"Ten przebiegły facet z szyderczym uśmiechem" | Ewa Polak-PałkiewiczEwa Polak-Pałkiewicz\nPosted on 14 lutego 2022 by Ewa Polak-Pałkiewicz in Rycerze Wielkiej Sprawy\nDawne dwory szlacheckie prezentuje się dziś nierzadko jako luksusowe siedziby, gdzie można zażyć wykwintnej atmosfery i niespotykanych wygód. Tylko jednak nieliczne po przeprowadzeniu gruntownej renowacji przez nowych właścicieli, najczęściej jednak z prawowitymi nie mającymi nic wspólnego, mogą przyciągać gości nowymi dachami i gankami, eksponowanymi we wnętrzach kopiami bądź replikami dzieł sztuki, niekiedy także niewielkimi stadninami koni w otoczeniu, i najczęściej służą potrzebom prowadzonych tu drogich restauracji, hoteli, centrów konferencyjnych. Ma być „tak jak kiedyś”, „stylowo”. Bardziej wrażliwi Polacy odwiedzający te miejsca wyczuwają jednak fałsz w przedstawianiu życia dworów wyłącznie jako świata elegancji i wyrafinowanego gustu.\nTyle się wciąż podejmuje wysiłków, żeby całą odrębność życia warstwy, która tworzyła przez wieki historyczną i kulturową tkankę życia kraju sprowadzić do upodobaniu do ucztowania, polowań, kart, koni i zbytkownych wnętrz. Bo o tym, co najważniejsze, o mieszkańcach dawnych historycznych siedzib ziemiańskich, ludziach często ogromnych zasług dla Polski rzadko się wspomina. Kiedyś byli, a potem po prostu zniknęli. Jak to zniknięcie naprawdę wyglądało? Kto ze współczesnych Polaków o tym wie?\nPrawie sześćdziesiąt lat milczenia – ale i wymyślnych kłamstw preparowanych z premedytacją – miało także pogrzebać definitywnie pamięć o ofierze złożonej przez wielu z nich dla Polski.\nPotańcówki, brydż, goście, suto zastawiony stół, śpiewy i toasty – tak większość polskich filmów wojennych pokazuje życie dworów ziemiańskich podczas okupacji. Próżno liczyć na wyjaśnienie, że rozrywki kulturalne – nawet domowy teatr, koncerty i tłumy gości – były często starannie wyreżyserowaną zasłoną dymną przeznaczoną dla niemieckich oczu. Poza nią toczyła się w dworach i na ich zapleczu intensywna działalność konspiracyjna: tajne nauczanie, praca podziemnych szpitali, punktów aptecznych i szwalni dla potrzeb Armii Krajowej; ukrywali się tu także uciekinierzy przed gestapo. Nawet najmniejsze dworki i oficyny dworskie okazywały się niezwykle pakowe – tuż pod bokiem Niemców… Polskie Państwo Podziemne istniało i działało sprawnie właśnie dzięki oparciu w tym ostatnim przyczółku względnie normalnego życia gospodarczego, jakim pozostały w czasie wojny – zwłaszcza na terenie Generalnej Guberni i Podkarpacia – dwory, oraz dzięki inteligencji, zmysłowi organizacyjnemu i odwadze ich właścicieli.\nSzczególne zasługi dla trwania i rozwoju Armii Krajowej oraz Państwa Podziemnego ma ziemiaństwo z terenów GG. Podczas sesji IPN w Warszawie (w 2007 r.) poświęconej tajnej organizacji ziemian „Uprawie” (Vel „Tarczy” vel „Opiece”) przytaczano historię dworu w Małopolsce, który przez całą okupację ukrywał sto dwadzieścia osób. Z kolei we dworze Dzieduszyckich istniała spółdzielnia powroźnicza, zielarska i warsztat, w którym wyrabiano obuwie z drewnianą podeszwą. Wszystko to dawało zatrudnienie pięćdziesięciu osobom, które trzeba było przez okres wojny przechować i zapewnić zajęcie, by mogły żyć godziwie.\nW kierownictwie „Uprawy” było pięciu przedstawicieli arystokracji: Roman Lasocki, Leon Popławski, Andrzej Józef Sapieha z Żurawicy, Paweł Żółtowski i w jego zastępstwie Konstanty Radziwiłł oraz Jan Zamoyski. W latach 90. zmarł w Londynie ostatni z przywódców organizacji, Roman Gumiński. „Ze względów wojskowych Niemcom zależało na utrzymaniu sprawnie działającej produkcji rolnej i leśnej oraz przemysłu. Nie chcieli i nie mogli wszystkiego obsadzać własnymi ludźmi. Wprawdzie jesienią 1939 roku wielu wybijających się ziemian rozstrzelali lub uwięzili, lecz chodziło wtedy o wprowadzenie terroru” – pisze Michał Żółtowski. Temu służyło wyeliminowanie najwybitniejszych jednostek. Później ziemianie korzystali jednak z pewnej swobody. Powód był banalnie prosty: byli w posiadaniu uznawanych przez policję papierów, tak jak i przemysłowcy zostali uznani za potrzebnych Rzeszy jako prowadzący Grossbetrieb – wielkie zakłady produkcyjne. Niemcy chcąc nie chcąc, liczyli się z tymi, którzy dysponowali bazą dającą im pewną niezależność.\nPragmatyzm Niemców w okupowanej Polsce spotkał się z intelektualnie dojrzałą i moralnie jednoznaczną postawą ziemian, którzy postanowili wykorzystać tę specyficzną sytuację i podjąć ryzykowną grę na rzecz zbrojnego wyswobodzenia Polski..\nSpiritus movens całej olbrzymiej struktury był Karol Tarnowski h. Leliwa, z Chorzelowa. To on, w drugim miesiącu wojny, ocenił, że nadeszła chwila, kiedy ziemiaństwo polskie stanąć musi do konfrontacji z historycznym wrogiem Rzeczpospolitej, wykorzystując wszystkie zasoby swych możliwości intelektualnych – także siłę gospodarczą majątków ziemskich – całą gamą pomysłowości, rzutkości, inteligencji, doświadczenia, kultury, znajomości w świecie dyplomatycznym Europy i znajomości języków. Do podobnych wniosków co do zadań ziemiaństwa doszedł Leon Krzeczunowicz z Jaryczowa pod Lwowem. Gdy w październiku 1939 roku Karol Tarnowski spotkał go w Krakowie obaj byli już wewnętrznie gotowi do podjęcia działań na szeroką skalę.\nDwór Krzeczunowiczów w Jaryczowie, lata 30.\nSpontanicznie podjęta przez ziemian i inteligencję na początku wojny działalność charytatywna stała się podstawą „szeroko zakrojonej organizacji paramilitarnej, która z czasem objęła cały kraj” (M. Żółtowski). W społeczeństwie polskim okresu wojny nie wiedziano o jej istnieniu. Moja Mama, Maria Osipow-Polak, prowadząca przez całą wojnę tajne nauczanie na poziomie licealnym i akademickim w Warszawie, była co roku zapraszana do różnych dworów ziemiańskich, m.in. do Sitkówki w Kieleckiem, Nawojówki – Zawady Oczkowskich w Nowosądeckiem, gdzie zapewniano wakacyjny odpoczynek także kilku jej koleżankom z tajnego nauczania. O istnieniu „Uprawy” żadna z nich nie wiedziała.\n„Gdyby nie «Uprawa» – «Tarcza» Armia Krajowa nie mogłaby była spełnić wielu swoich zasadniczych zadań – pisał w jednym z raportów Bór-Komorowski. “Jej opieka uchroniła od głodu, demoralizacji i rabunku wiele oddziałów partyzanckich powstających jak grzyby po deszczu po 1943 roku. (…) Dwory (…) dawały bezpłatne schronienie i wyżywienie 30 i więcej osobom. (…) Niezmiernie ważną i wprost nieocenioną była stała, świetnie zorganizowana pomoc dla oddziałów partyzanckich. (…) Tylko opieka ‘Tarczy’ uchroniła je od głodu, demoralizacji i rabunku. Wiadomą jest bowiem rzeczą, że partyzantka nie może istnieć przez dłuższy czas bez poparcia miejscowej ludności” .\n„…wyżywienie oddziałów partyzanckich przestało być troską poszczególnych dowódców i ciężarem wsi”, podkreśla por. AK Jerzy Lambl, ps. „Brzeszczot”, „w wyniku czego nawiązała się między oddziałami, dworami i wsiami nieznana dotąd więź patriotyczna. Sam korzystałem z gościnności p. Leona Kozłowskiego z Marchocic i muszę stwierdzić, że w okresie całej wojny nasi ludzie nie jedli tak dobrze, jak wtedy. Pan ten nie poprzestawał na dostawach mięsa, ziemniaków i mąki, ale przysyłał do lasu całe kotły doskonałej strawy dla setek ludzi, nic nie zważając na nieustanną groźbę wsypy. Po zabiciu krowy, czy prosiaka meldował Niemcom, że został ograbiony z żywca przez «bandytów». Takich panów Kozłowskich – bez wyjątku ludzi «Rolanda» – były dziesiątki”.\nDewiza: Nie bać się przegrywać\nKim był ów słynny „Roland”? W opracowanej przez krakowski IPN lapidarnej nocie biograficznej Leona Krzeczunowicza (ps. „Roland”, „Express”, „S1”)) (1901-1944), przywódcy „Tarczy” w Okręgu Krakowskim, czytamy, że organizował przerzuty oficerów przez zieloną granicę na Węgry.\nJedna z nielicznych zachowanych fotografii przedstawia go jako młodzieńca, który konno wyskakuje przez okno rodzinnego dworu w Jaryczowie pod Lwowem. Pomimo braku ojcowskiej zgody jako siedemnastolatek brał udział w obronie Lwowa. Dwa lata później jako ochotnik walczył w wojnie bolszewickiej w 8. Pułku Ułanów Krakowskich.\nGdy po maturze zapisał się na „Wyższe Kursa Ziemiańskie” zwane Kursami Turnaua, żeby nauczyć się praktycznego rolnictwa, zadarł z szefem kursów, bo podczas praktyki w jego majątku urządził pokaz skoków na fornalskich koniach. Po ukończeniu kursów przejął zarządzanie rodzinnym majątkiem w Jaryczowie. Gospodarując na roli, w czym wykazywał niepospolitą energię i zdolności, uprawiał także zawodowo jeździectwo, był trenerem konnej jazdy, co było rzadkością wśród ziemian. Konie wymagały dużych nakładów i były domeną wojska. Przygotowywał do zawodów utalentowaną amazonkę, swoją przyszłą żonę, Wandę z Czaykowskich. Rodzinny dwór był zniszczony przez bolszewików, zamieszkali więc z żoną w małej leśniczówce na skraju majątku.\nWanda Czaykowska z klaczą Alse\nTo właśnie z czasów, gdy z pasją uprawiał jeździectwo, w którym ujawniała się cała jego osobowość, oryginalny styl, inwencja, odwaga i polot, datuje się jego przyjaźń z dwoma znakomitymi jeźdźcami, Tadeuszem Komorowskim, późniejszym „Borem”, młodym oficerem kawalerii i Władysławem Zakrzeńskim z Nieborowic, z którymi później był związany działalnością w AK.\nPasjonowały go wszelkie rodzaje sportów. Kiedy miał najwięcej siły, by je uprawiać, w czasach wielkiego kryzysu, po zniszczeniach I wojny i wojny 1920 roku, warunków do tego nie było. W średniozamożnych majątkach nie było ani terenów ani niezbędnych szkoleń, „do wyników dochodzili ci, którzy wykazywali najwięcej pomysłowości, wytrwałości i praktycznej inteligencji”, zaznacza Michał Żółtowski.\nPo galicyjskich dworach opowiadano sobie historię udziału Leona Krzeczunowicza w narciarskim biegu zjazdowym, do którego przystąpił przypinając sobie narty pierwszy raz w życiu – i dotarł do mety w pierwszej dziesiątce, naśladując wiernie ruchy poprzedzającego go zawodnika; było to w Austrii, podczas podróży poślubnej Leona i Wandy. Był też skok ze skoczni w Zakopanem, do którego ktoś go namówił, mówiąc, że to przecież takie proste. Skacząc wywijał kijkami budząc powszechną wesołość. Na wielkich wyścigach skoków konnych w Kopenhadze w latach 30., wszystkie pieniądze, które miał przy duszy, a była to niebagatelna kwota, postawił na konia z bardzo wyraźnym defektem, przyłęgowatego i ta „pokraka”, jak określili ją znawcy, „skakała jak pchła i wygrała w cuglach”. „Przecież to było jasne”, tłumaczył potem żonie, „w największym wyścigu sezonu nie puściliby takiej karykatury końskiej, gdyby nie miała żadnych szans, ona musiał mieć jakieś ukryte talenty”.\nFantazję, odwagę i polot z pewnością odziedziczył po przodkach. Jego ojciec, Walerian Krzeczunowicz, pochodził z rodziny spolonizowanych Ormian i był wielkim oryginałem, miłośnikiem i znawcą literatury, sztuki i historii; przed I wojną został marszałkiem szlachty powiatu lwowskiego. Matka, Ilona Fricke de Sölvenihaza była Węgierką, wywodzącą się z ziemiańskiej rodziny austriackiej o tradycjach wojskowych. Wybitną osobowością w życiu polskiej Galicji był dziad Leona, Kornel Krzeczunowicz, który działał przez wiele lat na rzecz zniesienia pańszczyzny i walczył z rządem austriackim o uczciwą politykę rolną; jego starania zaowocowały ustawami o katastrze gruntowym, co położyło kres płaceniu przez Polaków bezpodstawnie wysokich podatków. Był współzałożycielem Akademii Rolniczej w Dublanach i wielu innych instytucji gospodarczych.\nZacięcie społeczne Leon odziedziczył po dziadku. Był m.in. prezesem Towarzystwa Hodowców Koni we Lwowie, wiceprezesem Związku Ziemian we Lwowie i wójtem gminy Jaryczów.\nLeon odznaczał się bystrym umysłem, miał dar wnikliwej oceny ludzi, w których „potrafił odgadywać ukryte wartości, tak samo jak w niepokaźnych na pozór koniach”, podkreśla Jerzy Lambl. Zawsze otoczony młodzieżą. Młodych ziemian pociągał nie tylko pogodą ducha, autoironią, humorem, ale przede wszystkim autentyczną powagą, z jaką traktował ich problemy, cierpliwością, skupieniem, gdy przychodzili do niego ze swoimi sprawami. Obserwował ich uważnie, potrafił wskazać słaby punkt rozumowania, pomóc wyciągnąć właściwe wnioski. Nigdy młodym ludziom nie pochlebiał. Był wymagający, uważał, że nie powinni brać się za rzeczy „na ich miarę”, ale zawsze sięgać po te bardziej ambitne. Rozumiał jak ważnym życiowym zadaniem każdego młodego mężczyzny jest hartowanie ducha. Autor wspomnień o Leonie Krzeczunowiczu, Michał Żółtowski przytacza pozornie błahy fakt, wyraźny niepokój Leona na jego widok, gdy przyjechawszy do Żółtowskich do Czacza, na polowanie, w zimie 1938 roku, gdy mróz był srogi, ujrzał go, wówczas studenta, otulonego po czubek nosa w ciepłe futro, i pytanie Leona: „Czy nie mógłbyś być nieco gorzej okryty?”\nDla niego samego trudności były zawsze wyzwaniem, lubił je pokonywać. „Leon nie bał się przegrywać”, wspominała po latach jego żona, „nie wstydził się przyznać, że przegrał i najczęściej sam z siebie się naśmiewał. Lubił ryzyko, ale nie był nieprzytomnym, zajadłym graczem. W każdym jego ryzykownym przedsięwzięciu była doza logiki i rozsądku”.\nBył niezwykle skrupulatny w prowadzeniu majątku, opłacaniu pracowników i zawsze gotowy do niesienia pomocy także chłopom. To była cecha rodzinna. Jego ojciec, który w czasie wojny prowadził księgowość w Gorajowicach, majątku Sroczyńskich w powiecie jasielskim, nie mógł wprost fizycznie znieść konieczności zapisywania fikcyjnych danych – przepisy niemieckie uniemożliwiały prowadzenie normalnej rachunkowości – i nosił stale na piersiach medalion z prawdziwymi danymi.\nGdy pierwszego września 1939 r. Leon zgłosił się do wojska na ochotnika nie przyjęto go. Jako wójt powinien pozostać w gminie, przeszkodą był też defekt ręki, trwały ślad po poważnej ranie ramienia odniesionej podczas wojny bolszewickiej. Był niepocieszony, ale podarował z miejsca najlepszego swojego konia terenowego «Junaka» gen. Fabrycemu, Inspektorowi Armii we Lwowie.\nLeon Krzeczunowisz podczas zawodów jeździeckich na swoim rumaku Ekspresie\nW przeciwieństwie do Karola Tarnowskiego, który po zainicjowaniu działalności „Uprawy” nie był w stanie aktywnie nią zawiadywać, mając w swoim domu na co dzień Niemców, Leon Krzeczunowicz przez pięć wojennych lat, wraz z grupą najbliższych współpracowników, dzień w dzień prowadził z okupantem krańcowo niebezpieczną grę.\n„Dzidzia” wychodzi z domowej czytelni\nJego najstarsza siostra Maria, ps. „Dzidzia” w latach trzydziestych prowadziła we Lwowie dom swemu starzejącemu się ojcu. Była niezamężna, oddawała się intensywnie uprawianym sportom, śledzeniu wydarzeń literackich i lekturze nowości wydawniczych. Zadawała szyku z papierosem w ustach, w ekstrawaganckim sportowym stroju. Widywano ją często pochyloną nad książką w restauracji „George”, jak wspomina Karolina Lanckorońska w wojennym szkicu „Komorowscy”. Jednak w czasie wojny jej opinia o „Dzidzi” zmieniła się diametralnie.\nTa na pozór płocha elegantka, tuż po zakończeniu kampanii wrześniowej, w Krakowie, zaangażowała się z niesłychanym poświęceniem w niesienie pomocy uciekinierom z Wielkopolski i Śląska, pozbawionym domów, zagrożonym represjami, bez środków do życia, wykazując niebywałą inteligencję, odwagę i ofiarność, niezmiennie przy tym żartując na swój tematy i bagatelizując prawdziwe niebezpieczeństwo. Była wirtuozem w wyrabianiu ludziom z konspiracji fałszywych dokumentów. Była zaufaną kurierką na Węgry i do Rzymu płk. Tadeusza Komorowskiego, komendanta Obszaru IV ZWZ w Krakowie. Nieustannie kursowała z dokumentami i meldunkami od władz wojskowych, które przewoziła na Węgry i do Włoch. To jej refleks uchronił na jesieni 1939 roku przebywającego w Krakowie płk. Tadeusza Komorowskiego przed wpadnięciem w ręce gestapo. „Pułkownik, przebywszy do Krakowa po rozbrojeniu jego oddziału znalazł się w krytycznym położeniu. Nie mógł znaleźć mieszkania bez okazania dokumentów osobistych, to zaś zaprowadziłoby go od razu w ręce gestapo. «Dzidzia» wyrobiła mu błyskawicznie fałszywy dowód osobisty na nazwisko Tadeusz Korczak. W początku pracy konspiracyjnej mało kto odważyłby się na podobną inicjatywę. Otrzymawszy fałszywe papiery, późniejszy gen. «Bór» wyszedł spokojnie ze szpitala, gdzie go w pierwszej chwili „Dzidzia” umieściła, po czym wkrótce wyszukała mu sublokatorskie mieszkanie”, pisze Michał Żółtowski. Gdy został komendantem Obszaru IV Związku Walki Zbrojnej, “Dzidzia” zajęła się sekretariatem Komendy. Dla potrzeb konspiracji wykorzystywała rodzinne kontakty na Węgrzech, z pocztą kurierską osobiście docierała do Rzymu, niejednokrotnie przekraczając południową granicę. W sytuacjach podbramkowych po prostu wręczała komuś z podróżujących w pociągu torebkę z pieniędzmi, mówiąc, że boi się być okradziona i wychodziła z przedziału. Zagrożona dekonspiracją na rozkaz AK wyjechała na Węgry i do Rumunii. Razem z Andrzejem Józefem Sapiehą “Kodeńskim”, podobnie jak ona „spalonym”, zostali zastrzeleni przez Sowietów podczas przekraczania Dunaju, gdy próbowali przedostać się do Jugosławii. Obojga pośmiertnie uhonorowano krzyżami „Virtuti Militari”.\n„Roland” nadaje ton\nO Leonie Krzeczunowiczu mówiło się, że ma serce Polaka, humor Węgra, spryt Ormianina i rozum Niemca. Był mistrzem błyskawicznego refleksu. Jego charakterystyczna postać – miał sylwetkę sportsmena, nieustannie tryskał dobrym humorem i zawsze miał na podorędziu kilka świeżej daty anegdot – pojawiała się także w miejscach, gdzie ziemianie musieli przymusowo kontaktować się z niemiecką administracją. Dzięki znakomitej znajomości niemieckiego zdołał szybko owinąć sobie wokół palca starostę trzech podkrakowskich powiatów Kreislandwirtha Staupego, którego biuro mieściło się w Miechowie. Wyrażał się on o Leonie z mieszaniną podejrzliwości i typowej dla Niemców atencji wobec „wielkich panów”: Der schlaue Kerl mit höhnischem Lächeln („Ten przebiegły facet o szyderczym uśmiechu”). Wykorzystując nieco dwuznaczny podziw, jaki budził u Staupego, „Roland” uchronił m.in. od wciągnięcia na listę folksdojczów dwóch wyróżniających się w działalności konspiracyjnej ziemian, Ludwika Popiela i Stanisława Reya, przekonując Niemca, że takie posunięcie narazi go na kompromitację i ośmieszy. Bo przecież „pierwszy pochodzi z królewskiego rodu, drugi jest potomkiem znanego pisarza z czasów odrodzenia”. Barczysty olbrzym Staupe wylewnie dziękował „Rolandowi” za tę radę, nie chciał być wzięty za prostaka w towarzystwie lepiej od niego urodzonych.\nPod koniec wojny, zimą 1944 roku Krzeczunowicz po raz ostatni wykpił Kreislandwirtha organizując na jego polecenie polowanie na zające, w „kotłach”, z nagonką. Grupom naganiaczy i wozom przydzielił tylko dwa kolory – biały i czerwony. Okoliczni chłopi patrzyli z rozbawieniem, gdy Staupe dopytywał się o pochodzenie tych barw, a szef „Uprawy” wyjaśniał z niewzruszoną miną, że to tutejsza tradycja myśliwska.\nAresztowany przez Sowietów w jesieni 1939 roku, przeżył dzięki wstawieniu się za nim dużej gromady chłopów z Kamiennopola i Jaryczowa. Zmuszony do opuszczenia swego dobrze prosperującego majątku w Jaryczowie zdecydował się na poprowadzenia zadłużonego majątku Stanisława Reya w Sieciechowicach pod Krakowem. Decyzję podjął jednak dopiero wtedy, gdy wszyscy tamtejsi chłopi zrzekli się, na jego prośbę, roszczeń wobec właścicieli. Aby wyprowadzić Sieciechowice z długów wstawał codziennie przed czwartą, doglądał osobiście czyszczenia i karmienia koni, dojenia krów i wszelkich prac gospodarskich. Załatwiał tysiące uciążliwych spraw w starostwie w Miechowie.\n„By zrobić dobre wrażenie na niemieckiej administracji kazał się zwracać chłopom do siebie per „panie kierowniku”, rozpowiadając na prawo i lewo, że uczynił tak ze względu na Hitlera, który także zrezygnował z tytułu kanclerza i nazwał się „skromnie” „Führerem” (kierownikiem). Wiedział, że od jego sprytu w stosunkach z Niemcami zależał los wielu ludzi i wydajność majątku – przydział narzędzi, nawozów mineralnych i faktyczna wielkość kontyngentów. Odważył się nawet na ryzykowny w czasie wojny zakup ciągnika, co okazało się korzystne dla gospodarstwa. Utrzymywał majątek we wzorowym stanie, zapewniając jego rozwój mimo realiów okupacyjnych; ziemianie mieli obowiązek oddawania Niemcom znacznej części swoich plonów. Po roku takiej harówki Sieciechowice zaczęły przynosić dochód. Pola starannie uprawione, „ludzie wypłaceni, stajnia fornalska odmłodzona i przeselekcjonowana”, wspomina M. Żółtowski, częsty gość Krzeczunowiczów.\nZarazem był trzeźwym analitykiem sytuacji historyczno-politycznej, w jakiej znalazła się Polska, a wraz z nią środowisko ziemian. Przedwojenna znajomość z wojskowymi jeźdźcami zapewniła mu wpływ na niektóre poglądy polityczno-społeczne w Komendzie Głównej AK. „Liczono się tam z jego zdaniem i zasięgano opinii, znając zarówno jego bezstronne podejście do zagadnień, jak również wiedzę i zdrowy rozsądek. W okresie scalania różnych organizacji oddał nieocenione usługi będąc urodzonym dyplomatą i po prostu czytając myśli ludzkie, zawsze baczny, aby nie urazić nadętego ego jakiegoś miejscowego kacyka. Jeśli chodzi o sprawę reformy rolnej, o którą dowództwo się niejednokrotnie wypytywało, jako że miała się stać kamieniem węgielnym układu społecznego przyszłej Polski, to potrafił całkowicie zapomnieć o interesie własnej warstwy, osądzając ją niekiedy surowo. Chodziło tu o pewną grupę ludzi, których ani stosunki okupacyjne, ani wisząca nad krajem, jak miecz Damoklesa groźba interwencji sowieckiej w sprawy wewnętrzne Rzeczypospolitej nie potrafiły wyrwać z pęt małoduszności, egoizmu klasowego i prywaty” (Jerzy Lambl). Nie przeszkadzało mu to zajechać któregoś wojennego lata do dawnego swego majątku Jaryczowa, gdy załatwiał we Lwowie jakieś sprawy konspiracyjne, okazałą pożyczoną karetą zaprzężoną w parę świetnych siwych koni. Zelektryzowani wiadomością o przybyciu „pana” dawni pracownicy majątku, służba i mieszkańcy miasteczka wylegli tłumnie, by go powitać, a on w barwnym przemówieniu przekonywał, że teraz dopiero doskonale mu się powodzi.\nLeon Krzeczunowicz po polowaniu z córką Iką i Dominikiem Reyem, synem przyjaciół, Jaryczów 1937 r.\nNikt nie domyśliłby się, że ten „wielki pan” w butach do konnej jazdy, w kurtce z futra z przefarbowanych kotów, wciąż w doskonałym humorze, codziennie ryzykował życie. Wyczerpanie zaś intensywnym życiem w konspiracji, pracą fizyczną i prowadzeniem w trudnych warunkach majątku doprowadziło go w 1942 roku na skraj śmierci, zapadł bowiem na ciężki tyfus brzuszny i przez kilka miesięcy powoli wracał do zdrowia.\nSzanowano jego wyważone, pozbawione tromtadracji sądy, gdy dowodził, że nie czas na opłakiwanie strat, oglądanie się wstecz, rozpaczanie nad utraconymi dobrami, już nie do odzyskania. Każde czasy, nawet najtragiczniejsze, są wystarczająco dobre, przekonywał, by czynić to, co czynić należy. „Dyskusja z «Rolandem» była prawdziwą przyjemnością” – dopowiada Jerzy Lambl – „gdyż wysłuchiwał z reguły wszystkich wywodów mówcy i dopiero, kiedy przyszła jego kolej, krótko, zwięźle i przeważnie dowcipnie przedstawiał swój punkt widzenia, który był zawsze na wysokim poziomie. Rząd gen. Sikorskiego uznawał bez zastrzeżeń, tylko kiedy dotarły do nas wieści o rozdźwiękach w jego łonie, szeptał mi w żartach na ucho – «Schowaj tam trochę granatów na tych starostów i wojewodów z zagranicy»”.\nPodczas jednego ze spotkań w Krakowie, gdy omawiano zadania powoływanej do życia „Tarczy”, zauważył po prostu: „Musimy robić co można, żeby w tych wojennych czasach bezmyślność i zawadiackość nie rozproszyła potencjału, jakim w specyficznych warunkach dysponują dziś ziemianie. To wszystko właściwie jest skończone. (…) Musimy potencjał, którym ostatni raz w historii dysponuje ziemiaństwo, postawić do dyspozycji Podziemia. Sprowadza się to do zabezpieczenia zaplecza wojska. (…) Ale nie ma żadnych celów politycznych. Polityczne zabiegi o majątki to bzdura, która trzeba zwalczać, bo będzie paraliżować wykorzystanie potencjału”.\nRozśmieszyć to znaczy zwyciężyć\n“Łączył również inne prace, był łącznikiem swojego rejonu z Komendą Okręgu, pomagał Żydom, organizował AK na terenie Lwowa. Uczestniczył w pracach Komisji Katyńskiej. Przekazał wywiadowi AK meldunek o wyrzutniach rakiet V1 i V2 ukrytych w lasach tarnobrzeskich. Po aresztowaniu dowódcy Okręgu Kraków (1944) i załamaniu się łączności AK, organizował ją na bazie siatki “Tarczy”. Po rozpoczęciu działań ukraińskich za Sanem i ofensywy sowieckiej załamała się łączność ze Lwowem. Leon otrzymał zadanie odtworzenia jej i dokonał tego własnym wysiłkiem bazując na resztkach siatki AK. W tym czasie urodził się Leonowi upragniony syn, jednak Leon musiał opuścić żonę. Gestapo po kilku latach zorientowało się w działaniach Leona i wielokrotnie bezskutecznie zastawiało na niego zasadzki” (za portalem Wiki.Ormianie. Wolna Encyklopedia Ormian w Polsce).\nŚciśle współpracował z dowództwem wojskowym, wykonując najbardziej niebezpieczne rozkazy, osłaniając ryzykowne operacje. Nigdy nie twierdził, że rzeczy, w które się pakował były trudne, czy zbyt niebezpieczne. Jedną z jego „zupełnie zwyczajnych misji”, jak twierdził, był objazd, w przebraniu oficera Wehrmachtu, pewnych odcinków niemieckiego frontu wschodniego; miał złożyć później meldunek o sytuacji dowództwu AK. Przygotowany od dzieciństwa do zmagania się z przeciwnościami, traktujący je jako oczywistość, lęk i stres maskował pokpiwaniem z siebie, zawsze pokazując rodzinie i znajomym pogodną twarz i skłonność do życia towarzyskiego, nawet, gdy wykończony wracał z terenu, a w domu właśnie byli goście. Im było trudniej, tym częściej żartami i autoironią rozładowywał sytuację. Jego znacznie młodszy przyjaciel i uczeń w dziedzinie zarządzania majątkiem ziemskim, Michał Żółtowski wspomina: „Kiedyś przejeżdżaliśmy konno przez Wolbrom, położony u podnóża Gór Świętokrzyskich, gdzie partyzantka AK zajmowała silną pozycję. Leon opowiadał, że miał tam niedawno umówione spotkanie z kimś z konspiracji. Był późny wieczór, gdy zajechał do przydrożnej restauracji. Swego wierzchowego konia uwiązał na dworze. Wszedłszy do lokalu, zobaczył, że jest pełen oficerów SS. Postać jego zwróciła zaraz uwagę większości z nich. Chodził w zimie w czarnym kubraku z kotów, miał przefarbowane na czarno bryczesy po polskim oficerze i wysokie buty z ostrogami. W tej okolicy mogło to budzić podejrzenia… Leon błyskawicznie podjął decyzję. Podniósł rękę do góry, zawołał «Heil Hitler», po czym cofnął się za próg, wskoczył na konia i odjechał galopem. Mówił, że był to jedyny raz, kiedy tak postąpił, ale groźba była rzeczywista”.\nInnego dnia, podczas pobytu w Warszawie, „Leon wyszedł z odprawy w dowództwie [przy placu Napoleona] i zobaczył, że na placu szykuje się łapanka. Wszystkie wyloty ulic obstawione były patrolami SS. Przy jednym z dwuosobowych patroli stała esesmanka. Leon zwrócił się prosto w tę stronę i będąc blisko rzucił jakiś słony dowcip, a esesmankę klepnął po plecach. Wszyscy się roześmiali, a on spokojnym krokiem opuścił plac”.\nPod Nowym Targiem żywiołowo rozwijała się akowska partyzantka, Niemcy usiłując ją zniszczyć zastosowali typowy dla nich akt terroru. Wszystkich mężczyzn wysiadających z pociągu na dworcu w Nowym Targu aresztowali i poddawali ciężkim przesłuchaniom. Odtąd bano się przewozić w te rejony rozkazy od dowództwa AK. „Wtedy zgłosił się na ochotnika Leon”, wspomina Żółtowski. „Gdy dojechał na miejsce, rzuciła się nań żandarmeria niemiecka i odprowadziła na wartownię przy stacji. «I co? – pytałem – co było dalej?». «Nic – odpowiedział Leon we właściwy dla siebie sposób – tak ich rozśmieszyłem, że mnie puścili»”.\nBrawura Leona Krzeczunowicza nie miała odpowiedników u żadnego chyba dowódcy z rodowodem ziemiańskim w Małopolsce, a przecież był też troskliwym mężem i ojcem, odpowiadał za powierzonych sobie ludzi i majątek. Robił zawsze rzeczy, których wróg najmniej się spodziewał i w ten sposób uzyskiwał nad nim duchową przewagę. Swoim młodym podopiecznym i współpracownikom z konspiracji zawsze powtarzał, że mają być odważni jak lwy i chytrzy jak węże.\nLeon i Wanda Krzeczunowiczowie w dniu ślubu, Jaryczów, styczeń 1931 r.\n„Czarujący kwestarz” kiwa lepiej od innych\nZnalazł się kiedyś w kancelarii Kreislandwirtha Staupega w Miechowie, gdy Niemca wywołano do telefonu (aparat znajdował się w sąsiednim pomieszczeniu). Na biurku została otwarta księga z odnotowaną ołówkiem ilością sztuk żywca z Sieciechowic oddawanego w ramach kontyngentu, i liczbą świń, które można było legalnie ubijać w danym roku. Ten limit był już osiągnięty. Leon sięgnął po gumkę, błyskawicznie wymazał cyfrę i zastąpił ją mniejszą. Jego gospodarstwo mogło nadal żywić potrzebujących – żołnierzy AK, uciekinierów, ukrywających się w majątku „spalonych” wojskowych, rodzinę i pracowników.\n„Jako komendant wojskowej jednostki, w zimie z 1941 na 1942r., Leon otrzymał zarządzenie AK, by członkowie Armii Krajowej wstrzymali się całkowicie od picia wódki (chodziło o unikniecie wsyp spowodowanych nieostrożnością w mówieniu pod wpływem alkoholu). Leon musiał to niepopularne zarządzenie przekazać podkomendnym. Rozwiązał je w swoisty sposób. Zapraszał po kolei członków AK z sąsiedztwa i nie szczędził im wódki. Sam też starał się od niej nie uchylać, żeby pokazać, co potrafi. Głowę miał tak mocną, że nigdy nie było widać po nim najmniejszego działania alkoholu, podczas, gdy inni byli wykończeni. Wreszcie uznał, że nadszedł odpowiedni moment, aby zakaz picia wódki został dobrze przyjęty i faktycznie tak się stało” (M. Żółtowski).\nUwielbiany przez młodzież ziemiańską, także ze względu na osobisty urok, dowcip – w jego domu zawsze można było potańczyć, zagrać w brydża, zjeść, a pod pozorem spotkań towarzyskich kipiało życie konspiracyjne – ale przede wszystkim mądre, delikatne, podejście do młodych ludzi, których szanował, rozumiał ich nieśmiałość, brak pewności siebie – ale i skromność, prostotę, bezpośredniość, stał się także w oczywisty sposób autorytetem dla chłopów. Jak wspomina Jerzy Lambl ps. „Brzeszczot”: „Razem z «Kmicicem» sformowali szwadron jazdy składający się z synów ziemian, podoficerów pracujących w czasie wojny w ich majątkach i ludzi folwarcznych, wybranych starannie, aby unikać pijackich przechwałek i awantur, o które tak łatwo na wsiach”.\n„Był czarującym kwestarzem – wspomina Jerzy Lambl – i zbierał wielkie sumy na AK zupełnie bezboleśnie, znając ludzi na wylot i stosując psychologiczne podejście. Dom jego, lubo wypełniony tajemniczymi indywiduami ukrywającymi się przed gestapo, rozbrzmiewał gwarem i śmiechem, a nierzadko dźwiękami walczyków. Bakcyle wesołości rozsiewała na lewo i prawo pani Wanda, która bez psoty i śmiechu żyć nie umiała, toteż bez przerwy ktoś przyjeżdżał z okolicy i drzwi się nie zamykały. Nawet dystyngowany łowca szczura piżmowego [Niemcy utworzyli specjalny zawód «zwalczających szczura piżmowego» tak zwanych Bisambieberbekaempfer – M.Ż], przedwojenny książę Sapieha z Żurawicy, który obecnie nazywał się «pan Kodeński» i pomimo pośledniego zawodu ciągle jeszcze używał szczotek do ubrań z pańskimi herbami, rozkręcał się zupełnie i brał czynny udział w ogólnej zabawie. Ale pod trzpiotowatą opieką pani domu chroniła się wdowa z dwojgiem dzieci po majorze Nowackim, a pan zatrudniał młodzież ziemiańską z Wielkopolski i stale komuś pomagał”.\nWanda Krzeczunowiczowa na Alse, lata wojny\nNie zdążył „zniknąć” w lesie\nPod wisielczą czasami wesołością Leon krył jednak naturę refleksyjną, przy pozorach beztroski był introwertykiem. Nie obnosił się też nigdy ze swoją religijnością. Szanując wychowawczą i patriotyczną rolę Kościoła, na tematy religijne się nie wypowiadał. Na chwilę jednak przed planowanym „zniknięciem” w lesie odszukał ukrywającego się w Gołyszynie księdza, z którym był zaprzyjaźniony i odbył spowiedź z całego życia.\nJuż w styczniu 1944 roku dowództwo AK, któremu podlegał także jako szef „Uprawy”, wiedziało, że atmosfera wokół niego się zagęszcza; otrzymał wtedy rozkaz przyjęcia obywatelstwa węgierskiego „dla dobra służby”.\nDo wtopienia się w oddziały „leśnych” przygotowywał się starannie studiując zasady walki partyzanckiej, gromadząc i ukrywając krótką broń. Ten wojownik „ostrożny jak żuraw”, stale zmieniający trasy swoich przejazdów, posługujący się wciąż nowymi pseudonimami, domyślał się, że gestapo jest na jego tropie; obawiał się też tego, co będzie się działo po rychło zapowiadającym się wkroczeniu Armii Czerwonej. Zdołał zapewnić perspektywę bezpiecznego schronienia żonie i dzieciom w zaprzyjaźnionym majątku.\n1 sierpnia 1944 roku aresztowali go Niemcy, gdy powracał bryczką z Krakowa z ostatniej swojej tajnej misji do rodziny w sieciechowickim dworze. Przez kilka miesięcy poddawany był okrutnemu śledztwu. Niemcy wiedzieli, że mają kogoś ważnego z podziemia i robili wszystko, by go złamać. Próba wykupienia go za pokaźną ilość klejnotów oraz interwencja kardynała Adama Sapiehy okazały się spóźnione. Wanda Krzeczunowiczowa po latach opowiedziała, że odszukał ją ksiądz, który był z jej mężem w jednej celi: „Pani mąż – powiedział – był przez wszystkich więźniów uważany nieomal za świętego, wszystkim pomagał, paczki, które przynosiłem, rozdzielał między innych, sobie nic prawie nie zostawiając. (…) Najgorszą torturą były dla niego podstępne pytania, bo w tym stanie osłabienia wymagało nadludzkiego wysiłku, aby nikogo nie wsypać. (…) Był tak twardy, że nawet jego kat powiedział, że jeszcze takiego nie spotkał. Nigdy nikogo nie wsypał, a wielu ludziom uratował życie”.\nKtoś inny, wypuszczony z więzienia, wyznał żonie: „Miałem zaszczyt leżeć z pani mężem na jednej pryczy”.\nJedna z ostatnich fotografii Leona Krzeczunowicza – z domontowanym podpisem, naziskiem, które wyrył na ścianie krakowskiego więzienia (ze zbiorów IPN)\nTen nieznany współczesnym Polakom bohater, człowiek wielkiego charakteru i siły moralnej, którą wciąż rozwijał dzięki żelaznym zasadom, jakie przyjął w młodości – przez całą dorosłość praktykował ścisłą dyscyplinę życia, co graniczyło niemal z ascezą (wczesne wstawanie, ćwiczenia fizyczne, sporty, ograniczenia w pożywieniu) – przewieziony został przez Niemców do KL Gross-Rosen, a następnie, w styczniu 1945 r., do KL Dora-Mittelbau, jednego z najstraszliwszych obozów zagłady, umieszczonego we wnętrzu wydrążonej góry, w paśmie Harzu. Zmuszano tu więźniów do pracy niewolniczej przy produkcji pocisków V-2 oraz latających bomb V-1. Ogromna ich liczba nie przetrzymała tych nieludzkich warunków.\nPojmano go najprawdopodobniej podczas brawurowej próby ucieczki; zamordowano przed samym zamknięciem obozu 19 marca 1945 roku.\nMichał Żółtowski, Leon Krzeczunowicz. „Uprawa” – „Tarcza”, Warszawa 2005 (wszystkie cytaty, poza opisanymi w tekście, pochodzą z tej pracy).\nKarolina Lanckorońska, Wspomnienia wojenne 22 IX 1939 – 5 IV 1945, Kraków 2002.\nPortal Wiki.Ormianie, Wolna Encyklopedia Polskich Ormian.


Płocki sąd zdecydował. Zatrzymanie Elżbiety Podleśnej niezasadne, ale... - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nPłocki sąd zdecydował. Zatrzymanie Elżbiety Podleśnej niezasadne, ale...\nOpublikowano: wt, 9 lip 2019 12:39 2019-07-09T12:39:00.000Z\nWiadomości ... legalne. Sprawa dotyczy rozklejenia wizerunku tęczowej Maryi z Dzieciątkiem, co zostało ocenione jako profanacja wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej.\n... legalne. Sprawa dotyczy rozklejenia wizerunku tęczowej Maryi z Dzieciątkiem, co zostało ocenione jako profanacja wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej.\nPosiedzenie odbyło się we wtorek w płockim Sądzie Rejonowym. Przypomnijmy, że w związku ze znalezionymi w kwietniu 2019 r. plakatów i wlepek z wizerunkami Matki Bożej Częstochowskiej z Dzieciątkiem z tęczowymi aureolami na terenie płockiej parafii (m.in. na koszach na śmieci i przenośnej toalecie) policjanci zatrzymali na początku maja w godzinach porannych 51-letnią Elżbietę Podleśną w jej warszawskim mieszkaniu. Podleśna twierdziła, iż funkcjonariusze, którzy mieli nakaz przeszukania mieszkania, poinformowali ją, że przyjechali z Płocka i Radomia.\nPodleśną przewieziono do Płocka na przesłuchanie. Tam postawiono jej zarzut profanacji wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej na mocy art. 196 Kodeksu karnego: kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej lub miejsce przeznaczone do publicznego wykonywania obrzędów religijnych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Podleśna nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. Złożyła również zażalenie na jej zatrzymanie przez policjantów. We wtorek pełnomocnik Elżbiety Podleśnej, mecenas Radosław Baszuk poinformował, że sąd postanowił o częściowym uwzględnieniu zażalenia i stwierdził, iż zatrzymanie Elżbiety Podleśnej 6 maja było niezasadne, nie uwzględnił natomiast zażalenia w zakresie kontroli legalności tego zatrzymania. Jak informuje TVN24, przyjęto, iż zatrzymanie było legalne, aczkolwiek niezasadne. Jak dowiedzieliśmy się od rzeczniczki Sądu Rejonowego, Iwony Wiśniewskiej-Bartoszewskiej, na poznanie uzasadnienia decyzji sądu jednak poczekamy do 16 lipca.\nBaszuk podkreślał, iż decyzję sądu przyjął z "połowicznym zadowoleniem", ponieważ jest przekonany o nielegalności zatrzymania z powodu braku podstawy prawnej. Zależało mu na stwierdzeniu "nielegalności działania policji", ponadto zapowiedział, iż to nie koniec, pozostaje jeszcze kwestia odszkodowania, które miałoby zostać przekazane na Fundację Trans-Fuzja zajmującą się pomocą prawną i psychologiczną osobom transpłciowym.\nPodleśna, zanim weszła na salę rozpraw, nazwała swoje zatrzymanie "pokazówką". - To zatrzymanie było bezzasadne. (...) Nie stworzyłam żadnych podstaw do tego, aby ktokolwiek się obawiał, że się nie pojawię na wezwanie. To było potrzebne władzy. Natomiast z prawnego punktu widzenia, było zupełnie nieuzasadnione - powiedziała dziś dziennikarzowi TVN24. - To miało też na celu wywołanie efektu mrożącego, "pokazanie, na co możemy sobie pozwolić" i jak twardo będziemy "egzekwować nasze jakieś wytyczne".


Evertiq - Nowa dystrybucja Semiconu\n© nomadsoul1 dreamstime.com Biznes | 14 sierpnia 2020\nNowa dystrybucja Semiconu\nSemicon Sp. z o.o. został dystrybutorem firmy Techflex, amerykańskiego producenta osłon i oplotów.\nTechflex oferuje oploty i osłony chroniące przewody i wiązki kablowe, przewody pneumatyczne i hydrauliczne chroniące przed narażeniami mechanicznymi i termicznymi, plecione osłony z cynowanej miedzi i stali nierdzewnej służące jako osłony ekranujące. W ofercie firmy jest też szeroka gama osłon i oplotów mechanicznych z bardzo odpornych materiałów, w tym PET, nylon, aramid (Kevlar), fiberglass, neopropylen, krzemionka, zabezpieczające przewody i wiązki przed przetarciem, przecięciem i innymi uszkodzeniami. Firma podkreśla, że oferowane osłony i oploty odporne są na ekstremalne narażenia mechaniczne, oddziaływania UV, benzynę, rozpuszczalniki, słoną wodę, chemikalia. Dostępne są rozwiązania specjalne o powierzchni wypierającej ciecze czy też o podwyższonej odporności przeciw gryzoniom. Dostępne są również elastyczne osłony oraz taśmy termoodporne z izolacją na bazie amorficznej krzemionki. Tego typu izolacja odporna jest na iskry, odpryski ciekłego metalu i może być używana do ochrony instalacji spawalniczych. Techflex oferuje również pełen typoszereg poliolefinowych rurek termokurczliwych. Produkty Techflex posiadają certyfikaty UL. Podstawowe linie towarowe Techflex dostępne są z magazynu europejskiego zlokalizowanego w Niemczech.\nON Semi poszuka kupca na japońską fabrykę\nNAND flash i DRAM będą największymi segmentami rynku chipów w 2020 roku


Artelis - Jak wybrać meble do salonu? - Anna Bosek - Dom i Ogród, Wystrój Wnętrz\n798 razy czytane\nMinimalistyczne meble do salonu polecane są przez projektantów nie tylko w tym sezonie. Ich ponadczasowa linia sprawia, że doskonale odnajdują się w różnych stylach – dzięki kolorom ścian i dodatkom bez problemu w łatwy sposób zmienisz klimat całej aranżacji bez konieczności wymiany mebli.\nSalon to miejsce, w którym spędzasz czas na relaksie z rodziną i przyjaciółmi, odpoczywasz po całym dniu pracy oglądając filmy lub słuchając muzyki. Powinien być więc urządzony w taki sposób, abyś mógł się w nim całkowicie odprężyć – aranżacja musi być więc spójna i pod każdym względem dopracowana.\nModne meble do salonu – czym się kierować?\nWybierając meble do salonu musisz wziąć pod uwagę nie tylko własne upodobania – pamiętaj również o tym, aby były ustawne i funkcjonalne. Zastanów się, jaki rodzaj nowoczesnych mebli do salonu będzie ci najbardziej potrzebny.\nJeśli posiadasz garderobę lub pojemną szafę na ubrania w innym pokoju nie musisz kupować dużej, masywnej meblościanki – możesz postawić na nowoczesny zestaw zgrabnych mebli, w skład którego wchodzą stylowe witryny, szafka pod telewizor i sprzęt muzyczny czy praktyczna komoda.\nSzukając mebli do salonu weź pod uwagę:\nkształt i rozmiary mebli wypoczynkowych,\nstopień oświetlenia wnętrza,\nkolor ścian i podłogi.\nBiałe meble do salonu – estetyka i funkcjonalność\nBiałe meble w salonie to propozycja dla wielbicieli przede wszystkim jasnych wnętrz – ich lśniące fronty nadają wnętrzu wyjątkowej elegancji i szyku. Jeśli martwisz się, że trudno ci będzie utrzymać je w czystości – nic bardziej mylnego. Do ich pielęgnacji wystarczy miękka ściereczka, którą bez problemu usuniesz ewentualne zabrudzenia i kurz.\nPrzeczytaj też o CZARNYCH MEBLACH DO SALONU»\nMinimalistyczne meble do salonu w białym kolorze nadadzą wnętrzu lekkości i przytulności. Możesz je wstawić zarówno do przestronnego jak i niewielkiego wnętrza. Świetnym sposobem na ożywienie aranżacji salonu z białymi meblami jest wstawienie elementu o intensywnej barwie – możesz pomalować jedną ze ścian na ciemniejszy kolor lub przełamać śnieżną biel fotelem lub pufą obitą materiałem o wyrazistym deseniu.\nBiałe meble w salonie doskonale czują się w towarzystwie naturalnego drewna, zieleni żywych roślin i dodatków wykonanych z ekologicznych surowców. Postaw na niebanalne dekoracje ze szkła, bambusa lub wikliny, powieś na ścianie oryginalną grafikę lub obraz, zadbaj o ciekawe oświetlenie salonu a stworzysz niebanalną, modną aranżację.\nLubisz nowoczesne aranżacje? Zobacz inspirujące wnętrza z modnymi meblami na http://www.aaaameble.pl/nowoczesne-mebloscianki/\nLista Tagów: meble, meble do salonu, nowoczesne meble\n» Nowoczesne czarne meble do salonu\n» Nowoczesny salon – jak mądrze dobrać meble do tego pokoju?\n» Biała meblościanka w nowoczesnym salonie\n» Jak należy dobierać meble do salonu?\nartelis.pl › Dom i Ogród › Wystrój Wnętrz › Jak wybrać meble do salonu?\nNowoczesne czarne meble do s... >>\nNowoczesny salon – jak mądrz... >>\nBiała meblościanka w nowocze... >>\nJak należy dobierać meble do... >>\nCzym kierujemy się podczas w... >>\nMeble włoskie do salonu >>\nDlaczego białe meble cieszą ... >>


III liga: Orzeł Kolno vs Mazowsze Grójec 0:1 - PodlaskiSport.pl\nIII liga: Orzeł Kolno vs Mazowsze Grójec 0:1\npiłka nożna / Kolno 2008-04-06 19:09:52\nZaciąg piłkarzy z Burkina Faso nie uratował Orła przed kolejną porażka. Tym razem lepsze okazało się Mazowsze Grójec. Po wyrównanym meczu jedyna bramkę strzelili na początku drugiej połowy goście i to oni mogą się cieszyć ze zdobyczy punktowej.\nPrzed spotkaniem żartowano, że Orzeł "pójdzie za ciosem" i jak w ostatniej kolejce zdobędzie 3 punkty. Jednak plany te zweryfikowało boisku. Piłkarze z Kolna, wierzyli w swoje możliwości i od początku meczu atakowali bramkę gości. Przewaga gospodarzy była znaczna, lecz nie potwierdzona choćby jednym golem. Najlepszej sytuacji nie wykorzystał debiutujący w barwach Orła, Bassiriki, którego strzał wybronił bramkarz gości. Do przerwy kibice zgromadzeni na stadionie nie zobaczyli bramek.\nPo przerwie nadal inicjatywa była po stronie gospodarzy. Podobnie jak w pierwszej części gry, piłkarzom Orła brakło skuteczności. Gdy gol dla gospodarzy wydawał się być kwestią kilku minut. Bramka padła w 55 minucie i z prowadzenia cieszyli się ... goście! Po jednym z nielicznych ataków, podanie w pole karne wykorzystał Milewski i zdobył, jak się później okazało, jedyną bramkę meczu. Strata gola wprowadziła nerwowość w szeregi Orła. Goście usiłowali wykorzystać chwilową dekoncentrację i mocno przycisnęli. Na szczęście dla kibiców z Kolna, ataki Mazowsza nie przyniosły zmiany kolejnej rezultatu. Wśród gospodarzy wyróżniał się Bassiriki, wielokrotnie próbował zagrozić bramce gości, lecz bez wsparcia kolegów z zespołu nie wiele zdziałał. Wynik do końca nie uległ zmianie i po raz kolejny Orzeł pechowo stracił punkty, które do przerwy wydawały się być w zasięgu.\nOrzeł Kolno - Mazowsze Grójec 0:1 (0:0).\nBramki: Milewski 56'.\nŻółte kartki: Prusinowski (Orzeł).\nOrzeł: Rakowiecki - Łachacz, Prusinowski, Ossowski, Mamadou, Brzeziński, Bagiński (63' Łuba), Sawko, Gryczan (76' Kiełczewski), Solecki, Bassiriki.\nMazowsze: Młodziński - Białecki, Główka, Kikowski, Pakos, Złoch, Jaskólski, Karls, Bisaga, Samoraj, Milewski.


Hotel Gościniec Sucholeski Poznań\nSzukaj z nami: Hotel Hotel Gościniec Sucholeski Poznań - Hotel Poznań - hotele\nJesteś tutaj : Strona główna > Hotele Poznań > Hotel Gościniec Sucholeski\nHotel Gościniec Sucholeski - Poznań > Opis obiektu\nHotel Gościniec Sucholeski - Poznań * * *\nSuchy Las, Sucholeska 6, 62-002 Poznań\n61 892 69 93\nHotel Gościniec Sucholeski Zdjęcia :\nOpis Hotel Gościniec Sucholeski Poznań :\nHotel Gościniec Sucholeski jest to niewielki rodzinny hotel *** położony w uroczej sypialni Poznania - Suchym Lesie. Hotel utrzymany jest w klimacie z okresu międzywojennego.\nStaranny mariaż klasyki z nowoczesnością, piękne pokoje i staropolska kuchnia dają możliwości pełnej regeneracji sił i satysfakcji. Hotel posiada 22 pokoje z darmowym łączem do internetu.\nRestauracja Gościniec Sucholeski oddaje do Państwa dyspozycji trzy pięknie stylizowane sale, które wprowadzają naszych gości we wspaniały nastrój. Przedstawiamy naszym gościom bogatą kartę dań i napojów.\nOd początku działalności Gościńca Sucholeskiego naszą zasadą jest nowatorskie i niepozbawione wyobraźni podejście do kwestii menu. Dzięki wyczarowywanym przez naszego mistrza przysmakom, słowo kuchnia zyskuje zupełnie nowy wymiar.\nKONFERENCJE, IMPREZY I ATRAKCJE:\nNiepowtarzalna atmosfera, profesjonalnie wyposażona sala konferencyjna zapewni Państwu owocne spotkanie biznesowe i konferencje. Aby uświetnić spotkanie organizujemy wszelkiego rodzaju imprezy towarzyszące. Okolice Gościńca Sucholeskiego są doskonałym miejscem na piesze spacery i turystyczne wycieczki.\nWspółpracujemy z: Park wodny Oktopus, kręgielnia Oktopus, bowling, fitness centrum Gymnasion - 50 m od hotelu - dla naszych gości rabaty aż do 50%!


Bateria PA5026U do laptopów Toshiba M840 P875D P800 Akumulator\nBateria Do Laptopów Toshiba PA5026U 67wh/5700mAh\nBateria PA5026U do laptopów Toshiba M840 P875D P800\nNasza zamienna bateria do TOSHIBA PA5026U spełnia lub przewyższa specyfikacje OEM, w 100% kompatybilna z oryginalną baterią, specyfikacje baterii do TOSHIBA PA5026U są następujące.\nNapięcie: 11.1 Volt (10.8 Volt compatible)\nNowa bateria TOSHIBA PA5026U 11.1 Volt (10.8 Volt compatible) 67wh/5700mAh. PA5026U Bateria Do Laptopów - idealnie pasuje do laptopa . TOSHIBA PA5026U Akumulator zapewnia bezpieczną pracę przez długi czas. Szybka wysyłka, zwrot do 30 dni.\nBateria do TOSHIBA PA5026U 11.1 Volt (10.8 Volt compatible) 67wh/5700mAh Baterii Litowo-polimerowe - Fabrycznie nowa baterie TOSHIBA do Ładowania kompatybilny bateria do Toshiba M840 P875D P800 Akumulator - TOSHIBA PA5026U w dobrych cenach i dobrej jakości,najniższe ceny! 1 lata gwarancji i 30-dniowa gwarancja zwrotu pieniedzy dla naszych Klientów!\nOpis- Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U\nWymienna baterii w laptopie Toshiba PA5026U wykorzystuje najwyższej jakości akumulatory litowo-jonowe i komponenty do szybszego ładowania i dłuższej żywotności.\nBędziesz mógł kupić Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U w najbardziej przystępnej cenie, zapewniamy roczną gwarancję i 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy za baterię.\nW rzeczywistości, dzięki ulepszeniu technologii baterii, żywotność bateria do Toshiba PA5026U ulegnie poprawie. Dostarczane przez nas akumulatory są wykonane z wysokiej jakości baterii i komponentów, dzięki czemu każda bateria ma wysoką wydajność, a ładunek cykliczny osiąga ponad 500 razy. Technologia litowo-jonowa przyspiesza ładowanie akumulatora, nie ma tak zwanego "Efektu pamięci".Każda bateria jest modelem specyficznym dla konkretnego modelu notebooka, a każdy projekt zwraca uwagę na szczegóły. Nowe bateria Toshiba PA5026U są na ogół bardziej energooszczędne, a akumulatory o tej samej pojemności działają prawidłowo i mają dłuższą żywotność. Nasza specjalizacja i koncentracja w branży Bateria Do Laptopów oznacza, że możesz łatwo znaleźć odpowiednią bateria do laptopa i zaoszczędzić sporo pieniędzy. Jeśli masz jakiekolwiek problemy Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U, skontaktuj się z nami przez e-mail, chętnie pomożemy Ci rozwiązać problem.\nJak sprawić, by TOSHIBA PA5026U bateria twojego była zdrowa i szczęśliwa?\nPierwszy proces ładowania powinien wyglądać tak. Włóż TOSHIBA PA5026U baterię do . Podłącz zasilacz do gniazda AC i ładuj do zgaśnięcia kontrolki ładowania, następnie odłącz ładowarkę i dopiero włącz komputer. Rozładuj go całkowicie aż do wyłączenia. Ten proces producent polecił zrobić 3 razy. Polecił również, że jeżeli chcemy usunąć PA5026U baterię z i korzystać z samego zasilacza to należny baterię wyjąc zaraz po jej całkowitym naładowaniu. A co najważniejsze określił żywotność baterii na 300 ładowań (całkowitych).\nCzy wyjmować TOSHIBA PA5026U baterię kiedy używam na kablu? Można. Powinno to pomóc zachować baterię w dobrym stanie.\nKiedy i w jakich warunkach przechowywać?TOSHIBA twierdzi, że PA5026U baterię litowo-jonową warto wyjąć kiedy naładowana jest mniej więcej do połowy - nie więcej - i odłożyć ją w suche miejsce o temperaturze pokojowej. żeby z baterii wycisnąć nie należy jej wciskać do lodówki ani kłaść na słońcu\nJak mogę znaleźć odpowiednią Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U?\nJak naładować Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U?\n3 .Jeśli korzystasz z laptopa podczas ładowania, Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U nie będzie ładowany dłużej. Akumulator będzie nadal ładowany, nawet jeśli notebook jest wyłączony.\nJak przedłużyć żywotność Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U?\n4 .Zachowaj stan Bateria Do Laptopów Toshiba PA5026U, nie używaj go w zbyt wysokiej temperaturze\n+ Niska cena: Podczas ustalania cen na znajdujące się w naszej ofercie TOSHIBA PA5026U baterie, zawsze staramy się dobierać możliwie jak najlepsze, dbając przy tym o Twoją satysfakcję z zakupów. Regularnie przygotowujemy różnego rodzaju promocje, dzięki którym dostępne TOSHIBA baterie może nabyć w bardzo atrakcyjnych cenach.\n+ Wysokiej jakości: www.pc-baterie.pl to TOSHIBA PA5026U akumulator wprost z linii produkcyjnej. Wszystkie nasze baterie pochodzą z zaawansowanych technologicznie fabryk i podlegają rygorystycznej kontroli jakości. Dzięki zastosowaniu wysoce wydajnych ogniw, akumulatory www.pc-baterie.pl cechują się długim czasem pracy oraz żywotnością.\n+ Ceny i koszty wysyłki: Koszty wysyłki są płatne od każdego zamówienia w wysokości wskazanej na stronie zamówienia. Koszty wysyłki mogą być różne w wypadku produktów o szczególnie dużych rozmiarach, ciężkich lub o dużej wartości. Koszty takie są podane na stronie zawierającej szczegółowe dane TOSHIBA PA5026U baterie dla każdego zamawianego przez Państwa produktu oraz na stronie zamówienia\nTag: TOSHIBA PA5026U akumulator, Bateria Do Laptopów,PA5026U bateriami, baterię TOSHIBA PA5026U , baterii do PA5026U , TOSHIBA PA5026U Bateria Do Laptopów, Li-Ion PA5026U


Olaplex No.4, No.5 i No.7 zestaw wzmacniająco-regenerujący - Jean Louis David\n313,00 zł Oszczędź 17,00 zł\n156 osób kupiło 160 szt\nReferencja : Zestaw 54 Olaplex\nSzampon znajduje się w wygodnym w użyciu opakowaniu o pojemności 250 ml. Odżywka ma 250 ml, a olejek został zamknięty w opakowaniu o pojemności 30 ml. Połączenie tych produktów sprawia, że włosy są intensywnie wzmocnione, zregenerowane i chronione, a ich puszenie zostaje zredukowane.\nOdżywka intensywnie odbudowuje strukturę kosmyków, przywraca im miękkość, blask oraz zdrowy wygląd włosów poddawanych zabiegom chemicznym, koloryzacji i stylizacji z użyciem wysokiej temperatury.\nOlejek regeneruje, odbudowuje i wzmacnia kondycję suchych, zniszczonych i farbowanych włosów. Dodatkowo przedłuża trwałość koloru, zapewnia termoochronę, skraca czas suszenia i ułatwia rozczesywanie pasm.\nOlaplex to marka, która tworzy kosmetyki dedykowane włosom zniszczonym, potrzebującym wzmocnienia i poddawanym częstym zabiegom chemicznymi oraz stylizacji na gorąco. Produkty tej marki regenerują i odbudowują włókna od środka, osiągając najwyższą skuteczność.\nOlivia Garden Fingerbrush Round duża szczotka do modelowania\nSzczotka została stworzona z myślą o włosach prostych, cienkich do średnich, farbowanych, po zabiegach chemicznych i zniszczonych. Idealnie sprawdzi się do codziennego modelowania fryzury. Jej konstrukcja zapewnia dużą wentylację i wysoki przepływ powietrza, dzięki czemu stylizacja staje się szybsza i bardziej efektywna, a włosy chronione są przed przegrzaniem. Eliptyczny kształt idealnie dopasowuje się do skóry głowy i delikatnie ją masuje. Mieszanka naturalnego włosia z dzika i nylonu zapewnia maksymalną objętość i połysk. Dodatkowo zapobiega elektryzowaniu się kosmyków, szarpaniu i wyrywaniu. Wygładza pasma i chroni przed ich zniszczeniami. Fingerbrush Round jest najlżejszą z okrągłych szczotek Olivia Garden, co zapewnia wygodę w użyciu.


Moda lat 70. miała w sobie czar, jakiego współczesne kreacje nie mają | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Moda lat 70. miała w sobie czar, jakiego współczesne kreacje nie mają\nModa lat 70. miała w sobie czar, jakiego współczesne kreacje nie mają\nLata 70. rządziły się swoimi własnymi prawami, szczególnie w modzie. Kreacje i wszelkie inne ubrania były nie do podrobienia. Dzisiaj można tylko powspominać o czarze tamtych lat.\nLata 70. były wyjątkowe - ubrania z tamtej "epoki" miały w sobie to coś i swój specyficzny urok. Co chętnie nosiły kobiety? Przede wszystkim spodnie dzwony, pojawiły się też spódnice mini, które w połączeniu z podkolanówkami i butami na platformach niesamowicie wydłużały nogi.\nGolfy, koszule, kamizelki w otoczeniu dużej, plastikowej biżuterii także rzucały się w oczy. Triumfy święciły także jednoczęściowe kombinezony - na potańcówkach był to prawdziwy hit. Panie chętnie chodziły do fryzjera, by zrobić sobie grzywkę i ściąć włosy do ramion.\nmoda lata 70.


Odsłon: 41434 04.04.2011\nMięso mielone (ja użyłam wieprzowo- wołowego) łączymy z utartą cebulą (na dużych oczkach), wyciśniętym czosnkiem i jajkiem.\nDodać przyprawy, ja używam dużej ilości pieprzu ziołowego, trochę pieprzu czarnego mielonego i papryki słodkiej i ostrej. Odrobinę soli (pamiętając, że mięso mielone pakowane w folię jest już solone).\nPrzyprawy razem z mięsem i pozostałymi składnikami dobrze wymieszać.\nDo oddzielnej miseczki wsypać bułkę tartą, wlać troszkę mleka, wymieszać, stworzyć taką papkę, która będzie jednolita i bez grudek. Następnie połączyć to z mięsem i ponownie dobrze wymieszać.\nMięso formować w kulki, obtaczać w bułce tartej i układać na talerzyku. Dobrze jest moczyć rękę w ciepłej wodzie, wtedy mięso nie przykleja się do dłoni. Smażyć na rozgrzanym oleju z obu stron.\nJa podaję z ziemniakami i sałatką.\nKotlety mielone podane w pysznym sosie paprykowym, doprawionym mieloną papryk...\nBułka tarta, 7-8 łyżek\nbułaka tarta do obtaczenia


Pocisk.org - nowe memy, codzienna dawka absurdu!\nŻyd i trzy życzenia\n23 kwietnia, 2021, 5:37 pm 639 Odsłony 97 Głosy\nŻyd znalazł lampę. Potarł ją, a ze środka wyleciał dżin. Widząc Żyda zawołał:\n– Teraz jesteś moim panem. Uwolnisz mnie od lampy, jeśli spełnię twoje 3 życzenia.\n– Chcę posiadać wszystkie bogactwa świata!\nDżin najpierw osłupiał – Wszystkie? – ale zaraz się roześmiał.\n– Wy ludzie jesteście tacy przewidywalni. – Pstryknął palcami i nagle ziemia wokół nich pokryła się wszelakimi kosztownościami, aż po horyzont. Całe góry drogich metali, kamieni, dzieł sztuki i pieniędzy.\n– Proszę – rzekł dżin – teraz to wszystko jest twoje.\nAle Żyd rozejrzał się wokół ze skwaszoną miną.\n– Co jest? – Zapytał dżin – Przecież tego właśnie chciałeś.\n– No niby tak, ale jakoś nie do końca.\n– Jeśli sobie zażyczysz Żydzie, to sprawię, że to wszystko zniknie. Wystarczy wypowiedzieć życzenie.\n– Właściwie to niezła myśl – uradował się mężczyzna. – Oto moje drugie życzenie: chcę, abyś całe to bogactwo wziął ode mnie i przepuścił.\n– Słucham?! – Dżin aż osłupiał. – Ależ panie, jak mam wydać całe bogactwo świata?\n– Nie wiem. To już jest twój problem. Daję ci na to 10 lat.\nOd tej pory dżin w szaleńczym tempie, bez ustanku i w dzień, i w nocy przepuszczał bogactwo świata. Wydawał na drogie pałace, samochody, jachty, alkohol, kobiety, rasowe psy i konie, ale bogactwa prawie nie ubywało, a czas mijał. Zaczął kupować totalne śmieci za fortuny.\n– Panie, wreszcie udało mi się wydać całe bogactwo świata. Wymów teraz ostatnie życzenie i mnie uwolnij.\n– Świetnie się spisałeś dżinie. A więc życzę sobie, abyś całe to bogactwo, które ode mnie wziąłeś, oddał mi wraz z odsetkami…\nPoprzedni artykuł Obajtek\nNastępny artykuł Wysoki standard\nJest w pytę\n1 Polubienia496 Odsłony\nCo ta babcia\n8 Polubienia482 Odsłony\n1 Polubienia401 Odsłony\ngoorsky komiks mem memy pocisk pocisk.org widget śmieszne filmiki śmieszne obrazki śmieszne teksty\nMemy na poprawę humoru. Śmieszne obrazki z podpisami na dobre zagościły już w popkulturze. Dzięki nim możemy w prześmiewczy sposób skomentować otaczającą nas rzeczywistość. Mem stał się swoistym sposobem reagowania i odpowiadania na różne zagadnienia. Komunikaty obrazkowe połączone z tekstem, potrafią w bardziej dobitny sposób przekazać nasze uczucia na dany temat.\nMemy mogą poprawiać humor, jak i demotywować, dlatego ważne jest, aby umieć zastosować je odpowiednio do danej sytuacji.\nNa pocisku znajdziesz zawsze nowe śmieszne obrazki. Możesz np. wysłać komuś śmieszne zdjęcie! Skorzystaj z przycisków udostępniania prosto pod wpisem. Dzięki temu - w szybki sposób - udostępnisz obrazek na facebooku lub możesz wysłać go na messenger i whatsapp. Najlepsze memy pl na poprawę nastroju przed pracą czy szkołą.\nPocisk.org - Śmieszne zdjęcia, zabawne obrazki, filmy, dowcipy i nowe memy. Codzienna dawka absurdu! © Pocisk.org 2013-2021 - Wszystkie prawa zastrzeżone.


Sprzedam dom : KRAKÓW Dębniki Skotniki , ulica SKOTNIKI, 187 m2, 1010000 PLN, 4 pokoje - Domiporta.pl\nDom na sprzedaż KRAKÓW, Dębniki, Skotniki, SKOTNIKI - 186,61m2\n1 010 000 zł 5 412,36 zł/m2\nDom 186,61m2, 4 pokoje KRAKÓW, Dębniki, Skotniki, SKOTN...\nCena za m2 5 412,36 zł/m2\nPowierzchnia całkowita186,61 m2\n4-POKOJOWY NOWY DOM Z GARAŻEM W ZABUDOWIE BLIŹNIACZEJ - SKOTNIKI N20 Nieruchomości oferuje d om o powierzchni użytkowej 150,51m2 wybudowany będzie na nowo powstałym zamkniętym osiedlu i oddany w stanie deweloperskim. Składa się z: PARTER : - salon z aneksem kuchennym (36,6m2) - WC (1,99m2) - przedpokój (3,24m2) - wiatrołap (5,21m2) - garaż (17,48m2) - pomieszczenie gospodarcze (2,5m2) PIĘTRO: - 3 sypialnie (16,41m2; 15,76m2; 10,80m2) - łazienka (6,23m2) - łazienka sypialniana (3,55m2) - garderoba (1,95m2) - przedpokój (6,38m2) PODDASZE: - poddasze (23m2) - strych 1 (18,05m2) - strych 2 (18,05m2) Na poddaszu mieści się pomieszczenie typu studio. Strych jako pomieszczenie dodatkowe nie wliczone jest w powierzchnię użytkową domu). W domu znajdzie się rekuperacja, ogrzewanie podłogowe, okno z salonu typu HST szerokości 400cm. Będą przygotowane instalacje: światłowodowa, domofonowa, alarmowa, centralnego ogrzewania. Na zewnątrz budynku kran do podlewania ogrodu, gniazdo elektryczne od strony ogródka. Podjazd i chodnik do domu wybrukowany, metalowe ogrodzenie, brama garażowa otwierana elektrycznie, wyplantowany ogród, wybrukowana droga wewnętrzna. Osiedle, na którym budowany jest dom, będzie posiadało własną oczyszczalnię ścieków, podziemne zbiorniki na deszczówkę wraz instalacją w ogrodzie do podlewania zieleni, monitoring, oświetloną drogę. Budynek będzie gotowy do odbioru w IV kwartale 2022 roku. Kupując dom w trakcie budowy jest możliwość dostosować jego układ oraz instalacje do indywidualnych potrzeb nabywcy. Wokół osiedla tereny zielone oraz zabudowa jednorodzinna. Polecam i zapraszam na prezentację. KONTAKT: TEL. 728pokaż telefon Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nNumer oferty: N20-DS-724\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Dębniki, SKOTNIKI Powierzchnia: 186,61 m2 Cena: 1 010 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr N20-DS-724\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Dębniki, SKOTNIKI Powierzchnia: 186,61 m2 Cena: 1 010 000 PLN Proszę o kontakt


Tańczące zakonnice robią furorę w sieci! [WIDEO] - SE.pl\nSe.pl wiadomości polska Tańczące zakonnice robią furorę w sieci! [WIDEO]\nTańczące zakonnice robią furorę w sieci! [WIDEO]\n14.07.2016, godz. 14:03\nZbliżające się Światowe Dni Młodzieży będą z pewnością doskonałą okazją do poznania innych kultur. W związku z wielkiem wydarzaniem, które pod koniec lipca rozpocznie się w Krakowie, siostry zakonne postanowiły nagrać krótki filmik, na którym tańczą. Nagranie bardzo szybko stało się bardzo popularne w sieci.\n- Chciałyśmy pokazać, jak razem z młodzieżą przygotowujemy się do wyjazdu na Światowe Dni Młodzieży. A teledyskiem zachęcamy do wspólnego tańczenia i zabawy - mówi siostra Benedykta - powiedziała siostra Benedykta. Jak deklarują zakonnice, krótkim nagraniem chciały pokazać jak wygląda radosna strona bycia w zakonie. Jak dotąd, nagranie z tańczącymi zakonnicami oberzało ponad 20 tysięcy osób. Siostry deklarują, że są na bieżąco z mediami społecznościowymi, co widać także na profilu Sanktuarium Miłosierdzia Bożego Myślibórz na Facebooku:\ntagi: Światowe Dni Młodzieży zakonnice


Kierunek: doradztwo podatkowe (s2)\nDoradztwo podatkowe to kierunek stworzony na Wydziale Prawa i Administracji UMK jako odpowiedź na potrzeby rynku. Są to dwuletnie studia II stopnia (magisterskie), które mogą podjąć absolwenci dowolnego kierunku studiów. Kierunek ten stanowi doskonałe uzupełnienie wiedzy ekonomicznej. Co prawda większość studentów ukończyła wcześniej takie kierunki jak prawo, administracja, różnorodne kierunki ekonomiczne, jednak program studiów przystosowany jest do kształcenia także absolwentów innych kierunków. Pierwszy semestr studiów ma charakter przygotowawczy i pozwala płynnie „wejść” w problematykę prawa podatkowego.\nDlaczego warto studiować doradztwo podatkowe na UMK?\nCokolwiek by się nie działo, to świat nie będzie istniał bez podatków. To trudna problematyka, ale w tym tkwi zaleta zajmowania się prawem podatkowym – ciągle brakuje specjalistów w tej dziedzinie. Obecnie nawet bycie prawnikiem czy ekonomistą nie gwarantuje sukcesu zawodowego – trzeba mieć „coś jeszcze”, jakieś umiejętności dodatkowe, atrakcyjne na rynku. Wiedza w zakresie prawa podatkowego niewątpliwie jest ogromnym atutem na rynku pracy. Zawód doradcy podatkowego to zawód stosunkowo „otwarty”. Jego wykonywanie nie wymaga odbycia aplikacji. Zasadniczym wymogiem wykonywania tego zawodu jest zdanie egzaminu przed Państwową Komisją Egzaminacyjną do Spraw Doradztwa Podatkowego powoływaną przez Ministra Finansów (jej członkami są także pracownicy Wydziału Prawa i Administracji UMK). Egzamin składa się z części pisemnej i ustnej. Absolwenci kierunku doradztwo podatkowe prowadzonego przez UMK są – na mocy umowy z Państwową Komisją Egzaminacyjną do Spraw Doradztwa Podatkowego – zwolnieni z części pisemnej egzaminu. Umowa ta potwierdza wysoki poziom kształcenie na tym kierunku.\nPracownicy naukowi prowadzący zajęcia na kierunku to w większości uznani specjaliści funkcjonujący także w praktyce doradztwa podatkowego lub sędziowie sądów administracyjnych.\nAbsolwenci kierunku mogą wykonywać zawód doradcy podatkowego po spełnieniu wymogów ustawowych (w tym zdaniu egzaminu). Pracują w kancelariach doradztwa podatkowego, organach podatkowych, a także jako pracownicy przedsiębiorstw.


Biżuteria • Ceny • Hurtownia i Sklep • Warszawa\nJesteś tutajStrona główna Biżuteria\nBiżuteria: ( znaleziono 23 )\nWyświetlono 1 do 23 (łącznie 23) Sortuj domyślnie po nazwie rosnąco po nazwie malejąco po cenie rosnącopo cenie malejącopo dacie dodania rosnącopo dacie dodania malejąco\n-- przedziały cenowe -- 0.00zł - 20.00zł20.00zł - 40.00zł40.00zł - 70.00zł\nZestawy Z111 Zeberka - 3szt.\nCena netto: 52.85zł /opakowanie\nCena brutto: 65.01zł /opakowanie\nZestawy Z110 Piekiełko - 3szt.\nZestawy Z108 Różowy - 3szt.\nZestawy Z107 Zielony - 3szt.\nKoraliki na wagę 500g 0W\nCena netto: 47.97zł /opakowanie\nCena brutto: 59.00zł /opakowanie\nCena netto: 38.05zł /opakowanie\nCena brutto: 46.80zł /opakowanie\nAkcesoria-Bransoleta 226pr - 23cm - 5 szt\nCena netto: 25.77zł /opakowanie\nCena brutto: 31.70zł /opakowanie\nAkcesoria-Bransoleta 203pr - 15cm - 5 szt\nAkcesoria-Bransoleta 210pr - 17cm - 5 szt.\nCena netto: 19.27zł /opakowanie\nCena brutto: 23.70zł /opakowanie\nAkcesoria-Przedłużka 230pr - 4.1cm - 10 szt.\nCena netto: 19.02zł /opakowanie\nCena brutto: 23.40zł /opakowanie\nAkcesoria-Element 424pr - 10szt,\nRodzaj: Elementy ozdobne\nCena netto: 18.96zł /opakowanie\nCena brutto: 23.32zł /opakowanie\nAkcesoria-Element 426pr - 10szt,\nCena netto: 16.50zł /opakowanie\nCena brutto: 20.30zł /opakowanie\nAkcesoria-Element 427pr - 10szt,\nCena netto: 14.15zł /opakowanie\nCena brutto: 17.40zł /opakowanie\nAkcesoria-Element 423pr - 10szt\nKoraliki na wagę 100g 0W\nCena netto: 11.38zł /opakowanie\nCena brutto: 14.00zł /opakowanie\nZ-302 - Makowa Przyjemność - 100g\nCena netto: 8.12zł /opakowanie\nCena brutto: 9.99zł /opakowanie\nKoralik 24pr 14mm 20sztuk\nRodzaj: Koraliki modułowe\nCena netto: 6.34zł /opakowanie\nCena brutto: 7.80zł /opakowanie\nKoralik 20pr 14mm 20sztuk\nKoralik 13pr 14mm 20sztuk\nCena netto: 0.53zł /opakowanie\nCena brutto: 0.65zł /opakowanie


Zmiany na rynku motoryzacyjnym - podsumowanie 2013 roku - Zjawiska\nPoczątek 2014 roku to dobry moment na podsumowanie minionego roku. Niestety nie sposób zawrzeć w nim wszystkich informacji, które byśmy chcieli, co z góry skazuje nas na dokonanie subiektywnego wyboru. Dlatego w poniższym artykule ograniczymy się do zagadnień związanych z bezpieczeństwem, cenami paliw, autostrad, czy ubezpieczeń OC. Na koniec pozostawiamy przysłowiową wisienkę, czyli"najmocniejsze" premiery 2013 roku!\nZaczynamy od tego co nam najbliższe, czyli bezpieczeństwa. Pomimo coraz to nowszych doniesień z prasy i telewizji o tragicznych wypadkach i nietrzeźwych kierowcach, sytuacja na drogach się poprawiła. Wstępne statystyki podawane przez policję pokazują, że rok 2013 był lepszy od 2012 roku. Liczba wypadków drogowych spadła o 4,5%, a w nich liczba zabitych o prawie 8%, mniej też było rannych ? 5%, oraz pijanych kierowców ? 5%. Na pewno wpłynęły na ten stan szeroko zakrojone działania policji, w tym kampania "STOP Pijanym Kierowcom".\nWpływ na poprawę naszego bezpieczeństwa miał też stan dróg. Większość z nas nadal na nie narzeka i jest w tym racja, ale należy przyznać ? mamy coraz więcej oddanych do użytku odcinków autostrad. Szkoda tylko, że nie są one tak równe jak np. te w Niemczech. No i te opłaty na bramkach... Znajdą się osoby, które ze względu na wysokie koszty będą podróżowały zwykłą drogą.\nTags POLICJA, REFLEX, roku, SAMAR\npopko zbigniew historia, opaska z kostki 80, prognoza na lipiec 2011 mazury, pogoda na wrzesień 2011 w górach, pogoda 30 lipiec 2011, Zbigniew popko, zjawisko zeemanna, konferencja Hbr, samospalenie, zjawisko tunelowe & przejście kwantowe\n2018 Zmiany na rynku motoryzacyjnym - podsumowanie 2013 roku - Zjawiska


alternatywa - takitam\nPar takitam dans Accueil le 23 Novembre 2016 à 21:45\nu nie chodzi o pogląd, ale o fakt bezalternatywności Merkel.\nTen fakt jest znany i najbardziej jest nagłaśniany w samej CDU i oczywiście u siostrzanych Zielonych. Tutaj szczególnie wyróżnia się premier Badeni-Wirtembergie Kretschman. Trochę gorzej jest z głośnym wyznaniem bezalternatywości Merkel ; w CSU i innych siostrzanych partiach, co nie znaczy ale , że sam fakt nie jest przyjęty do wiadomości .\nZaś negacja tego faktu przez AfD , czyni z niej w niemieckiej demokracji, partię pozasystemową.– oceniła Margaret Atwood, moja sąsiadka w szerokim sensie. Pocieszała Amerykanów jak mogła – gorszych rzeczy niż prezydenturę Trump doświadczyliście (w rozumieniu, hehe – sciągneliście sami na siebie). Czy pamiętamy Czarownika z Krainy Oz, tę dziecinną bajeczkę rodem z przełomu XIX i XX wieku? A to była też alegoria ówczesnej amerykańskiej sceny politycznej. Reakcje nie tylko prasy niemieckiej ale i zagranicznej na to wydarzenie określiłbym jako różne.\nJeden z miesięczników (wyd.internetowe) tytułuje:” Brak alternatywy co najwyżej dla CDU” – to do twierdzenia ,że dla kandydatury p. Merkel nie ma alternatywy.\nInny tytuł: „Jeżeli demokracja ze śmiertelnego strachu popełnia samobójstwo”.\nNa jednym z portali niemieckich zamknięto możliwość komentowania po wielu wpisach sprzecznych z regulaminem (net-etykieta) szereg innych wcześniej zablokowanych.\nNiewątpliwie następny rok będzie trudny, a nawet b. trudny dla obecnej kanclerz.\nObiektywnie patrząc, Donald nie przywróci starych miejsc pracy białym nie wykwalifikowanym mężczyznom, których pracy nie da się ustawić w konkurencji do reszty świata; nie zapewni bezpieczeństwa warszawa klimatyzacja polska wielkim miastom, i miasteczkom także, pokonując islamistów w Syrii i Iraku, bo mało to jest szaleńców z bronią automatyczną wpadających do kin, szkół i parkingów USA; nie zrobi Ameryki Wielką Znów bez dotrzymania traktatów obronnych oraz zawierania umów handlowych i klimatycznych. To musiał mu wyłożyć 93-letni Henry Kissinger udając się na szczyt Trump Tower przy Piątej Alei (przebiwszy się przez milowy korek). To o Trumpie powiedział Mitt Romney kilka miesięcy temu – He’s playing members of the American public for suckers (ma on amerykańską opinię publiczną za głupców).Mysle, ze wybory dokonywane przez Polakow przez ostatnie 27 lat dowodza jedynie tego, ze nie maja oni pojecia o demokracji, racji stanu, dobru panstwa ani sprawiedliwosci spolecznej. Szczegolnie to ostatnie pojecie ciagle w polskim mozgu oznacza socjalistyczna zasade, a nie sprawiedliwa spolecznie zasade, ze kto pracuje, ten zarabia. Obecne rzady dowodza tego, ze Polacy chca ideologicznego socjalizmu zas zamiast ZSRR nalezy wstawic KK i wszystko gra. Otóż demokracja reprezentatywna, znana pod nazwą liberalnej ma to do siebie, że wybrani przedstawiciele w ramach ustalonych reguł i rozlicznych tradycji rozgrywają grę między sobą dla tzw. dobra elektoratu.\nNie widzę w tym nic zdrożnego. Mi to nie przeszkadza. Nawet nie widzę lepszego wyjścia. W przypadku Trumpa wisi nad nim taka groźba. Jeśli nie zagra w miarę zgodnie z oczekiwaniem systemu, jeśli będzie go naprawiać a nie demolować, to mu włos z głowy nie spadnie. A jak nie, to jest wypróbowany z różnym skutkiem mechanizm (Nixon, Bill Clinton).\nNa raze trzeba mu dać szansę. Może coś powie, coś sensownie pokaże 20 stycznia na inauguracji. Może dorobi się jakichś sensownych nominacji. Może przestanie pasyjnie twitterować i machać łapami w reakcji na dowolną krytykę. Tylko zacznie sypać konkretami. I na nich tragicznie się nie przejedzie.\nZaczęła się gra w zupełnie inną klipę. Jakiej jeszcze nie było. I to jest ten fragment gry, niestały fragment gry zwanej liberalna demokracja.\nNa naszych oczach odbywa się “formowanie” 70-letniego miliardera-gwiazdora na prezydenta światowego mocarstwa. On sam nie zdawał sobie sprawy, że polityka to nie “reality show”. Zaangażowani w to unikalne przedsięwzięcie są politycy obu partii, dziennikarze i dziennikarki, aktorzy na Broadwayu, nawet jego własny wiceprezydent-elekt się w to mocno zaangażował. Show trwa, niektórzy biorą to poważnie, dla innych jest to racją polityczną, innym chodzi o życie.


Strona główna > Zamówienia publiczne i ogłoszenia > Przetargi\nPrzebudowa drogi gminnej nr 208007G\nw miejscowości Nowy Bukowiec\n„Dostawa komputerów w ramach wsparcia dzieci z rodzin pegeerowskich w rozwoju cyfrowym – GRANTY PPGR”\n„Dostawa komputerów w ramach wsparcia dzieci z rodzin\npegeerowskich w rozwoju cyfrowym – GRANTY PPGR”\ndo pojazdów stanowiących własność Gminy Stara Kiszewa\nDokończenie zadania inwestycyjnego pn: Zaprojektowanie i wybudowanie przenosek kajakowych na rzece Wierzyca\nw miejscowościach Stary Bukowiec, Ruda i Zamek Kiszewski oraz\nprzystani kajakowych na rzece Wierzyca w miejscowościach\nBartoszylas, Zamek Kiszewski i Dolne Maliki w ramach projektu:\n„Pomorskie Szlaki Kajakowe – Wierzycą przez Kaszuby na\nRozbudowa sieci wodno – kanalizacyjnej w miejscowościach Konarzyny, Cięgardło, Olpuch, Chwarzenko i Stara Kiszewa wraz z rozbudową oczyszczalni ścieków w Starej Kiszewie\ndla zadania (części) nr 7 pn.: Rozbudowa sieci\nwodno-kanalizacyjnej w miejscowości Nowe Polaszki – Etap I\nPrzebudowa dróg gminnych o łącznej długości 2,28 km\nZakres inwestycji obejmuje wykonanie przebudowy sześciu\nodcinków dróg gminnych w miejscowościach: Konarzyny – 1,00\nkm, Olpuch – 0,20 km, Nowe Polaszki – 0,47 km, Wilcze Błota\n– 0,20 km, Dolne Maliki – 0,16 km, Kobyle - 0,25 km. Roboty\nbędą polegały na wykonaniu nowych nawierzchni dróg w\nstandardzie bitumicznym. W miejscach zwartej zabudowy\nprzewidziano chodniki oraz zjazdy. Zakres zamówienia obejmuje\nrównież kompleksową organizację ruchu na przebudowywanych\nodcinkach poprzez montaż oznakowania.\nI przetarg ustny ograniczony dla mieszkańców Gminy Stara Kiszewa\nna dzierżawę nieruchomości rolnych wchodzącej w skład zasobu\ngruntów Gminy Stara Kiszewa w miejscowościach Stare Polaszki,\nStara Kiszewa, Stary Bukowiec, Nowe Polaszki i Góra.\nZaprojektowanie i wybudowanie przenosek kajakowych na rzece Wierzyca\nWykaz nieruchomości, stanowiących własność Gminy Stara Kiszewa\nprzeznaczonych do oddania w dzierżawę na okres 3 lat w formie\nprzetargu ograniczonego dla mieszkańców Gminy Stara Kiszewa


Dlaczego gramy w kasynie? | Finanse, Ekonomia…\nYou are here: Home / Ekonomia / Dlaczego gramy w kasynie?\n21 stycznia 2020 By admin Off 36\nKasyna, w szczególności takie internetowe, spowodowały, że naprawdę wielu ludzi wreszcie może poczuć nieziemską adrenalinę. Zasadniczo kasyno jest doskonałą rozrywką, która sprawia, iż tak jakby nasze życie staje się fajniejsze. Naturalnie nie ma sensu pisać o uzależnieniu od hazardu, ponieważ z kasynami jest tak samo jak z powiedzmy barami. Czyli regularni bywalcy barów naprawdę nie muszą być uzależnieni od alkoholu. Nigdy nie można deprecjonować uzależnień, lecz ciężko myśleć, że skoro ktoś jest uzależniony od hazardu, to w automatyczny sposób wszyscy bywalcy kasyn podzielą jego los. Bez przesady!\nTrzeba szczególnie polecić te gry, w których mimo wszystko kontrolujemy całą sytuację. Głównie rozchodzi się o pokera – fantastyczna gra, która w ostatnim czasie zdobywa coraz większą popularność. Pewnie dlatego, że regularnie słychać o ogromnych wygranych w turniejach pokerowych. Kasa jest bardzo duża, jednak trzeba potrafić grać. Fantastyczne są również gry losowe – na przykład ruletka kasyno. W tym przypadku możemy tylko liczyć na szczęście. Identycznie jest, jeśli w rachubę wchodzą automaty online. W takim razie nie obawiajmy się grania w kasynie, ponieważ potrzebujemy tej niezwykłej adrenaliny!


Porwanie mercedesa - Dziennik Wschodni\nJerzy K., krasnostawski taksówkarz, miał podjechać późnym wieczorem po klienta pod bar przy ul. Przemysłowej. Z lokalu nikt nie wychodził, więc postanowił go tam poszukać. Zastał go w środku i na chwilę wdał się w rozmowę z nim i innymi mężczyznami\nW tym czasie niespodziewanie jeden z nich, 25-letni Marcin P., wsiadł\ndo jego mercedesa i zamknął się od środka. Zanim odjechał, taksówkarzowi udało się jedynie zabrać z bagażnika saszetkę z dokumentami.\nPorywacz skontaktował się z Jerzym K. już na drugi dzień rano. Poinformował go,\nże odstawił mu jego samochód na parking przy „Aldiku”. Umówił się z nim na spotkanie przy aucie, na które stawił się wraz z matką. Zapewne pod jej wpływem przeprosił taksówkarza za, jak to określił, głupi kawał. Bez względu na ten gest odpowie przed sądem za krótkotrwałe użycie cudzego samochodu. Policjanci mają też nadzieję, że uda im się udowodnić mu jazdę po pijanemu. (bar)


Listopad 2015 – Strona 3 – Katecheza według Natana\nŚwięci. Patroni na każdy dzień, Rosa Giorgi, Wydawnictwo Jedność\nJedną z pierwszych książek religijnych, która miała wpływ na kształtowanie moich życiowych wyborów były „Żywoty Świętych”. Kieszonkowe wydanie, czarno-biały druk i wspaniałe historie świętych – tyle mi wystarczyło, by studiować lekturę przez wiele lat. […]\nAutor Dorota Ząberg|2015-11-14T14:59:02+01:0013 listopada, 2015|Książki|0 komentarzy\nArmia w demobilu\nCo by było, gdyby nagle w Kościele Polsce przybyło tysiące nowych, wykwalifikowanych pracowników? Teologów z wyższym wykształceniem? Co by było, gdyby w każdej parafii pojawił się jeden, dwóch, może kilku takich pracowników? Co by było? Nic by nie było! Przecież dokładnie coś takiego przeżyliśmy po roku 1990, roku wejścia katechezy do szkół. Owszem – i liczby, i jakość wykształcenia rozłożyły się na kilka dobrych lat, ale w porównaniu z całą historią Kościoła była to chwila. […]\nAutor Zbigniew Paweł Maciejewski|2015-11-12T06:20:24+01:0012 listopada, 2015|blog, Maciejewski|0 komentarzy\nEliza Piotrowska to autorka książki dla dzieci pt. ,,Apostołowie miłosierdzia”. W książeczce zostały ukazane biografie trzech świętych: Brata Alberta, Faustyny Kowalskiej oraz Jana Pawła II. […]\nAutor aw|2015-11-11T13:28:05+01:0011 listopada, 2015|Bez kategorii, Książki|0 komentarzy\nZaproszenie na Międzynarodowy Festiwal Kolęd i Pastorałek im. ks. K. Szwarlika\nNa stronie www.mfkip.pl ruszyły zapisy do XXII edycji jednego z największych kolędowych przeglądów w Europie – Międzynarodowego Festiwalu Kolęd i Pastorałek im. ks. K. Szwarlika. Od 5 do 20 grudnia eliminacje odbędą się na terenie całej Polski, a także za naszą wschodnią granicą. W ubiegłorocznych udział wzięło blisko 1800 solistów i grup. Tegoroczny Festiwal nawiązuje też do Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. […]\nAutor Dorota Ząberg|2015-11-09T22:57:28+01:009 listopada, 2015|Katechetyczne newsy|0 komentarzy\nŚwięty Franciszek z Asyżu – seria Święci uśmiechnięci\nŚw. Franciszek to jeden z popularniejszych świętych. Autorka Eliza Piotrowska przedstawia postać świętego Franciszka w kontekście historycznym, przybliża Jego środowisko rodzinne i epokę oraz trudne warunki społeczne. […]\nAutor aw|2015-11-14T15:00:06+01:008 listopada, 2015|Bez kategorii, Książki|0 komentarzy\nPrzesyłam kolejny film z serii INSPIRACJE COACHINGOWE DLA KATECHETÓW […]\nAutor Dorota Ząberg|2015-11-08T15:42:09+01:008 listopada, 2015|Bez kategorii, Katechetyczne newsy|0 komentarzy\nRównież w tym roku Wydawnictwo Biała Łódka przygotowało dla użytkowników NATANA dwa nowe scenariusze jasełek. Nie zabraknie w nich humoru, wzruszeń i zupełnie nowych radosnych pastorałek. Zapraszamy do lektury! […]\nAutor Dorota Ząberg|2015-11-15T16:58:28+01:008 listopada, 2015|Bez kategorii, Katechetyczne newsy|0 komentarzy\nTo nie będzie sprawozdanie z badań, raczej luźne refleksje katechety i duszpasterza. Rozpocznę od historii. Pracując w szkole średniej stanąłem przed problemem w jaki sposób uczennicy, która powinna dostać na koniec roku jedynkę wystawić jednak ocenę mierną. Musiałem znaleźć jakiś powód, który by to uzasadniał. Poprosiłem zatem: „Powiedz mi Dziesięć Bożych Przykazań”. W odpowiedzi usłyszałem jedynie ich strzępy z ciekawą puentą: „Nie pożądaj żony bliźniego swego nadaremno”. […]\nAutor Zbigniew Paweł Maciejewski|2015-11-04T13:52:44+01:004 listopada, 2015|blog, Maciejewski|0 komentarzy\nW zdrowym ciele zdrowy duch – „123 sałatki i surówki Siostry Anastazji”\n„123 sałatki i surówki Siostry Anastazji” to wspaniała publikacja, można by rzec przewodnik kulinarny ze zbiorem łatwych, ale i wyszukanych przepisów na sałatki i surówki. Jest to książka dla tych, którzy nie mają zbyt wielkiego doświadczenia w gotowaniu, ale chcą nabrać wprawy w przyrządzaniu różnego rodzaju potraw. […]\nAutor aw|2015-11-02T20:14:35+01:002 listopada, 2015|Bez kategorii, Książki|0 komentarzy\nAutor Dorota Ząberg|2015-11-02T09:01:38+01:002 listopada, 2015|blog, Ząberg|0 komentarzy


Recenzja: Nowa TILDA czyli co znajdziesz w TILDA'S TOY BOX\nNową książkę Tildy zamówiłam w przedsprzedaży jeszcze we wrześniu. 2 miesiące musiałam czekać na przesyłkę. O dziwo dotarła akurat, gdy byłam w Barcelonie, więc po powrocie do domu ogarnęłam tylko wzrokiem mieszkanie (syn żył, kot też, śladów spalenia, wybuchów ani rubasznej imprezy nie było), porzuciłam nie rozpakowane walizki i rzuciłam się do rozpakowywania pudełka :).\nNie, drodzy czytelnicy, nie ma polskiej wersji tej książki. Ręce opadają, powiem Wam. Poradniki Tone Finnanger w większości krajów Europy są bestsellerami, a u nas od wydań Buchmanna nikt się tymi pozycjami nie zainteresował. Być może za wcześnie się pojawiły polskie edycje. Zdaje mi się, że boom w temacie rękodzielniczym pojawił się tak w okolicach 2013. Od tamtego momentu ilość blogów o tej tematyce drastycznie wzrosła. Pojawiły się spisy blogów a na stronach społecznościowych kto może chwili się swoimi rękoczynami. O ile przed 2013 poradniki Tone mogły się powoli sprzedawać, o tyle dziś nie ma chyba osoby ze smykałką do szycia, która by nie słyszała o Tildzie...\nCóż, mam zamiar dręczyć znanych mi wydawców, może któryś się skusi na kupno licencji :). A na razie mogę zaprezentować angielską wersję Tilda's Toy box.\nNa wstępie zaznaczam, to nie jest książka, w której znajdziecie pomysły na ozdoby świąteczne. Nie ma w nich również śladu aranżacji w okresie zimowym - a w sumie tego należałoby się spodziewać po poradniku wydanym w listopadzie. Jest to całkowicie pozycja poświęcona DZIECIOM. A dokładnie 'przaśnym' - jak to powiedziała moja znajoma - zabawkom , ubrankom dla tych zabawek i elementom do wnętrza pokoju dziecięcego.\nOczywiście każdy z wykonanych projektów, nawet nie w bożonarodzeniowej kolorystyce będzie wspaniałym prezentem dla dzieci. Kto by nie chciał egzotycznej małpki, którą można zawiesić na klamce drzwi, przymocować do plecaka, albo... no tak, jak nie będziecie uważać, to może wylądowywać na choince ;).\nPo mojej wizycie w Barcy, gdzie od rana atakowały mnie - przynajmniej werbalnie - urocze papużki, jestem po prostu zakochana w projekcie Tone . Mają nóżki i mogą stać i mają też cudne, długie ogonki... A ja mam w domu miejsce, gdzie planuję usadowić całe stadko :).\nW książce znajdziecie również wieloryba, rybki (sardynki chyba;>), patchworokowe narzuty, torbę na zabawki, stylową portmonetkę, kilka ciekawych i prostych pomysłów na dekoracje pokoju dla dziecka , ale przede wszystkim ...\nJak na wstępie napisała Tone (w luźny tłumaczeniu):\n"Lalki nie rodzą się z imieniem. Kiedy zobaczysz lalkę po raz pierwszy, będziesz wiedzieć jak powinna się nazywać."\nMoja nazywa się oczywiście PUKA (spolszczenie od Pucca :) - a raczej będzie się tak nazywać jak już ją uszyję. A od czego się zaczyna?\nJak w każdej książeczce, tak i w tej na wstępie znajdziemy niezbędne informacje o istotnych etapach realizacji projektów Tildy.\nTu szczególną uwagę Tone poświęciła bezpieczeństwu - miałam do czynienia z kilkoma jej książkami i w żadnej z nich nie napisała aż tyle o stosowaniu bezpiecznych materiałów (antyalergicznych), by pamiętać o wyjęciu wszystkich szpilek i dobrze mocować drobne elementy itp. Ale w sumie to nic dziwnego - projekty z tej książki mają służyć głównie dzieciom.\nTo czego nie znajdziemy w tej książeczce, to jak mocować ... włosy. Tak, nie ma tu żadnego projektu wymagającego mocowania włosów, bowiem nowa laleczka Tildy ma WŁOSY MALOWANE. I to jest nowość w porównaniu do wszystkich dotychczasowych projektów. Owszem, przy każdym było coś do malowania, paski na kotach, oczy, noski itp. Tu jednak została pomalowana niemal cała głowa, dlatego znajdziecie kompletną, rysunkową instrukcję jak namalować włosy lalce . Zostały uwzględnione i pokazane odległości (w centymetrach) od poszczególnych szwów głowy, dzięki czemu jest spora szansa na otrzymanie identycznego efektu na wykonanej zabawce.\nNie wczytałam się jeszcze w szczegóły, ale mogę na razie powiedzieć, że zastosowana została farba do tkanin, którą zamiast prasować... suszymy suszarką. Przyznam, że tego jeszcze nie próbowałam :).\nSamą lalkę również inaczej się wykonuje. W dotychczasowych projektach lalki miały głowę niejako scaloną z tułowiem, co było zdecydowanie prostsze w uszyciu. Każdą cześć mojej nowej PUKI będę musiała uszyć osobno. Głowę zszywamy z 4 elementów (tak 4, a nie 2;>), do tego oddzielnie doszywamy koczki, tułów, ręce i nogi. Na ile sprawnie będzie to szło - nie wiem, ale trochę się boję od razu zaczynać od lalki.\nDalej znajdziecie projekty ubranek dla laleczki: spodenki, sukienka, płaszczyk, sukienka bez rękawków. Jedne proste w wykonaniu, inne... ehh, przypomina mi się moja niedokończona marynarka... Cóż nie każdy musi lubić wszywać rękawy.\nPowiem Wam, mam dylemat i to spory... Pracy w sklepie jest dużo - jak zawsze przed świętami pojawia się mnóstwo ciekawych książek i zestawów, którą chciałabym pokazać klientom, a ich szukanie i dodawanie zajmuje sporo czasu.\nMoja nowa kolorowankowa pasja również pochłania sporo czasu. Tak przy okazji mieszkańców Wawy i okolic zapraszam w najbliższą sobotę (28 listopad) do Grochowni na wspólne kolorowanie i kiermasz kolorowanek dla dorosłych.\nDom również przydałoby się jakoś do świąt przygotować. A teraz jeszcze ta pachnąca świeżością książką. Lecz jak się jej oprzeć?\nAutor: Damia o 09:03 4 komentarze:\nEtykiety: Książki, Recenzja, Tilda\nKolorowa Barcelona w listopadzie\nChociaż oglądając prognozę pogody widzę, że są kraje ze znacznie cieplejszą temperaturą niż u nas, to doprawdy trudno mi w to uwierzyć. Gdy wyjdzie się z domu, poczuje deszcz na twarzy, ziąb w kościach... bleeeeeeee\nI kupując bilet do Barcelony kilka miesięcy temu, zupełnie nie myślałam o tym, że z domu wyruszę w ciepłej kurtce, by wylądować (dosłownie) w innym kraju w lnianych spodniach i koszulce z krótkim rękawem. Dziwne uczucie... Chociaż nie ukrywam, że przyjemne.\nPrzez lata byłam pewna, że nie wsiądę do samolotu - bałam się. Mąż 'męczył' mnie i namawiał, aż w końcu stwierdziłam - trudno. Wzięłam zapas hydroksyzyny, z której o dziwo nawet nie skorzystałam. Zestresowana, spocona wsiadłam na pokład i ... nie umarłam. Nie krzyczałam, nie próbowałam opuścić samolotu i mimo odczuwalnego na ziemi lęku wysokości, z ciekawością wyglądałam przez okno. To było w styczniu. Nawet przez myśl mi nie przeszło by wziąć ze sobą kolorowankę antystresową - ba, jeszcze ich wówczas nie było (pierwsze pojawiły się w lutym).\nObecnie jak mam przed sobą dłuższą podróż, kombinuję jak wziąć ze sobą chociaż jeden mały bloczek i kredki, by przynajmniej przez krótką chwilę cieszyć się tę niemal dziecinną czynnością. O ile nie ma rygorystycznych przepisów w tym względzie podróżując samochodem czy pociągiem, to miałam pewne obawy czy będę mogła wziąć kredki na pokład samolotu. Zdecydowałam się jednak zaryzykować i zapakowałam zestaw dwustronnych kredek, dzięki czemu miałam 24 kolory przy tylko 12 kredkach :)) i do tego małą temperówkę - całość spakowaną w szmaciany piórnik zamykany na suwak. Wybranie samej kolorowanki zajęło mi więcej czasu. Chciałam wziąć Ogród czasu by go wykończyć, ale bałam się, że uszkodzę kartki w transporcie, albo nie będę miała koloru, który bardziej by mi pasował do projektu. Większość innych kolorowanek jest formatu A4, albo są zbyt cienkie by je wziąć, albo zbyt grube (ciężkie). W końcu zdecydowałam się na KOTY :)\nBlok jest zakończony twardą tekturą, więc gdybym z jakiś powodów nie mogła rysować na stoliczku, to rysowanie na kolanie nie stanowiłoby problemu. Wyrwałam już pokolorowane kartki, by nie zgubić ich albo nie zniszczyć w trasie (ta kolorowanka ma formę bloku rysunkowego i można swobodnie wyrywać z niego kartki). A motywy są cudne - tzn, wszystkie przedstawiają koty, ale za to narysowane na różne sposoby. Są koty z kwiatów, koty geometryczne. Są całe koty, albo tylko głowy. Jedne wzory są bardziej skomplikowane, inne mniej - doprawdy jest w czym wybierać.\nTen niewielki zestaw bez problemu wniosłam na pokład w podręcznej, damskiej torebce i rozpoczęłam kolorowanie tuż po tym jak pojawił się komunikat, żre można rozpiąć pasy.\n3 godziny lotu do Barcelony minęły mi na kolorowaniu z przerwami na podziwianie widoków z okna samolotu. A było co podziwiać - Alpy z góry wyglądają pięknie i zarazem niewinnie. Nie jestem poetką niestety, bo właśnie takiego talentu trzeba by opisać ten widok. Na kilka dni zostawiłam szarą, zimną Polskę by przenieść się gdzieś, gdzie zima ma inny charakter.\nNie będę Was zanudzać szczegółami. Postaram się w skrócie opisać kilkudniowy pobyt - jeśli macie możliwość wyjechać, to zdecydowanie zachęcam.\nDla każdego, kto ma na stanie chociaż jednego kibica piłki nożnej Barcelona to przede wszystkim dom drużyny FC Barcelona. Ale wierzcie mi, to 'szaleństwo' nawet nie rzuca się tak bardzo w oczy, przynajmniej nie w okresie, gdy Barca nie gra ;). To piękne miasto, szczególnie dla kogoś kto ceni sobie starą architekturę. Wąskie uliczki skrywają mnóstwo wyjątkowych domów i budowli, niby posklejanych ze sobą, często bogato zdobionych. Mogłabym wymieniać style, lecz dla laika nic one nie powiedzą i na pewno też nie zachęcą. Grunt, że miasto do dziś dba o swoje zabytki, ma ich mnóstwo, dzięki czemu spacerowanie po większości dzielnic jest po prostu przyjemne.\nNajbardziej wyjątkowy jest oczywiście dorobek Gaudiego. Jak mawiali ponoć jego nauczyciele - geniusz, albo szaleniec - jak kto woli. To był przede wszystkim cel mojej podróży - zobaczyć 'falujące' domy tego właśnie architekta. Nie rozczarowałam się. Każdy zaprojektowany przez niego budynek, każde pomieszczenie, detale na zewnątrz i wewnątrz są tak inne od tego czym dziś się otaczamy. Miękkie kształty, łuki , nawiązanie do natury to cechy charakterystyczne jego prac. I oczywiście kolor - znana chyba każdemu mozaikowa jaszczurka, to jedno z kilku dekoracyjnych elementów, których widok sprawiał, że cieszyłam się jak dziecko.\nOczywiście cieszyłabym się bardziej, gdybym mogła się ten widok podziwiać w samotności (plus małż:)), niestety ludzie plątali się wszędzie i często nie szło przytulić się do jaszczurki, że porządnych fotkach nawet nie wspomnę.\nDo dziś nie rozumiem, jak mając w historii architektury takie piękne budowle, na całym świecie stale budujemy kanciaste bloki, szklane wieżowce czyniące nasz 'dom' tak brzydkim i jednostajnym. Cóż.. to temat na odrębny post ;>.\nGdybym miała w punktach opisać Barcelonę to wyglądałoby to mniej więcej tak:\nSuper miejsce do zwiedzania - dla Polaków szczególnie jesienią i zimą, bo gdy u nas jest szaro tam wciąż jest kolorowo ... i ciepło :)\nOgrom sklepów i sklepików - nie mają tak wiele galerii handlowych jak u nas, za to preferują małe lokale i biznesy (uwaga : chociaż nigdzie o tym lokalnie nie piszą, to w południe jest coś takiego jak sjesta, więc pomiędzy 13-16 większość w/w lokali jest zamknięta, ale za to pracują to 20-21)\nNaród palaczy - nie sądzę by to była tylko kwestia Barcelony, podejrzewam, że dotyczy raczej Hiszpanów. Przechodząc na ulicach czy siadając na tarasach czy ogródkach trzeba się liczyć z tym, że wkoło będzie sporo osób palących. Ja sama paliłam przez ponad 15 lat i to całkiem sporo, ale teraz nawet mnie to przeszkadzało...\nKochają bagietki i kanapki - zapomnijcie o parówkach czy jajecznicy na śniadanie jeśli chcecie się odżywiać na mieście, to najczęściej natkniecie się na kanapki, zazwyczaj zrobione z bagietki - zarówno w wersji na ciepło jak i na zimno. 'Piekarnię' znajdziecie prawie na każdym rogu...\nNie umieją robić kawy ;p. A przynajmniej możecie zapomnieć o latte, macchiato czy innych naszych popularnych napojach kofeinowych. Kawa, nawet jeśli się jakoś znajomo lub ciekawie nazywa, to dzieli się na kawę czarną i z mlekiem...\nNatkniesz się na więcej skuterów, niż u nas samochodów, czy w Holandii rowerów.\nDo zwiedzania wystarczą Ci: metro i Twoje własne stopy :)\nPluskać się w morzu można nawet w listopadzie, chociaż sama nie próbowałam, bo nie przewidziałam tej możliwości (czytaj brak szmatek do kąpieli)\nJeśli już musisz wchodzić do sklepu z ciuchami, to najlepiej bez karty kredytowej... Albo lepiej nie wchodź! Zaoszczędzisz nie tylko na kasie, ale i na bólu głowy...\nMają koszmarnie słaby wybór kolorowanek . W większości księgarń natknęłam się tylko na różne formaty kolorowanek Johanny Basford. W czymś na kształt empiku znalazłam półkę z kolorowankami, z czego 95% to mandale. Zwierzęta, rośliny, budowle - cała masa motywów, ale wszystko w mandalach. Nie bardzo rozumiem czemu, ale nie było kogo spytać, więc zaakceptowałam ten fakt i nabyłam kolorowankę oczywiście z mandalami inspirowanymi twórczością Gaudiego (oczywiście :))\nZ ostatniego punktu może wynikać, że mieszkańcy Barcelony nie są jakoś specjalnie zestresowani i nie potrzebują antystresowych kolorowanek, chociaż ilość pochłanianych przez nich papierosów wskazuje na coś zupełnie przeciwnego. Z drugiej strony odwiedziłam raptem 3 księgarnie, mogę się więc mylić, szczególnie, że oferta hiszpańskiego amazonu jest raczej bogata...\nA oto wnętrze mojego mandalowego Gaudiego :)\nNa koniec ostrzeżenie. Jeśli zdecydujecie się wybrać do Barcelony, przed wynajęciem hotelu dowiedzcie się czy w bezpośrednim sąsiedztwie okna Waszego pokoju nie ma przypadkiem palmy. A jeśli jest, to czy zamieszkują ją papugi. O ile posiadając takową w domu można zawsze zmusić ją do 'zamknięcia się' poprze narzucenie na klatkę ciemnej tkaniny, o tyle nakrycie całej palmy może okazać się problematyczne. Musicie bowiem wiedzieć, że papugi są w Barcelonie równie popularne co gołębie i są dość hałaśliwe... chociaż urocze :))\nAutor: Damia o 22:06 7 komentarzy:\nEtykiety: kolorowanki, Z innej beczki


wtorek, 09 stycznia 2018 14:47\nErasmus + w Gimnazjum nr 1 im. Bohaterów Monte Cassino - obecnie w Szkole Podstawowej im. Janusza Kusocińskiego w Złocieńcu\nProjekt współfinansowany w ramach programu Unii Europej¬skiej Erasmus+\nWe wrześniu 2017 uczniowie i nauczyciele Gimnazjum nr 1 im. Bohaterów Monte Cassino w Złocieńcu rozpoczęli wyjątkową przygodę z międzynarodowym projektem Erasmus+ „Global Learning for Mind and Heart” współfinansowanym ze środków Unii Europejskiej. Działania będą trwały trzy lata. Dzięki projektowi uczestnicy mają okazję poznawać inne kultury, kraje i ludzi w nich mieszkających oraz rozwijać swoje kompetencje językowe. Pracując nad projektem uczniowie z naszej szkoły wspólnie z kolegami ze Szwecji, Łotwy, Niemiec, Włoch oraz Turcji pogłębiają swoją wiedzę z zakresu bezrobocia, tańca, migracji, turystyki, sztuki i sławnych ludzi.\nW dniach 15 – 16 grudnia 2017 roku Stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania „Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim” zorganizowało wyjazd studyjny do Darłowskiej Lokalnej Grupy Rybackiej. LGD „Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim” w bieżącym okresie finansowania funkcjonuje jako jedna z trzech dwufunduszowych Lokalnych Grup Działania w województwie zachodniopomorskim.\nsobota, 16 grudnia 2017 13:19\nTargi przedświąteczne w Złocieńcu\nW dniu 15 grudnia 2017 roku w na deptaku w Złocieńcu odbyły się Targi Przedświąteczne. Frekwencja dopisała, a stoły wystawców uginały się od pięknych wyrobów z rękodzieła, tradycyjnych świątecznych smakołyków, ozdób choinkowych oraz ekologicznych octów i mydełek - gama pomysłów na świąteczne prezenty i inspiracje była bardzo szeroka.\nniedziela, 17 grudnia 2017 10:16\n16 grudnia 2017 roku w Siemczynie odbyły się XX jubileuszowe spotkania z kulturą. Henrykowskie Spotkania Kulturalne organizowane przez Henrykowskie Stowarzyszenie w Siemczynie weszły już na stałe do naszego kalendarza kulturalnego.Pałac Siemczyno stał się miejscem, w którym odbywają się jedne z najciekawszych spotkań ludzi kultury, tradycji i miłośników historii w naszym regionie.\nW dniu 9 grudnia 2017 roku odbył się w Tucznie Festiwal Potraw Tradycyjnych Organizatorem Festiwalu było Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania „Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim”. Imprezę uroczyście otworzył Wiceprezes Stowarzyszenia, a zarazem zastępca Burmistrza w Tucznie Janusz Bartczak.\nśroda, 06 grudnia 2017 11:25\nW dniu 30 listopada 2017 roku w biurze Lokalnej Grupy Działania "Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim" w Złocieńcu odbyło się posiedzenie Rady LGD poświęcone ponownej ocenie niektórych wniosków złozonych w naborach organizowanych przez LGD. Protokoł z tego posiedzenia w załączeniu.\nwtorek, 05 grudnia 2017 14:34\nHarmonogram spotkań konsultacyjnych przed naborami\nZapraszamy mieszkańców obszaru na spotkania konsultacyjne przed naborami na działania: „Premia na rozpoczęcie działalności gospodarczej” oraz „Rozwijanie działalności gospodarczej”.\n(sala narad przy ul. Dąbrowskiego 6,\nGodz. 12:15 -14:00\nPrzy UG w Ostrowicach\nSala UM Drawsko Pom. Dworzec PKP\nGodz. 10 – 12:00\nGodz. 10:15 – 12:00\nGodz. 8:15 – 10:00\nwtorek, 21 listopada 2017 12:38\nwtorek, 26 września 2017 10:30\nPodjęcie uchwał Rady LGD w trybie obiegowym.\nDo biura LGD „Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim” wpłynęły trzy wnioski od beneficjentów w sprawie zaopiniowania zmian umów zawartych z Samorządem Województwa oraz pisma z Urzędu Marszałkowskiego WZP wzywające do usunięcia braków lub oczywistych omyłek w naborach wniosków nr 4/2017 oraz 5/2017.\nW zawiązku z koniecznością pilnego podjęcia tych uchwał, a także mając na uwadze charakter tych spraw Przewodnicząca Rady Aleksandra Duda po analizie i konsultacji z Radcą Prawnym zadecydowała o podaniu pod głosowanie czterech wymienionych uchwał w trybie obiegowym.\nponiedziałek, 11 września 2017 09:06\nPosiedzenie Rady LGD "Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim"\nW dniu 4.09.2017r. o godzinie 13:00 w siedzibie biura LGD przy ul. Stary Rynek 6 w Złocieńcu odbyło się Posiedzenie Rady Stowarzyszenia LGD "Partnerstwo Drawy z Liderem Wałeckim". Rada zebrała się dla zaopiniowanie zmian w operacjach złożonych w ramach Naboru 1/2016, na wniosek beneficjentów.