16 WDH-90 lat w służbie - Lata 1970-1980 - W Obronie Tożsamości\nWydarzenia grudniowe 1970 roku i masakra robotników w Trójmieście powodują wzrost napięcia w Polsce. Aby uniknąć groźby rozszerzenia się protestów na inne regiony kraju, komuniści postanawiają wymienić całe kierownictwo swojej partii i rządu oraz odwołać podwyżki będące bezpośrednią przyczyna robotniczego buntu.\nI Sekretarzem KC PZPR zostaje Edward Gierek. I znów, podobnie, jak czternaście lat wcześniej, część społeczeństwa wiąże ze zmianą osoby partyjnego przywódcy pewne nadzieje. Gierek nie brał bezpośredniego udziału w okupacji sowieckiej i zbrodniczej rewolucji, jaką w Polsce przeprowadzili komuniści i dlatego powszechnie uważa się, że nie ma na rękach polskiej krwi. Uważany jest za Europejczyka, jako że lata młodości spędził we Francji i Belgii. Z tej racji oczekuje się, że będzie bardziej otwarty na zbliżenie z zachodem. I, o dziwo, nadzieje te w dużej mierze się spełniają. Począwszy od 1971 roku następuje ożywienie współpracy gospodarczej z państwami Europy Zachodniej. Nowa ekipa przystępuje do modernizacji polskiej gospodarki przy pomocy zachodnich licencji i kredytów. Propaganda określa to mianem ''budowy drugiej Polski''. Znacznie wzrasta poziom inwestycji. Budowane są nowe, wielkie przedsiębiorstwa przemysłu ciężkiego: Huta Katowice, Rafineria Gdańska, Port Północny i inne. Nadrabiane są wieloletnie zaniedbania w infrastrukturze kraju. Powstają nowe drogi i magistrale kolejowe. Małe miasteczka otrzymują kanalizację. Przede wszystkim zaś, to co ludzie odczuwają najszybciej i co poprawia nastroje społeczne, to radykalna poprawa zaopatrzenia w towary konsumpcyjne. Ceny stabilizują się. W sklepach nie brakuje praktycznie niczego. Mało tego, w dużej obfitości pojawiają się produkty importowane z Zachodu, łącznie z dotychczasowymi symbolami ''amerykańskiego imperializmu'' – sławną coca-colą i pepsi-colą, których produkcję rozpoczyna się w Polsce. Następuje też, znacznie szybszy niż w poprzedniej dekadzie, rozwój motoryzacji. Wzrasta liczba budowanych mieszkań. Wszystko to ludzie odczuwają jako dążenie do unowocześnienia kraju i poprawy bytu Polaków. Poziom akceptacji rządów PZPR bardzo wyraźnie wzrasta. Ale jednocześnie wyraźnej modernizacji gospodarki i infrastruktury nie towarzyszy podobna modernizacja w sferze politycznej i społecznej. Można wręcz powiedzieć, że w tych dziedzinach ruch odbywa się w kierunku przeciwnym. Przede wszystkim nie zmieniona zostaje sam fundament gospodarki, czyli państwowa forma własności. Państwowe przedsiębiorstwa są zarządzane przy pomocy centralnego planowania. Zwiększa się zakres partyjnej nomenklatury, czyli wpływu PZPR na obsadę stanowisk. W praktyce, aby móc otrzymać jakiekolwiek kierownicze stanowisko, trzeba wstąpić do partii komunistycznej i ubiegać się o jej rekomendację. To uzależnienie powoduje znaczny wzrost liczebności PZPR, co propaganda komunistyczna reklamuje jako żywiołowe poparcie dla idei socjalizmu. W rzeczywistości, nomenklaturowa zasada obsadzania stanowisk jest przyczyną łamania ogromnej liczby charakterów i powszechnej demoralizacji. Wydaje się, że społeczeństwo, a zwłaszcza inteligencja pretendująca do tych stanowisk, składa się z samych tylko oportunistów.\nW lutym 1976 roku komuniści dokonują zmian w konstytucji PRL, które powodują protesty części intelektualistów i kościoła. Jednak społeczeństwo, jako całość, nie protestuje nie zdając sobie sprawy z istoty tych zmian. W zmienionej konstytucji znajdują się zapisy uwłaczające godności Polski i Polaków. Określa się w niej Polskę jako państwo socjalistyczne. PZPR zostaje wpisana do ustawy zasadniczej jako przewodnia siła polityczna narodu, uprawniona do sprawowania władzy. Deklaruje się w niej także nienaruszalność sojuszu ze Związkiem Radzieckim oraz dalsze umacnianie przyjaźni i współpracy.\nW 1976 roku ujawniają się pierwsze oznaki kryzysu gospodarczego. Okazuje się, że duża część inwestycji sfinansowanych z zachodnich kredytów służy w istocie Związkowi Radzieckiemu. Błędne, centralne planowanie powoduje ogromne marnotrawstwo. To, co społeczeństwo odczuwało jako poprawę bytu, czyli zwiększony poziom konsumpcji, osiągnięto niejako na kredyt. Rośnie zadłużenie zagraniczne. Rośnie inflacja. W czerwcu rząd ogłasza podwyżkę cen. Na tym tle dochodzi do buntu robotników z Radomia i Ursusa. Władze, jak zwykle, tłumią te bunty brutalnie przy pomocy Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa. W obronie represjonowanych robotników występuje kościół i środowiska inteligencji, które kilka miesięcy wcześniej protestowały przeciwko zmianom w konstytucji. Tym razem nie kończy się tylko na protestach. Pewna grupa ludzi postanawia pomóc represjonowanym robotnikom i ich rodzinom. Rozwija się społeczna akcja pomocy materialnej i prawnej dla rodzin osób przebywających w więzieniach i wyrzucanych z pracy za udział w czerwcowym proteście. Nawiązanie współpracy pomiędzy różnymi środowiskami uczestniczącymi w akcji pomocowej owocuje powstaniem we wrześniu 1976 roku Komitetu Obrony Robotników (KOR). Kilka miesięcy później, w oparciu o inne środowiska, powstaje kolejna nielegalna struktura opozycyjna ''Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela'' (ROPCiO). Działania obu grup mają duże znaczenie propagandowe. Informacje o ich istnieniu, opiniach, komentarzach i przedsięwzięciach docierają do Polaków okrężną drogą poprzez fale eteru polskojęzycznych radiostacji nadających z Zachodu takich jak Wolna Europa, Głos Ameryki czy BBC. Mimo, że radiostacje te są przez komunistów prawie całkowicie zagłuszane niemal w każdej prawdziwie polskiej rodzinie słucha się nadawanych przez nie audycji. W tym samym czasie zaczyna rozwijać się podziemny ruch wydawniczy. Powstaje kilka podziemnych wydawnictw stawiających sobie za cel przełamanie cenzury i blokady informacyjnej. Publikowanych jest wiele książek, których wydawanie jest w Polsce zakazane. Podziemne gazetki i biuletyny informują o działalności i programach ruchów opozycyjnych. Podziemne publikacje i działalności polskojęzycznych radiostacji nadających z Zachodu przyczynia się do rozwoju świadomości społeczeństwa, które przez z górą 30 lat skazane jest na całkowitą blokadę informacyjną i nachalną komunistyczną propagandę. Dzięki takiej akcji informacyjnej działalność opozycyjna zdobywa sobie coraz więcej zwolenników i zatacza coraz szersze kręgi. Włączają się do niej kolejne środowiska. Zwiększa się jej zasięg i znaczenie. Oczywiście komuniści nie przyglądają się temu z założonymi rękami. Mnożą się aresztowania. Ale formy represji nie są zbyt okrutne. Nie ma to nic wspólnego ze stalinowskim terrorem z lat 40-tych i 50-tych. Kary nie są nazbyt wysokie - raczej uciążliwe. Sprowadzają się do zatrzymań i co najwyżej uwięzienia. Dzięki temu działaczy opozycyjnych stale przybywa.\nRadykalizacja nastrojów społecznych i ogólny wzrost świadomości jest również efektem otwarcia gospodarczego na Zachód. W związku z rozwijaną współpracą gospodarczą i naukową coraz więcej Polaków otrzymuje paszporty i zezwolenia wyjazdu. Przebywając w krajach zachodnich widzą na własne oczy nieprawdopodobne zacofanie cywilizacyjne będące udziałem Polski i innych państw objętych radziecką strefą wpływów, w stosunku do krajów demokratycznych i rozwijających się w oparciu o wolny rynek. Wracając stamtąd, przywożą ciekawe spostrzeżenia. W społeczeństwie narasta świadomość tragicznego braku efektywności ustroju socjalistycznego.\nW początku lat 70-tych komunistyczny Związek Harcerstwa Polskiego umacnia swój masowy charakter. W 1972 roku jest już dwumilionową organizacją dziecięco - młodzieżową. Największy przyrost liczebności odnotowuje się na prowincji - w małych miasteczkach i na wsiach. Harcerstwo jest tam robione przez zupełnie do tego nieprzygotowanych nauczycieli, otrzymujących za swoją instruktorska pracę wynagrodzenie w formie dodatku do pensji. W wielu przypadkach wysokość tego dodatku uzależniona jest od stopnia ''uharcerzenia'' szkoły. Trudno się dziwić, że pomysłowi nauczyciele stosują wobec dzieci szkolny przymus przynależności. Nie dziwi też, że zajęcia prowadzone są w formie dodatkowej tzw. harcerskiej lekcji szkolnej, w trakcie której dzieci zapisują w zeszytach propagandowe hasła formułowane przez wyższe instancje ZHP. Tak zwane wychowanie można przyrównać do efektów osiąganych poprzez szkolne lekcje wychowania obywatelskiego. Oczywiście z harcerstwem nie ma to nic wspólnego. Nie działa nawet podstawowy mechanizm wychowania harcerskiego, jakim jest przykład osobisty instruktora. Kadra instruktorska ZHP nie jest zobowiązana przestrzegać Prawa Harcerskiego. W większości nie zwraca też na to uwagi w swoich drużynach. Młodzież nie mając przykładu z góry i nie będąc do tego zachęcana, też Prawa Harcerskiego nie chce przestrzegać, jeżeli w ogóle wie o jego istnieniu. Opisany tu model pracy ''harcerskiej'' znajduje zastosowanie głównie w szkołach podstawowych, gdzie w stosunku do dzieci łatwo jest wymusić posłuszeństwo, a czasem nawet, przy minimalnym nakładzie inwencji, można je czymś zainteresować. W szkołach ponadpodstawowych zupełnie się to nie sprawdza. Z tego powodu harcerstwo starsze jest piętą achillesową ZHP.\nW pierwszej połowie dekady poprawie warunków materialnych towarzyszy zwiększony nacisk ideologiczny. Komuniści szczególną wagę przykładają do odpowiedniego ułożenia młodzieży, by w przyszłości nie mieć z nią większych kłopotów. W celu skuteczniejszego sterowania organizacjami działającymi ''na odcinku ideologicznej pracy z młodzieżą'' powołują do życia Federację Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej (FSZMP). Zgodnie ze stosowana praktyką centralizowania władzy, federacja jest instytucją nadrzędną nad ZHP, ZSMP i SZSP. Analogia do znienawidzonego ZMP z czasów stalinowskich, który też skupiał w sobie wszystkie kierunki pracy z młodzieżą, jest aż nadto widoczna. Włączenie ZHP do FSZMP powoduje dalsze konsekwencje. Władze federacji uznają, że w porównaniu z ''bratnimi'' socjalistycznymi organizacjami młodzieży, pracującej i studenckiej, w ZHP zbyt mało uwagi poświęca się pracy ideologicznej i kształtowaniu właściwych (czytaj - socjalistycznych) poglądów politycznych. Lojalną odpowiedzią władz ZHP jest utworzenie programu Harcerskiej Służby Polsce Socjalistycznej (HSPS), obejmującego młodzież uczącą się w szkołach ponadpodstawowych. I znów łatwo czytelna analogia do końca lat czterdziestych. Wtedy też realizowano podobny program o nazwie Harcerska Służba Polsce. Cel HSPS-\nu jest dokładnie taki, jak postulowała Federacja - zintensyfikowanie pracy politycznej wśród starszej młodzieży szkolnej. Nie chodzi bynajmniej o pracę z młodzieżą harcerską, czyli z chłopcami i dziewczętami, które wstąpiły do ZHP. Nie - ich jest zbyt mało. Chodzi o całą młodzież szkolną. Totalitarny system poszukuje totalitarnych rozwiązań i łatwo je znajduje. Cóż prostszego, jak uznać, że szkoła jest jednocześnie szczepem HSPS, a klasa - drużyną. W ten sposób równie łatwo znaleźć wystarczającą ilość kadry instruktorskiej. Każda szkoła ma przecież swojego dyrektora, a klasa - wychowawcę, którzy w ramach swoich obowiązków służbowych mogą być szczepowymi i drużynowymi. Tak pomyślany program wdrażany jest w życie od 1974 roku. W szkołach średnich zaczyna obowiązywać przymus przynależności do HSPS. W krótkim czasie liczebność ZHP wzrasta do trzech milionów członków. Właśnie członków, gdyż słowo harcerz jest tu zupełnie nie na miejscu. W ogromnej większości jest to młodzież zmuszona do wstąpienia w szeregi ZHP, nie akceptująca jego zasad, a nawet przez przekorę czynnie im się sprzeciwiająca. Praca w klaso-drużynach też nie ma nic wspólnego z metodą harcerską. Są to przeważnie jeszcze jedne obowiązkowe i nudne zajęcia szkolne. Dla podkreślenia zmiany charakteru harcerstwa starszego wprowadzone zostaje nowe umundurowanie HSPS. Jest to piaskowa bluza (tzw. olimpijka) z czerwoną krajką (krawatem) i czerwonym beretem. Całość swoim wyglądem nie przypomina zupełnie munduru harcerskiego, kojarzy się raczej z ubiorem organizacyjnym radzieckich pionierów i dawnych ZMP-owców. Mamy więc kolejną analogię do czasów stalinowskich. Nie ma w tym żadnego przypadku. W ciągu prawie dwudziestu lat ZHP zatoczył wielkie koło, by uwiarygodniwszy się, powrócić do swego pierwowzoru ideowego i prawnej poprzedniczki, jaką była Organizacja Harcerska Polski Ludowej (OHPL), a jeszcze wcześniej - OH ZMP. Wszystko po to, by komuniści mogli jeszcze skuteczniej oddziaływać na młodzież, kształtując ją według swoich planów.\nNa szczęście nie wszystko idzie po ich myśli.\nSą oczywiście wzorcowe szczepy HSPS, gdzie praca prowadzona jest według opracowanego programu. Ale jest ich niezmiernie mało. W dużej liczbie szkół, które w swoich sprawozdaniach wykazują HSPS-owską aktywność, tak na prawdę jest to fikcją. Młodzież nie ma nawet mundurów, a cała praca sprowadza się do piętnastominutowego apelu szkolno-harcerskiego. Jest też wiele takich szkół, w których w ogóle nie udaje się wdrożyć programu HSPS-u i to nie z powodu świadomego sabotażu, lecz ze względu na typowe dla urzędników harcerskich i nauczycielskich partactwo i nieudolność. Nawet dysponując środkami przymusu nie są w stanie prowadzić nakazanej im pracy.\nInna jest też sytuacja na głębokiej prowincji, a inna w dużych miastach. Tam gdzie nigdy nie było żadnych tradycji harcerskich i gdzie wcześniej z pomocą nauczycieli udało się uruchomić harcerstwo, ale tylko w szkołach podstawowych, tam program HSPS wdrażany jest od podstaw, według wzorcowej receptury opartej o klaso-drużyny. W tradycyjnych ośrodkach harcerskich, gdzie w szkołach ponadpodstawowych istniały jakieś drużyny starszoharcerskie, stosuje się przeważnie metodę zmuszania tych drużyn do przyjęcia programu HSPS i kontynuowania pracy w oparciu o nowe założenia. Jednak w tych przypadkach nie stosuje się przeważnie przymusu szkolnego i nie wykorzystuje nauczycieli, pozostawiając sprawy w rękach społecznej kadry tych drużyn. Ich charakter jest bardzo zróżnicowany. Większość z entuzjazmem przyjmuje ''nową wiarę''. Inne, tych jest mniejszość, dla świętego spokoju wkładają mundury HSPS, ale dalej robią swoje. Jest też kilka wyjątków, głównie w Warszawie i Krakowie, którym udaje się jakimś cudem uniknąć nawet HSPS-owskiego umundurowania. Zresztą Warszawa i Kraków to miejsca wyjątkowe na mapie ZHP. Są tam największe skupiska byłych harcerzy i instruktorów, z których część w ramach ZHP, albo całkowicie z zewnątrz, stara się wywierać wpływ na charakter poszczególnych drużyn, a w niektórych przypadkach także hufców. Dzięki temu harcerstwo ma tam zupełnie inny, bardziej przyzwoity charakter. Przede wszystkim, drużyny i szczepy stosują więcej elementów metody harcerskiej, a przez to ich praca zachowuje walor atrakcyjności. To z kolei powoduje autentyczne przywiązanie do harcerstwa. Część starszych harcerzy po przeżyciu swojej przygody pozostaje w drużynach i pełni w nich funkcje instruktorskie. Jest to przyczyną, dla której większość warszawskich i krakowskich drużyn opiera się na społecznej pracy instruktorów - maturzystów i studentów. Stopień niezależności tych ludzi jest znacznie wyższy, niż kadry nauczycielskiej uwikłanej w podległość służbową wynikającą z wykonywanego zawodu, będącego ich jedynym źródłem utrzymania. Część społecznej kadry robi użytek ze swojej niezależności we właściwy sposób, szukając pomysłów i wzorów postępowania u doświadczonych instruktorów. Dzięki temu ich drużyny wznoszą się na jeszcze wyższy poziom pracy. Istnienie lepszych, osiągających sukcesy drużyn wpływa dodatnio na ogólny poziom harcerstwa w poszczególnych hufcach oraz poziom prowadzonych tam kursów instruktorskich. Lepiej przygotowana pod względem metodycznym kadra prowadzi lepszą pracę harcerską i tak dalej. Mechanizm ten decyduje o tym, że warszawskie i krakowskie harcerstwo pozostaje w swojej masie dość licznym i w miarę autentycznym ruchem, w odróżnieniu od reszty kraju, gdzie dominuje skostniała i zbiurokratyzowana organizacja, utrzymująca się tylko dzięki przymusowi i pieniądzom przeznaczonym na zatrudnienie instruktorów. Ale nawet w Warszawie i Krakowie charakter ideowy prowadzonej pracy jest w większości drużyn i szczepów zgodny z komunistycznymi założeniami wynikającymi ze statutu ZHP. Tylko naprawdę nieliczne, najbardziej niezależne środowiska usiłują, w jakiś sposób, mniej lub bardziej świadomie, kultywować tradycyjny kierunek wychowania harcerskiego. Jedne, stosując się formalnie do wszystkich wymogów statutowych, starają się po prostu robić bardzo dobre technicznie harcerstwo i tworzyć odpowiednią patriotyczną atmosferę pracy. Inne, posuwają się do kultywowania dawnych zwyczajów i zakazanych elementów metodyki, na przykład używają przedwojennego systemu i nazewnictwa stopni. Są też i takie, które w konspiracji stosują pełen, tradycyjny system wychowania, z przyjmowaniem tradycyjnego Przyrzeczenia Harcerskiego włącznie.\nWiosną 1976 roku w Warszawie zawiązuje się nawet coś na kształt tajnego porozumienia kilku szczepów i drużyn prowadzących tradycyjną pracę. Na konspiracyjnych spotkaniach instruktorów i tajnych zlotach następuje wymiana doświadczeń i próba przełamania izolacji, w jakiej znalazły się te środowiska z konieczności ochrony własnej tożsamości. Kilka miesięcy później, po brutalnie stłumionych strajkach robotników z Radomia i Ursusa, z tradycyjnych warszawskich środowisk harcerskich wychodzi inicjatywa przeprowadzenia akcji pomocy rodzinom osób represjonowanych, która następnie przyjmuje formułę jawnego Komitetu Obrony Robotników (KOR). W pierwszym okresie działalność KOR-u oparta jest na poświęceniu i pracy harcerzy wywodzących się z kilku warszawskich drużyn. Decyzja o rozpoczęciu jawnych działań opozycyjnych podjęta zostaje z pełną świadomością grożącego niebezpieczeństwa. Twórcom KOR-u przyświeca przekonanie, że w ten sposób można nie tylko skuteczniej pomóc potrzebującym, ale także wyrwać społeczeństwo z marazmu i dać mu przykład odwagi w przeciwstawieniu się totalitarnej, komunistycznej władzy. Do prawdy, trudno o bardziej czytelne świadectwo i lepszy przykład służby Polsce i bliźnim.\nW latach 1970-1972 następuje dalsze obniżenie poziomu pracy Szesnastki związane z brakiem dobrze przygotowanej kadry. Drużyny nie stać już nawet na zorganizowanie samodzielnego obozu. Jest więc włączana do obozowych zgrupowań hufca, gdzie tworzy własne podobozy. Ale mimo ogromnego kryzysu organizacyjnego i niskiej liczebności, Szesnastka nadal jaskrawo odróżnia się od innych szczepów i drużyn specyficzną ''AK-owską'' atmosferą i bezgranicznym przywiązaniem do własnej tradycji i historii. To powoduje, że instruktorzy Szesnastki szukają inspiracji i pomysłów na wyjście z kryzysu raczej w tradycji historycznej, niż w coraz bardziej komsomolskich propozycjach ówczesnych władz ZHP.\nW obliczu rozpoczynającego się właśnie kolejnego etapu ideologizacji harcerstwa i odchodzenia już nie tylko od ideałów, ale również od tradycyjnych form działalności harcerskiej, postawa Szesnastki i innych podobnych do niej drużyn, budzi coraz większe zaniepokojenie władz ZHP. Obawiają się one możliwości rozprzestrzenienia niepożądanych wpływów na inne środowiska w momencie narzucenia harcerstwu kolejnych ograniczeń i jawnie komunistycznego kierunku wychowania. Najprostszym rozwiązaniem problemu byłoby ostateczne zlikwidowanie niepokornych środowisk harcerskich. Ale na etapie propagandowego przygotowania do czekających harcerstwo zmian metoda taka mogłaby wywołać niepożądane reakcje nie tylko w łonie samego ZHP, ale również w szerszych kręgach społecznych. Po za tym, mogłoby to doprowadzić do powstania jakiejś formy harcerskiej konspiracji. Prawdopodobnie dlatego władze ZHP nie rozwiązują Szesnastki i podobnych do niej drużyn. Uznają, że o wiele skuteczniej będzie przejąć nad nimi pełną kontrolę i wykorzystać jako propagandowe ''listki figowe'' dla swojej obnażonej z tradycji i ideałów organizacji. To tłumaczy, dlaczego, mimo tak zmasowanego naporu ideologicznego i walki z wszelkimi obcymi rewolucyjnej estetyce przejawami życia, toleruje się jednak w harcerstwie i w Szesnastce pewne zewnętrzne formy nawiązujące do historycznych przedrewolucyjnych wzorów.\nTak zaplanowana akcja posiada pewne ograniczenia. Przede wszystkim, trzeba ją wykonać dyskretnie, nie prowokując konfliktu z silnym środowiskiem zawiszackim, w którym Szesnastka ma swoje mocne oparcie. To wyklucza jakiekolwiek drastyczne posunięcia. Operacja przejęcia kontroli nad Szesnastką rozpoczyna się dość niewinnie. Oto, jesienią 1972 roku władze ZHP zmuszają słabiutki liczebnie Szczep do przyjęcia koedukacyjnej struktury organizacyjnej. Wyznaczona przez władze hufca instruktorka, wraz ze swoją koleżanką szkolną, organizują drużynę żeńską w szkole nr 9, przy której działa Szesnastka. Drużyna ta zostaje automatycznie włączona do Szczepu 16WDH. Mimo wieloletniego oporu przed koedukacją, w tej konkretnej kryzysowej sytuacji akcja władz nie spotyka się z żadnym poważniejszym sprzeciwem. Szesnastka jest za słaba, by móc się sprzeciwiać. Zresztą, od jakiegoś czasu zdawano już sobie sprawę z nieuchronności tego typu rozwiązania, które dawno stało się obowiązującą w ZHP normą. Władze hufca już rok wcześniej oswoiły instruktorów Szesnastki z myślą o obecności dziewcząt w Szczepie, przeprowadzając pierwszą, nieudaną wtedy jeszcze, próbę utworzenia drużyny żeńskiej. Tamta akcja zakończyła się niepowodzeniem z powodu nie dość zdecydowanej postawy przeprowadzającej ją instruktorki. Obecnie władze hufca wyznaczają do tego zadania dziewczynę, która charakteryzuje się nie tylko ślepym przywiązaniem do preferowanego w ZHP modelu harcerstwa, ale w dodatku posiada bardzo silną, apodyktyczną wręcz osobowości oraz duże zdolności organizacyjne. W ten sposób ''pieką dwie pieczenie na jednym ogniu''. Po pierwsze, likwidują ostatnią białą plamę (jest to jedyna szkoła na Ochocie, w której nie było drużyny żeńskiej) i ujednolicają struktury organizacyjne, a po drugie, przy zastosowaniu metody ''konia trojańskiego'' wprowadzają do niepokornego i tradycyjnego środowiska harcerskiego swojego człowieka zadaniem przejęcia nad nim pełnej kontroli.\nCiesząca się poparciem władz hufca instruktorka stopniowo, w ciągu dwóch lat, usuwa i tak nieliczną kadrę drużyny męskiej i przejmuje całkowitą władzę w Szczepie, wprowadzając w nim własne metody pracy. Już w 1973 roku ma miejsce pierwszy koedukacyjny obóz letni, na którym dochodzi do wielu ostrych konfliktów na tle narzucanego harcerzom, zupełnie obcego Szesnastce, stylu obozowania. Sprzeciw budzi infantylna, zabawowa forma prowadzonych zajęć, którą usiłuje się zaszczepić na gruncie drużyny traktującej serio polową i techniczną stronę harcerstwa. Wywołuje to opór najmłodszych nawet harcerzy, który z czasem przeradza się w skryty bunt wobec dziewcząt, a następnie w „anty-babską konspirację".\nTymczasem, w pozbawionym męskiej kadry Szczepie nowe, obce kierownictwo robi dosłownie to, co chce. Pod pretekstem rozwoju pionu zuchowego, z hufca ''importowani'' są kolejni instruktorzy, ukształtowani poza Szesnastką, posiadający obce jej nawyki pracy, a przy tym charakteryzujący się pełną lojalnością wobec władz ZHP. Szczep z dnia na dzień traci swoją tożsamość i upodabnia się do przeciętnego obrazu warszawskiego ''harcerstwa''. Nowa, pochodząca z zewnątrz kadra wyznaje powszechnie przyjętą modę lekceważenia 10 punktu Prawa Harcerskiego. Szczep zaczyna realizować metodyczny i programowy bełkot ówczesnych władz ZHP. Nieomal do zera obniża się poziom biegów harcerskich. Sprawności fachowe, które służyły kiedyś rozwijaniu indywidualnych zainteresowań harcerzy, są marginalizowane jako niebezpieczny dla socjalizmu mechanizm pobudzający postawy indywidualistyczne i osobiste aspiracje młodzieży. W ich miejsce wprowadzane są tzw. sprawności zespołowe mające utrwalać i rozwijać kolektywistyczną naturę człowieka. Szczep włącza się czynnie w organizowane odgórnie akcje programowe takie, jak ''Turniej Wiedzy Obywatelskiej'', ''Alerty Naczelnika'' itp. Likwidacji ulega wiele tradycyjnych zwyczajów Szesnastki. Dotyczy to zarówno spraw drugorzędnych, jak choćby zakaz stosowania kary menażki, jak i kwestii naprawdę ważnych. Porzucona zostaje zasada, że Przyrzeczenia Harcerskie przyjmują dawni instruktorzy - Zawiszacy. Motywacja jest oczywista. Chodzi o osiągnięcie wymaganej przez władze ZHP czystości ideologicznej i zaprzestanie procederu stosowania dawnej, zakazanej roty Przyrzeczenia. W gawędach wygłaszanych przez instruktorów narzuconej komendy Szczepu i w oficjalnych programach pracy pojawiają się unikane wcześniej frazesy o budowie socjalizmu i przewodniej roli partii.\nJednocześnie Szczep jako całość nabiera dość dużej sprawności organizacyjnej i rozmachu działania. Funkcjonują w nim dwie drużyny harcerskie i dwie zuchowe. Co roku organizowane są, co prawda koedukacyjne, ale w pełni samodzielne obozy stałe. Organizuje się także obozy wędrowne i zimowiska. Dzięki reaktywowanemu KPH i własnym akcjom zarobkowym zbudowana zostaje pokaźna baza materialna. Przy tym wszystkim zachowuje się niektóre zewnętrzne pozory szesnastkowej normalności. Przy mundurach dalej nosi się krajki łowickie, sporadycznie wydawany jest Sulimczyk, a na Choinki zaprasza się Zawiszaków. Wszystko po to, aby zdobyć ich akceptację dla dokonujących się w Szczepie zmian i przewartościowań.\nKulminacyjny moment poniżenia Szesnastki następuje na początku 1977 roku, kiedy to Szczepowi zostaje nadany nowy „regulaminowy" sztandar. Ten dawny, biało czerwony ze swoim orłem w koronie i hasłem „Honor i Ojczyzna" jest dla władz ZHP solą w oku. Realizującym ich politykę instruktorom Szczepu udaje się przekonać środowisko Zawiszaków o potrzebie oddania go do muzeum i ufundowania nowego sztandaru.\nTrzeba przyznać, że komendzie Szczepu udaje się pozyskać sympatię Zawiszaków dla nowego kierunku pracy. Większość z nich wydaje się być pogodzona z losem i z dziejową koniecznością zmian ideowych w harcerstwie i w Szesnastce. Rekompensuje im to widoczna gołym okiem organizacyjna sprawność i liczebność Szczepu.\nWiosną 1977 roku władze ZHP mają wszelkie przesłanki, by sądzić, że ich zamiary przejęcia pełnej kontroli nad Szesnastką zakończone zostały widocznym sukcesem. Na podstawie zewnętrznej obserwacji wrażenie całkowitego i ostatecznego zgniecenia ''zadziornego'' ducha Szesnastki jest w miarę kompletne. Na szczęście jest to wrażenie nie do końca prawdziwe. To, co dzieje się w Szczepie prawie zupełnie nie przystaje do sytuacji w drużynie męskiej, gdzie nadal bardzo żywa jest tęsknota za dawną Szesnastką i tradycyjnym harcerstwem. Aby zrozumieć, jak to się dzieje, że pomimo kilkuletniej akcji asymilacyjnej i intensywnego ''prania mózgów'' nie udaje się władzom hufca do końca wykorzenić ducha i tradycji Szesnastki - trzeba wrócić do początków tej akcji.\nUsunięcie w latach 1973-1974 całej kadry Drużyny i wszystkich starszych harcerzy mogących pamiętać dawny styl i charakter Szesnastki okazało się posunięciem mało zdecydowanym, a przez to nie do końca skutecznym. Pożądany efekt mogłoby przynieść tylko całkowite rozwiązanie Drużyny, ale to wywołałoby niepożądaną reakcję środowiska zawiszackiego. Rozwiązanie Drużyny i szybkie odtworzenie jej w oparciu o zupełnie inną szkołę również nie było możliwe z powodu skostniałego powiązania struktury ZHP ze strukturą oświatową i co za tym idzie, ''przywiązania'' szczepu o numerze 16-tym do szkoły podstawowej nr 9. Pozostawiono zatem okaleczoną kadrowo i słabą liczebnie Drużynę, a w niej kilku młodszych harcerzy - uczniów tej szkoły, jako materiał, który po odpowiedniej ideologicznej ''obróbce'' miałby się w przyszłości nadawać do pełnienia funkcji instruktorskich i lojalnego wypełniania wszelkich poleceń władz ZHP. Nie doceniono jednak legendy i siły oddziaływania tradycji Szesnastki, która zdążyła już ukształtować harcerski styl tych młodych, 13-14- letnich chłopców mających za sobą 2-3-letni staż w Drużynie i pamiętających okres sprzed ''żeńskiej'' dominacji.\nNarzucony im nowy styl pracy budzi ich sprzeciw już od pierwszego koedukacyjnego obozu w 1973 roku. Jako szeregowcy, czyli ''gówniarze'', sprzeciwu tego nie mogą w żaden rozumny sposób wyartykułować i tylko to chroni ich przed losem starszych kolegów. Ich desperackie akty nieposłuszeństwa traktowane są jako wyraz normalnej szczeniackiej przekory, z której każdy, prędzej czy później, w końcu wyrasta. Tymczasem przekora ta ma znacznie głębsze podłoże. Wynika z braku możliwości praktykowania harcerstwa takiego, jakie znali i pokochali. W efekcie dochodzi do wykształcenia się w Drużynie tajnego ''anty-babskiego'' spisku. Jego wieloletnią żywotność podtrzymuje specyficzny, arogancki i wyniosły sposób bycia nowej kadry, który budzi naturalne odruchy niechęci wśród harcerzy poniżanej i ograniczanej w aspiracjach Drużyny. Z biegiem lat, miejsce nieukierunkowanej, ślepej przekory, wyrażającej się często nieodpowiedzialnymi manifestacjami nieposłuszeństwa, zajmuje przekora bardziej dojrzała, choć nadal, z racji wieku chłopców, motywowana raczej intuicyjnie. Jeżeli w Drużynie nie pali się papierosów, to nie z powodu jakiegoś nadzwyczajnego przejęcia się nakazami Prawa Harcerskiego, tylko dla podkreślenia swojej inności i sprzeciwu wobec postawy sprowadzanej z hufca kadry. Im częściej trzeba wysłuchiwać frazesów w stylu ''Polska Ludowa'', ''Socjalizm'', ''Przyjaźń ze Związkiem Radzieckim'', z tym większym nasileniem woli harcerze starają się kontrować je poprzez wyśmiewanie partyjnych haseł, śpiewanie antysowieckich, AK-owskich i partyzanckich piosenek.\nKiedy jesienią 1976 roku rozpoczyna się intryga mająca na celu pozyskanie Zawiszaków dla projektu zastąpienia historycznego sztandaru nowym, uszytym zgodnie z obowiązującym w ZHP regulaminem, najstarsi 16-letni harcerze są już na tyle dorośli, by postawę wynikającą z intuicyjnego buntu przemienić w pełni świadomą formę sprzeciwu i pragnienie pracy u podstaw dla odbudowania ukochanej Szesnastki. Dla wszystkich harcerzy w Drużynie ich sztandar jest bardzo ważnym symbolem dawnej świetności oraz wyrazem tęsknoty za tym, co zostało utracone. To między innymi dzięki temu pięknemu sztandarowi, używanemu w ważnych chwilach, a zwłaszcza podczas składania Przyrzeczenia Harcerskiego, w Szesnastce utrzymuje się nadal specyficzna atmosfera sprzeciwu wobec radzieckiej okupacji. Każdy harcerz, kładąc dwa palce na drzewcu swojego sztandaru z wizerunkiem Orła w Koronie, czuje intuicyjnie, że ta przyrzekana uroczyście "wierność sprawie socjalizmu", rozumiana powszechnie jako wierność Związkowi Radzieckiemu i gotowość poddania się ateistycznej ideologii, to tylko nic nie znaczący pusty frazes, którego wypowiedzenie jest konieczną ceną za możliwość przeżycia wspaniałej harcerskiej przygody. Dzięki obecności tego sztandaru słowa te mniej ranią i mniej bolą. I ten właśnie sztandar, na skutek podstępnej intrygi, ma zostać Szesnastce odebrany, umieszczony w jakimś muzeum i zastąpiony „czerwoną regulaminową płachtą". Niestety i to Drużyna musi przeboleć. Harcerze czują podświadomie, że w tej ważnej i prestiżowej dla władz ZHP sprawie powinni trzymać język za zębami. Zaciskają pięści i tłumaczą sobie, że nowy sztandar będzie tylko sztandarem Szczepu, podczas gdy stary pozostanie po wsze czasy sztandarem Drużyny i gdy trzeba będzie - przyrzeczenia składane będą w muzeum, w którym będzie wystawiony.\nW tej atmosferze wśród harcerzy utrwalone zostaje przekonanie, że Szczep, podobnie jak instytucja hufca, jest czyś zupełnie obcym wobec Szesnastki jako takiej. Że jest to pewnego rodzaju narzucona Drużynie czapa organizacyjna, która ją ogranicza i uniemożliwia swobodę działania, a jednocześnie coś, z czym trzeba nauczyć się żyć tak, jak trzeba było nauczyć się żyć z partią, socjalizmem i Związkiem Radzieckim. W tym rozumieniu ''depozytariuszem'' idei i tradycji Szesnastki jest męska drużyna ''Grunwald'', w której zachowało się bardzo słabe, ale w pełni prawdziwe ogniwo łańcucha zawiszackich pokoleń.\nNa szczęście proces przechodzenia od spontanicznych aktów niesubordynacji do świadomego sprzeciwu i kształtowania opartych na tej podstawie poglądów ujęty jest w ramy zawiązanej na samym niemal początku ''anty-babskiej'' konspiracji. W ten sposób, część prawdziwych motywacji i poglądów na sytuację w Szczepie, wyrażanych przez najstarszych harcerzy, pozostaje nadal ich wewnętrzną tajemnicą, skrupulatnie skrywaną przed komendą Szczepu i mianowanym przez nią ''marionetkowym'' drużynowym.\nW tym samym czasie komendantka Szczepu wychodzi za mąż i pochłonięta obowiązkami rodzinnymi zaprzestaje intensywnej pracy w harcerstwie. Faktyczne kierownictwo przejmuje druga z dwójki delegowanych z hufca instruktorek. Ta, w chwili gdy trafiła do Szesnastki, nie była nawet harcerką. Nie miała więc żadnych nawyków pracy utrwalonych w pozostałych środowiskach hufca. Jej formacja harcerska i instruktorska przebiegała w Szesnastce, a więc już w pewnej łączności z jej tradycjami. Po za tym, dziewczyna ta ma zupełnie inny charakter, ogromną inteligencję, inne poglądy na ogólną sytuację Polski i jest wyraźnie przerażona kierunkiem i zakresem zmian dokonujących się ostatnio w ZHP. To wszystko sprzyja porozumieniu. Dzięki niej, jesienią 1977 roku jeden z wyrosłych od małego w Szesnastce harcerzy, ale, jak się komendzie Szczepu wydaje, odpowiednio ''utemperowany'', otrzymuje wreszcie pozwolenie na poprowadzenie drużyny ''Grunwald''. Na szczęście dla Szesnastki jest to uczestnik tajnego sprzysiężenia. Drugi z siedemnastolatków, mniej pokorny zostaje od pracy w Drużynie odsunięty, ale mimo to, pełniąc najrozmaitsze funkcje w Szczepie, aktywnie pomaga w jej prowadzeniu. W ten sposób rozpoczyna się długa, trwająca kilka lat praca u podstaw i proces mozolnego wychodzenie z kryzysu. Drużyna powoli staje na nogi. Ponownie zaczyna się praca zastępami, ustalone zostają nowe polowe wymagania na stopnie harcerskie. Drużyna zaczyna często wyjeżdżać na wycieczki i biwaki, a nawet organizuje dłuższe wypady o charakterze półlegalnych obozów wędrownych. Intensywność i poziom pracy bardzo wyraźnie wzrasta. Drużyna posiada coraz więcej kadry instruktorskiej, która uzyskuje silne wpływy w komendzie Szczepu. Wreszcie jesienią 1978 roku można uznać, że kryzys organizacyjny zostaje przezwyciężony. Drużynę znów charakteryzuje przyzwoita liczebność, duża sprawność organizacyjna, dyscyplina, wzorowa prezencja i wysoki poziom wyszkolenia technicznego harcerzy. Ponadto jeszcze silniej ugruntowana zostaje specyficzna zawiszacka atmosfera, której wyznacznikiem jest silne przywiązanie do własnej tradycji, stwarzające skuteczną barierę bezpieczeństwa dla sprzecznych z istotą harcerstwa trendów lansowanych przez ówczesne władze ZHP. W Drużynie nie używa się mundurów HSPS mimo, że kadra i starsi harcerze są do tego różnymi sposobami nakłaniani, a nieraz wręcz zmuszani.\nPoprzez Zawiszaków, do kadry Drużyny docierają wieści o udziale i aktywnej roli Mirka Chojeckiego - drużynowego Grunwaldu z 1969 roku, w działaniach opozycji demokratycznej. Wraz z harcerzami z ''Gromady Włóczęgów'' Warszawskiej Jedynki jest on inspiratorem, twórcą i ofiarnym działaczem KOR-u. Tworzy też prężnie działające wydawnictwo podziemne ''Niezależna Oficyna Wydawnicza''(NOWA). Szesnastka, będąc drużyną młodszoharcerską, nie próbuje nawet włączyć się w tę wielką i niebezpieczną służbę, ale postawa Mirka działa na wyobraźnię instruktorów i inspiruje do jeszcze większych starań na własnym polu działalności, czyli w walce o utrzymanie i wzbogacenie ducha Szesnastki.\n16 października 1978 roku Polak, kardynał Karol Wojtyłła, zostaje wybrany głową kościoła katolickiego i jako Jan Paweł II wstępuje na tron papieski. Euforia, jaka ogarnia Polskę nie ma sobie równych w całej historii. Polacy zdają sobie sprawę, że ten wybór może odmienić historię Ojczyzny. W czerwcu 1979 roku papież Jan Paweł II przyjeżdża do Polski. Wszędzie witany jest przez tłumy. W mszach świętych celebrowanych przez papieża uczestniczą miliony Polaków. Są to pierwsze w historii PRL wielkie zgromadzenia publiczne, całkowicie legalne, a przy tym nie reżyserowane przez komunistów. Miliony ludzi przychodzi na nie dobrowolnie i bez żadnego przymusu. Tak ogromna manifestacja przywiązania do zwalczanej przez komunistów religii katolickiej wpływa na wyraźne obniżenie się poczucia zagrożenia ze strony komunistycznego aparatu bezpieczeństwa. Do tej pory społeczeństwo nie miało możliwości wyrażania swoich odczuć i sympatii w tak masowy i zorganizowany sposób. Ludzie, którzy w wyniku braku możliwości stowarzyszania się, blokowania informacji przez cenzurę i oddziaływania partyjnej propagandy, sądzili, że są osamotnieni w swoich poglądach, nagle przekonali się, że nie są sami i że podobnie myśli i odczuwa ogromna większość społeczeństwa. Rozważania i przesłania zawarte w wygłaszanych przez Ojca Świętego kazaniach dodają ludziom otuchy i wiary we własne możliwości. W wyniku tej pierwszej kilkudniowej pielgrzymki papieża do Ojczyzny, Polska staje się z dnia na dzień innym krajem. Polacy odkrywają, że są społeczeństwem, które mimo ponad 30-letniej przymusowej ateizacji zachowało swoją wiarę i poszanowanie dla wartości negowanych i zwalczanych przez komunizm. W ciągu kolejnych kilku miesięcy wyraźnie daje się odczuć całkowitą zmianę nastrojów społecznych. W Polaków wstępuje nadzieja i odwaga. W marcu 1980 roku dochodzi do częściowego bojkotu wyborów do Sejmu. Właściwie, tak jak w całej historii PRL, nie są to żadne wybory, gdyż wszyscy kandydaci zgłaszani są przez PZPR i jej satelickie stronnictwa polityczne. Nie ma żadnych list ani kandydatów niezależnych. Bojkot jest protestem przeciwko tej pseudo-demokratycznej fikcji.\nTymczasem materialne warunki bytu znacznie się pogarszają. Społeczeństwo, zaczyna ponosić konsekwencje ''życia ponad stan'', czyli sztucznie zwiększonego poziomu konsumpcji z pierwszej połowy dekady. Spłata zaciągniętych i w dużej części zmarnowanych kredytów obciąża teraz całe społeczeństwo. W lipcu i sierpniu 1980 roku, na skutek podwyżek cen i kolejnych braków w zaopatrzeniu, wybucha strajk powszechny. Tym razem stan świadomości klasy robotniczej jest zupełnie inny. Inny jest również poziom odwagi strajkujących. Protestujący zapraszają do pomocy inteligencję wywodząca się z różnych grup nielegalnej opozycji. Dzięki temu, w żądaniach strajkujących obok tradycyjnych postulatów płacowych i socjalnych pojawiają się też postulaty o charakterze politycznym takie, jak żądanie zniesienia cenzury i zgody władz na powołanie własnego niezależnego związku zawodowego. W wyniku masowego protestu, który w ostatnich dwóch tygodniach sierpnia 1980 roku paraliżuje cały kraj, przestraszone i zdezorientowane brakiem reakcji Moskwy władze polskiej partii komunistycznej akceptują 21 żądań strajkujących i godzą się na powstanie pierwszej niezależnej masowej organizacji w bloku wschodnim - Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność".\nW kolejnych latach dekady w ZHP nie wiele się zmienia, jeżeli nie liczyć stale rosnącego naporu ideologicznego ze strony PZPR i dalszych działań mających na celu liczebne powiększenia organizacji. Obydwu celom służą centralnie organizowane masowe akcje propagandowe, w których uczestniczą setki tysięcy młodzieży takich, jak "Operacja Bieszczady 40", "Frombork 2000", coroczne Alerty Naczelnika ZHP i inne. Pomysł organizowania centralnych akcji programowych na początku jest tylko odpowiedzią władz ZHP na straszliwą bierność większości drużyn, które nie są w stanie samodzielnie formułować celów i programów działania. Później stają się one podstawową formą pobudzania drużyn do jakiejkolwiek aktywności i to aktywności ukierunkowanej wyłącznie na wyznaczane odgórnie cele. Efekt jest taki, że drużyn, w których panuje marazm i tak nie udaje się ożywić, a drużyny do tej pory aktywne zmuszane są do realizacji narzuconych odgórnie programów, co utrudnia im dochodzenie do samodzielnie wyznaczonych celów. I oto w gruncie rzeczy chodzi. Komuniści zabezpieczają się w ten sposób przed inwencją własną harcerzy, która mogłaby ich zaprowadzić w rejony niebezpieczne dla partii i Związku Radzieckiego. W tej sytuacji każda niezależna praca harcerska staje się coraz bardziej utrudniona. Wydaje się, że jeszcze kilka lat takiej polityki i ostatnie reduty prawdziwego harcerstwa rozpłyną się w morzu socjalistycznego plugastwa.\n16 października 1978 roku Drużyna po raz pierwszy, w zorganizowany sposób i w mundurach oraz z odzyskanym własnym sztandarem, bierze udział w mszy świętej w intencji poległych Zawiszaków zorganizowanej w kościele św. Jacka, gdzie znajduje się tablica poświęcona Szesnastce. W dobie nieprawdopodobnego wręcz nacisku ideologicznego, nastawionego na ateistyczne wychowanie młodzieży, w dobie szczytowej ekspansji HSPS-u i wobec stanowczego zakazu uczestnictwa harcerzy w życiu religijnym, świadczy to dobitnie o specyfice atmosfery wychowawczej panującej w Drużynie. W dodatku dzięki wyrokom Opatrzności Bożej, albo jak kto woli, dzięki nieprawdopodobnemu zbiegowi okoliczności, w trakcie tej uroczystości do Polski dociera wiadomość o wyborze kardynała Karola Wojtyłły na tron papieski. Fakt, że harcerze Szesnastki dowiadują się o tej przełomowej dla historii Polski nowinie z ust kapłana, uczestnicząc w zakazanej mszy świętej odprawianej w intencji jej własnych harcerzy poległych w walce o Polskę i ideały harcerskie, siłą rzeczy urasta do rangi znaczącego symbolu, który staje się jednocześnie czytelnym impulsem do dalszych wysiłków związanych z odbudową tradycji i ducha Szesnastki. Począwszy od tego zdarzenia Drużyna włącza się coraz częściej w niektóre niezależne przedsięwzięcia narodowe, wpisujące się nurt szeroko pojętej działalności opozycyjnej. Dotyczy to zwłaszcza udziału i służby podczas niektórych uroczystości patriotycznych i kościelnych organizowanych przez środowiska byłych żołnierzy Armii Krajowej, z którymi Szesnastka ma najściślejszy kontakt.\nJednocześnie chłopcom zaczyna brakować kontaktu z innymi, podobnymi drużynami harcerskimi, z którymi można byłoby się zmierzyć w harcerskich ćwiczeniach jak równy z równym i które pojmują harcerstwo podobnie jak oni. W najbliższym otoczeniu takich drużyn nie ma. Prawie cały ZHP to już organizacja na wskroś przeżarta rakiem socjalistycznego modelu wychowania i HSPS-owskich metod działania. Powstaje pomysł odszukania drużyn o podobnej do Szesnastki historii i nawiązania z nimi bliższych kontaktów, który przeradza się w projekt powołania opozycyjnego wobec władz ZHP porozumienia - Unii Najstarszych Drużyn Harcerskich Rzeczypospolitej. Całą wiosnę i lato roku 1980 trwają zwiady w poszukiwaniu i dyskretnym sprawdzaniu drużyn w całej Polsce. Szesnastka jest na tyle silna, że jak się jej wydaje, sama nie potrzebuje już pomocy, a wręcz może i chce swoimi doświadczeniami służyć innym drużynom i wspólnie pracować nad przywróceniem w Polsce przedwojennego modelu harcerstwa.\nW połowie sierpnia 1980 roku, na kolejnym na obozie Szesnastki, w wyniku wielogodzinnej poważnej dyskusji instruktorskiej władzę w Szczepie przejmuje kadra drużyny męskiej. Jest to efekt konsekwentnej wieloletniej pracy wielu harcerzy i instruktorów, którzy nigdy nie pogodzili się z odebraniem Szesnastce prawa do swobodnego kształtowania celów i metod harcerskiej pracy w Drużynie. Ich upór doprowadził najpierw do odzyskania kontroli nad własną Drużyną, a potem dzięki konsekwentnemu kształceniu kadry, udało się uzyskać wpływ na władze Szczepu i całkowite uśmierzenie jego represyjnego wobec idei Szesnastki charakteru. Tu znów warto odnotować fakt o znaczeniu symbolicznym. Moment ''odzyskania'' Szczepu wyprzedził o cztery dni proklamowanie przełomowego strajku w Stoczni Gdańskiej, który doprowadził w rezultacie do tak daleko idących zmian w całej Polsce i w Europie. Dzięki uzyskaniu przez instruktorów Grunwaldu możliwości reprezentowania Szczepu 16 WDHiZ w kontaktach zewnętrznych, do Szesnastki dociera pierwsze wezwanie od innych środowisk pragnących odnowy harcerstwa, z którymi wcześniej nie utrzymywano ściślejszych kontaktów. Przy tej okazji wychodzi na jaw rola, jaką byłe narzucone kierownictwo Szczepu odgrywało w procesie izolacji Szesnastki od innych podobnych jej środowisk harcerskich. Okazuje się, że w Warszawie od kilku lat istnieje tajne porozumienie kilku tradycyjnych drużyn i szczepów harcerskich, które stawia sobie za cel pracę nad odbudową tradycyjnego ruchu harcerskiego, jego idei i metodycznych zasad pracy. Są to cele całkowicie zbieżne z projektowaną przez Szesnastkę Unią Najstarszych Drużyn, tyle że środowiska te już dawno potrafiły wprowadzić je w czyn. W konspiracji stosowano w nich tradycyjne Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie oraz używano dawnego systemu i nazewnictwa stopni. Środowiska te, od kilku lat systematycznie, ale dyskretnie zapraszały Szesnastkę do udziału we wspólnych zlotach i dyskusjach instruktorskich. Zaproszenia te były przez żeńskie kierownictwo Szczepu odrzucane i utrzymywane w tajemnicy. Gdyby nie to, proces wychodzenia Szesnastki z kryzysu przebiegałby znacznie szybciej i miał bardziej ideowy, a nie tylko techniczny charakter. Na szczęście zmiany dokonane w Szczepie latem 1980 roku przypadają w odpowiednim dziejowym momencie i Szesnastka bez żadnych przeszkód, od samego początku, może wziąć aktywny udział w tworzącym się właśnie ogólnopolskim ruchu odnowy harcerstwa.\nKronika - M.Gajdziński rok 1972\nKronika - M.Gajdziński rok 1973\nKronika - M.Gajdziński rok 1974\nKronika - M.Gajdziński rok 1975\nKronika - M.Gajdziński rok 1976\nKronika - M.Gajdziński rok 1997\nKronika - M.Gajdziński rok 1978\nKronika - M.Gajdziński rok 1979


wdzięczność dokonuje cudu - Joanna Skwarlińska - Masaże\nCiągle zamartwiamy się brakiem czasu, pracą, lękiem, strachem przestrzeganiem restrykcyjnej diety. Ciągły niepokój, strach, zmęczenie odbierają nam radość życia i przyciągają zdarzenia, które nie są przez nas pożądane. Nie żyjemy świadomie, lecz z automatu zamartwiamy się przeszłością albo przyszłością. Stajemy się uzależnieni od negatywnych emocji, które definiują to, kim jesteśmy , co robimy o czym kreatywnie myślimy.\nKluczem do pozbycia się niechcianych stanów umysłu i ciała jest rozwijanie samoświadomości. Jako ludzie, posiadamy umiejętność obserwowania własnych myśli, dzięki czemu jesteśmy w stanie decydować, jak chcemy myśleć, czuć i reagować. By zmienić się w kogoś, kim chcesz być, musisz zapomnieć o osobie, którą do tej pory byłeś. Musisz przełamać nawyk bycia sobą. Nie myśl tyle. To wymaga ogromnej przytomności umysłu, tu i teraz która prowadzi do uważności, a ta z kolei do samoświadomości. Celem rozwoju tej zdolności jest dopuszczanie do siebie myśli i uczuć, których chcesz doświadczać codziennie, a odcinanie tych, które chcesz usunąć ze swojego życia.\nKiedy odpowiesz sobie na pytanie, kim chcesz być, jak chcesz, aby wyglądało Twoje życie, zaczną zachodzić istotne zmiany w mózgu. Każda nasza myśl i każda nowo zdobyta informacja zmienia struktury neuronowe. Kiedy zaczniesz myśleć w inny, nowy sposób oraz dopuszczać do siebie nową wiedzę i perspektywę, rozwiniesz też nowe sieci neuronowe, czyli zaczniesz tworzyć nowego siebie. A to z kolei pomoże Ci kształtować nową rzeczywistość tu i teraz. Pozwól sobie Stworzyć arcydzieło swej tożsamości…Każdy z nas podejmuje decyzję, która pochodzi z jakiegoś wyboru. Naturalną drogą jest wybór opcji, która jest dla nas najkorzystniejsza, czyli z naszego punktu widzenia najbardziej optymalna. Zatem zamiast oceniać negatywne postępowanie i potępiać je, warto zastanowić się jaka intencja kryje się w danym zachowaniu\nTo jest, jak wyrabianie nawyku – im częściej coś powtarzasz, tym szybciej to utrwalasz. W efekcie myślenie pozytywne stanie się bardziej naturalne niż zamartwianie się i tkwienie w niepożądanych emocjach w leku lub strachu przed czymś…\nZmiana sposobu myślenia i odczuwania wymaga ogromnej czujności – musimy łapać się na niepożądanych myślach, uczuciach czy zachowaniach i od razu je zmieniać. Każde jedno zatrzymanie się w trakcie osłabia połączenia nerwowe odpowiedzialne za dany nawyk, co powoduje, że staje się on coraz słabszy, aż w końcu zanika.\nJest jeszcze jedna ważna rzecz – Pozwól sobie na odczuwanie wdzięczności za to, co ma się dopiero zdarzyć w Twoim życiu. Czując prawdziwą wdzięczność za to, co ma nastąpić, powodujesz, że mózg realnie to przeżywa, wierzy, że to już się stało, dzięki wdzięczności wysyłasz jeszcze silniejszy sygnał do kwantowej inteligencji czyli umysłu – wszechświata W odpowiedzi, wszystko co dzieje się w Twoim wnętrzu, zaczyna manifestować się w zewnętrznym świecie. Utożsamia się z rzeczywistością … wdzięczność dokonuje cudu sama tego doświadczam… Mój świat troszczy się o mnie…\n← Nie żyj przeszłością – żyj teraz, świadomie wybieraj to co najlepsze…\nDaj sobie najpiękniejszy prezent – Pokochaj Siebie! →


botki szpilki\nSEXY Botki Szpilki ZAMSZ i PLATFORMA\nROZMIARY 35 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 22,5 23 23,5 24 24,5 25,5 26,5 Najmodniejsze botki damskie, na wygodnej szpilce. Wysokość łagodzi ukryta platforma. Dostępne w trzech kolorach. Subtelnie ...\nMUST HAVE Wystrzałowe BOTKI Szpilki Zamsz\nROZMIARY 35 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 22,5 23,5 24 24,5 25 26 26,5 Ekstrawaganckie botki na smukłej szpilce. Wysoka platforma łagodzi wysokość obcasa i doskonale stabilizuje. Wzmocnione okolice ...\nZamsz Botki Szpilki Platforma ELEGANCJA\nROZMIARY 35 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 23 23,5 24 24,5 25 26 26,5 Najmodniejsze botki, zapinane na suwak umieszczony po wewnętrznej stronie cholewki. Model dostępny w trzech wariantach kolorystycznych. ...\nSexy Botki SZPILKI odkryta KOSTKA wysoki OBCAS\nROZMIARY 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 23,5 24 24,5 25 26 26,5 Stylowe botki damskie, delikatnie ocieplone. Dostępne w dwóch wariantach kolorystycznych. Najmodniejszy fason w tym sezonie. Krótka ...\nBardzo SEXY Botki SZPILKI Platforma Zabudowana\nROZMIARY 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 23,5 24 24,5 25 26 26,5 Wysokie, modne botki damskie. Zapinane z boku na suwak. Zabudowana platforma poprawia stabilność. Wysokość obcasa: 16cm Platforma: ...\nORYGINALNE Wystrzałowe Botki SZPILKI Połysk\nROZMIARY 35 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 22,5 23,5 24 24,5 25 25,5 26 Ekstrawaganckie botki damskie na smukłej szpilce. Wysoka platforma łagodzi wysokość i stabilizuje. Wygodne zapięcie na ...\nBotki Szpilki + Platforma MODNIE i STYLOWO\nROZMIARY 35 36 37 38 39 40 41 DŁ.WKŁADKI(CM) 22,5 23,5 24 24,5 25 25,5 26 Fenomenalne botki damskie na wysokiej szpilce. Ukryta platforma doskonale stabilizuje. Wygodne zapięcie na suwak po wewnętrznej ...\nsnz kotur Czarne kozaki zamszowe na szpi espadryle na koturnie Mannika Koturny czarne bezowe botki damskie na wyzszy sandały złoty łańcuszek pelne trampki meskie rozmiar 4 attentif galant sandalki azurowe skorzane 58 28 Ażurowe buty Sandałki ażurowe sandaly na slupku Nit CZÓŁENKA SZPILKA Botki szpilki lity z cwiekami Night walk Gumowe balerinki bellucci azurowe sandalki marietta's drewniaki Fratellon czółenka na koturnie Szpilki 16 Kozaki za kolano Snea BOTKI CAMEL Farasion Sneakers sandaly plaskie lsd1040 1 workery sztyblety czarne ociep jumex Modna otu


Promienniki master w serwisie Wiadomości ze świata - http://hotelewhiszpanii.com.pl/\nPromienniki master w serwisie Wiadomości ze świata\nCzy znaleźć fachowca od klimatyzacji jest łatwo?O dobrych stomatologachO odnawialnych źródłach energii - kwestie energetyki solarnejProgramy dla firmO kartkach zaproszeniowych na ślubWarto kupić nowe auto?Komu potrzebne są transformatory? Dowiedz sięNa szybko o zakładach poligraficznych i drukuKosmetyczne i naturalne olejki do skóryTrudny temat - o ostatniej drodze zyciaGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?Gdzie kupić zegarki mvmt?Szkolenia bhp onlineKwestia diety, suplementacji i treninguŚwiat motoryzacji - naprawySkuteczne pozycjonowanieStomatologia to rozległy tematTrudny temat - o ostatniej drodze zycia Is it worth buying us auto parts? Jak szkolić z bhp - ważne zmianyArtykuł o fotowoltaiceJak dostać dopłaty na fotowoltaikęCracow - capitol of polish medieval historyPopularne solary - prąd ze słońcaSome basics abut water system and pipes problemsPielęgnacja i naprawa skór. Co i jakKilka porad dla pacjentów stomatologicznychŁadny uśmiech z nowoczesną protetykąCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaCo warto wiedzieć o prawie


PKO TFI z historycznym rekordem - finanse\nOd połowy 2020 roku rośnie zainteresowanie funduszami inwestycyjnymi. Sprzyja temu niski poziom stóp procentowych. fot. Pixabay\nDodano: 06-05-2021 22:16\nAktywa PKO TFI przekroczyły poziom 38 mld zł. To nowy, historyczny rekord wartości aktywów PKO TFI w zarządzaniu.\nPrawie 1,5 mld zł aktywów w PPK prowadzonych jest przez PKO TFI, który uzyskał ponad 4 mld zł netto sprzedaży w cztery miesiące.\nPKO TFI ma ponad 1,5 mln klientów indywidualnych. Oferuje ponad 50 różnorodnych typów funduszy i programów inwestycyjnych.\nPKO TFI jest największą w kraju firmą zarządzającą funduszami detalicznymi w Polsce, z aktywami ponad 38 mld zł. Ma już ponad 1,5 mln klientów indywidualnych. Oferuje ponad 50 różnorodnych typów funduszy i programów inwestycyjnych.\nDo artykułu: PKO TFI z historycznym rekordem


Pod tym samym niebem: Trochę jesiennej beztroski, zanim…\nWczoraj nareszcie przywieziono nam zamówione jakiś czas temu drewno. Po raz już nie wiem który w tym roku zwalono między budynek gospodarczy a dom całą górę bali. Czomolungmę drewna! Patrzę na nią z przerażeniem, jak zawsze gdy czeka nas ogrom roboty, przed którą nie ma ucieczki, a która jest konieczna by w w cieple przetrwać zimę na Pogórzu.Przed nami znowu dźwiganie, cięcie, łupanie, podnoszenie, taczkowanie pod wiatę, pot spływający po czole, drżenie przeciążonych mięśni, odciski na dłoniach, ból kręgosłupa, trociny w nosie, w skarpetkach, za dekoltem i w oczach, dokuczliwy warkot oraz zapach benzyny z piły spalinowej, wypijanie hektolitrów wody z sokiem, zjadanie byle czego na chybcika byle mieć siłę do dalszej roboty, bo wciąż tyle tego czeka do pocięcia, sporządkowania… Ale cóż! Trzeba mieć czym karmić piec c.o i kuchenny. Nie ma wyjścia! Wiem, że w końcu oboje z Cezarym damy radę to wszystko ogarnąć, przerobić, walcząc co dzień ze swym zmęczeniem oraz ogarniającą każdy skrawek ciała obolałością (och, jak przyda się nam teraz maść żywokostowa!). Nauczyliśmy się tu na wsi przezwyciężania własnych słabości. Dużo w nas teraz wytrwałości, samozaparcia i twardości. Dowiedzieliśmy się, że we dwoje wiele potrafimy zrobić. Zatem zrobimy! I po wszystkim jak zawsze pogratulujemy sobie wzajemnie tego wyczynu, tego wspólnego wytężonego działania dla wspólnego dobra. I nastanie święty spokój przed zimą, jakakolwiek by ona nie była. Tym niemniej czeka nas teraz kilka, czy nawet kilkanaście dni prawdziwej harówki. Zaabsorbuje nas ona bez reszty. Póki pogoda będzie dopisywać, postaramy się działać na cały regulator. Chwile odpoczynku zdarzą się nam pewnie tylko podczas deszczowych dni. A więc i deszcze wskazane będą od czasu do czasu, byle nie za często. Wszak im szybciej uprzątniemy tę hałdę drewna z podwórka, tym lepiej! Ostatnia to taka ciężka robota w tym roku. I to jest w tym wszystkim najbardziej pocieszające!:-)\nA póki jeszcze się za to wszystko nie wzięliśmy, tak po prostu cieszyliśmy się prawdziwie ciepłymi, przyjemnymi momentami w ogrodzie i w lesie. Widokiem jesiennych kwiatków. Obserwacją kolorowych motyli na marcinkach. Spacerami w poszukiwaniu grzybów. Naszym pełnym słońca, spokojnym Pogórzem.\nA przede wszystkim radością naszych psiaków i szalonymi zabawami z nimi. Bo Zuzi, Jacusiowi, Misi oraz Hipci też się przecież coś od życia należy. Bo uwielbiają ten czas, gdy poświęcamy im całą uwagę i okazujemy jak bardzo są nam bliskie, jak ważne dla nas. Ponieważ obiecałam Drevniemu Kocurkowi oraz Ani z Żywca sesję zdjęciową z jaworowymi psami w roli głównej, poniżej pokazuję trochę takich wesołych, wspólnych chwil wrześniowych. Popatrzcie na Misię, jak bezwstydnie wystawia brzuszek do głaskania. Jaka zadowolona jest, gdy noszę ją na rękach, tulę i pieszczę. Spójrzcie na uśmiechnięte miny Jacusia, Hipci i Zuzi. Ech, mogłabym się tak bawić i wygłupiać z nimi bez końca. Radosna, beztroska i zwariowana jak one…\nZerknijcie na zdjęcia uśmiechniętej Misi.Zrobiłam je podczas naszego niedawnego spaceru do lasu. Ależ ona uwielbia te wspólne wyprawy! Jak świetnie sobie radzi i niczego już się nie boi. Przybiega do mnie na wołanie pełna szczęścia i chęci podzielenia się nim. Mój Misiaczek kochany, najsłodsza pocieszka i poranna pukaczka. Czemu pukaczka? Ponieważ ma zwyczaj witać się o poranku ze mną i z mężem podchodząc do nas i mocno pukając noskiem w nasze nogi albo boki. Potem podstawia główkę oraz grzbiecik do głaskania a gdy zbyt szybko zakończymy rytuał przywitania, znowu puka i doprasza się kolejnej porcji serdecznych pieszczot...\nA był u nas wczoraj weterynarz. Jak co roku o tej porze przyjechał aby zaszczepić psy. I znowu nazachwycać się i nadziwić nie mógł mądrości oraz sprawności naszej niewidomej psinusi, która zachowuje się tak, jakby widziała, która podbiegła na niego na powitanie a następnie gromko obszczekała, jak na porządnego psa przystało.\nWeterynarz szepnął do mnie, że ma wyrzuty sumienia i wstydzi się za to, co trzy lata temu o niej powiedział. Że co to za życie w ślepocie i że lepiej uśpić tego biednego, pozbawionego oczu, białego szczeniaka.\n- Sam już nie wiem, czy przepraszać was za to, czy co...? - westchnął, głaszcząc nieco nieufnie do niego nastawioną Misię.\n- Po prostu przyjąć to, że człowiek całe życie się czegoś uczy - odparłam a siwowłosy weterynarz z wdzięcznością uśmiechnął się do mnie i jeszcze raz pogmerał z czułością puszyste futerko naszej niewidomej psinki...\nAutor: Olga Jawor o wtorek, września 24, 2019\nEtykiety: drewno, jesień, Misia, praca, psy, zabawa\nAnna Bzikowa wtorek, 24 września, 2019\nZ rana taka ogromna dawka szczęścia, miękkiej sierści, mokrych nosów i różowych języków :)\nTo prawda, całe życie się człek uczy, a ile jeszcze do odkrycia. Misia może posługuje się zmysłem, o którym nawet nie mamy jeszcze pojęcia. Psy umieją się cieszyć byciem Tu.\nJeden z moich ulubionych pisarzy, Dean Koontz, napisał cudną książkę o swojej suczce, Trixie. Opisał w niej wzruszający moment, gdy odkrył, że jest ona Aniołem. Kiedy między nim a nią pojawiło się porozumienie na innej płaszczyźnie, innej niż znana nam. Uważam, że to istoty które są nauczycielami.\nPełnymi miłości istotami, które uruchamiają nasze Serca. Moje psy takie były, bardzo mi pomogły, choć lekcje były bolesne czasem.\nŻyczę wiele sił i entuzjazmu do pracy. Potem jest duża satysfakcja gdy się patrzy na zapasy ułożone w szopie :)\nOlga Jawor środa, 25 września, 2019\nRano wszystkie psy witają sie z nami bardzo wylewnie a każdy na swój sposób. Jacuś wygina się i tańczy wokół nas. Zuzia przyciska sie z całej siły do nóg i patrzy serdecznie w oczy. Hipcia liże po rękach i zaczepia łapką żeby ją pieścić a Misia puka noskiem!:-)A pióropusze ogonów poruszają sie szybko i entuzjastycznie!:-)\nMisia ma o wiele silniejsze zmysły słuchu i powonienia, niz reszta psów. To można zaobserwować na co dzień, gdy słyszy cos o wiele wcześniej niz reszta psiej hałastry, gdy znajduje kawałek kosci w ogrodzie zanim inne psy ja dostrzegą. Pewnie ma i inne, tajemnicze zmysły, które pomagają jej w zyciu. Tak czy siak, jest naszym skarbeczkiem!:-) Jak i reszta psiej ferajny!:-)\nTeż już miałam w zyciu wiele bolesnych lekcji związanych ze zwierzętami.Ich choroby a potem śmierć to cięzki i trudny do zapomnienia czas dla opiekuna. Na szczęście moje cztery huncwoty są jak na razie zupełnie zdrowe i oby to zostało im jak najdłuzej!\nWczoraj sporo żeśmy drewna pocieli. Moze nawet i jedną dziesiątą góry?:-)\nPozdrawiam Cię serdecznie, Aniu!:-)\nandzia wtorek, 24 września, 2019\nCiężka praca doskonale oczyszcza głowę i resztę. Ludzie pozbawieni fizycznej pracy potrzebę ruchu zaspokajają w siłowniach, które dla mnie są szczytem nonsensu, do jakiego doszła ludzkość - chodzenie w miejscu, wyciskanie ciężarów itp. - to marnowanie energii, którą należałoby spożytkować w inny sposób.\nTo kolejny krok odchodzenia od naturalnego porządku świata - powszechna ucieczka od pracy fizycznej.\nA Wy robicie to co trzeba, tak jak trzeba.\nWidok zgranej paczki psiaków to bezustanne źródło radości, a także nauki. Pamiętam tę falę krytycznych komentarzy, która wylała się na Ciebie, kiedy zdecydowaliście się na potomstwo Zuzi i Jacusia. Jakże mało ludzie wiedzą, jak łatwo ferują niesprawiedliwe wyroki.\nOstatnio jakoś wolę towarzystwo zwierząt niż ludzi :) (którzy nieźle mi w moim niby spokojnym zakątku dokuczyli).\nTak więc kciuków trzymać nie muszę, bo i tak dacie radę tej kupie drzewa - jak zawsze !!\nA w tym roku sama sprzątałam koziarnię - etapami wywiozłam obornik, umyłam i wymalowałam wapnem. Trwało to prawie półtora miesiąca, ale zrobiłam ! Czuję się uszlachetniona bardzo ;)\nLeśne pozdrowienia zasyłam :)\nDrevni Kocurek ^^ wtorek, 24 września, 2019\nJa się zgadzam z tą pracą fizyczna. Czasami mam dość, ale jak byłam chora bo antybiotyk i zatoki dały znać to była męka. Może mnie i moje pakowanie nudzi czasami ale nie wyobrażam sobie siedzenia przy komputerze .\nMasz rację, Andziu, że ciezka, fizyczna praca jest człowiekowi potrzebna. Takei zdrowe zmeczenie się, osiagniecie czegos pożytecznego dzieki sile własnych mieśni a potem satysfakcja, że sie dało radę tego dokonać. Ech!Jest tyle rzeczy na świecie do zrobienia, czy naprawienia, tyle mozliwosci pomagania innym, a mimo to ludzie chodzą na siłownię, gdzie wydatkują energię na coś, co nie ma wartości. Jakby jakiś kosmita obserwował ludzkosć z góry i mógł skomentować takie postepowanie na pewno powiedziałby, że to jakis absurd, że ludzkosć jest dziwna.Znaczenie pracy fizycznej w życiu człowieka, to w ogóle ciekawy, godny głębszego zastanowienia temat.Dziękuję, za Twoje inspirujące refleksje, Andziu!*\nNasze psy są zdrowe i zadowolone z życia a my szczęsliwi, że są z nami. Nie wyobrażamy sobie, by miało ich nie być. Tworzą naszą rodzinę. I nie ma tu znaczenia, czy sie komuś to podoba, czy nie. To nasze życie, to nasze wybory.\nNie dziwię Ci sie Andziu, że wolisz towarzystwo zwierząt. Z ludzi potrafią ni z tego ni z owego wyjśc na jaw jakieś demony złosci, zawisci, frustracji, którą trzeba na kims wyłądować, odbic sobie własne niepowodzenia. Ech, kolejny temat rzeka!\nSama posprzatałaś i wymalowałaś koziarnię! Jesteś wielka, Andziu! Serdeczne gratulację i mój ogromny podziw, bo przecież wiem z własnego doświadczenia jak dużo roboty i wysiłku trzeba w to włożyć. Ale Ty dałaś radę sama. Ho, ho! Cos niesamowitego!*\nA u nas praca z drewnem postępuje powoli naprzód i cieszymy się, że góra drewna powoli sie zmniejsza. Ramiona bolą, ale damy radę! Musze tylko kupić sobie nowe rękawice ochronne, bo wczoraj zdarłam sobie całkiem moje stare!\nAndziu kochana! Pozdrawiam Cie bardzo serdecznie z naszej górki!:-)***\nKocurku, mysle, iz człowiek potrzebuje urozmaicenia, wysiłku umysłowego i fizycznego. Wszystko to ma znaczenie dla zdrowia, dobrego samopoczucia i własnej satysfakcji. A długie siedzenie przy komputerze zdecydowanie źle wpływa na oczy, kręgosłup, łokieć i nadgarstek.Dobrze jest wstać i sie poruszać, zmęczyć. O ile, oczywiscie człowiekowi nic fizycznie nie dolega!:-)\nGabriela Kotas wtorek, 24 września, 2019\nAż przyjemnie popatrzeć na uśmiechnięte pysiaczki :)\nOj, tak!Śliczne mają pycholki! Nasze pieski całymi sobą okazują swą radość i szczęście.A do tego, naszym zdaniem, są bardzo fotogeniczne!:-)\nMaksiuputkowa wtorek, 24 września, 2019\nByłam, widziałam, wzruszyłam się. Ale blokada na pisanie komentarzy pozwala mi tylko na serdeczne pozdrowienia dla całej gromadki.\nNie wiem, o co chodzi z tą pojawiajacą sie co jakis czas blokadą komentarzy na moim blogu. Jest to ode mnie całkiem niezależne a bardzo frustrujace. Dobrze, że mimo wszystko udało Ci sie jednak wrzucić swój komentarz Iwonko! Dziękuję i pozdrawiam Cię bardzo serdecznie (oraz reszte Waszej rodzinki, rzecz jasna!)\nO ludzie!!! 💓💓💓 MISIA!!! 💗💗💗 ONA JEST GENIALNA! to na pewno jest psi anioł! Gdybym mieszkała gdzieś w chatce blisko lasu byłaby moim wymarzonym pieskiem 🧡 Nosić i całować trzeba bo kochana jest! Cudna sesja! 💛 Zdrowia życzę, bo u nas ciągle jakiś wirus panuje! ;*\nCieszę się, że spodobała Ci się psia sesja fotograficzna, Kocurku drogi!:-)) Misia jest uroczym psem, jak zresztą całą reszta mojej gromadki. Ale nosić ją ciężko, bo z 25 kilo na pewno waży!:-))\nRychłego powrotu do zdrowia życzę i wygnania paskudnego wirusa, gdzie pieprz rośnie!:-))♥\nAgnes Agnieszka wtorek, 24 września, 2019\nDziękuję, Agnes! I kochane są bardzo!:-)\nMaks wtorek, 24 września, 2019\nPsiaki są przeurocze, widać, że są szczęśliwe i radosne... Motylki pięknie uchwyciłaś, u mnie też jeszcze latają nad budlejowymi kłosami i blednącą hortensją w klombach, oby latały jak najdłużej, kocham patrzyć na ich kolorowe skrzydełka. Pozdrawiam! :)\nPsiaki są naszą radością! Te motylki są charakterystyczne - pojawiaja sie zawsze we wrześniu.A potem znikają tak nagle jak sie pojawiły.Uwielbiają słoneczne dni, wiec póki pogoda jest jako taka będzie można sie nimi zachwycać.\ngrazyna środa, 25 września, 2019\nUczta dla oczu! okazy zdrowia te Wasze psy i szczescia psiego. Sliczne zdjecia, optymistyczne bardzo! a jaka ta sciana z polan drewnianych dekoracyjna! sciskam serdecznie\nFajnie, że spodobały Ci sie najnowsze zdjęcia piesków, Grażynko. Sami patrzymy na nie z przyjemnością, bo to takie radosne, kochane, pełne uśmiechu i zaraźliwej wręcz energii istoty! Ściana z polan powolutku sie zmniejsza. I bardzo dobrze!\nI my, ściskamy Cie serdecznie!:-)\nAleksandra I. środa, 25 września, 2019\nOj czeka Was multum pracy. Jednak kiedy zimowym wieczorem usiądziecie przy ciepłym piecu wśród gromadki sierściuszków to cały ból podczas pracy odejdzie w zapomnienie. Psiny wyrosły przez te lata, zmężniały, ale cały czas gotowe do psot i radosnej zabawy. Trzymajcie się cieplutko, psiny szmeram za uchem.\nTak, bardzo wiele jeszcze pracy przed nami. Ale powoli, powoli damy radę. Mam nadzieję, że starczy namdrewna na nadchodzącą i moze jeszcze troche zostanie też na przyszłą zimę.Wszystko zależy od charakteru zimy. Jak będzie bardzo mroźna, to od rana trzeba będzie ostro hajcować!\nPieski są duże, silne i zdrowe. A do tego zadowolone z życia. Bardzo nas to cieszy!:-)\nDziękuje za ich serdeczne poszmeranie!-)\nPozdrawiam Cie gorąco, Oleńko!:-)\nKlimaty Agness środa, 25 września, 2019\nAleż pracy przed Wami i to takiej ciężkiej pracy. Ale późnej ciepełko w domu i ogień trzaskający w piecach wszystko wynagrodzi i otuli ciepłem. Kocham taki żywy ogień z drewna, nie ma sobie równych. Jak ja żałuję, że kiedyś została rozebrana kuchnia w moim rodzinnym domu :(\nPsiaki cudne i kochane, od razu widać jak bardzo są z Wami szczęśliwe <3\nOlga Jawor czwartek, 26 września, 2019\nPowoli, powoli uporamy sie z tą pracą i nie będziemy sie martwić, że zimą nam drewna zabraknie. Też lubie patrzeć na ogień. Toejuspokaja a jednocześnie coś w człowieku ożywia.Też nie mamy kuchni kaflowej, ale inny rodzaj kuchni opalaną drewnem, a nazywa sie ona (cóż za sympatyczny przypadek!) Jawor!:-)\nPsiaki odsypiają teraz nocne szczekanie. Gagatki moje kochane!:-)\nPozdrawiam Cie serdecznie, Agnes!:-)\nagatek środa, 25 września, 2019\nPodziwiam Was. Ogrom pracy przed Wami :) A psiaki cudne :D\nOgrom, ale już wiele razy daliśmy sobie radę z takim ogromem. Damy więc i teraz.A w przerwie miedzy czynnościami zwiazanymi z drewnem będziemy pieścić psiaki - to zajęcie w sam raz dobre by odpocząć i nabrać pogodnej energii!:-)\nKarolina90 środa, 25 września, 2019\nWspaniałe chwile z psiakami udało Ci się uchwycić Olgo. Patrząc na ich figle i harce nie sposób się nie uśmiechnąć do samej siebie. Oby więcej takich chwil. Pozdrawiam serdecznie\nZdjęcia są autorstwa mojego męża. Ja szalałam sobie z pieskami na trawniku w ogrodzie a on cykał fotke za fotką. Tak, cudne są takie chwile. Dają mnóstwo radosci i pieskom i nam.\nBasiaW środa, 25 września, 2019\nTwoje zwyczajne posty tchną radością i dają czytającym wiele siły...fotografie przepiękne- wszystkie.\nPiszę zgodnie z nastrojem i potrzebą chwili. Dzielę sie tym, co jest. Fajnie, że te jaworowe opowieści i fotoreportaże z życia wziete mogą dodawać siły czytajacym.Usmiech serdeczny zasyłam Ci, Basieńko!:-)\nLidia środa, 25 września, 2019\nCudne psiaki, radosne i zadbane :) Warto było o Misię zawalczyć :) Ona sobie doskonale radzi i jest Waszą radością.\nA sterty drewna powoli znikną. Jak co roku :)\nWszystkie psiaki są naszą radością, a Misia dodatkowo budzi w nas mnóstwo czułosci i tkliwości.Jak mogłoby jej nie być?!\nDrewno sukcesywnie znika z podwórka. I bardzo dobrze!:-)\nAtaner czwartek, 26 września, 2019\nNaprawde Was bardzo podziwiam, za styl zycia jaki wybraliscie. Ten ogrom pracy jaki wkladacie w codzienne zycie, dla nas mieszczuchow jest malo widoczny i odczuwalny.\nJak jest cieplo , to sie ochladzamy a jak jest zimno, to wlaczamy grzejniki.\nPsinki sa cudne, Misie pokochalam od razu a przede wszystkim Was za odwage i decyzje jaka podjeliscie, bo to byl Wasz wybor. Dobrze pamietam krytyke jaka na Was spadla kiedy pieski pojawily sie na swiecie.\nMile jest to, ze p. weterynarz potrafil przeprosic.\nFotorelacja przecudnej urody, nie potrafie inaczej okreslic zdjec z ktorych przebija wielka milosc.\nDbajcie o siebie Kochani, drzewo juz macie na zime a to najwazniejsze. Pomalutku bez pospiechu ulozycie te klocki drzewa, w odpowiednie rozmiary.\nOlga Jawor piątek, 27 września, 2019\nTen styl życia bardzo nam odpowiada. Najwazniejsza dla nas jest bliskość natury, życie zgodne z porami roku, sensownosc codziennej bracy, brak szefa nad sobą i uczucie swobody działania.Oczywiście, że praca tutaj bywa bardzo ciężka. Póki mamy jako takie zdrowie dajemy sobie radę ze wszystkim. Czesto jednak zastanawiamy sie, co będzie, gdy tego zdrowia i siły zabraknie? Duzo pojawia się związanych z tym obaw i dylematów.Jednak póki co udaje nam sie jeszcze żyć tak, jak chcemy. Oby trwało to jak najdłuzej.\nPsinki są tutaj szczęsliwe. Mają duzo miejsca do biegania, swobody, której miejskie psy mało kiedy zaznają. I nie chorują nam wcale. Myślę wiec, że ten styl życia im również służy. A poza tym są bardzo przez nas kochane. Wiedzą o tym dobrze i często to wykorzystują - spryciule nasze słodkie!:-)Nie wyobrażamy sobie już zycia bez nich i nigdy nie żałowaliśmy naszego wyboru. A weterynarz to mądry, wrażliwy człowiek, który potrafi przyznać sie do błędu. I bardzo mu sie to chwali, bo nie każdy to przecież potrafi.\nDbamy o siebie jak tylko sie da. Zajadamy nasze zdrowe przetwory i w ogóle mnóstwo warzyw, odpoczywamy i nie szalejemy z robotą, bo wiek juz nie ten i siły nie te, co kiedyś.Mamy czas do zimy na pociecie drewna, nie musimy sie wiec tak bardzo śpieszyć.\nDroga Ataner! Dziękujemy za Twój serdeczny, pełen zrozumienia komentarz.I pozdrawiamy Cie bardzo serdecznie!:-)*\nPoradnik Ogrodniczy czwartek, 26 września, 2019\nBardzo kolorowo tej jesieni u Ciebie! Piękne zwierzaki, takie radosne! :) Pozdrawiam\nNa naszym Pogórzu zawsze jest pięknie i kolorowo jesienią.A właściwie, to o każdej porze roku jest tu urokliwie. Teraz zaczynają sie cudnie przebarwiać liscie na dzikich czereśniach, dębach i brzozach. A pieski są pełne energii i radosci zycia. Zarażają nas dobrym nastrojem.\nOdnowionaJa piątek, 27 września, 2019\nWzruszyłam się na całego, końcówka spowodowała, że serce zaczęło mi szybciej bić. Choćbym czytała książkę. Uczymy się całe życie i nieważne czy jesteśmy weterynarzami, czy sprzątaczami, wszyscy się uczymy przez całe życie. Mam nadzieję, że jestem dobrą uczennicą, a będę jeszcze lepszą, bo do poprawy, do nauki mam wiele. :) Wspaniałe zdjęcia, popłakać się można ze wzruszenia. Misia uśmiecha się tak pięknie, jest naprawdę szczęśliwa, czuje się kochana. Zaraz się poryczę. hehe Wiesz, że ja w sercu noszę Dinusia, jest Timmi i kocham go na całego. Patrzenie na tak radosne pieski, na Misię, co nie widzi, a żyje, jakby widziała wszystko i to w najpiękniejszych barwach. Muszę przestać pisać, bo się wzruszam. hehehe Wspaniały post, dacie radę z drewnem, ze wszystkim, bo to Wy, bo jesteście silni i pełni miłości. Najserdeczniej pozdrawiam. <3 :))))))\nOlga Jawor sobota, 28 września, 2019\nTak i ja uważam, że powinniśmy uczyć sie i zmieniać przez całe życie. Bo życie to jedna wielka nauka oraz szlifowanie naszych postaw i charakterów. Nigdy i dla nikogo nie jest za późno by coś zrozumieć, by zmienic podejscie do czegoś ważnego.Wzruszenia, gorące łzy toczące sie po policzkach...Dobrze coś czasem odczuc tak mocno, dać sercu mozliwosc wyrażenia emocji, duszy pozwolic na otwarcie furtki wspomnień. Tyle tego w nas, tych uczuć najgłębszych, najtkliwszych, bolesnych a jednocześnie słodkich...\nMisia usmiecha się naprawdę cudnie. Jest szczęsliwym pieskiem, który zyje pełnią życia. Człowiek patrzy na nią i roztkliwia się, uśmiecha, sam bardziej docenia życie i możliwości, które ono mu stwarza.\nDziękuję Ci Agnieszko za serdeczny komentarz.Ślę Ci duzo życzliwosci i ciepła oraz życzenia byc nigdy nie wyrosła z tej umiejętnosci głębokiego przezywania i wzruszania się!:-))*\nMaria z Pogórza Przemyskiego poniedziałek, 30 września, 2019\nOj, Olu, nasze drzewo jeszcze na składzie:-) jakiś dziwny ten rok dla nas, bardzo emocjonalny, wyczerpujący, mam nadzieję, że złota polska pozwoli dokończyć wszystkie prace; ja mam tylko dwa pasy i pracy przy nich po łokcie, a Ty cztery ... jak sobie radzisz z sierścią? przecież one linieją na okrągło:-) pozdrawiam serdecznie.\nOlga Jawor wtorek, 01 października, 2019\nMarysiu, cieszymy się, że jakoś nam idzie ta robota z drewnem i jak ją skończymy (a myśle, że jesteśmy na półmetku) to odetchniemy. I fizycznie i psychicznie. I mam nadzieję, że nic nieprzewidzianego nie wyskoczy nagle.\nJak sobie radzę z sierścią moich psów? Wlaściwie to nie radzę sobie!:-) Sierści jest mnóstwo, to nie do opanowania. Musiałabym bez przerwy tylko sprzątać i nic innego nie robić. Machnęłam wiec na to ręką i nie sprzątam odkurzaczem, póki sie tej sierści nie uzbiera wiecej. Kłęby sierści z kątów, gdzie lubia sie gromadzic zbieram co dzień ręką. A poza tym póki co zrezygnowałam z dywanów. W ten sposób odpadło mi czyszczenie ich szczotką ryżową na kolanach.Cezary mówi, że już nawet przyzwyczaił sie do psiej sierści w zupie!:-)\nMaria. środa, 02 października, 2019\nCałe szczęście, że nie wymagacie od siebie za wiele, a wykonanie pracy na "do zimy", mnie trochę uspokoił. Rozkładać siły, żeby potem nie trzymać się za kręgosłup:) Zaważyłam pewną Twoja myśl z która się całkowicie zgadzam. Zawsze jest jakaś praca do wykonania i jedna energia, dlatego nie korzystam z siłowni. Wiem, wiem, tam się pracuje nad poszczególnymi mięśniami, muszę się pogodzić z tym, że będę miała coś bardziej wypukłe a za płaskie. Mnie też wzruszyły słowa weterynarza, nie docenił instynktu przetrwania, Wy kierując się wyłącznie sercem mieliście rację. Piękna jest ta scena zabawy, zaraża ich radość, prawda? Cudowna jesień, pozdrawiam serdecznie Olu.\nOlga Jawor czwartek, 03 października, 2019\nSame nasze zmęczone organizmy wymuszają na nas zwolnienie, ograniczenie wysiłku, danie sobie czasu na odpoczynek i regenerację. Dzisiaj pada, a więc siedzimy w domu i dochodzimy do siebie po wczorajszej pracy przy drewnie.Pogoda chyba przez pare nastepnych dni da nam mozliwośc domowego odpoczynku.Mam jednak nadzieję, że jeszcze wróci słonko i skończymy te prace, które trzeba skończyć a do tego przyjdzie jeszcze pora na jakieś przyjemności dla duszy i ciała zwiazane ze złotą, polską jesienią.\nA co do korzystania z siłowni, to naszą siłownią (naszą, czyli wszystkich tych, co mają pod swoją opieką ogród, pole albo zwierzęta)jest codzienna, zwyczajna praca, która angażuje przerózne partie mieśni(wiem to, bo czuję dzisiaj zakwasy w całym ciele!:-) Siłownia jest pewnie dobra dla ludzi w mieście, szczególnie dla tych majacych siedzącą pracę. Gdzieś muszą dać ciału odżyć, poczuć, że ma sie mieśnie i dać im zaniknąć.\nBardzo lubimy naszego weterynarza. To starszy człowiek.Z ogromną wiedzą, doswiadczeniem i rozległymi zainteresowaniami. Potrafi godzinami ciekawie opowiadać. Potrafi też słuchać, co wcale nie jest powszechną umiejetnoscią. I do tego umie przyznać sie do swoich pomyłek i wyciagnąc z nich wnioski, co jest wśród ludzi coraz rzadsze.\nTak, radość naszych psów jest zaraźliwa.I chocbyśmy byli nie wiem jak zmęczeni, to codziennie staramy sie pobawić z nimi w ogrodzie, pośmiać się z ich wygłupów, odetchnac ich entuzjazmem i afirmacją życia.\nBardzo lubie jesień! Jak i wszystkie pozostałe pory roku.Każda zachwyca na swój sposób.Każda jest po coś. Każda daje inne dary i stawia przed nami inne wyzwania. I to jest piękne!:-)\nUściski najserdeczniejsze zasyłam Ci Marylko w chłodny, deszczowy poranek (ale w piecu kuchennym pali sie ogień, wiec w dou jest bardzo przyjemnie!:-))\nganna piątek, 04 października, 2019\nOjej, jak dobrze, że Was dzisiaj odwiedziłam, bo jakaś smutna taka jestem. A tutaj tyle psich uśmiechów, tyle merdania ogonkami, tyle szczęścia w objęciach ukochanej ludzkiej mamy. Dziękuję , Olu, to prawda, uwielbiam Wasze pieski. I oczywiście cudowną Misię na pierwszym miejscu. Pamiętam opis pierwszych chwil, gdy dowiedziałaś się o ułomności Misi. Rozpacz, która towarzyszyła Wam wtedy. I miłość, która nie pozwoliła, aby pożegnać pieska na zawsze. Jakże Was rozumiałam, wszystkie rozterki i uczucia związane z psim dramatem. Rozumiałam także twardą postawę weterynarza, nigdy bowiem nie wiadomo, co wyniknie z takiej sytuacji. Dla mnie to przykład siły bezwarunkowej miłości. A Misia jest przekonana, że właśnie TAK wygląda psie życie. Zapachy, dotyk dobrej ręki, przytulasy i pieszczoty, pyszne jedzonko, wygłupy z psią rodziną, ciepło o każdej porze roku. O, jak pięknie żyć, myśli sobie Misia tulona przez Olę😍😍. Ale to udało się Wam, naprawdę moim zdaniem, wyjątkowym osobom. Rozumiem rozterki pojawiajace się w obliczu takich sytuacji. Dziękuję, Olu, za te cudowne obrazki rozbrykanych psiaków. Ale i tak jeszcze mi mało i mało💗 Anka z Żywca\nOlga Jawor sobota, 05 października, 2019\nDzień dobry, Aniu!:-) Przede wszystkim chcę Ci powiedzieć, że cieszę się, że sie odezwałaś na blogu. Po pierwsze, to dla mnie zawsze ważne by wiedzieć kto to czyta i jakie rodzą sie w nim przemyślenia po przeczytaniu.A po drugie, że odezwałas sie właśnie Ty, z którą dotąd miałam kontakt tylko przez maila!:-)\nKochamy nasze psy i dajemy im z siebie ile tylko sie da. Ai one kochaja nas i obdarzają skarbami czułości, wesołości, oddania, wierności i ufności. Tak, masz rację. Misia jest przekonana, iż tak własnie wygląda zycie.Że jest po prostu pasmem szczęsliwych chwil, składajacych sie z naszych serdecznych dotyków i pieszczot, zabaw z psia rodziną,z ciekawych zapachów i dźwięków dokoła, ze smaków psich smakołyków, z radosci hasania po łące i lesie i wielu jeszcze innych dobrych, zwyczajnie codziennych rzeczy. Nie postrzega swej ślepoty jako kalectwa, bo nie zna innego zycia, natomiast świetnie sobie radzi przy pomocy innych zmysłów.Weterynarz wzrusza sie zawsze patrząc na nią i w ogóle na dobrostan całej naszej psiej rodzinki.\nCudownie, ze podobaja Ci sie zdjecia i że patrzenie na nie poprawiło Ci nastrój. Czasem niewiele człowiekowi potrzeba by na duszy zrobiło mu sie lepiej. Ot, np. czasem wystarcza taki maleńki promyczek z dalekiego Jaworowa!:-)\nSerdeczne usciski i mysli pełne zyczliwosci zasyłam Ci Aniu do Żywca. Dobrego dnia Ci życzę!:-))♥\nMarytka niedziela, 06 października, 2019\nTak się przyglądam tej Waszej psiej gromadce i myślę, że sporo macie porannego i nie tylko zajęcia z przywitaniem. Widać na zdjęciach jak się te roześmiane futerka pchają po przywitanie i pieszczoty. Wytarmosić i wygłaskać tą ruchliwą, radosną gromadkę to spora dawka porannego ruchu:-)\nJak tam coroczne zmagania ze zgromadzeniem drewna na opał? Mam nadzieję, że to już bliżej końca:-)\nA weterynarz chciał dobrze, nie przewidział tylko, że Misia trafiła w takie kochające ręce. To Wasza miłość do niej jest jej oczami:-)\nBuziaki posyłam, jak zawsze:-)\nOlga Jawor niedziela, 06 października, 2019\nNa początek niech Cię serdecznie uścisnę, Marytko, bom już stękniła sie za Twym ciepłem i wrażliwością a długo Cię u nas nie było i zastanawiałam się, co u Ciebie słychać!:-))\nOj, tak! Roboty z codziennymi powitaniami naszej psiej gromadki jest mnóstwo. Nieraz nas ręce już bolą od tego głaskania, poklepywania, miętolenia, tarmoszenia, gmerania, przeczesywania, ściskania itp.itd.!:-) Ale mus, to mus!:-)\nO drewnie piszę co nieco w następnym poście. Tutaj tylko wspomnę, iz dzieło jeszcze nieskończone!\nWeterynarz chciał dobrze, masz rację. Bo to w ogóle mądry, wrażliwy człowiek, dla którego dobro zwierząt jest najważniejsze.Nie przewidział tylko wówczas, że sprawy tak sie potoczą, jak sie potoczyły, i że Misia może być tak samo szczęśliwym i pełnosprawnym psem jak reszta naszych kudłaczy.I tak, stało sie to głownie dzięki miłości oraz temu, że Misia ma moznośc zycia w psiej rodzinie, w której mogła nauczyc się od pobratymców wielu umiejetności,a przy tym nie czuc sie nigdy samotnie. Poza tym jest traktowana przez psy jak gdyby nigdy nic, całkiem zwyczajnie i dlatego żyć może zwyczajnie.\nTeż posyłamy Ci buziaki i serdecznosci, Marytko, dobrej jesieni Ci życząc!:-)*\npuch ze słów czwartek, 14 listopada, 2019\nTeraz jestem pewna że dobrze trafiłam... zwierzęta, psiaki - to jest dobro, dobro to są też ludzie którzy żyją w zgodzie ze swoimi przyjaciółmi na czterech łapach...którzy dają im dom . A psy dają nam ludziom tak wiele, wcale wiele nie oczekując. Dobrego dnia :)\nOlga Jawor piątek, 15 listopada, 2019\nKochamy nasze psy i życia sobie tu bez nich nie wyobrażamy. Mają wielki, otoczony płotem ogród, prawie codziennie chodzą z nami na długi spacery do lasu, gdzie bawią się i wybiegają do woli. Myslę, że są szczęśliwe a nas uszczęśliwia patrzenie na ich szczeście.\nI Tobie dobrego dnia, Asiu - już następnego!:-)


Elementarz odkrywców 3 Podręcznik cz.4 NE Barbara Stępień w TaniaKsiazka.pl\nPodręcznik z serii "Elementarz odkrywców" do klasy 3, część 4 prowadzi dalej ucznia przez świat edukacji polonistycznej, społecznej i przyrodniczej. Pomaga w tworzeniu właściwych postaw społecznych oraz systemu wartości, wspiera dziecko w radzeniu sobie z uczuciami i nazywaniem emocji.\nWspiera w doskonaleniu umiejętności czytania i słuchania ze zrozumieniem dzięki specjalnie dobranym różnego rodzaju tekstom: 1. tekst podstawowy dla wszystkich dzieci - większa czcionka, kolor czarny; 2. tekst do słuchania ze zrozumieniem (oznaczone ikoną Wspólne słuchanie).\nStopniowo wprowadza różne formy wypowiedzi ustnych i pisemnych, krok po kroku przygotowując dziecko do samodzielnego pisania tekstów w czwartej klasie - kurs Sztuka pisania (opis, zaproszenie, życzenia, notatka, opowiadanie).\nĆwiczenia z serii Elementarz odkrywców" do klasy 3, część 4 kontynuują wprowadzanie ucznia w świat edukacji polonistycznej, społecznej i przyrodniczej, wspierają w doskonaleniu niezbędnych umiejętności czytania i pisania oraz stosując zasadę stopniowana trudności, przybliżają naukę o...\nPodręcznik z serii "Elementarz odkrywców" do klasy 3, część 2 prowadzi dalej ucznia przez świat edukacji polonistycznej, społecznej i przyrodniczej. Pomaga w tworzeniu właściwych postaw społecznych oraz systemu wartości, wspiera dziecko w radzeniu sobie z uczuciami i nazywaniem emocji. Kształtuje...\nPodręcznik z serii "Elementarz odkrywców" do klasy 3, część 1 prowadzi dalej ucznia przez świat edukacji polonistycznej, społecznej i przyrodniczej. Pomaga w tworzeniu właściwych postaw społecznych oraz systemu wartości, wspiera dziecko w radzeniu sobie z uczuciami i nazywaniem emocji. Kształtuje...\nPodręcznik z serii "Elementarz odkrywców" do klasy 3, część 3 prowadzi dalej ucznia przez świat edukacji polonistycznej, społecznej i przyrodniczej. Pomaga w tworzeniu właściwych postaw społecznych oraz systemu wartości, wspiera dziecko w radzeniu sobie z uczuciami i nazywaniem emocji. Kształtuje...\nĆwiczenia z serii Elementarz odkrywców" do klasy 3, część 2 kontynuują wprowadzanie ucznia w świat edukacji polonistycznej, społecznej i przyrodniczej, wspierają w doskonaleniu niezbędnych umiejętności czytania i pisania oraz stosując zasadę stopniowana trudności, przybliżają naukę o...


Alternatywy dla substancji żelujących i zagęszczających – Stowarzyszenie Vege Polska\nNajbardziej rozpowszechnionym środkiem żelującym na świecie jest żelatyna, w Unii Europejskiej oznaczana symbolem E441. Otrzymuje się ją w drodze częściowej hydrolizy kolagenu, zawartego w skórze, chrząstkach i kościach zwierzęcych. Stosowana jest nie tylko do produkcji galaretek, ale także do zagęszczania jogurtów, dżemów itp. Poza branżą spożywczą, wykorzystuje się ją przy produkcji tabletek, preparatów witaminowych oraz kosmetyków.\nAgar-Agar (E406) to substancja żelująca pochodzenia roślinnego, otrzymywana z czerwonych glonów Sphaerococcus euchema lub z rodzaju Gelidium. Nie posiada smaku ani zapachu. Może posiadać zabarwienie od barwy biało-żółtej do żółto-pomarańczowej. Po obróbce agar nabiera koloru białego. Rozpuszcza się w temp. 85 C, a żeluje już poniżej 40 C. Agar stosuje się w takich samych proporcjach jak żelatynę. Można go kupić w postaci proszku, granulek, wstążek lub płatków. Galaretki agarowe nie rozpuszczają się w wysokiej temperaturze, są więc trwalsze od żelatynowych. Uwaga! Owoce takie jak: papaja, kiwi, ananas, brzoskwinia, mango, guawa, czy figi w stanie surowym zawierają enzymy, które niszczą strukturę żelu, dlatego mogą być dodawane tylko pasteryzowane.\nAgar nie zawiera kalorii, przyczynia się do regulacji pracy wątroby, w tym usuwania toksyn, przyśpiesza trawienie, ale stosowany w nadmiarze może wywoływać efekt przeczyszczający. Agar jest źródłem wapnia i łatwo przyswajalnego żelaza.\n1 L soku owocowego lub 0,5 L wody i 0,5 kg owoców\nWlej sok do garnka, dodaj agar i mieszając na średnim ogniu doprowadź płyn do wrzenia. Następnie galaretkę przelej do pucharków i udekoruj.\nPektyna (E 440) jako substancja pochodzenia roślinnego, jest najlepszym środkiem żelującym do produkcji dżemów i galaretek owocowych. Jako naturalny składnik owoców sprawia, że przetwory wyprodukowane z jej dodatkiem zachowują w pełni cechy organoleptyczne, charakterystyczne dla użytego surowca. W postaci handlowej występuje jako proszek barwy jasnożółtej, bądź jasnoszarej. Nie posiada zapachu.\nAby przygotować galaretkę należy użyć 4g pektyny na 100 ml płynu. Do przygotowania dżemu lub marmolady dodaje się zwykle 15 g na 1 kg owoców.\nUwaga: Pektyna posiada silne właściwości zapierające.\nMąkę chleba świętojańskiego otrzymuje się ze strąków szarańczynu strąkowego, inaczej zwanego drzewem karobowym. Uzyskiwana z nasion substancja, potocznie zwana karobem, używana jest w przemyśle spożywczym jako zagęstnik i oznaczana symbolem E410.\nKolorem i smakiem przypomina kakao. Dodawana do ciast i deserów jako zamiennik czekolady lub kakao nadaje im ciemną barwę.\nMaranta trzcinowa to bylina pnąca, osiągająca do 1,5 m wysokości. Z bulw maranty otrzymuje się wysokiej jakości mączkę skrobiową, znaną jako arrowroot, używaną jako zagęstnik do zup, sosów i dżemów oraz do wiązania ciast bezglutenowych. Skrobia ta działa w niskich, minusowych temperaturach i zapobiega tworzeniu się kryształków lodu w zamrażanych produktach, doskonale nadaje się do przygotowywania domowych, wegańskich lodów. 0,5 łyżki arrowroot stosuje się na 250 ml wody.\nKuzu (Pueraria Thungbergii) to jadalna roślina występująca głównie w Japonii oraz Chinach. Jest doskonałą alternatywą dla innych środków zagęszczających i wiążących, takich jak żelatyna, czy skrobia ziemniaczana. Korzeń kuzu znany jest ze swych niezwykłych właściwości pomocnych w zwalczaniu nałogów związanych z nadużywaniem alkoholu, czy paleniem papierosów. Kuzu może również stanowić samodzielne danie. Gotowana w wodzie z owocami lub bakaliami, tworzy smaczny kleik – alternatywę dla słodkich deserów lub ciepłych śniadań.\nSago to rodzaj mączki (skrobi) wyrabianej z wnętrza palmy sagowej. Z mąki sagowej wytwarza się m. in. pieczywo (rodzaj podpłomyków). Swoje zastosowanie znajduje dalej przy wytwarzaniu puddingów oraz zagęszczaniu zup i sosów. Sago znane jest także w formie drobnych kuleczek, zlepionej papki skrobiowej, które używa się głównie przy produkcji deserów. Sago nie posiada smaku ani zapachu.\nTapioka to produkt skrobiowy otrzymywany z bulw manioku. W formie mączki wykorzystywana jest do zagęszczania potraw. Dostępna również, podobnie jak sago, w formie kuleczek i stosowana głównie do przygotowywania deserów. Ugotowane kuleczki mają konsystencję żelu i są przezroczyste. Taka forma używana jest w Azji jako popularny dodatek do napojów typu bubble tea.\nMąkę kukurydzianą otrzymuje się z przemiału kukurydzy. Ze względu na niską cenę oraz dostępność jest ona najbardziej rozpowszechnionym środkiem zagęszczającym w Europie i USA .\nNaturalne zakupy – nasze porady WEGETARIANIZM PRZEZ PRYZMAT EKOLOGII I EKONOMII


plany zagospodarowania gmina Płośnica, warmińsko-mazurskie strona 1\nwojewództwo warmińsko-mazurskie > powiat działdowski > gmina Płośnica\nMiejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina Płośnica, warmińsko-mazurskie\nData ogłoszenia: 2017-05-23 Data wydania: 2015-05-05\nTytuł dokumentu: wyrok nr II SA/Ol 26/15 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2015 r. w sprawie ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Płośnica z dnia 12 sierpnia 2014 r., Nr XXXVII/290/41/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze wsi Zalesie\nData ogłoszenia: 2016-06-27 Data wydania: 2016-05-11\nTytuł dokumentu: uchwała nr XX/138/31/2016 Rady Gminy Płośnica z dnia 11 maja 2016r. w sprawie uchwalenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze wsi Zalesie\nData dodania do bazy: 2016-06-27 12:13:35\nData ogłoszenia: 2014-10-31 Data wydania: 2014-08-12\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXXVII/290/41/2014 Rady Gminy Płośnica z dnia 12 sierpnia 2014r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze wsi Zalesie\nData dodania do bazy: 2015-03-26 09:15:36\nplan zagospodarowania Gródki\nData ogłoszenia: 2012-09-05 Data wydania: 2012-07-10\nTytuł dokumentu: uchwała nr XIX/150/43/2012 Rady Gminy Płośnica z dnia 10 lipca 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego „Gródki I” w obrębie geodezyjnym Gródki, gmina Płośnica.\nData dodania do bazy: 2012-09-14 15:33:13\nData ogłoszenia: 2011-04-01 Data wydania: 2011-02-16\nTytuł dokumentu: uchwała nr V/21/5/2011 Rady Gminy Płośnica z dnia 16 lutego 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Płośnica w obrębie geodezyjnym Gródki.\nData dodania do bazy: 2011-04-01 22:14:00\nplan zagospodarowania Skurpie\nData ogłoszenia: 2011-02-25 Data wydania: 2010-12-21\nTytuł dokumentu: uchwała nr III/7/2010 Rady Gminy w Płośnicy z dnia 21 grudnia 2010r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu lokalizacji elektrowni wiatrowych Skurpie – w obrębie geodezyjnym Skurpie, gmina Płośnica\nData dodania do bazy: 2011-02-25 21:01:00


🥇 ▷ Jeśli nie masz czasu na czytanie, No Time For Books okaże się inaczej » ✅\nJeśli nie masz czasu na czytanie, No Time For Books okaże się inaczej\nCzytanie jest korzystnym działaniem pod każdym względem, oprócz tego, że jest rozproszone, daje nam informacje, dzięki czemu zainwestowany czas jest zawsze cenny. Czasami jednak nasza dostępność nie jest całkowicie otwarta na czytanie książek, które chcemy, możesz nawet założyć jedną i pozostawić ją w drodze ze względu na swoje zajęcia. Aby tego uniknąć i możesz kontynuować czytanie przynajmniej przez chwilę, przedstawimy super interesujące narzędzie, które pomoże Ci to osiągnąć.\nNazywa się No Time For Books i chce, aby ludzie mający mało czasu czytali, aby kontynuować ten nawyk, przynajmniej kilka minut każdego dnia.\nZawsze będzie czas na czytanie\nMiłośnicy czytania cierpią z powodu braku czasu na przeczytanie wszystkich książek, których chcą. Są nawet ludzie, którzy mają tendencję do odchodzenia od nawyku, ponieważ nie czują, że poświęcają wystarczająco dużo uwagi, aby docenić książkę, jeśli nie będą się dobrze bawić. Myśląc o tych wszystkich scenariuszach, pojawia się usługa No Time For Books, strona internetowa, która szuka sposobów, aby ludzie nie zrezygnowali z czytania, oferując mechanizm, dzięki któremu będziemy codziennie czytać stronę książki.\nBrzmi prosto i jest nawet czymś, co moglibyśmy zrobić sami w domu, jednak tego nie robimy i na tym polega główna funkcja usługi. Jego mechanizm opiera się na wysyłaniu strony książki, którą czytasz pocztą e-mail, co oznacza, że będziesz mieć wcześniej zdefiniowaną przez siebie codzienną rutynę i która zajmie Ci czytanie po otrzymaniu wiadomości e-mail.\nAby skorzystać z No Time For Books, wystarczy wejść na stronę i wybrać książkę z ogromnego katalogu, który prezentują. Po kliknięciu pojawi się wyskakujące okienko z paskiem do wprowadzenia adresu e-mail, a następnie kliknij „Rozpocznij czytanie”.\nDzięki temu będziesz już zapisywać się do usługi, otrzymasz link weryfikacyjny, a po wejściu możesz określić, w zależności od dostępności, liczbę stron do otrzymania. W ten sposób nie będziesz musiał przestać czytać, ponieważ masz mało czasu.\nWypróbuj w tym linku.\nSony Xperia C5 Ultra i Sony Xperia M5 pokazano w podglądzie\nWystawa gier Xbox dla gier firmowych już wkrótce 23 lipca\niPhone 6c – czy nowy smartfon został anulowany przez Apple?


Czy tak nagrywa się dźwięki do Battlefielda 3? | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nCzy tak nagrywa się dźwięki do Battlefielda 3?\nTemat na forum 'Aktualności' rozpoczęty przez Ogór, Marzec 12, 2011.\nW sieci pojawiło się wideo z dość nietypowej sesji nagraniowej, która najpewniej została przeprowadzona w celu udźwiękowienia trzeciego Battlefielda. Ciekawi was jej przebieg? Sprawdźcie koniecznie.\nChoć nigdzie nie jest napisane wprost, że sesja przeprowadzana jest na potrzeby Battlefielda 3, to pewne jest, że pracują przy niej ludzie z DICE, a to niemal gwarantuje, że wideo przedstawia sesję nagraniową związaną z właśnie tym, jakże gorącym tytułem. Imponuje ilość i różnorodność sprzętu, jaki był używany do nagrań (od amatorskiego rejestratora Zoom H2 po całkowicie profesjonalne zestawy mikrofonów).\nWygląda na to, że gdy w grze usłyszymy serię z karabinu, która oddana została gdzieś w oddali, usłyszymy dźwięk, który przechwycono w podobnych warunkach, a nie tylko zmiksowany i poddany obróbce materiał nagrany z jednej pozycji. Czyżby przygotowując się pod przyjęcie Battlefielda 3 pod swą strzechę warto zaopatrzyć się w wysokiej klasy słuchawki bądź przestrzenne kino domowe? Może niekoniecznie, ale miłośnicy dźwiękowych uczt nie powinny widzieć przeciwwskazań.\nMoim zdaniem bardzo dobrze że nagrywają realne dźwięki karabinów.Teraz zaopatrzyć się w porządne kino domowe i można odpłynąć\nOgór, Marzec 12, 2011\ntak sie powinno nagrywac dzwiek dla gier. bo pozniej czesto jest tak ze moderzy robia lepsze dzwieki niz tworcy ;]\nDiabolique, Marzec 12, 2011\nNie oni jedyni tak robią. Inna sprawa jak to potem brzmi w grze po obróbce. Zobaczymy.\nCronos, Marzec 12, 2011\nNiesamowicie ciekawy filmik...\nZ tego co pamiętam, to dźwięk wystrzału w BF zawsze wywoływał zaburzenia erekcji. Strzelanie towarzyszy każdej akcji, więc nie dziwi mnie fakt, ze DICE tak pedantycznie wszystko komponuje.\nSzpaner94, Marzec 12, 2011\nCzekam z nieciepliwością na tego bfa !! Cod sie schowa\nMartiiPL, Marzec 12, 2011\nwidac, ze kładą nacisk na każdy szczegół, to dobrze chociaż wątpię, żeby BF3 mnie odciągnął od CoDa4, ale kto wie..\nSłuchawki pod monitor i ciśniemy\nJak reszta będzie tak dobra jak dźwięk, to będzie gra idealna.\nKuBaNPL, Marzec 12, 2011\nGdzieś wrzucałem filmik z sesji nagraniowej do BF3 gdzie ziomki biegały z mikrofonami po poligonie ćwiczyła prawdziwa armia\nOprawa audio zawsze wymiatała w Bf-ach i tym razem też pewnie tak będzie\nBardzo fajnie, być może Battlefield 3 dostanie nagrode za dzwięki Ale jestem pewien, że po tym wielu producentów zacznie używać tej metody nagrywania dzwięków. Tak to już jest kiedy jakieś studio wprowadzi jakąś fajną innowacje na rynek.\nstawik997, Marzec 12, 2011\nSeria BF słynie z rewelacyjnej oprawy dźwiękowej wyprzedzającej konkurencję. Tak samo będzie i tym razem\nBazajaytee, Marzec 12, 2011\nBF BC2 już miał rewelacyjne dźwięki w porównaniu do np. Coda\nszem0, Marzec 12, 2011\nNie dostanie nagrody America's Army miało dostęp do każdej broni i gwarantuję że to wykorzystali w końcu to gra promująca U.S Army, ale mam nadzieję na bardzo dobre dźwięki i dość realistyczne światło przy wystrzale bo to co dzieje się w grach nisko półkowych to jest tragedia.\nBF:BC2 ma świetne dźwięki, szczególnie jeśli chodzi o pojazdy. Moim zdaniem to będzie najlepszy FPS roku 2011. Chociaż zobaczymy co tam EA wyczyni z najnowszym MOHem i Infnity Ward z Modern Warfare 3. Nic tylko czekac\nJuż widziałem filmik gdzie DICE nagrywa dźwięki do BF3 kul uderzające w różne powierzchnie m.in. czołgi, mur, itp.\nDźwięki w BC2 są niesamowite, więc o oprawę dźwiękową nie ma co się obawiać\nTAK to musi być Bf 3 dlatego że zobaczcie z daleka widać góry a wiadomo że Szwecja to całe góry\nKrawol, Marzec 12, 2011\nW BC2 też dzwiek stał na wysokim poziomie.\nPamietam,ze w którymś codzie bronie brzmiały jak pistolet na wode co nie zmienia faktu,ze uwielbiam serie CoD(BF też)\nMarf, Marzec 12, 2011\nfajnie sie prezetuje ale zobaczymy jak bedzie w praktyce\npiotrek95pl, Marzec 12, 2011\nPostrzelabym sobie na potrzeby tej gry ale tak czy sieka dzwiek w Battelefieldzie jest zaje*****\nNawet w trailerze słychać podobny dźwięk jak tutaj. Naprawdę ta gra wniesie bardzo dużo do świata gier. Najbardziej oczekiwana gra :>