Niniejszy regulamin określa zasady dokonywania zakupów w sklepie internetowym prowadzonym przez Sprzedającego pod adresem http://scrummy.pl. Sprzedającym jest firma SCRUMMY S.C., KAMIL SUSZCZENKO, ŁUKASZ SUSZCZENKO z siedzibą w Warszawie, przy ulicy ul. Biskupiej 48/U3, 04-216 podlegająca wpisowi do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, wpisana pod numerem NIP: 5213667133, Regon: 147119655 zwana także zamiennie „Usługodawcą”.\nPod numerem telefonu 572-574-003 koszt połączenia według taryfy operatora.\nKorzystając z adresu poczty elektronicznej: sklep@scrummy.pl\nSklep Internetowy (Sklep) – serwis internetowy dostępny pod adresem http://scrummy.pl, za pośrednictwem którego Klient może złożyć Zamówienie.\nNiniejszy Regulamin określa zasady korzystania ze sklepu internetowego dostępnego pod adresem www.scrummy.pl\nSklep internetowy scrummy.pl prowadzi sprzedaż detaliczną za pośrednictwem sieci Internet.\nWszystkie Towary oferowane w sklepie scrummy.pl są fabrycznie nowe, oryginalnie zapakowane, wolne od wad fizycznych i prawnych, oraz zostały legalnie wprowadzone na rynek polski.\nWszystkie ceny podane na stronie internetowej www.scrummy.pl są cenami brutto podanymi w złotych polskich. Podane ceny nie obejmują kosztów wysyłki.\nZamówienia są przyjmowane przez stronę internetową, telefonicznie i drogą mailową.\nKlient w procesie składania zamówienia może wyrazić wolę otrzymania faktury, która może zostać załączona do wysyłanej przesyłki lub przesłana drogą elektroniczną, na wskazany adres e-mail.\nTowar wysyłany jest pod adres wskazany w formularzu zamówienia lub podany telefonicznie czy drogą mailową. Sklep poinformuje Klienta niezwłocznie o nieprawidłowo wypełnionym formularzu zamówienia, który uniemożliwia dokonanie wysyłki lub może ją opóźnić.\nTowar jest dostarczany za pomocą wyspecjalizowanych firm kurierskich. Istnieje również możliwość odbioru osobistego towarów przy ulicy Biskupiej 48/U3 w Warszawie od poniedziałku do piątku w godzinach 11.00-18.00 oraz w soboty w godzinach 13:00-18:00.\nPrzesyłka dostarczona jest zgodnie z terminem podanym przy każdej możliwej do wybrania opcji dostawy na stronie „Twój koszyk” lub w zakładce „jak zamawiać”. Jest to orientacyjny czas dostawy i dotyczy on zamówień z opcją przesyłki „za pobraniem”. Przy wyborze opcji płatności „przelew” do czasu podanego na stronach serwisu należy doliczyć czas zaksięgowania środków na rachunku bankowym sklepu.\nKlient jest obciążany kosztami dostawy (wysyłki) określonymi w cenniku transportu. Klient może się zapoznać z cennikiem w każdej chwili klikając w link „jak zamawiać”.\nPłatność za zamówiony towar może nastąpić za pobraniem (przy odbiorze towaru), przelewem na konto bankowe sklepu (nr konta: 86 1140 2004 0000 3802 7723 8682), oraz kartą płątniczą i szybkim przelewem online realizowanymi poprzez system Przelewy24.\nKonsument, który zawarł umowę na odległość, ma prawo do odstąpienia od umowy bez podania przyczyny składając stosowne oświadczenie na piśmie, w terminie 14 dni (podstawa prawna: art. 27, 28, 29, 31, 37 i 38 ustawy o prawach konsumenta). Termin ten jest terminem nieprzekraczalnym i liczy się od dnia objęcia rzeczy w posiadanie przez konsumenta. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem na adres ul. Biskupia 48/U3 04-216 Warszawa.\nSkładając reklamację należy dostarczyć do Usługodawcy reklamowany produkt wraz z dowodem zakupu oraz zgłoszeniem reklamacji na piśmie\nUsługodawca rozpatrzy reklamację w terminie 14 dni od dnia złożenia reklamacji. W przypadku rozpatrzenia reklamacji na korzyść Klienta usługodawca wymieni reklamowany towar na nowy, pełnowartościowy lub zwróci wartość kupionego towaru zgodnie z życzeniem Klienta.\nKlient musi zareklamować towar w ciągu 3 dni od dnia sprzedaży lub otrzymania towaru (artykuły sprzedawane luzem) lub od otworzenia opakowania (w przypadku produktu opakowanego). Reklamacja żywności po tym terminie oraz zastrzeżenia zgłaszane do artykułów, dla których wygasła data przydatności do spożycia, nie zobowiązują Usługodawcy do zwrotu kosztów, ani wymiany produktów.\nAdministratorem baz danych osobowych przekazywanych przez klientów sklepu internetowego w związku z zakupami jest Scrummy S.C. Kamil Suszczenko, Łukasz Suszczenko z siedzibą w Warszawie (04-216), przy ulicy Biskupiej 48 lokal U3. NIP: 521-36-67-133.\nScrummy S.C. zbiera dane w przypadku rejestracji Klienta w Sklepie (założenie Konta Klienta) oraz w momencie składania zamówienia bez zakładania Konta Klienta (Szybkie zakupy).\nW obu przypadkach pobierane są następujące dane:\nPowyższe dane mogą być samodzielnie zmieniane przez Klienta po zalogowaniu się do Konta Klienta lub poprzez kontakt z nami na wskazany adres mail’owy – sklep@scrummy.pl\nPodczas korzystania ze strony sklepu Scrummy pobierane są automatycznie dodatkowe informacje (adres IP przypisany do Państwa komputera lub zewnętrzny adres IP dostawcy Internetu, nazwa domeny, rodzaj przeglądarki, czas dostępu, typ systemu operacyjnego).\nDane osobowe wykorzystywane są w celu realizacji złożonych przez klientów zamówień, w zawiązku z tym mogą być przekazywane podmiotom odpowiedzialnym za dostawę zakupionych towarów do klienta. W celu realizacji zamówienia wykorzystujemy również numery telefonów do wysyłki wiadomości SMS, które informują jedynie o statusie zamówienia. Klienci mają prawo dostępu do treści swoich danych oraz do ich poprawiania w panelu „Moje Konto”.\nPodanie wyżej wskazanych danych osobowych jest dobrowolne jednak niezbędne do realizacji zamówień oraz obsługi konta klienta.\nW przypadku, gdy Klient wybierze płatność za zamówiony towar poprzez system Przelewy24, jego dane osobowe zostaną przekazane w zakresie niezbędnym dla realizacji Umowy sprzedaży z Przelewy 24, której operatorem jest Pay Pro S.A. z siedzibą w Poznaniu (60 -327), ul. Kanclerska 15.\nW wyżej wymienionych przypadkach ilość przekazywanych danych ograniczona jest do niezbędnego minimum.\nJeśli wyrazisz zgodę na otrzymywanie informacji handlowych drogą e-mailową (newsletter) oznacza to, że Twój adres e-mail będzie przetwarzany w celu przesyłania informacji handlowych o produktach oferowanych przez Sklep internetowy. Wskazane dane osobowe będą przetwarzane w wyżej wskazanym celu do momentu zgłoszenia przez Ciebie sprzeciwu a następnie będą przechowywane przez Sklep internetowy przez okres przedawnienia ewentualnych wzajemnych roszczeń. Aby zrezygnować z otrzymywania newslettera napisz do nas na sklep@scrummy.pl.\nDane zbierane automatycznie służą m.in. do utrzymania sesji po zalogowaniu. Dane te nie umożliwiają identyfikacji Użytkownika. Za ich pomocą nie są przetwarzane lub przechowywane dane osobowe.\nScrummy nie używa Twoich danych do profilowania i marketingu z tym związanego.\nTwoje dane będziemy przetwarzać tylko przez okres, w którym będziemy mieć ku temu podstawę prawną, a więc do momentu, w którym przestaną na nas ciążyć przepisy podatkowe, zobowiązujące nas do przetwarzania Twoich danych lub do momentu zakończenia procesu ewentualnej reklamacji lub zwrotu.\nJeśli chcesz, aby Twoje dane osobowe zostały usunięte z systemu naszego sklepu przed tym czasem napisz maila na sklep@scrummy.pl\npodmiot realizujący dostawę towarów (kurier InPost)\ndostawca płatności (Przelewy 24)\nPamiętaj, że masz prawo dostępu do danych osobowych, żądania ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia ich przetwarzania, prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych, prawo do przenoszenia danych osobowych. W tym celu prosimy o kontakt na wskazany adres mail’owy – sklep@scrummy.pl\nScrummy używa w związku z prowadzeniem serwisu Sklepu internetowego plików cookie, które służą do udoskonalenia witryny Sklepu internetowego pod kątem potrzeb użytkowników i zapewnienia bezpieczeństwa podczas przebywania na stronie Sklepu internetowego.\nPliki te są zapisywane w pamięci Twojego urządzenia (komputera, telefonu, tabletu itp.) oraz:\numożliwiają Ci, między innymi, korzystanie ze wszystkich funkcji Sklepu\nJeśli chcesz otrzymać więcej informacji na temat plików Cookies, napisz do nas na sklep@scrummy.pl.\nData opublikowania regulaminu: 17.03.2014r.


Grupa Euler Hermes informuje o zmianie na stanowisku CEO - Serwis prasowy\nWilfried Verstraete ustąpi ze stanowiska CEO z dniem 31 grudnia 2020 •\tWilfried Verstraete ustąpi ze stanowiska CEO z dniem 31 grudnia 2020\n•\tClarisse Kopff zostanie nową Dyrektor Generalną (CEO) Grupy Euler Hermes\n•\tWilfiried Verstraete pozostanie doradcą CEO w 2021 roku w celu zapewnienia płynnej realizacji powyższej zmiany\nGrupa Euler Hermes, światowy lider sektora ubezpieczeń należności, poinformowała dziś, że pan Wilfried Verstraete, Dyrektor Generalny (CEO) i Prezes Zarządu postanowił zakończyć pełnienie obowiązków operacyjnych po dwunastu latach owocnej pracy na tym stanowisku. Z dniem 1 stycznia 2021 roku, jako Dyrektor Generalna i Prezes Zarządu zastąpi go pani Clarisse Kopff. Zmiana wymaga uzyskania zgody instytucji nadzorczych.\nClarisse Kopff (47 l.) jest absolwentką ESCP i ukończyła studia podyplomowe na Université Paris Dauphine oraz niemiecki Diploma Kaufmann. Obecnie pełni funkcję Dyrektor Finansowej spółki Allianz France. Jej kariera rozpoczęła się w dziale windykacji zadłużenia w londyńskim oddziale Lehman Brothers, następnie pracowała jako audytor w PricewaterhouseCoopers w Paryżu, a w 2001 roku rozpoczęła pracę w Euler Hermes na stanowisku kontrolera w paryskim podmiocie firmy. Od 2007 roku zajmowała w Euler Hermes szereg stanowisk wiążących się z coraz większą odpowiedzialnością oraz o coraz szerszym zasięgiem międzynarodowym: dyrektor kontrolingu dla działalności prowadzonej we Francji i krajach regionu śródziemnomorskiego (2007-2011); dyrektor działu kontrolingu Grupy (2010 - 2012); dyrektor działu księgowości, kontrolingu, aktuariatu i relacji inwestorskich (2012-2013); dyrektor Grupy ds. finansów (lipiec 2013). W dowód uznania za jej pro-klienckie podejście, Clarisse została w 2014 roku awansowana na stanowisko Dyrektor Finansowej Grupy, odpowiedzialnej za wszystkie funkcje finansowe w Grupie, zarządzanie jej aktywami, kwestie prawne i zapewnienie zgodności z przepisami, fuzje i przejęcia, zarządzanie aspektami podatkowymi i zarządzanie ryzykiem oraz kapitałem.\nJestem zaszczycona przyjmując stanowisko Dyrektor Generalnej Grupy Euler Hermes. Dziękuję panu Wilfriedowi Verstraete za zaufanie. Obecny kryzys jeszcze długo się nie zakończy, jednak z jego wsparciem jestem gotowa kierować firmą i towarzyszyć naszym klientom i partnerom w tych trudnych czasach. Dziś wielką misją stojącą przed przywódcami jest wzmacnianie wiary w jutro. Z bardziej osobistej strony, bardzo cieszy mnie perspektywa ponownej pracy z dawnymi koleżankami i kolegami z Euler Hermes", mówi Clarisse Kopff, Dyrektor Finansowa firmy Allianz France.\nPrzez 16 lat pracy w Euler Hermes, Clarisse dowiodła swojego talentu i kompetencji, odgrywając zasadniczą rolę w stworzeniu prawdziwie zintegrowanej Grupy na bazie solidnych wyników finansowych. Jestem pewien, że pod wizjonerskim kierownictwem Clarisse opartym na doświadczeniu zdobytym w Allianz France, firma wzniesie się na kolejny poziom i będzie nadal wyznaczać standardy najlepszych usług w zakresie finansów dla sektora handlu", powiedział Wilfried Verstraete, Dyrektor Generalny (CEO) i Prezes Zarządu Grupy Euler Hermes.


Nad rzekami Babylonu. T. 1 : powieść [Teodor Tomasz Jeż] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00279 003637 21524357 na godz. na dobę w sumie\nBIBLIOTEKA DZIEŁ WYBOROWYCH WYCHODZI CO TYDZIEŃ w objętości jednego tomu. WARUNKI PRENUMERATY w Warszawie: Rocznie (52 tomy), rs. 10 Półrocznie (26 tomów) rs. 5 Kwartalnie (13 tomów) rs. 2 kop. 50 Za odnoszenie do domu 15 kop. kwart. Z przesyłką pocztową: Rocznie (52 tomy) rs. 12 Półrocznie (26 tomów) rs 6 Kwartalnie (13 tomów) rs 3 Cena każdego tomu 25 kop., w oprawie 40 kop. DOPŁATA ZA OPRAWĘ: Rocznie (za 52 tomy)… rs. 6 kop.– Półrocznie (za 26 tomów)… rs. 3 kop. – Kwartalnie (za 13 tomów)… rs. 1 kop. 50 Za zmianę adresu na prowincyi dopłaca się 30 kop. Główni współpracownicy: Dr. Piotr Chmielowski, Teodor Jeske Choiński, Dr. Julian Ochorowicz, Julian Adolf Święcicki. WYDAWCY Granowski i Sikorski. REDAKTOR Franc. Jul. Granowski. Redakcyą i Administracja: Warszawa, Nowy-Swiat 47 – Telefonu 564. Filie: w Łodzi ul. Piotrkowska No 92, – we Lwowie Plac Maryacki 1. Drukarnia Granowskiego i Sikorskiego, Nowy-Świat 47. Biblioteka Dzieł Wyborowych. No 85.\nNAD RZEKAMI BABYLONU.\nPowieść Teod. Tom. Jeża. Tom I Cena 40 kop. W prenumeracie 30 1/3 kop. Warszawa. Redakcya i Administracya: 47. Nowy Świat 47. 1899. Teod. Tom. Jeż.\nPowieść. Tom I Warszawa. Drukarnia Granowskiego i Sikorskiego. 47. Nowy-Świat 47. Дoзвoлeно Цeнзypoю. Bapшaвa, 26 Апрђля 1899 гoда.\nI. Traktem wielkim, gościńcem żwirowanym toczył się pojazd, noszący u nas, stosownie do okolicy, nazwę: tu bryki brodzkiej, owdzie bryki krakowskiej, gdzieindziej zaś – bryki żydowskiej. Znaną jest konstrukcya onego, polegająca na wysokim z zewnątrz, a zatem wewnątrz głębokim a długim wasągu, przykrytym z kształtu do bokiem położonej jarmułki podobną budą i nie spoczywający na sprężynach żadnych. Wasąg spoczywa na przekładzinach, opierających się wprost o osie; podtrzymują go lusznie, prowadzi do niego stopień, z którego, ażeby się do środka pojazdu dostać, włazić potrzeba, jak przez płot. Właściwość bryki tej stanowi jeszcze tak zwany półkoszyk, przystosowany z tyłu w sposób taki, że go wedle potrzeby zwężać lub rozszerzać można. Bryki te, jak pojazdy wszystkie wogóle, dzielą się na gatunki podlejsze i lepsze. Jedne służą do wożenia towarów – te nagiemi świecą ziobrami i mają budę płócienną. Drugie pełnią funkcyę omnibusów do transportowania żydów, a przy żydach i goimów – te bywają plecione, budę przykrywa rogóżka, a przód onej przyozdabiają kółka mosiężne, wydające brzęk ustawiczny, gdy pojazd się w ruchu znajduje. Trzeciemi, najlepszemi, posługiwała się niegdyś szlachta średniej ręki do podróży dalekiej. Ostatni ten rodzaj odznaczał się elegancyą. miejską, przebijającą się w ostruganiu szczeblów, w obrobieniu luszni, w okuciu, w kształcie i w tem wreszcie, że nietylko buda była skórzaną, ale skórzane fartuchy osłaniały wnętrze. Szlachcice powiadali, że w bryce takiej znajdowali się jak w chałupie – tak im w niej wygodnie i zacisznie było. Owóż taka to bryka toczyła się gościńcem żwirowanym. Ciągnęły ją cztery w poręcz zaprzężone konie różno-mastkie. W dyszlu od ręki szedł deresz, pod ręką brudno-kasztanowaty; orczykowe były: jeden szpak, drugi gniady. Do maści niedobrane, dobrane były za to do wzrostu i temperamentu: średniej miary, dyszlowe grubsze, orczykowe smuklejsze, a wszystkie tej porody, któraby znawcy od pierwszego oka rzutu powiedzieć kazała, że światło dzienne ujrzały na wypasach ukraińskich. Uprząż na nich także zdradzała pochodzenie tameczne. Dyszlowe miały na sobie chomonta, orczykowe półszorki, na łbach kantarki, wszystko to całe, mocne, zasadne, gospodarskie. Po gospodarsku też – z zakładem – odbywała się jazda. Konie szły truchtem dobrym, głowami kiwając i prychając. Pod osią tylnią chwiała się maźnica, pod bryką pobrzękiwał łańcuch od tramy. Na koźle siedziało dwóch ludzi: jeden na lewo "kiwał się i drzemał, " drugi na prawo pełnił funkcyę stangreta, obydwóch okrywała odzież, nosząca na sobie oznaki liberyjne. Za budą, w mocno upakowanym, znacznie rozszerzonym i sianem z wierzchu napchanym półkoszyku, wpoprzek pozycyę wpół leżącą zajmował żyd w chałacie i w kapeluszu, kapelusz sobie mocno na czoło nasunął, w palcach trzymał ździebło słomy, którą niekiedy do ust brał, a z ust wydobywało się mu to mruczenie, które oznacza śpiewanie dla siebie samego i które stopniowo w ustach jego podnosiło się, potężniało i zmieniało w głośne, smętne zawodzenie, trochę do skomlenia podobne. Żyd wyciągał: – iii… hi… i… iii… I słomką w palcach manewrował. Gdy skomlące śpiewanie to doszło dosyć wysokiego potęgi stopnia, o tył budy, do której żyd bokiem przylegał, obiło się kilkakrotnie powtarzana mocno pięścią stuknięcie i ze środka słyszeć się dał tonem rozkazującym nabrzmiały męzki głos: – Jeżeli ty mi w uszy majufes śpiewać będziesz, to cię na środku drogi wyrzucić każę…Żyd kapelusz podniósł, uśmiechnął się, dłonią kiwnął i, do budy się zwracając odpowiedział: – Ny-ny… to nic… Ja tak sobie… zapomnął się… – Nie zapominajże się, proszę ciebie! – odezwał się tensam głos tonem upomnienia surowego. – Nie będzie już – odparł żyd i kapelusz sobie poprawiwszy, zaczął powieki zmrużać, próbując zasnąć. Próbie tej atoli oddawać się nie mógł długo. Z po za załomu gruntu widzieć się dało obok gościńca zabudowanie, do którego gdy się bryka dotoczyła, stangret zawołał na konie: – No a ho!… Konie stanęły. Siedzący na lewo z kozła zeskoczył; stangret lejce uwiązał, batog położył, wysiadł powoli i, do koni podszedłszy, jął im dłonią oczy i pyski obcierać, podczas kiedy się one wyciągały i mocno prychały. Następnie stangret do nóg się im przypatrywać zaczął i, kiedy to czynił, z budy odezwało się wołanie: – Janek!… ognia!… Janek z zawieszonej na lewem biodrze torby skórzanej szczypce wydobył, do budynku śpiesznie się udał, po chwili atoli powrócił z próżnemi w ręku szczypcami i zdaleka głośno zawołał: – Byk!… a Byk!… – Co tam? – odezwał się żyd z półkoszka. – Chodź no!…. Żyd z siedzenia swego wygramolił się nie bez trudu i przy pomocy ruchów gimnastycznych spuściwszy się z wysokości półkoszyka na ziemię, ruszył obok Janka ku budynkowi. Do środka wchodzić nie potrzebował, albowiem, gdy Janek na niego wołał, przed dom wyszło ludzi kilkoro starych, młodych i dzieci. Ludzie owi szeregiem stanęli i przypatrywali się bryce z zajęciem, znamionującem ciekawość ze zdumieniem połączoną. Dzieci oczy i usta szeroko pootwierały, kobiety ręce na piersiach poskrzyżowywały. Janek z Bykiem do nich podeszli i Byk przemawiać zaczął. Zdaleka patrząc i słów nie słysząc, rozmowa ta przedstawiała się nakształt porozumiewania się ludzi mówiących z niemymi. Mówiącym był Byk. Rzekł słów kilka raz, drugi i trzeci, następnie do słów dołączył giesty, dalej giesty zmienił na mimikę, w końcu razem z Jankiem powrócił do bryki i, stanąwszy przed stopniem, nad którym z wasągu sterczała fajka stambułka, w przykrywkę drucianą zaopatrzona, tytoniem napełniona i na antypco osadzona, tak, wzrok do góry wznosząc, do fajki przemówił: – Ny… tu ludzie hinsze jakieś… Na przemówienie to zapytaniem odpowiedziała mu fajka, ale głos ten sam, co żyda śpiewającego upominał: – Cóż tam przecię?… – Albo ja wiem co!… Gadam do nich, a oni… – A oni co?… – Ny… nic… – Przecię?… – słyszeć się dało zapytanie. – Nu nic… – Wu – podpowiedział Janek. – Rychtyg – podchwycił żyd. Ja do nich i słowami i na migi przegaduję, oni mi na to wszystko: wuj… – Pięć razy – podszepnął Janek. – Pięć… może nie pięć, ja nie liczył; ale… Wuj, nic tylko wuj… – Nie mówiłem ci, gapiu… mości dobrodzieju… – odezwał się tonem upomnienia głos z budy – ażebyś miał zawsze hupkę w zapasie… Słowa te zwracały się do Janka. Janek na to: – Mam krzemień i krzesiwo… – Błazen jesteś, mości dobrodzieju!… – A hupka być musi u Tomasza… Na słowa te fajka, co się była usunęła, znów się ponad wasąg i stopień wysunęła. – Tomaszu – zawołał Janek – macie tam hupkę?… Stangret, nic nie mówiąc, odszedł, w kieszeni głęboko szukać się jął, hamaniec ukraiński wydobył i, rozwiązawszy go, wydostał z niego hupki kawałeczek. Janek po nią rękę wyciągnął. Tomasz hupkę cofnął z giestem, oznaczającym, że on sam ognia wykrzesze i z kawałeczka odłamał odrobinkę. – Czemu tak mało?… – zapytał Janek pocichu. – Mało… hm?… – stangret na to, przykładając odrobinę tę do krzemienia. – To ostatek… z Łybedianki… Przy wyrazie ostatnim z głębi piersi westchnął. Naprzeciw wiatru się zwrócił i powoli krzesać zaczął. Uderzył stalą o krzemień raz – iskry się jeno przy blasku słonecznym blade posypały; uderzył raz, drugi i trzeci; Jankowi hupkę zapaloną podał i upomniał go: – Ostrożnie… nie upuść: to z Łybedianki… Wyraz ten wymawiał z akcentem takim, jakby był dla niego świętością. Janek na stopień się wspiął, stanął, hupkę na tytoniu położył, rozdmuchał, na fajkę przykrywkę drucianą włożył i, gdy się ta w głąb budy usunęła, ze stopnia zeskoczył. Podczas, kiedy się czynność, mająca na celu zapalenie fajki, odbywała, konie się wydychały. Nie było już rzeczy na gościńcu stać dłużej. Janek i Tomasz na kozioł wsiedli. Byk się na półkoszek przy pomocy gimnastyki wdrapał, stangret lejce zebrał, batóg ujął, na konie "wio hoho!" z przyciskiem odpowiednim huknął – bryka się potoczyła dalej. Fajka, co się do budy wsunęła, sterczała na końcu antypki nie długiej, ale prawdziwej, przyozdobionej na końcu drugim w bursztyn podługowaty i duży, prawdziwie amatorski. Bursztyn ów wszedł w usta i okrył się do połowy prawie włosienią wąsów, porastających bujnie na wardze zwierzchniej człowieka, liczyć mogącego lat pięćdziesiąt parę wieku. Wąsy barwy płowej, przemieszane zrzadka z włosami białemi, dodawały marsowatości obliczu, nacechowanemu wyraźnie akcentem rycerskim. Na twarzy malowała się otwartość, w oczach odwaga, na czole powaga, a odzież znamionowała żołnierza. Nie miał on na sobie munduru, zachował jednak oznaki, po których stan jego poznać się dawał. Kaszkieta z obwódką żółtą i spodni z lampasami, nie noszą ludzie cywilni. Zajmował miejsce w budzie na prawo, na siedzeniu wymoszczonem wygodnie, a przykrytem dywanem kosztownym. Materac z boku i poduszka skórzana z tyłu, pozwalały opierać łokieć i głowę, a nawet położyć się i wywczasów i się oddawać. Z wojskowym tym podzielał siedzenie drugi wojskowy. Ten był młody, wedle rysów oblicza i budowy ciała należący do tego samego, co tamten, typu; pomiędzy nim atoli a towarzyszem nie zachodziło podobieństwo żadne. Niktby, patrząc na nich, nie powiedział: "To ojciec, to syn; " niktby nie powiedział nawet: "To stryj, to synowiec; " nikt jednak z tych, co nawet cechy etnograficzne mniej-więcej rozpoznawać umieją, nie wziąłby ich za synów innej, jak polska, narodowości. Narodowość wypisaną byk widocznie i wyraźnie na twarzy tak jednego, jak drugiego, jak wypisaną jest na postaciach, które Robert Fleury przedstawił na malowidle pod tytułem: "Szarża jazdy w ulicach Lipska. " Na obraz ten okiem rzuciwszy, mimowolnie z ust wydziera się okrzyk: "To nasi!" Takimi właśnie "naszymi" byli dwaj podróżni: jeden mąż w sile wieku, drugi młodzieniec, blondyn jasny, usadowieni wygodnie w głębi bryki, upakowanej z przodu, z tyłu i we środku, toczącej się powolnie, a wiozącej oprócz nich Tomasza, Janka, Byka i – maźnicę. Tę ostatnią notujemy dlatego, że nie na swojem znajdowała się miejscu; dlaczego zaś nie na swojem znajdowała się miejscu, to się pokaże później. Bryka się toczyła. Podróżny starszy fajkę zakurzył i – kurzył, pykając powoli i napełniając wnętrze budy dymem wonnym tytoniu tureckiego prawdziwego, który obłoczkami sinawemi na zewnątrz się wymykał i w powietrzu rozwiewał. Podróżny młodszy siedział – milczał, milczał, wreszcie się z westchnieniem odezwał: – Ach, pułkowniku… – Co tam?… – zapytał mąż rycerski. – Czyś słyszał, pułkownik, co Tomasz szepnął?… – Nie… A co?… – Łybedianka… – Hm… – mruknął pułkownik, oczy nieco przymrużył i brwi nasunął. – Jak my już od Łybedianki daleko!… – Ano.. Ujechaliśmy drogi kawałek… – A jak to już dawno!… – westchnął młody oficer. – Milczałbyś, mości dobrodzieju… – odezwał się po chwili pułkownik głosem, w którego tonie czuć było wzruszenie powściągane. Po tej słów zamianie zapanowało w budzie milczenie. Pułkownik z przyciskiem większym fajkę kurzył, dym w piersi wciągał, a wypuszczając takowy, odsapywał. Po czasie jakimś umitygował się, fajkę zaczął powolniej kurzyć i, do góry cybuch podnosząc, jął nim w powietrzu takt, niby do słów następujących, znaczyć. – Tak, czy owak, mości dobrodzieju… bądź co bądź, wedle kombinacyi wszelkich wypada, że ci to się do jesieni skończy… – Może się w jesieni zacznie dopiero… – zauważył młody oficer. – Nie – odparł pułkownik stanowczo. – Któż pod zimę zaczyna?… – Więc odłóż do wiosny następnej… – Jak to być może!… – zaprotestował. – Wszystkom tam na łasce bozkiej zostawił… Wszystkom na Żytyńskiego zdał… Żytyński człowiek uczciwy, ale, mości dobrodzieju… "i nie wódź nas na pokuszenie… " Dla oficyalisty pokuszenie, kiedy nad nim nie czuwa oko pańskie… Oko moje nie zaglądało w roku zeszłym, czystem przeto, mości dobrodzieju, niepodobieństwem jest, ażeby i w tym jeszcze zajrzeć nie miało… – Ach, mój pułkowniku… – odrzekł młody człowiek tonem, w którym czuć było niejako, iż argumenty towarzysza podróży do przekonania mu nie trafiają, a nie przeczy im przez uszanowanie jedynie dla wieku i stopnia wysokiego, – Kalkuluj, jak chcesz, mości dobrodzieju… – prawił pułkownik dalej – a inaczej być nie może… Żona moja sama rady wszystkiemu nie da, a przytem (tu odchrząknął) i Elżusia tuj tuj już dorasta… bezemnie (mówił dalej wesoło) nikt jej nie postawi tak, ażeby korpus oficerów pułku broń przed nią prezentował… – Wszystko to, mój pułkowniku, prawda… – zaczął miody człowiek. – Otóż widzisz, mości dobrodzieju… – przerwał pułkownik, nie dopuszczając go do wiszącego mu na języku "ale." – Spieszyć z powrotem potrzeba i mnie i tobie… wszystkim nam, Tomaszowi nawet, który w Łybediance żonę i dzieci, chałupę i grunt ma… więc to się przewlec dłużej, jak do jesieni, nie może… Młody oficer zamyślił się i w milczeniu słuchał towarzysza, któryby zapewne prawił jeszcze w materyi tej samej, gdyby się bryka nie zatrzymała nagle. – A co tam?… – zapytał głośno, skierowując głos na kozioł. – Nie wiem… – odpowiedział Tomasz, podnosząc się z siedzenia. – Zdaje mi się, że dereszowi podkowa klapie… Powiedziawszy to, stangret Jankowi lejce wręczył, batóg wpoprzek na koźle złożył, zlazł i, pomiędzy konie się wcisnąwszy, dereszowi kopyta opatrzył. Opatrzył, głową pokręcił, splunął, miejsce swoje napowrót zajął i, przedtem nim usiadł, taką w głąb budy skargę rzucił: – Licho wymyśliło te drogi murowane!… U nas podkowa, tak przygwożdżona, mało pół rokuby trzymała… a tu?… Ej, lepsze drogi nasze niemurowane… – Oderwałeś? – zapytał pułkownik. – Nie, proszę jaśnie wielmożnego pana… – Cóż!… koń ją zgubi… – A cóż! – odparł, ramionami ściskając. Gdy oderwę, to się deresz do popasu na kamieniach podbije; tak zaś… dotrzyma może… Gwoździe wzięte na nit, od pęciny tylko puściły; z przodu, Bogu dzięki, krzepko trzymają… Na urząd, niema co, zrobił ten tam kowal w Hrst… Brst… Erbrbr. eh!… licho jego wie… Nazwy miasta, w którem konie były kute, wymówić nie był w stanie. Usadowił się, lejce zebrał i na konie huknął; "Wio!" Bryka się znów potoczyła, powolniej atoli niż przedtem. Konie leciutkim szły truchcikiem i Tomasz na prawą przednią deresza no – gę miał uwagę wytężoną, patrząc i słuchając, a prowadząc go tak, ażeby stąpał po miękiem. Udawało mu się to do pewnego stopnia, gdy na trakcie nikogo do wymijania nie było. To też każdy zdaleka zajrzany wóz, czy pojazd, wprawiał go w humor zły; humor zaś najgorszy opanował Ukraińca naszego, gdy najechał na szereg wozów ogromnych, transportujących beczki jakieś. Byłby stanął i transport przepuścił, gdyby wozy nadchodziły ze strony przeciwnej. Ciągnęły jednak w kierunku tym samym. Tomasz wziął się na lewo, bokiem drogi, wprowadził konie w stęp żwawy i jak skoro wóz pierwszy wyminął, furmani idący obok, gdy brykę i uprząż ujrzeli, poodwracali się i, zdziwienia pełni, postawali. Byłoby to niczem, gdyby jednemu z furmanów nie przyszła ochota z bicza trzaskać. Zatrzaskał nagle głośno i gęsto, tak jakby pluton żołnierzy rotowym ogniem sypnął, na konie własne, a konie pułkownika do siebie to wzięły. Kasztan dyszlowy najpierwszy się spłoszył – skurczył się, uszy po sobie położył, susa naprzód dał i czwórkę za sobą porwał. W chwili tej zagroziło niebezpieczeństwo rozliczne: wywrót bryki w rów, zaczepienie osią o który z wozów transportowych, porzucenie postronków i uprzęży, rozbieganie się wreszcie zaprzęgu. Tomasz wszystkiemu temu, zapobiedz potrafił. Z przytomnością, któraby wodzowi niejednemu zaszczyt przyniosła, lejce zebrał, konie orczykowe ściągnał dyszlowemi na lejcach wyjechał, transporty pędem ominął, konie uspokoił, kasztana oćwiczył i na podkowę deresza uwagę zwrócił. Podkowa się trzymała. – O dziękiż Tobie, Panie miłosierny… – odezwał się. Następnie dał złemu humorowi folgę. – A trzy tysiące twoją mać!… A bodajby ci ręce pokurczyło!… A bodajeś z piekła nie wylazł!… Klątwy te szły pod adresem tego furmana, co trzaskaniem konie spłoszył. – Ale – ciągnął dalej – któż widział wymyślać wozy takie i zaprzęgi takie!… Tu się ludzie powściekali, czy co… Toć to rzeczy nie chrześciańskie… Ni to kibitka kacapska, ni bida żydowska… dyabli wiedzą co!… Wygniewał się, wygadał i powrócił do stanu spokoju dawniejszego; na podkowę uważał i z nakładem jechał. Droga prowadziła śród pól, podzielonych i uprawionych, niby grządki w ogrodzie warzywnym. Gęste widniały zboża w trawie, pszenice, żyta, jęczmiona, owsy; gdzieniegdzie kwieciły się hreczki; tu i tam przerzucały się poletki roślin strączkowych i okopowych, lub znaczniejsze nieco obszary traw sztucznych. Widzieć się także dawały i lasy – laski raczej, pozór parków mające. Patrząc na to, mimowolnie układały się w myśli wyrazy, na których Bohdan Zaleski pieśń osnuł: "U nas inaczej." Nie wszystko jednak inaczej było. Ponad polami rozciągało się w górze niebo takie samo, a pomiędzy niebem i ziemią dzwoniła taż sama skowronka piosneczka. Szczebiotał – przyśpiewywał tej zielonej, świeżej, młodej roślinności, co się niejako uśmiechała do słońca kwietniowego i w górę się parła z łona brunatnawej, owdzie siwawej, kamykami zasypanej gleby. Gleba z naszą podobieństwa nie miała najmniejszego: ani to piaski, ani czarnoziem. Słońce znajdowało się na tej drogi dziennej swojej połowie, która po stronie wschodniej leży. Południe jednak zbliżało się, a z niem nadchodziła dla podróżnych naszych pora popasu, którego potrzeba uczuwać się dawała tak ludziom, jak koniom. Potrzeba ta wyraziła się w zapytaniu, jakie pułkownik z głębi budy do Tomasza wystosował: – Konie zmachane?… – Gdzież tam!… – odrzekł stangret. – Mil uszły tyle, że już i zliczyć nie można, a ot jeszcze… brykać się im zachciało… Gdyby nie podkowa… – Trzyma się jednak?… – Ta!… ale klapie… – Nie widzisz tam karczmy jakiej?… – Karczmy?… A czyż tu są karczmy ludzkie, jak u nas?… Nie… karczmy nie widzę… Ale – dodał, w dal się wpatrując – pokazuje się niby kościół jakiś… – Może to wieś, albo miasto… Zatrzymamy się tam… – rzekł pułkownik. To, co Tomaszowi kościołem się wydało, było kościołem w rzeczy samej – kościołem, wznoszącym się w miasteczku, położonem nad rzeczką, przez którą prowadził most kamienny. Tomasz, przez most przejechawszy, zatrzymał się i wnet ku kozłowi z po za bryki podszedł Byk, a z budy wychylił się pułkownik i okiem, jakby położenie rozpoznawał, dokoła powiódł. Rekonesans ten nie doprowadził go do niczego, albowiem się do Byka odezwał: – Idźże ty i wynajdź zajazd jaki porządny… – My tu na popas tylko?… – zapytał żyd. – Popasiem i pojedziem dalej… Rozpytaj się jeno o drogę i o mosty, żeby nie było tak, jak… pamiętasz?… – Niech się już jaśnie wielmożny pan na mnie spuści… – odrzekł żyd i ruszył. Lecz go pułkownik przywołał. – Byku!… – Słucham… – Pamiętaj o kowalu i nie zapomnij o hupce dla tego kpa Janka, który kiedyś głowy własnej gdzieś zapomni… – Słucham… – powtórzył żyd. Byk odszedł, a tymczasem ludzie na widok bryki zatrzymywać się i oglądać takową zaczęli. Sformowała się gromadka ciekawych, która się jednak dyskretnie opodal nieco trzymała. Tomasz konie na lejcach trzymał, w. pogotowiu zapobieżenia wypadkowi, gdyby się, broń Boże, pies lub świnią zkąd wy – rwała; Janek się gapił. Upłynęło więcej niż kwadrans, zanim Byk się z powrotem pokazał, przyprowadzając z sobą jakąś płci męzkiej osobistość, młodą, z pretensyą niejaką odzianą i na obliczu świadectwo pochodzenia wschodniego noszącą. – Ny… jest już… – odezwał się Byk, zwracając mowę do wnętrza budy. – Ależeś siedział… – odrzekł głos z budy. – Chwała Bogu, że nie dłużej… – Byk na to. – Tu rozmówić się po ludzku nie sposób i byłbym powrócił z niczem, gdyby nie ten oto człowiek (oczami na towarzysza wskazał), który jest, z przeproszeniem, żydkiem… Trafił się i już ja wiem wszystko, co trzeba… Raport ten dokończył, zwracając mowę do stangreta. – Tomaszu, jedźcie pomaleńku za mną… Tomasz ruszył i w chwilkę później zatrzymał się przed domem, który był oberżą. Pułkownik nie bez wysiłku z głębin budy się wydobył, przez półdrabek przelazł, ze stopnia przy pomocy Janka się spuścił i, ręce do góry podniósłszy, wyciągnął się. Dzięki ruchowi temu przedstawiła się cała jego postawa. Był to człowiek dorodny w całem wyrazu tego znaczeniu. Za nim zeskoczył młody oficer. I ten się pokazał, luboć nie wyciągał się. Jak skoro na ziemi stanął, pierwszy na postać tę ruch oka usposabiał dla niej widza przychylnie. Młodzieniec ów miał w sobie coś – pociągającego; był szykowny, przystojny i cechował go ten akcent, który odznacza ludzi do dobrego nawykłych towarzystwa. Przed oberżą stało ichmościów para, pomiędzy którymi znajdował się zapewne oberżysta. Pułkownik, mimo nich przechodząc, głową im zlekka powitanie oddał. Przed pułkownikiem szedł Byk, który go na kurytarz wprowadził i drzwi przed nim do numeru otworzył. – Ot! tu jaśnie wielmożny pan pułkownik spocznie sobie i nikt przeszkadzać nie będzie… Tu (obejrzał się) much nawet nie ma… Pułkownik się jeszcze raz wyciągnął i rzekł: – Zawołaj-no mi Janka.Żyd wyszedł i po chwili z Jankiem powrócił. – Coż na obiad spartolisz?… – zapytał pułkownik tego ostatniego. – A coż?… – odparł zapytany, ramionami wzruszając. – Barszcz… pierogi… kasza… – Gdyby można… – Alebyś przecie zrobić mógł zrazy… – Tu… – podchwycił Byk – tu w tem domostwie, jak mi ten żydek powiadał, jadają obiady bardzo dobre… – A!… – odparł pułkownik, ręką machnąwszy. – Nie wierzę ja w tutejsze frykasy i melszpajzy… Zrób mi, Janku, zrazy, a zresztą… co ci się podoba… Byku, postaraj się, ażeby mu na niczem nie brakło… Byk z Jankiem odeszli. Pułkownik z tym akcenetem, z jakim chodzi człowiek, gdy mu nogi od Biedzenia długiego stężały, przeszedł się razy kilka po pokoju. Młody oficer, postawszy czas jakiś przed oknem, z którego wysadzony drzewami plac widzieć się dawał, kaszkiet wziął i rzekł: – Pójdę, miasto obejrzę… – A na obiad się nie spóźniaj – odrzekł pułkownik… – bom setnie głodny… Od rana po herbacie… – Przed godziną Janek się nie ułatwi… – odparł młody człowiek; zegarek wydostał, spojrzał i dodał: – Pół do dwunastej… – O pierwszej będziemy jedli… – dorzucił pułkownik. Młody człowiek, zapiąwszy na sobie surdut mundurowy i rzuciwszy okiem na zawieszone nad kanapą zwierciadło, wyszedł. Pułkownik przed oknem stanął, jakby na to umyślnie, ażeby śledzić oczami ruchy towarzysza podróży, który powoli, zatrzymując się i oglądając, przez plac przechodził. Oczów od postaci młodzieńca nie odrywał i w oczach jego powoli tworzyć się począł wyraz rozrzewnienia, które, nieme zrazu, wytłómaczyło się w końcu wypadłemi mu z pod wąsów słowami: – Dla Elżuni… dla Elżuni… Przy słowach tych wąsy mu zadrgały, w oczach pojawił się połysk wilgotny; przez nos mocno czmychnął i, odstąpiwszy od okna, w którem zresztą postać młodzieńca znikła, jął żywo w zamyśleniu po pokoju krążyć. Jak Byk zapowiedział, nikt mu nie przeszkadzał – żywy duch nie zajrzał. I młodemu oficerowi nikt nie przeszkadzał w oglądaniu miasteczka, w którem odkrył piekarnię, rzeźnię, aptekę, sklep galanteryjny połączony ze sprzedażą soli, sklep korzenny połączony z pracownią modniarki, księgarnię, w której sprzedawano wino, szynków kilka, sklep towarów łokciowych, sklepik tytoniowy i kościół. Do kościoła, ponieważ drzwi otwarte znalazł, wszedł, w ławce z boku uklęknął, pomodlił się, na zegarek spojrzał i wprost z kościoła udał się do oberży. W pokoju stół już zastał nakryty. – W ręce twoje… – odezwał się pułkownik, biorąc ze stołu, gdy młodzieniec kaszkiet złożył i zbliżył się, flaszkę i kieliszek. – Wódka tu dobra, ale kieliszki małe… naparstki… Ten jednak, do którego nalewał, małym cale nie był. Napełnił, wychylił i w chwili tej Janek w fartuchu się zjawił i zupę na stole postawił. Podróżni nasi do spożywania darów Bożych przystąpili. Po zupie nastąpiły dania inne. Pułkownika w złoty humor wprawiły zrazy, pomimo, że do nich kaszy nie było. Po obiedzie, po wypoczynku, po wykurzeniu fajki jednej i drugiej, bryka zaszła i podróżni do wsiadania wyszli. Przedtem jednak pułkownik, pojazd opatrzywszy, do Tomasza z zapytaniem się zwrócił: – Cóż… wszystko w porządku? – Wszystko, jaśnie panie: deresz okuty… tylko… – Tylko co? – Mażnica próżna… – A no? – Ta Chrancya kraj taki, że nawet mazi nie ma… – Byku?… – pułkownik na to, do żyda się zwracając. – Ny… nie ma… – odpowiedział żyd – nawet w aptece nie ma… – Hm?… – mruknął pułkownik i do bryki wsiadł. W chwilkę później bryka ruszyła.\nII. Pułkownik Bonawentura Szalawski dowodził jednym z tych pułków, o których bohater prześlicznej Wincentego Pola gawędy, wachmistrz Dorosz, powiada: "Bo to cały pułk, sąsiedzi." W pułku Szalawskiego sąsiedztwo nie panowało wprawdzie dosłownie, odgrywało jednak rolę znaczną. Pułkownik miał afekt szczególny dla tych, co pochodzili z okolic jego – faworyzował ich bardziej, aniżeli innych, bądź wyznaczając im zajęcia, które korzyść pewną niosły, bądź też dając im zlecenia, przy pełnieniu których odznaczyć się mogli. Pochodziło to z przywiązania do tej ojczyzny najściślejszej, jaką jest okolica rodzinna, przywiązania, dzięki któremu w oddaleniu przyjemność niewypowiedzianą sprawia spotkanie się z człowiekiem, co zna te same miejscowości i tych samych ludzi, śród których wyrastaliśmy z dziecka na młodzieńca. Przywiązanie tego rodzaju jest wrodzonem – nie wyrozumowuje się ono – stanowi jedną z właściwości natury ludzkiej. Kolebka posiada urok nieprzeparty. Kolebka pułkownika Bonawentury Szalawskiego stała w Łybediance; a obok Łybedianki, o miedzę, we wsi Woronkowie, wykołysał się Tadeusz Miarnowski, który przyszedł na świat o lat jakich trzydzieści później, aniżeli pułkownik. Łybedianka i Woronków natem samem leżały porzeczu i stanowiły fortuny szlacheckie cale pokaźne, acz nie równe. Majątek łybedianecki należał do tego rodzaju, który nosi miano "dóbr"; woronkowskiego rozmiary skromniejsze były. Pierwszy posiadał przyległości, folwarki, zabudowania okazale, młyny, karczmy, wypasy, na których się stadnina hodowała i pozostawał pod zawiadownictwem komisarza, Żytyńskiego. Drugi stanowiła wieś spora, ale jedna; gospodarstwo prowadził dziedzic osobiście, a dziedzic ów miał dzieci kilkoro, trzech synów i córkę, śród których Tadeusz był najmłodszy. Tadeusz u Bazylianów w Humaniu do szkół chodził, poduczył się i do wojska zaciągnął. Pułkownik Szalawski był wojskowym dawnej daty. W bitwie pod Raszynem znajdował się już w stopniu porucznika; brał udział w kampanii roku 1812, do której nim przyszło ożenił się i szeregów wojskowych nie opuszczał; służył i gospodarował, dzieląc czas swój pomiędzy kwaterą pułkową a dworem w Łybediance, do którego regularnie rok w rok zjeżdżał za urlopem po manewrach jesiennych. Do Łybedianki ciągnęło go wszystko i dlatego zapewne z niej wyciągał wszystko, co się wyciągnąć dawało, bez nadwerężenia jednak – dodać należy – majątku. Bryka jego budowała się w Łybediance, konie rodziły się na łybedianeckich wypasach, służący byli łybedianeckimi poddanymi; miał nawet w pułku fa – ktorą, który był jednym z ośmiu, czy dziesięciu synów łybedianeckiego arendarza. Tadeusz wprawdzie w Łybediance ani się rodził, ani wychowywał, ale że sąsiadował z nią tak blizko, kiedy przeto do pułku się zgłosił, znalazł w nim nieszukanego protektora. Pułkownik w czasach ostatnich dowództwo pułku objął i wnet Tadeusza, który na porucznika wyawansował, do siebie na adjutanta powołał. Nastąpiło to w czasie wojny, zakończonej jak wiadomo. Po wojnie pułkownik, podzielając losy innych, co w niej udział brali, wy wędrował; ale podczas gdy inni udawali się na pielgrzymkę pocztą, furmankami najmowanemi lub dawanemi, piechotą wreszcie, on wyjechał własną bryką, własnemi końmi, z furmanem i pełniącym funkcyę kocharza lokajem, zabierając z sobą faktora i adjutanta. Bryka, która mu w czasie wojny w pochodach i marszach wszędzie towarzyszyła, zawierała w sobie wszystko, co do wygody podróżnej służy: pościel, bieliznę, odzież, naczynia kuchenne, serwis stołowy, zapasy. Łyżki, noże, widelce i półmiski srebrne zaznaczała cyfra B. S. L., misternie pod koroną szlachecką związaną. "B." znaczyło "Bonawentura", imię pułkownika, "L." – "Ludwika", imię pułkownikowej. Cyfra ta sama figurowała na bieliźnie. Słowem jednem, nie brakło na niczem, co człowiekowi w spółeczeństwie i towarzystwie stanowisko zaznacza i w podróży wygodę zapewnia. Własną tedy bryką, własnemi końmi, z własnymi służącymi, w towarzystwie faktora i adjutanta wyjechał pułkownik Szalawski z Polski i przejechał przez Niemcy. Przez Niemcy ciągnął zimę całą, zatrzymywał się bowiem na dłużej raz we Wrocławiu, drugi raz w Dreznie – w dwóch miastach, w których łatwo mu przychodziło z ludźmi się porozumiewać, ze względu na znaczny żywiołu polskiego procent, jaki się w nich znajduje. Dalej, z powodu, że ani on i Tadeusz, ani Tomasz i Janek po niemiecku nie mówili, położenie jego kłopotliwemby było, gdyby nie Byk. Żyd, dzięki pomocy żargonu, jakim mówił w domu rodzicielskim, z łatwością się z niemieczczyzną omówił i funkcyę swoją faktorską po mistrzowsku pełnił. Szło więc wszystko, niby z płatka. Byk się umawiał, kupował, targował się, rachunki płacił, służył za tłómacza wszystkim, wywiązywał się z zadań wszelakich doskonale i zahaczył się po raz pierwszy za Renem na ziemi francuskiej, kiedy pułkownik Janka po ogień do fajki posłał i ten pomocy Byka wezwał. Byka przemawianie i pokazywanie na migi nie zdało się na nic. Od momentu tego podróż szła gładko wówczas tylko, kiedy się bryka po trakcie toczyła. Na noclegach i popasach trudności nasuwały się po trudnościach i byłyby niekiedy nie do przełamania, gdyby sympatya, jaką podróżni nasi śród ludności znajdowali, nie usuwała takowych w części jednej, gdy w drugiej działał spryt Byka w połączeniu ze słabiutką języka francuskiego znajomością, wyniesioną ze szkół przez Tadeusza. Pułkownik także po francusku niby to umiał – rozmówić się nawet mógł, ale nie z Francuzami, a to dlatego, że, najprzód, nie był w stanie mówić bez "mości dobrodzieju", powtóre, że… zapomniał. Można mu to na pochwałę zakarbować. W czasie owym ludziom ze sfery jego francuszczyzna przypominała się natrętnie i zbytecznie. On jednak… zapomniał. Pamiętał jeno doskonale komplimenty, których ze trzydzieści mógł na pamięć wyrecytować, te atoli najmniejszego nie miały waloru, gdy w podróży chodziło o załatwianie interesów różnych. Tomasz, naprzykład, mazi się napierał. Mazi a mazi! – tego był bowiem przekonania, że smarowidło, jakie znajdował, dobrem jest do osi żelaznych, nie zaś do drewnianych. Do tych mu koniecznie dziegciu potrzeba było – a we Francyi dziegciu nie znają. Spodziewał się przeto ustawicznie, że się osie u bryki zapalą i dlatego powoli jechał. Ten był jeden z powodów, dla którego podróżni nasi miesiąc bez mała od granicy do Paryża ciągnęli. A w Paryżu na wstępie samym – kłopotów ile! – O Jezu!… głowa mi, mości dobrodzieju, pęka… – zawołał pułkownik, gdy nareszcie, wjechawszy do stolicy Francyi około dziewiątej rano, o dziewiątej wieczorem dopiero ulokował się z bryką i służbą. – Gdzie Byk?… Byka nie było. Zajazdu szukając, to od bryki odchodził, to do bryki wracał, od dziewiątej rano do drugiej po południu i o drugiej, jak odszedł, tak i nie wrócił. Hotel wynalazł Tadeusz. Był to jeden z tych, bodaj czy istniejących dziś w Paryżu zajazdów, które się podróżnym polecały nadpisem: On loge à pied et à cheval. Pułkownikowi, Tadeuszowi, Tomkowi, Jankowi i koniom dzień cały upłynął o głodzie. – Gdzie Byk? – zapytał po raz dziesiąty pułkownik Janka, który tłumoki znosił. Po raz dziesiąty Janek odpowiedział: – Nie wiem. – Uciekł huncwot, czy co? – Oj, nie uciekł on, proszę jaśnie pana. – Czemu?… – Bogi swoje zostawił. – Gdzież się podział? – Zabłądził zapewne – odrzekł Tadeusz. – Poszukaćby go. – Po nocy trudno. – Bez niego, jak tez rąk. W rzeczy samej bez Byka ledwie nie ledwie udało się Tadeuszowi sprawy podróżne doprowadzić do ładu jakiego takiego i zaopatrzeć w jadło ludzi i konie. Około jedenastej Janek nastawił samowar. Po herbacie pułkownikowi poprawił się nieco humor. Niepokoił go jednak Byk. – Co się z nim stało? Trudno było inaczej, jak ogólnikowo na pytanie odpowiedzieć i tak też odpowiadał pułkownik: – Da on radę sobie… – Jutro piątek – odezwał się, nakrycie herbaciane uprzątając, Janek. – Cóż ztąd? – zapytał pułkownik. – A to, że Byk, proszę jaśnie wielmożnego pana, do bogów swoich powróci. – Masz racyę…\nNad rzekami Babylonu. T. 1 : powieść\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Nad_rzekami_Babylonu__T__1___powiesc-ebookRO/p02025430i020" target="_blank" title="Nad rzekami Babylonu. T. 1 : powieść [Teodor Tomasz Jeż] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nad rzekami Babylonu. T. 1 : powieść [Teodor Tomasz Jeż] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


My press – McCain do Dudy\nPrzy okazji 53 Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa odbyła się rozmowa Prezydenta Dudy z republikańskim senatorem McCainem . Senator wypowiedział dziwne słowa . Pojawiło się szereg komentarzy do tych słów . Zostały one nazwane zagadkowymi (>tutaj ) , ostrzegawczymi (>tutaj ) , niepokojącymi (>tutaj ) . Z tych licznych komentarzy wnosić należy , że u odbiorców pojawiła się niejasność treści , a ponadto niepokój , gdyż wypowiedź dotyczy bezpośrednio bezpieczeństwa Polski .\nCo powiedział McCain ?\nMcCain jest wytrawnym politykiem i posłużył się niejasnością dla stworzenia sobie przewagi ( jest to nieetyczne : NT o zagadce >tutaj ) . Wieloletni senator McCain był w roku 2008 kandydatem na Prezydenta USA . Należy on niewątpliwie do wąskiej elity polityków USA znających tajniki amerykańskiej polityki , należy więc brać jego wypowiedź bardzo poważnie . W tekście znajdujemy treść ukrytą ( znaki czerwone ) .\nPowiedział on : "– Uważam, że będzie to czas testowania administracji USA. Czy to będzie Morze Południowochińskie, Bliski Wschód, Ukraina - to jest czas, by pokazać solidarność - mówił. - Myślę, że jednym z krajów, który zostanie poddany pewnej presji, jest pański - powiedział zwracając się do prezydenta Andrzeja Dudy. ( Uważ c(za)s, my pres pański ) . Oznacza to , że "oni nas nacisną" , a konkretnie , to będą stroną sprawczą konfliktu zbrojnego w naszym kraju .\nOd siebie dodam , że to się nie uda.


Bank BPH - zwrot składki ubezpieczeniowej - Kancelaria Oddłużeniowa\nKolejny raz udało nam się skutecznie zawnioskować o zwrot składki ubezpieczeniowej. Tym razem zwrotu dokonał wspomniany wyżej bank BPH, a zobowiązanie naszej Klientki zmniejszyło się o kwotę nieco ponad 7 500 zł. Z uwagi na częściową spłatę kapitału znacznie zmniejszyły się też miesięczne raty.\nCzy warto wnioskować o zwrot ubezpieczenia? Nie tak dawno pisaliśmy na ten temat. Przypominamy ten wpis:\nProblem: Mam kilka przeterminowanych kredytów. Obawiam się, że banki niebawem wypowiedzą mi umowy i pojawi się komornik. Żaden bank nie chce udzielić mi już kolejnego kredytu, jestem w BIK, a przecież stać mnie na regulowanie zobowiązań… Tylko żeby raty były niższe. Czy można mi pomóc? Co zrobić?\nPodpowiedź: Najłatwiejszym i najszybszym pomysłem na wyjście z tego typu problemów finansowych jest dokładna analiza umów kredytowych. Jej celem jest sprawdzenie, czy a jeśli tak to na jakich zasadach, można odebrać pobrane z góry składki ubezpieczeniowe. Dlaczego o tym piszę? W ten sposób bez dalszego zadłużania się, właściwie z dnia na dzień można stanącć na nogi przeznaczając zwrot składki w zależności od możliwości:\n-> na pomniejszenie kapitału przez co spadnie kwota do spłaty, a i zazwyczaj obniży się miesięczna rata, co przy kilku kredytach będzie stanowiło realny oddech dla zadłużonego kredytobiorcy,\n-> na opłacenie kolejnych rat, przy czym ten wariant mimo, że od razu daje największą ulgę ponieważ przez „x” miesięcy dłużnik nie reguluje rat, jest zazwyczaj najmniej korzystny, bo po okresie niepłacenia kredytobiorca wraca do punktu wyjścia.\nPrzykład: Nie tak dawno mieliśmy taki przypadek. Problem polegał na niezapłaconych 4 ratach w kredycie Alior Bank. Łącznie z odsetkami ponad 5 000 zł do spłaty na już i groźba wypowiedzenia umowy kredytowej – już biegł termin wypowiedzenia 30 dni. Bank dokonał zwrotu 32.000 zł składki ubezpieczeniowej w ostatnim dniu, przez co umowa nie została rozwiązana. Z blisko 100 000 zł zrobiło się do spłaty ok 70 500 zł. I teraz uwaga – bank zgodnie z dyspozycją zwrotem ubezpieczenia wyrównał wszystkie zaległe raty, a resztą obniżył kapitał do spłaty. Ile spadła rata? O blisko 400 zł, czyli z ponad 1500 zł do 1100 zł. O ile mniej do spłaty względem pierwotnego kredytu? Łącznie ok 35.000 zł. I nawet nie chodzi, że mniej do spłaty, ale o to że rata jest dużo mniejsza i można ją już bezpiecznie regulować.\nPodsumowując, wszystkich zachęcam do analizowania swoich umów kredytowych pod kątem zwrotu ew składek ubezpieczeniowych i w ten sposób sięgając po należne pieniądze wychodzić z zadłużenia. Bardzo często bez konieczności zaciągania kolejnych zobowiązań można w ten sposób szybko stanąć na nogi.\nMasz więcej pytań? Skontaktuj się z nami jak najszybciej. Nasz email: pomoc@portal-dluznika.pl\nTagi: bph, kancelaria oddłużeniowa Białkowski, zwrot składki ubezpieczeniowej


Magdalena Kaniewska-Matulewicz* 11.02.2009 16:28\nW UK wybierają pracę w fabrykach za najniższe stawki, roznoszą ulotki, zmywają naczynia, lub do późnych godzin usługują w coffee shopach. Dlaczego Polacy pomimo doskonałych umiejętności, znajomości języka nie starają się o lepiej płatną posadę, zbliżoną do swoich kwalifikacji?\n"Pracuję tu przez zasiedzenie" - takie opinie można coraz częściej usłyszeć od Polaków pracujących na Wyspach. Wiele z tych osób ma za sobą studia, dobrą pracę w Polsce, doświadczenie w prowadzeniu własnej firmy. Tym wszystkim mogą pochwalić się w swoim CV.\nGosia przybyła na Wyspy dokładnie rok temu. Następnego dnia po przyjeździe pracowała już w polskim sklepie układając towar. "Trafiło się" - jak mówi - " Potrzebowali kogoś na święta bo było mnóstwo roboty" . W styczniu Gosia pracowała już w fabryce. I tak zostało do tej pory.\nNie lubię tej pracy. Pracuję po 12 godzin, boli mnie kręgosłup. Już dawno miałam odejść. Jakoś mi się nie udało. Sama nie wiem dlaczego. Tak już się zasiedziałam.\nPolacy, Ci którzy zdają sobie sprawę z faktu, że powinni poszukiwać lepszej pracy często twierdzą, że sami nie wiedzą dlaczego tkwią w jednym miejscu. Praca pochłania ich całkowicie, nie dlatego że ją lubią, lecz dlatego że na nic poza pracą nie starcza już czasu i sił. Nie starcza ich również na refleksję nad swoją sytuacją, na zaplanowanie swojej najbliższej przyszłości. Może to jest powód.\nKarolina pracowała w Polsce w służbie zdrowia. Ma kilkuletnie doświadczenie. Angielski zna w stopniu w miarę dobrym, brakuje jej tylko specjalistycznego słownictwa medycznego. Wybrała sprzątanie domów. Chciałaby podjąć pracę w tutejszej służbie zdrowia ale nie bardzo wie jak się do tego zabrać. Poza tym boi się że bez specjalistycznego języka nie da rady. Karolina dowiedziała się ostatnio, że może otrzymać bezpłatne szkolenia jeśli zdecyduje się na pracę w swoim zawodzie. Mimo tego nie próbuje. Wybrała sprzątanie domów.\n-"Dziewczyno - słyszy od swojego znajomego- ja bym na Twoim miejscu już dawno otworzył swój biznes dla Polaków. Na co ci ten angielski!"\nTakich osób jak Karolina jest więcej. Zadowalają się pracą poniżej swoich kwalifikacji. Być może brak im odwagi by sięgnąć po coś więcej. Taka postawa może również wynikać z faktu, iż nowe wyzwania zaburzają nasze dotychczasowe poczucie bezpieczeństwa. Jest to bardzo ważny czynnik, gdyż determinuje on nasze powodzenie, sposób w jaki pracujemy, w jaki podejmujemy decyzje. Jeśli nie mamy komfortu, że otaczamy się tym co znane i bezpieczne trudniej nam stawić temu czoło i świadomie wybrać nową drogę. Często nawet kiepska sytuacja bardziej nas zadowala niż ta której nie znamy, mimo iż ta nowa może okazać się dla nas lepsza. Wówczas tkwimy w tym co znane bo daje nam to poczucie bezpieczeństwa , którego chronimy z całych sił.\nSą ludzie którym adaptacja do nowych warunków przychodzi bez trudu, dla których zmiana jest czym co tak naprawdę dodaje sił do działania, motywuje i napędza. Takie osoby szybko osiągają sukces, łatwo odnajdują się w nowych sytuacjach a nawet do nich dążą. Jednak nie każdy z nas ma w sobie taką siłę. Niestety spora liczba Polaków przebywających na Wyspach nie daje sobie szansy na karierę, na spróbowanie czegoś nowego, na stawienie czoła wyzwaniom, nawet jeśli miałoby to oznaczać przejściowe kłopoty. Emigracja jest oczywiście sytuacją w której doświadczamy dużych zmian, wymaga od nas umiejętności adaptacji lecz pamiętajmy, że nie jest to automatycznie specyficzne tylko i wyłącznie dla problemu emigracji. Równie często zdarza się, że ludzie mieszkający w Polsce, posiadający wykształcenie wyższe "lądują" w pizzeri. Potem awansują do kawiarni, czy restauracji jako barman, nie próbując poszukiwać lepszej pracy.\nMateusz, z wykształcenia prawnik, świetnie znający angielski, zapytany dlaczego pracuje w myjni odpowiada: " Jest OK., dobrze mi tu, mam tu odskocznię. Nie muszę myśleć, dostaję napiwki, potem baluję i wracam do Polski do kancelarii. Nie ma lepszego układu".\nTaka motywacja może wyjaśniać dlaczego tak dużo Polaków tak mocno obstaje przy swoich "nieciekawych" posadach. Daje im to możliwość ucieczki od "myślenia", wytchnienia, zapewnia poczucie anonimowości, bo jest się 'tylko" pracownikiem fizycznym, pozwala ukryć się przed światem i w ukryciu realizować swoje cele.\n"Pracuję w hotelu jako portier. Proponowali mi już kilka razy pozycję menadżera. Odmówiłem bo mi się to nie opłaca. Jako portier dostaję wysokie napiwki. Nie będę miał wyższych jako menadżer" - tłumaczy Robert\nNie mogę sobie wyobrazić, żebym pracowała do końca życia w sklepie. Mam inne wykształcenie i nie mieści mi się w głowie że ludzie mogą tak łatwo rezygnować ze swoich marzeń.\n- Jak tu przyjechałam to dostałam pracę w prestiżowym butiki, był to powód do dumy, ale teraz już nie chcę tego robić. Chcę pracować w swoim zawodzie i dążę do tego. Myślę że inni Polacy też powinni. Za dużo ludzi pracuje fizycznie, za dużo zdolnych i dobrych ludzi". - stanowczo oznajmia Beata.\nDla jednych wybory jakich dokonują Polacy zatrzymując się przy słabo płatnych pozycjach, w fabrykach czy hotelach są zrozumiałe. Innych szokują a jeszcze inni próbują zrozumieć obie strony i wyciągnąć konstruktywne wnioski. Najważniejsze jest bycie zgodnym ze samym sobą i dążenie do podjęcia działań, które nam w tym pomogą. Nie chodzi tu o brak ambicji czy zbyt duże ambicje. O wiele bardziej istotne jest zadowolenie z tego co się robi, nawet jeśli jest to praca w fabryce. Z drugiej jednak strony od czasu do czasu warto sprawdzić samych siebie, poddać się testowi. Czy oby na pewno daję sobie szansę, czy pozwalam sobie osiągnąć więcej w życiu? Czy dążę do realizacji swoich pragnień, czy może wpadłem w marazm, w stagnację która zatrzymuje, daje iluzoryczne poczucie bezpieczeństwa i wyzwala przesadzoną obawę przed nowym, brak wiary w siebie. Taka analiza pozwala nam na kontrolowanie sytuacji, wpuszcza odrobinę świeżości i pozwala zaistnieć tej chwilowej, a jak ważnej dla sukcesu, inspiracji, odwadze, kreatywności. Wystarczy dopuścić ją do głosu a wiele może się zmienić.\n*Pedagog, dyrektor metodyczny w Przedszkolach Polskich i Szkołach Języka Polskiego Nasze Dzieci\nCzy można przywieźć z Anglii... kredyt


Summit Strike samodzielnym rozszerzeniem Tom Clancy's Ghost Recon 2 | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 26 maja 2005, 10:55\nNowy produkt spod znaku Ubisoft Entertainment dostępny ma być jedynie dla posiadaczy konsoli Microsoft Xbox od sierpnia 2005. Natomiast sugerowana cena detaliczna w Stanach Zjednoczonych wyniesie 29,99 USD (około 99 PLN).\nWraz z elitarną grupą żołnierzy wkroczymy do akcji, wymierzonej w pakistańskiego dowódcę wojskowego, który zamordował kazachskiego prezydenta i zamierza ze swoimi żołdakami przejąć kontrolę nad stolicą Astaną i resztą kraju. Będziemy więc musieli umiejętnie poprowadzić do boju niewielki oddział komandosów, współpracujący z siłami pokojowymi Organizacji Narodów Zjednoczonych.\nZupełnie nowa kampania dla pojedynczego gracza zaoferuje jedenaście rozbudowanych misji, zlokalizowanych w różnych miejscach Kazachstanu. Każdy scenariusz składać się ma z szeregu rozmaitych zadań, ale kolejność i metodę ich wykonywania ustalimy samodzielnie. Wykorzystamy rzecz jasna piętnaście dodatkowych rodzajów uzbrojenia z karabinem szturmowym typu SCAR na czele. Ponadto dostrzeżemy zmieniające się warunki pogodowe (zamiecie śnieżne w górach, kurzawy na równinach etc.), co pozytywnie wpłynie na realizm zabawy.\nDzięki usłudze Xbox Live poznamy z kolei wieloosobowe aspekty Tom Clancy’s Ghost Recon 2: Summit Strike. Tryb multiplayer postawi przed nami blisko ćwierć setki map i tyle samo opcji prowadzenia rozgrywki - m.in. walka tzw. wolnych strzelców, kooperacja przeciwko nadlatującym śmigłowcom i zespołowe niszczenie wrogich pojazdów opancerzonych. Warto zauważyć, iż developerzy zaimplementują sporo nigdzie nie pokazywanych wcześniej modeli postaci (np. żołnierze w charakterystycznym śnieżnym kamuflażu).


28 Magiczne fakty o Albusie Dumbledorze. | Data: 2020\nDumbledore był pierwszym czarodziejem, który posiadał wszystkie trzy Insygniów Śmierci. Nigdy nie miał wszystkich trzech naraz, ale był pierwszym, który spotkał ich wszystkich. Miał pelerynę niewidkę po zabiciu rodziców Harry'ego, Kamień Wskrzeszenia, kiedy wyśledził pierścień Horkruksa Voldemorta i Starą Różdżkę, kiedy pokonał Grindelwalda.\n20. Najlepsze wrogów\nDumbledore i Grindelwald byli przyjaciółmi, kiedy spotkali się po raz pierwszy. Po ukończeniu szkoły w Hogwarcie Dumbledore został przedstawiony Grindelwaldowi przez jego wspaniałą ciotkę, Bathildę Bagshot. Obaj byli najlepszymi czarodziejami w swoim wieku i szybko stali się przyjaciółmi.\nDumbledore mógł zabić swoją własną siostrę, Arianę, podczas pojedynkowania się ze swoim młodszym bratem, Aberforthem i jego przyjacielem, Grindelwaldem. Trzej czarodzieje mieli argument, który przerodził się w pełnowymiarowy pojedynek, a Ariana zginęła w krzyżowym ogniu.\nAberforth Dumbledore (z lewej).\n18. Język węży\nDumbledore mógł zrozumieć Węgorzę. Dowody na to znajdują się w książce Harry'ego Pottera i Księcia Półkrwi, kiedy Dumbledore pokazuje Harry'emu wspomnienie Boba Ogdena, pracownika Ministerstwa Magii. Ogden odwiedza w nim dom Gauntów, krewnych Voldemorta, którzy wszyscy mówią do siebie wężem. Dumbledore chyba zrozumiał rozmowę członków rodziny.\n17. Mały świat\nRodzina Dumbledore'a pochodziła z miasta Godric's Hallow. To samo miejsce, w którym założył Gryffindor, Godryk Gryffindor i Harry Potter. Tam musi być coś w wodzie ...\n16. Kto potrzebuje płaszcza?\nDumbledore był tak potężnym czarodziejem, że nie potrzebował płaszcza Invisiblity. W filmie "Harry Potter i kamień filozoficzny" Dumbledore mówi Harry'emu, że nie potrzebuje jednego z tych fantazyjnych peleryn, jeśli chce być niewidzialny. Dumblodore najprawdopodobniej mógł wykonać tak potężny Zaklęcie Disillusionment, że nie można go było zobaczyć.\nZanim Harry się urodził, było proroctwo dotyczące chłopca, który byłby w stanie sprowadzić Lorda Voldemorta. Profesor Trelawney przedstawiła proroctwo Dumbeldore'a po zakończeniu rozmowy kwalifikacyjnej o stanowisko w Hogwarcie. To z pewnością przydało jej się!\nDumbledore był gejem. JK Rowling ogłosiła nadejście seksualności dyrektorów w czasach, gdy filmowano Harry'ego Pottera i film "Półkrwi". Skłoniło to pisarzy do wprowadzenia zmian w scenariuszu.\n13. Raczej nie\nDumbledore nienawidził polityki. Najwyraźniej kilkakrotnie proponowano mu pracę Ministra ds. Magii, ale zawsze go odrzucał.\nWedług strony internetowej Pottera JK Rowling dla fanów Harry'ego Pottera, patronem Dumbledore'a był Feniks. Ma to sens, gdy Dumbledore trzyma zwierzęcy feniks o imieniu Fawkes, który ratuje życie Harry'ego w Komnacie Tajemnic.\n11. Mugolskie interesy\nRównież według Pottermore'a hobby Dumbeldore'a obejmowało 10-pinowe kręgle i muzykę kameralną. Domyślam się, że kiedy jesteś świetnym czarodziejem, potrzebujesz przerwy od całej tej magii.\nW filmie "Harry Potter i kamień filozoficzny" Dumbledore twierdzi, że ma bliznę na lewym kolanie, będącą doskonałą mapą londyńskiego systemu podziemnego.\n9. Idź, idź Gryffindor!\nKiedy Dumbledore był studentem w Hogwarcie, był członkiem domu Gryffindoru i kto może go winić? Był mądrym i odważnym czarodziejem, który był lojalny wobec tych, na których mu zależało.\n8. Mroczne stworzenia\nW konfrontacji z Boggatem, zmieniającym kształt stworzeniem, które przekształca się w czyjś najgorszy strach, Dumbledore zobaczył ciało swojej martwej siostry Ariany. Ciemne rzeczy. I myślałeś, że strach Rona Weasleya przed Pająkami był zły ...\n7. Spodnie Smarty\nPoza tym, że był niesamowicie potężnym czarodziejem, Dumbledore był bardzo inteligentny. Docenia go odkrycie dwunastu zastosowań smoczej krwi. Spróbował także alchemii ze swoim przyjacielem Nicholasem Flamelem, który wynalazł Kamień Filozoficzny.\n6. On mnie kocha, On mnie nie kocha\nJak wcześniej wspomniano w tym artykule, Dumbledore był gejem i uważa się, że mógł się podkochiwać w swoim przyjacielu Grindelwaldzie. Nie ma żadnego dowodu na to, że Grindelwald kiedykolwiek odwzajemnił uczucia Albusa.\nDumbeldore został wynaleziony przez Deluminator, urządzenie, które może wyławiać światła z pewnej odległości. Po jego śmierci zostawia to Ronowi Weasleyowi w jego testamencie. Deluminator pomaga Ronowi odnaleźć Harry'ego i Hermionę po tym, jak zostawia ich po kłótni w książce i filmie Insygnia Śmierci.\n4. Języki podwodne\nDumbledore również mówił językiem Mermish. Zostało to pokazane w książce o Harrym Potterze i Czarze Ognia po drugim zadaniu, kiedy Dumbeldore udziela z przywódcą Merpeople informacji o tym, co zrobił Harry, by uratować młodszą siostrę Rona i Fluer Delacour. Ciekawe, gdzie się tego nauczył!\nKiedy zmuszony jest wypić eliksir w jaskini, aby zdobyć medalion horkruksa w Harrym Potterze i Książęu Półkrwi, Dumbledore zaczyna płakać i bez końca powtarzać "to wszystko moja wina". Uważa się, że to dlatego, że eliksir zmusił go do ponownego przeżycia śmierci swojej siostry.\n2. Cudowne imię\nJego pełne imię brzmiało Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore. Co nasuwa pytanie, kto potrzebuje trzech imion? Najlepszy czarodziej w historii, to kto.\nWszyscy uważamy Dumbledore'a za uczciwą postać, która nigdy nie zdecydowałaby się na przyjaciół. Tyle tylko, że kłamie Harry'emu na temat tego, co widzi w Lustrze Earty. Dumbledore mówi Harry'emu, że widzi siebie z nową parą skarpet. W wywiadzie udzielonym w 2007 r. Rowling ujawniła, co Dumbledore naprawdę widział, "jego rodzina żyła, cała i szczęśliwa".\n28 Magiczne fakty o Albusie Dumbledorze.\n"Nie ma znaczenia, co ktoś się urodził, ale czym się stają!"\nAlbus Dumbledore był dyrektorem Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie w gatunku określającym gatunek Harry'ego Pottera.\nStary czarodziej był mentorem Harry'ego i prawdopodobnie jego najbliższym dorosłym przyjacielem.\nOto kilka faktów, których prawdopodobnie nie znasz o ukochanej postaci.\n28. Rozpoczęcie nauczania\nMożna by pomyśleć, że zanim został dyrektorem Hogwartu, Dumbledore mógłby nauczać sztuk obrony przed ciemnością, ale mylisz się. Uczył transfiguracji.\n27. Długie życie\nWszyscy czujemy, że Dumbledore zmarł zbyt wcześnie, gdy miał 115 lat, kiedy został zabity. Według strony internetowej JK Rowling, Pottermore, urodził się w 1881 roku i zmarł w 1997 roku.\nDumbledore otrzymał wiele nagród za życia, w tym Order Pierwszej Klasy Merlina. Nagrodę otrzymują czarownice / czarodzieje, którzy wykonują wybitny akt odwagi lub wyróżnienia w magii. Otrzymał honor za pokonanie mrocznego czarodzieja Grindelwalda.\nMłody Dumbledore z Grindelwaldem, na zdjęciu w lewo.\n25. Gdzie idziemy, nie potrzebujemy różdżek\nDumbledore miał zdolność robienia magii bez użycia różdżki. Na przykład w Harrym Potterze i Więźniu Azkabanu Dumbledore ratuje Harry'ego bez różdżki, gdy Harry spada z miotły w grze Quidditcha. Mógł także zmienić kolory banerów w Wielkiej Sali bez różdżki.\n24. Nie jak jego stary człowiek\nOjciec Dumbledore'a, który nazywał się Percival, został wysłany do Azkabanu za atakowanie chłopców, którzy zranili siostrę Dumbledore'a, Arianę. Jego ojciec nigdy nie został zwolniony i resztę życia spędził w więzieniu czarodziejów.\nSztuka konceptu dla Azkabanu, która ostatecznie nie pojawiła się w Harrym Potterze i Więźniu Azkabanu.\n23. Złowieszcza różdżka\nRóżdżka Dumbledore'a miała rdzeń Thestrala. Na swojej starej stronie JK Rowling ujawniła, że rdzeń Starszej Różdżki jest trzonem Thestrala, stworzeniem, które jest niewidoczne dla tych, którzy nie widzieli, jak ktoś umiera.\n22. Miejsce spoczynku\nGrób Albusa Dumbledore'a jest jedyny w Hogwarcie. Dumbledore chciał zostać pochowany w Hogwarcie, ponieważ było to jedyne miejsce, które uważał za swój prawdziwy dom.


Artykuł: Lechia musi pozostać w ekstraklasie\nJÓZEF GŁADYSZ O JUNIORACH, SENIORACH I REPREZENTACJI POLSKI\nLechia musi pozostać w ekstraklasie\n"Jestem optymistą jeżeli chodzi o utrzymanie. Dla miasta, kibiców, piłkarzy i dla wielu osób, Lechia musi pozostać w ekstraklasie. Głęboko wierzę, że zajmą miejsce, które zagwarantuje im pozostanie w lidze, natomiast w przyszłości mam nadzieję, że Biało-Zieloni będą mogli sobie postawić wyższe cele niż teraz" - powiedział dla lechia.gda.pl trener Józef Gładysz.\nZespoły prowadzone przez trenera Józefa Gładysza, grające w Pomorskiej Lidze Juniorów Starszych nie najlepiej rozpoczęły rundę wiosenną. Pierwsza drużyna, walcząca o mistrzostwo przegrała dwa z trzech spotkań w lidze.\nW ostatni weekend Biało-Zieloni przegrali derbowy pojedynek z Arką Gdynia 0:2 i w tabeli zajmują trzecie miejsce, ze stratą sześciu punktów do lidera, czyli właśnie do żółto-niebieskich. Z kolei drugi zespół w ostatniej kolejce pauzował. Jednak dwa pierwsze spotkania w wykonaniu tej ekipy nie były udane, ponieważ gdańszczanie zanotowali remis oraz porażkę i zajmują miejsce w strefie spadkowej.\nW sobotę przegraliście derbowy pojedynek z Arką Gdynia. Porażka boli tym bardziej, że ponieśliście ja na własnym boisku.\n- Na pewno boli. Porażka szczególnie z Arką w spotkaniu decydującym, o tym kto zajmie pierwsze miejsce w końcowym rozrachunku w makroregionie. Co prawda do końca pozostało jeszcze dziewięć kolejek i jak mawiał śp. trener Kazimierz Górski, dopóki piłka w grze wszystko jest możliwe. Jednak strata sześciu punktów, będzie ciężka do odrobienia. Być może stawka tego meczu spowodowała, że moi podopieczni rozegrali słabe zawody. Martwi nie tyle strata punktów, co styl w jakim chłopcy doznali porażki.\n- Wszyscy piłkarze oprócz Bartosza Zakrzewskiego, który zagrał dobry mecz zaprezentowali się słabo. To było wyrównane spotkanie. Nie było tak, iż Arka nas miażdżyła. Mieliśmy dobre okazje po strzałach Adama Dudy, Maćka Kostrzewy czy Łukasza Puczyńskiego. O zwycięstwie zdecydowała lepsza skuteczność gości.\nJest pan zawiedziony postawą swoich zawodników?\n- Na pewno tak. Przed meczem nigdy bym nie przypuszczał, iż zapadnie takie rozstrzygnięcie. Liczyłem na lepszą grę, czyli taką, na jaką ten zespół stać oraz na zaangażowanie i agresję. Graliśmy wolno, każdy dryblował, prowadził piłkę i brakowało gry zespołowej. Jestem zawiedziony, bo liczyłem na zwycięstwo, mistrzostwo makroregionu i wyjazd na MP. To był nasz cel sportowy.\nCzy kłopoty z kontuzjami, mogły mieć wpływ na słabszą postawę zawodników?\n- Na pewno tak. Brak Pawła Rosińskiego, Wojciecha Sterczewskiego czy Tomka Preiznera miały wpływ na wyniki. Ich kontuzje są przewlekłe i najważniejsze jest to, aby doszli do pełni formy i zasilili mój zespół. Duży ukłon ze strony klubu, dzięki któremu w spotkaniu z Arką miałem do dyspozycji zawodników na codzień występujących w Młodej Ekstraklasie: Adama Dudę, Sebastiana Kądzielę, Damiana Tofila czy Adama Prusaczyka.\n- Wtedy miałem komfort, że na ławce rezerwowych usiadło przynajmniej pięciu zawodników. Takiego nie miałem, kiedy przegrałem z Chojniczanką Chojnice. To niepowodzenie, było jedną z przyczyn, że szanse na mistrzostwo są niewielkie.\nZ czego wynikają problemy z kontuzjami u pańskich zawodników?\n- Przyczyny są różne. Niektóre urazy są mechaniczne, przykładem są kontuzje Pawła Brożka czy Łukasza Garguły. Na pewno nie jest korzystne również to, że chłopcy muszą ćwiczyć na sztucznej murawie, co obciąża ich stawy i kolana. Duży wpływ na to, czy piłkarz odniesie kontuzje ma prawidłowe odżywianie i odpowiedni dobór odżywek i witamin.\nPół żartem, pół serio można powiedzieć, że gdynianie mają na was patent, bowiem przegraliście z nimi już drugi mecz w sezonie.\n- Zgadza się. Bolała przede wszystkim porażka w Gdyni 0:5. Wystąpiliśmy tam w dziesięciu z powodu kłopotów kadrowych. Liczyłem, że tutaj się zrewanżujemy. Szanse na pierwsze miejsce są nikłe, ale chłopcy na pewno będą walczyć do samego końca.\nJak przygotowywaliście się do rundy wiosennej?\n- Przygotowywaliśmy się na miejscu na obiektach Lechii oraz AWFiS. Sam proces przygotowań był prawidłowy. Rozegraliśmy odpowiednią ilość sparingów z silnymi rywalami seniorskimi z IV i V ligi. Jak na te warunki, jakie mieliśmy przygotowania uważam za udane.\n- Pracowaliśmy głównie nad siłą wytrzymałością, gibkością, siła i motoryką. Oczywiście były również zajęcia z piłkami podczas których, pracowaliśmy nad poprawą niektórych elementów gry.\nZ trzech spotkań wiosną przegraliście dwa. Z czego wynika słabszy początek rundy?\n- Ja bym powiedział, że porażka w pierwszym spotkaniu z Chojniczanką, wynikała z pechowego zbiegu okoliczności, gdzie kilku zawodników nie występowało z powodu kontuzji. Kilku z nich grał w MESA. Spotkanie rozpocząłem jedenastoosobowym składem z bramkarzem Kajem Ziółkowskim w polu. W momencie kiedy kontuzji doznał Michał Godlewski, kończyliśmy w dziewiątkę przy prowadzeniu 2:0.\n- W tym samym momencie drugi mój zespół grał z Gedanią i pomiędzy tymi ekipami nie może być rotacji w składach. Pod względem wyników początek jest słaby, ale pod względem sportowym pierwsze mecze były dobre, oprócz ostatniego spotkania z Arką.\nJak by pan podsumował początek wiosny w wykonaniu drugiego zespołu, który w tej chwili zajmuje miejsce spadkowe?\n- Inauguracyjne spotkanie z Gedanią było dobre i mój zespół powinien wygrać, ale uzyskał cenny remis. Z kolei w drugim meczu spotkali się z naszym pierwszym zespołem, który zawsze powinien być lepszy od drugiego. Niska pozycja w tabeli wynika z tego, że graliśmy z mocnymi rywalami. Myślę, że im dalej, tym będzie lepiej, bo później spotkamy się ze słabszymi drużynami, z którymi powinniśmy sobie poradzić. Jestem spokojny o utrzymanie.\nKilku pańskich podopiecznych gra w Młodej Ekstraklasie. Z jednej strony ten fakt cieszy, bo chłopcy mogą się rozwijać, z drugiej nie może pan ich mieć do dyspozycji w meczach PLJS.\n- Na pewno treningi i gra w tych rozgrywkach, gdzie mogą rywalizować ze starszymi zawodnikami jest dla nich korzystna, ale pod warunkiem, że grają a nie siedzą na ławce rezerwowych. W wypadku kiedy nie mieszczą się w składzie, powinni występować w lidze juniorów, gdzie podnosili by swoje umiejętności. W spotkaniu inauguracyjnym nie miałem takiego wsparcia jak w ostatniej kolejce.\n- Był to na pewno dla nas sygnał ostrzegawczy i mam nadzieję, że jeżeli moi juniorzy nie zmieszczą się w składzie MESA czy rezerwach czwartoligowych, będą do mojej dyspozycji. Na pewno samo dostrzeżenie ich przez trenera Tomasza Borkowskiego, jest dla nich dużym wyróżnieniem.\n- Z takimi piłkarzami jak: Duda, Kądziela, Rosiński, Wiśniewski, Zakrzewski, Sterczewski, Żmijewski, Kostrzewa, bracia Grzegorz i Tomasz Kila, bramkarz Kaj Ziółkowski czy Godlewski i Tofil wiążemy duże nadzieje. Także w drugim zespole jest kilku piłkarzy, którzy mogą zakiełkować i grać na dobrym poziomie.\n- Są to młodzi i obiecujący piłkarze, z których Lechia może mieć w przyszłości pociechę. Nie mogą się załamywać tym, że przegrali z Arką. Oczywiście fajnie byłoby wygrać i być na pierwszym na miejscu, ale nic się nie stało, ponieważ jest to tylko piłka i nadrzędnym celem jest prawidłowy rozwój tych chłopców i żeby oni byli już niedługo gotowi do gry w ekstraklasie.\nCzy według pana poziom rozgrywek juniorskich jest słabszy, czy mocniejszy niż kilka lat temu?\n- Nie jest najmocniejszy, można powiedzieć przeciętny. Należałoby coś zrobić, aby go podnieść. Myślę, że dobrym pomysłem, byłoby połączenie czterech makroregionów, które tworzyłyby: Gdańsk, Szczecin, Poznań i Bydgoszcz. Po cztery najlepsze zespoły z tych lig stworzyłyby jedną ligę złożoną z szesnastu drużyn Oczywiście byłby również podział na: pierwszą, drugą czy trzecią ligę.\n- Ja rozumiem, że zwiększyły by się koszty dojazdów, ale spotkania z silnymi rywalami jak: Lech Poznań, Pogoń Szczecin i Zawisza Bydgoszcz dałaby możliwość podnoszenia umiejętności. Podniecanie się wysokimi zwycięstwami ze słabeuszami, tak naprawdę do niczego nie doprowadza. Aby podnieść poziom polskiej piłki trzeba zacząć od podstaw i stworzyć cztery mocne ligi z każdego makroregionu, aby co tydzień być świadkami dobrych meczów. Nad rozgrywkami patronat musiał by objąć PZPN a resztę sfinansować powinny związki wojewódzkie, ponieważ klubów i rodziców nie stać na duże koszty związane z wyjazdami do Poznania czy Bydgoszczy.\nPana zespół to chłopcy z rocznika 1991, natomiast reszta drużyn to rocznik 1990. Czy widać różnicę, jaka dzieli pana zespół od reszty ekip?\n- Na pewno tak. To jest tylko dobre dla naszego zespołu, bo mogą skonfrontować się ze starszymi o rok piłkarzami. Myślę, że to doświadczenie zaprocentuje za rok, gdyż moja drużyna w całości ma jeszcze prawo przez rok grać w juniorach starszych. Decyzja, w jakiej lidze będziemy występować należeć będzie do władz klubu i trenera koordynatora. Jeżeli grali by w juniorach mieliby szansę na mistrzostwo. Natomiast jeśli nie to może ich zastąpić drugi mój zespół z makroregionu.\nW zeszłym roku zespół w tym składzie zdobył wicemistrzostwo Polski juniorów młodszych a teraz gra w rozgrywkach juniorów starszych. Jak by pan z perspektywy czasu ocenił tą drużynę?\n- Chłopcy rozwijają się prawidłowo, ale to kontuzje hamują rozwój sportowy. Na pewno ta drużyna robi postęp. Jeżeli chodzi o wynik sportowy, to zespół rocznika 1991 największy sukces mógłby odnieść za rok, kiedy wygrał by ligę i walczył o mistrza w swojej kategorii wiekowej. Natomiast gra w lidze o rok starszym ma na celu ogrywanie tych piłkarzy.\nCzy gdyby nie wywalczyłby pan pierwszego miejsca w lidze była by to dla trenera osobista porażka?\n- Nie ma trenera, który nie chciałby wygrywać i mieć medalu mistrzostwa Polski. Jeżeli chodzi o piłkę juniorską bardzo złe jest zjawisko punktomani, czyli wynik meczu przesłaniający podstawowy cel, jakim jest rozwój chłopców poprzez prawidłowy trening zawodników. Ważniejszy jest cykl szkoleniowy, niż zwycięstwa. Nieraz w Polsce zarzyna się zawodników po to, aby za wszelką cenę wygrać ligę.\n- To doprowadza do tego, iż jest sukces, ale ci piłkarze są zajechani i dobici i dana drużyna seniorska nie ma wtedy swojego wychowanka i jest to bardzo złe. Celem numer jeden jest ukształtowanie, wychowanie tych zawodników poprzez trening indywidualny a nie zdobycie medalu za wszelką cenę.\nCo trzeba zrobić, żeby w Polsce zmienić to myślenie?\n- W Polsce jest to bardzo duży problem. Widać to po zachowaniu kibiców, trenerów, rodziców czy działaczy klubowych, którzy chcą za wszelką cenę zwyciężyć. Na szczęście takiego ciśnienia nie ma w Lechii. Pytanie ludzi związanych ze sportem, powinno być: jak się zaprezentował dany zawodnik i w jakiej jest formie a nie jaki jest wynik i które miejsce zajmuje się w tabeli.\nJest pan również drugim trenerem w kadrze Polski do lat 18. Czy ciężko jest połączyć pracę w klubie i reprezentacji?\n- Nie, ponieważ mam tutaj wspaniałych fachowców, którzy pomagają mi w prowadzeniu zespołu: Zdzisław Puszkarz, doktor Mirosław Piątek, Piotr Gładysz, trener bramkarzy Janusz Woźniak czy tez Dominik Czajka.\nJak by pan ocenił ostatnie występy kadry narodowej i czy któryś z piłkarzy Lechii ma szansę na grę w reprezentacji?\n- Jesteśmy bardzo zadowoleni z trenerem Michałem Globiszem z konfrontacji nocnymi rywalami piłkarzy. Graliśmy z kilkoma silnymi rywalami jak: Portugalia, Szwecja Dania, Norwegia. Nie wyniki był tutaj najważniejsze, ale gra tych piłkarzy. Celem naszym jest awans do Mistrzostw Europy. Eliminacje rozpoczniemy w październiku w Izraelu.\n- Przeciwnikami będą: Dania, Azerbejdżan oraz gospodarze. Każdy z zawodników dobrze prezentujący się w polskiej lidze ma szansę zaistnieć w naszej kadrze. Również zawodnicy w biało-zielonych koszulkach. Pod warunkiem, że będą w dobrej dyspozycji.\nCzy wierzy pan w utrzymanie Lechii w ekstraklasie?\n- Jestem optymistą jeżeli chodzi o utrzymanie. Dla miasta, kibiców, piłkarzy i dla wielu osób, Lechia musi pozostać w ekstraklasie. Głęboko wierzę, że zajmą miejsce, które zagwarantuje im pozostanie w lidze, natomiast w przyszłości mama nadzieję, że Biało-Zieloni będą mogli sobie postawić wyższe cele niż teraz.


Dawid Kownacki z dubletem, to jego pierwsze gole w Bundeslidze (WIDEO) | Głos Szczeciński\nMateusz Skrzyński 02.03.2019\nMateriał oryginalny: Dawid Kownacki z dubletem, to jego pierwsze gole w Bundeslidze (WIDEO) - Sportowy24\nGdzie w województwie zachodniopomorskim należy spodziewać się dzisiaj (19.02.2020) utrudnień? Roboty drogowe: droga 6, Sianów - Niemica (150. km na odc. 13,5 km) Sporadycznie ręczne kierowanie ruchem.\nKonstrukcja dachu nad południową i zachodnią trybuną jest gotowa, czeka już w zasadzie na materiał, który osłoni kibiców przed deszczem. Postępują też prace przy pawilonach gastronomicznych, w budynku akademii oraz przy boiskach dla młodzieży. Na placu budowy wciąż dużo się dziej...


ZNTK zmodernizuje ezety ze Szczecina | Kurier Kolejowy\nStrona główna Biznes ZNTK zmodernizuje ezety ze Szczecina\nZNTK zmodernizuje ezety ze Szczecina\n27 czerwca 2013 | Autor: UMWZ\nWojewództwo zachodniopomorskie zyska gruntownie zmodernizowane EZT, konsorcjum wykonawców – dobry portfel zamówień, a pasażerowie zachodniopomorskich kolei regionalnych radykalną poprawę komfortu podróży składami EN57.\nDziś w hali sekcji utrzymania i napraw taboru elektrycznego na stacji Szczecin Wzgórze Hetmańskie została podpisana umowa na modernizację 7 używanych elektrycznych zestawów trakcyjnych, które Województwo Zachodniopomorskie kupiło w 2012 r. od spółki Przewozy Regionalne.\nW kolejowej scenerii, na tle jednego z EN57 dokument podpisali: marszałek województwa Olgierd Geblewicz oraz prokurent Pojazdy Szynowe PESA Bydgoszcz SA, dyrektor marketingu rynku krajowego Jerzy Berg i prezes Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego „Mińsk Mazowiecki” SA Krzysztof Adamski. Towarzyszył im dyrektor Zachodniopomorskiego Zakładu Przewozów Regionalnych Andrzej Chańko.\n- Spotykamy się w nietypowym miejscu, w nietypowej scenerii, aby uzmysłowić wszystkim, jaki skok jakościowy już zrobiliśmy. Kolejne cele są nie mniej ambitne – zaakcentował marszałek Olgierd Geblewicz, rozpoczynając uroczystość.\nNawiązując do podpisywanej umowy, marszałek podkreślił, że jest ona konsekwencją podjętej w ubiegłym roku decyzji o wymianie elektrycznego taboru. – Chcemy, aby było to pojazdy nowoczesne, spełniające najlepsze standardy techniczne – mówił Olgierd Geblewicz. – Niestety, nie stać nas na zakup nowych pociągów, dlatego wybraliśmy ścieżkę modernizacji. W tej chwili mówimy o modernizacji 7 EZT-ów, ale mamy w umowie zastrzeżoną opcję rozszerzenia o kilka następnych.\nJak się okazało, najstarszy z pojazdów przewidzianych do modernizacji „urodził się” w tym samy roku co marszałek Geblewicz. – Jeśli modernizacja tej najstarszej jednostki będzie satysfakcjonująca, to obiecuję, że i ja pomyślę o liftingu – z humorem zakończył swoje wystąpienie.\nDyrektor Jerzy Berg przede wszystkim podkreślał bardzo dobrze układającą się współpracę z Województwem Zachodniopomorskim. Krótko wypunktował najważniejsze elementy zaplanowanego zakresu prac. – Modernizacja EN-ów pozwoli przede wszystkim podnieść komfort podróży, ale niektóre rozwiązania techniczne podniosą standardy techniczne i jakość warunków pracy załóg kolejowych – stwierdził dyrektor Berg. Obiecał też, że jeszcze przed wprowadzeniem nowego rozkładu jazdy 4 pojazdy zostaną przekazane do eksploatacji.\nPrezes mińskich ZNTK Krzysztof Adamski nie krył zadowolenia z pozyskanego kontraktu. Jego zdaniem dotychczasowa praca jego zakładu udowadnia, że wykonają to zadanie z gwarantowanym sukcesem. - To 50 modernizacja, jaką wykonujemy – mówił Krzysztof Adamski, zaznaczając, że ZNTK specjalizują się właśnie w modernizacji taboru tego typu.\nA jaka jest różnica pomiędzy taborem typu EN57 a SA136 można było się przekonać podczas podróży do i z stacji Szczecin Wzgórze Hetmańskie. Na miejsce uroczystości jej uczestników zabrał na pokład pierwszy z przeznaczonych do modernizacji pojazdów, a z powrotem do Szczecina Głównego odwiózł ich popularny „Smerf”, nowoczesny spalinowy SA136. Różnica w komforcie podróży była nie tylko odczuwalna, ale też bardzo widoczna.\n7 elektrycznych zespołów trakcyjnych (EZT) typu EN57, które zostaną poddane modernizacji, wyprodukowano w latach 1972-85. Modernizacja pozwoli na przedłużenie ich eksploatacji o kolejne minimum 15 lat. Koszt realizacji zamówienia wyniesie 57 687 000 zł.\nEZT Newag Pesa przetarg zachodniopomorskie ZNTK\nPoprzedni artykuł Na Centralnym będą schody Schindler S9320\nNastępny artykuł KŚ zintegrują pociągi z autobusami Transkom?


(nie)typowa Matka Polka: żyjem...choć mam problem z godnościom osobistom- info dla zainteresowanych\nBabaruda 1 maja 2015 10:36\nRegalow szukaj na gumtree, znajdujesz swoja miejscowosc, dajesz ogranicznik w odleglosci w jakiej ma szukac ofert i przebierasz jak w ulegalkach\nBabaruda 1 maja 2015 10:44\na mixer dostarcza Ci do domu, nie bedziesz musiala sie rozwodzic z jego powodu\nna ebayu tez je znajdziesz :-) i tez ci post officer dostarczy ;-) zobaczysz, czy zapuka trzy razy, he he\nAnia Nietypowa Matka Polka Sz. 2 maja 2015 12:16\nMikser miałam do tej pory taki najzwyklejszy, ręczny.\nWolałam go obmacać w sklepie osobiście, coby wagę sprawdzić, zobacztć jak w łapie leży. Ale trza przyznać, że mnie przekonałaś. Ty to zawsze wiesz jakiej argumentacji użyć;)))))\nIwona A. 1 maja 2015 10:58\nJa to takie rzeczy chodzę do sklepu oglądać, a kupuję przez internet. Często na Amazon właśnie.\nAnia Nietypowa Matka Polka Sz. 2 maja 2015 12:19\nNo właśnie Babierudej napisałam, że przy ręcznym mikserze wolałam w sklepie sprawdzić osobiście wagę miksera i wyprofilowanie. Teraz jednak myślę o jakimś robocie kuchennym więc faktycznie wystarczy się naczytać recenzji, który to ubija, sieka, trze, pierze, sprząta, prasuje, odkurza i odrabia z dziećmi prace domowe i voila!\nJa bym tez sie rozwiodla jakbym miksera nie dostala:)))Dorusia\nAnia Nietypowa Matka Polka Sz. 2 maja 2015 12:20\nByłam pewna, że nie byłabym odosobnionym przypadkiem ;)\nrozwod z orzeczeniem o winie !!!!!!!!!!!!\nAnia Nietypowa Matka Polka Sz. 2 maja 2015 12:21\nLola 1 maja 2015 17:47\ntak krotko!!?? :PP widac, ze reczne bicie piany bardzo cie ogranicza. ;)\nileż można Lola, ileż można?! ;)))\nAnna Kruczkowska 2 maja 2015 10:19\nIlekroć zdarzało mi się obserwować wyczyny wspomnianego przez Ciebie Pudziana, zastanawiałam się,czemu nie wymyślono dyscypliny: wnoszenie siat i wózka z dzieckiem po schodach w bloku.\nAnia Nietypowa Matka Polka Sz. 2 maja 2015 12:22\nBo w tych dyscyplinach nie ma prawdziwych twardzieli. Podobnie jak u dentysty ;)\nZmija37 5 maja 2015 13:45\nNo kochana pisz poradnik młodego skauta, bo coś mi mówi, że się zobaczymy za jakiś czas a u mnie psy ;) btw wróciłam :P


Życzenia na Nowy Rok: Czego życzyć w sylwestra? [SMS, wierszyki] - Poznań - naszemiasto.pl\n3 grosze Bronek Szczęśliwego Nowego Jorku. Obyśmy dożyli czasów, że na zachód, czy np. na Syberię, wyjadą szkodliwi POpaprańcy i inne chłopki roztropki, i tam będą mieli podobnie jak ci emigranci z tego filmu. odpowiedz\nwalić nowy rok. Czy nie rozumiecie głupki że jesteście o rok bliżej od śmierci więc z czego palanty się cieszycie? odpowiedz\nnowy rok. ładne życzenia super i mam rok 2015 odpowiedz\n3 grosze Bronek Nadzieja matką.... Gdyby chociaż promil życzeń się spełniał, to wszyscy by byli zdrowi, młodzi, piekni i bogaci. Najlepiej życzyć połamania nóg, tylko stopy wody pod kilem, szczęścia swojej/swojemu ex w nowym związku itp. i to będą bardziej "szczere" życzenia :) Mimo wszystko - do siego roku. odpowiedz\n♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥. W Nowym Roku życzę tego,\nA więc życzę powodzenia! odpowiedz\nżyczenia. Trochę jest tych życzeń i warto wysłać naprawdę oryginalne i niepowtarzalne.\n3 grosze Bronek Co za egoistyczne życzenia. Ja, tak jak blondynki wypowiadające się w konkursach piękności, mam życzenie żeby na świecie panował pokój, żeby była powszechna miłość itp :) Polsce życzę, żeby osądzono tych przekrętaczy "podokrągłostołowych", którzy rozgrabili majątek, aby ten warśiawski Wiejski cyrk zaczął myśleć o obywatelach, a nie tylko o tym jak utrzymac się przy korycie :( odpowiedz\nTylko podałem, taki dla zabawy ;] Autor: CineQ z przyjaciółmi ;] (gość)\nTwoje normalne życzenia, które powiesz z swego serca! (Dla rodziny). Mamo tato! Niech ten rok będzie dla was ważny!\nDużo Miłości, do końca życia! dużo zabawy, dużego piwa!\nNiech w biznesie przyprowadzi wam wiele kasy, ten roczek nas pochwali! 2013 Już w drodze, i zastąpi stary roczek! Mamo mamo dużo szczęscia dużo radości w życiu oraz dużo kasy niech ten rok da ci dużo razy , Tato zawsze będe na ciebie liczyć! odpowiedz\nMaciek Zielinski (gość)\nŻyczenia "Ona tu jest" . Pozdrawiam Odwiedzcie mnie na GG: 44931889\nA oto przeróbka życzeń ona tu jest i tańczy dla mnie ;):\nTak, tak wchodzę w disco, album sprawdź, to nie wszystko\nWchodzę w branże, bo ją kocham, spełniam sen i nie po prochach odpowiedz\nżyczenia noworoczne. *\na w waszym domu niech nigdy nie zabraknie miłości i zrozumienia. odpowiedz\ntyrfthtry6u. W Nowym Roku życzę Ci 12 miesięcy zdrowia, 53 tygodni szczęścia, 8760 godzin wytrwałości, 525600 minut pogody ducha i 31536000 sekund miłości\nMamy jednak nadzieję, że w tym roku pozbędziecie się tego nawyku i wszystkim złożycie życzenia osobiście. Zatem z bardziej konserwatywnych mamy: 1. Szczęśliwego Nowego Roku. Powodzenia w życiu osobistym i zawodowym oraz samych sukcesów! 2. W nadchodzącym Nowym Roku życzę Ci wszystkiego, co najlepsze, zdrowia, szczęścia, spełnienia marzeń, samych sukcesów i radości. 3. Z okazji Nowego Roku pragnę Ci złożyć najserdeczniejsze życzenia: zdrowia, szczęścia, pomyślności, spełnienia najskrytszych marzeń, realizacji planów, sukcesów na polu zawodowym i czego tylko zapragniesz. Oryginalne życzenia noworoczne odpowiedz\nżyczenia. Nowy Rok ku nam zmierza,poprzez morza,góry,lasy,aby przyniósł dużo zdrowia i w budżecie więcej kasy. odpowiedz\n:). Dużo zdrowia pomyślności i sukcesów dobrych w szkole by ten Nowy Rok był dla ciebie mile:) odpowiedz\naż się zakręci nam troszeczkę w głowie. odpowiedz


Największy konkurs informatyczny w Polsce nadchodzi!\nDziś w Polsce brakuje około 50 000 informatyków. Prognozy mówią, że w 2020 roku na osoby pracujące w branży programistycznej czekać będzie około miliona etatów. Co zrobić żeby zachęcić dzieci i młodzież do podnoszenia swoich kwalifikacji w tej świetnie płatnej i rozwijającej branży?\nOtóż należy wspierać Bobra!\nto część międzynarodowej inicjatywy, która została zapoczątkowana na Litwie, w roku 2004 (konkurs Bebras – więcej informacji na www.bebras.org.\nStąd zwracamy się do Państwa z prośbą o pomoc w propagowaniu uczestnictwa w tej nie tylko szczytnej – ale co ważne również bezpłatnej inicjatywie.\nJuż 13 listopada polscy uczniowie szkół ponadgimnazjalnych rozpoczną zmagania w XII edycji Międzynarodowego Konkursu Informatycznego Bór 2017.\nPrzez kolejne 3 dni w szranki staną przedstawiciele gimnazjów (oraz klas 7 szkół podstawowych), klas IV-VI szkół podstawowych oraz najmłodsi – uczniowie klas I-III.\nNa każdą z grup czekać będą 24 zadania (Skrzaty – 15 zadań), codziennie o 12.00 uczniowie zasiądą do komputerów lub tabletów i przez godzinę, pod czujnym okiem nauczycieli, będą rozwiązywać informatyczne zagadki.\nWięcej informacji na stronie www.bobr.edu.pl


Wartości totalny dostęp, przystępne rozliczne modele | Erg\nWartości totalny dostęp, przystępne rozliczne modele\nPewna spośród najlepszych woli, jakie podejmujemy w trakcie zakładania alkowy, jest możliwość przeprowadzki warszawa tanio. Nieprzyzwoity w celu nas materac, niezgodny aż do niewłasnych utarczki, być może uczynić nieprzespane noce, nierzadko rozpacz kręgosłupa natomiast trwałe przemęczenie trwałymi próbami zoczenia zgodnej postawy aż do snu. W sam raz materac nie jest niedrogi, natomiast sklepy podają znaczącą kwotę różnych klasów i odsłonie materacy. Tak aby dopiąć celu zgodnego zasobu, należy mieć o nich opinia i znajdować się spontanicznym czego się spodziewać. Materace sprężynowe. Jest to jeden spośród zazwyczaj używanych modeli transport warszawa tanio. Gdy sama określenie wskazuje, we wnętrzu takiego materaca zabiega się system małowie wzdłuż siebie złożonych sprężyn, by umożliwić pasującego posiłki w celu naszego ciałka. W większości rzeczywistych materacy sprężynowych każda sprężyna jest swoiście plombowana, co minimalizuje zmęczenie materiału sprężyn natomiast pęta awantura spowodowany ocieraniem się sprężyn. Im cięższy będzie taki materac tudzież im więcej sprężyn będzie mieściłby, pozwoli lepsze posiłki, wobec tego trzeba o tym pomnieć w okresie nabytków. Wyjąwszy biurka pożądane byłoby mieć szafę względnie komodę, w jakiej będziemy zachowywać skoroszyty zaś dokumenty. Pod każdym względem stwierdzą się takie, które mają drzwi przesuwne, jakiego są niezmiernie komfortowego w użytkowaniu tudzież nie żądają aż tyle położenia, co szafy z odblokowanymi drzwiami. Nowym meblem jest sofa w celu podejmuje co do jednego z słabym stoliczkiem kawowym zaś nadzwyczajne siedzenie albo fotel niedaleko biurku. Zalety totalny admitancja, przystępnego wielorakiego gatunki twardości, przydatnego, prawidłowo utrzymują cielsko na zupełnej długości, nie trzymają ciepła. Wady stan wykwintu koi się spośród czasem, przypuszczalny wrzask, obniżenie materaca w toku kilku latek. Materace piankowe. Istnieje to dalszy najpopularniejszy alternatywa. W pierwszej chwili materace te chwyciły zaprojektowane przez, iżby dać możliwość astronautom dobry szych w czasie ruchów ekscentrycznych. Materac z pianki bezbłędnie dostosowuje się aż do rysunku cielska na przestrzeni snu, oferując słup bez naporu na przeguby oraz kręgosłup. Pianka istnieje oraz niewytrwała na czyn, w następstwie tego nasz spanie nie będzie powstrzymywany z wykorzystaniem prądy współmałżonku, atoli prawdopodobnie egzystować oporniej się obrócić.\nWartości świetny alternatywa dla jednostek z żalem stawów, nieobecność zamętu, powszechnie dogodny, trwalsze aniżeli materace sprężynowe. Wady w celu niektórych nadto spartański, zagradzają ciepła, ciężki, woń nowości. Materac lateksowy. Istnieje owo materac z towaru urodzenia organicznego napój z drzewa gumowego. Istnieje to artykuł w całości nieszkodliwy, bakteriobójczy, warszawa dzielny na roztocza i antyalergiczny. Dostarcza jego osoba uczucie amortyzacji cielska jednakowo gdy w materacu piankowym, jednakże nie zapadamy się w poprzednio. Jest to z klasą materac gwoli osób obolałych na przeciągły rozpacz. Wartości zwykły lateks jest, nader ciągły, do głębi podpiera a zmniejsza kształty, doskonały dla postaci spośród przeciągłym bólem, przeciwdrobnoustrojowy, antyalergiczny, nie przestawia impreza. Wady poniektórzy są uczuleni na lateks, prawdopodobnie wspierać mile niemniej nie w takim szczeblu jak pianka, nader gorzki, drogi, zapach nowiny. Materac welurowy. W wielu owego osobniku problemach można jako że pożyczyć nietyciutkie, tanie samochody łepka volkswagen golf czy fiat panda, jakiego są satysfakcjonujące aż do odbycia podróży dzięki osobę stawiającą na możliwość nonszalanckiego przewozu w miejsce na różnorakiego utensylia pojazdu. Wartość wypożyczenia nieniniejszego łepka wehikułu może startować się w tym momencie od czasu kilkudziesięciu złociutkich wewnątrz dzień wartość ten może być jeszcze dolny, kiedy użyczenie auta nie będzie całodziennego, jednak na dłuższy chronos. Nie powinno się tumanić materacy na powietrze ze traktowanymi jednorazowo w celu podejmuje, przeprowadzka azaliż campingach. Niosą one komory zrealizowane powietrzem w medykamencie, tudzież na pozornie osaczone pianką. Na krzyż przelewanie względnie emitowanie powietrza wolno osiągnąć świetna twardość gwoli krajowych utarczki. Materac hydrologiczny. Wolno żeby zastanowić się, że to relikt spośród frazeologizmów disco, toż tymczasem są mniej kultowe, permanentnie są otwartego. Większa część z nich miętosi grzałkę, dzięki czemu zdołamy pilnować temperaturę. Konfirmują one pełne posiłki oraz są niezmiernie użytkowego, są chociaż niezwykle kłopotliwego. Najwyższe istnieje, tak aby nie boleć czasu na oszacowanie, przeprowadzka kto jest dla nas godny podziwu. W macie łazi po tej stronie o polski świetność tudzież wigor.


Edward Snowden ubiega się o rosyjskie obywatelstwo – EURACTIV.pl\nEdward Snowden (na zdj.) przyznał jesienią zeszłego roku, że „nie chce być w Rosji osobą znaną, dlatego nie udziela wywiadu tamtejszym mediom”. Stwierdził, że praktycznie nikt nie rozpoznaje go na ulicy. / Fot. Laura Poitras/ACLU, Norweski Uniwersytet Nauki i Technologii w Trondheim [Flickr, NTNU – Norwegian University of Science and Technology]\nByły pracownik amerykańskiej Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA) Edward Snowden, oskarżony o szpiegostwo i kradzież tajemnic państwowych, poinformował na Twitterze, że stara się o uzyskanie rosyjskiego obywatelstwa. Powodem są zbliżające się narodziny jego dziecka.\nSnowden otrzymał azyl w Rosji w 2013 r., gdy uciekł ze Stanów Zjednoczonych po ujawnieniu tajnych akt Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (NSA). Jest oskarżony o kradzież amerykańskich tajemnic państwowych, za co grozi mu 30 lat więzienia.\nJak poinformował na Twitterze były pracownik CIA, jego starania o rosyjskie obywatelstwo wiążą się ze zbliżającymi się narodzinami jego dziecka.\n„Po latach rozdzielenia z rodzicami, moja żona i ja nie mamy ochoty na rozstanie z naszym synem. Dlatego w obliczu pandemii i zamkniętych granic staramy się o podwójne obywatelstwo amerykańsko-rosyjskie”, napisał na Twitterze. Amerykanin od niedawna posiada bezterminowe zezwolenie na pobyt w Rosji.\nSnowden: „Nie mogę doczekać się powrotu do USA”\nEdward Snowden zaznaczył jednak, że zarówno on, jak i jego żona pozostają Amerykanami, a swoje dziecko zamierzają wychować „w duchu amerykańskich wartości”, do których oboje są przywiązani, „łącznie z wolnością wyrażania opinii”.\nWyjaśnił także, że nawet w przypadku uzyskania rosyjskiego obywatelstwa nie chce pozostać w Rosji na zawsze. „Nie mogę się doczekać dnia, w którym będę mógł wrócić do Stanów, aby cała rodzina mogła się połączyć”, napisał.\n„Naszym największym życzeniem jest, aby syn czuł się jak w domu, gdziekolwiek będzie mieszkać”, stwierdził. W sierpniu prezydent USA Donald Trump poinformował, że rozważa ułaskawienie Edwarda Snowdena.\nSnowden przyznał jesienią zeszłego roku, że „nie chce być w Rosji osobą znaną, dlatego nie udziela wywiadu tamtejszym mediom”. Stwierdził, że praktycznie nikt nie rozpoznaje go na ulicy. Rosję określił jako „kraj, którego nie wybierał”, podkreślając, że był w drodze do Ameryki Łacińskiej, gdy władze USA anulowały jego paszport. W wywiadzie dla dziennika „Die Welt” powiedział także, że liczy na azyl w Niemczech.\nSprawa Edwarda Snowdena\nInformatyk z NSA w czerwcu 2013 r. przekazał mediom tajne dokumenty, które pokazywały prowadzone na szeroką skalę krajowe i międzynarodowe działania inwigilacyjne prowadzone przez tę agencję.\nW tym samym roku Snowden uciekł ze Stanów Zjednoczonych. W drodze do Hongkongu miał on „utknąć” w strefie tranzytowej podmoskiewskiego lotniska Szeremietiewo i w sierpniu otrzymał tymczasowy azyl w Rosji.\nIzba Reprezentantów i Senat wyraziły przypuszczenie, że działania mogły być prowadzone przy pomocy rosyjskiego wywiadu. Snowden nie miał bowiem technicznych możliwości samodzielnie przejąć setek tysięcy tajnych dokumentów. Na taką wersję wydarzeń miał wskazywać również fakt, że po ucieczce z USA mógł swobodnie się przemieszczać. Śledztwo FBI nie wykazało jednak, żeby Snowdenowi pomagał ktoś z zewnątrz.\nW czerwcu 2013 r. Szwecja i Wielka Brytania zablokowały w PE propozycję dyskusji dotyczącej oskarżeń amerykańskiego szpiegostwa wobec instytucji UE i jej polityków. Dwa lata później Parlament Europejski wezwał kraje członkowskie do wycofania zarzutów karnych, o ile takie zostały przedstawione, wobec Edwarda Snowdena, ze względu na jego status „osoby zgłaszającej przypadki naruszenia i obrońcy praw człowieka na szczeblu międzynarodowym”.\nW tym samym roku Edward Snowden został nominowany do Nagrody Sacharowa i znalazł się na liście finalistów. Profesor socjologii szwedzkiego uniwersytetu w Umeå Stefan Svallfors nominował Snowdena do Pokojowej Nagrody Nobla za „bohaterski wkład, który Edward Snowden wniósł kosztem wielkich osobistych wyrzeczeń, ujawniając amerykańską inwigilację, która stoi w sprzeczności z prawem krajowym i międzynarodowymi postanowieniami”.\nW 2016 r. do kin wszedł film „Snowden” w reżyserii Olivera Stone’a. Trzy lata później odbyła się międzynarodowa premiera książki Edwarda Snowdena „Pamięć nieulotna” (ang. „Permanent record”), opisująca kulisy m.in. sprawy ujawnienia tajnych dokumentów.\nCo ujawnił amerykański informatyk?\nSnowden upublicznił m.in. informacje na temat programu PRISM, z którego korzystała NSA, a który miał pozwalać NSA na przeglądanie poczty elektronicznej, dostęp do czatów i wideoczatów oraz czerpanie informacji z serwisów społecznościowych. Ujawnił także, że służby Stanów Zjednoczonych szpiegowały instytucje Unii Europejskiej i ponad 30 czołowych polityków na świecie, wśród których była ponoć m.in. kanclerz Niemiec Angela Merkel.\nPonadto według podanych informacji amerykańskie służby specjalne od 2009 roku niezgodnie z obowiązującym prawem wchodziły do sieci komputerowych wschodnioazjatyckiej sieci Pacnet, a także chińskich operatorów telefonii komórkowej, celem uzyskania dostępu do treści milionów SMS.\nBrytyjski „Guardian” powołując się na dane uzyskane od Snowdena przekazał również, że służby specjalne Wielkiej Brytanii i USA prowadziły monitoring komputerów i podsłuchiwały zagranicznych polityków i urzędników, biorących udział w szczycie G20 w Londynie w 2009 r. Brytyjskie służby specjalne w czasie trwania spotkania prowadziły także podsłuch telefonicznych rozmów ówczesnego prezydenta Rosji Dmitrija Miedwiediewa.\nWedług NSA Snowden miał przekazać dziennikarzom od 50 do 200 tys. tajnych dokumentów. Według raportu Pentagonu, treść którego wyszła na jaw w styczniu 2014 r., Snowden przechwycił 1,7 miliona tajnych plików; większość dokumentów dotyczy „kluczowych operacji amerykańskiej armii, floty, piechoty morskiej i sił powietrznodesantowych”.