Rod Ardenow [Edith Nesbit] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00063 015881 17222507 na godz. na dobę w sumie\nRod Ardenow - ebook/epub\nAutor: Edith Nesbit Liczba stron: 277\nISBN: 978-83-272-0540-7 Data wydania: 2010-08-05\nROD ARDENOW Edith Nesbit\nROZDZIAŁ I RÓD ARDENÓW Był to niegdyś wielki i potężny ród władający wielu posiadłościami, ze skarbcem pełnym pieniędzy i klejnotów, z mnóstwem dzierżawców, wasali, dworzan i służby. Za czasów króla Henryka VIII głowa rodu, lord Arden, podróżował konno całe trzy dni, gdy chciał powitać króla u granic swych włości. Potem król jechał wraz z lordem do zamku Arden, gdzie monarcha nocował w najwspanialszej komnacie gościnnej na olbrzymim łożu z baldachimem. Jeden z późniejszych lordów wyekwipował cały oddział zbrojny do walki przeciwko Oliverowi Cromwellowi, a młodsi członkowie rodu walczyli w zamorskich krajach ku chwale Anglii, przywracając stary blask i przydając nowego zanikającej glorii starożytnego nazwiska Ardenów. Ardenowie istnieli już w średniowieczu, we wczesnych czasach anglosaskich *, i przetrwali po dziś dzień, ale bardzo już nieliczni i bardzo zubożali. Przepadły posiadłości, zniknęli dzierżawcy, dworzanie i służba. Zamek zamienił się w ruinę, pozbawiony dachu, patrzył pustymi oknami bez szyb na cudze dziś pola i łąki, sięgające niemal do samych jego szarych, zmurszałych murów. A z męskich potomków rodu pozostali zaledwie dwaj: starzec i dziecko. Starcem był obecny lord Arden, głowa rodu, mieszkający samotnie w małym domku zbudowanym z kamieni, które strącili niegdyś z murów obronnych żołnierze Cromwella albo też zwalił później nieubłagany bieg czasu. Dzieckiem natomiast był mały chłopczyk, Edred Arden, który mieszkał w czystym, smaganym przez wichry miasteczku, położonym na szczycie nadmorskiego urwiska. Dom, w którym mieszkał chłopiec, zwrócony był frontem w stronę wiecznie szumiącego morza, miał jasne ściany, okna w wykuszach i zielony balkon. Do domu wchodziło się po trzech, zawsze starannie wyszorowanych, małych schodkach, a klamka u drzwi była lśniąca i bardzo gładka od ciągłego używania. Dom był naprawdę ładny i mieszkałoby się w nim bardzo nawet przyjemnie, gdyby nie jedna rzecz – letnicy. Nie mogę już bowiem dłużej przed wami ukrywać, że Edred Arden mieszkał u swojej cioci, a ciocia przyjmowała letników. Wynajmowanie pokoi jest jednym z najbardziej przykrych sposobów zarabiania na życie i radzę wam wypróbować wszystkie inne możliwe sposoby uczciwego zarabiania, zanim zdecydujecie się odnajmować pokoje. Tak bowiem się składa, że ludzie, którzy wyjeżdżają nad morze i tam wynajmują sobie pokoje, są znacznie bardziej wymagający od ludzi mieszkających w hotelach. Letnicy w domach prywatnych mają ciągle jakieś niespodziewane potrzeby, żądają, aby ich stołować, a przy tym dopominają się o dodatkowe posiłki, i to w najbardziej dziwacznych porach. Od rana do nocy naciskają dzwonek. We wszystkich fałdach ubrania przynoszą mnóstwo piasku, który rozsiewają po całym domu, głównie zaś na dywany i na dużą kanapę w saloniku. Na nowiutkich tapetach w piękne róże wieszają długie wstęgi wodorostów, a w umywalkach pełno jest zawsze muszelek i meduz. Ponadto letnicy są bardzo hałaśliwi i ciągle się słyszy ich głośne kroki na schodach, nawet jeżeli z powodu bólu głowy prosi się o ciszę. A kiedy dostają rachunek, z reguły uważają go za ogromnie wygórowany, choćby to był rachunek najskromniejszy. Toteż brońcie się z całych sił przed lokatorami. Niestety, panna Arden nie mogła się przed nimi obronić. A zaraz opowiem wam, dlaczego tak było. Edred i jego siostra chodzili do szkoły i mieszkali w internacie. (Czy już wam wspomniałam, że Edred miał siostrę? Otóż miał, a na imię jej było Elfryda). Panna Arden mieszkała niedaleko szkoły i mogła ich często widywać. Zajęta była przygotowywaniem swojej wyprawy, a jej narzeczony miał niebawem przyjechać z Ameryki Południowej, gdzie zrobił duży majątek. Ojciec dzieci także miał wrócić z Ameryki Południowej, gdzie również zrobił majątek, bowiem on i narzeczony panny Arden byli wspólnikami. Za każdym widzeniem się dzieci i ciotka rozmawiali głównie o wspaniałej przyszłości, jaka niebawem oczekuje ich wszystkich, i o tym, że kiedy ojciec i wuj Jim – bo tak go już nazywali – powrócą, wtedy wszyscy zamieszkają na wsi i będą tam żyli bardzo szczęśliwie. Aż tu nagle nadeszła wiadomość, że ojca i wuja porwali zbóje i ograbili ze wszystkich pieniędzy, tak że zamiast oczekiwanych bogactw pozostał tylko dom nad urwiskiem. Wobec tego panna Arden musiała odebrać dzieci z kosztownej szkoły londyńskiej i wszyscy troje zamieszkali w domu nad urwiskiem. A ponieważ nie było żadnych pieniędzy na utrzymanie i żadnego innego sposobu zarobkowania poza odnajmowaniem pokoi, panna Arden musiała brać letników ze stołowaniem, a że była bardzo dzielną osóbką, więc ów pensjonacik prowadziła znakomicie. Niestety, los zdarzył, że wkrótce po pierwszej smutnej wiadomości nadeszła druga, o wiele gorsza. Okazało się, że i ojciec dzieci, i wuj Jim nie żyją. W domu nad urwiskiem, rzecz oczywista, zapanowała żałoba. Wszystko to stało się dość dawno, bo przed dwoma laty, ale dzieci wcale nie przyzwyczaiły się do lokatorów. Po prostu ich nienawidziły. Początkowo oboje usiłowali zaprzyjaźnić się z dziećmi letników, wkrótce jednak przekonali się, że lokatorskie dzieci uważają ich za coś o wiele gorszego od siebie i patrzą na nich z góry. A tymczasem bardzo często dzieci letników należały do tego gatunku dzieci, na które każdy miałby prawo patrzeć z góry, gdyby w ogóle takie patrzenie nie było rzeczą nieładną i niegrzeczną. Bo kiedy na przykład mały Reginald Potts pokazuje wam język na promenadzie i woła na oczach licznej publiczności: „Te, hotelarz!”, to trudno doprawdy obdarzać go później taką samą sympatią, jaką obdarzaliście go przedtem. Poza tym gdy zjeżdżali się letnicy – a przyjeżdżali zawsze, gdyż dom nad urwiskiem był bardzo wygodny i kto raz tam przyjechał, ten z reguły wracał następnego roku – dzieci wraz z ciocią musiały mieszkać albo na samej górze domu, albo na samym dole, czyli, krótko mówiąc, na poddaszu lub w suterenie. Kiedy zaś letników nie było, mieszkano po kolei we wszystkich pokojach, aby móc w ten sposób dobrze je przewietrzyć. Ale dzieci najbardziej lubiły przesiadywać w dużym środkowym pokoju wysokiej sutereny, gdzie wszystkie meble należały do dawnych Ardenów, podobnie jak spadkiem po dawnych Ardenach były wszystkie obrazy na ścianach. Pokoje odnajmowane letnikom były umeblowane nowymi meblami, z którymi nie wiązały się żadne podania, wspomnienia czy opowieści, jakich mnóstwo kojarzyło się ze starymi dębowymi stołami czy też sekreterami, wypełniającymi środkowy pokój w suterenie. Edred i Elfryda chodzili codziennie do szkoły, gdzie uczyli się czytania, pisania, arytmetyki, geografii, historii i innych pożytecznych przedmiotów, których nie cierpieli z równą bezstronnością, to znaczy, nie cierpieli dosłownie wszystkiego – tak samo jednego przedmiotu, jak i innego. Jedyną stroną nauki, jaka sprawiała im prawdziwą przyjemność, były zadania domowe, bo jeśli ciocia Edyta miała czas, żeby pomóc im w odrabianiu lekcji, geografia przekształcała się w pełne przygód wyprawy, historia w zbiór niesłychanie ciekawych opowieści i nawet artymetyka nabierała nagle jakiegoś szczególnego znaczenia. – Chciałbym, ciociu, żebyś nas zawsze uczyła – powiedział Edred cały wysmarowany atramentem i po raz pierwszy zaciekawiony tym, co się eksportuje z Chin. – Bo to takie głupie wkuwać ciągle rozmaite rzeczy, które są tylko mnóstwem słów wydrukowanych w książkach. – I ja też chciałabym bardzo – odparła ciocia Edyta – ale nie mogę robić dwudziestu dziewięciu tysięcy trzystu siedemnastu rzeczy jednocześnie, a… – Tu nagle rozległ się donośny dźwięk dzwonka. – To już siódmy raz od podwieczorku – stwierdziła ciocia, po czym wstała i wyjrzała do kuchni. – I znowu ktoś dzwoni, moja biedna Elizo! No, trudno, musisz się zgłosić na dzwonek, tylko nie mów nic, cokolwiek by ci powiedzieli. I tak nic dobrego by z tego nie wynikło, a mogłabyś z łatwością stracić i te niewielkie napiwki, jakie dają ci przy wyjeździe. – Ach, jak ja lubię, kiedy już sobie wyjeżdżają! – zawołała Elfryda. – O, tak – powiedziała ciocia. – Dorożka pełna walizek, łeb koński skierowany w stronę stacji to prawdziwie niebiański widok… oczywiście, jeżeli rachunek został zapłacony! Ale z drugiej strony, muszę również być zadowolona, gdy walizy przyjeżdżają. Ach, moi drodzy, kiedy mój okręt zawinie wreszcie do portu, zamieszkamy na bezludnej wyspie, gdzie nie będzie żadnych dorożek i nie będzie żadnych letników w naszej jaskini. – A ja kiedy dorosnę – powiedział Edred – popłynę na drugi brzeg oceanu, odnajdę twój okręt, ciociu, i sprowadzę go do nas. Wynajmę parowy holownik i sam będę na nim sternikiem. – A ja będę kapitanem – wtrąciła Elfryda. – O, nie! Kapitanem będę ja! – Nie możesz, jeżeli będziesz sternikiem! – Owszem, mogę! – Nie możesz! – A zobaczysz, że mogę! – No to się jeszcze przekonasz! – wykrzyknęła Elfryda. – A kiedy będziesz próbował to zrobić – choć wiem, że ci się nie uda – ja będę kopać w ogrodzie, trafię na żyłę złota i ciocia Edyta będzie się pławić w pieniądzach, i kiedy ty wrócisz, wcale nie będzie chciała patrzeć na twój głupi okręt. – Teraz zajmiemy się pisownią – przerwała im ciocia Edyta. – Jak pisze się „nie do wytrzymania”? – A które z nas? – spytał szybko Edred. – Obydwoje – odparła ciocia Edyta, usiłując nadać swojej twarzy bardzo srogi wyraz. Kiedy się jest dzieckiem, zawsze marzy się o odnalezieniu zaginionego okrętu czy też o tym, że się ma sto funtów szterlingów albo tysiąc, lub nawet milion, które można wydać na różne swoje zachcianki. Pamiętam, że moim ulubionym marzeniem było tysiąc funtów, z zastrzeżeniem, że nie wydam ich na nic pożytecznego. A kiedy się już zdobyło w marzeniu milion funtów czy też tysiąc, lub choćby setkę, wówczas spędza się wiele przyjemnych godzin, rozmyślając nad tym, jakie upominki kupi się dla wszystkich osób, które się lubi, i wyobrażając sobie ich zaskoczenie i zachwyt z powodu prześlicznych prezentów i naszej zadziwiającej hojności. Myślę, że mało kto z was wydaje zdobyty w marzeniach majątek wyłącznie na własne potrzeby. Oczywiście, zaczynamy od tego, że z miejsca kupujemy sobie motocykl, piłkę nożną i kije do krykieta, lalki z prawdziwymi włosami, serwisy do herbaty z prawdziwej porcelany, ogromne pudła czekoladek, „Wyspę skarbów” i mnóstwo innych zajmujących książek – ale zaraz potem zabieramy się do kupowania różnych rzeczy dla wszystkich, których lubimy. Jest to bardzo piękne marzenie, ale aż nazbyt często, kiedy się spełnia w rzeczywistości – czy to będzie sto funtów, czy tysiąc – zapominamy o tym, co mieliśmy zamiar zrobić z tymi pieniędzmi, i wydajemy je na papiery wartościowe i akcje giełdowe, starannie upatrzone parcele budowlane, grube cygara i kosztowne futra. Gdybym znów była młoda, usiadłabym i ułożyła listę tych wszystkich miłych rzeczy, jakie zamierzałabym robić, kiedy mój okręt zawinie do macierzystego portu, a kiedy by już wreszcie zawinął, odczytałabym tę listę i… No, ale dzwonek z saloniku odzywa się już po raz ósmy, a do drzwi frontowych także ktoś dzwoni, dzwonią też z pokoju na parterze i z pokoju na pierwszym piętrze, więc Eliza pędzi na wezwanie aż czterech dzwonków naraz, co jest rzeczą zawsze niezmiernie trudną do wykonania. Do drzwi frontowych zadzwonił listonosz, który przyniósł trzy listy. Pierwszy zawierał rachunek za naprawę wieka od beczki na wodę, na którym Edred niedawno rozpalił ognisko, uważając, że drzewo nie może się zapalić, jeżeli pod spodem jest woda, co okazało się przekonaniem zupełnie błędnym, jak tego dowiodło zwęglone wieko. Drugi list pochodził od pewnego pastora, pytającego, czy panna Arden nie zgodziłaby się obniżyć ceny pobytu do połowy, ponieważ on ma bardzo liczną rodzinę, a wszyscy jej członkowie zachorowali właśnie na odrę. Natomiast trzeci list był tym LISTEM, który okazał się zarodkiem, początkiem, kośćcem, źródłem i przyczyną niniejszej opowieści. Edred odebrał wszystkie trzy listy od listonosza i teraz stał i czekał, podczas gdy ciocia Edyta je czytała. Edred zbierał znaczki pocztowe, a przy świetle słabej lampy gazowej w hallu nie mógł się zorientować, czy któryś z tych znaczków miał jakąś wartość. Trzeci list zrobił bardzo osobliwe wrażenie na cioci Edycie. Przeczytała go raz i przetarła oczy. Następnie wstała, podeszła pod samą lampę, w której już dawno należało zainstalować nowy palnik, bo paliła się tak, że przy jej świetle mało co było widać, i przeczytała list powtórnie. A potem przeczytała go jeszcze po raz trzeci i powiedziała: – Ach! – O co chodzi, ciociu? – zaniepokoiła się Elfryda. – Czy znowu podatki? Już kiedyś przyszło wezwanie podatkowe i Elfryda ciągle to pamiętała. (Jeżeli nie wiecie, co znaczą podatki, to spytajcie waszych najuboższych krewnych, którzy z pewnością są zarazem najsympatyczniejsi, a jeżeli oni nie wiedzą, zapytajcie praczkę). – Nie, kochanie, to nie podatki – odparła ciocia Edyta. – Wprost przeciwnie. Nie mam pojęcia, co jest przeciwieństwem podatków, a dzieci, rzecz jasna, też tego nie wiedziały, ale jestem pewna, podobnje jak i one, że to coś bardzo przyjemnego. – Ach, ciociu, jakże się cieszę! – zawołali oboje równocześnie i powtórzyli to jeszcze wiele razy, nim wreszcie zadali pytanie: – Więc o co chodzi? – Zdaje mi się… nie jestem zupełnie pewna, ale wydaje mi się, że okręt zawinął do portu… Właściwie zupełnie maleńki okręcik, tak jak zabawka, o, taki! Ale muszę jutro z samego rana pojechać do Londynu i sprawdzić, czy to rzeczywiście jest okręt, a jeżeli tak, to jakiego rodzaju. Pani Blake zajmie się wami, a wy będziecie grzeczni jak aniołki, prawda, moje dzieci? – O, tak! – zawołali oboje. – I nie będziecie zastawiać sideł na rzeźnika ani włazić na dach w nocnych koszulach, nie będziecie bawić się w Czerwonoskórych w pojemniku na śmieci ani wsuwać kawałków szarlotki do łóżek letników? – dopytywała, się ciocia Edyta, pośpiesznie wyliczając niektóre z drobnych rozrywek, jakimi ostatnimi czasy zabawiali się w wolnych chwilach jej bratanek i bratanica. – Nie, naprawdę nie będziemy – zapewnił ją Edred. – I naprawdę będziemy się starać nie wymyślać już żadnych nowych zabawnych rzeczy – dodał z akcentem głębokiego poświęcenia. – Muszę zdążyć na pociąg o wpół do dziesiątej. Chciałabym coś wymyślić, co was. – zawahała się i dodała: – rozerwie. (W gruncie rzeczy chciała powiedzieć: „co was powstrzyma od zbytków przez cały ten dzień”, ale wolała tego nie mówić). Przywiozę ci, Edredzie, jakiś ładny prezent na urodziny. Może byście mieli ochotę spędzić jutrzejszy dzień z przemiłą panią Hammond? – O, nie – sprzeciwił się Edred i zaraz dodał pod wpływem nagłego natchnienia: – A czy nie moglibyśmy urządzić sobie urodzinowej majówki na wydmach? Tylko Elf i ja? Chyba nic nie szkodzi, że będzie to w wigilię urodzin? Zeszłego lata ciocia mówiła, że jesteśmy jeszcze za mali, ale że w tym roku będziemy mogli się tam bawić. A teraz jest przecież ten rok i ja urosłem całe dwa cale, a Elf nawet trzy, więc jesteśmy razem o pięć cali wyżsi niż wtedy, kiedy ciocia mówiła, że jesteśmy za mali. – A widzisz – odparła ciocia – widzisz teraz, jak pożyteczna jest arytmetyka! No dobrze, możecie sobie urządzić majówkę na wydmach, tylko włóżcie na siebie jakieś stare rzeczy i trzymajcie się w pobliżu szosy. Tak, możecie sobie jutro urządzić święto. A teraz idźcie już spać. Ach, znowu ktoś dzwoni! Biedna ta poczciwa Eliza! Jakiś smarkacz, jeden z letników, szedł właśnie na górę spać, i to akurat w chwili, kiedy Edred i Elfryda stanęli w obitych suknem drzwiach, które oddzielały suterenę od reszty domu. Wysunął język między słupkami w balustradzie schodów w kierunku dzieci i powiedział: „Mali niewolnicy”. Szczeniak był przekonany, że zdąży wbiec na górny podest, zanim tamtych dwoje zdąży obejść wokół balustradę u dołu schodów. Ale w swoich rachubach nie wziął pod uwagę długiego ramienia Elfrydy, która wsunęła rękę między słupki, chwyciła szczeniaka za nogę i trzymała go aż do chwili, gdy Edred wbiegł na górę. Obydwaj chłopcy zaczęli bijatykę na schodach, aż w końcu stoczyli się na sam dół, gdzie pochwycili i rozdzielili ich starsi przedstawiciele ich rodzin. Ale poza tym drobnym wydarzeniem pójście do łóżka odbyło się bez żadnych zakłóceń. Następnego ranka ciocia Edyta wyjechała pociągiem o ósmej trzydzieści. Szkolne tornistry zostały wypełnione bułeczkami zamiast książek. Miejsce zeszytów szkolnych zajęły kanapki, a miejsce poplamionych atramentem piórników – dwa wspaniałe pudełka miętówek, z których każde kosztowało szylinga, a które zakupiła lekkomyślnie ciocia Edyta w przejmującej chwili pożegnania z odprowadzającymi ją na stację dziećmi. Rodzeństwo wracało powoli wybrukowanym czerwonymi cegłami chodnikiem, który zawsze wyglądał, jakby go dopiero co umyto. A gdy dotarli do szczytu wzgórza, zatrzymali się i spojrzeli na siebie. – Nie może być w tym nic złego – odezwał się Edred. – Ciocia nam tego nigdy nie zabraniała – zgodziła się Elfryda. – Zauważyłem – rzekł Edred – że kiedy dorośli mówią o czymkolwiek, że „postarają się o to”, o co się ich prosi, nigdy nic z tego nie wychodzi. – Ja też to zauważyłam – odpowiedziała Elfryda. – Ciocia zawsze obiecywała, że postara się nas tam zaprowadzić. – Właśnie, obiecywała. – Nie będziemy nic obrzydliwie kręcić w tej sprawie – rzekł z naciskiem Edred, chociaż nikt nie wyraził podejrzenia, że będzie kręcił, a w dodatku obrzydliwie. – Pewnie – potwierdziła Elfryda z ulgą, gdyż wcale nie była pewna, że Edred tak się zachowa. – Zresztą – dodał Edred – to przecież nasz zamek. Powinniśmy pójść i obejrzeć kolebkę naszego rodu. Tak właśnie nazwano zamek w tutejszym przewodniku po miasteczku i jego okolicy. Wiesz co? Nazwijmy to pielgrzymką. Tornistry bardzo dobrze zastąpią pielgrzymie tobołki, a za tego pensa, który ci został, możemy sobie kupić dwie laski. Możemy także włożyć po parę ziarenek grochu do naszych trzewików. gdybyś miała ochotę – dodał wielkodusznie. – Po groch musielibyśmy wracać do domu, a poza tym nie wiem, czy łupany groch w ogóle by się liczył. I może by zanadto uwierał – rzekła z wahaniem Elfryda. – A tego pensa chcę zachować na… – tu urwała, widząc, że brat się skrzywił. – No dobrze – dokończyła – mogę ci go dać. Tylko później zwrócisz mi półpensówkę, kiedy w najbliższym czasie dostaniesz pensa. Tak będzie chyba sprawiedliwiej. – Na ogół to chyba nie jestem niesprawiedliwy – i powiedział chłodno Edred. – Dajmy spokój z tymi pielgrzymami. – Ale ja bardzo bym chciała – nalegała Elfryda. – Nie – upierał się Edred – po prostu pójdziemy sobie spacerkiem. Poszli więc dalej spacerkiem, w dość posępnych humorach. Ciągle jeszcze szli przez miasto, ale coraz rzadziej zabudowane. Domy stały coraz dalej jeden od drugiego i otaczały je coraz większe ogrody. W bramie jednego z nich pokojówka wytrząsała kurz z wycieraczek do obuwia, a przy tym śpiewała sobie, co na ogół rzadko się zdarza pokojówkom w dużych miastach: Życzę szczęścia ci, mój chłopcze, Będę kochać cię do grobu I gdziekolwiek tylko pójdziesz, Szczęście pójdzie razem z tobą. – To na szczęście dla nas – odezwała się ugodowo Elfryda. – Kiedy my nie jesteśmy jej głupim ukochanym – stwierdził Edred. – Nie, ale słyszeliśmy jej piosenkę, a on nie mógł słyszeć, bo go tu nie było. O, słup milowy! Ciekawa jestem, jak daleko uszliśmy. Okropnie się już zmęczyłam. – W takim razie powinna to być pielgrzymka – zauważył Edred. – Pielgrzymi nigdy nie są zmęczeni, choćby w ich butach było nie wiem ile grochu. – To teraz zacznę pielgrzymkę – oświadczyła Elfryda. – Nie możesz, bo już za późno – odrzekł Edred. – Stąd jest okropnie daleko do sklepu z laskami. – Dobrze – oburzyła się Elfryda – to w ogóle nie idę dalej! Musiałeś chyba wstać z łóżka lewą nogą. Przez całe rano starałam się odpowiadać ci najłagodniej, jak tylko mogłam, ale teraz już nie będę się starała. – To się nie staraj – odparł z goryczą Edred. – Jeżeli chcesz, możesz wracać do domu. Jesteś tylko dziewczyną. – Wolę już być dziewczyną niż tym co ty! – zawołała Elfryda. – A czym to ja jestem, chciałbym wiedzieć? Elfryda przystanęła i mocno zamknęła oczy. – Dosyć już, dosyć! – zawołała. – Nie będę się z tobą kłóciła, nie będę, nie będę! Zgoda już, zgoda! Dajmy spokój! Przestańmy! – Co mamy przestać? – Kłócić się bez powodu – odrzekła Elfryda, otwierając oczy i idąc szybkim krokiem. – Wiecznie to robimy. Ciocia mówi, że weszło nam to już w przyzwyczajenie. Jeżeli chłopcy są o tyle lepsi od dziewczynek, to powinni umieć przestać, kiedy chcą. – A jeśli nie chcą? – spytał Edred, szurając butami w grubej warstwie białego kurzu. – No, więc ja pierwsza powiem przepraszam – rzekła Elfryda. – Czy tak będzie dobrze?- – Kiedy ja właśnie chciałem pierwszy powiedzieć przepraszam – odparł Edred z wymówką w głosie. – Chodźmy – dodał wielkodusznie – obejrzyjmy ten słup. Zobaczymy, jak daleko uszliśmy. Słup głosił bardzo wyraźnie i nie pozostawiając najmniejszej wątpliwości, że uszli wszystkiego dwie mile. I w sposób bardzo nieuprzejmy dodał, że do zamku Arden odległość wynosi osiem mil. Ale równocześnie z informacji przytwierdzonej do słupa wynikało, że w pobliżu zamku jest przystanek kolejowy, a odległość do najbliższej stacji wynosi ćwierć mili. – Jedziemy pociągiem – zaproponował wspaniałomyślnie Edred. – Kiedy nie mamy pieniędzy – szepnęła rozpaczliwie Elfryda. – Aha! – zawołał Edred. – To teraz przekonasz się że wcale nie jestem skąpy. Mam przy sobie tę nowiutką dwuszylingówkę, którą niedawno dostałem. – Och, Edred! – zawołała dziewczynka tknięta wyrzutami sumienia. – Jaki ty jesteś szlachetny! – Phi! – odparł chłopiec, a uszy aż mu poczerwieniały od pomieszanego uczucia tryumfu i skromności. – To takie głupstwo! Chodźmy na stację. Tak więc pielgrzymi ujrzeli po raz pierwszy zamek Arden z okien wagonu. Zamek wznosił się dumnie na szczycie urwiska, skąd miał strzec całej okolicy i odpierać wszelkie napaści zamorskich wrogów. Ale z jego dawnej świetności nic już teraz nie zostało prócz grubych murów porosłych trawą i polnymi kwiatami oraz okrągłych baszt, których podłogi i stropy dawno już się rozpadły, a także komnat bez dachu, gdzie gnieździły się sowy i panoszyły gęste zarośla jeżyn i bardzo zielonych paproci. Dzieci skierowały się w stronę zamku ścieżką, biegnącą w górę urwiska. Nad nimi, pod bladobłękitnym niebem, skowronki śpiewały jak szalone, a z obu stron ścieżki ciągnęły się pola łubinu, nad którymi brzęczały roje pszczół i z których unosił się najrozkoszniejszy w świecie zapach, przemieszany z zapachem brunatnych wodorostów wznoszących się i opadających wraz z falami morza bijącymi o skały u stóp urwiska. – Może byśmy tu zjedli obiad? – zaproponowała Elfryda, gdy dotarli do wierzchołka skarpy, skąd stojący nieco niżej zamek widoczny był jak na dłoni. Zasiedli do obiadu. Każde zjadło po dwie kanapki i po jednej dużej miętówce. Potem znów kanapki i znów miętówki, i tak dalej, co było całkowicie zgodne z ich zwyczajami. Jednocześnie wciąż przyglądali się zamkowi, coraz bardziej nim zachwyceni. – Czy nie chciałbyś, żeby to był prawdziwy zamek i żebyśmy w nim mieszkali? – spytała Elfryda, kiedy już zjedli tyle, ile chcieli, oczywiście, nie miętówek, bo te się szybko skończyły. – Przecież on jest prawdziwy! Przynajmniej to, co z niego zostało. – Ja wiem. Ale chodzi mi o to, żeby tam był dach z kominami, a w pokojach kominki, drzwi zamykane na zasuwy i szyby w oknach. – Ciekaw jestem, czy moglibyśmy dostać się do środka? – zastanawiał się Edred. – Może moglibyśmy przeleźć górą – powiedziała Elfryda, przypatrując się olbrzymim murom, wysokim na sześćdziesiąt stóp, w których nie widać było żadnego wejścia czy choćby jakiejś wyrwy. – O, tam idzie polem jakiś staruszek… Nie, nie z tej strony! Tamtym, takim bardzo zielonym. Spróbujmy go zapytać. Zostawili tornistry na niskiej murawie gęsto poprzerastanej macierzanką i ruszyli w dół zbocza. Ale mimo pośpiechu nie zdążyli. Nim zdołali go dogonić, staruszek przeszedł przez łan młodego żyta, przedostał się przez przełaz i znikł pośród wysokich żywopłotów ciągnących się po obu stronach głęboko wydeptanej dróżki. Wobec tego dzieci również przeszły przez przełaz i pobiegły dróżką w dół. Dopędziły staruszka w chwili, gdy zatrzasnąwszy za sobą ogrodową furtkę szedł żwirowaną alejką między rabatami marzanny, anemonów, narcyzów i różnokolorowych tulipanów. Staruszek odwrócony był do nich plecami. Otóż jest rzeczą bardzo trudną odezwać się grzecznie do pleców. Niech was więc nie dziwi, że Edred zawołał „Hallo”, a Elfryda: „Ej, proszę pana!” Staruszek odwrócił się i ujrzał za furtką swojego ogrodu dwie małe postacie ubrane w to, co znane jest powszechnie jako marynarskie ubranie. A dzieci zobaczyły bardzo pomarszczoną twarz, śnieżnobiałe włosy i srebrzyste bokobrody. Z ogorzałej od słońca twarzy wpatrywały się w nich błyszczące, lekko przymrużone, błękitne oczy, a na ustach zarysował się nikły, ale miły uśmiech. – No i czego sobie życzycie? – spytał staruszek. – Chcielibyśmy się dowiedzieć… – zaczęła Elfryda. – O zamek – dokończył Edred. – Czy możemy wejść do środka i obejrzeć? – Mam klucze u siebie – odparł staruszek, uchylił drzwi domku, sięgnął ręką i zdjął klucze z gwoździa. – Myślę, że nikt chyba tam nie mieszka? – zagadnęła Elfryda.- – Teraz już nie – odparł staruszek idąc w stronę dzieci ogrodową alejką. – We wtorek będzie dwa tygodnie, jak umarł lord Arden i wszystko jest pozamykane do czasu, aż odnajdzie się nowy lord. – Ach, jak bardzo chciałbym być nowym lordem! – odezwał się Edred, gdy znowu szli ścieżką za staruszkiem. – A ile ty sobie liczysz lat? – spytał staruszek. – Prawie dziesięć. Jutro właśnie będą moje urodziny – odparł Edred. – A ile pan ma lat? – Już blisko osiemdziesiąt. Dużo w swoim życiu widziałem. Gdybyś ty był tym młodym lordem, którego szukają, to miałbyś szansę, jakiej dotąd żaden z nich nie miał. – Jaką szansę? – Jak to? – zdziwił się staruszek. – Czy nie znasz przepowiedni? Myślałem, że wszyscy w całej okolicy ją znają. – Co to za przepowiednia? – Ja nie mam już zdrowia, żeby chodzić i jednocześnie mówić – odrzekł staruszek i przystanął. – A już szczególnie wiersze. Następnie odetchnął głęboko i wyrecytował: Gdy Ardenu przyszły pan Lat swych dziesięć liczyć będzie, Niech na Wzgórzu Arden stanie I o zmierzchu niech wypowie Tajemniczych słów zaklęcie. Wówczas to ów chłopiec mały Skarb odnajdzie, skarb wspaniały. – Ojej!-– zawołały dzieci oboje naraz. – A gdzie jest Wzgórze Arden? – zapytał Edred. – Tam! – staruszek wskazał pagórek, gdzie dzieci jadły obiad. – A co to za skarb? – dopytywała się Elfryda. Ale to pytanie pozostało bez odpowiedzi… na razie. – Jeżeli mam dalej z wami rozmawiać, to muszę usiąść – oświadczył staruszek. – Czy usiądziemy tutaj, czy już w zamku? Dwie ciekawości podjęły walkę z sobą. Silniejsza zwyciężyła. – W zamku – odpowiedziały dzieci. Tak więc na dziedzińcu zamkowym staruszek usiadł na zwalonej kolumnie jednego z łuków kaplicy i czekał. Kiedy zaś dzieci obiegły dokoła porośnięty trawą dziedziniec, zajrzały do zrujnowanych komnat, przewędrowały, z trudem utrzymując równowagę, wzdłuż zwalisk kolumnady i wspięły się na sam szczyt schodów jedynej baszty, gdzie zachowały się jeszcze schody, wówczas wróciły na dziedziniec, usiadły obok staruszka na trawie aż białej od stokrotek i poprosiły: – Więc niech nam pan teraz opowie, jak to było! – A więc to było tak – zaczął staruszek. – Trzeba wam wiedzieć, że Ardenowie byli zawsze znamienitą szlachtą. Słyszałem nawet, jak ktoś mówił, że byli już tutaj, zanim jeszcze zjawił się ten, sam nie wiem, kto to był – Wilhelm Zdobywca *. – Tysiąc, sześćdziesiąt sześć – mruknął do siebie Edred. – Miewali lepszy lub gorszy los, jak to się dzieje z wszystkimi ludźmi, wielkimi i małymi. Aż kiedyś, gdy była wojna czy inne jakieś straszności za granicą, ukryto całe mnóstwo pieniędzy, klejnotów i sreber. A wszystko to razem to był ten skarb. Ale człowiek, który zakopał czy może inaczej ukrył skarb, został zabity. O, bo to były niebezpieczne czasy, mówię wam, kiedy każdy mógł postradać życie… i odtąd nikt nie wie, gdzie ukryty jest skarb. – A czy w końcu skarb odnaleziono? – Przecież cały czas wam tłumaczę! No więc żyła w tamtych dawnych czasach pewna mądra, stara kobieta, no i poszli do niej, i pytali, co zrobić, żeby znaleźć skarb, a ta kobieta od razu dostała jakiegoś napadu, dzisiaj powiedziałoby się, że był to napad historyczny. Ta kobieta, kiedy nie miała napadu, to nigdy nie powiedziała nic takiego, czego warto by słuchać. Ale wtedy właśnie, kiedy dostała tego napadu, to jak ją to wzięło, to ułożyła tę przepowiednię wierszem i nic więcej z niej nie można było wydobyć. W dodatku ona nigdy nie chciała powiedzieć, jakie to miało być zaklęcie. Dopiero kiedy umierała, a lady Arden, naturalnie z tamtych czasów, bardzo się o nią troszczyła i starała się ją wyleczyć, to ona z wdzięczności, nim wydała ostatnie tchnienie, powiedziała lady Arden, jakie to jest zaklęcie. Staruszek urwał, bo zabrakło mu tchu. – No więc jakie jest to zaklęcie? – spytały dzieci, którym jeszcze bardziej zabrakło tchu niż staruszkowi. – A, tego nikt nie wie! – A czy można je jakoś odnaleźć? – Tego też nikt nie wie. Ale słyszałem, że zostało gdzieś zapisane, w jakiejś książce, która jest w bibliotece w tamtym domku. Lecz to wszystko i tak nie zdałoby się na nic, bo nigdy jeszcze nie było takiego lorda Ardena, co by odziedziczył swój tytuł, mając dziesięć lat. Każdy z nich miał grubo więcej. Edredowi nagle przyszły do głowy jakieś bardzo dziw. ne myśli, o wiele dziwniejsze, niż ktokolwiek z was mógłby sobie wyobrazić. A ręce miał na przemian to suche i gorące, to znów wilgotne i zimne. – Przypuszczam – odezwał się – że na to trzeba być lordem Ardenem. Że nic by nie wyszło, gdyby się było takim zwyczajnym Johnem, Jamesem czy Edredem Ardenem. Bo ja też nazywam się Arden i bardzo chętnie bym spróbował. Staruszek pochylił się nad nim, chwycił go za ramiona, uniósł do góry i postawił między swymi kolanami. – Muszę ci się dobrze przyjrzeć, synku – powiedział, po czym przyjrzał się chłopcu dokładnie. – Ooo! – ciągnął dalej. – Jesteś prawdziwy Arden, z całą pewnością. Że też wcześniej tego nie zauważyłem! Przecież twój długi nos i twój wystający, ostry podbródek powinny były od razu rzucić mi się w oczy. No tak, dawniej natychmiast bym to zauważył. Ale moje oczy już nie są te same co kiedyś. Gdybyś ty był lordem Ardenem… Jak się nazywa twój ojciec? To znaczy jak ma na imię? – Edred, tak samo jak ja. Ale mój ojciec nie żyje – odrzekł z powagą Edred.- – A twój dziadek jak miał na imię? Czy czasem nie George? A mówiąc dokładnie: George William? – Tak, rzeczywiście – odrzekł Edred. – Ale skąd pan wie? Staruszek puścił ramiona Edreda i wstał. Po czym dotknął czoła chłopca i oświadczył uroczyście: – Pracowałem tu, na tej ziemi, jako dorosły mężczyzna i jeszcze jako chłopiec i dumny jestem, że dożyłem chwili, kiedy zobaczyłem nowego lorda Ardena wstępującego na miejsce tego, który odszedł. Tylko pospiesz się, chłopcze, nie marudź – dodał ostrym tonem – bo na pewno jesteś lordem Ardenem. – Ja? To niemożliwe… – wykrztusił Edred. – Ciocia kiedyś mówiła – odezwała się Elfryda – że lord Arden był naszym krewnym… jakby stryjecznym dziadkiem czy coś takiego… – Tak jest, panienko – przytaknął staruszek. – Lord Arden – na imię mu było James – był stryjecznym bratem pana George'a, to znaczy waszego dziadka. Pan George miał syna, Edreda, to znaczy waszego ojca. A że stary lord nieboszczyk nie miał żadnego syna – zresztą nie miał także i córek – więc jego tytuł przechodzi na waszą gałąź rodziny. Słyszałem, jak przez ostatnich parę tygodni Snigsworthy, aplikant adwokata z Lewis, mówił o tym z pięćdziesiąt razy. Więc ty jesteś na pewno lordem Ardenem, mówię ci! – Jeżeli jestem – zawołał Edred – to wypowiem zaklęcie i odnajdę skarb! – Musisz się z tym pospieszyć – zauważyła Elfryda – bo już pojutrze będziesz miał więcej niż dziesięć lat. – No to się pospieszę – odparł Edred. – A kiedy już będziesz lordem Ardenem – powiedział uroczyście staruszek – to znaczy, kiedy już dorośniesz jako lord, co daj ci Panie Boże, to powinieneś zawsze pamiętać o ubogich i potrzebujących. Tak, paniczu, tak trzeba. – Jeżeli tylko odnajdę skarb – odrzekł Edred – to będę pamiętał. – Powinieneś pamiętać, czy znajdziesz skarb, czy nie – powiedział staruszek. – No, ale teraz już muszę zbierać się do domu. A wy pewnie chcielibyście trochę się tu pobawić, co. W takim razie odniesiecie mi klucze, kiedy będziecie wracali. Spodziewam się, że nie narobicie żadnych szkód w swojej własnej majętności, która w dodatku należała do waszego rodu od niepamiętnych czasów. – Może pan na nas polegać – odparł dumnie Edred. – Do zobaczenia i dziękuję panu. – Do zobaczenia, mylordzie – rzekł staruszek i oddalił się. – No wiesz! – zawołał Edred, trzymając w ręku olbrzymi pęk kluczy. – Jeżeli ja rzeczywiście jestem lordem Ardenem… – Jesteś! Jesteś! – powiedziała Elfryda. – Jestem tego najzupełniej pewna. I przypuszczam, że ja jestem lady Arden. To wspaniałe! W każdym razie teraz już możemy kazać tym dzieciom letników, żeby siedziały cicho… Co się stało? Edred ze zmarszczonymi brwiami i bardzo zamyślony skubał zupełnie odruchowo aksamitny mech porastający wielki kamień, na którym usiadł. – Czy myślisz, że to byłoby włamanie – spytał cedząc słowa powoli – gdyby się weszło do swojego własnego domu bez zezwolenia? – Na pewno nie, jeżeli to byłby własny dom – oświadczyła Elfryda. – Oczywiście, że nie. – Ale przypuśćmy, że to nie jest mój dom? Mogliby za to wsadzić nas do więzienia. – Powiedziałbyś policjantom, że byłeś pewien, że to twój dom. Słuchaj, Edred, chodźmy tam! – To nie jest wulgarna ciekawość, jak mówi ciocia. Ja chcę odnaleźć zaklęcie – tłumaczył się chłopiec. – Mówisz, jakbym nie wiedziała o tym – rzekła wzgardliwie dziewczynka. – Tylko gdzie jest właściwie ten dom? Pytanie było uzasadnione, gdyż jak okiem sięgnąć, nie widać było żadnego domu, tylko olbrzymie, szare mury zamkowe, porośnięte trawą i różnego rodzaju kwiatami, rysujące się na tle bladobłękitnego czerwcowego nieba. Tu i ówdzie widniały szare drewniane drzwi wprawione w szary kamień. – Musimy dostać się tam przez któreś z tych drzwi – orzekł Edred. – Wypróbujemy po kolei wszystkie klucze i wszystkie drzwi, aż wreszcie trafimy na właściwe. Zaczęli więc próbować kolejno wszystkich kluczy u wszystkich drzwi. Jedne drzwi prowadziły na jakieś poddasze, gdzie urządzony był skład jabłek. Inne wiodły do piwnicy pełnej koszy i worków, gdzie stały najrozmaitsze miotły, łopaty i grabie, oparte o zawilgłe ściany. Trzecie drzwi ukazały wnętrze baszty, z której, jak się wydawało, zrobiono gołębnik. Dopiero ostatnie drzwi, jakie otworzyli, prowadziły do długiego ogródka, leżącego pomiędzy dwoma wysokimi ścianami. Rosły tam bratki i niezapominajki, ale także sporo chwastów. A na samym końcu tego ogródka stał wąski dom z czerwonym dachem, również wciśnięty między dwa wysokie szare mury zamkowe. We wszystkich oknach domu żaluzje były opuszczone. Z ogródka wiało chłodem, pachniało wilgotną ziemią i uschłymi liśćmi. Dokoła panowała całkowita cisza. – Och, Edred, czy myślisz, że to w porządku? – spytała Elfryda i aż przebiegł ją dreszcz. – Owszem, w porządku – odparł Edred. – A ty wcale nie jesteś taka grzeczna, choćbyś sobie nie wiem co wyobrażała, tylko po prostu się boisz. – A właśnie że się nie boję! Chodźmy! – odpowiedziała z całą swobodą Elfryda. Ale podchodzili do domu bardzo wolnym krokiem, wstrzymując oddech i skradając się na palcach. A okna domu, coraz bliższe, wyglądały za tymi opuszczonymi żaluzjami jak oczy niewidomych. Drzwi frontowe były dokładnie zamknięte i nie pasował do nich żaden klucz z olbrzymiego pęku. – Etam, wszystko mi jedno! – zawołał Edred. – Jeżeli jestem lordem Ardenem, to mam prawo wejść do środka, a jeżeli nie jestem, to i tak wszystko mi jedno, co będzie! Jazda! Elfryda nieomal pisnęła, trochę ze strachu, a trochę z podziwu dla odwagi brata, gdy Edred zaczął wspinać się po drzewku dzikiego bzu rosnącym pod samym oknem. Początkowo usiłował okno otworzyć, ale gdy się przekonał, że jest zamknięte na głucho, zamachnął się łokciem i wybił szybę. – Oto jak dziedzic zamku Arden – wykrzyknął trochę drżącym głosem – powraca do swoich włości! Sięgnął ręką przez wybity otwór, otworzył okno i znikł we wnętrzu domu. Elfryda zaś stała na dole, raz po raz załamując ręce, i usiłowała pozbyć się natrętnie ogarniającej ją myśli o nagłym zjawieniu się w ogrodowej furtce olbrzymiej postaci policjanta, zapytującego głębokim, tak podziwianym u naszych wiejskich policjantów głosem: „A gdzie jest braciszek panienki?” Na szczęście nie zjawił się żaden policjant, natomiast uniosła się w górę jedna z żaluzji, otworzyły się szklone drzwi i ukazał się w nich Edred, kiwający na siostrę z miną spiskowca. Usłuchanie znaków, jakie jej dawał, wymagało od Elfrydy wielkiego wysiłku, ale zdobyła się na to. Wtedy Edred zamknął z powrotem drzwi, opuścił żaluzję i… – Ach, dajmy temu wszystkiemu spokój – szepnęła Elfryda. – Bzdura! – żachnął się Edred. – Wcale nie ma się czego bać. To wszystko wygląda prawie tak, jak u nas w domu. I rzeczywiście tak było. Przekonali się o tym, obchodząc cały dom od góry do dołu. Niektóre pokoje na piętrze sprawiały wrażenie pustki, ale meble były w nich takie same jak u cioci Edyty i zupełnie podobne obrazy. Tylko biblioteka wyglądała inaczej. Był to ogromny pokój bez jednego, choćby najmniejszego obrazka na ścianie. I wszędzie widziało się tylko książki, książki i książki, oprawione w żółtą skórę. Książki od podłogi aż do sufitu, półki pełne książek między oknami, a także nad kominkiem – setki i tysiące książek. Nawet Edred upadł na duchu. – Nic z tego! – jęknął. – Musielibyśmy siedzieć tu całe lata, żeby je wszystkie przejrzeć. – Możemy przejrzeć przynajmniej niektóre – zaproponowała Elfryda, mniej zuchwała od brata, ale zawsze bardziej od niego wytrwała. Przykucnęła na wytartym dywanie i zaczęła odczytywać tytuły wytłoczone na grzbietach najbliższych książek. – Burton „Atomia melonu” – sylabizowała. – Locke „Rozważania dotyczące rozumu ludzkiego”… W ten sposób odczytała sporo nudnych i nic nie mówiących tytułów, ale żadna z tych książek nie wyglądała na to, by kryła w sobie zaklęcie potrzebne dla odnalezienia skarbu. Burgessa „Traktat o metalach szlachetnych” przyciągnął na chwilę jej uwagę, ale zaraz spostrzegła, że na jego gęsto zadrukowanych i pokrytych brunatnymi plamami stronach nie ma miejsca na nic tak interesującego jak zaklęcie. Czas upływał. Promienie słońca padające poprzez szpary w żaluzjach całkowicie zmieniły swe miejsce na dywanie, a Elfryda dalej wytrwale wertowała książki. Niecierpliwość Edreda rosła. „To na nic” – powtarzał ciągle. Albo: „Dajmy już temu spokój! Ten stary po prostu sobie z nas zakpił. Teraz myślę już o tym wszystkim zupełnie inaczej!” I wreszcie: „E, chodźmy już do domu!” Ale Elfryda dalej grzebała w książkach, choć rozbolała ją głowa, a plecy też ją bolały. Chciałabym móc powiedzieć, że jej wytrwałość została nagrodzona. Ale tak nie było, a trzeba trzymać się faktów. Otóż przypadek zdarzył, że Edred, który bezmyślnie przeciągał palcem wzdłuż brzegów półek dla samej przyjemności przyglądania się, jak miękki, mysiego koloru kurz przywiera do palca, gdy się nim dojeżdża do końca półki, nagle z okrzykiem: – A może by do tej zajrzeć? – wyciągnął olbrzymią białą księgę, na której oprawie wytłoczona była zotem tarcza podzielona na pola z rozmaitymi małymi znaczkami i złotym zwierzątkiem, przypominającym świnkę, na szczycie. Na grzbiecie owej księgi znajdował się napis „Dzieje rodu Ardenów z Arden”. Już w następnej chwili księga leżała na ziemi, a dzieci niespokojnymi ruchami rąk wertowały jej karty. Niestety, i w tej księdze równie daremne było poszukiwanie tekstów i zaklęć co w nudnym dziele starego Burgessa. I dopiero kiedy Edred zamknął księgę z hałasem, stwierdzając, że ma już tego wszystkiego powyżej uszu, gdzieś spomiędzy starożytnych kart wyfrunął jak gołąbek skrawek papieru i wpadł do wystygłego od dawna kominka. Było to właśnie zaklęcie. Co do tego nie mogli mieć żadnej wątpliwości. Napisane było wyblakłym atramentem na pożółkłym arkusiku papieru listowego, złożonym we dwoje, a tak często rozwijanym i składanym ponownie, że kant papieru zupełnie się przetarł i dwie cząstki arkusika ledwo trzymały się razem. Charakter pisma był staroświecki, delikatny i wyraźnie kobiecy. U samej góry widniał nagłówek: Zaklęcie, które zwierzyła mi ciotka Anna 24 grudnia 1793 A dalej znajdował się już sam tekst zaklęcia: Usłysz mnie, o godło rodu Ardenów panujących dumnie. To ja, potomek ich, przemawiam. Zbliż się, godło, zbliż się ku mnie, Zrób mnie dzielnym, mądrym przy tym, Wskaż, gdzie skarb ów jest ukryty. U dołu umieszczono dopisek: Zaklęcie ma być wypowiedziane przez któregoś z lordów Ardenów o zachodzie słońca, a między ukończeniem przezeń dziewiątego i dziesiątego roku życia. Ale to wszystko razem jest szaleństwem i nie należy temu wierzyć. – No więc to na pewno to – powiedział Edred. – Chodź, wyjdźmy już stąd! Zawrócili do drzwi i w tej samej chwili w kącie biblioteki coś się poruszyło – coś małego, ale co, tego już nie zdążyli dostrzec. Żadne z dzieci nie było w stanie odetchnąć swobodnie, dopóki nie wydostały się z domu, a następnie z ogródka i wreszcie z zamku i nie znalazły się na rozległych, porosłych macierzanką wzgórzach. Znowu ujrzały nad sobą błękit nieba, pod którym śpiewał skowronek, i poczuły słodki, świeży zapach łubinu i wodorostów. – Ach – odezwała się w końcu Elfryda – tak strasznie się cieszę, że nie musisz wypowiadać zaklęcia o północy. Zanadto byś się bał.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Rod_Ardenow-ebookRO/p02011187i020" target="_blank" title="Rod Ardenow [Edith Nesbit] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Rod Ardenow [Edith Nesbit] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nasza-klasa włącza się w walkę Wrocławia o EIT - Tech\nNasza-klasa włącza się w walkę Wrocławia o EIT\nProfil Europejskiego Instytutu Technologicznego (EIT) powstał w portalu społecznościowym nasza- klasa.pl. Jest to nowy pomysł władz Wrocławia na promocję starań miasta o ulokowanie w nim EIT.\nOd dziś każdy, kto korzysta z naszej-klasy, może odwiedzić profil EIT i poczytać o Instytucie, a także o korzyściach ulokowania go we Wrocławiu. Można także wyrazić swoje poparcie dla wrocławskiej kandydatury, obejrzeć zdjęcia budynków, w których miałby się mieścić EIT, oraz komentować pomysł.\nProfil EIT założony został wspólnie przez Urząd Miasta Wrocław i portal nasza-klasa. Jego głównym celem jest promocja kandydatury Wrocławia. - Nasza-klasa to 13 mln zarejestrowanych użytkowników i 9 mld odsłon miesięcznie, co sprawia, że portal jest doskonałym miejscem na promocję Wrocławia jako miasta, w którym może powstać EIT - powiedział PAP w czwartek rzecznik prezydenta Wrocławia, Marcin Garcarz.\nPrzez pierwsze 3 godziny od utworzenia profilu odwiedziło go ponad 3 tys. osób z kraju i zagranicy. Zdaniem rzecznika, to bardzo dobry wynik i może wróżyć popularność profilu.\nGarcarz dodał żartobliwie, że dzięki nowemu profilowi Wrocław jest jedynym miastem w Europie, w którym już dziś można zostać studentem EIT. - Wystarczy zalogować się na stronie, odnaleźć profil EIT i dopisać się, dodając go do listy swoich znajomych, lub po prostu wyrażając poparcie dla EIT we Wrocławiu - mówił Garcarz.\nTymczasem w czwartek wieczorem w Warszawie odbędzie się zorganizowana przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych prezentacja polskiej kandydatury do EIT ambasadorom państw unijnych. Na wieczornej uroczystości o poparcie dyplomatów zabiegać będą m.in. minister nauki i szkolnictwa wyższego Barbara Kudrycka i prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz.\nEIT to nowa instytucja Unii Europejskiej, której celem jest zdynamizowanie procesu kształcenia proinnowacyjnego; to połączenie uniwersytetu technicznego, zaawansowanego ośrodka badawczego oraz parku technologicznego. Wrocław ubiega się o lokalizację dyrektoriatu, czyli Rady Zarządzającej EIT i jednej z sieci.\nDecyzja w sprawie lokalizacji Rady Zarządzającej EIT może zapaść w maju - podają przedstawiciele słoweńskiego przewodnictwa UE.


Sorry, ale nie jesteś równa | DOK - Democracy is OK\nSorry, ale nie jesteś równa\nDina Leygerman, 2017\nFot. Reklama, aranżacja wg. projektu Cindy Sherman, Vimeo https://vimeo.com/108582160\nNie chcecie być ofiarami. Myślicie, że słowo „feminizm” jest brudnym słowem. Myślicie, że walka o równość nie jest elegancka. Nienawidzicie słowa „cipka”. Chyba, że same używacie go wobec mężczyzny, który nie odpowiada waszemu wyobrażeniu męskości.\nW mediach społecznościowych odbija się echem post napisany w reakcji na Women’s March, który odbył się w sobotę, 21 stycznia 2017. Zaczyna się on słowami: “Nie hańbię kobiet”, bo nie popieram kobiecego marszu. Nie czuję się « obywatelem drugiej kategorii “dlatego, że jestem kobietą…”.\nPowiedz dziękuję. Powiedz dziękuję kobietom, które dały Ci prawo do głosu. Powiedz dziękuję kobietom, które były aresztowane, więzione, bite, a nawet gazowane, żebyś Ty miała prawo do głosu. Powiedz dziękuję kobietom, które nie cofają się, które niezmordowanie walczą, aby dać ci prawo do głosu. Powiedz dziękuję kobietom, które przerwały na chwilę swoje życie, które – na szczęście dla Ciebie – nie miały “nic lepszego do roboty”, jak iść w proteście i walczyć o twoje prawo do głosu. Po to, byś nie czuła się “obywatelem drugiej kategorii”. Po to, byś czuła się “równa”.\nNie zrobiłaś nic, ale zbierasz owoce walki o prawa i przywileje dzięki kobietom, silnym kobietom, które walczyły z mizoginizmem, patriarchalizmem i walczyły dla ciebie\nPodziękuj Susan B. Anthony i Alice Paul za to, że możesz głosować.\nPodziękuj Elizabeth Stanton za swoje prawo do pracy.\nPodziękuj Maud Wood Park za opiekę przedporodową i to, że twoja tożsamość jest odrębna od tożsamości twego męża. Podziękuj Rose Schneiderman za godne warunki pracy. Podziękuj Eleanor Roosevelt i Molly Dewson za możliwość bycia politykiem i stanowienia prawa.\nPodziękuj Margaret Sanger za legalną kontrolę urodzeń. Podziękuj Carol Downer za swoje prawa reprodukcyjne. Podziękuj Sarah Muller za równy dostęp do edukacji.\nPodziękuj Ruth Bader Ginsburg, Shannon Turner, Glorii Steinem, Zeldzie Kingoff Nordlinger, Rosie Parks, Angeli Davis, Malice Saada Saar, Wagatwe Wanjuki, Idzie B. Wells, Malali Yousafzai. Podziękuj swojej mamie, babci, swojej prababci, które nie miały nawet połowy praw, które ty masz teraz.\nFot. Kadr z Pink TV, Cindy Sherman https://vimeo.com/107690046\nMożesz dokonywać własnych wyborów, przemawiać i być słyszana, głosować, pracować, kontrolować swoje ciało, bronić siebie, swojej rodziny, dzięki tym kobietom, które protestowały. Nie zrobiłaś nic, aby wywalczyć te prawa dla siebie. Urodziłaś się, gdy one już funkcjonowały. Nie zrobiłaś nic, ale zbierasz owoce walki o prawa i przywileje dzięki kobietom, silnym kobietom, które walczyły z mizoginizmem, patriarchalizmem i walczyły dla ciebie. A ty siedzisz na piedestale, na którym masz szczęście siedzieć i piszesz… Wojowniczko klawiatury… Bojowniczko samozadowolenia. Akceptujesz to, co jest ci dane. Negujesz fakty, omotana iluzją równości…\nNie jesteś równa. Nawet jeśli się taka czujesz. Nadal zarabiasz mniej niż mężczyzna wykonujący tę samą pracę. Zarabiasz mniej jako dyrektor, sportowiec, aktorka, lekarka… Zarabiasz mniej będąc w rządzie, w przemyśle zaawansowanych technologii czy w służbie zdrowia.\nNadal nie masz pełnych praw do swojego ciała. Mężczyźni nadal dyskutują nad twoją macicą. Nad twoją opieką przedporodową. Nad Twoimi wyborami. Nadal musisz płacić podatki za podstawowe produkty higieny osobistej.\nNadal musisz nosić ze sobą sprzęt do samoobrony, kiedy sama chodzisz nocą. Nadal musisz tłumaczyć w sądzie, dlaczego byłaś pijana tej nocy, kiedy zostałaś zgwałcona. Nadal musisz usprawiedliwiać swoje zachowanie, kiedy jakiś mężczyzna targnie się na twoje ciało.\nNadal nie masz płatnego lub nawet bezpłatnego urlopu macierzyńskiego. Musisz wracać do pracy, kiedy twoje ciało jest jeszcze umęczone, kiedy cicho cierpisz z powodu depresji poporodowej.\nNadal musisz walczyć o prawo do karmienia piersią w miejscach publicznych. Nadal musisz uświadomiać innym kobietom, że masz do tego prawo. Nadal inni czują się obrażeni twoim obnażonym biustem.\nNadal Ci się mówi, że masz się ubierać jak dama. Nadal jesteś oceniana po wyglądzie, nie po tym, co masz w głowie. Bardziej liczy się marka twojej torebki niż twój dyplom.\nNadal jesteś uprzedmiotawiana, wygwizdywana, useksualniana. Nadal Ci się wmawia, że jesteś zbyt chuda lub zbyt gruba, za stara lub za młoda. Jesteś oklaskiwana gdy „starzejesz się z wdziękiem”. Nadal ci się wmawia, że mężczyźni starzeją się „lepiej”. Nadal Ci się mówi, że masz się ubierać jak dama. Nadal jesteś oceniana po wyglądzie, nie po tym, co masz w głowie. Bardziej liczy się marka twojej torebki niż twój dyplom.\nNadal jesteście poniżane przez swoich chłopaków, mężów. Nadal jesteście zabijane przez własnych partnerów, bite przez swoje “bratnie dusze”.\nNadal jesteście poniżane jako kobiety innego koloru skóry, lesbijki, transseksualistki. Nadal jesteście upadlane, pozbawiane ludzkiej godności.\nWaszym córkom mówi się najpierw, że są ładne, dopiero potem, że są mądre. Wmawia im się również, że mają być grzeczne, podczas gdy chłopcy “mogą być chłopcami”. Waszym córkom nadal mówi się, że chłopcy ciągną je za włosy lub szczypią tylko dlatego, że im się podobają.\nNie jesteście równe. Wasze córki również nie są. Nadal jesteście systematycznie poddawane opresji.\nEstonia pozwala rodzicom na trzyletni urlop wychowawczy, pełnopłatny przez pierwsze 435 dni. Stany Zjednoczone nie mają żadnych ustaw wymagających urlopu macierzyńskiego.\nKobiety w Singapurze czują się bezpiecznie, chodząc samotnie nocą po ulicy, Amerykanki nie.\nW Nowej Zelandii różnica płac między kobietami i mężczyznami jest najmniejsza na świecie i wynosi około 5,6 proc., w Stanach ta różnica wynosi 20 proc.\nIslandia cieszy się najwyższym odsetkiem kobiet na najwyższych stanowiskach – kolo 44 proc. W Stanach Zjednoczonych jest on na poziomie zaledwie 4 proc.\nStany Zjednoczone plasują się na 45 pozycji pod względem równości płci. Sa za takimi krajami, jak: Rwanda, Kuba, Filipiny czy Jamajka.\nMożecie wierzyć, że zawsze miałyście prawa, którymi cieszycie się dzisiaj. I to jest w porządku, gdyż kobiety, które troszczą się i wspierają inne kobiety, nie martwią się tym, co inni o nich myślą. One dbają o swoją przyszłość oraz o przyszłość kobiet, które po nich nadejdą.\nAle rozumiem, nie chcecie się do tego przyznać. Nie chcecie być ofiarami. Myślicie, że słowo „feminizm” jest brudnym słowem. Myślicie, że walka o równość nie jest elegancka. Nienawidzicie słowa „cipka”. Chyba, że same używacie go wobec mężczyzny, który nie odpowiada waszemu wyobrażeniu męskości. Wiecie, ten rodzaj faceta, który “pozwala” “swojej” kobiecie robić, co jej się tylko żywnie podoba. Rozumiem… Wierzycie, że feministki są emocjonalnie rozchwiane, irracjonalne, nierozsądne. Dlaczego kobiety nie cieszą się ze swego życia, nieprawdaż? Niech cieszą się tym, co mają i będą wdzięczne, zgadza się?\nRozumiem. Chcecie czuć władzę. Nie chcecie wierzyć, że jesteście opresjonowane. Bo to znaczyłoby, że jesteście w rzeczy samej „obywatelami drugiej kategorii”. Nie chcecie się nimi czuć. Rozumiem, ale nie martwcie się. Ja będę szła za was. Będę szła za wasze córki. I córki waszych córek. I możecie nadal będziecie wierzyć, że świat się nie zmienił. Możecie wierzyć, że zawsze miałyście prawa, którymi cieszycie się dzisiaj. I to jest w porządku, gdyż kobiety, które troszczą się i wspierają inne kobiety, nie martwią się tym, co inni o nich myślą. One dbają o swoją przyszłość oraz o przyszłość kobiet, które po nich nadejdą.\nOtwórzcie oczy, otwórzcie je szeroko. Gdyż stoję tu przed wami, aby wam powiedzieć, razem z milionami innych kobiet, że nie jesteście równe mężczyznom. Nasze poczucie równości jest iluzją, trikiem umysłu, kuglarską sztuczką. Przykro mi, ale muszę wam powiedzieć, że nie jesteście równe. Ani wasze córki nie są.\nAle nie martwcie się. My będziemy szły za was. Będziemy za was walczyć. Wstawimy się za wami, aż pewnego dnia będziecie w końcu równe, i tym razem już nie będzie to iluzją.\nTłumaczenie Małgorzata Faget\nTekst oryginalny: You Are Not Equal. I’m Sorry\n22 comments on “Sorry, ale nie jesteś równa”\nPrawa kobiet, to prawa czlowieka. Kobieta to tez czlowiek. Gdy z tego punktu wyjdziemy, to widac natychmiast, ze kobiety nie sa traktowane jako rowne mezczyznom. Sa takie momenty, jak w Polsce w ubieglym roku, gdy nagle okazalo sie, ze kilku czlonkow PiS do spolki z hierarchami kosciola katolickiego postanowilo zarzadzic, ze aborcja jest przestepstwem. Nie zeby bylo to bardzo nowe zjawisko. Dziewiecdziesiat lat temu Tadeusz Boy Zelenski walczyl o opieke nad kobieta, uczenie ludzi o sytuacji kobiety, ktora wg wiazacej opinii miala obowiazek zyc boso i w ciazy. Boso, zeby daleko nie odeszla, a w ciazy, aby nie byla atrakcyjna dla innego samca. W Stanach Zjednoczonych swiezo upieczony prezydent w pierwszym dniu urzedowania jednym podpisem zlikwidowal fundusze,ktore sluzyly opiece nad kobietami w mniej rozwinietych krajach, a miedzy innymi bezpiecznej aborcji i skutecznej anty-koncepcji. To szokujace, ale u nich kazdy rzad Republikanski robi to co Trump, a Demokratyczny przywraca prawa kobiet nie tylko w amerykanskim raju, ale takze w innych krajach.\nTen wpis jest tak głupi i zakłamany, że chcę wierzyć, że popełnił go facet który jest całkowicie przeciwny prawom kobiet po to, aby zdyskryminowac je w oczach innych.\nJeżeli ten wpis „popełnił” facet to więcej widzi i rozumie, niż wiekszość innych facetów. Ale mylisz się „facecie” – ten tekst napisał człowiek, który widzi więcej i rozumie świat! I jest odważny.\nTo wskaż mi proszę w jaki sposób godzi w równość kobiet fakt, że muszą płacić podatki za środki higieny osobistej? Albo to, że musi nosić sprzęt do samoobrony nocy? Bo facet w nocy jest bezpieczny prawda?\nZacytuję Krolla – „Nie chce mi się z wami gadać”\nI tak właśnie wygląda sytuacja. Feminizm jest ok do momentu, w którym ,,feministkom” przychodzi skonfrontować się z przeciwnymi poglądami.\nNie przeceniaj się. Tego, co do tej pory napisałeś nie da się nazwać „poglądami”, trudno więc z tym dyskutować.\nFaktycznie, to nie poglądy – to głos rozsądku.\nTo nie odwaga, to androfobiczna paranoja…\nDlatego, że się z Tobą nie zgadzamy?\nDlatego, że generalizowanie przy tak złożonej argumentacji strony przeciwnej /?/ jest zubożaniem dyskusji do minimalizmu – tego mi się właśnie nie chce!\nPo pierwsze „Podziękuj Susan B. Anthony i Alice Paul za to, że możesz głosować.” no raczej nie – one wywalczyly prawo glosu dla kobier w Stanach Zjednoczonych w 1920 roku, w Polsce juz od dwoch lat cieszylysmy sie tymi prawami (od 1918).W Polsce kobiety uzyskały prawa wyborcze po odzyskaniu suwerenności w 1918, tj. 28 listopada 1918 roku dekretem Tymczasowego Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego. Dekret Naczelnika Państwa o ordynacji wyborczej do Sejmu Ustawodawczego stanowił, iż „Wyborcą do Sejmu jest każdy obywatel Państwa bez różnicy płci” (art. 1) oraz „Wybieralni do Sejmu są wszyscy obywatele (lki) państwa posiadający czynne prawo wyborcze” (art. 7); postanowienia te zostały utrzymane przez konstytucję marcową. Wiec to nie feministkom zawdzieczamy tylko mezczyznie – Pilsudskiemu.\nA po drugie nie podoba mi sie ton tego artykulu: znowu jakis niedouczony historycznie facet z poczuciem wyzszosci nakazuje mi byc wdzieczna i wyszczegolnia komu – przepraszam – ale sama zdecyduje\nCzyli Pani zdaniem autor tekstu „You Are Not Equal. I’m Sorry”, podpisujący się jako Dina Leygerman (obie informacje są wyraźnie zaznaczone w tym tekście), jest mężczyzną i napisał tekst po angielsku do polskich kobiet. Interesująca koncepcja, ale mało prawdopodobna. Bardziej prawdopodobne jest to, że Pani tego tekstu po prostu nie przeczytała, ale tak czy inaczej uprzejmie zechciała go Pani skomentować.\nTaki zapis wywalczyły u Piłsudskiego feministki, doucz się.\npierwsze uno, jasne że Marszałek, ale po tym jak mu feministki zastukały parasolkami w drzwi 😉 ( bo niby kto inny miałby zmieniac prawo skoro kobiet w rządzie nie było? …) po drugie tekst jest pisany do amerykanek więc do nich i ich doświadczeń sie odnosi – nie tracąc przez to wiele z uniwersalności przekazu, chyba że sztuczka logiczna ze zmianą nazwisk i dat na lokalne kogoś przerasta – reszta się zgadza… po kolejne – dobrz że ci się nie podoba, może go przemyślisz, może zostanie coś więcej niż internetowe czytadło – bo fakt jest bezsporny. Nie jesteś równa. Nawet jeśli się taka czujesz.\nNie no, nie wierzę, że facet, który nie bał się zaborców w czasie pierwszej wojny światowej, nie bał się najazdu hord Armii Czerwonej w 1920 roku, nie bał się licznej opozycji politycznej, nie bał się przeprowadzić zamachu stanu jeśli uznał, że jest taka konieczność, przestraszył się kilku rozkrzyczanych pań z parasolkami, nawet jeśli stały pod jego drzwiami… 🙂\nNalezy do dobrego tonu przeczytanie calego tekstu zanim wpisuje sie uwagi na jego temat.\nczyli jednak zasługa bolszewików – wszyscy kapitaliści się ich bali więc troszkę praw musieli oddać nawet jak to były kobiety 😉\nCzytam krytyczne komentarze do tekstu argumentujacego, ze kobiety nie maja rownych praw.\nW USA, w Polsce i w wielu innych krajach. Prawo glosu wywalczyly kobiety w roznych krajach, w roznych krajach w roznych czasach. W Szwajcarii tak niedawno, ze swiat sie zdumial.\nPrawo glosu to podstawa do walki o rowne prawa. Gdy sie temu przyjrzec, widac golym okiem, ze rownosci nie ma. Moze nigdy nie bedzie,ale ja jestem optymistka. Nadejdzie dzien, w ktorym za rowna prace bedzie rowna praca. Kiedy kobieta ‚niepracujaca’ wychowujaca dzieci uznana. jest za pracujaca i co najwazniejsze wynagrodzona w jakiejs formie. Prosze nie wskazywac 500+, bo to ma byc dofinansowanie dziecka, a nie rodziny.\nMam nadzieje, ze nadejdzie dzien, kiedy opieka zdrowotna nad kobieta ciezarna, albo nie, jest ksztaltowana przez aktualna wiedze medyczna i potrzeby kobiety, a nie przez stanowisko hierarchii koscielnej i podporzadkowanych jej czlonkow rzadu.\nW Polsce kobiety maja prawo glosu, ale nie maja prawa decydowac o swoim ciele. Maja prawo glosu, ale oceniane sa wg tego, czy sa urocze, czy nie daj boze, inteligentne.\nDroga do rownosci praw jest nadal dluga,dlatego feministki i feminisci nie moga zlozyc parasolek, odlozyc klawiatur i odetchnac z ulga.\n„Powiedz dziękuję. Powiedz dziękuję mężczyznom, którzy dali Ci prawo do głosu.”\nZa co, przepraszam, mam dziekowac mezczyznom? Za to, ze mi dali prawo glosu? Nic nie dali. Przegrali walke o nadrzednosc w tej jednej, ale waznej sprawie. Moze nie zdawali sobie sprawy,z tego jak wazne. Konsekwencja jest, ze kobiety teraz nie moga sie zatrzymac,bo jak dowodnie pokazuje PiS, kto stoi, ten sie cofa.\nThis entry was posted on 27 stycznia 2017 by Bartosz Hlebowicz in FB, TERRAFEMINA and tagged Angela Davis, Elizabeth Stanton, Gloria Steinem, Ida B. Wells, Malali Yousafzai, Malice Saada Saar, Maud Wood Park, Rosie Parks, równouprawnienie płci, Ruth Bader Ginsburg, Sarah Muller, Shannon Turner, sufrażystki, USA, Wagatwe Wanjuki, Zelda Kingoff Nordlinger.


Zakaz przebywania na granicy. Kamiński wydał rozporządzenie - Dziennik.pl\nZakaz przebywania na granicy. Kamiński wydał rozporządzenie\n30 listopada 2021, 21:58 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nOkoło 100 migrantów dziennie wjeżdża z Białorusi przez Polskę do RFN\ngranica polsko-białoruska ustawa podpis prezydenta Mariusz Kamiński\nDwie próby siłowego przekroczenia granicy. W polskie służby rzucano kamieniami i petardami\nNastèpny pis,owski bubel niezgodny z Konstytucją. A swoją drogą ciekawe czy prezydent zdążył przeczytać co podpisuje\nStan wojenny bez stanu wojennego. Prawo bez prawa. Państwo bez trybu i jakości.\nGońcie się ruskie trolle. Na Białoruś najlepiej.\nI nadal uważa, że to jest zgodne z prawem? ;)\nPolacy nie będą znać prawdy, gdyż tylko ktoś naiwny może wierzyć temu rządowi i jego propagandzie. Za to świat będzie widział przekaz mediów ze strony Białorusi.\nLamiesz du..pku konstytucje i tym razem pojdziesz siedziec\nBezprawie o pozorach ustawy. Stan nadzwyczajny, choć nie wolno go już przedłużać. I nie ma takiej potrzeby. Zakaz pracy dziennikarzy, który sprawia, że Białoruś zalewa świat swoim przekazem. Błoto, tektura, ścinki.\nO dobrze. Lemparcice i piąta kolumna Putina z gazetki Michnika won!\nMiś, RK, Ryś.\nObawiam się, że w razie czego Ruskie Sałdaty mogą nie przestrzegać tego rozporządzenia, A Jens powie, że teraz on ma relaks.\nA tu pupcia blada\nChciałoby się poujadać na PIS?\nDlaczego strefa ,,nadgraniczna" a nie przygraniczna.. ?? ha ..coz za im...yl\nPrzeżyliśmy "Rozporządzenie w sprawie zamrożenia cen" w czasach upadku PRL, przeżyjemy i rozporządzenie Kamińskiego. Oczywiście przeżyjemy w oczekiwaniu na nowe pisowskie rozporządzenie o zamrożeniu inflacji decyzją ministra;)\nKto zabrania obecności dziennikarzy, ten ma coś do ukrycia i boi się prawdy. Boją się, że ludzie zobaczą prawdę.\nUstawą zmieniają Konstytucję. I znów okaże się, że wraży TSUE czepia się nie wiadomo czego.\nNie podaję ręki zwolennikom Kłamczynskich i Płaszczaków\nNiejaki Kamiński, ułaskawiony przez niejakiego Dudę, wydał rozporządzenie i wszystko jasne.\nPiS do cel\nPlatforma to najwieksza PO II wojnie Qanalie i Q..wy POstBolszewickie. Tylko Niemcy wiecej okradli Polaków.\nAle ta bezkarna mafia pluje ciemnemu ludowi w gębę. A ciemny lud to lubi jak go mafia ogłupia . Więc mafia bezkarnie weźmie się za zniszczenie zdradzieckich mord. Układ z Łukaszenką będą przedłużać w nieskończoność\nPiS robi sobie jaja z prawa. Oby się kiedyś nie skarżyli na zbyt ciasne cele ...\nPrzypuszczalnie na granicy, po polskiej stronie, gina ludzie poprzez brutalnosc SG . Tak mowi prasa zagraniczna i stawia pytanie : co rzad chce ukryc ? Bialoruska strona zadna o przekaz - swiat sowie die o procedurach panujacych tam .\ni bardzo dobrze. nie będzie tam robić zamętu element wywrotowy podjudzany przez wrogie ośrodki z ue. będzie spokój. żadnych szpionów nie potrzeba.\nLudzie czytam te komentarze i widzę raczej trolli z Rosji. Najlepiej by nikt nie stał na granicy. Niech wchodzą a co tam. Jesteśmy "otwratym" krajem. Naprawdę brak mocnej ręki w tym kraju widać i brak łapania ******a. Pamiętajcie jak Wam źle to możecie wyjechać bądź wrócić do swojej Rosji. Ile Wam płacą za te trollowanie? Bądź czym Was szantażują? Polska nie zgodziła się na migrantów kiedyś i teraz się nie godzi. Za PO by było "open door". I później akcje jak w Niemczech czy w Francji a nawet Włoszech. Gdzie obywatele własnego kraju boją się wychodzić z domu. Zainwestujcie troszkę kasy i polecam wycieczkę by zobaczyć to na żywo. Ja widziałem i dla mnie to szok. O własny kraj trzeba dbać bo to nasz "dom". A trolli się wyzbywać nawet siłą.\nNiedługo zarządzeniem wojewody podniosą podatki\nCzy Weekendowe Oddziały Taktyczne gotowe ?\npisowcy są emejzyng\nAle szczekają po-matolskie KUNDLE. Zaproście sobie imigrantów do siebie i będzie po problemie!\nKamiński przypomniały mi się czasy z dzieciństwa jak ojciec latał z radiem przy uchu po domu by słuchać wolnej europy, teraz muszę słuchać stacji amerykańskich lub angielskich bo nasze służby kłamią. Dziennikarzy stacji nie zależnych nie ma na polskiej granicy to też wiarygodnych wiadomości brak.\nBandzior z wyrokiem wydaje rozporządzenia.\nNo to będzie pielgrzymek w te tereny. Łamią konstytucję i nawet się nie kryją.\npójdziesz siedzieć starozakonny, wcześniej niż myślisz i Kneset już nie wybroni jako swojego rodaka\nSejm odrzucił poprawki Senatu."- a to bylo niezbyd dyplomatyczne. Bo poprawki "senatu" przyjechaly bezposrednio z Berlina i jesli by je przyjeto.......to by bylo jeszcze gorzej......Ale senat mialby satysfakcje, ze uhonorowano opinie Berlina i dalby spokoj....\nNie rozumiem, dlaczego Władzuchna tak sama sobie wiąże ręce. Dlaczego tylko 15 km od granicy? A jak takiemu uchodźcy uda się oddalić od granicy o ponad 15 kilometrów, to już może paplać co chce dziennikarzom???? Czy nie lepiej byłoby rozciągnąć te przepisy na teren całego kraju, żeby było pewnie?\nA co się dziwi. Skoro w rym kraju stan wyjątkowy może wprowadzić jednoosobowo łajdak kryminalista alkoholik, który po pijaku całuje się z sukami a wygląd ma wrednego szczura (nie obrazajac szczurów) zaś posturę nędzna\nHej ! Jak to mój świętej pamięci Dziadek mówił : strzeż się dziecko Sowietów i Niemców , to nasi odwieczni wrogowie ! Miał rację i dodam jeszcze: strzeżmy się troli i trzeciej kolumny ! Widać po komentarzach !\nA w razie czego działanie przepisów rozszerzy się między wszystkimi granicami...\nGłosujesz 2 razy na szajkę, która bezprawnie ułaskawia przestępców i czyni ich wysokimi urzędnikami państwowymi, to się teraz nie dziw.\n& so on\nAchtung über Alle, Heute ma szychta cenzorek pucio tuptuś napletariusz madafaka i nie publikuje postuf polskich\ngorąco przeprasza za kaMIŃSKIEGO\na on chociaz jest trzezwy jak wydaje takie rozporzadzenie Ten czlowiek wszystko robi aby trafic do wiezienia\nCzy można ułaskawić niewinnego człowieka? A tu proszę, ułaskawiony Kamiński wydaje se rozporządzenia.\nMedia tylko z przewodnikiem, w miejscach wybranych... taka Koreła Płn.\nKiedy rozporządzenie obejmujące cały kraj? xD\nw akcji bez końca\nszpion Łukaszenki z Sochaczewa\nA gdzie pornograficzny załącznik w postaci filmiku?


Automatyka studia dla młodych ludzi, którzy chcą zmieniać świat! | Wies-Zebry.pl\nAutomatyka to studia wyższe, które cieszą się coraz większym zainteresowaniem wśród absolwentów liceów. Jest to specyficzny kierunek, na którym najlepiej odnajdą się osoby kochające nowoczesne technologie, matematykę oraz programowanie. Warto się nim zainteresować także ze względu na duże szanse znalezienia zatrudnienia – absolwenci Automatyki i Robotyki bardzo rzadko powiększają bowiem grono bezrobotnych.\nStudia z Automatyki i Robotyki gwarancją znalezienia dobrego zatrudnienia!\nStudia z zakresu Automatyki i Robotyki to jeden z najpopularniejszych kierunków studiów w ostatnich latach. Na ogromne zainteresowanie nim wśród absolwentów polskich liceów wpływają duże możliwości zawodowe, jakie gwarantuje ich ukończenie. Absolwenci Automatyki i Robotyki mogą bowiem z powodzeniem znaleźć dobrze wynagradzaną pracę zarówno w Polsce, jak i na świecie.\nAbsolwenci studiów z Automatyki mogą znaleźć zatrudnienie w wielu popularnych dziś dziedzinach gospodarki. Osoby ze smykałką do interesów mogą pokusić się o założenie własnego, innowacyjnego start-upu, z kolei studenci preferujący bardziej stabilne zatrudnienie i umowę o pracę mogą rozwijać się zawodowo w laboratoriach, instytutach badawczych, przedsiębiorstwach naukowo-technicznych lub postawić na karierę naukową i pozostać na uczelni jako wykładowcy uniwersyteccy.\nWykłady i ćwiczenia, czyli formuła studiów na kierunku Automatyka i Robotyka\nStudenci podczas całego toku studiów biorą udział w wykładach, na których zdobywają i pogłębiają teoretyczną wiedzę z poszczególnych przedmiotów. W programie studiów obecne są także ćwiczenia, które uczą ich wykorzystywania w praktyce zdobytych informacji, pracy zespołowej oraz rozwiązywania problemów.\nPonadto, bardzo ważnym elementem studiów z zakresu Automatyki i Robotyki są także zajęcia laboratoryjne oraz warsztaty, na których studenci mają możliwość przygotowania się do pracy zawodowej oraz samodzielnego wykorzystania wiedzy zdobytej podczas wykładów i ćwiczeń.\nW trakcie trwania studiów z Automatyki i Robotyki studenci uczą się programowania w kilku językach, zarządzania bazami danych, poznają podstawy elektroniki, mechaniki, mechatroniki oraz elektrotechniki. Opanowują także obsługę najpopularniejszych systemów operacyjnych oraz systemów mikroprocesorowych. Bardzo ważnym przedmiotem jest język angielski, którego znajomość jest niezbędna w dalszej karierze zawodowej w Polsce i za granicą.\nCzy Automatyka to studia dla każdego?\nAby absolwent Automatyki mógł marzyć o zmienianiu świata i własnych innowacyjnych osiągnięciach musi liczyć się z koniecznością kilkuletniej, wytężonej nauki oraz pracy. Automatyka to bowiem niełatwe studia, na których odnajdą się jedynie osoby systematyczne, uzdolnione z przedmiotów ścisłych, posiadające dobrą pamięć oraz zdolności szybkiego kojarzenia faktów.\nZaangażowanie oraz systematyczność w pogłębianiu swojej wiedzy są bowiem kluczem do osiągnięcia sukcesów w dziedzinie Automatyki. Nie jest bowiem możliwe zostanie specem od robotów i nowoczesnych technologii bez spędzania wielu godzin na wykładach teoretycznych i ćwiczeniach. Automatyka to więc wymagający kierunek studiów wyższych, którego nie powinny wybierać osoby pragnące jedynie uzyskać dyplom.\nPartnerem artykułu jest Akademia Górniczo-Hutnicza im. S. Staszica w Krakowie oferująca: automatyka studia - więcej na eaiib.agh.edu.pl.\nRola druku w reklamie


Lokal na wynajem - Trzebnica - PLD-LW-654 - 31.00m² - POLDOM Pośrednictwo w Obrocie Nieruchomościami\n33,87 zł/m2 cena: 1 050 zł\nAtrakcyjny lokal 31 mkw w Trzebnicy, położony na parterze nowego, dobrze utrzymanego budynku.\nSkłada się z sali ogólnej 28,5 mkw i wydzielonego pomieszczenia sanitarnego 2,5 mkw. Istnieje możliwość powiększenia lokalu do ok. 68 m2 powierzchni.\nNieruchomość wyposażona w instalację wodno-kanalizacyjną, elektryczną, telefoniczną oraz internetową. Doskonale nadaje się na usługi typu: gabinet lekarski, masażu, kosmetyka, salon fryzjerski, a także jako kancelaria prawna, doradztwo finansowe lub jako siedziba firmy. W bezpośrednim sąsiedztwie miejsca parkingowe. Koszt wynajmu 1050 zł/m-c + opłata eksploatacyjna 250 zł ( sprzątanie i odśnieżanie na zewnątrz, oświetlenie na zewnątrz, podatek od nieruchomości)+ opłaty licznikowe za ogrzewanie, wodę, ścieki oraz energię elektryczną.\nWYNAJMUJĄCY NIE PONOSI KOSZTÓW OBSŁUGI BIURA :)\nSymbol oferty PLD-LW-654\nPrzeznaczenie lokalu usługowy, biurowo - magazynowy, biurowy, magazynowy


Możliwe są dwie pory sadzenia drzew owocowych i krzewów jagodowych: jesienna i wiosenna. Rośliny sadownicze najmniej cierpią z powodu przesadzania wtedy, gdy ich pąki znajdują się jeszcze w stanie spoczynku naturalnego lub wymuszonego. Teoretycznie obie pory sadzenia są dobre, w praktyce jednak mogą być powody skłaniające do częstszego sadzenia drzew i krzewów jesienią niż wiosną. Sadzenie jesienią daje dobre wyniki, zwłaszcza gdy wykonane jest dość wcześnie, tzn. w końcu października lub w pierwszych dniach listopada. Jeżeli temperatura gleby nie spadnie poniżej + 4°C, to drzewa i krzewy mogą częściowo zregenerować system korzeniowy przed nastaniem zimy i dzięki temu wiosną szybciej zaczną pobierać wodę i składniki mineralne z gleby. Jesienią, o ile gleba wcześniej nie zamarznie, jest na ogół więcej czasu na sadzenie roślin sadowniczych.\nJednakże sadzenie jesienne wiąże się z ryzykiem przemarznięcia drzew w przypadku surowej zimy. Młode drzewka często przedłużają wzrost wegetatywny w szkółce i dlatego są szczególnie narażone na uszkodzenia spowodowane przez niskie temperatury. Dlatego gatunki i odmiany wrażliwe na mróz, zwłaszcza pestkowe, lepiej jest sadzić wiosną.\nSadzenie wiosną daje lepsze wyniki, jeśli wykonane jest wcześnie, przed rozwinięciem się liści. Sadzenie opóźnione, gdy liście już zaczęły się rozwijać, często nie daje oczekiwanych rezultatów. Rośliny sadownicze posadzone wiosną zawsze wymagają kilkakrotnego podlewania.\nDrzewka zakupione jesienią, i z różnych przyczyn zaraz nie posadzone, powinny być natychmiast po przywiezieniu starannie zadołowane i podlane. Dołując drzewka na dłuższy czas, należy je umieścić pojedynczo w przygotowanym do tego celu głębokim dole, a następnie obsypać wysoko ziemią. Niewskazane jest okrywanie ich słomą lub innym materiałem organicznym, gdyż mogą w nim zagnieździć się myszy lub norniki i zimą obgryźć korę drzewek.\nDrzewka najlepiej sadzić w dni pochmurne. O przyjęciu się drzewka i dobrym jego wzroście decyduje prawidłowe posadzenie. W ogrodach działkowych drzewka owocowe i krzewy jagodowe sadzi się ręcznie. Dołki kopiemy łopatą. Powinny one być tak duże, aby system korzeniowy drzewka lub krzewu mieścił się w nich swobodnie. Najzupełniej wystarczą dołki głębokości 35 cm i średnicy 40-50 cm. Podczas kopania dołka odkładamy na jedną stronę glebę próchniczną z wierzchniej warstwy, a na drugą glebę z warstw głębszych. W trakcie sadzenia z żyźniejszej gleby usypujemy mały kopczyk na środku dołka, a następnie obsypujemy nią ułożone na kopczyku korzenie drzewka.\nW ogrodach działkowych, na glebie mało żyznej, albo w przypadku dosadzenia drzewek w miejscach po starych, wykarczowanych drzewach, kopie się niekiedy dołki mające 40-50 cm głębokości i około 70 cm średnicy. Na dno takiego dołka dobrze jest nasypać warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu, a cały dołek wypełnić glebą z wierzchniej warstwy pobranej ze środka międzyrzędzia. Obornik nie powinien jednak stykać się z korzeniami sadzonego drzewka. Zastosowanie rozłożonego obornika zmniejsza skutki tzw. zmęczenia gleby, które objawia się znacznie słabszym wzrostem drzewka posadzonego w miejscu gdzie rosło inne.\nSadzić najlepiej w dwie osoby, z których jedna przytrzymuje drzewko, a druga rozmieszcza korzenie i obsypuje je ziemią. Na dnie wykopanego dołka usypuje się kopczyk z powierzchniowej, żyznej warstwy gleby, na którym równomiernie rozkłada się korzenie drzewka. Drzewko umieszcza się w dołku kilka centymetrów głębiej, niż rosło w szkółce, na glebie lekkiej nawet 8-10 cm. Korzenie zasypuje się najpierw ziemią próchniczną, a potem ziemią pochodzącą z głębszych warstw.\nW czasie zasypywania korzeni ziemią ostrożnie się ją ugniata, a po wypełnieniu dołka dokładnie udeptuje nogami. Należy przy tym uważać, aby nie uszkodzić pnia lub korzeni. Dokładne „oblepienie" korzeni ziemią uzyskuje się także przez podlanie drzewek zaraz po posadzeniu. Pod każde drzewko należy dać po pół wiadra wody. Trzeba przestrzegać zasady, aby miejsce uszlachetniania znalazło się ponad ziemią. W przeciwnym razie szlachetna odmiana może „usamodzielnić się", tzn. wypuścić własne korzenie z nasady pnia, a wówczas skarlający wpływ podkładki wegetatywnej będzie zanikał.\nWokół drzewek sadzonych jesienią należy usypać kopczyk zakrywający nasadę pnia do wysokości około 30 cm, który chroni jego dolną część i system korzeniowy przed przemarznięciem w czasie surowej, bezśnieżnej zimy.\nPorzeczki, agrest, maliny, jeżyny i winorośl oraz inne rośliny jagodowe najlepiej sadzić jesienią. Porzeczki i agrest sadzi się nieco głębiej, niż rosły w szkółce. Podobnie sadzi się maliny - o 4-6 cm głębiej niż rosły w mateczniku. Technika sadzenia krzewów owocowych jest podobna do sadzenia drzewek.\nTruskawki coraz częściej poleca się sadzić wczesną wiosną do wilgotnej gleby. Nie należy ich sadzić zbyt głęboko, wierzchołki wzrostu muszą znaleźć się ponad ziemią. Zbyt płytkie sadzenie też nie jest pożądane, gdyż wtedy rośliny bardziej odczuwają skutki suszy. Posadzone truskawki należy obficie podlać.\nGęstość sadzenia roślin sadowniczych powinna być dostosowana do ich wielkości. Drzewka jabłoni na podkładkach karłowych należy sadzić w odległości 3,0-3,5 m między rzędami 1 1,0-2,0 m w rzędzie, a na podkładkach półkarłowych poleca się rozstawę 4,0 m między rzędami i 2,0-3,0 m w rzędzie.\nGrusze na podkładkach generatywnych poleca się sadzić w rozstawie 4,0 x 2,0-3,0 m i prowadzić je w formie szpalerowej, zaś grusze szczepione na pigwie można sadzić w rozstawie 3,5 m między rzędami i 1,0-2,0 m w rzędzie.\nRozstawa czereśni, śliw, moreli, brzoskwiń i wiśni jest bardzo zbliżona ze względu na podobną siłę wzrostu tych drzew. Odległość między rzędami powinna wynosić od 4,0 do 4,5 m, natomiast w rzędzie powinna być zróżnicowana i wynosić zależnie od siły wzrostu odmiany od 2,0-3,0 m, a dla czereśni powinna być większa i wynosić 3,0-4,0 m.\nPodając rozstawy dla różnych drzew owocowych i krzewów jagodowych celowo poleca się układ prostokątny. Przy tym układzie łatwiej jest poruszać się między drzewami, zwłaszcza wzdłuż szerszych międzyrzędzi. Ułatwia to wykonanie zabiegów pielęgnacyjnych i zbiór owoców. Obecnie, gdy drzewa sadzi się gęściej, rzędy powinny przebiegać w kierunku płn.-płd., wówczas oświetlenie drzew jest bardziej równomierne.\nTags: sadzenie drzew, sadzenie krzewów


Pałac Humnickich - PodkarpacieInfo.pl\nNa wschód od Birczy, na zamkowym wzgórzu znajduje się obiekt o nazwie Pałac Humnickich. Wzniesienie jest oddzielone od miasteczka wąwozem, przez który przepływa potok. Obecnie jest on w części zasypany. Będąc na terenie województwa podkarpackiego, z pewnością na Twojej liście miast do zobaczenia musi znaleźć się Przemyśl. Niedaleko niego, na Pogórzu Przemyskim zlokalizowana jest wioska Bircza, która posiadała prawa miejskie do 1934 roku. Początki pałacu Humnickich sięgają korzeniami jeszcze XVIII wieku, kiedy to podobno na tym terenie znajdowała się wcześniej budowla obronna. Obiekt ten sprawował funkcję kontroli nad znajdującymi się u jego stóp drogami kierującymi do Przemyśla i Sanoka, a także w stronę Węgier. Jeżeli znajdujesz się w okolicach Birczy, warto zajrzeć na chwilę na wschód od wioski, aby zobaczyć usytuowany tak Pałac Humnickich.\nBircza – o wiosce słów kilka\nNazwa miejscowości wywodzi się od słowiańskiego znaczenia czasownika birać, co oznacza ujmować, chwytać. Oprócz tego stanowi ona zdrobnienie imienia Bernard. Inne źródła natomiast mówią o węgierskim znaczeniu słowa birka, czyli owca. Jest to związane z lokalizacją miejscowości na szlaku handlowym, który wówczas łączyć Polskę z Węgrami. Pierwsze osadnictwa na terenie Birczy zaczęły się jeszcze w XII wieku, a w XV wieku odnotowano istnienie tutaj prawosławnego monastyru św. Onufrego. W XIX-wiecznym maju na terenie Birczy powstała dekanalna Rada Ruska, która była podległa Głównej Radzie Ruskiej, czyli pierwszej w Galicji ukraińskiej organizacji politycznej utworzonej w trakcie Wojny Ludów. Rada Ruska w Birczy działała do 1851 roku.\nPałac Humnickich w Birczy – historia obiektu\nWedług źródeł istnieją podejrzenia, że pierwszą powstałą budowlą był bastionowy dwór obronny Bireckich wzniesiony na przełomie XVI i XVII wieku. Drewniany zamek powstał w pierwszej połowie XVIII wieku i pierwotnie należał do rodziny Błońskich. Własnością Humnickich stał się na przełomie XVIII i XIX wieku. Pałac Humnickich został bardzo dokładnie i gruntownie przebudowanych na wzór starych murowanych zamków, skutkiem czego w XIX wieku na miejscu drewnianej budowli został wzniesiony z cegły Pałac Humnickich. W 1841 roku zamek trafił w ręce Kowalskich, a w latach 60. XIX wieku rezydencja znowu uległa gruntownemu remontowi. Zlikwidowano wówczas wszystkie zabudowania przylegające do elewacji zachodniej i północnej, stworzono folwark powyżej zamku, ogrodzono cały teren, dobudowano dwie baszty oraz powstał malowniczy park otaczający Pałac Humnickich w Birczy.\nPałac Humnickich Bircza w obliczu wojen\nW XX wieku, podczas II wojny światowej pałac Humnickich w Birczy został spalony podczas walk polsko-ukraińskich. Rezydencja w wyniku reformy rolnej została upaństwowiona, a w latach 50. XX wieku Pałac Humnickich Bircza został częściowo odbudowany w celu zagospodarowania go dla szkoły podstawowej. W latach 1960-1970 zamek ponownie został objęty remontem, skutkiem czego pałac Humnickich został zaadaptowany jako internat dla szkoły podstawowej. Obecnie obiekt na zamkowym wzgórzu przechodzi prace konserwatorskie, a my możemy podziwiać jego piękną architekturę.


Wycena koszulek e-sport - Zadaj pytanie - Grafinity.pl - forum graficzne\nWycena koszulek e-sport\ndodany przez kdd, 28 Grudzień 2017 w Zadaj pytanie\nWitam, proszę o wycenę projektu koszulek\nprojekt już przygotowany do druku\ndodam, że jestem twórcą ich loga, które wcześniej zakupili oraz całego wizerunku graficznego\nEdytowane 28 Grudzień 2017 przez Gość\nTo zrobiłeś projekt bez wcześniejszego ustalenia kwoty na zlecenie? Serio? A jak się okaże, że nie mają takiej kwoty to co wtedy?\nWtedy pozostaje droga licytacji, dopiero się uczę, to nie mam pojęcia jak przebiega ścieżka od stworzenia produktu do jego sprzedaży 🤔. Jeśli byłbyś tak miły to z chęcia usłyszałbym kilka wskazówek 😉.\n[quote=kdd post_id=30262 time=1514476335 user_id=4818] Wtedy pozostaje droga licytacji[/quote] Wycenisz projekt na 500 zl, a oni powiedzą, że mają 50 zł przeznaczonego budżetu na to... tak może być dlatego powinieneś najpierw ustalić kwotę.\nTo bliższy partner, jak wczesniej pisalem robilem juz mase rzeczy dla nich, jeśli przeznaczą mniejszy budżet no to oczywiście mój błąd i za to zapłacę. Oczywiscie macie racje powinienem, ale jako, że to dziewiczy projekt koszulek nie wiedziałem, czy w ogóle coś z tego wyjdzie, także wycena jest mi jak najbardziej potrzebna, bo nie mam pojęcia jakie są ceny na rynku.


Jedną z najważniejszych rzeczy w życiu jest przyjażń.... O przyjaźni w literaturze napisano wiele. Przedstawione są różne rodzaje przyjaźni: przyjaźń prawdziwa, bezinteresowna oraz przyjaźń "na pokaz". Przykładem takiej właśnie przyjażni mogą być stosunki panujące między zwierzętami w bajce Ignacego Krasickiego "Przyjaciele", która kończy się puentą:\nOdzwierciedlenie takiej bajki można znaleźć w wędkarstwie. Niekiedy człowiek czuje się też takim psem ( przyjacielem i miłośnikiem ryb) idąc "na ryby", licząc na dobre brania ryb. I wtedy nagle okazuje się, że siedzi się "na rybach" jak "za karę", nie wiedząc nawet spławiającej się małej rybki. Wtedy często słyszymy "wyłapali wszystko". Otóż ludzie mający takie podejście nie zdają sobie sprawy, że maja podejście przysłowiowego "mięsiarza". Mam tu na myśli osobę, która idzie nad wodę z wędkami mając określony cel - ZA WSZELKĄ CENE ZŁAPAĆ RYBĘ, bez względu na wielkość i gatunek. Zabiera ryby ledwie ponad miarę. Jeżeli jakimś cudem nie może wyłowić limitu, prosi o "pomoc" kolegów. W swoim postępowaniu przelicza koszty wykupionego zezwolenia na kilogramy złowionych ryb. On nie płaci za możliwość wędkowania, za emocje, za to, że na rybach daleko od cywilizacji, za obcowanie z przyroda i masa innych rzeczy związanych z wędkowaniem. On płaci za kilogramy. Często nawet zdażają się przypadki sprzedaży złowionych ryb. Bardziej zorganizowani decydują się na zakup nowych i dużych zamrażarek, "bo przecież nie mam gdzie pomieścić" Ludzie tacy potrafią mieć pretensje dosłownie o wszystko, że nęcimy, że dużo nęcimy, że siedzimy po kilka dni nad wodą , że łowimy zbyt daleko od brzegu, że pływamy pontonem, sondujemy, stawiamy markery itd. Jeżli tylko podpatrzą , że nęcimy potrafią stanąć nad plecami i czekają, aż opuścimy łowisko.\nW książce Antoine de Saint-Exupery "Mały Książę" opisana jest prawdziwa przyjaźń. Bohater zaprzyjaźnił się literaturze lisem. To lis nauczył Małego Księcia przyjaźni. Tłumaczył mu, że najpierw trzeba nawzajem się "oswoić", czyli "stworzyć więzy". Wyjaśniał, jak należy pielęgnować przyjaźń, aby nie uschła. Opowiedziana historia ma sens w wędkarstwie karpiowym i daje dużo do myślenia. Mam tu na myśli przyjaźni w relacji człowiek - ryba, karp. Taka przyjaźń polega po prostu na tym, że karpiarze łapią ryby, ważą, robią sesje zdjęciowe i wypuszczają do wody. Często słyszymy i czasem nawet nam się to przydarzyło o karpiach ( mówię akurat o karpiach, bo akurat jest to często spotykane ), którym wędkarze nadali imiona z racji, że były systematycznie łowione przez kolejnych wędkarzy. Np. u mnie na zbiorniku pływa Kubuś, złapany w zeszłym sezonie czterokrotnie. A więc warto łapać i wypuszczać z myślą , że ryba znowu kiedyś zasmakuje naszej przynęty i dostarczy nam kolejnych wrażeń nad wodą. Należy pamiętać czasami zdarza się tak, że złapana przez nas ryba to ostatnia lub jedna z ostatnich ryb pływających w zbiorniku.\nMam nadzieje ze swoim artykułem dałem troszkę do myślenia wędkarzom, bo ryby jak wiadomo nie wypowiedzą się w tym temacie, jak wiadomo "ryby głosu nie maja"....\nFotografie: MAREK KWIECIEŃ\n42947395 odwiedzin od 1999 roku.© 1999 - 2017 Adder Carp - Wszystkie prawa zastrzeżone.


ocena pracy dyrektora - Portal Oświatowy\nArchiwalny Skutki negatywnej oceny pracy dyrektora\nPrzedłużenie kadencji dyrektora wymaga aktualizacji oceny pracy\nPytanie: Dyrektor zespołu szkół, w skład którego wchodzą szkoła podstawowa i gimnazjum otrzymał ostatnią ocenę pracy w 2017 r. Dyrektor ubiega się przedłużenie powierzenia stanowiska od 1 września 2017 r. Czy w związku z tym musi mieć aktualna ocenę pracy?\nArchiwalny Granice uprawnień organu nadzoru w toku procedury oceny pracy dyrektora szkoły\nPytanie: Czy wizytator będący w szkole na okoliczność dokonywania oceny pracy dyrektora może przedłużać pobyt w placówce do późnych godzin wieczornych? Czy może wypytywać uczniów, czy nauczyciele pełnia dyżury podczas przerw?\nArchiwalny Ocena pracy dyrektora szkoły – konieczny kompromis organu nadzoru pedagogicznego z organem prowadzącym\nPytanie: Cząstkowa ocena pracy dokonana przez organ nadzoru pedagogicznego to ocena dobra. Organ prowadzący ustalił natomiast ocenę wyróżniającą. Jakie kroki ma podjąć organ prowadzący w celu ustalenia ostatecznej oceny pracy dyrektora szkoły w sytuacji różnych ocen cząstkowych? Kto ostatecznie decyduje o ocenie pracy dyrektora szkoły? Czy w sytuacji, kiedy w szkole nie działa żadna organizacja związkowa, wystarczy do dokonania oceny pracy dyrektora szkoły opinia rady pedagogicznej?\nArchiwalny Konieczność aktualizacji oceny pracy dyrektora szkoły\nPytanie: Reprezentuję szkołę podstawową publiczną, która jest prowadzona przez stowarzyszenie. Do 31 sierpnia 2012 r. organem prowadzącym dla szkoły była jednostka samorządu terytorialnego, a od 01 września 2012 r. jest to stowarzyszenie. Byłam dyrektorem szkoły dla której organem prowadzącym była jednostka samorządu terytorialnego, zaś w lipcu 2012 r. na mocy uchwały walnego zebrania stowarzyszenia powołano mnie na stanowisko dyrektora szkoły prowadzonej przez stowarzyszenie (bez przeprowadzania konkursu). W powołaniu określono datę powierzenia stanowiska dyrektora szkoły do końca sierpnia 2017 r. Mojej oceny pracy dokonano w marcu 2011 r. Czy mogę pełnić stanowisko dyrektora szkoły prowadzonej przez stowarzyszenie , skoro od dokonania ostatniej oceny upłynęło już 5 lat. Do kiedy ważna jest ocena mojej pracy, czy może należy ją już uaktualnić?


Kosmetyczne prezenty gotowe? Ostatni tydzień przed Wigilią to najbardziej stresujący czas w roku dla tych, którzy o Świątecznych upominkach nie pomyśleli w listopadzie. Nie mówię, żeby prezenty kupować latem, jednak pod koniec października można powoli myśleć o tym co się komu spodoba. Jeśli nie jesteście tak zapobiegliwi jak ja i dopiero teraz szukacie idealnego prezentu dla swojej mamy, siostry, narzeczonej czy innej bliskiej Wam kobiety, na pewno znajdziecie tu coś dla siebie.\nKosmetyczne prezenty 10-60 złotych\nNajwięcej kosmetyków z tego przedziału cenowego znajdziecie w Rossmannie. Do kosmetycznej oferty tej drogerii dołączyły niedawno kosmetyki Live Love, wśród których duże wrażenie zrobiły na mnie palety róży oraz bronzerów i rozświetlaczy. Kupicie je za 35 złotych. Warto zwrócić uwagę także na kosmetyki NYX, które pojawiły się w drogeriach Douglas, znajdziecie tam świetne palety cieni z pomadkami matowymi Wanderlust Lips and Eye collection w różnych wariantach kolorystycznych. Na pewno któryś przypadnie do gustu kobiecie, którą chcecie obdarować, a ich cena to 59 złotych. Jeżeli nie znajdziecie nic z tych propozycji pozostaje Wam udać się do Sephory i wybrać którąś z dostępnych tam palet Sleek. Sleek to marka, która nieprzerwanie jest na topie wśród miłośniczek makijażu, a palety tej marki w Sephorze kosztują dokładnie 55 złotych.\nKosmetyczne prezenty 60-100 złotych\nKiedy na prezent planujecie wydać do stu złotych, możecie już pozwolić sobie na więcej. Pierwszą moją propozycją jest korektor Mac Pro Longwear. Oczywiście, jeżeli wiecie mniej więcej jaki kolor wybrać. Cena tego korektora to w Douglasie 80 złotych, nie znam kobiety, która nie zachwyciłaby się takim prezentem. Jeżeli uważacie, że nie będzie wyglądał szczególnie okazale pod choinką, pamiętajcie, że często najlepsze prezenty to te najmniejsze. Trafionym prezentem z tego przedziału cenowego, dla miłośniczki makijażu, jest także Beauty Blender. Ta niepozorna gąbeczka kosztuje w Sephorze 80 złotych.\nKosmetyczne prezenty 100-200 złotych\nChcąc przeznaczyć na prezent więcej niż sto złotych wybrałabym w Douglasie idealną paletę cieni The Balm- Nude Tude lub Nude Dude (cena 165 złotych). W Sephorze sięgnęłabym po palety Urban Decay Naked Basics (1 lub 2, każda po 145 złotych) lub bardzo popularne w Internecie kosmetyki Glam Glow. Mając taki budżet możecie pozwolić sobie na wiele i na pewno szybko znajdziecie dobry prezent.


Malgosia-India: Biedronki i pasikoniki\nBiedronki i pasikoniki\n"Dzieło sztuki istnieje samo w sobie. Malując z natury chcemy stworzyć płótno, by odpowiadało naszemu przeżyciu malarskiemu wobec natury, więc nie żeby było dokumentem podobieństwa, ale żeby dało grę stosunków i działań plastycznych, na których koncepcję nas ta natura naprowadza. Płótno powinno być rozstrzygnięte po malarsku".\nTymczasem moje przeczucie niemalarskie wobec natury podpowiada mi, że za drzwiami pachnie jesienią w środku lata. Deszcz znowu spłukuje czarne kropki ze zgrabnie wyprofilowanych skrzydeł biedronki i obejmuje przenikliwą wilgocią delikatne struny skrzypiec pasikonika. Czerwień i zieleń obmyte z kurzu codziennego zyskują na intensywności swojej barwy, lśniąc i mieniąc się mimo szarej aury za oknem, budząc się do życia.\nJa sama budząc się rano nie przechodzę w naturalny sposób w stan przebudzenia, raczej tkwię pod ciężką kołdrą zbyt niskiego ciśnienia, którego nie sposób podnieść nawet kolejną dawką kofeiny. Patrzę na odwieszony identyfikator Uniwersytetu Otwartego.\nOd czego zacząć skoro to już koniec?\nSzamoczę się, nie tylko z miękką poduszką, która przylgnęła do mojego policzka, czy może całkiem odwrotnie, ale też sama ze sobą, z natłokiem refleksji, których nie potrafię wystarczająco szybko zapisać, bo każda myśl rozsypuje się w garstkę czarnego pyłu, nim koniuszek pióra zdąży przekształcić ją w kontur słowa zasychającego na powierzchni kartki. Spoglądam na ogród przez szkliste szyby okien, na których krople deszczu tworzą powierzchnię rozbijających się plamek malując przede mną obrazy, które jakby wypłynęły spod pędzla impresjonisty. Ulotna chwila, gra przyćmionego zachmurzeniem światła, zmienność nazbyt szybka, bo móc ją za moment znów odtworzyć w tej samej formie. Swoiste “żywe” obrazy zmieniające się wraz z najdrobniejszym drgnięciem kropli deszczu, jak za dotknięciem pędzla na płótnie, odbierające każdy oddech powietrza jak oddech natchnienia artysty. I czasami przeklętą się staje świadomość nieumiejętności malowania, nazwania barw, wypełniania konturów kolorem, wyrazistością lub zasnuciem woalem mgły utkanej z artystycznej melancholii. Z tym większą przyjemnością przywołuję z pamięci piątkowy, ostatni wykład o polskim malarstwie XIX wieku, który niespodziewanie zamknął się dla mnie klamrą zatrzaskującą obszar mojego literackiego zauroczenia, gdzieś na przełomie wieków.\nNajpierw jednak "Fatalność Władysława Podkowińskiego". Jego słynny i kontrowersyjny "Szał", do mnie znacznie bardziej przemawiające rysunki szkieletów, trupich czaszek odciśniętych na płótnie w sarkastycznych grymasach. Jakby Podkowiński drwił z widma śmierci czyhającej nad jego schorowanym ciałem, a wykrzywiając im twarze w krzywym zwierciadle próbował oswoić świadomość rychłego odejścia. Na dłużej zatrzymuję się przy obrazach naznaczonych bliską mu obecnością Aleksandra Gierymskiego. Rysunki ukazujące Warszawę od podszewki, przez portrety jej mieszkańców, tych bezimiennych, zamieszkujących biedne obrzeża Powiśla, dźwigających, jak garb, ciężki tobołek własnego ubóstwa, jak tytułowa „Śmieciarka” czy rozpraszający cień nocy „Latarnik” egzystujący dzięki wszechogarniającej ciemności. Jakby ona, przekornie, stawała się, wraz z przychodzącym mrokiem, światłością niosącą zarobek i przetrwanie. Sam Podkowiński w swoim autoportrecie, schowany pod franciszkańskim kapturem, jawi się jakby w uśpieniu, w cichym rozmodleniu, może oczekujący na swoje artystyczne przebudzenie, swoisty “Szał” wiodący ku sławie i, nie wiedzieć czemu, swoistej samozagładzie w niemal dzieciobójczym czynie popełnionym, bo na obrazie, własnej twórczości gwałt zniszczenia zadając. Obraz wszak ocalał, choć poraniony, to przecież dzisiaj będący swojego rodzaju “wizytówką” Podkowińskiego, przylegając do niego w sposób nieśmiertelny, jak sztuka z całą gamą barw i kształtów, odniesień scala się z wrażliwością jej twórcy, jemu tejże nieśmiertelności przydając.\nTak też, przylgnęły do mnie i obrazy kolejnego artysty, Józefa Pankiewicza, igrającego z barwą, formą, przestrzenią, kształem, oddającego w swoim malarstwie charakter i brzmienie nokturnów, zestawiając ze sobą ostrość kontrastów. Jak choćby w jednym z moich ulubionych “Portret pani Oderfeldowej z córką”, gdzie jasność odbijająca się od młodziutkiego, dopiero co wkraczającego na drogę życia, dziewczęcia jakże intensywnie kontrastuje z przydymioną, przyciemniałą dojrzałością matki wtapiającej się w tło, stając się coraz mniej widoczną. Jeszcze tylko w rysach twarzy, w dozie łagodności spowijającej jej profil, moża by się doszukiwać pełnej akceptacji upływu czasu i nieuchronności powolnego gaśnięcia, naturalnej kolei losu, życia usuwającego się, by zrobić miejsce temu właśnie się rozwijającemu.Spoglądam na pejzaże, sceny z martwą naturą, hiszpańskie impresje przesączone intensywnością ciepłych kolorów i w sposób całkiem naturalny nasuwają mi się obrazy kolorystów, a wśród nich tego, który zachwyca nie tylko talentem ukazywania rzeczywistości na płótnie, ale przefiltrowywania jej przez siebie samego, także na kartki dzienników, Józefa Czapskiego. Niedługo czekałam, by jego nazwisko padło w kontekście kontynuatorów szkoły Pankiewicza, który stworzył w Paryżu filię krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, tzw. Komitet Paryski.\nI znowu się coś zazębia, przenika, wtapia, tworzy supełki na sznureczku powiązań literacko-malarskich tworząc pełniejszy kobierzec, obraz tkany zwinnymi palcami artystów, gdzie zieleń na frakach pasikoników i czerwień na skrzydełkach biedronek nabiera przenikliwej wyrazistości, tworząc moją własną kompozycję harmonijnie przeplatających się płócien polskich mistrzów malarstwa i polskich mistrzów słowa.\nWłaśnie zza chmur wyjrzał nieśmiały promień słońca, jak światełko zachwytu przenikające przez niewielki świetlik talentu utkwionego w rozciągniętych płótnach malarskich. Fini.


Rozważania Drogi Krzyżowej – Kurier Wileński\nStrona główna Wiadomości Rozważania Drogi Krzyżowej\nKalwaria Wileńska jest miejscem, gdzie skupieni w Drodze Krzyżowej wierni mogą pochylić się nad istotą cierpienia naszego Pana Jezusa Chrystusa\nStacja 1 – Jezus przed sądem Piłata\nDaliśmy Ci sprawiedliwość. Naszą największą ludzką ideę. I czym się okazała? Skazaniem niewinnego? Osądem bez powodu i zasad? Zinstytucjonalizowanym oszczerstwem? Wyrównaniem krzywd? Ucieczką od odpowiedzialności? Prawem? Pokornie przyjmując to wszystko raz jeszcze okazałeś, czym jest Twoje Miłosierdzie.\nJezu, uczyń mnie narzędziem Twojej sprawiedliwości i miłosierdzia!\nKażdego dnia jest nowy początek. Boimy się pójść za Tobą. Przeraża nas cel wyznaczonej drogi. Przecież będzie ciężko. Nie mamy siły, nie chcemy, nie rozumiemy. I wtedy nie mieliśmy odwagi zbliżyć się do Ciebie. Więc wyruszyłeś pierwszy, choć nie po raz pierwszy\nw naszej wspólnej historii. Tym razem przez drogę na krzyż. Miłosierdzie zawsze najpierw.\nJezu, napełnij mnie odwagą i trwaj przy mnie przy każdym początku!\nStacja 3 – Jezus pierwszy raz pod krzyżem upada\nPorażka nie jest całością. Ona tylko przesłania to, co ważne. Jesteśmy powołani do zwycięstwa. Trzeba nasze porażki oświetlać Miłosierdziem. Wtedy zrozumiemy, wtedy powstaniemy. I pójdziemy dalej.\nJezu, nie pozwól, by porażki zasłoniły mi potęgę Twego przebaczenia!\nStacja 4 – Jezus spotyka Matkę swoją\nDwa słowa. To Przedwieczne i to z Nazaretu. I jeden sens: miłosierdzie.\nMatko Miłosierdzia, Ty nigdy nie opuszczasz swoich dzieci!\nMatko Miłosierdzia, módl się za mną!\nSolidarność to czasem niesienie wspólnego ciężaru, chociaż się nie chce. Chociaż jest trudno. Iluż tych, co najpierw byli „przymuszeni”, potem widziało wolność w prawdziwej miłości, która wymaga, która jest odpowiedzialna, która bierze na siebie brzemiona bliźnich? Zrezygnujesz z „wolności” na rzecz wolności? Ileż to razy patrzymy na miłość Boga jak na przymus? Ileż to razy jesteśmy Szymonami z Cyreny?\nJezu, pozwól mi zrozumieć, że prawdziwa miłość nigdy nie ogranicza i nigdy nie przymusza. I nigdy nie zniewala!\nMiłosierdzie zawsze zostawia odbicie. Widzialny ślad niewidzialnego. Wystarczy spojrzeć, by się przemienić. Czasem po prostu nie odwracaj wzroku.\nJezu, nie pozwól, bym odwrócił się od Twojego oblicza!\nNie mogę zapomnieć, żeby oświetlać moje upadki Miłosierdziem. Nie wolno mi zapomnieć.\nJezu, naucz mnie pamiętać o Twoim Miłosierdziu bez względu na wszystko!\nEmpatia. Słowo odmieniane dziś przez wszystkie przypadki. Jak być empatycznym? Jak zrozumieć sytuację drugiego? Czy mogę odczuwać tak jak mój bliźni? Ale empatia nie wystarczy! Potrzebne jest miłosierdzie. Taka empatia do kwadratu. Taka empatia nie pośród emocji i uczuć, a z wyboru i na rzecz odpowiedzialności za drugiego.\nJezu, pomóż mi tak współodczuwać troski i potrzeby bliźniego, by czynić to zawsze\nNie trzy, a tysiące, a nawet niepoliczalne. Unieważniasz wszystkie. Powstajesz po raz kolejny. Niewyczerpane jest Twoje Miłosierdzie.\nJezu, naucz mnie wierności do końca!\nNie możecie zbezcześcić świętości tego ciała. Ciała poczętego, ciała chorego, ciała spętanego, ciała niepełnosprawnego. Każde ludzkie ciało jest święte. Nie zabijajcie go!\nJezu, naucz mnie pamiętać, że moje ciało jest święte!\nMożesz Go przybić, możesz Go uwięzić. Możesz Go uczynić bezbronnym. Miłosierdzie i tak dokona wszystkiego.\nJezu, pomóż mi zaakceptować moje ograniczenia!\nJesteś, który jesteś. Jak zatem wołać: „czemuś mnie opuścił”? Nie poczytaj mi tego wyrzutu. Nie zrozumiałem. Nie tylko nie opuściłeś, lecz na tym Krzyżu wykonałeś wszystko. Jesteś, który jesteś.\nJezu, pozwól mi pojąć tajemnicę zbawienia!\nStacja 13 – Jezus zdjęty do krzyża\nMiłosierdzie nie potrzebuje słów. Potrzebuje ciszy. Złożone do grobu woła głośniej. Uciszone krzyczy. Zwinięte w całun jest gestem przebaczenia. Ostatnia posługa, ostatnie pożegnanie, przemienianie nadziei. Nadzieja wbrew nadziei. Szukanie początku u kresu. Oto Miłosierdzie.\nJezu, nie pozwól mi uwierzyć, że śmierć jest moim kresem!\nStacja 14 – Jezus w grobie\nJedynie w grobach bez miłosierdzia panuje ciemność. W tym grobie rozbłysło światło.\nOd zawsze i na zawsze. Wczoraj i teraz, i jutro. Poza czasem i poza miejscem, chociaż wtedy\ni tam. To już nie grób nawet, to nowe Betlejem Miłosierdzia.\nJezu, naucz mnie dostrzegać światło także tam, gdzie po ludzku panuje tylko ciemność!\nPoprzedni artykułPoligon w Rudnikach obiektem o szczególnym znaczeniu. Resort obrony zapowiada inwestycje\nNastępny artykułKoniec piątej fali nie oznacza końca pandemii