Urodzony 1826. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 43 lat.\n1869 (149) Apollo Korzeniowski → , poeta, dramatopisarz, tłumacz. Urodzony 1820. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 49 lat.\n1869 (149) Władysław Tomasz Ostrowski → , polityk, tłumacz. Urodzony 1790. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 79 lat.\n1869 (149) Konstanty Jelski → , przyrodnik, podróżnik. Urodzony 1837. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 32 lat.\n1870 (148) Antoni Zygmunt Helcel → , polityk galicyjski, historyk prawa, wydawca. Urodzony 1808. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 62 lat.\n1871 (147) Aleksander Narcyz Przezdziecki → , historyk, archeolog, wydawca źródeł literackich, literat, ziemianin. Urodzony 1814. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 57 lat.\n1872 (146) Jerzy Henryk Lubomirski → , polityk, kurator literacki, mecenas sztuki. Urodzony 1817. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 55 lat.\n1872 (146) Wincenty Pol → , poeta, badacz geografii ziem polskich, etnograf. Urodzony 1807. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 65 lat.\n1874 (144) Feliks Filip Benda → , aktor, reżyser, dyrektor teatru. Urodzony 1833. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 41 lat.\n1874 (144) Andrzej Artur Zamoyski → , działacz polityczny i gospodarczy. Urodzony 1800. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 74 lat.\n1875 (143) Józef Kremer → , filozof i historyk sztuki. Urodzony 1806. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 69 lat.\n1876 (142) Józef Czech → , księgarz, drukarz, nakładca. Urodzony 1806. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 70 lat.\n1876 (142) August Bielowski → , historyk, wydawca źródeł, poeta. Urodzony 1806. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 70 lat.\n1876 (142) Maurycy Mann → , podróżnik, publicysta. Urodzony 1814. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 62 lat.\n1877 (141) Kajetan Cieszkowski → , jeden z dowódców w powstaniu styczniowym 1863-1864. Urodzony 1826. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 51 lat.\n1877 (141) Lucjan Siemieński → , poeta, krytyk literacki, tłumacz. Urodzony 1807. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 70 lat.\n1878 (140) Józef Dietl → , lekarz internista, balneolog, działacz społeczny i polityczny, profesor. Urodzony 1804. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 74 lat.\n1879 (139) Maurycy Gottlieb → , malarz. Urodzony 1856. Zmarł Kraków, małopolskie, w wieku 23 lat.


Profesjonalne płyny do mycia i dezynfekcji łazienek- ABC Łazienki\nData: 12 września 2017 Kategoria: Wyposażenie\nW łazienkach i toaletach powstaje wiele różnorodnych zabrudzeń. Ich źródeł jest kilka. Z uwagi na obecność wody łatwo o kamień i rdzę, które stopniowo osadzają się na armaturze, pozbawiając ją zarówno blasku, jak i funkcjonalności. Do obniżania czystości przyczyniają się także m.in. osady z mydeł. Wysoka wilgotność sprawia, że drobinki kurzu unoszące się w powietrzu łatwo przyklejają się do mokrych powierzchni. Jeżeli łazienka jest łączona z toaletą, nie należy zapominać o zabrudzeniach typowych dla sanitariatów oraz o niemiłym zapachu. Jak sobie z tym wszystkim poradzić? Zapytaliśmy o to eksperta z firmy Hurtowniachemiczna.pl.\nW łazienkach szczególnie wymagających, czyli tych dostępnych dla każdej osoby z zewnątrz, używa się specjalistycznych preparatów. Wyróżniają się one podwyższoną skutecznością dzięki koncentracji aktywnych składników, a duże opakowania sprawiają, że jest to ekonomiczne i wygodne rozwiązanie np. dla firm sprzątających. Na każdy typ zabrudzenia stosuje się inne preparaty.\nZobaczmy więc, jakie płyny do czyszczenia łazienek są używane przez profesjonalistów.\nProfesjonalne płyny do czyszczenia łazienek\nAby łazienka była prawdziwie czysta, musi nie tylko lśnić, ale też być pozbawiona bakterii i grzybów, o których rozwój nietrudno w wilgotnym środowisku. Dlatego preparaty do mycia łazienek często mają właściwości bakterio- i grzybobójcze. Takim środkiem jest Clinex W3 Bacti. Jest uniwersalny pod względem powierzchni, które można nim myć. Zaliczają się do nich: posadzki, glazura podłogowa, umywalki, pisuary, sedesy czy wanny w warunkach domowych oraz w miejscach publicznych z wyłączeniem obszarów medycznych i przemysłowych.\nNewralgicznym miejscem każdej łazienki są fugi. O ile płytki czyści się łatwo i nie przyjmują one zabrudzeń tak szybko, o tyle fugi mają wielką łatwość trzymania zabrudzeń i trudno przywrócić im pełną czystość. Tutaj sprawdzi się płyn Czysta Fuga ForLux SF101. Dzięki niemu można w prosty sposób, bez szorowania i niemal natychmiast uzyskać idealnie czyste fugi. Preparat należy rozcieńczyć przed użyciem, dzięki czemu jest bardzo wydajny. Jeżeli zabrudzenia są wyjątkowo uporczywe, można użyć wyższych stężeń – to wygodne rozwiązanie, gdy mamy do wyczyszczenia fugi o różnym stopniu zanieczyszczenia.


Strona:Józef Ignacy Kraszewski - Poeta i świat.djvu/292 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Józef Ignacy Kraszewski - Poeta i świat.djvu/292\nu drzwi przypomniał mu, że umarł ośm dni temu. — Doprawdy? — odpowiedział poeta odchodząc — zdało mi się, że to nie tak dawno się stało! Pani Sabliére, jego przyjaciółka, bardzo trafnie nazywała go un fablier, tak jak zowią drzewa dające owoce: gruszą, jabłonią, śliwą; gdyż w istocie tak jak drzewo, sam o tem nie wiedząc prawie, posłuszny tylko popędowi wrodzonemu, pisał bajki, jak drzewo rodzi owoce. Nie mówię nic o Corneille, który przy francuskim charakterze swoim, miał dobrą mięszaninę Prometeuszowskiego ognia, z którego się robią poeci, — nie mówię nic o Scarronie szaleńcu, którego szaleństwo wcale poetycznem nie było. Jest to człowiek, na którego bez odrazy spojrzeć nie można; jego choroba, żona i wesołość rozciągają w około jąkąś atmosferą szatańską. — Ubóstwo i królowanie, paraliż i dowcip pomięszane stanowią życie Scarrona, jedno z najdziwniejszych, lecz najmniej poetycznych.\nChcąc widzieć Francuza i poetę, spojrzeć trzeba na Verneta zawieszającego się na maszcie dla przypatrzenia zburzomemu morzu, zachwycającego się burzą na niebie i morzu, widzącego tylko wielką rękę Boga i olbrzymią naturę tam, gdzie drudzy widzą strach blady i niebezpieczeństwo samolubne. Co za dusza poety, co za głębokie uczucie swego powołania, co za popęd do naśladowania i tworzenia, który szuka ma-\nTę stronę ostatnio edytowano 18 sie 2019, 17:09.


Battlefield V (PS4) okazja - NokautDnia.pl\nNokaut Dnia Dla graczy Battlefield V (PS4)\nKup teraz 145 zł 149 zł\nOszczędzasz aż 4,10rabat 3%\nBierz udział w walkach na sławnych polach bitwy, takich jak „Sztorm na Pacyfiku" i dwóch odświeżonych klasykach: „Iwo Jima" i, już od grudnia, „Wake Island". Na Rozdział V składają się: - nowe mapy: „Iwo Jima", „Sztorm na Pacyfiku" oraz, już od grudnia, „Wake Island".\n- nowe frakcje: USA i Japonia. - Nowa broń, m.in. M1 Garand, a także M1919A6. - świeże pojazdy, a wśród nich czołg M4 Sherman i samolot F4U Corsair. - Nowa broń stacjonarna. - nowe gadżety, takie jak katana i miotacz ognia.\n- świeże nagrody za rozdział, takie jak broń, zestawy żołnierzy, skórki broni i broń do walki wręcz. II wojna światowa w nowej odsłonie Weź udział w największym konflikcie w historii w Battlefield™ V – linia wraca do swoich korzeni dzięki zupełnie nowemu spojrzeniu na II wojnę światową.\nDużo trybów gry Wraz ze swoim oddziałem weź udział w starciach wieloosobowych, w takich trybach jak ogromne pokaźne Operacje i kooperacyjny tryb Wojsk Łączonych, lub poznaj dramatyczne historie rozgrywające się na tle globalnej wojny w jednoosobowych opowieściach wojennych.\nWalcząc w niesamowitych, zaskakujących miejscach na całym świecie, możesz radować się największą i najszczególniej wciągającą grą z linii Battlefield. 64-osobowe starcia online Poprowadź swoją kompanię w starciach wieloosobowych z nowymi elementami, jak rozbudowany tryb szerokie Operacje.\nGraj w konwencjonalnych trybach, takich jak Podbój, albo połącz siły ze znajomymi w trybie współpracy – Siły Połączone. Rozbudowana fizyka gry najmocniej innowacyjny silnik fizyczny w serii Battlefield – przemierzaj pole bitwy, wykorzystując świeże ruchy żołnierza, fortyfikacje i ruchome narzędzia zniszczenia.\nRuszaj na front w szeregach francuskich wojsk kolonialnych. Wraz z grupą dywersantów przeniknij za linie wroga w Afryce Północnej, żeby niszczyć zaplecze przeciwnika i siać chaos. Teatry wojny Wyrusz na przygodę, podczas której nowa zawartość przeniesie Ciebie wraz z kompanią do miejsc, gdzie czekają nowe pola walki i typy broni....


Kolejne weto Rosji ws. przedłużenia śledztwa w Syrii - tvp.info\nKolejne weto Rosji ws. śledztwa dot. ataku gazowego w Syrii\nmsies, to 18.11.2017, 01:53 | aktualizacja: 07:53\n4 kwietnia br. w ataku z użyciem sarinu w Chan Szajchun zginęło 90 osób (fot. Abdussamed Dagul/Anadolu Agency/Getty Images)\nRosja ponownie zawetowała w piątek w Radzie Bezpieczeństwa ONZ projekt rezolucji ws. przedłużenie mandatu ONZ i Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) prowadzących wspólne śledztwo dotyczące użycia broni chemicznej w Syrii.\nCo najmniej 65 osób zginęło, a 350 zostało rannych we wtorek rano w ataku z powietrza w prowincji Idlib na północnym zachodzie Syrii –...\nAtak z użyciem sarinu\nJIM obarczył władze Syrii odpowiedzialnością za użycie sarinu 4 kwietnia br. w kontrolowanym przez syryjską opozycję Chan Szajchun w prowincji Idlib. Taka była główna teza opublikowanego pod koniec października raportu, który prezentował wyniki wielomiesięcznego śledztwa.\nW ataku w Chan Szajchun zginęło 90 osób, w tym – 28 dzieci i 23 kobiety.\n— Julian Röpcke (@JulianRoepcke) 4 kwietnia 2017\nRząd w Damaszku wielokrotnie zaprzeczał, jakoby korzystał z broni chemicznej. Twierdzi, że 4 kwietnia jego siły dokonały nalotu na magazyn, w którym ugrupowanie Dżabhat Fatah al–Szam (dawny Front al–Nusra, związany niegdyś z Al–Kaidą) składowało „toksyczne substancje”. Oenzetowscy śledczy odrzucili te wyjaśnienia.\nKreml uważa, że raport ONZ, w którym odpowiedzialnością za atak z użyciem sarinu w kwietniu br. w prowincji Idlib obarczono tamtejsze władze, jest „niespójny” i zawiera wiele „wątpliwych świadectw”.\n#rosja #śledztwo #weto #syria #broń chemiczna\npią. 05:28\t|Świat


SIATKA MASKUJĄCA Wojskowa US Army Woodland 1mb.\nКол пропитанный 180см Опора саженцы плодовых деревьев и кустарников\nRÓŻA WIATRÓW WIATROWSKAZ KOGUT DACH ALTANE GARAŻ\nNamiot domek dla dzieci Tipi Wigwam 110cm\nплахта 5x8 Пелерина 2x ТОЛСТАЯ 130г Морозостойкая УФ\nWojskowa SIATKA MASKUJĄCA US Army 2*4m Woodland\nPrzesłony ogrodzeniowe z Polipropylenu 48mm/60mb\nRolety tarasowe otwierane regulowane szer 60-120cm\nТуннель ФОЛИЕВОЙ.туннели ПАКЕТЫ, СКЛАДСКИЕ помещения\nżaluzje tarasowe zewnętrzne otwierane WYPRZEDAŻ\nTaśma ogrodzeniowa BASIC 19cm/26mb - Antracyt 7016\nżaluzje balkonowe otwierane na wymiar OKAZJA HIT!\nDrewniane Shuttersy taras na wymiar NOWA CENA HIT!\nwężyk sadowniczy fi5 (3kg) wysoka jakość !\nElementy konstrukcyjne, Legary Modrzewiowe\nwężyk sadowniczy fi3 (5kg) wysoka jakość ! 650mb\nwężyk do wiązania fi5 (5kg) wysoka jakość ! 400mb\nwężyk sadowniczy fi 4 (5kg) wysoka jakość ! 520mb\nwężyk szkółkarski fi 4 (5kg) wysoka jakość ! 520mb\nwężyk sadowniczy fi5 (5kg) wysoka jakość ! 400mb\nMetalowy panel dekoracyjny, ogrodowy\nКаменный стол садовый - горелка газовый комплект


"Na dobre i na złe". Agata Woźnicka wraca do pracy w Leśnej Górze - SE.pl\n"Na dobre i na złe". Agata Woźnicka wraca do pracy w Leśnej Górze "Na dobre i na złe". Agata Woźnicka wraca do pracy w Leśnej Górze 09.12.2013, godz. 08:05\nNa dobre i na złe odc. 529. Agata Woźnicka (Emilia Komarnicka)\nAgata Woźnicka (Emilia Komarnicka) z "Na dobre i na złe" straciła pracę w Leśnej Górze kiedy oblała egzamin specjalizacyjny. Dyrektor Tretter (Piotr Garlicki) zwolnił internistkę. Agata szybko znalazła nowe zatrudnienie w klinice prof. Starzyńskiego (Paweł Królikowski) gdzie rozpoczęła staż na hematologii. W 545 odcinku "Na dobre i na złe" wielki powrót Agaty do Leśnej Góry!\n"Na dobre i na złe" odcinek 545 - środa, 5.02.2014 o godz. 20.40 w TVP2\nAgata odeszła z Leśnej Góry, ale widzowie nie mieli okazji, żeby stęsknić się za lekarką! Chociaż Woźnicka rozpoczęła nowy etap swojej kariery w klinice profesora Starzyńskiego, to cały czas jest stałym gościem w Leśnej Górze. Na prośbę kolegów konsultuje ich pacjentów, a poza tym wciąż mieszka w hotelu rezydentów razem z Wiktorią (Katarzyna Dąbrowska), Adamem (Grzegorz Daukszewicz) i Przemkiem (Marcin Rogacewicz). Przeczytaj: ''Na dobre i na złe''. Falkowicz znów knuje. Profesor Leszek Wawrzyniak ujawni przekręt Andrzeja?\nPo porażce na egzaminie specjalizacyjnym, której konsekwencją była strata etatu na internie w Leśnej Górze, Agata przeżywała ciężkie chwile. Wszystko jednak wskazuje na to, że najgorsze już za nią. Praca na oddziale onkologicznym daje Woźnickiej mnóstwo satysfakcji. Początkowo było jej trudno znieść taki nadmiar cierpienia umierających pacjentów, ale dzięki Starzyńskiemu znalazła w sobie siłę, żeby pomagać chorym. W 545 odcinku "Na dobre i na złe" Agata przełamuje w sobie strach i podchodzi do kolejnego egzaminu specjalizacyjnego dla rezydentów. Tym razem udaje jej się zdać test, od którego zależy przecież jej być albo nie być w zawodzie lekarza-internisty. Patrz: ''Na dobre i na złe''. Zuza zaciąga Przemka do łóżka. Ola przyłapuje Zapałę na seksie z nową kochanką - zdjęciaPozytywny wynik egzaminu Agaty sprawia, że dyrektor Tretter oferuje jej miejsce na internie. Woźnicka przyjmuje propozycje i znów dołącza do grona lekarzy z Leśnej Góry. Jak na jej decyzję zareaguje prof. Starzyński, który przecież wyciągnął do Woźnickiej rękę w potrzebie?\ntagi: 545 ODCINEK NA DOBRE I NA ZŁE AGATA NA DOBRE I NA ZŁE Agata Woźnicka Leśna Góra Na dobre i na złe NA DOBRE I NA ZŁE 545 NA DOBRE I NA ZŁE ODC 545 NA DOBRE I NA ZŁE ODCINEK 545 PROFESOR STARZYŃSKI SZPITAL W LEŚNEJ GORZE autor: Ag


Polacy chcą wyższych kar za znęcanie się nad zwierzętami – kodeks karny\nCBOS: Polacy chcą wyższych kar za znęcanie się nad zwierzętami w kodeksie karnym\n84 proc. badanych popiera podwyższenie kar za znęcanie się nad zwierzętami lub zabicie zwierzęcia. a 65 proc. Wprowadzenie zakazu trzymania psów na łańcuchu popiera 65 proc. respondentów. Dane pochodzą z najnowszego sondażu CBOS, dotyczącego zmian w ochronie prawnej zwierząt.\n1. Polacy są zgodni - "nie" dla znęcających się, większe kary\n2. Przeciwko futrom i łańcuchom\n3. Przeciwni zmianom - ludzie starsi, rolnicy, wierzący\nPakiet zmian w ustawie o ochronie zwierząt oraz w kodeksie karnym przeciw znęcaniu się nad zwierzętami, przygotowany przez resort sprawiedliwości, został uchwalony pod koniec stycznia. Nowelizacja przewidywała zaostrzenie kar za znęcanie się nad zwierzętami. Ponadto wprowadzono dożywotni zakaz posiadania zwierząt wobec osób, które dopuściły się znęcania ze szczególnym okrucieństwem.\nPolacy są zgodni - "nie" dla znęcających się, większe kary\nWyniki sondażu przygotowanego przez CBOS są jednoznaczne. 93% respondentów popiera wprowadzenie takiego zakazu znęcania się. 84% ankietowanych popiera podwyższenie kary za znęcanie się nad zwierzętami, znęcanie ze szczególnym okrucieństwem oraz za zabicie zwierzęcia. Przeciwko takim zmianom było jedynie 11% badanych. 93% z popierających nowelizację to ludzie młodzi - między 25 a 34 rokiem życia.\nPonadto 76% Polaków popiera zakaz uśmiercania zwierząt gospodarskich bez ich wcześniejszego ogłuszenia. Przeciwko tej zmianie było jedynie 15% ankietowanych.\nPrzeciwko futrom i łańcuchom\nJeśli chodzi o inny rodzaj znęcania się nad zwierzętami to 65% respondentów jest przeciwnych trzymania psów na łańcuchu. 59% nie zgadza się na hodowanie zwierząt na futra. 49% nie chce oglądać zwierząt występujących w cyrku. Mimo to 39% badanych jest przeciwnych tej ostatniej zmianie.\n"Znaczny odsetek przeciwników bierze się prawdopodobnie nie tyle z zamiłowania do tej rozrywki. Dzieje się tak raczej z przekonania, że w cyrkach zwierzęta są dobrze traktowane i nie dzieje im się krzywda" - czytamy w komentarzu do badania CBOS.\n"Stosunek do przepisów mających poprawić sytuację zwierząt i zaostrzyć kary za znęcanie się nad nimi różni się w zależności od cech społeczno-demograficznych badanych. Można ogólnie powiedzieć, że większą wrażliwość na znęcanie się nad zwierzętami przejawiają kobiety niż mężczyźni. Wrażliwi na krzywdę zwierząt są częściej ludzie młodzi i lepiej wykształceni. Najwyższe odsetki popierających wszystkie propozycje legislacyjne rejestrujemy wśród kobiet, osób mających od 25 do 34 lat, mieszkańców największych aglomeracji, badanych z wyższym wykształceniem, przedstawicieli kadry kierowniczej i specjalistów, techników i średniego personelu, pracowników administracyjno-biurowych, pracowników usług" - zaznaczono w komentarzu do badania.\nPrzeciwni zmianom - ludzie starsi, rolnicy, wierzący\nWśród przeciwników zmian najczęściej występują osoby powyżej 65 roku życia. Ponadto sceptycznie nastawieni są rolnicy oraz ankietowani uczestniczący w praktykach religijnych 1–2 razy w miesiącu. Mniejsze poparcie wykazują także ludzie słabiej wykształceni i badani pracujący na własny rachunek.\nZnęcanie się nad mężem – brutalna żona surowo ukarana


Gdzie wybrać się na weekend? Pomysły | WyjątkowyPrezentWyjątkowyPrezent.pl Blog\nPomysły na weekend w Polsce i za granicą – we dwoje i z dziećmi\nPosted on 9 sierpnia 2019 by Agnieszka\nKażdy, kto chciałby się dowiedzieć, gdzie warto wybrać się na weekend, powinien mieć świadomość, ile atrakcji i ciekawych miejsc można znaleźć w Polsce. Nie trzeba lecieć z dziećmi za granicę, aby dobrze się bawić.\nOdpowiedzią na pytanie, gdzie warto udać się na weekend, jest z całą pewnością Wrocław – miasto o długiej i bogatej historii. Mnóstwo atrakcji czeka na turystów również w Kazimierzu Dolnym. Z kolei z dziećmi można wybrać się do Centrum Nauki AHHAA w Tartu (dawniej Dorpat) w Estonii.\nWeekend w południowej Polsce – gdzie się wybrać?\nDoskonałym pomysłem na weekend w Polsce jest wyprawa do Wrocławia, stolicy Dolnego Śląska. O tym, co warto tam zobaczyć, powstała niejedna książka. Wrocław to piękne miasto o ciekawej historii, które może poszczycić się długą listą ciekawych zabytków i atrakcji. Niemal każdy polski turysta marzy, by je zobaczyć, są one celem podróży obieżyświatów z różnych zakątków globu. Najważniejszym miejscem we Wrocławiu jest zbudowany na planie kwadratu Rynek. W jego centrum znajduje się Ratusz (najstarsza część jest z 1299 r.), doskonały przykład świeckiej architektury gotyckiej. Tymczasem jednym z największych dzieł architektury XX w. zlokalizowanych w stolicy województwa dolnośląskiego jest Monumentalna Hala Stulecia (dawniej Hala Ludowa), którą otwarto w 1913 roku i która obecnie jest miejscem największych wystaw. Organizowane są tam ważne wydarzenia kulturalne.\nDo najważniejszych zabytków, które można podziwiać we Wrocławiu, należy 97-metrowa wieża widokowa archikatedry pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Na uwagę zasługuje również położony w pobliżu rynku XIV-wieczny kościół pod wezwaniem św. Elżbiety z ponad 90-metrową wieżą oraz Wieża Matematyczna Uniwersytetu Wrocławskiego z tarasem na wysokości 42 m. Osoby, które nie wiedzą, gdzie wyjechać na weekend majowy, mogą przyjechać do wrocławskiego zoo, które założono w 1865 roku. Jest to najstarsze zoo w Polsce, które może poszczycić się m.in. oceanarium prezentującym wyłącznie gatunki zwierząt pochodzących z Afryki.\nOdpowiedzią na pytanie „Gdzie warto spędzić weekend we dwoje?” jest m.in. Kazimierz Dolny, jedno z najbardziej urokliwych miejsc w Polsce. Perła polskiego renesansu w XVIII wieku była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. Słynie z licznych zabytków i unikalnej atmosfery. Do największych atrakcji Kazimierza należy renesansowy rynek z zabytkową studnią z pompą abisyńską. Z trzech stron otoczony jest on przez piękne XVI- i XVII-wieczne kamienice, liczne herbaciarnie, kawiarnie, restauracje. Na szczególną uwagę zasługują Kamienica Celejowska i bogato zdobione, bliźniacze Kamienice Przybyłów, czyli rodziny należącej do najbogatszych kupców Kazimierza. Turyści przyjeżdżający do tego niezwykłego miejsca powinni również odwiedzić kościół farny pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Bartłomieja z XVII-wiecznymi organami. Znakiem firmowym okolic Kazimierza są oplatające miasto wąwozy lessowe, spośród których najbardziej znany jest Korzeniowy Dół – jeden z ulubionych motywów malarskich kazimierskich pejzażystów. Nie można nie wspomnieć o Wąwozie Czarniawym i Górze Trzech Krzyży, z której można zobaczyć Kazimierz Dolny w całej okazałości. Dodatkowo w pobliżu miasteczka znajduje się wieś Bochotnica z ruinami zamku. Warto wspomnieć, że Kazimierz Dolny to miejsce, gdzie wiele osób spędza urlop majowy.\nPlan na weekend bez względu na pogodę\nCiekawym miejscem, w którym można spędzić weekend we dwoje, jest SPA. Tego rodzaju ośrodki znajdują się w całej Polsce, nie brakuje ich w dużych i małych miejscowościach. Można je znaleźć w Katowicach, Trójmieście, Kielcach, Warszawie, Nałęczowie itd. Przeprowadzane zabiegi mają różne właściwości – mogą nawilżać, odżywiać, ujędrniać. Inne poprawiają urodę, sprawiają, że znikają oznaki zmęczenia, niwelują symptomy starzenia się skóry. Ważną zaletą ośrodków SPA jest możliwość korzystania z ich usług przez cały rok. Dzięki temu można tam spędzić urlop zarówno w lutym, jak i w maju.\nKażdy rodzic wie, że wyjazd z dzieckiem to prawdziwe wyzwanie. Aby móc się dobrze bawić, warto wybrać się do ośrodka, w którym znajdują się atrakcje również dla najmłodszych. Propozycją jest np. Zakopane, dysponujące bogatą bazą hotelową. Jest to z pewnością miejsce, gdzie na urlop można przyjechać z niemowlakiem.\nMieszkańcy Warszawy szukający pomysłu na spędzenie wolnego czasu z dziećmi mogą pomyśleć o wycieczce do Mościska (90 km od stolicy), w którym znajduje się park rozrywki Farma Iluzji. Proponuje on ponad 60 atrakcji, m.in. Latającą Chatę Tajemnic, Tunel Zapomnienia, Zakręcony Domek, Muzeum Iluzji, Pokój Amesa, Labirynt Luster, Bajkowy Pałac Cieni oraz Meble i Ogródek Olbrzyma.\nDla miłośników zagranicznych wojaży prawdziwym rajem jest Centrum Nauki AHHAA w Tartu (dawniej Dorpat) w Estonii. Znajdują się tam: fragment rafy koralowej w miniaturze, ekspozycja poświęcona lotom w Kosmos oraz inkubatory z kurczakami.\nKategorie: Prezenty. Tagi: plan na weekend, pomysł na weekend, weekend, weekend w Polsce, weekend z dzieckiem. Autor: Agnieszka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nArchiwum Wybierz miesiąc Sierpień 2020 (1) Lipiec 2020 (2) Czerwiec 2020 (6) Maj 2020 (6) Kwiecień 2020 (9) Marzec 2020 (6) Luty 2020 (9) Styczeń 2020 (8) Grudzień 2019 (35) Listopad 2019 (30) Październik 2019 (22) Wrzesień 2019 (38) Sierpień 2019 (21) Lipiec 2019 (8) Czerwiec 2019 (10) Maj 2019 (4) Kwiecień 2019 (3) Marzec 2019 (3) Luty 2019 (5) Styczeń 2019 (2) Grudzień 2018 (5) Listopad 2018 (4) Październik 2018 (5) Wrzesień 2018 (3) Sierpień 2018 (4) Lipiec 2018 (2) Czerwiec 2018 (2) Maj 2018 (2) Kwiecień 2018 (3) Marzec 2018 (5) Luty 2018 (7) Styczeń 2018 (5) Październik 2017 (3) Wrzesień 2017 (5) Sierpień 2017 (6) Lipiec 2017 (5) Czerwiec 2017 (1) Maj 2017 (1) Kwiecień 2017 (2) Marzec 2017 (4) Luty 2017 (4) Styczeń 2017 (2) Grudzień 2016 (8) Listopad 2016 (2) Październik 2016 (3) Wrzesień 2016 (6) Sierpień 2016 (7) Lipiec 2016 (8) Czerwiec 2016 (11) Maj 2016 (6) Kwiecień 2016 (2) Marzec 2016 (3) Luty 2016 (2) Styczeń 2016 (3) Grudzień 2015 (4) Październik 2015 (1) Lipiec 2015 (4) Kwiecień 2015 (1) Marzec 2015 (4) Luty 2015 (5) Styczeń 2015 (9) Grudzień 2014 (9) Listopad 2014 (3) Październik 2014 (3) Sierpień 2014 (14) Lipiec 2014 (4) Czerwiec 2014 (1) Marzec 2014 (3) Luty 2014 (2) Styczeń 2014 (1) Listopad 2013 (2) Październik 2013 (1) Wrzesień 2013 (12) Sierpień 2013 (1) Lipiec 2013 (3) Czerwiec 2013 (3)


Poznaj ryzyko: pułapki statystyk medycznych - w Men's Health\nPoznaj ryzyko: pułapki statystyk medycznych\nTwoja śmierć jest pewna. Ale kiedy nastąpi – tego nie wie nikt. Bo statystyki medyczne dobrze nadają się do opisywania dużych grup. Wobec jednostek są bezradne. Ale Ty nie jesteś bezradną jednostką. Masz dostęp do ogromnej wiedzy. Najwyższa pora zacząć z niej korzystać.\nSkąd w ogóle wiadomo, co jest niebezpieczne dla naszego zdrowia? Właściwie nie wiadomo, przynajmniej nie na pewno. Badania wpływu czynników środowiskowych na ludzki organizm są bardzo trudne. Teoretycznie można by to zbadać w prosty sposób.\nAby sprawdzić, czy np. ekspozycja na substancję A powoduje raka, wystarczyłoby wziąć stu ludzi, podzielić ich na dwie grupy, jednej kazać spać na łóżku zbudowanym z tej substancji, a drugiej w innych łóżkach. Po kilku latach już byśmy wiedzieli. Jednak tego typu badania byłyby nieetyczne. Dlatego właśnie robi się odwrotnie: chorujesz na to, spróbujmy więc odkryć, jaka była przyczyna.\nTakie podejście przypomina nieco śledztwo w sprawie morderstwa na rockowym koncercie: bardzo trudno wyłowić podejrzanego z tłumu niewinnych ludzi. Świętym Graalem medycyny (i w ogóle nauki) jest związek przyczynowo-skutkowy. Niestety, przy ocenie zagrożeń środowiskowych bardzo trudno go znaleźć, a jeszcze trudniej udowodnić. Jeszcze raz odwołując się do praktyki sądowej, większość procesów w medycynie to procesy poszlakowe. Im więcej śladów wskazuje, że to właśnie czynnik X jest odpowiedzialny za np. podwyższone ciśnienie, tym większa szansa, że w końcu X znajdzie się na liście czynników sprzyjających rozwojowi nadciśnienia.\nJednak tak długo, jak długo opieramy się na poszlakach, istnieje też ryzyko, że na liście substancji zakazanych znajdzie się jakaś zupełnie bezpieczna dla człowieka substancja, która tylko przypadkiem występowała w otoczeniu ludzi, którzy zachorowali. Ale nie ma w tym nic dziwnego: w końcu środowisko człowieka to duży obszar poszukiwań.\nNajwiększym wrogiem statystyków jest właśnie przypadek. Prawie nigdy nie można go wykluczyć, a potrafi nieźle zakłócić wyniki. Wyobraź sobie taką sytuację. W miasteczku Y w tym samym miesiącu troje dzieci zaczyna chorować na białaczkę. Ludzie natychmiast zaczynają doszukiwać się wspólnej przyczyny.\nCzy może to kwestia zatrutej wody, może coś jest w ziemi, a może to od linii wysokiego napięcia przebiegającej w pobliżu? Oczywiście każda z tych rzeczy może być przyczyną, ale równie dobrze może to być wyjątkowo nieszczęśliwy zbieg okoliczności. I udowodnienie którejkolwiek z hipotez jest zazwyczaj praktycznie niemożliwe. Oczywiście nie jesteśmy bezradni w ocenie, co jest niebezpieczne.\nAby ocenić, czy coś istotnie stanowi zagrożenie, najpierw musimy to zidentyfikować, a następnie sprawdzić, czy zmniejszenie ekspozycji na to coś zmniejsza też ryzyko zachorowania. Nie ma etycznych przeciwwskazań do badania zmniejszania ryzyka. Bez problemu można było sprawdzić, czy rzucenie palenia obniża ciśnienie krwi.\nA skoro po odstawieniu papierosów ciśnienie spadło, można przypuszczać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że palenie podnosi ciśnienie. Ale nawet takie bezpieczne wydawałoby się podejście niesie ze sobą dylematy. Istnieje bowiem ryzyko, że minimalizując jedno zagrożenie, zwiększamy nieświadomie jakieś drugie, z którego wcześniej nie zdawaliśmy sobie sprawy.\nTrzydziestoletni, zdrowy jak rydz mężczyzna, który tydzień wcześniej zaszczepił się u mnie przeciwko grypie, wrócił. Wyglądał na spanikowanego. „Drętwieją mi ręce" – mówi, wyciągając do mnie dłonie. Po chwili wiem już, skąd się wzięła drętwota i panika. Okazało się, że już po poprzedniej wizycie u mnie powiedział przyjacielowi, że zaszczepił się przeciwko grypie. Wtedy ten facet zaczął go straszyć, że szczepionki są niebezpieczne – mogą wywołać zespół Guillaina-Barrégo.\nPoczątkowo zlekceważył ostrzeżenie, jednak gdy zaczął szperać w internecie, odkrył setki stron, na których widniały ostrzeżenia, a nawet przerażające historie ludzi, którzy faktycznie zachorowali na tę chorobę. Nic dziwnego, że wkrótce on też zaczął odczuwać drętwienie dłoni, co – jak się słusznie domyślasz – jest jednym z objawów zespołu Guillaina-Barrégo – rzadkiego schorzenia neurologicznego, w którym następuje powolny paraliż kończyn od dołu do góry. W ciężkich przypadkach choroba może być nawet śmiertelna. Nic dziwnego, że był przerażony.\nZnam statystyki. Ryzyko śmierci z powodu tego schorzenia wynosi 1:10 milionów. Ryzyko zgonu z powodu powikłań grypy jest tysiąc razy większe. Nie sądzę, by mój pacjent chorował na zespół Guillaina-Barrégo. Myślę, że niepokojące go drętwienie to efekt hiperwentylacji, czyli spowodowanego stresem przyspieszonego oddechu. Jest jednak coś, co sprawia, że nie odprawiam pacjenta z kwitkiem. Bo wiem, że szczepionka przeciwko grypie rzeczywiście zwiększa dwukrotnie ryzyko wystąpienia tej choroby, co oznacza, że wzrasta ono do 2:10 milionów.\nDysproporcja między ryzykiem zachorowania na Guillaina-Barrégo i na grypę jest tak wielka, że nie ma się właściwie nad czym zastanawiać, jednak... Mam świadomość, że ta szczepionka może teoretycznie spowodować śmierć, więc nie mogę przejść nad tym obojętnie, nawet jeśli to ryzyko jest dramatycznie małe. Oczywiście to nie był Guillain-Barré. Rok później, gdy przyszedł znów się zaszczepić, nawet pośmialiśmy się z tej historii. Mój śmiech nie był jednak zupełnie szczery.\nBo chociaż w przypadku szczepienia przeciwko grypie (podobnie zresztą jak w przypadku większości procedur medycznych) ryzyko skutków ubocznych jest nieproporcjonalnie małe, to jednak istnieje. Cały czas jako lekarze musimy balansować między potencjalnymi zyskami i stratami. Rozważać za i przeciw. Jeśli prawdopodobieństwo, a więc statystyki, jest wystarczające, decydujemy się na określoną terapię, mając świadomość, że w rzadkich przypadkach może ona bardziej zaszkodzić, niż pomóc. Ale zgadzamy się na to ryzyko: w pewnym sensie świadomie poświęcamy jednostki, by ratować wielu.\nJak to się odbywa? Jak decydujemy, co jest dobre, a co złe, kogo posłuchać, na jakie ryzyko możemy sobie pozwolić? To zagadnienie jest wyjątkowo trudne, bo ocena ryzyka to nie tylko kwestia statystyki, to również stan umysłu. Psychologowie od dawna intensywnie przyglądają się procesom podejmowania ryzykownych decyzji. Udało im się ustalić, że poczucie braku kontroli sprawia, iż jesteśmy skłonni wyolbrzymiać ryzyko.\nCzujemy się bardziej zagrożeni, gdy nic nie zależy od nas, gdy to nie my trzymamy ster w ręku. Teoretycznie zdajesz sobie sprawę, że jesteś bezpieczniejszy w samolocie pilotowanym przez dwóch profesjonalistów niż we własnym samochodzie. A jednak, czy czułeś kiedyś przyspieszone bicie serca, wsiadając rano do auta? Innym czynnikiem pogłębiającym niepokój jest brak wiedzy.


etransport.pl - Forum - Obowiązek tworzenia korytarza życia i jazdy na suwak coraz bliżej\n2019-10-20 13:53:27 Masz racje, jakby twój stary założył gumę, to by jednego *.. a było mniej\n2019-10-20 14:08:19 Ale on ma dach zarwany z tą gumą. Nie odpuszcza, cały czas jedzie z koksem.\n2019-10-20 15:36:26 Ja nie rozumiem tych przepisów. Przecież to wszystko jest juz ujete w Ustawie. No ale k.. a polactwu jak się nie w*li łopata do głowy rzeczy, które na całym świecie sa logiczne, to nie zrozumieja.\n2019-10-20 16:49:07 Robinson - skoro są te przepisy w ustawie to je podaj.\nWystarczy sam nr artykułu. Resztę sobie znajdę\n2019-10-20 17:02:38 Art 9\n2019-10-20 17:35:11 Art 9 mówi tylko o tym że trzeba ustąpić, a nowelizacja precyzuje w jaki sposób należy to zrobić na drogach wielopasmowych\n2019-10-20 17:49:26 wystarczy zrozumieć to co jest napisane w kd.\n2019-10-20 17:50:50 To podaj gdzie w kodeksie jest o korytarzu życia i o suwaku\n2019-10-20 17:55:02 Sam kilka razy byłem świadkiem jak sama policja nie wiedziała jak jechać. Raz jechali środkiem, za chwilę marginesem bo środek zapchany. Co z tego ze jest przepis, skoro nie ma go jak zastosować bo auto stoi. Udostępnić przejazd można tylko wtedy jak nasz pojazd się porusza. A w korku ciężko o to. I właśnie po to są regulacje by podnieść świadomość. Oczywiście zawsze znajdzie się ktoś kto inaczej to będzie rozumiał, ale wtedy są przydatne rejestratory i kamery nad droga\n2019-10-20 17:58:28 kierowca czy ty czytałeś swój bełkot zanim wcisnąłeś\n2019-10-20 17:58:45 wyślij.\n2019-10-20 18:04:24 Dla idioty wszystko jest belkotem.\nAle dzięki że dałeś się poznać.\nTeraz wiem żeby z tobą nie dyskutować. Z zasady nie dyskutuje z idiotami\n2019-10-20 18:05:28 widzą, że nie raczyłeś przeczytac swojego wpisu.