Auto Złom Proszowice -517-755-255 Kasacja»Skup //. Złomowanie samochodów / SZROT\nAuto Skup Szrot Proszowice\nAuto Złom Proszowice - Złomowanie i skup samochodów.\nAuto Złom Proszowice » Usługi naszego Auto Szrotu:\nProszowice / i okolice\nNasza firma zapewnia doskonałą opcję dla prywatnych sprzedawców samochodów w Proszowice. Jesteśmy firmą skupującą samochody, która płaci gotówką za niechciane pojazdy. Tak, oznacza to, że płacimy gotówką za stare samochody również w Proszowice. Niezależnie od tego, czy Twój samochód jest unieruchoniony czy nie, nowy czy stary, w świetnej formie lub gotowy na złom, chcemy ci za niego zapłacić. Skupujemy i złomujemy samochody, ciężarówki, samochody dostawcze i SUV-y - kupujemy je szybko; nie jesteśmy sprzedawcą samochodów ani przedstawicielem handlowym tylko licencojonowaną stacją demontażu pojazdów. Jesteśmy serwisem lokalnym z lokalnym oddziałem. Nasz auto skup Proszowice interesują wszystkie uszkodzone i powypadkowe samochody na złom. Nie musisz jeździć po mieście w poszukiwaniu najlepszej oferty; zadzwoń do nas, a otrzymasz ofertę, a my do Ciebie przyjdziemy.\nProszowice / Skup aut\nSkup samochodów / Auto Złom Proszowice\nSkup samochodów na złom Proszowice\nAuto Złom Proszowice - Szrot\nW Auto Złom Proszowice jesteśmy firmą zajmującą się wywozem samochodów na złomowisko szrot a z siedzibą w okolicach Proszowice oferujemy skup za gotówkę. Naszym głównym celem jest zapewnienie najlepszej i satysfakcjonującej usługi złomowania samochodów dla całej społeczności lokalnej Proszowice. Oferujemy wywóz złomu samochodów, wywóz starych samochodów oraz gotówkę za usługi samochodowe związane z kasacją w całym Proszowice. Usługa ta jest świadczona przez bardzo doświadczoną flotę pracowników. Bez względu na stan auta, numer modelu, rok produkcji czy wiek pomożemy Ci się go pozbyć. Zamiast płacić opłaty za stare auto to, my zapłacimy ci za wyczyszczenie garażu. Jako rodzinna i niezależna lokalna firma, przez ostatnie lata utrzymywaliśmy nasze wysokiej jakości usługi.\nAuto Złom Pojazdów Szrot Proszowice - Zezłomuj swoje auto już teraz!\nKażde auto musi kiedyś trafić na złom. Dlatego nasza firma wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu rynku na skup pojazdów uruchomiła bezpłatną wycenę i odbiór samochodu przeznaczonego do złomowania. Działamy na obszarze miasta Proszowice i okolic. Stacja kasacj pojazdów od 2007 roku działa na terenie Polski południowej z zakresu skup aut i złomowania pojazdów . Bogate doświadczenie w branży pozwala nam na skup każdego starego używanego samochodu za gotówkę. Jeśli znalazłeś się na etapie sprzedaży pojazdu zachęcamy do skorzystania z naszej oferty - cennik i ceny skupu udostępniamy telefonicznie. Auto złom Proszowice. Skontaktuj się i wyceń auto już teraz. Zapraszamy : +48 517-755-255


REGULAMIN WSPÓLNEGO ŚPIEWANIA "BARKI" - Centrum Opatrzności Bożej\nREGULAMIN WSPÓLNEGO ŚPIEWANIA “BARKI”\nOrganizatorem wydarzenia polegającego na wspólnym odśpiewaniu „Barki” (dalej „Wydarzenie”) jest Centrum Opatrzności Bożej – Wotum Narodu – Miejsce Kultu, Pamięci, Kultury z siedzibą w Warszawie, przy ul. Miodowej 17/19, NIP 525-24-23-501.\nNiniejszy regulamin Wydarzenia (dalej „Regulamin”) reguluje zasady i warunki uczestnictwa w Wydarzeniu, prawa i obowiązki Organizatora oraz prawa i obowiązki Uczestników Wydarzenia.\nWydarzenie polega na uczestniczeniu za pośrednictwem platformy: Zoom we wspólnym odśpiewaniu „Barki” w dniu 7 czerwca 2020 r. o godz. 21:37.\nW Wydarzeniu mogą uczestniczyć wyłącznie osoby fizyczne, które prześlą formularz zgłoszeniowy (dalej „Uczestnicy”). Osoby niepełnoletnie mogą wziąć udział w Wydarzeniu wyłącznie za zgodą przedstawiciela ustawowego.\nAby wziąć udział w Wydarzeniu należy wysłać do dnia 5 czerwca 2020 r. formularz zgłoszeniowy dostępny na stronie internetowej: www.centrumopatrznosci.pl/barka, podając w nim imię i nazwisko oraz adres e-mail.\nOrganizator odeśle link do udziału w Wydarzeniu na adres e-mail podany w formularzu zgłoszeniowym wraz z instrukcją w jaki sposób dołączyć do Wydarzenia.\nW dniu 7 czerwca 2020 r. o wskazanej w § 1 pkt 3 powyżej godzinie rozpoczęcia Wydarzenia Uczestnik poprzez kliknięcie w otrzymany link dołącza do Wydarzenia.\nWydarzenie jest organizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co jednak nie wyłącza możliwości uczestniczenia w nim osób zamieszkałych lub przebywających poza granicami Polski.\nWysłanie formularza zgłoszeniowego jest równoznaczne z akceptacją przez Uczestnika niniejszego Regulaminu.\nWydarzenie będzie prowadzone przez księdza obecnego w Świątyni Opatrzności Bożej. Wydarzenie rozpocznie się o godzinie 21:37 i potrwa przez czas potrzebny do odśpiewania „Barki”.\nW Wydarzeniu wezmą udział wszyscy Uczestnicy, którzy przystąpią do niej w sposób opisany w § 2 pkt 1 – 4 powyżej.\nWydarzenie będzie nagrywane, a jego przebieg zostanie utrwalony i udostępniony na stronie internetowej Organizatora: centrumopatrznosci.pl oraz na kanale Organizatora dostępnym w serwisie YouTube.\nOrganizator jest uprawniony do zablokowania udziału w Wydarzeniu Uczestnika, który będzie wypowiadał lub publikował jakiekolwiek treści, które naruszają dobre obyczaje, przepisy prawa lub zagrażają prawom osobistym osób trzecich. W szczególności zakazane jest wypowiadanie lub publikowanie treści: wulgarnych, rasistowskich, propagujących przemoc, obrażających Kościół katolicki lub sprzecznych z nauką Kościoła.\nUczestnik poprzez zaznaczenie w treści formularza odpowiednich zgód wyraża zgodę na nieodpłatne i nieograniczone w czasie wykorzystanie jego wizerunku poprzez opublikowanie nagrania z Wydarzenia na:\nwskazanej w § 3 pkt 3 powyżej stronie internetowej Organizatora, lub\nna kanale Organizatora dostępnym w serwisie YouTube.\nUczestnicy, którzy nie wyrażą zgody, o której mowa powyżej, jak również ci, którzy nie włączą kamery w urządzeniu, za pośrednictwem którego wezmą udział w Wydarzeniu nie będą nagrywani.\nDane osobowe Uczestników Wydarzenia oraz przedstawicieli ustawowych niepełnoletnich Uczestników będą przetwarzane zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami RODO oraz postanowieniami Dekretu ogólnego w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w Kościele katolickim.\nAdministratorem danych osobowych Uczestników Wydarzenia jest Organizator. Kontakt w sprawie danych osobowych możliwy jest pod adresem e-mail: biuro@centrumopatrznosci.pl lub listownie na adres siedziby Organizatora.\nDane osobowe takie jak podany adres e-mail przetwarzane będą w celu organizacji i przeprowadzenia Wydarzenia na podstawie prawnie uzasadnionego interesu administratora danych (podstawa: oraz art. 7 ust. 1 pkt 6) Dekretu), którym jest umożliwienie udziału w Wydarzeniu, zgodnie z niniejszym Regulaminem osobom, które zgłosiły chęć uczestnictwa w nim, przez czas trwania.\nDane takie jak wizerunek utrwalony w czasie Wydarzenia będą przetwarzane w celu opublikowania nagrania na stronie internetowej Organizatora lub na kanale Organizatora w serwisie YouTube, na podstawie wyrażonej zgody (art. 7 ust. pkt 1) Dekretu) do czasu jej cofnięcia.\nPodane w formularzu dane osobowemmogą być również wykorzystywane w celu przesyłania informacji o wydarzeniach i uroczystościach religijnych organizowanych przez Administratora:\nna podany adres adres e-mail, lub\nna podany adres zamieszkania,\nPodstawą przetwarzania danych w powyższym celu jest wyrażona zgoda (art. 7 ust. 1 pkt 1 Dekretu). Dane będą przetwarzane do czasu cofnięcia wyrażonej zgody.\nUczestnik i przedstawiciel ustawowy Uczestnika mają prawo żądania dostępu do swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do Kościelnego Inspektora Ochrony Danych. Podanie danych osobowych jest dobrowolne, jednak niezbędne do realizacji celów, o których mowa powyżej. W przypadku gdy podstawą przetwarzania danych jest wyrażona zgoda, zgodę można cofnąć w każdym momencie bez wpływu na legalność przetwarzania, którego dokonano przed jej cofnięciem. Aby wycofać złożoną zgodę, napisz do nas e-mail na adres: biuro@centrumopatrznosci.pl.\nOdbiorcami danych osobowych mogą być podmioty świadczące usługi na rzecz administratora, w szczególności usługi informatyczne niezbędne do sprawnego przeprowadzenia Wydarzenia.\nPełna treść regulaminu Wydarzenia jest dostępna na stronie internetowej: www.centrumopatrznosci.pl/regulamin-barka oraz w siedzibie Organizatora.\nWszelkie spory, jakie mogą powstać w związku z wykonaniem zobowiązań wynikających z Wydarzenia, będą rozstrzygane przez sąd właściwy według przepisów kodeksu postępowania cywilnego.


Świat Bibliofila: Damsko-męskim okiem o: Harry Potter i Więzień Azkabanu - Joanne Kathleen Rowling [recenzja wspólna]\nHarry zaczyna trzeci rok nauki na Hogwarcie, gdzie czeka go i jego przyjaciół kolejna porcja przygód . Tym razem będzie znacznie niebezpieczniej niż do tej pory. Z Azkabanu, czyli najbardziej strzeżonego więzienia na świecie, ucieka najgroźniejszy przestępca i jeden z najlepszych czarodziejów w historii - Syriusz Black. Black trafił do Azkabanu za morderstwo 12 osób, a po wydostaniu się z niego z niewiadomych przyczyn chce dopaść Harry'ego. Władze Azkabanu wysyłają do Hogwartu swoich przerażających strażników, dementorów, którzy mają chronić Harry'ego i pozostałych uczniów przed Syriuszem Blackiem i przyczynić się do jego złapania. W tej części pojawia się także nowy tajemniczy nauczyciel, Remus Lupin, który specjalizuje się w obronie przed czarną magią i ma nauczyć swoich uczniów przydatnych do ochrony zaklęć. Severus Snape nie darzy tego nauczyciela pozytywnym uczuciem, bo wie o nim coś, czego nie wiedzą inni. Wspólnie skrywają skrywają tajemniczą przeszłość, której odkrycie zaskoczyć może wszystkich.\nAsia: Zawsze powtarzam, że III tom jest moim NAULUBIEŃSZYM! Bo pojawia się w nim postać, którą pokochałam od pierwszych stron: główny azkabański bohater ;). Nawet mój pies wabi się Syriusz, no nie było innej opcji! No, ale żeby nie było tak czysto o jednym człowieku, to zdecydowanie ta część jest poważniejsza, wydaje mi się, że bardziej przemyślana, dopracowana; pojawia się jeszcze więcej sekretów, spraw z przeszłości, wyjaśnia się wiele rzeczy, zostaje pewne niedopowiedzenie, po którym można spodziewać się więcej i więcej w kolejnych częściach z serii. Wiem, co będzie dalej, ale Kamil, który przeżywa swój potterowski pierwszy raz, pewnie nie będzie mógł się oderwać od następnych książek! :)\nKamil: Zdecydowanie lepszy tom od pozostałych. Poprzednie czytało mi się przyjemnie i dobrze, ale bez większego udziału emocji. Można w zasadzie oba potraktować jako taki wstępniak, bo 3 tomie mamy już takie konkretne rozwinięcie tego cyklu. Większa ilość wątków i tajemnic, które powoli odkrywane tworzą jedną całość. I w zasadzie zakończenie wychodzi całkiem nieźle, ale z niedomkniętą furtką dotyczącą pewnej postaci, która najprawdopodobniej wróci lada moment, bo nie wierzę, żeby kluczowy (anty)bohater tak po prostu uciekł i już nie wrócił. :)\nAsia: No właśnie o tym wspomniałam, dokładnie!\nAsia: Jak dla mnie, to zdecydowanie scena, gdy Hermiona przyłożyła w pyszczek Malfoy'owi! Sto punktów dla Gryffindoru :D! Uważam, że w tym tomie było najwięcej momentów, gdy buzia sama drgała mi w uśmiechu (a książkę czytałam w autobusie w drodze do pracy, więc czasem ludzie mieli ciekawe miny na mój widok :D); zaskoczenie Ślizgonów, gdy Harry dostał Błyskawicę, lekcje wróżbiarstwa, czy opieki nad magicznymi stworzeniami. No i oczywiście tajemnicze wyprawy Harry'ego do Hogsmeade.\nKamil: Kurde, ja tutaj mam zdecydowanie problem, bo akcji było sporo i tak naprawdę nie potrafię wskazać jedną konkretną. Mi osobiście bardzo podobały się wątki nauki z Lupinem dotyczący zwalczania bogina i nauka Hagrida z hipogryfami. Bardzo fajna też byłą scena z pojawieniem się w grupie dementorów na boisku. Tak że sorry, ale nie potrafię jednej sceny. :)\nAsia: No i znowu się zgadzamy, coś mi się tu nie podoba :D!\nKamil: Masz pod łóżkiem mojego chochlika, który Ci podpowiada, co masz pisać, ale oczywiścien ie jesteś tego świadoma. :D\nAsia: No oczywiście Syriusz! Chyba nie muszę tego mówić; odważny, wierny, męski, szlachetny, dobry, ale też żartobliwy i z charakterkiem! Człowiek, który gdy jak raz coś rozpocznie, to doprowadzi sprawę do końca :D! Nie wiem, może Gary Oldman dodał coś tej postaci, bo ją uwielbiam i już, totalnie bez dwóch zdań. Druga super postać w książce to Lupin, najlepszy nauczyciel obrony przed czarną magią (tak Kamil, od razu Ci mówię, że lepszego nie będzie... No może w IV tomie, ale to już sam ocenisz ;D), również dobra osobowość, która zapada w pamięć na długo.\nKamil: Najlepszy zdecydowanie był Remus Lupin. Po Dumbledorze bez wątpienia najfajniejszy nauczyciel. Dobry, przyjacielski, szlachetny, sprawiedliwy.\nNajgorsza to Snape. Szalenie mnie denerwuje jego knucie i przeinaczanie faktów. Bardzo się ucieszyłem jak dostał wciry. Denerwowała mnie jeszcze "wróżbitka" Sybila. W sumie to nie wiem, które z nich bardziej.\nAsia: Co to za określenie "dostać wciry?" Chyba jakieś śląskie? :D\nKamil: A powiem Ci, że nawet nie wiem. Gdzieś kiedyś usłyszałem. :)\nAsia: Serio? No Syriusz :D! A tak poważnie, to moim zdaniem ta książka ma same plusy. Za postaci: oprócz Syriusza to i Lupin, za więcej magicznych spraw (typu boginy, wilkołaki, więcej ukazanych lekcji, meczy Quidditcha), za to przemyślane doprowadzenie spraw do końca :). Co do minusów, to przyznaję, motyw tajemniczego łańcuszka Hermiony trochę namieszał mi w głowie, no bo jak to tak się cofać w czasie, ciut to przekombinowane lekko było. ;)\nKamil: Minus, który odpowiada za to, że nie wystawiłem pełnej oceny, dotyczy w zasadzie tylko jednego - przewidywalności. Nie zawsze dało się przewidzieć, ale jakoś specjalnie zaskoczony nie byłem. Wątek z "czarnym bohaterem" Blackiem od początku był dla mnie jasny. I to w zasadzie tyle. Jeśli chodzi o plusy to punktuję:\n"Uśmiech losu można zobaczyć nawet w tych najciemniejszych chwilach, jeżeli pamięta się żeby zapalić światło".\n"Ja nie szukam żadnych kłopotów. To kłopoty zwykle znajdują mnie".\nAsia: Tak jak wspomniałam raz czy dwa (albo i ciągle o tym gadam), TA część jest moją ulubioną i do niej wracałam chyba najwięcej razy. Od IV tomu zaczyna się robić dużo poważniej i mroczniej, skończy się zabawa ;). Jest Syriusz, jest Lupin, jest dużo akcji. Poziom utrzymany.\nKamil: Możliwe, że również i moją będzie, bo to naprawdę kawał fajnej książki, w której dzieje się wiele ciekawego, pojawiają się ciekawe postaci, cykl nabiera ogólnie takiego większego rozpędu i wyraźniejszego kształtu. Dwie poprzednie książki to taki wstępniak do tej historii i wiele z osób, które mówiły lub pisały mi, że od tego tomu dopiero zaczyna się zabawa, miały zdecydowanie rację. Jak do tej pory brałem cykl na chłodno, tak teraz jestem naprawdę ciekaw, co wydarzy się dalej. Przede wszystkim z Syriuszem. A patrząc na Czarę Ognia, która jest ponad 700-stronicową cegłą, liczę że będzie się działo jeszcze więcej. :)\nUnknown 5 czerwca 2016 12:23\nNie wiem czy się obronię na piątkę, nie chwalmy dnia przed... ;D Ale dziękuję za wyrozumiałość i wsparcie! :) I niedługo lecimy z kolejnym tomem :)!\nCiacho 6 czerwca 2016 13:11\nNie ma sprawy. A obronisz się jak się obronisz. Ważne, żeby było zaliczone. :)\nWymarzona Książka 5 czerwca 2016 15:09\nJuż to wspominałam na blogu Asi, ale i tutaj się powtórzę - jedna z moich ulubionych części! Uwielbiam ten motyw podróży w czasie <3\nCzekam na kolejne Wasze damsko-męskie spojrzenie! :D\nCiacho 6 czerwca 2016 13:13\nJuż w lipcu. A jak z moja ulubioną, to się okaże na koniec. :)\nKatarzyna Abramova 5 czerwca 2016 15:49\nAż naszła mnie ochota, że odświeżyć całego HP :D\nA tak w ogóle to Snape jeszcze Cię zaskoczy :)\nCiacho 6 czerwca 2016 13:16\nHehe, pewnie nie tylko Ciebie. Zawsze możesz czytać i dołączyć do dyskusji. :P\nJuz mi to ktoś uświadomił. :)\nKatarzyna Abramova 6 czerwca 2016 17:32\nTylko musiałabym nadrobić jeszcze drugi tom, bo ostatnio odświeżałam tylko pierwszy :)\nCiacho 8 czerwca 2016 13:30\nA ile razy już czytałaś HP ? :)\nSiemka, ja od Asi ! :D\nMacie super pomysł na tego posta, szkoda jedynie, że robicie to w takiej sztywnej formie, moglibyście jakoś rozluźnić ten schemat. Ale w ogóle to supersuper!\nmega zależy mi na tym, żeby tego posta zobaczyło jak najwięcej osób pliska pomóż ważne ważne ważne!\nCiacho 6 czerwca 2016 13:19\nMyślę, że jeszcze ten luz wejdzie przy następnej pozycji. :) Ale dzięki za uwagę.\nduch lasu 5 czerwca 2016 22:21\nŚwietne są takie wspólne recenzje! I kurczę, jakie to musi być ciekawe doświadczenie czytać Harry'ego bez wcześniejszej jego znajomości, aż Ci zazdroszczę! :D\nCiacho 6 czerwca 2016 13:21\nDziękuję. :) Rzeczywiście, przyjemne uczucie, ale to chyba z każdym nowo poznanym cyklem, który jest na odpowiednim poziomie. :)\nDaria Skiba 6 czerwca 2016 01:24\nWiecie, ja chyba nie mam ulubionej części. Kocham całą serię całym sercem! :)\nSerio drażni Cię Snape? Uwielbiam go! Oj czytaj szybko do końca! ;)\nRewelacyjne są te Wasze zestawienia. Ciekawie poczytać opinię, nie dość, że kobiety i mężczyzny, to jeszcze osoby, która już czytała wcześniej, i która czyta pierwszy raz.\nAsi życzę wielkiej piątki! A teraz czekam na kolejne zestawienie;)\nCiacho 6 czerwca 2016 13:24\nAno drażni, ale być może przestanie - jak twierdzą niektórzy. Zobaczymy. :)\nDziękuję bardzo za słowa uznania. :)\nMichał 6 czerwca 2016 07:14\nŚwietny pomysł z takim recenzowaniem! Gratulacje - wykonania także :)\nŁukasz Marciniak 6 czerwca 2016 09:44\nSuper wyszło! Gratulacje i ciekawi mnie jak to jest czytać po raz pierwszy Harrego - ja dzięki książkom i filmom znam fabułę chyba na pamięć :P\nCiacho 6 czerwca 2016 13:26\nDzięki. :) Ja filmy miałem oglądać na bieżąco, ale póki co obejrzałem pierwszy. Ciężko "pozyskać" z napisami, a z dubbingiem nie lubię.\nMichał 6 czerwca 2016 09:53\nNie muszę chyba mówić, że bardzo lubię te wasze wspólne recenzje, prawda? :) Tak samo jak Ty byłem przekonany od samego początku, że Syriusz raczej nie może okazać się tym "złym". Czekam na "Czarę Ognia" bo to moja ulubiona książka z całej serii o Harrym Potterze i ciekawy jestem jak Wam się spodoba :)\nCiacho 6 czerwca 2016 13:28\nNie musisz, ale fajnie jak piszesz, bo to dla nas informacja, że faktycznie dalej się podoba. :) Ogólnie to następne książki są kolosalne i jestem ciekaw, czy mnie będą momentami nużyć, czy nie. :)\nMichał 9 czerwca 2016 17:14\nPamiętam jak czytałem "Czarę Ognia" to akcja tam nieźle ruszyła z kopyta, zwłaszcza zakończenie sprawiło, że z niecierpliwością czekałem na kolejny tom. Tylko, że w tedy byłem co tu dużo ukrywać- dzieciakiem i nie wiem czy teraz by na mnie takie samo wrażenie wywarło :). Pasuje sobie kiedyś odświeżyć Harrego :D\nCiacho 9 czerwca 2016 23:58\nTy będziesz miał znacznie szerszą skalę porównawczą, bo ja na przykład w dzieciństwie nie czytałem, więc się nigdy nie dowiem, jak Harry'ego odebrałby mały Kamil. :)\nCzarne Espresso 6 czerwca 2016 11:29\nMuszę przyznać, że mieliście super pomysł z tymi wspólnymi wpisami. tylko teraz ciągnie mnie żeby sobie ten cykl odświeżyć... :)\nCiacho 6 czerwca 2016 13:29\nDziękuję. Odświeżaj. Będzie więcej osób do dyskusji. :D\nmowiacslowami 26 czerwca 2016 21:58\nBardzo, bardzo fajny pomysł na recenzję. Jestem totalnie na tak. Dyskusja jest dobra, a jak to jeszcze coś o książce to już w ogóle jest super.\nDo Harrego właśnie wracam. Problem w tym, że nie mam "Więźnia Azkabanu" i "Czary ognia" w domu. Albo muszę kupić, albo poczekać aż w bibliotece dostanę, co za niefart!\nCiacho 27 czerwca 2016 11:42\nDziękuję. Fajnie, że się podoba. :)\nMy po "Czarę" z Asią sięgniemy koło sierpnia. :)\nAnonimowy 29 września 2016 10:07\nPomóżcie gdzie jest dokładnie ten cytat? w którym momencie ksiązki?\nCiacho 29 września 2016 11:03\nTo do Asi, bo ja nie pamiętam tego cytatu. :)


Z pamiętnika książkoholika: Sztuka dla człowieka, czy człowiek dla sztuki? - "Kiedy byłem dziełem sztuki" Eric-Emmanuel Schmitt\nAutor: Moreni o 20:24\nkasandra_85 28 lutego 2011 21:12\nKsiążka czeka cierpliwie na półce, ale na pewno się za nią zabiorę:). Bardzo ciekawa jestem czy mi przypadnie do gustu... Pozdrawiam!!\nAnonimowy 28 lutego 2011 21:19\nO, ja już od dawna chcę przeczytać tę książkę. Chodzi za mną i chodzi ten tytuł.\nKlaudyna Maciąg 28 lutego 2011 22:12\nBardzo asekuracyjnie zakończyłaś tę recenzję, choć ja poczułam się zachęcona [a raczej: zaintrygowana] "po całości", więc na pewno sięgnę. Zresztą... Ciągnie mnie do Schmitta nieustannie, więc choćbyś nie wiem jak krytykowała i tak bym przeczytała ;)\nMoreni 28 lutego 2011 22:27\nkasandra_85 - książka na pewno robi wrażenie. Też jestem ciekawa, czy Ci się spodoba.:)\nbeatrix73 - to mam nadzieję, że w końcu dojdzie.;)\nFutbolowa - asekuracyjnie, bo po prawdzie nie bardzo potrafiłam się ustosunkować do powieści - miałam totalnie mieszane uczucia. Ale miło mi, że Cię zachęciłam.:) Uważam, że przeczytać warto, chociażby po to, żeby sobie wyrobić własną opinię.:)\nDominika Anna 1 marca 2011 11:20\nczytałam ją kilka lat temu. na mnie wywarła bardzo dobre wrażenie. :)\nEnedtil 1 marca 2011 20:26\nZ panem Schmittem nie miałam jeszcze przyjemności. Zbieram się do przeczytania jakiejś jego książki już od dłuższego czasu. Skoro nie jest to jego typowa książka, wezmę poprawkę na to, żeby od niej nie zaczynać.\nDaria 1 marca 2011 21:52\nJak wpadnie w łapy to chętnie przeczytam mimo Twojej nie do końca polecającej opinii ;)\nAnonimowy 24 lutego 2012 09:52\nI am totally delighted with incredibly blog greatly that saved me. Thank you “Courage is not the absence of fear but rather the judgment that something else is more important than fear.” - Ambrose Redmoon


Interaktywna figurka elektroniczna Transformers - Optimus Prime\nDystryktzero/Szukaj wg Kategorii/Kolekcjonerstwo/Figurki ruchome/Interaktywna figurka elektroniczna Transformers - Optimus Prime (48 cm)\nNiesamowita interaktywna figurka elektroniczna Optimus Prime stworzona przez Robosen we współpracy z firmą Hasbro, wzorowana na postaci znanej z kultowej animacji The Transformers z 1980 roku.\nTen model Optimus Prime zbudowany jest na najwyższym poziomie, z zainstalowanymi najbardziej zaawansowanymi mikro chipami i serwomotorami jakie kiedykolwiek widziała branża figurek. Całość jest w pełni interaktywna, tzn. nie tylko posiada możliwość elektronicznej (aktywowanej przyciskiem) konwersji z samochodu w tytułowego robota (mierzy wtedy aż 48 cm wysokości), posiada również możliwość sterowania głosem jak i przez aplikację na smartphone, a także zaprogramowania układu ruchu.\nRobot jest łatwy w obsłudze i przyjemny w zabawie. W aplikacji możesz łatwo przełączać się między sterowaniem Optimusem Prime a programowaniem go. Ożywa po prostym naciśnięciu przycisku na dachu kabiny ciężarówki. Dzięki 60 misjom można nauczyć się poruszać i programować Optimus Prime, aby odblokować niesamowite funkcje.\nModel składa się z ponad 5000 elementów, w skład których wchodzi aż 60 mikro chipów i 27 serwomotorów, dzięki temu i aplikacji komórkowej można go zaprezentować według własnego uznania. Ciesz się najbardziej niesamowitymi doświadczeniami z TRANSFORMERS, z którymi branża kiedykolwiek miała do czynienia.\nCechy modelu Optimus Prime:\nMożliwość kontrolowania poprzez aplikację na komórkę\nPosiada misje z przewodnikiem\nAutomatyczna konwersja (aktywowana przyciskiem na dachu ciężarówki)\n25 poleceń głosowych\nZawartość pudełka z figurką Autobota:\nTopór bojowy i Blaster\nEtui z pianki ochronnej\nW naszym sklepie poza tą niesamowitą elektronicznym modelem odnajdziesz również szeroką ofertę na inne figurki Transformers. Ta jest jedną z wielu jakie pojawiły się w naszej kolekcji tych niezwykle popularnych robotów z planety Cybertron. Poza figurką Bumblebee możesz u nas naturalnie także odnaleźć inne Autoboty czy też Decepticony.\nPosiada liczne funkcje elektroniczne\nWzorowana na postaci Optimus Prime znanym z klasycznej animacji The Tranformers\nMożliwość kontrolowania poprzez aplikację na komórkę jak i głosowo\nŁatwy w obsłudze i przyjemny w zabawie


REGULAMIN KORZYSTANIA Z INTERNETOWEGO SERWISU ZAKUPÓW SOCJALNYCH ZFŚS LW BOGDANKA S.A.\nNiniejszy serwis zakupów socjalnych ZFŚS LW Bogdanka S.A. (serwis socjalny) dostępny jest pod adresami internetowymi:\nwww.socjalny.lw.com.pl lub socjalny.lw.com.pl\nPodstawowym zadaniem tego serwisu jest zbieranie ofert od organizatorów imprez, które kupowane będą przez LW Bogdanka S.A. na rzecz pracowników kopalni w celu dofinansowania tych imprez z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.\nZakup taki dotyczy:\nBiletów/ karnetów na działalność kulturalno - oświatową w postaci organizacji imprez artystycznych i kulturalnych, spartakiad, festynów, wypoczynku weekendowego lub zakupu biletów wstępu na takie imprezy;\nBiletów/ karnetów na działalność sportowo - rekreacyjną w postaci różnych form rekreacji ruchowej, dofinansowanie do: kosztu karnetów (kart do klubów fitness, siłowni, pływalni, sal gimnastycznych, zakup biletów wstępu na imprezy rekreacyjne i sportowe;\nWypoczynku w formie wycieczek;\nW szczególnych przypadkach, zakupy ww. świadczeń, decyzją Komisji Socjalnej mogą być realizowane w ramach przetargu.\nKorzystanie przez oferentów z większości funkcji serwisu socjalnego możliwe jest jedynie poprzez aktywne, indywidualne konto, które oferent musi posiadać w serwisie socjalnym.\nLW Bogdanka S.A. nie ogranicza możliwości korzystania z serwisu socjalnego żadnemu z oferentów, który chce złożyć swoja ofertę na wybrane zapytania ofertowe.\nPrzeglądanie zapytań ofertowych oraz składanie ofert przez oferentów możliwe jest po zalogowaniu do posiadanego konta w serwisie socjalnym.\nPoprzez złożenie oferty rozumie się wypełnienie wszystkich wymaganych pól formularza zapytania ofertowego (specyfikacja oferty).\nW większości przypadków, zapytanie ofertowe dopuszczać będzie dodatkową możliwość złożenia oferty wg. standardów oferenta - np. na druku firmowym oferenta - poprzez załączenie pliku do formularza. Tak złożona oferta traktowana będzie jako uzupełnienie informacji podanych w polach formularza zapytania ofertowego i może stanowić jedynie podstawę do oceny jakościowej całej oferty przez Komisję Socjalną.\nZłożenie/ wysłanie oferty (poprzez kliknięcie w przycisk "Wyślij ofertę") jest dla oferenta wiążące i oznacza gotowość oferenta do świadczenia usług zgodnie z zadeklarowanymi parametrami.\nW sytuacji wątpliwości związanych z zapytaniem ofertowym prosimy skorzystać z możliwości kontaktu z osobami odpowiedzialnymi za składanie zapytań ofertowych w zakładce KONTAKT.\nPo złożeniu swojej oferty, oferent otrzymuje potwierdzenie na adres poczty elektronicznej podany przy rejestracji konta.\nWszystkie oferty, z chwilą złożenia przez oferenta, są automatycznie kodowane w sposób uniemożliwiający podejrzenie zawartości przed upływem ostatecznego terminu składania ofert na dane zapytanie ofertowe. Rozkodowywanie ofert i udostępnienie ich treści członkom Komisji Socjalnej możliwe jest dopiero po zakończeniu terminu przyjmowania ofert na dane zapytanie ofertowe.\nPo zakończeniu okresu przyjmowania ofert na dane zapytanie ofertowe, Komisja Socjalna przeprowadza konkurs nadesłanych, kompletnych ofert spełniających podane wymagania konkursowe w celu wyłonienia wykonawcy usługi.\nKomisja Socjalna wybierając najlepszą ofertę spośród spełniających wszystkie kryteria specyfikacji, dokonuje ocen ofert wg. ustalonych kryteriów ilościowych i jakościowych (określonych w formularzu zapytania ofertowego).\n2017-01-05 07:30:24 - Jarosław Wojewoda\n2015-07-27 10:34:46 - Jarosław Wojewoda\n2015-07-27 07:41:12 - Jarosław Wojewoda\nZASADY PODJĘCIA WSPÓŁPRACY\nInformacja do wymagań minimalnych umieszczonych na stronie dla Platformy Cyfrowej:\nUprzejmie informujemy, że Komisja Socjalna naszej Spółki, po wstępnej analizie złożonych Ofert, wytypuje Oferenta do bezpośrednich negocjacji, których celem będzie ustalenie ostatecznych warunków współpracy i zawarcie pisemnej umowy o organizację wycieczki.\nDokonanie przez Komisję Socjalną wytypowania Oferenta stanowi jedynie zaproszenie do negocjacji i jest podstawą do przeprowadzenia przez Komisję Socjalną wstępnych zapisów wśród osób uprawnionych do uczestnictwa w wycieczce. Wytypowanie Oferenta przez Komisję Socjalną do bezpośrednich negocjacji nie stanowi przyjęcia tej Oferty przez naszą Spółkę ani też zawarcia umowy pomiędzy Lubelskim Węglem „Bogdanka” S.A. a Oferentem i nie może być podstawą kierowania w stosunku do Lubelskiego Węgla „Bogdanka” S.A. jakichkolwiek roszczeń. Również brak udzielenia przez Lubelski Węgiel „Bogdanka” S.A. niezwłocznej odpowiedzi na złożoną Ofertę nie będzie oznaczać przyjęcia tej oferty przez naszą Spółkę.\nDo zawarcia umowy pomiędzy Lubelskim Węglem „Bogdanka” S.A. a Oferentem konieczne będzie ustalenie wszystkich istotnych warunków tej umowy w drodze negocjacji i podpisanie przez osoby uprawnione do reprezentacji obydwu stron - odrębnego dokumentu umowy o organizację wycieczki, sporządzonego w formie pisemnej zastrzeżonej pod rygorem nieważności.\nWarunkiem zawarcia umowy o organizację wycieczki każdorazowo jest zebranie wymaganej w Ofercie, minimalnej liczby uczestników (osób uprawnionych zgodnie z Regulaminem ZFŚS obowiązującym w Lubelskim Węglu „Bogdanka” S.A.).\nLubelski Węgiel „Bogdanka” S.A. zastrzega sobie możliwość niezaproszenia do negocjacji żadnego z Oferentów, jak również możliwość zerwania negocjacji z Oferentem i odmowy zawarcia umowy po wytypowaniu Oferenta przez Komisję Socjalną, w szczególności w przypadku niezebrania wymaganej w Ofercie, minimalnej liczby uczestników. W przypadkach określonych w zdaniu poprzednim Oferentom nie przysługują w stosunku do Lubelskiego Węgla „Bogdanka” S.A. jakiekolwiek roszczenia, w tym w szczególności roszczenia o zawarcie umowy, czy też roszczenia odszkodowawcze.\nLubelski Węgiel „Bogdanka” S.A. nie ma obowiązku informowania Oferentów o dalszych krokach w zakresie prowadzonego postępowania - w przypadku nie wytypowania ich do bezpośrednich negocjacji.\nZłożenie Oferty jest równoznaczne z akceptacją powyższych warunków przez Oferenta.\n2017-01-05 07:33:33 - Jarosław Wojewoda\n2015-07-27 09:22:34 - Jarosław Wojewoda\nNota prawna serwisu w tym Regulamin korzystania z serwisów Lubelski Węgiel BOGDANKA S.A. oraz polityka plików cookies dostępne są na stronach serwisu LW Bogdanka pod adresem: http://lw.com.pl/pl,2,s383,nota_prawna_serwisu.html\n2017-01-05 07:32:51 - Jarosław Wojewoda\n2017-01-05 07:31:52 - Jarosław Wojewoda


two flies - Judasz\nStrona główna » Blog » Judasz\nUtworzono: poniedziałek, 05, grudzień 2016 08:15\nNie pamiętam pierwszego razu. Niech będzie, że pierwszy raz był niewinny. Taki powinien przecież być. Spaliłem więc Judasza…\nMoja babcia, przygotowała dla mnie Judasza, w Wielki Tydzień. Lata osiemdziesiąte. Czermna koło Jasła. Byłem wnukiem pierworodnym. Chcę wierzyć, że tym najbardziej kochanym. Miałem z dziesięć lat. Babcię uwielbiałem; myślę, że była najlepszym człowiekiem, jakiego spotkałem. Nigdy nikogo nie skrzywdziła. Nawet trochę. Judasz nie był kukłą, tylko kupą chrustu. Kiedy zrobiło się ciemno, podpaliliśmy go. Z górki, gdzie stał dom dziadków, pięknie było widać, jak jeden po drugim zapalają się Judasze na innych górkach w całej wsi. Nie potrafiłem ocenić, czy mój Judasz jest największy, ale był naprawdę duży i dobrze się palił. Nie pamiętam, co robiłem tamtego wieczoru, kiedy już było po wszystkim. Nie pamiętam, czy rozmawiałem z kochanymi dziadkami o tym dlaczego Judasz musi spłonąć. Kiedyś rozmawiałem, ale czy wtedy-nie pamiętam.\nMój teść-przyszły, wszedł do domu i wyglądał, jakby chciał kogoś skrzywdzić. Często tak wyglądał. Kochałem jego córkę, więc widziałem wszystko niewyraźnie. Początek lat dziewięćdziesiątych. Piotrków Trybunalski. Zapytałem dlaczego jest taki wściekły. Zwymiotował czystą nienawiścią. Był oddać książki, wypożyczone przez swoją córkę, a moją miłość największą. W bibliotece, która przed wojną była synagogą, spotkał wycieczkowiczów z Izraela. A może nie z Izraela. Nie pamiętam, czy mówił skąd była ta grupa; niepotrzebnie więc napisałem, że z Izraela; prawdopodobnie tak, ale ja nie pamiętam, czy on wiedział, skąd przyjechali Żydzi, których nienawidził; nie wolno uciekać w literaturę, trzeba pisać jak było. W każdym razie teść spotkał w bibliotece grupę Żydów z zza granicy. Krzyczał, że mają swoje państwo i żeby wypierdalali. Teść pracował wtedy jeszcze w fabryce produkującej ciuchy; wcale nie jakieś kiepskie, ale na globalnym rynku jednak niespecjalnie atrakcyjne. Pracował w fabryce do końca; nawet wówczas, kiedy przestali mu już płacić, bo nie mieli z czego; nawet jak się udawało coś sprzedać, to w fabryce do podziału niewielkiego zysku było zbyt wielu. Piszę o tym, by ludzie pamiętali dlaczego fabryki upadły; kiedy nikt nie chce pamiętać, wrzody pęcznieją, ale mają z wierzchu bardzo grubą owłosioną skórę i ropa wlewa się do środka. Teść tęsknił za komuną. Dalej tęskni. Był aktywnym fanem Edwarda Gierka, gotowym bronić komitetu wojewódzkiego; 13 grudnia 1981 roku dali mu pistolet, żeby bronił, jak będzie potrzeba. Tyle wystarczy tej charakterystyki teścia. Nie pamiętam, czy próbowałem z nim wtedy rozmawiać. Trudno rozmawiać z kimś, kto rzyga. Na pewno rozmawiałem kiedyś ze swoją sympatyczną teściową; ja zapytałem, jak można tak nienawidzić ludzi, którzy nie zawinili i których mordowano tutaj, a ona odpowiedziała: co myślisz, że dzisiaj byłoby inaczej. Możliwość mordowania tu i teraz za nic, zapiera mi dech w piersiach. Nie brałem tego pod uwagę wtedy. Musiało zaczekać kolejnych dwadzieścia lat-do teraz. Mózg wielki oszust nasz wróg pierwszy, kiedy ciało nie jest już młode i nie musi reprodukować, zabiera nam złudzenia i pokazuje świat jakim jest naprawdę.\nMoja wychowawczyni w szkole średniej, polonistka, zabrała nas do Częstochowy na wystawę rysunków Bruno Schulza. Jej mąż był pierwszym sekretarzem PZPR w Piotrkowie Trybunalskim i dlatego mieszkali w willi i na ścianie mieli powieszony kobiecy akt; on był inteligentnym komunistą i jak wszyscy lubił być pierwszym i mieć więcej od reszty. Dzisiaj taki dom, jaki oni mieli, buduje każdy wiejski polski chłopak, na kredyt albo z dopłat do krów, ale wtedy prawie każdy dom to była willa-luksus. Mąż mojej wychowawczyni polonistki, w wolnej Polsce był bezrobotnym, bo wbrew kłamstwom nienawistników, nie wszyscy partyjni się uwłaszczyli, na tym pożal się Boże majątku narodowym, co został po komunie. Później byli koledzy partyjni załatwią mu pracę w urzędzie skarbowym, ale to przyszłość. Kiedy wychowawczyni polonistka jedzie z nami do Częstochowy, jest początek lat dziewięćdziesiątych i ona sama utrzymuje dom. Pamiętam kilka rysunków Bruno Schulza, a później jak idziemy na dworzec spacerem i ja idę z wychowawczynią polonistką, nie dlatego, żeby się podlizywać, tylko chciałem z kimś porozmawiać o Schulzu, a żaden z moich kolegów nie był taką rozmową zainteresowany; wychowawczyni polonistki ani lubię ani nie lubię, idę więc z nią i ona mówi: ale wiesz oni to byli jednak Żydami, wiesz wiadomo, że Żydzi. Dziwne, że w ogóle nas zabrała na tą wycieczkę… Jeszcze w liceum tato kupi mi książeczkę Jana Józefa Lipskiego: Dwie ojczyzny, dwa patriotyzmy i z niej się dowiem, że tak o Żydach piszą polscy przedwojenni faszyści: forma wielka, ale treść vel duch antypolski, obcy, popsuty. Żyd wieczny tombak.\nMój tato wchodzi do domu, jest chyba 1989 albo początek 1990, jeszcze żyje PGR, w którym on jest inżynierem i gdzie ja się wychowałem, jakoś niedawno wieszaliśmy plakaty z Tadeuszem Mazowieckim, więc musi być 1990, ojciec wchodzi do domu i chce opowiedzieć dowcip: czy to prawda, że w rządzie są sami Żydzi, nieprawda jest też jeden Syryjczyk. Ileś lat później widzę raz, kiedy mój tato nienawidzi Żydów nienawiścią czystą: scena jak wcześniej, tato mówi: Hitler wiedział, co robi. Tato się zdenerwował, że izraelskie służby specjalne zabiły jednego z przywódców Hamasu, kiedy na wózku inwalidzkim wyjeżdżał z meczetu. Nie chcę sprawdzać w sieci, kiedy to było; nie ma to żadnego znaczenia. Nie jestem pewien, że chodziło o Hamas. To też bez znaczenia. Z tatą jest naprawdę dziwnie, bo on interesuje się innymi kulturami, religiami, coś wie. Kupuje książki. Dzięki niemu Paweł Jasienica wychowuje mnie na dobrego Polaka. Tato jest antysemitą uśmiechniętym. Mówi mi, kiedy już wybudował dom, są lata dwutysięczne, czas zanim tatę zabije wybuch kotła grzewczego, tato nie wie, że dom go zabije i jest tymczasem bardzo zadowolony z życia, są więc lata dwutysięczne, tato mówi: ja jestem antysemitą, ale Stasiu to jest dopiero Żydożerca. Stasiu jest wójtem, a mój tato jego zastępcą, później sekretarzem Gminy Rozprza, a Stasio później starostą; a może już wtedy Stanisław jest starostą, bez znaczenia; tato jest ludowcem i Stanisław jest ludowcem; obydwaj z dziada pradziada. Do taty, do urzędu przychodzi Burza Karliński, żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych, który wrócił z emigracji z Kanady i przynosi tacie broszurki, listy Żydów w polskim rządzie i wszędzie, jawnych i zakamuflowanych; pierwszym polskim antysemitą jest wtedy niejaki Bubel; kiedy Bubel staje się mniej aktywny pojawiają się inni; nazwisko Bubla nie ma więc wielkiego znaczenia. Od taty odchodzą różne nitki; jedna z nitek biegnie do czasu po śmierci taty, kiedy przyjeżdża mój wujek, a brat taty-Jan, który jest księdzem. Jest rok 2008 albo 2009. Wujek ksiądz przyjeżdża z kolegą-obydwaj są starzy i na co dzień mieszkają w domu starców dla księży. Wujek z kolegą odmawiają brewiarz, a później rozmawiamy i wujek mówi, że trzeba bronić polskiej ziemi, bo inaczej będzie jak z Żydami i Arabami; jeszcze nie ma wtedy histerii antyislamskiej, Arabowie są więc sojusznikami wszystkich polskich antysemitów; wujek mówi o Żydach, a jego kolega mu przytakuje. Ja próbuję kontratakować, wujek jest zaskoczony, że ktoś myśli inaczej, obraża się, mówi, że jest zmęczony i idzie spać. Kolega wujka też idzie spać. Rano przy śniadaniu ze sobą nie rozmawiamy. Kolejna nitka od taty biegnie do Grenoble, gdzie moja siostra wychodzi za mąż za Francuza. Tato już nie istnieje, siostra nie chce ślubu kościelnego bo nie wierzy w Boga w Trójcy Jedynego, jej przesympatyczny narzeczony nawet nie wie co to za Trójca i ma to gdzieś, moja matka strzela w urzędzie focha, wszystko jest więc w normie. Weselnicy bawią się w pięknym domku, w górach. Są Francuzi, Rumuni, Bułgarka no i my Polacy, rodzina i bliscy panny młodej. Nazajutrz mam kaca, piję kawę z chrzestnym mojej siostry, ma na imię Mieczysław, bardzo go lubię. Mieczysław był dyrektorem w PGR i przełożonym mojego taty; mieszkał biednie z rodziną w prawdziwym pałacu, który historia odebrała właścicielom, zresztą Żydom; super było ich to jest Mieczysława i jego familię odwiedzać, bo pałacowe pokoje były wielkie, ganiało się po nich i naparzało poduszkami z dziećmi Mieczysława w wersji ekstra, a nie jak w ciasnym mieszkaniu w pgr-owskim bloku, w którym dorastałem. Ja mam kaca, a Mieczysław, na którego moja matka mówi Miecio, bo ona wszystkich zdrabnia, Mieczysław się pilnował albo zdrowie mu już nie pozwoliło, więc nie ma kaca i zagaduje mnie o historię, bo ja jestem historykiem, więc to nie dziwi. Mieczysław mówi, że dużo czyta i dopiero teraz się doczytał, kto to naprawdę w Polsce wprowadzał komunizm, któremu Mieczysław syn polskiej wsi był do końca wierny i już wie Mieczysław, że na pewno nie my Polacy. Ja piję kawę, jest pięknie w tych górach okalających Grenoble, wesele było super, siostra jest zadowolona, mój nowy szwagier też, nie pamiętam już, co odpowiadam Mieczysławowi; na pewno coś odpowiadam, ale co z tego. Są inne nitki prowadzące od taty i żadna nie prowadzi mnie do wyjścia z labiryntu, tylko do ludzi, którzy czasami albo permanentnie nienawidzą; trudno wszystkich wymienić. Moje własne nitki też są takie. Identyczne. Po której bym nie szedł i tak dojdę do tej zarazy.\nMoi uczniowie mają się przygotować do spotkania z Żydem. Uczę od kilku miesięcy i na pewno nie umiem tego robić; jest rok 2001. Nie mam pojęcia jak rozpisać z sensem dydaktyczny cel takiego spotkania; inna sprawa, że nikt ode mnie tego nie wymaga; gimnazja dopiero ruszyły i pani dyrektor jest zadowolona, że w ogóle wszystko się jakoś toczy. Zrobiłem z dziećmi baner: Jedna Polska kultur wiele. Wpadam na debilny pomysł, żeby spotkanie zacząć od „świadectwa”; każdy opowie, jak i co w domu mówi się o Żydach; taki punkt wyjścia do rozmowy o stereotypach. Wystawiam dzieciaki mimowolnie na pokuszenie: one chcą być lojalne wobec rodziców, a ja wpycham je w rolę Saszki Morozowa; szóstka z wos-u, jak judaszowe srebrniki. Mądry uczeń o imieniu Łukasz, który zawsze przeszkadza mi na lekcji, mówi: nie opowiem, co u mnie w domu myśli się o Żydach. Ma łzy w oczach. Łukasz mnie lubi i ja lubię Łukasza. Jego ojciec jest przewodniczącym Rady Gminy i ma dobrą pracę na kopalni. Naprawdę debilnie było prosić dzieci, żeby opowiadały o swoich domach. Spotkanie z Żydem wychodzi nieźle. Nikt nie donosi na rodziców; dzieciaki zadają pytania, Żyd odpowiada. Wszyscy są zadowoleni. Po spotkaniu jemy rosół stołówkowy w gabinecie pani dyrektor: Żyd je rosół, ja jem rosół, pani dyrektor, nauczycielka wos-u, przychodzi mój tato-urzędnik gminy odpowiedzialny za edukację i też je rosół. Rozmowa się nie klei. Nie wiadomo, czy rozmawiać o gminie żydowskiej, o dopiero co zakończonym spotkaniu, o wojnie, o antysemityzmie, czy jeszcze o czymś; nikt nie wpada na to, że z Żydem można rozmawiać o czymś, co nie dotyczy Żydów. W każdym razie, wtedy w wieku lat dwudziestu sześciu, pierwszy raz widzę żywego Żyda, ale tylko w połowie, bo mama Huberta była Żydówką polską, a tato był Polakiem polskim nieżydowskim.\nCztery lata później pracuję w innym gimnazjum, rzecz dzieje się w Łodzi, do której wracam po roku nieobecności i belfrowania na wsi; rozmawiam o Żydach z nauczycielką Dorotą, która jest moją dobrą koleżanką i często od niej sępię fajki; zarabiam grosze i czasami nie stać mnie nawet na jedzenie, więc się nie wstydzę sępić. Nie muszę pamiętać od czego zaczyna się ta rozmowa. Dwóch albo dwoje Polaków kiedy rozmawia, to zawsze w końcu dochodzi do Żydów. Może zaczęło się od Balcerowicza, bo Dorota nie lubi profesora, obwinia go za bankructwo firmy rodzinnej, którą prowadził jej ojciec w latach 80-tych, kiedy komuna pozwoliła na mikro przedsiębiorczość; to się tak nie nazywało wtedy, ale mniejsza o nazwy, wystarczyło produkować cokolwiek, żeby zarabiać górę inflacyjnych złotówek. Dorota jest w Solidarności, angażuje się przy kościele w pomoc dla rodzin internowanych. Ryzyko bankructwa w latach osiemdziesiątych nie istniało; prawdopodobieństwo śmierci z rąk SB też było niewielkie, patrząc na wagę opozycyjnych przedsięwzięć Doroty; jest więc Dorota w tamtym czasie, w latach 80-tych, bezpieczna i bardzo szczęśliwa. Kiedy z nią rozmawiam w roku 2005, Dorota już nie jest szczęśliwa, mówi: pieniądze to jest nic, widziałam całe walizki pieniędzy i co z tego; mówi: przyszedł Balcerowicz i zabrał, a ojca z bratem wpędził w alkoholizm. Ludzie budują bardzo dziwne opowieści ze strzępków wiedzy i niewiedzy oraz dziedzicznej choroby, o której tu mowa. Dorota mówi: ciotka ich znała przed wojną i nie miała dla nich szacunku, wie ciotka, co mówi, skoro ich znała. Reaguję niesympatycznie i zaraz jest mi wstyd, bo przecież sępię te fajki od Doroty. Pracujemy ze sobą jeszcze dwa lata i staramy się nie rozmawiać o Żydach. Łatwo nie jest, bo dyrektor o imieniu Jerzy wpada czasem do naszej kanciapy i przynosi do poczytania chyba wszystkie prawicowe gazety jakie wychodzą; sporo w nich piszą o Żydach i to tak, jakby nic się nie zmieniło od przedwojnia; dyrektor o imieniu Jerzy ciągle chce ze mną rozmawiać o Żydach; szkoła nosi imię Ofiar Katynia i dyrektor boi się, że jestem forpocztą, a może złogiem żydokomuny, bo mówię, co mówię i jak zaoszczędzę na jedzeniu, to przychodzę do roboty z Wyborczą pod pachą; dyrektor Jerzy ciągle wypytuje dzieci, co robię na lekcjach; w końcu załatwia mi pracę w liceum i ma święty spokój.\nWe wszystkich szkołach, w których pracuję rozmawiam z kolegami i koleżankami o Żydach. Na przykład z kolegą Adamem, nauczycielem muzyki, który ma żydowskie nazwisko albo niemieckie, trochę tych nazwisk w Łodzi zostało, ale oderwały się od swoich korzeni, kontekstów, czy jak to zwał; homogeniczność jest przecież również kwestią wiary. Jest rok 2002 albo 2003; Adam nie lubi Żydów; nie pamiętam już, co Adam mówi od siebie, ale to bez znaczenia. Teściowa Adama pracuje u prezydenta Kropiwnickiego, którego uważa za geniusza i mówi Adamowi, a Adami mi powtarza słowa teściowej: Kropiwnicki to jest geniusz, że do tych Żydów lata, bo on ich przechytrzył, wykorzysta ich i to jest dowód geniuszu Kropiwnickiego. Nie jest ważne więc co mówi Adam od siebie, skoro pamiętam dokładnie, co teściowa mówi Adamowi, a ten mówi mi i wiem w jaki sposób to mówi.\nJest rok 2004. Żeby mieć na jedzenie, dorabiam w szkole prywatnej; są obchody likwidacji łódzkiego getta i maluję z uczniami prywatnej szkoły granice getta na chodnikach i asfalcie na Bałutach. Nie pamiętam już imion uczniów, z którymi nanoszę graffiti na chodniki i asfalt. Malujemy biały napis getto albo Litzmannstadt getto już nie pamiętam; te napisy się wytarły; nie ich ma dzisiaj; chociaż może jakiś się nie wytarł, trzeba by sprawdzić, to chyba ma jakieś znaczenie. Wtedy jest rok 2004 i się zastanawiamy, jak długo napisy przetrwają. Na ulicy Lutomierskiej krzyczy na nas pani, która przechodzi: Jewreje wypierdalać stąd, co wy z tymi Arabami robicie. Tego dnia już nikt więcej na nas nie krzyczy, nikt się też nie przyłącza do malowania. Mógłby ktoś pomyśleć, że Polska jest krajem islamofilów.\nW tamtym czasie niestety angażuję się społecznie i politycznie. W liberalnej partii, do której należę, jest rok chyba 2003, kolega partyjny Jarek mówi: nie mam szacunku dla Żydów, co oni z tymi Arabami robią; Jarek jest mądry ma doktorat, a jego matka mały sklep-nie wiem, czy to jest ważne; antysemityzm kolegów z partii liberalnej jest nielegalny i rzadko ktoś mówi; tym bardziej, że szefową partii jest posłanka o imieniu Iwona, która w 1968 roku była pierwszym sekretarzem podstawowej organizacji partyjnej i pomagała towarzyszowi Gomułce wyrzucać z Polski resztkę Żydów; antysemityzm w łódzkim oddziale liberalnej partii był więc nielegalny, co się teoretycznie rozumie, bo tak wychodzi z definicji partii liberalnej, był też troszku tabu z powodu przeszłości szefowej struktur. To nie przeszkadza aż tak bardzo, więc kiedy na jajeczku wielkanocnym dzielimy się jajkiem i pijemy czystą wódkę, jeden z członków koła, do którego ja akurat nie należę, ale to nieważne, okazuje się być ojcem mojego kolegi ze studiów, który dostał robotę w IPN i ten ojciec kolegi mówi: ja nie mam wobec nich kompleksów. Dziwaczne, mieć do powiedzenia o Żydach tyle, że się nie ma kompleksów; nie bardzo rozumiem, o co mu chodzi, być może dlatego, że jestem lekko nawalony. Ktoś obok zaczyna rzygać, bo wódka i jajka to nie jest dobre małżeństwo i już nie rozmawiam z ojcem kolegi ze studiów, który to ojciec jest członkiem tej samej, co ja partii liberalnej i nie ma kompleksu wobec Żydów.\nW siedzibie chadecko-narodowo-nijakiego stowarzyszenia, do którego należę, wisi Matka Boska, krzyże i chyba portret Dmowskiego, a na pewno szabla, co jest kompletnie bez sensu, bo Dmowski był przecież za nowoczesnością, ale nie szkodzi. Siedziba jest w kamienicy, która została po Żydach; jeżeli to ma jakieś znaczenie. Andrzej kolega ze stowarzyszenia mówi: mój ojciec był prokuratorem za komuny i w partii był, ale to nie takie proste. Andrzej mówi: za co Ty Żydów Michał tak lubisz, nie rozumiem, wiadomo przecież, że Żydzi są odpowiedzialni za komunizm. Jedno mówi Andrzej i drugie mówi Andrzej. Rozmawiam z Andrzejem, który jest mądry, pisze wiersze i nawet jeden opublikował mu Robert Tekieli. Jest rok 2005. Z rozmowy jak zawsze nic nie wynika; m. in. z powodu nienawiści do Dmowskiego wypisuję się szybko ze stowarzyszenia; nie wiem po cholerę w ogóle się zapisałem; widocznie miałem taki czas, że chciałem gdzieś bardzo przynależeć.\nZmieniam fach i jest rok 2013. Zabezpieczam wycieczkę żydowską, której nikt nie atakuje; nie było w Łodzi nawet jednego przypadku, żeby ktoś fizycznie zaatakował prawdziwego Żyda, ale wszyscy się boją, że kiedyś zaatakuje; wiadomo dlaczego się boją, chociaż nikt głośno tego nie powie i dlatego zabezpieczam wycieczkę. Żydzi są zmęczeni i znudzeni; to nastolatki, którym zafundowano maraton od miejsca zagłady do miejsca zagłady, wszędzie wypada się wzruszyć, może nawet zemdleć; to musi męczyć i nudzić. Cieszy mnie widok tylu żywych Żydów, a mój kolega Marek który też zabezpiecza, mówi: byłem wczoraj zabezpieczałem, pod pomnikiem pękniętego serca, tam ich nie było, ale to pomnik naszych dzieci polskich, a nie ich żydowskich. Kiedy Żydzi odjeżdżają, gruby mundurowy w radiowozie mówi: wreszcie skurwysyny odjeżdżają; ciekawe, czy nasze wycieczki ktoś u nich pilnuje, ciekawe kurwa bardzo.\nOd czasu, kiedy wytatuowałem sobie na przedramieniu napis JUDE, taki sam jak nazwa łódzkiej kapeli-uprawiającej industrialny łomot, muszę słuchać częściej, że ktoś coś mówi; należało to przewidzieć. Większość znajomych jest ciekawa dlaczego i żartuje, że ciężko trochę strach teraz ze mną iść na wódkę; inni całkiem serio tatuaż uznają za objaw choroby psychicznej albo mówią: obnosisz się (Żydzie); generalnie można się przyzwyczaić. Trafiają się antysemici bezwstydni: napis ich prowokuje i wyrzygują litanię: talmud, banki, reprywatyzacja, lasy państwowe, kryzys, lobby… każdy Polak ją zna. Wierzy albo przynajmniej słyszał u kogoś bliskiego. Tatuaż robię jesienią 2015 roku i się boję, że tatuażysta mi coś wstrzyknie, jakąś żółtaczkę albo AIDS, kiedy mu mówię, jaki chcę mieć napis, ten tatuaż; żałosne jest to, że się boję, bo tatuażysta mówi: pojechałbym do Oświęcimia, bo nie byłem ale podobno wstęp kosztuje 100 PLN. Jedna nitka mniej. Zawsze coś.\nGdzieś po drodze moja żona mówi, że jej kolega z pracy o imieniu Miłosz mówi: jaki to antypolski film to Pokłosie. Nie wiem, co jest w Pokłosiu antypolskiego; moja żona też nie wie. Albo w Sąsiadach Grossa. Rozmawiam o tym z przyjacielem Krzysztofem. Krzysztof jest mądry, słucha Trójki i ma kolekcję winylowych płyt; nie wierzy też, że Jezus był Bogiem, czyli mógłby być muzułmaninem albo Żydem, gdyby nie to, że Krzysztof chyba w ogóle nie wierzy w Boga; nie ma to zresztą chyba żadnego znaczenia. Krzysztof mówi: mój dziadek opowiadał, że kiedy był w wojsku przed wojną, to można było Żyda bezkarnie kopnąć w dupę. Krzysztof mówi dalej: jeżeli można było Żyda bezkarnie kopnąć w dupę, plus propaganda tak zwanego świętego ojca Maksymiliana zrobiła swoje, to chyba oczywiste, że płonęła stodoła i nie tylko. Rozmawiamy z Krzysztofem jeszcze przez chwilę o Żydach, ale coraz ciężej nam się oddycha, więc kończymy i Krzysztof opowiada mi o swojej fascynacji Japonią. W Japonii prawdopodobnie nie ma Żydów i jest mało Polaków. Rozmawiamy wiosną 2016 roku; nasi synowie mają bal gimnazjalny i jesteśmy z nich dumni, to mądrzy chłopcy; przypilnowaliśmy, żeby żaden z nich nie był zarażony i żeby nie prowadziły do nich nitki, które nie pozwalają wyjść z labiryntu. Teraz pilnujemy balu, żeby dzieciaki nie piły, nie daj Boże ćpały i nie paliły papierosów. Niepotrzebnie rozmawialiśmy o Żydach, bo zamiast się tylko cieszyć z tych naszych fajnych synów, martwimy się, co będzie dalej i jak się to wszystko potoczy.\nW 2014 roku przychodzi proboszcz po kolędzie, mieszkam w bloku niedaleko największego w Europie żydowskiego cmentarza, niedawno się przeprowadziliśmy i proboszcz jest ciekawy nowych parafian. Parafia jest pod wezwaniem Bożej Opatrzności; nad drzwiami kościoła mamy masoński symbol: oko w piramidzie. Mnie to śmieszy. Proboszcz jest po kolędzie i kiedy kończymy modlitwę proboszcz mówi: a nie, ja nie byłem na cmentarzu, może się kiedyś wybiorę do nich. Proboszcz tak mówi, bo ja mówię najpierw: dobrze mieć taki cmentarz pod nosem. W tym samym 2014 roku rozmawiam z tym samym proboszczem na plebani o Polsce i proboszcz mówi: Adam Michnik nigdy nie działał dla dobra Polski. Więcej nie rozmawiamy.\nZaczyna się z muzułmanami. Jest rok 2016, jesień i na mszy ksiądz mówi: Jan III Sobieski; zapomina wspomnieć o polskich Tatarach, którzy mu pomogli pogonić Turków. Zapomina albo nie wie, albo nie chce wiedzieć, że pomogli. Judasz płonie oczywiście tak samo jak zawsze, tylko już nie sam; jeżeli towarzystwo ma jakieś znaczenie, kiedy się płonie.\nP.s. Nie jestem dziennikarzem, ani pisarzem. Pisanie tego tekstu mnie bardzo zmęczyło. Mam nadzieję, że ktoś to kiedyś zrobi lepiej. Ja napisałem jak umiałem. Wszystkie postaci występujące w tekście są autentyczne.


Mecz | Blog żony programisty\n9 października 2014 | Komentarze: 3\nEnter postanowił iść na mecz koszykówki. Ja nie jestem fanem sportu, ale przekonała mnie perspektywa widoku facetów w gatkach biegających za piłką, chociaż widzę codziennie jednego faceta w gatkach biegającego po mieszkaniu z przytwierdzoną piłką do żeber.\nNigdy nie byłam na meczu…\nEnter w drodze na mecz opowiedział mi wszystko co powinnam wiedzieć. Było sympatycznie, trochę znajomych. Okrzyki, przekleństwa, wstawanie, narzekanie na sędziego, wysportowani mężczyźni, kawa… której mąż mi nie kupił.\nSiedzę sobie, obserwuję i nasłuchuję, co nie było łatwe z powodu tumultu i złego nagłośnienia. Na przeciwnych trybunach siedzieli wierni fani. Legioniści, a obok kibice z Pruszkowa. Słuchałam ich okrzyków i do moich uszu dobiegł tekst: na parterze! (tak krzyczeli kibice Pruszkowa). Zastanawiam się o co chodzi..\nPukam w ramie Entera i zawstydzona się pytam:\n– Dlaczego krzyczą „Na parterze”?\n– Jedni krzyczą cześć i chwała, a drudzy bohaterom\n– Koszykarze ładnie się poruszali za piłeczką.\n– Mężu, wybacz mi głuchotę. A może ją wykorzystuj?\n23 grudnia 2014 at 11:41\nPolecam hokej na lodzie, jest na co popatrzeć, szybkość siła itp 😉\n10 marca 2015 at 22:21\nI can’t read this article. Exactly, I interest with this web.\n16 marca 2015 at 16:18\nJeśli idziesz z mężem, to ważne aby kibicować właściwej drużynie 😉\nPozostaw odpowiedź Suherlin Anuluj pisanie odpowiedzi


Świecka konsekracja ma wymiar profetyczny\nkosciol.wiara.pl » Świecka konsekracja ma wymiar profetyczny\n„Trzeba żyć duchem Wcielenia w czasie i miejscu, gdzie Bóg nas postawił, przyjmując rzeczywistość z otwartym sercem, aby zasiewać miłość Ojca, Syna i Ducha Świętego” – te słowa Papież skierował do przedstawicielek Instytutu Świeckiego Współpracowniczek Oblatek Misjonarek Niepokalanej z okazji 70-lecia istnienia oraz 20-lecia zatwierdzenia go na prawach papieskich. Towarzyszyły im podczas spotkania z Franciszkiem także Siostry Oblatki.\nOjciec Święty zwrócił uwagę, że założycielem Instytutu był o. Gaetano Liuzzo, który przekazał mu charyzmat św. Eugeniusza de Mazenod, założyciela Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Podkreślił, że bycie konsekrowanym w Instytucie świeckim nie oznacza ukrycia się w bezpiecznym miejscu, ale dzielenie na wzór Jezusa zwyczajnego życia ludzi, codziennej pracy, domu, relacji sąsiedzkich. Chodzi o przenikanie ziemskiej rzeczywistość światłem wiary, ciepłem miłosierdzia oraz perspektywą nadziei. Jezus w swoim ukrytym życiu jest wzorem dla wszystkich. Również jego codzienne działania miały wartość boską, wypływający z Jego osoby, z jedności z Ojcem, z odkupienia, dla którego się wcielił. Podobnie jest z członkami Instytutów świeckich oraz ze świeckimi z nimi stowarzyszonymi. Ich codzienne wspólne działania zyskują szczególną wartość apostolską z racji osobistego poświęcenia w zjednoczeniu z Bogiem jako celu przyjętemu w życiu. Aktywność świecka może stać się formą apostolatu bezpośredniego.\nŚwięty Eugeniusz de Mazenod powtarzał często Oblatom: „W imię Boga bądźcie święci”. Tutaj Franciszek wskazał na trzy postawy wyrażające to dążenie do świętości. Pierwsza z nich wyraża się w gotowości.\n„To znaczy, żyć w pełni w teraźniejszości, chwytając się obietnicy wieczności. Całe nasze życie jest dążeniem do życia wiecznego i musimy być na to gotowi. Człowiek jest gotowy, gdy jest całkowicie oddany Bogu oraz swoim braciom i siostrom. Nie wtedy, gdy pojawiają się oklaski i sukcesy, nie, życie jest czymś więcej. Jest to bycie w świecie w pełni, w prawdzie i wolności dzieci Bożych oraz w relacji braterstwa z innymi – podkreślił Papież. Tę intensywność relacji z Ojcem i z naszymi braćmi oraz siostrami karmi modlitwa, która pozwala Bogu być blisko nas, wyzwala z samotności i napełnia nadzieją. Modlitwa dotlenia życie: tak jak nie można żyć bez oddychania, tak nie można żyć jako chrześcijanie, a tym bardziej jako osoby konsekrowane, bez modlitwy.“\nDrugą postawą przywołaną przez Ojca Świętego jest ofiarowanie się, poświęcenie swojego życia. Chodzi o całkowite oddanie siebie Chrystusowi, aby utożsamić się z Nim duchowo. Wyraża ono pełną, hojną i nieograniczoną przynależność. Tutaj Franciszek zaznaczył, że należy przede wszystkim skupić się na Jezusie, a nie na sobie, ale na łasce jego daru. On jest Ofiarą, w której inni się ofiarują. Jezus przychodząc do nas jako sługa, umierając na krzyżu między dwoma złoczyńcami, wyjaśnia nam na czym polega życie: miłość przyzywa miłość, łaska pociąga za sobą bezinteresowność. Trzecią postawą wskazaną przez Papieża jest zaufanie do Boga na wzór Maryi.\n„Trzeba naśladować Ją w słuchaniu i przyjmowaniu woli Bożej, aby i w nas Jego Słowo stało się ciałem. Dzięki jej wierze, dzięki jej «tak», dzięki jej «oto jestem», wypełnił się plan Ojca dotyczący powszechnego zbawienia. Dlatego bezpieczną drogą, także dla was, którzy jesteście z «Niepokalanej», jest ta, którą Ona przebyła – zaznaczył Papież. Tę drogę dobrze opisują żarliwe słowa, które wasz historyczny założyciel pozostawił wam w swoim testamencie: «Waszym powołaniem jest miłość, waszym prawem jest miłość, waszym lekarstwem jest miłość. Trynitarna miłość chrystocentryczna i powszechna miłość misyjna, w domu i na całym świecie, wcielająca się na nowo w miłość Matki, jako prawdziwe nowe Maryje z Nazaretu, żarliwe i wielkoduszne jak Ona, i z Nią».“\ndodane 20.11.2021 19:50


Dzieci z alei Rothschildów - jedynie 29,20 zł w matras.pl\nDrugi tom – po bestsellerowym Domu przy alei Rothschildów – niezwykłej sagi rodzinnej, w której idylla zderza się z Historią. Frankfurt. Narastają nastroje antyżydowskie. Dla członków rodziny Sternbergów, którzy jeszcze niedawno marzyli o tym, by będąc Żydami, stać się równouprawnionymi obywatelami w niemieckiej ojczyźnie, ta nadzieja zamienia się w koszmar. Okazuje się, ż ... e są obywatelami drugiej kategorii i nawet dawni przyjaciele traktują ich inaczej. Syn Johanna Isidora, Erwin, traci podstawy egzystencji, podobnie jak jego zięć, doktor Friedrich Feuereisen, któremu odebrano prawo wykonywania zawodu adwokata i notariusza. Z błahego powodu jemu oraz jego młodej żonie Viktorii wymówiono mieszkanie. Córka Johanna Isidora, Alice, i jego wnuczka Claudia wskutek szykan zmuszone zostają do opuszczenia gimnazjum. Anna nie ma odwagi pójść do urzędu stanu cywilnego, by dać na zapowiedzi. Z dużą zręcznością, pasją i subtelnym wyczuciem szczegółów historycznych Stefanie Zweig przedstawia dekadę między rokiem 1926 a 1937. Opisuje losy rodziny, które mogłyby przypaść w udziale jej samej – bez goryczy, za to z głębokim humanizmem, który porusza serce. Czytaj dalej >> << Zwiń


Pojemnik ceramiczny na listek laurowy SWEET HOME 0,2 l - sklep internetowy - garneczki.pl\nPojemnik ceramiczny na listek laurowy SWEET HOME 0,2 l\nAkcesoria kuchenne/Do przypraw/Pojemniki na przyprawy 2200000006363\n(kod produktu 2200000006363)\nDoskonały do przechowywana liści laurowych ceramiczny pojemnik z serii Sweet Home.\nWzór: SWEET HOME listek laurowy\nświetne rzeczy! polecam zakupy\tkk\npojemnik jest bardzo fajny, ładny i przydatny. Polecam kupic cały zestaw, wtedy bardzo ładnie wszystko do siebie pasuje!\tmirka\nświetne rzeczy! polecam zakupy\tImię*


24 listopada 2014, 4:38\nW sobotę (22 listopada) odbyły się mecze trzeciej kolejki III ligi piłki podlaskiej, gdzie występuje tercet zespołów z województwa warmińsko-mazurskiego. Najbardziej zadowoleni powinni być zawodnicy Szczypiorniaka Ełk, którzy pokonali w Gołdapi Jaćwingów 31:27.Czarni Olecko byli pełni wiary w zwycięstwo z Siemiatyczami i początkowo realizowali cel, ale w końcówce pokpili sprawę i przegrali u sobie 26:28.\nUKS Jaćwingowie Gołdap – EKS Szczypiorniak Ełk 27:31 (17:14)\nPrzy pełnych trybunach, w hali MOSIR w Gołdapi zawodnicy Ełckiego Klubu Sportowego Szczypiorniak rozegrali drugi mecz w III lidze Podlaskiej z zawodnikami UKS Jaćwingowie Gołdap. Po pierwszej połowie prowadzili gospodarze 17:14. Ełczanie zaliczyli sporo kar, poza tym zabrakło kilku chorych zawodników. Po zmianie stron goście przejęli inicjatywę, zagrali uważniej w obronie i w efekcie z nawiązka odrobili straty zwyciężając 31:27.\nW ełckiej drużynie zagrali: Aleksander Czyż, Kamil Fiedorowicz, Krystian Górski (2), Jakub Karczewski (9), Kamil Jabłoński, (2), Artur Zapolski (4), Sebastian Myszczyński, Piotr Pstrągowski (2), Przemysław Misztal (3), Damian Bekulard (1), Szymon Wierzbicki (8).\nCzarni Olecko – TS Siemiatycze 26:28\nPrzez wiele minut mecz toczył się przy prowadzeniu gospodarzy. Wprawdzie była to pzrewaga minimalna, ale dawała nadzieje na zdobycie kompletu punktów. Niestety w ostatnim fragmencie do głosu doszli goście w wygrali różnica dwóch bramek 28:26.\n1 KS Szczypiorniak Dąbrowa Białostocka 2 4 57-43\n2 TS MOSIR Siemiatycze 3 4 83-83\n3 EKS Szczypiorniak Ełk 2 2 53:53\n4 UKS Jaćwingowie Gołdap 3 2 87-90\n5 MLKS Czarni Olecko 2 0 51-62\nEłk Goldap Olecko piłka ręczna warmia Olsztyn


GROZOMANIA: Recenzja: Wolf Creek (2005)\nRecenzja: Wolf Creek (2005)\nHorror bez oprawcy czy niewyjaśnionych zjawisk to jak wóz bez czterech kółek. Filmowych gagatków spod ciemnej gwiazdy mamy dziś tyle, ile oczek pływających w tłustym rosole. Dlatego też dręczyciel w horrorze to dziś podstawa i nieważne czy mamy do czynienia z typowym mordercą z krwi i kości, odrealnionym zombie, kosmitą, dzikim zwierzem będącym wybrykiem natury czy psotliwym duchem, który wrócił z zaświatów, by zemścić się na żywych. Ktoś lub coś musi przecież dręczyć naszych bohaterów, bo inaczej horror byłby pozbawiony swego podstawowego atrybutu- elementu grozy i strachu. A czego nie boimy się najbardziej, jak obawy o przetrwanie i własne życie? Jednego skutecznie wystraszy duch małej Azjatki, drugi dostanie palpitacji serca na widok gnijących żywych trupów, a trzeci udławi się strachem podczas seansu o psychopatycznym mordercy uganiającym się za nastolatkami. Ilu ludzi na kuli ziemskiej, tyle upodobań. Z całą pewnością propozycja Grega McLeana odpowiedzialnego za scenariusz i reżyserię do omawianego tutaj Wolf Creek przypadnie do gustu tym, którzy gustują w horrorach dosłownych i realistycznych oraz dostają ślinotoku na widok napisu "film oparty na faktach".\nNa początku otrzymujemy informację, że oglądamy film oparty o prawdziwe wydarzenia (i tu radzę uważać, gdyż nie wszystko co w filmie autentyczne musi pokrywać się z tym co miało miejsce w rzeczywistości), następnie dostajemy krótką statystykę na temat liczby osób zaginionych na terenie Australii. Ten typowo "dokumentalny" charakter filmu wprowadza nas w schematyczny slasher, w którym morderca plus grupka nastolatków równa się makabra. Tym razem brniemy śladami trójki wycieczkowiczów- Liz, Kristy i Bena, którzy łakną życiowych przygód oraz wrażeń, dlatego też postanawiają zorganizować sobie dłuższą wycieczkę w pustynne miejsca Australii, a ich centralnym punktem podróży ma być tytułowy Wolf Creek- krater powstały w wyniku uderzenia potężnego meteorytu, z którym wiąże się wiele różnych ciekawych opowieści. Oczywiście- i tu powieje rutyną- nasi bohaterowie na dzień przed wyjazdem organizują sobie imprezkę dobrze zakrapianą litrami alkoholu. Przez pewną część seansu obserwujemy ich dowcipne zabawy, gdzie humor i dobra atmosfera idą w parze, jednakże wszystko to, rzecz jasna i oczywista, musi zostać przerwane okrucieństwem i wynaturzonymi popędami mordercy, z jakim naszym bohaterom przyjdzie się zmierzyć. Brzmi znajomo? Pewne, że tak! Przecież to schemat ciągle powtarzany i miażdżony przez każdy typowy horror o nastolatkach. Tak czy siak skwitowanie Wolf Creek etykietką "głupawy horror o nastolatkach" byłoby wielkim nieporozumieniem i przede wszystkim- niesprawiedliwym i powierzchownym osądem wobec tego, co prezentuje nam McLean. Zdaję sobie sprawę, że dziś takich typowych slasherów mamy po brzegi i prawdę mówiąc w czasie niektórych seansów przypatrując się idiotycznym zachowaniom bohaterów mamy ochotę rzucić pilotem albo czymś cięższym w stronę telewizora, ale jednak czasem warto zacisnąć zęby i poczekać aż akcja rozkręci się na dobre.\nCo więc przemawia za tym, że warto sięgnąć akurat po Wolf Creek? Zacznę przede wszystkim od scenerii, w której osadzono fabułę filmu. Opustoszałe, piaszczyste tereny Australii, gdzie dookoła oprócz naszych bohaterów nie ma ani jednej żywej duszy zdecydowanie podkręcają atmosferę niepokoju i lęku. No tak- znamy to choćby z Cravenowskiego horroru wzgórza mają oczy, ale akurat taka sceneria w horrorze zwykle się sprawdza. Widząc jedynie kępki suchej trawy, piach i kangury leniwie hasające po terenie podświadomie czujemy, że za moment wydarzy się coś, co przerwie tę oazę spokoju oraz to, czego nikt z nas nie chciałby przeżyć na własnej skórze. Obraz taki podsyca również świadomość, że nieobecność nikogo innego poza naszą pechową trójką może okazać się niezręczne w przypadku ewentualnego nieszczęścia, które jak wiemy prędzej czy później i tak dopadnie naszych bohaterów, i to w dosyć dziwnych okolicznościach.\nAle sceneria to nie jedyny atut filmu. Ten, kto kojarzy typowy slasher tylko i wyłącznie z oklepanymi filmowymi cycatymi blondynkami, które gdzieś po drodze zgubiły rozum, albo z typowym macho, który rzuca się do gardła psychopacie jak przeciętna wsza na grzebieniu w celu udowodnienia tak naprawdę swojej głupoty powinien zdecydowanie sięgnąć po Wolf Creek, bo w tym przypadku twórca oszczędził nam tych głupawych zachowań i zapodał takie postacie, których tragedia autentycznie nas porusza. Co prawda nasi bohaterowie pokazują swoje umiejętności imprezowania, ale na całe szczęście nie odebrano im kręgosłupa moralnego oraz rozumu i logicznego myślenia, choć w niektórych scenach mogłoby się wydawać, że to drugie czasami niestety zawodziło. Na próżno szukać nam również typowego psychopaty o zdeformowanej twarzy, bo ten, który będzie tutaj wyżynał po kolei wycieczkowiczów to normalny człowiek- mowa oczywiście o wyglądzie zewnętrznym, bo jak się domyślamy, jego zachowanie normalnie nie będzie. Zdecydowanie brakuje nam tutaj historii życia oraz profilu psychologicznego psychopaty. Tak naprawdę nie wiemy o nim zbyt wiele, a szkoda, bo całkiem urozmaiciłoby to treść filmu.\nJeżeli spodziewamy się po Wolf Creek widowiskowej rzezi rodem z Teksańskiej masakry piłą mechaniczną to seans może nie spełnić do końca naszych oczekiwań, bowiem nasz australijski psychopata nie będzie wyposażony w tak odjechane narzędzia zbrodni i pomysłowe tortury. Ale to wcale nie oznacza, że otrzymamy film pozbawiony krwawej makabry, czy oglądający się na cenzurę. Wręcz przeciwnie- brutalność została ukazana tutaj co prawda w sposób wyważony, ale niezwykle realistyczny i dosłowny. Na tyle chłodny i dosadny, że wrażliwym na przemoc widzom odechce się wycieczek po pustynnych i odludnych zakątkach świata...\nTytuł oryginalny: Wolf Creek\nTytuł polski: Wolf Creek\nEtykiety: Greg McLean, horror, horror slasher, horrory australijskie, horrory oparte na faktach, recenzje horrorów, Strefa filmu, wolf creek 2005, Wolf Creek recenzja\nBuffy1977 27 maja 2012 10:34\nCzekałam na Twoją reckę tego filmu:) Mnie też bardzo się podobał, dokładnie z tych powodów, które opisałeś. Pierwsza połowa filmu wielu widzów znudziła, ale ja o dziwo byłam zadowolona, że dano nam możlwiość tak skrupulatnego zapoznania się z bohaterami, którym przez wzgląd na ich dokładną charakterystykę można było dopingować podczas drugiej połowy seansu. Moim zdaniem film znacząco wybija się ponad przeciętność - to nie jest tylko krwawa jatka, ale również dramat niewinnych ofiar, którym widz niezmiernie współczuje.\nŚwietna recenzja, zresztą jak zawsze. Dzięki wielkie!\nAgnieszka 29 maja 2012 18:43\nPodzielam Twoją opinie. Mi również bardzo się film spodobał i to, co przykuło moja uwagę, to właśnie sceneria. Niby piękna...taka opustoszała, ale zdaje się skrywać istną cieszę przed burzą. Sam film również zrobił pozytywne wrażenie jako horror. Jest brutalnie i krwawo, ale tak jak Buffy wspomniała - oprócz tego ukazuje przede wszystkim przerażającą historię młodych ludzi. To nie jest tylko i wyłącznie krwawa miazga, ale obraz daje nam wiele do myślenia po zakończonym juz seansie.\nCAT 2 czerwca 2012 16:47\nZaczyna się jak wiele horrorów i rzeczywiście ktoś na pierwszy rzut oka mógłby powiedzieć, że to "głupawy horror o nastolatkach" :-) ale - tak jak wspominają moje poprzedniczki - warto obejrzeć do samego końca. Dziękuję za kolejny świetny post! Pozdrawiam!


Matka Kurka dla Frondy: Potęgę żydowskiej propagandy pokazuje masakra w Strefie Gazy | Fronda.pl\nMatka Kurka dla Frondy: Potęgę żydowskiej propagandy pokazuje masakra w Strefie Gazy\n14 maja 2018 roku w rocznicę ogłoszenia niepodległości Izraela, Stany Zjednoczone oficjalnie uznały Jerozolimę stolicą państwa żydowskiego. Z tej okazji USA dokonały w Jerozolimie uroczystego otwarcia ambasady, którą przeniesiono z Tel-Awiwu. W wielkiej fecie udział wzięła córka prezydenta Stanów Zjednoczonych Iwanka Trump, a towarzyszył jej mąż Jared Kushner i chyba nie muszę pisać z jakiego wywodzi się narodu.\nGdy Ivanka Trump z mężem świętowała w Jerozolimie, dosłownie w tym samym momencie świat obiegły dwie informacje. Pierwsza była bardzo krótka i wyglądała tak:\n- To wielki dzień dla Izraela – na Twitterze napisał prezydent Donald Trump.\nDrugiej informacji, nie da się opisać tysiącem słów, ponieważ dotyczy krwawej jatki, jaką państwo Izrael urządziło Palestyńczykom na ich ziemi. Było jasne, że Palestyńczycy nie zaakceptują ani politycznie, ani zwyczajnie po ludzku, takiej agresji, bo to oczywiście była agresja i to w każdym wymiarze. Upokorzeni i sponiewierani przez wielkich tego świata tłumnie ustawili się w Strefie Gazy, aby zaprotestować i dać wyraz krzywdzie, jaka ich spotkała. Różnie się ocenia, jak zwykle, liczbę protestujących, najczęściej mówiono o kilkudziesięciu tysiącach, ale co do jednego wszystkie agencje, może z wyjątkiem izraelskich, są zgodne. Po stronie palestyńskiej nie padł ani jeden strzał, Palestyńczycy protestowali żywiołowo aż po miotanie kamieniami, ale kamienie to było jedyne ich uzbrojenie, nie stanowiące żadnego zagrożenia dla Żydów. Ze strony Izraela najpierw spadły ulotki wyrzucone z samolotu, potem granaty łzawiące, co jeszcze jest do przyjęcia, chociaż już pokazywało przewagę siły. Na tym się jednak nie skończyło i doszło do rzezi.\nIzraelska armia użyła ostrej amunicji, broni maszynowej, a nawet bombowców. Wśród ofiar tej makabry jest co najmniej 60 zabitych Palestyńczyków i drugie tyle trafiło do szpitali w stanie krytycznym. Ponad dwa tysiące demonstrantów zostało rannych. Wszystko to odbyło się na oczach świata, który nie miał wyjścia i jakoś tam zagregował, głównie oburzeniem dziennikarskim i delikatnymi notami publicznymi, żeby broń Boże nie zakłócać Żydom wielkiego święta. Coś tam słychać też w ONZ, że ma być śledztwo niezależne, czyli farsa na wzór interwencji błękitnych hełmów w byłej Jugosławii. I tylko w niezawodnym Internecie krążą od strony do strony zdjęcia symbole. Na jednym ojciec trzyma zabite przez żydowskich żołnierzy dziecko, na drugim kaleka bez nóg miota kamień prymitywną procą, taką samą, jaką Dawid powalił Goliata, ale ten Palestyńczyk Goliatowi krzywdy nie zrobił, tylko sam został zastrzelony prze żydowskiego snajpera.\nWobec dramatycznych faktów, tylko dwa kraje nie zachowały najmniejszej powściągliwości: Stany Zjednoczone i Izrael. USA oświadczyły, że zamieszki w Strefie Gazy to polityczna prowokacja Hamasu, ale jakoś nie zauważyły, że prowokatorzy nie uzyskali nic, za to Żydzi położyli trupem około setkę cywili, jeśli liczyć tych, którzy dogorywają w szpitalach. Izrael poszedł jeszcze dalej i swoim perfidnym, ulubionym stylu odwołującym się do antysemityzmu i nazizmu. Gilad Erdan, żydowski minister ds. strategicznych, tak opisał to, co się wydarzyło w Strefie Gazy:\nZ gniewem nazistów, przelewali bez końca krew, by wymazać z pamięci ludzi ich własne niepowodzenia w zarządzaniu Strefą Gazy.\nWszystko to jest przerażające i już nie ze względu na przelaną krew, „śmieszne” 60, czy tam 100 trupów. Przerażające jest to, że w dobie informacji, biegnącej szybciej niż błyskawice, w dobie kamer on line i pełnej dokumentacji zbrodni żydowskiej na cywilnej ludności Palestyny, Żydzi z niebywałą bezczelnością i z pomocą USA, sprzedali światu nazizm swoich ofiar. Dopiero to pokazuje, że wciśnięcie Polsce odpowiedzialności za holokaust, gdy pomarli świadkowie i spłonęły albo zostały przekazane do „właściwych rąk” dokumenty, jest dla żydowskiej perfidii i propagandy zwykłą igraszką.


Compensa - jakie pojazdy wymagają dodatkowego ubezpieczenia - AutoMotoKlassik\nDobrowolne ubezpieczenie AC pozwala chronić właściciela pojazdu przed finansowymi skutkami takich szkód jak uszkodzenie, zniszczenie i utrata samochodu czy motocykla. Co jednak ważne: ochrona zadziała, jeśli pojazd służy do „zwykłej” jazdy. Czyli wtedy, gdy właściciel użytkuje go zgodnie z przeznaczeniem. Co to oznacza?\n– Najprościej wyjaśnić to na przykładzie samochodu osobowego. „Zwykła” jazda to nic innego, jak codzienne przemieszczanie się po drogach w celach prywatnych– po mieście i poza nim, parkowanie przy pracy lub sklepie itp. Jeżeli auto służy jako narzędzie do np. zarabiania na przewozie osób lub do amatorskich treningów na torze rajdowym, nie jest objęte ochroną w ramach standardowej umowy ubezpieczenia AC. Z reguły nic nie stoi na przeszkodzie, żeby tak się stało, ale właściciel musi to dodatkowe, nieoczywiste przeznaczenie auta zgłosić przy zakupie polisy – tłumaczy Damian Andruszkiewicz, odpowiedzialny za ubezpieczenia komunikacyjne w Compensa TU S.A. Vienna Insurance Group.\n– Zgłoszenie ubezpieczycielowi przy zakupie polisy „niezwykłego” przeznaczenia samochodu pozwoli kierowcy skorzystać również z rozszerzeń AC. To oczywiście dobrowolne – kierowca sam decyduje, które z dodatków są mu potrzebne. Wybierać może spośród wielu opcji, np. u nas ubezpieczenia komunikacyjne można rozbudować o kilkanaście różnych opcji – dodaje Damian Andruszkiewicz.\n– Tak. Obowiązkowe OC działa w oparciu o przepisy ustawy, a ta wyłącza odpowiedzialność ubezpieczyciela jedynie w kilku przypadkach, np. w jeśli dojdzie do skażenia środowiska. Nie ma wśród nich zapisu o tym, że samochodem osobowym nie można np. jeździć po torze treningowym – mówi Damian Andruszkiewicz z Compensy.\nNapisano w WiadomościOtagowano Compensa TU S.A., ubezpieczenia


Epson Stylus Photo PX820FWD | CHIP\nNajlepiej wyposażony, największy, najszybszy model drukarki wielofunkcyjnej firmy Epson trafił pod lupę laboratorium Chip. Trzeba przyznać, że Epson Stylus Photo PX820FWD nie zawiódł moich oczekiwań.\nPo pierwsze bogate wyposażenie i funkcjonalność. Właściwie wszystko co potrzeba tu znajdziemy. Na początek interfejsy USB 2.0 HS, LAN, WLAN „n”, oraz PictBridge, że o złączach kart pamięci nie wspomnę. Drukarka została wyposażona w automatyczny dupleks – koniec z ręcznym przekładaniem kartek. Jako że jest to urządzenie z faksem, do dyspozycji użytkownika oddaje też automatyczny podajnik skanera (ADF) mieszczący 30 arkuszy papieru. Funkcjonalność poprawia duży (prawie 20 cm) panel z dotykowymi przyciskami mieszczący także dotykowy ekran (o przekątnej 8,9 cm). Menu jest klarowne i intuicyjne zatem znalezienie potrzebnych funkcji raczej nie sprawi problemów, nawet niedoświadczonym użytkownikom.\nJeden z najlepszych wyników w całym rankingu, wynik w połączeniu z bardzo dobrą jakością zdjęcia – rewelacyjny.\nPo drugie szybkość i jakość. Drukarka dość szybko radzi sobie z dokumentami i grafiką. Zdjęcia powstają wręcz w rekordowym tempie. Co najważniejsze jakość zdjęć jest bardzo dobra. Nie przez przypadek w nazwie znalazło się słowo „Photo”. Także dość szybko i dobrze to urządzenie radzi sobie z kopiowaniem. Jeden z najlepszych czasów kopiowania strony A4 w kolorze. Skaner to także jasny punkt tego sprzętu. Wysoka rozdzielczość, rzadko spotykana w wielofunkcyjnych drukarkach, szybka praca i niezła jakość w połączeniu z funkcjonalnym sterownikiem podnoszą znacząco komfort pracy.\nZ kopiowaniem to urządzenie radzi sobie równie dobrze i śmiało konkuruje z typowymi urządzeniami dla biura.\nNiemniej jednak takie urządzenie to nie lada gratka. Przyda się w firmie (faks) i w domu (zdjęcia), zaspokajając potrzeby nawet wymagających użytkowników. Jeszcze słowo o cenie. Na pierwszy rzut oka w sklepie Epsona wydaje się dość wysoka. Jeśli jednak poszukamy tego urządzenia w sklepach internetowych, to cena jak na tej klasy wielofunkcyjną drukarkę, okaże się naprawdę bardzo atrakcyjna.\nWydajność nowych zasobników - strony mieszane (strony) 127\nWydajność nowych zasobników- zdjęcia (strony) 80\nKoszt wydruku zdjęcia (zł) 6,09\nWymiary spoczynkowe urządzenia (szer. x wys. x gł.) [cm] 46,6 x 19,8 x 45,8\nWymiary robocze (szer. x wys. x gł.) [cm] 46,6 x 19,8 x 65,8\nDokument tekstowy - 5 stron (s) - Plik Brief5.doc 40.2\nDokument graficzny 2.0 (s) - Plik Grafikdokument 2.0.cdr 45.0\nZdjęcie w formacie TIF (s) - plik DQ_A4_300ppi.tif 64.9\nOwoce, szare, 300 dpi, 13x18 cm (s) 6.4\nOwoce, kolor, 300 dpi, 13x18 cm (s) 8.1\nTekst, mono, jakość standardowa (s) 11.3\nGrafika, najwyższa jakość (s) 66.5\nZdjęcie A4, najwyższa jakośc (s) 196.0\nWartość maksymalna podczas drukowania [so] 10,8


Komfortowa podróż jak w samolotowej klasie biznes. I to w dużo niższej cenie - WP Finanse\nEmirates, British Airways oraz Lufthansa - to specjaliści od miejsc premium w samolotach. Tyle że podróżować w naprawdę komfortowych warunkach można najczęściej na długich trasach. Czy równie wysoki standard można zapewnić sobie w samochodzie, w którym również spędzamy wiele godzin?\nKlasę ekonomiczną można opisać bardzo krótko. Trafisz nią do miejsca docelowego. I na tyle w zasadzie możesz liczyć. To najtańsza opcja, ale i najmniej rozbudowana. Dla tych, którzy latają rzadko - to pierwszy wybór. W końcu i tak dolecą do celu, a przy tym nie wydadzą zbyt dużo. Oczywiście o ile samolot nie spóźni się pół dnia, a po drodze nie zaginie bagaż.\nPremium to dużo więcej miejsca\nByśmy za miejsce w samolocie płacili więcej, linie lotnicze wymyśliły klasę ekonomiczną premium. To rozwiązanie oferowane np. przez Lufthansę. Dopłacasz za więcej przestrzeni, większy limit bezpłatnego bagażu i więcej dodatkowych usług. Siedzenia są większe aż o 50 proc., pod siedzeniem czekać będzie zestaw podróżny (który pozwala szybko się odświeżyć). Ponad 10-calowy ekran dba o to, by nam się w podróży nie nudziło.\nAle klasa klasie nierówna. Emirates już w ramach klasy ekonomicznej oferuje - na wszystkich połączeniach - bezpłatne Wi-Fi oraz gniazdka zasilania w fotelach. Na pokładzie można też korzystać z połączeń telefonicznych. Z kolei w przypadku Lufthansy w tej klasie jest to usługa dodatkowo płatna.\nBiznes. Podróż zaczyna się na lotnisku\nCo jest wyżej niż premium? Klasa biznes. Do wejścia na pokład nie trzeba się śpieszyć, bo pasażerowie wszystkich linii w klasie biznes mają wejście priorytetowe. Na samolot oczekują również w wydzielonym, komfortowym saloniku. Oczywiście - klasa biznes to również więcej bagażu. W ofercie Lufthansy to dwie podręczne walizki zabierane na pokład i oczywiście bagaż rejestrowany.\nCzym z kolei kusi Emirates? Wygodą. Fotel płynnie rozkłada się w płaskie łóżko z wygodnym materacem. Pasażerowie biznes mają dostęp również do podniebnego saloniku. Tu załatwią sprawy biznesowe, tutaj porozmawiają na osobności z klientami.\nNajwyższa klasa. To pierwsza klasa\nJak wygląda w praktyce? Na lotnisku docelowym czeka na nas osobisty asystent. Z kolei jeszcze w trakcie podróży, ponad chmurami, o dobre samopoczucie dbają kucharze. Każdy pasażer z takim biletem może mieć pewność, że całą podróż odbędzie przy zachowaniu pełnej prywatności. I oczywiście - będzie miał najwięcej miejsca na pokładzie.\nPod względem oferty w pierwszej klasie czołowe linie lotnicze na świecie nie różnią się w wielu miejscach. Powód? Korzystają na przykład z tych samych samolotów - Boeingów 777 oraz Airbusów 380. W każdym z nich są prywatne kabiny, w każdym wsparcie kucharza, a nawet kabiny łazienkowe z pryszniczami, które pomogą w odświeżeniu się w podróży.\nDo tego do i z samolotu dostaniesz się za pomocą limuzyny, a nie autobusu.\nCena komfortowej podróży\nPrzelot z Polski do Nowego Jorku w pierwszej klasie to koszt około 20-25 tys. zł.\nPrzelot klasą biznes jest pięciokrotnie tańszy, czyli 4-5 tysięcy złotych. A przelot klasą ekonomiczną na tej trasie to wydatek 1-2 tysięcy za bilet. To oczywiście ceny biletów kupowanych z dnia na dzień - bez uwzględnienia super promocji.\nGdzie najczęściej lata się komfortowo?\nChoć lotniczych tras są tysiące, to najlepsze i najdroższe miejscówki popularne są tylko na garstce połączeń.\nJak wynika z danych firmy doradczej ICF – pierwsza klasa cieszy się największym powodzeniem w podróżach do i z Londynu. Oprócz tego często podróżujący wybierają ją lecąc w kierunku Nowego Jorku, San Francisco i Dubaju. Do tego połączenia na trasach z Europy do Hongkongu, Singapuru i Abu Dhabi. To zaledwie siatka połączeń stworzona z 10 miejsc na świecie.\nNa liście najpopularniejszych połączeń w luksusowych warunkach są też … rejsy krajowe. Z Pekinu do Szanghaju. Jedną z najkrótszych tras, na których są oferowane połączenia pierwszej klasy to linia pomiędzy Dubajem a Doha.\nPod względem liczby miejsc w oferowanych pierwszej klasie liderem są linie Emirates – wynika natomiast z raportu serwisu Pasażer.com.\nPozostałe firmy z całego świata raczej… ucinają pierwszą klasę i z każdym rokiem oferują coraz mniej miejsc i samolotów, bo tak jest taniej.\nStąd eksperci już dziś wskazują, że najpewniej pierwsza klasa pozostanie jedynie na kierunkach azjatyckich i bliskowschodnich, a w Europie i Ameryce Północnej będzie królować klasa biznes. Znacznie tańsza, a wciąż oferująca bardzo wiele.\n70 funkcji bezpieczeństwa\nŻeby poczuć się komfortowo - szczególnie w podróżach po Europie - wcale nie trzeba wydawać tysięcy złotych na podróż samolotem. Już od dawna warunki zbliżone do najlepszych klas w liniach lotniczych oferują… samochody.\nPrzykład? Jeep Compass. Chromowane listwy wokół bocznych szyb akcentują linie nadwozia i przyciągają wzrok przechodniów. Zupełnie niczym gigantyczny Boeing czy Airbus na niebie. A we wnętrzu? Fotel kierowcy - wygodny jak w klasie biznes.\nW centralnej konsoli umieszczono 8,4-calowy, kolorowy ekran dotykowy. Dzięki wielofunkcyjnej kierownicy, w której znajdują się przyciski sterowania radiem, systemem głośnomówiącym i tempomatem podróż staje się bezpieczniejsza. Kierowca nie musi odrywać od niej rąk.\nJeep Compass jest też pojazdem oferującym zaawansowane, nowoczesne a przy tym oszczędne układy napędowe 4x4, co daje gwarancję, że poradzi sobie na każdej drodze i przy każdej pogodzie.\nDo tego może pochwalić się komfortowym zawieszeniem oraz precyzyjnym, wspomaganym elektrycznie układem kierowniczym. O turbulencjach nie ma więc mowy.\nBezpieczeństwo i komfort?\nJeep Compass chroni kierowcę i pasażerów za pomocą ponad 70 dostępnych funkcji bezpieczeństwa. Pojazd standardowo wyposażony jest w sześć poduszek powietrznych oraz liczne aktywne i pasywne systemy, które zapobiegają kolizjom i ich skutkom.\nJeep w cenie jednego biletu\nW polskich salonach nowy Jeep Compass jest oferowany w czterech wersjach wyposażenia. To Sport oraz Longitude. Wersja Limited to najwyższy luksus, najlepsza technologia i wysokiej jakości wyposażenie w standardzie. Dostępna jest również wersja Trailhawk, czyli najlepsze w swojej klasie właściwości terenowe Trail Rated 4x4.\nAuto jest dostępne z silnikiem benzynowym 1,4-litrowy MultiAir2 Turbo o mocy 140 KM lub 170 KM oraz jedną z dwóch jednostek wysokoprężnych: oszczędnym, 1,6-litrowym silnikiem MultiJet II rozwijającym moc 120 KM oraz 2-litrowym silnikiem MultiJet II o mocy 140 KM lub 170 KM.\nCena nowej generacji Jeep Compassa zaczyna się już od 89 900 zł za wersję Sport z silnikiem 1.4 MultiAir2 Turbo 140 KM dostępną od roku modelowego 2019.\nW ostatnich miesiącach w ofercie dealerów samochodowych pojawiły się również inne możliwości finansowania zakupu. Jeep wprowadził na przykład ofertę wynajmu długookresowego modelu Compass przeznaczoną dla klientów indywidualnych - nie tylko dla firm.\nZalety programu? Brak wpłaty własnej, stała miesięczna opłata czynszowa pokrywająca wynajem i większość wydatków eksploatacyjnych samochodu oraz 36-miesięczny okres umowy przy limicie przebiegu wynoszącym 20 tys. km.\n_Materiał powstał we współpracy z Jeep


Ten miesiąc 946\nRelacja „Inia” Zbigniewa Horodyńskiego, którą spisał przyjaciel - Jacek Woźniakowski.\nŚlub odbył się rano w kaplicy koło dworu. W czasie śniadania, w smutnym nastroju, który z niewytłumaczonych powodów wszystkim się udzielił, piliśmy zdrowie państwa młodych. Wzniosłem toast „Kochajmy się”…\nNagle przed domem zjawił się samochód terenowy SS z wmontowanym karabinem maszynowym, z którego żołnierz niemiecki puszczał w powietrze krótkie serie. Zaniepokojeni tą niezwykłą wizytą wybiegliśmy na ganek. Ojciec zapytał oficera siedzącego w samochodzie o powód strzelaniny. Niemiec odpowiedział śmiejąc się, że pokazuje maszynowy karabin szybkostrzelny ze specjalną amunicją. Krótką chwilę rozmawiał z ojcem, po czym samochód objechał gazon i znów padło kilka strzałów. Jak się później okazało, było to specjalne SS Jagdkommando, wysłane na pacyfikacje okolic nad Sanem….\nNadszedł wieczór. Koło dziesiątej wieczór w domu zapanowała cisza. Poza Andrzejem i mną wszyscy byli w łóżkach. …. W niespełna godzinę ktoś zaczął z całych sił walić do drzwi. Ciotka Kowerska otworzyła drzwi. Na progu stali esesmani. Krzyczeli:\nJeśmian uciekł na dach przez górny taras. Leżał nieruchomo na szczycie. Zestrzelono go z karabinu maszynowego. Andrzej i ja wyskoczyliśmy z naszego pokoju. Na korytarzu zatrzymała nas matka.\nAndrzej i ja z wielkim wysiłkiem oderwaliśmy trzy deski z podłogi i wsunęliśmy się między podłogę strychu a powałę... Słyszeliśmy krzyki, strzały, padanie ciał. Z tego, skąd krzyki dochodziły, zrozumiałem, że Halszkę Meysztowiczównę zastrzelono na schodach, wuja Stanisława Wańkowicza – w łóżku, ciotkę Aleksandrę Wańkowiczową raniono, słyszeliśmy jej głos, gdy wołała, że jest ranna, po czym nastąpiły strzały i zaległa cisza. W pokoju sypialnym zastrzelono Krystynę Giecewiczową i jej 12-letniego synka Lolusia.\nNie wiem ile czasu minęło, gdy raptem usłyszałem kroki dwóch ludzi chodzących po strychu – stanęli nad naszą kryjówką. Zaczęli przewracać rzeczy schowane na strychu. Postali i zeszli na dół. Po chwili z dołu, z hallu posypała się seria strzałów w kierunku naszej kryjówki. Jedna kula lekko drasnęła mnie w ramię, inne zahaczyły tylko o moje ubranie, przestrzeliwując rękaw koło łokcia.\nZnowu mija dzień, nadchodzi trzecia noc. Jesteśmy coraz słabsi, nęka nas pragnienie, głód skręca kiszki, ciało cierpnie bo pozycja, której nie możemy zmienić, staje się męczarnią…. Trzeci dzień już się kończy. Nie spaliśmy i nie jedliśmy już trzy dni i trzy noce. Usta wysuszyło nam pragnienie…..\nTo już czwarta noc. W domu cicho. Po ostatniej kontroli Niemcy zapewne upewnili się, że nikogo w domu nie ma. ..\nSamochody niemieckie odjechały sprzed domu. Zapadła cisza. Zaczynamy! Wypełzamy z naszego ukrycia. Andrzej jest tak słaby, że musimy chwilkę odpocząć…. Odchylamy drzwi na korytarz. Za drzwiami leży zakrwawiony szlafrok mamy. Podnoszę go i trzymam chwilę w reku. Idziemy cicho po korytarzu… Za węgłem domu stoi samochód, na ławce w ogrodzie siedzi żołnierz, chyba śpi….\nSłychać zapuszczanie motorów, samochody odjeżdżają, pierwszy, drugi i po dłuższej chwili trzeci. W domu ani szmeru. W hallu pusto. Ani jednego płaszcza niemieckiego. Na kamiennej posadzce świeżo zmyte ślady krwi.\nSkuleni przebiegamy do gęstych krzaków ogrodowych, kładziemy się w trawie i czekamy zmroku. W tej chwili jest dokładnie jedenasta rano. Jest 28 czerwca 1943 roku. Przespaliśmy się do południa, słyszeliśmy znów warkot samochodów, rozmowy i krzyki Niemców.\nZapadł wieczór. Księżyc późno wschodził, wyczołgaliśmy się więc z krzaków i dotarliśmy na folwark do karbowego. Gdy otworzył drzwi, patrzył na nas jak na upiory. Byliśmy upiorami, wracaliśmy z tamtego świata. Kochany Pan Szydło napoił nas i nakarmił, mówił, że Niemcy ciągle kogoś szukają i przesłuchują ludzi. Nikt żywy z pałacu nie wyszedł, ani z rodziny ani ze służby. Pożegnawszy się serdecznie z panem Szydło, ruszyliśmy bocznymi, polnymi drogami do zaufanego gajowego. Szliśmy przez łany wysokiego żyta i pszenicy, przez pola Zbydniowa.”\nNastępnego dnia po mordzie Fuldner udał się do Zbydniowa celem zabezpieczenia pozostałego mienia. Do pomocy wyznaczył swojego ogrodnika, Józefa Woźniaka. Jak się później okazało, aktywnego członka Armii Krajowej. Po przybyciu do dworu Horodyńskich zastał porażający widok „Przed głównym wejściem zobaczył Woźniak żarzącą się stertę spalonych rzeczy. Ściany i odrzwia postrzelane. Krew na schodach…. Wewnątrz meble były połamane, książki z półek na ziemi, pełno rozbitej porcelany i szkła, ślady rozbitych o ścianę butelek wina. Podłoga mokra od wina i krwi… Wielkie łoże z kolumnami w głównej sypialni połamane. Widać było, że ktoś tu walczył. W sypialni gości strzelano w łóżkach – pościel zakrwawiona, smugi krwi na podłodze od łóżka do drzwi i na schody, po których wleczono zabitych”.\nRównież kilka dni po morderstwie w pomieszczeniach dworu był doktor Eugeniusz Łazowski: „Dwór był pusty. Weszliśmy do środka. Podłogi już były z grubsza zamiecione i umyte. Niewiele zmniejszyło to grozę zniszczeń. […] Piękny hall z kolekcją starej broni na ścianie. Naprzeciwko półki z wartościowymi księgami. Wytworny salon, obrazy, dywany, antyki… Wszystko w tragicznym nieładzie, rozrzucone i pogruchotane. Przed głównym wejściem – stos popiołu i niedopalonych szmat. Poszliśmy w stronę zbiorowej mogiły. Ziemia była już wyrównana. Towarzysz ostrzegł nas, że grób może być podminowany. […]Pod stajnią stała ogrodowa platforma. Tą platformą wozili Niemcy pomordowanych do wspólnego grobu. Jeszcze nie była obmyta z krwi, obsiadły ją roje much i os.”\nZbigniew i Andrzej, uratowani z masakry synowie Horodyńskiego, nie ustawali w walce z hitlerowcami. Brali udział w różnych akcjach zbrojnych w Warszawie, organizowanych przez Armię Krajową. Zbigniew „Fredro” był uczestnikiem pięcioosobowej grupy, która na rozkaz podpisany przez pułkownika Emila Augusta Fieldorfa "Nil", szefa Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej w Warszawie, przeprowadziła akcję "F" - likwidacja Martina Fuldnera – inicjatora mordu na całej rodzinie.\nObydwaj zginęli bohaterską śmiercią.. Andrzej został zabity w walce w czasie ubezpieczania zamiaru odbicia więźniów z Pawiaka, Zbigniew zaś, raniony, został zamordowany przez Niemców na Pawiaku.\nNajstarszy syn Horodyńskich, Dominik, był członkiem Uderzeniowych Batalionów Kadrowych AK na Wschód od Bugu, później walczył w Powstaniu Warszawskim i był adiutantem generała Jana Mazurkiewicza "Radosława". Do Zbydniowa nie powrócił.


Jaka ryba na święta? Karp, śledź czy dorsz? Wybieraj świadomie\ntokfm.pl 22.12.2018 08:48\nŚwięta Bożego Narodzenia to czas, kiedy spożywamy dużo ryb. Ze względu na wieloletnią tradycję, na polskich stołach świątecznych króluje przede wszystkim karp. Jednak na co dzień wybieramy głównie te morskie, ponieważ są dobrym źródłem kwasów omega 3, a przy okazji są łatwiej dostępne. Do zrewidowania nawyków namawia WWF, czyli Światowy Fundusz na rzecz Przyrody.\nOrganizacja ta już trzeci rok z rzędu wydaje poradnik konsumencki "Jaka ryba na obiad?". Projekt jest realizowany w 17 krajach, w latach 2018-2020. Ma na celu zmianę zachowań konsumentów i producentów w Europie w oparciu o zwiększoną świadomość odnośnie łowienia ryb i owoców morza oraz wpływu zarówno na środowisko, jak i nasze życie.\nDlaczego ważne jest, po jakie ryby sięgamy?\n- Rzecz w tym, że dobrze by było, żeby ślad ekologiczny, który odciskamy na morzach i oceanach, był równomierny. Tymczasem w Bałtyku 60 procent zbadanych stad ryb jest przełowionych. To dużo. Oczywiście wpływają na to nie tylko intensywne połowy, ale i inne czynniki: eutrofizacja (zanieczyszczenie biogenami), połowy nielegalne, brak odpowiedniej ilości obszarów chronionych i inne czynniki - wyliczyła Justyna Zajchowska z WWF Polska, która gościła w programie Piotra Maślaka.\nJak mówiła, choć tych czynników jest cała lista, to właśnie intensywne połowy czynią najwięcej szkód. - Nie ukrywajmy tego: celem połowów jest zabicie i wyłowienie ryb. Dlatego ma to największe konsekwencje. Połowy powinny być prowadzone w sposób zrównoważony. I o tym WWF głośno mówi - podsumowała.\nPoradnik WWF jest przewodnikiem po 50 gatunkach ryb i owoców morza, pod kątem tych, które jadamy najczęściej w Polsce.\n- Oprócz gatunków wzięliśmy pod uwagę to, skąd te ryby pochodzą oraz jakimi narzędziami zostały złowione. Te ostatnie mogą być bardziej lub mniej selektywne (tzn. wpływać w określonym stopniu na ginięcie przypadkowych organizmów morskich - przyp. red.) i przez to bardziej lub mniej szkodzić środowisku. Te trzy informacje (gatunek, miejsce połowu oraz narzędzia) powinny znajdować się na produkcie. Niestety jest pewna luka prawna, dzięki której część producentów ryb omija ten obowiązek. Proponuję nie kupować tych produktów i szukać takich z rzetelnymi informacjami - powiedziała Justyna Zajchowska z WWF Polska.\nPytana, które ryby poleca na świąteczny stół, wskazała na... karpia. Ale nie tylko - na liście tych, po które można sięgnąć, jest sporo ryb morskich, również tych najpopularniejszych oraz związanych z tradycjami świątecznymi, jak śledzie. Warto jednak sprawdzać, gdzie i w jaki sposób kupowane przez nas ryby zostały złowione. A te najbardziej zagrożone? Justyna Zajchowska wspomniała m.in. o węgorzu europejskim, który wkrótce może wyginąć.\nKtóra polska ryba, poza karpiem, była bardzo popularna w Polsce epoki PRL\nCo to jest certyfikat MSC i dlaczego warto kupować produkty z jego oznaczeniem?\nKtóra popularna w Polsce ryba jest zagrożona całkowitym wyginięciem?


RODO & Ciasteczka cookies - Największy Objazdowy Teatr Lalek Pinokio\n1.Właścicielem strony www.pinokiosacz.pl jest F.U Pinokio Paweł Tudaj, ul. Lwowska 226,\n33-300 Nowy Sącz, NIP 734 119 87 16.\n1.Zawartość strony, w tym jej treść, wygląd i konstrukcja chroniona jest polskim i międzynarodowym prawem autorskim. Prawa do wszystkich materiałów zamieszczonych na stronie zastrzeżone są na rzecz właściciela strony www.pinokiosacz.pl\n2.Żadna część strony (m.in. teksty, dokumenty, pliki, układy graficzne, grafiki) nie może być powielana lub rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób, włącznie z kopiowaniem, drukowanie, fotokopiowaniem i przy użyciu innych systemów i środków, bez zgody właściciela.\n4.Naruszenie praw autorskich przez Użytkownika skutkuje odpowiedzialnością prawną określoną w szczególności w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przepisach kodeku cywilnego.\n1.Użytkownik może korzystać ze strony za pośrednictwem urządzeń komunikujących się z Internetem (komputer, telefon).\n2.Strona umożliwia użytkownikowi zapoznanie się z ofertą firmy www.pinokiosacz.pl\n1. Administratorem danych osobowych w rozumieniu ustawy RODO która wchodzi w życie 25.05.2018r. jest firma F.U Pinokio Paweł Tudaj, ul. Lwowska 226, 33-300 Nowy Sącz. Dane użytkowników są przetwarzane przez firmę, tylko w celu świadczenia usług na rzecz klienta.\n1.Właściciel dokłada wszelkich starań w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania strony.\n2.W razie jakichkolwiek nieprawidłowości użytkownik może wysłąć informację na teatrlalekpinokio@gmail.com\n3.Właściciel zastrzega sobie prawo do zmiany niniejszego regulaminu w każdym czasie.\nwww.pinokiosacz.pl – Cookies\n1.Strona www.pinokiosacz.pl nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w plikach cookies.\n3.Podmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Użytkownika Serwisu pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest operator Serwisu FU Pinokio\n10.Strona www.pinokiosacz.pl nie ponosi odpowiedzialności za szkody wyrządzone nie z jego winy.


Idealna Okazja - Pomponik\nPlotki Pomponik » idealna okazja\nArtykuły na temat: idealna okazja\n...popełnił samobójstwo. To niezwykła okazja dla kancelarii, ponieważ dotyczy pozwu zbiorowego na 90 milionów dolarów. Cały zespół obrońców koncernu farmaceutycznego zostaje zwolniony, więc zostaje tylko(...). Wywiad udostępniony dzięki uprzejmości kanału CBS Drama, na którym od 26 lutego w dni powszednie o 21:00 będzie można oglądać 2. sezon serialu "Żona idealna".\n..., przyjaciółmi i "spija" z nich energię (śmiech) . MJ: Nie mam czasu na narty. Takie jednak uroki pracy. Kiedy chcemy wykonywać naszą pracę dobrze, zawsze odbywa się to kosztem czegoś. To też okazja do nauki...\nNowy parter Kasi Glinki to mężczyzna z krwi i kości. Otacza miłością aktorkę, ale też troszczy się o synka z jej poprzedniego związku\nMimo różnic charakteru są ze sobą pół wieku. Sami się dziwią, że udało im się razem przejść przez życie. A ono nie zawsze było sielanką...\nZdjęcia na temat: idealna okazja\nWideo na temat: idealna okazja