Ławeczka upamiętniająca postać Wiktora Osiatyńskiego\nGabinet Joan Borton\nŁaweczka przyjaciół Billa W.\nDuchowość w psychoterapii osób uzależnionych\nProfilaktyka uzależnień czy może profilaktyka zachowań ryzykownych\nMoje duchowe CV\nPomysł ufundowania kolejnej ławeczki w Rosarium chorzowskiego Parku Śląskiego z tego co wiem, narodził się – nie licząc mojej skromnej osoby – przynajmniej w trzech innych głowach. Pomysł ten, jak się później okazało, pojawił się u tych osób 29 kwietnia 2017 roku, po przykrej wiadomości, że po ciężkiej chorobie w wieku 72 lat zmarł Wiktor Osiatyński. Odszedł do Boga, którego nie rozumiał, ale którego usilnie poszukiwał przez całe swoje życie.\nOczywiście napisanie artykułu o Wiktorze na stronę internetową Fundacji Re:born spadło na mnie (no, a niby dlaczego miałoby się stać inaczej). Jak zwykle zgodziłem się, bo wtedy jeszcze nie wiedziałem, jakie to będzie trudne. Chociaż teraz po napisaniu artykułu, muszę wyrazić wdzięczność tym wszystkim, którzy na swój własny sposób, przymusili mnie trochę do tego, bo dzięki nim poznałem kolejnego niesamowitego człowieka.\nPostać profesora Wiktora Osiatyńskiego była mi mało znana. Dużo o nim słyszałem, co nieco przeczytałem, wiedziałem o jego zaangażowaniu w propagowanie filozofii AA i pracy na rzecz wprowadzenia w Polsce tzw. Programu Minnessota, pierwszej profesjonalnej terapii łączącej doświadczenia trzeźwiejących alkoholików, będące owocem stosowania przez nich Programu 12 Kroków z wiedzą psychiatryczną, psychologiczną i – co udało się zrobić tylko w Stanach Zjednoczonych – teologiczną. Pisząc wcześniej o Williamie G. Wilsonie, było mi dużo łatwiej, bo w swoim czasie dosyć dogłębnie przestudiowałem jego życiorys, z którym notabene bardzo się utożsamiłem, jak i szczegółowo zapoznałem się z jego AA-owską spuścizną. Chcąc więc uczciwie oddać hołd – pisząc ten artykuł – temu bez wątpienia wielkiemu człowiekowi, jakim był profesor Wiktor Osiatyński, moje kompulsywne ego wyrzuciło mi, że wypadałoby zapoznać się z przynajmniej niektórymi pozycjami Wiktora i wysłuchać tego, co miał publicznie do powiedzenia. Tak więc dopiero przestudiowanie jego Trylogii i innych książek oraz tekstów dotyczących jego trzeźwienia, wysłuchanie jego wywiadów, wykładów i dyskusji, w których często brał udział, ukazało mi postać niezwykłego człowieka, który wzbudził mój ogromny szacunek, ale i refleksję. I chociaż nie było mi dane osobiście poznać profesora Osiatyńskiego (choć gdzieś tam mijaliśmy się na różnych wydarzeniach AA-owskich), śmiało umieściłem go w panteonie moich duchowych przyjaciół zaraz obok Billa Wilsona i św. Ignacego z Loyoli. Równolegle jednak pojawił się też ogromny dylemat, a mianowicie co napisać o człowieku, tak bardzo doświadczonym życiowo, mądrym, aktywnym na wielu polach życia społecznego ale i zarazem bardzo kontrowersyjnym, jednocześnie nie oceniając go, ani nie opowiadając się za, czy przeciw jego poglądom. Zatem pozwolę, żeby Wiktor sam mówił o sobie.\nKim więc był profesor Wiktor Osiatyński?\nUrodził się 6 lutego 1945 roku w Białymstoku. Był doktorem habilitowanym prawa, doktorem socjologii, wieloletnim pracownikiem Komitetu Nauk Politycznych PAN, członkiem Komisji Bioetyki PAN, profesorem Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego (CEU). Wykładał również w Stanach Zjednoczonych, m.in. na Columbii, Uniwersytecie Stanforda oraz Harvardzie. W latach 90. ubiegłego wieku był szefem Centrum Badań nad Konstytucjonalizmem w Europie Wschodniej w Chicago. Był doradcą komisji konstytucyjnych Senatu i Zgromadzenia Narodowego podczas prac nad tekstem nowej konstytucji uchwalonej w 1997 roku, za co został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2011 roku Bronisław Komorowski odznaczył Osiatyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w kształtowaniu zasad demokratycznego państwa prawa i działalność na rzecz umacniania społeczeństwa obywatelskiego”. W 2016 roku był laureatem nagrody Rzecznika Praw Obywatelskich im. Pawła Włodkowica, za działalność na rzecz praw człowieka, Nagrody za Odważne Myślenie im. Barbary Skargi, a wcześniej jeszcze Nagrody im. Jerzego Zimowskiego. Współpracował z Helsińską Fundacją Praw Człowieka, w której był inicjatorem powstania i członkiem rady Programu Spraw Precedensowych, zasiadał w radzie Fundacji im. Bronisława Geremka, jako zagorzały feminista zakładał Partię Kobiet, a jako niepijący od kilkudziesięciu lat alkoholik zainicjował powstanie w Fundacji Batorego programu Komisji Edukacji w Dziedzinie Alkoholizmu. Wydał kilkadziesiąt książek na temat filozofii politycznej, konstytucjonalizmu, praw człowieka, historii i doktryn politycznych Stanów Zjednoczonych oraz alkoholizmu.\nMimo tak wielu tytułów i zasług w jednym z ostatnich wywiadów z Brygidą Grysiak w kwietniu 2016 roku powiedział, że nie trzeba wymieniać wszystkich jego tytułów i publikacji, a wystarczy powiedzieć, że jest alkoholikiem. A na pytanie dlaczego, odpowiedział:\n„Wie pani, bo to jest bardzo ważny element tożsamości. Ja jestem niepijącym alkoholikiem. To mówi bardzo dużo o mnie jako o człowieku, który ma czy miał bardzo poważne problemy z kontrolowaniem własnych emocji, który nie dojrzał na czas, który miał jakąś dziurę w środku – prawdopodobnie w moim wypadku był to niedostatek miłości czy uczuć w ogóle – i który tę dziurę nauczył się zapychać alkoholem. I który w ten sposób żył. To, że jestem alkoholikiem, niepijącym alkoholikiem mówi o mojej osobie, o mojej tożsamości i o mojej wrażliwości. […]Nie chcę się tutaj chełpić, ale są [alkoholicy] może nawet nadwrażliwi. I niepijący alkoholik musi trochę tę nadwrażliwość stępić, bo ona się często przeradza czy przeradzała w drażliwość. To, że jestem alkoholikiem, więcej mówi o mnie niż to, że jestem profesorem albo że jestem pisarzem, czy że inne czapki noszę. Dlatego myślę, że to jest bardzo ważne.”\nI za to był ceniony, szanowany, ale i …krytykowany. Za odwagę bycia sobą, za otwartość – niekiedy za zbyt intymną – za wytrwałość w walce z samym sobą, no i za wkład, jaki wniósł w mentalność osób uzależnionych, podejmujących trud wychodzenia z własnych nałogów, szczególnie tych, którzy usiłowali to robić stosując Program 12 Kroków Anonimowych Alkoholików. Łamał stereotypy. W komunistycznej Polsce nie pasował do systemu. Profesor i alkoholik?! Publicznie aktywny. Znał języki, często wyjeżdżał za granicę na różne uczelnie, pisał książki i publikacje naukowe. Ówczesna władza próbowała go zwerbować na swoją stronę, jeszcze jak pił, ale jakoś udało mu się z tego wywinąć.\nZ alkoholizmu też udało mu się wywinąć, choć to może niewłaściwe słowo. Ze swoimi uzależnieniami dosłownie walczył. Nigdy nie chciał podawać daty zaprzestania picia, choć z Rehabu możemy to wyliczyć – listopad, ewentualnie grudzień 1983 rok. W tym samym wywiadzie tak opisuje ten dzień:\n„Daty nie podam, bo nie chcę życzeń "urodzinowych" dostawać. Nie celebruję tego dnia specjalnie. To był dzień, kiedy ostatni raz piłem i potem się jeszcze potwornie czułem parę dni, ale od tego dnia liczymy moją trzeźwość. To był dzień bardzo smutny, bardzo przykry, bo była delirka, potem się zaczęły straszne bóle. To był punkt zwrotny. A potem to już jest bardzo ciągły proces. Ja na przykład wiem, że sporo swoich zachowań czy myśli, czy odczuć i reakcji zmieniłem, i nie wiem, kiedy to się stało.”\nWiktor Osiatyński – jak sam o sobie mówił – był trudnym i niełatwym w kontaktach człowiekiem. Miał swoje zdanie, złościł się jak ktoś miał inne, klął, lubił się publicznie pokazywać, celebrował swoje wykłady, był elokwentny, miał tendencję do nawracania i pouczania innych, słowem – lubił błyszczeć. Miał tego świadomość. W Litacji tak pisze:\n„Wciąż JA. Egocentryzm i egoizm. Jestem jak dziecko, które domaga się stałej uwagi, całkowicie skierowanej na mnie. Myślenia o MNIE, opiekowania się MNĄ. Muszę z tym skończyć, usunąć się z centrum wszechświata […]”.\nAlkoholizm nie był jedynym jego uzależnieniem. Publicznie oprócz alkoholizmu przyznawał się do nikotynizmu, pracoholizmu, seksoholizmu, obżarstwa, hipochondrii i do współuzależnienia. W 10. roku swojego trzeźwienia, napisał kapitalny tekst opisujący jego samego, jego uzależnienia i walkę ze swoimi nałogami:\n6 lutego 1945 wbrew przeciwnościom urodził się W. został wyposażony przez Siłę Wyższą w piękne, harmonijne ciało, twórczy i radosny umysł, potencjalną zdolność do podejmowania osądów moralnych na swoje potrzeby oraz w energię duchową, która pozwala mu kochać i łączyć się bezpośrednio z wszystkimi innym bytami, z Siłą Wyższą włącznie.\nZostał on obdarzony wrodzoną wartością i godnością, które pozwalają mu dumnie kroczyć z wyprostnymi ramionami, stawać twarzą w twarz z innymi ludźmi, patrząc im prosto w oczy, a także stawać przed Siłą Wyższą w modlitwie, medytacji lub w przypadkowej myśli, bez klękania przed nią. Nie musi uzasadniać swego istnienia ani przepraszać za swoje potrzeby, uczucia, myśli i uczynki. Z racji swego istnienia należy mu się szacunek i bezwarunkowa miłość.\nZostał on wyposażony przez Siłę Wyższą w pewne niezbywalne prawa, w tym prawo do życia, do rozwijania wszystkich swoich twórczych zadatków oraz do udziału we wszelkich swoich twórczych zadatków oraz do udziału we wszelkich decyzjach, które mają go dotyczyć. Wśród tych praw znajdują się również prawo do zdrowia fizycznego, psychicznego i duchowego; prawo do robienia tego, co chce, w tym także do nierobienia niczego; prawo do wypoczynku, do radości i wesołości; prawo do tego, by znać i wyrażać swoje potrzeby i uczucia, w tym prawo do płaczu, złości i lęku; a także prawo do wyznaczania i zmieniania granic, które ochronią jego osobę i niezależność przed niepokojem przez innych.\nPo to, by móc realizować własne potrzeby oraz potrzeby innych ludzi, został wyposażony w możliwość poznania i szanowania praw innych. W tych granicach nie ma on żadnych zobowiązań i obowiązków oprócz tych, jakie sam dobrowolnie podejmie. Jest odpowiedzialny tylko za siebie, a nie za innych. Ma znać te prawa i wolności oraz bronić ich, bo tylko dzięki temu będzie mógł stać się odpowiedzialny za własne życie.\nList do swego uzależnienia\nDrogi uzależniony, także znany jako W.\nChcę ci podziękować za to, że byłeś ze mną i służyłeś mi przez tak wiele lat. Pomogłeś mi ukryć przed samym sobą poczucie porzucenia i odrzucenia, wstydu i krzywdy, poczucie winy i samotności. Pomogłeś mi przetrwać. Przejąłeś kontrolę nad moim ciałem, umysłem i wolą oraz duchowością; każde z nich szukało jakiegoś kierunku, a ja nie byłem zdolny, by trzymać stery.\nPosiadłeś mnie, żeby mi służyć, ale także po to, bym ja służył twoim własnym celom. Byłeś dobrym sługą, ale kosztownym. Z czasem cena stała się zbyt wysoka. Dziesięć lat temu postanowiłem się ciebie pozbyć. Udało się, przynajmniej tak myślałem.\nAle ty, łącząc w sobie cechy kameleona i hydry, przechytrzyłeś mnie. Zmieniałeś skórę. Kiedy pozbyłem się ciebie w postaci alkoholika i seksoholika, trwałeś przy mnie pod postacią nikotyny. Znów się ciebie pozbyłem, ale pojawiłeś się raz jeszcze w postaci jedzenia. Zniewoliłeś mnie poprzez tysiące wymówek, małych zwycięstw, na jakie mi pozwalałeś tylko po to, by powracać ze zdwojoną siłą w postaci nocnego obżarstwa.\nAż wreszcie przyjechałem do Sierra Tucson, by zmierzyć się z tobą i dowiedzieć się, jak można ciebie pokonać. Ale kiedy myślałem, że jestem na dobrej drodze, pokazałeś mi inne głowy. Ze zdumieniem dostrzegłem, że były to wartości, którymi się szczyciłem i które najbardziej ceniłem w życiu. Zdolność współczucia i poświęcenie dla innych okazały się współuzależnieniem. Wrażliwość – niezagojonymi ranami dorosłego dziecka z zaburzonej rodziny. I wreszcie praca – potrzebą uzasadnienia mojego prawa do istnienia poprzez niekończącą się liczbę zadań, jakie sobie narzucałem, będąc niewolnikiem nigdy nie opuszczającej mnie myśli o tym, co jeszcze muszę zrobić.\nWiem, że dostałem cię wraz z samym życiem od moich rodziców jako umiejętności do przetrwania. Raz jeszcze dziękuję ci za to, że pomogłeś mi przetrwać. Nie gniewam się na ciebie. Nie żałuję przeszłości ani nie chcę zatrzasnąć za nią drzwi. Ale już po prostu ciebie nie potrzebuję. Uzyskawszy kontakt z Siłą Wyższą oraz słuchając mojego wewnętrznego głosu, sam mogę usiąść za kierownicą i kierować swoim życiem dla własnego dobra. Już nie muszę niechętnie wstawać do tych wszystkich zadań, jakie sobie narzucałem. Mogę budzić się chętnie do samego życia.\nWiem, że nie mogę cię zniszczyć i całkowicie się ciebie pozbyć. Wiem, że od czasu do czasu będziesz pokazywał jakąś głowę. Mam nadzieję, że wtedy to ja będę ciebie wykorzystywać, a nie ty mnie. Odtąd staniesz się wskazówką mojego zdrowia duchowego i wewnętrznego pokoju. Właśnie uczę się, by sobie z tobą poradzić, gdy tylko się objawisz jako nieznacznie podwyższona temperatura, zanim rozwiniesz się w poważniejszą chorobę.\nNa ten list Wiktor odpowiedział sobie z punktu widzenia uzależnienia:\nJestem twoim alter ego, tobą uzależnionym. Właśnie przeczytałem twój list pożegnalny. Dziękuję za słowa wdzięczności. Trudno mi jednak zaakceptować całkowite zwolnienie po tak wielu latach wiernej służby.\nRzeczywiście rozszyfrowałeś mnie całkiem dobrze, rozpoznając wiele moich głów. Te, które znasz, mogą znów się pokazać. I mimo że możesz być ich świadomy, będą czekać na tylnym siedzeniu na chwilę twojej słabości i zaatakują, gdy będziesz zmęczony, zły, głodny albo samotny. Twierdzisz, że będziesz wiedział, kiedy to nastąpi, a gdy tylko powiedzą słowo, będziesz potrafił obronić się, czerpiąc siły w twoich nowych sił żywotnych – Siły Wyższej i twego wewnętrznego dziecka. Życzę ci, by ci się to udało.\nAle ja wcale się nie poddaję. Zaczynam dla ciebie tworzyć nowe głowy, których nie znasz i z których działania nie będziesz zdawać sobie sprawy. Zresztą zasiałem ziarna już podczas twego poczęcia i w twoim dzieciństwie. Teraz zacznę je hodować, gdy ty będziesz zajęty obcinaniem moich starych głów.\nPragnąc, by nasza współpraca była trwała i przyjazna, przesuwam się coraz bliżej ku twemu wyższemu ja. Znasz historię doktora Jekylla i pana Hyde’a. Myślisz, że jestem panem Hyde i że możesz mnie zahibernować, pilnując, żebym się nie obudził z długiego snu. Nie zapominaj, że już wiele razy tak robiłeś – z alkoholem, papierosami, seksem, kawą i Bóg wie z czym jeszcze. Ale udało mi się stworzyć w głowie w głowie doktora Jekylla zarodki nowych Hyde’ów – obżartucha, współuzależnionego, pracoholika, uzależnionego od różnych zajęć. Z nich już wyrośli kolejni Hyde’owie.\nTak więc uważaj. Bo ja wcale nie jestem Hydem. Jestem częścią doktora Jekylla tak samo jak ty. Czasem nawet nie zdajesz sobie sprawy, że bywam najcenniejszą częścią doktora Jekylla – jego inteligencją, mądrością, jego wykształceniem i karierą, jego umiejętnościami socjalnymi i jego poświęceniem dla innych. Toteż spodziewam się już niedługo spotkać ciebie właśnie w tobie.”\nPrzeczytałem twój list. Dziękuję. Muszę powiedzieć ci coś ważnego. Czytając twój list, wcale się nie bałem. Czułem spokój i radość. Tylko trochę żałowałem, że aż tak dużo czasu potrzebowałem, by się wszystkiego o tobie dowiedzieć.\nWiem o doktorze Jekyllu od dawna, od kiedy musiałem sobie poradzić z panem Hyde’em alkoholikiem. Przechytrzyłeś mnie wtedy, zastępując go uzależnieniem od zadań. Wiem również, że tkwisz wśród moich najcenniejszych wartości, które rozwijałem mniej więcej od dziesiątego roku życia. Ale nie masz dostępu do mnie jako czteroletniego chłopca, odważnego, ciekawego świata, uśmiechniętego i szczęśliwego. To właśnie jest moja ostateczna obrona przed tobą – moje dziecko wewnętrzne, istniejące zanim ty zniewoliłeś mnie, starszego mnie. Myślałeś, że nie mam do niego dostępu inaczej, niż przechodząc przez pokłady doświadczeń i mechanizmów obronnych, jakie mi zaszczepiłeś. Ale teraz po zrobieniu ósmego i dziewiątego kroku oraz po zwróceniu wstydu tym, którzy mi go wpoili, uzyskałem – z pomocą Siły Wyższej – bezpośredni dostęp do niego. I on będzie bronił mnie przed tobą.\nWiem, że nie uda mi się to w pojedynkę. Spotkałem jednak wielu ludzi, którzy mieli podobne doświadczenia; oni mogą mi pomóc i potrzebują mojej pomocy. I nawet jeśli tkwisz we mnie, nie ma ciebie w mojej postaci w żadnym z nich. Dzięki temu oni mogą mi pomóc cię dostrzec i bezpiecznie utrzymać na tylnym siedzeniu.\nŻegnaj mój sobowtórze. Do zobaczenia. Będę się czasem oglądać na ciebie znad kierownicy po to, by wykorzystać cię dla mojego zdrowia i dalszego rozwoju.”\nMyślę, że te listy przejdą, jak już nie przeszły do klasyki AA-owskich tekstów.\nWiktor Osiatyński był zagorzałym orędownikiem filozofii Anonimowych Alkoholików. Był prekursorem propagowania tej filozofii w jej oryginalnym amerykańskim wydaniu i pierwszych w Europie Środkowej i Wschodniej programów leczenia alkoholików opartych na tej filozofii. To on tłumaczył Wielką Księgę i inne AA-owskie teksty, to dzięki niemu tzw. program Minnesota mógł zaistnieć w Polsce. Dzięki jego zaangażowaniu, trosce i upartości polski odwyk, który w latach 70. I 80. ograniczał się tylko do detoksu i ergoterapii ruszył z miejsca i zaczął przybierać standardy amerykańskie i zachodnie. Miał za złe co niektórym psychologom, że ci wiedzą lepiej. Tak o tym mówi w/w wywiadzie:\n„[…] psychologowie całkowicie zdominowali leczenie odwykowe, wprowadzając jakieś skomplikowane mechanizmy iluzji i zaprzeczeń czy wydrążonego ja. To jest właściwie niezrozumiałe i dla świata trochę pośmiewiskiem, ale tym ludzie też się leczą. A przede wszystkim bardzo dużo ludzi trzeźwieje w AA. Choć najlepsze są ośrodki, gdzie stosuje się model połączony, to się nazywa model Minnesota – połączenie AA z terapią, która opiera się o te same zasady. Program leczenia alkoholizmu oparty wyłącznie o zasady psychologiczne jest mniej skuteczny, jest bardziej odległy od potrzeb i zrozumienia alkoholika niż program oparty o tzw. model Minnesota i 12 kroków AA. Tylko tyle mówię. I bardzo mi żal, że w Polsce nie ma więcej tych trzeźwych, niepijących alkoholików jako równoprawnych terapeutów leczenia alkoholizmu, bo to bardzo by pomagało, i że w bardzo wielu ośrodkach za mały kładzie się nacisk na współpracę z AA. Tymczasem AA jest doskonałym miejscem, żeby posłać pacjenta po terapii, po to, by tam umacniał swoją trzeźwość.”\nTo, co najbardziej ujmowało go w filozofii AA, to duchowość. Wiktor stanowczo odróżniał duchowość od religijności i kościelności. Od początku trzeźwienia uważał, że duchowość jest kluczem do wyzdrowienia z uzależnień. Za Ernestem Kurtzem – badaczem AA-owskiej duchowości, twierdził, że rodzimy się z dziurą w duszy, którą niektórzy wypełniają alkoholem, seksem, jedzeniem i innymi kompulsywnymi zachowaniami i w końcu uzależniają się, a recepta na to była już w IV wieku „Stworzyłeś nas bowiem jako skierowanych ku Tobie. I niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie” (Św. Augustyn, Wyznania, 2007, s. 25). Wiktor o tym wiedział, choć nie przepadał za naukami św. Augustyna, to tu się z nim zgadzał. Poszukiwał Boga, jakkolwiek Go nie rozumiał, jak lubił powtarzać. Przeszedł długą drogę, by tę pustkę po alkoholu i innych uzależnieniach wypełnić. Czy mu się udało? Nie nam oceniać. Faktem jest, że do końca życia zachował trzeźwość i stał się żywym świadectwem, że można. Ale zanim do tego doszedł minęło wiele lat. W 2012 roku w innym wywiadzie z Marcinem Kowalskim, mówi tak:\n„Wiem, że jest Bóg, ale go nie określam. Nie jest to katolicki Bóg z katechizmu. Odróżniam duchowość od kościelności. Chodziłem do kościoła, bo był taki moment, że potrzebowałem posłuszeństwa. Dzisiaj moje oddalenie od Kościoła jest świadomym wyborem, a nie lenistwem czy niechęcią. […] Duchowość jest mi najbliższa. To przeświadczenie, że nie jestem Bogiem, nie jestem w centrum wszechświata. Potrzebuję Boga, żeby pomógł mi odróżnić pomiędzy tym, czego ja chcę, a tym, czego potrzebuję. Jak czegoś mi nie daje lub coś tracę, zadaję sobie pytanie: jakie zawarł dla mnie w tym przesłanie? Co przez to Siła Wyższa chce powiedzieć? Bądź wola Twoja, a nie moja.”\nNie sposób przedstawić całościowo Wiktora Osiatyńskiego w takim, jak ten artykule. Tym bardziej zachęcam do lektury jego książek i wypowiedzi. Nie sposób wymienić wszystkich jego zasług dla Polski, wspólnoty Anonimowych Alkoholików i lecznictwa odwykowego w naszym i innych krajach. Wiktor twierdził, że nie da się całkowicie poukładać człowieka za życia. Na to alkoholik ma całe życie. Tak o tym mówi:\n„I kiedy przestałem pić, musiałem nauczyć się żyć. Taki stary, mądry, trzeźwy alkoholik, wtedy miał 32 lata – czyli tyle co ja dzisiaj – trzeźwości, pewnego razu na zajęciach powiedział: a co wy myślicie, że jak pijany skurczybyk przestanie pić, to on się stanie aniołem? On na początek jest trzeźwym skurczybykiem i ma całe życie, żeby to zmienić. Na tym polega ten program AA, który jest pięknym programem rozwoju.”\nAle czego my się możemy nauczyć od Wiktora? Nie odpowiem za innych Dla mnie Wiktor jest świadectwem walki o wolność, zarówno tę wewnętrzną (nałogi, złe przyzwyczajenia), jak i zewnętrzną (niepodległość, demokracja, równość praw). Zgadzam się z tutaj z niejakim Grzesiem Strażakiem, dla którego Wiktor był sponsorem, który mu kiedyś powiedział: „Pomyślałem, że jak taki sukinsyn jak ty mógł wytrzeźwieć – to i ja będę mógł”.\nDlatego myślę, że ławeczka, którą katowiccy AA-owcy chcą ufundować, będzie idealnym miejscem, gdzie będzie można naładować duchowe akumulatory, pomodlić się za niego, innych alkoholików i siebie oraz prosić Wiktora o duchowy sponsoring. Wiktor Osiatyński nie miał wątpliwości, że ludzie ze skłonnością do uzależnień są nadwrażliwi, a że lubił w swoich publikacjach posługiwać się poezją, którą często cytował, więc i ja zakończę poezją, którą dedykuję jemu i innym uzależnionym:\nbądźcie pozdrowieni nadwrażliwi.\n1 Chodzi tu o udział w terapii tzw. doradców duchowych, którymi w wydaniu amerykańskim, powinni być\nświeccy teologowie, a którzy to mieli wprowadzać pacjentów w sferę duchowości. Należy tu pamiętać, że\nAnonimowi Alkoholicy bardzo pilnują tego, żeby Program 12 Kroków AA był programem duchowym, nie\nreligijnym. Wiktor Osiatyński przy omawianiu AA-wskich Kroków, stwierdził, że Kroki nie służą zbawieniu (od tego są przykazania Boże), ale trzeźwieniu.\n2 Zob. artykuł „Ławeczka Przyjaciół Billa W.” na stronie: http://fireborn.pl/laweczka-przyjaciol-billa-w.html\n3 Mam tu oczywiście na myśli tylko te książki i wypowiedzi dotyczące wychodzenia z uzależnienia, a to jak wiadomo zaledwie tylko część jego dorobku.\n4 Przestudiowanie to dla mnie znaczy coś więcej, niż tylko przeczytanie.\n5 Za Trylogię Wiktora Osiatyńskiego powszechnie uznaje się książki, które dotyczą historii jego wychodzenia z nałogów: Rehab, Litacja i Rehabilitacja, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2003, 2012 i 2013.\n6 Osiatyński W, Alkoholizm. Grzech czy choroba?, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2005; Alkoholizm. I grzech, i choroba, i..., Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2007 i Drogowskazy, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2013.\n7 A to dlatego, że św. Ignacy już w XVI wieku zaproponował w swoich Ćwiczeniach duchowych to, co później Bill W. zawarł w 12 Krokach AA. Uzmysłowił to później Billowi jego długoletni kierownik duchowy i\nprzyjaciel jezuita Edward Dowling.\nZasady przedruku tekstów ze strony Fundacji Instytutut re:born\nPrzedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła, pełnego adresu internetowego oraz nazwiska autora tekstu\nCopyright © 2015 Fundacja Instytut re:born. Realizacja: CUTberry


Suwak drenuje OFE\n11.10.2017 | Anna Zalewska\nW IV kwartale, w związku z obniżeniem wieku emerytalnego, nastąpi zwiększony odpływ aktywów OFE do ZUS, sięgający kilku miliardów złotych – ocenia Paweł Borys, prezes PFR\nW samym październiku fundusze przekazały do ZUS, w ramach tzw. suwaka, aktywa warte 1,32 mld zł. W poprzednich miesiącach wartość przelewu nie przekraczała 0,4 mld zł. Zwiększony odpływ aktywów wynika z obniżenia wieku emerytalnego. 1 października weszły w życie przepisy, które przywróciły wiek emerytalny: 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn. Z informacji ZUS wynika, że do 29 września złożono z tego powodu 196,7 tys. wniosków pierwszorazowych o przejście na emeryturę.\nZdaniem Pawła Borysa zwiększenie wartości przelewów z OFE do ZUS jest efektem jednorazowym. - Później skala transferów powinna wrócić do normalnego poziomu. Widać, że fundusze się na to przygotowały – powiedział w rozmowie z PAP.\nW tym roku licząc od stycznia do października w ramach tzw. mechanizmu suwaka OFE przekazały do ZUS łącznie już 4,5 mld zł, o +1 mld zł więcej niż w całym 2016 roku. To oznacza, że wartość przelewów z całego roku będzie znacznie wyższa od prognozowanych przez Fundusz Ubezpieczeń Społecznych 5,08 mld zł.\nFundusze emerytalne muszą oddawać pieniądze do ZUS regularnie od 2014 roku. Mechanizm suwaka wymusza na OFE stopniowe przekazywanie pieniędzy ubezpieczonego do ZUS, a cały proces rozpoczyna się dziesięć lat przed osiągnięciem jego wieku emerytalnego. W 2014 roku OFE przekazały z tego tytułu 3,7 mld zł, a w kolejnych latach odpowiednio 4,1 i 3,5 mld zł. Jednocześnie od 2015 roku OFE otrzymują wyraźnie niższe składki. W tym roku składki przekazane przez ZUS do OFE wyniosły do tej pory tylko 2,3 mld zł.\nOFEsuwaktransfery OFEwartość i struktura aktywówZUS


Eliminacje Euro 2016. Ibrahimović daje awans Szwedom! Ukraina również z biletem do Francji! – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Sport / Eliminacje Euro 2016. Ibrahimović daje awans Szwedom! Ukraina również z ...\n17 listopada 2015 22:41 /w Sport\nSzwecja zremisowała na wyjeździe z Danią 2:2 i dzięki wygranej w pierwszym spotkaniu awansowała na Euro 2016. Promocję Szwedom zapewniły trafienia Zlatana Ibrahimovicia. Na turniej finałowy do Francji uda się również Ukraina, która zremisowała w Słowenii 1:1 i obroniła dwubramkową zaliczkę.\nDania – Szwecja 2:2 (0:1)\nYussuf Poulsen 81′ Jannik Vestergaard 90′ – Zlatan Ibrahimović 19′ 76′\nW pierwszym spotkaniu barażowym Szwedzi pokonali Duńczyków 2:1. Podopieczni Mortena Olsena, aby wywalczyć bilet do Francji od początku musieli zaatakować bramkę Andreasa Isakssona i tak też zrobili. Już w 8. minucie mogli prowadzić, lecz w ostatniej chwili skutecznie interweniował Kim Kallstrom. Po leniwym dla szwedzkiej ofensywy kwadransie, drużyna przyjezdnych zaczęła atakować i to poskutkowało golem w 19. minucie meczu. Wówczas niezawodny Zlatan Ibrahimović uciekł duńskiej defensywie podczas stałego fragmentu gry i z bliskiej odległości wpakował piłkę do siatki rywali. Po stracie bramki Duńczycy ruszyli z jeszcze większym impetem, jednak nie potrafili poważnie zagrozić ekipie Erika Hamrena.\nPo zmianie stron Szwecja przejęła inicjatywę i spokojnie kierowała grą. Na kwadrans przed zakończeniem spotkania Zlatan Ibrahimović ponownie wpisał się na listę strzelców. Napastnik Paris Saint-Germain pewnie uderzył z rzutu wolnego, nie dając żadnych szans Kasperowi Schmeichelowi. Gdy awans goście mieli już w garści do głosu doszedł „Gang Olsena”. Najpierw znakomitą centrą w „szesnastkę” popisał się Riza Durmisi, a Yussuf Poulsen wyskoczył najwyżej i pokonał źle ustawionego Issaksona. Ambitna gra Duńczyków w końcówce sprawiła, że w doliczonym czasie Jannik Vestergaard uderzeniem głową dał swojej ekipie remis. Jednak na kolejne gole zabrakło Duńczykom czasu i do Francji pojadą „Trzy Korony”.\nDania: Kasper Schmeichel – Lars Jacobsen, Simon Kjaer, Daniel Agger, Riza Durmisi (84′ Jannik Vestergaard) – Pierre-Emile Hoejberg, Thomas Delaney (46′ Michael Krohn-Deli) – Yussuf Poulsen, Christian Eriksen, Nicolai Joergensen – Nicklas Bendtner (61′ Morten Rasmussen)\nSzwecja: Andreas Isaksson – Mikael Lustig, Erik Johansson, Andreas Granqvist, Pierre Bengtsson (86′ Robin Olsen) – Sebastian Larsson (81′ Oscar Hiljemark), Oskar Lewicki, Kim Kallstrom (69′ Gustav Svensson), Emil Forsberg – Marcus Berg, Zlatan Ibrahimović\nŻółte kartki: Riza Durmisi, Yussuf Poulsen, Pierre-Emile Hoejberg (Dania) oraz Pierre Bengtsson, Sebastian Larsson (Szwecja)\nWynik pierwszego meczu: 2:1 dla Szwecji\nSłowenia – Ukraina 1:1 (1:0)\nBostjan Cesar 11′ – Andrij Jarmołenko 90’\nW drugim dzisiejszym pojedynku rewanżowym Ukraina znajdowała się w znacznie lepszej sytuacji niż Słowenia. Przewaga dwóch goli dawała im bowiem komfort gry.\nSłoweńcy od pierwszy minut ruszyli do ataku i to spowodowało, że już w 11. minucie prowadzili po golu Bostjana Cesara. Ukraińcy mieli ogromnego pecha przy tej sytuacji, albowiem pierwsze uderzenie Romana Bezjaka co prawda Andrij Piatow jeszcze obronił, lecz następnie piłka po rykoszecie trafiła na głowę kapitana Słowenii, który nie mógł spudłować mając przed sobą tylko niemal pustą bramkę. Chwilę później mógł być remis, jednak ani Jewhen Konoplianka, ani Andrij Jarmołenko nie zdołali pokonać Samira Handanovicia. W ostatnich minutach pierwszej części gry Słoweńcy złapali wiatr w żagle, lecz nie znaleźli sposobu na pokonanie Andrija Piatowa po raz drugi.\nPo przerwie tempo meczu się uspokoiło – jedni i drudzy rzadko zagrażali bramce rywali. Po upływie godziny gry Słoweńcy przejęli inicjatywę, ale nie mieli pomysłu na sforsowanie defensywy naszych wschodnich sąsiadów. Dopiero kwadrans przed końcem Bostjan Cesar mógł po raz drugi skierować futbolówkę do bramki gości, lecz znakomitą interwencją popisał się Andrij Piatow. Ukraiński bramkarz w ostatnich minutach jeszcze kilkukrotnie uratował swój zespół przed utratą gola. Sytuacja diametralnie zmieniła się w 93. minucie. Wtedy to za groźny faul na Konopliance „czerwień” obejrzał Miso Brećko, który opuścił boisko.\nGrający w osłabieniu Słoweńcy jakby stracili nieco wiary w końcowy sukces. Zmęczenie i brak koncentracji spowodowały, że w 95. minucie Andrij Jarmołenko pewnym strzałem z kilku metrów zapewnił swojej drużynie remis, a co najważniejsze – awans do turnieju finałowego Euro 2016.\nSłowenia: Samir Handanović – Miso Brećko, Branko Ilić, Bostjan Cesar, Bojan Jokić – Nejc Pecnik (67′ Josip Ilicić), Rene Krhin, Kevin Kampl – Valter Birsa (80′ Dejan Lazarević) – Roman Bezjak (68′ Zlatan Ljunijankić), Milivoje Novaković\nUkraina: Andrij Piatow – Artem Fedecki, Jewhen Chaczeridi, Jarosław Rakickij, Wiaczesław Szewczuk – Taras Stepanenko, Serhij Rybałka – Andrij Jarmołenko, Serhij Sydorczuk (61′ Denis Garmasz), Jewhen Konoplianka (90′ Anatolij Tymoszczuk) – Jewhen Sełezniow (80′ Artiom Krawiec)\nŻółte kartki: Bostjan Cesar, Bojan Jokić, Nejc Pecnik, Dejan Lazarević (Słowenia) oraz Jewhen Konoplianka, Serhij Rybałka (Ukraina)\nCzerwona kartka: Miso Brećko 90’ (Słowenia)\nWynik pierwszego meczu: 2:0 dla Ukrainy\nLM siatkarzy. Kolejna łatwa przeprawa Resovii Przed Euro 2016. Polska ze zwycięstwem na koniec roku!


Wkładka /materacyk Valco Snap - Dziecko - DecoBazaar\nCERAMIKA I PORCELANALALKI I ZABAWKILAMPYMEBLEMETALOWE PRZEDMIOTYOBRAZKI I RAMKIPOJEMNIKI I PUZDERKAŚWIECZNIKISZKŁOTEKSTYLIAWIESZAKIZEGARYINNE DecoBazaar > Dziecko > Akcesoria > Wkładka /materacyk Valco Snap (nr 5056278)\nCena: 156 zł Wysyłka krajowa pocztą: 11,00 zł / 2,20 złWysyłka krajowa kurierem: 17,00 złWysyłka zagraniczna (dotyczy krajów UE): 34,00 zł / 6,80 zł Zapytaj o szczegóły produktu\nNasze wkładki to efekt 9-letnich eksperymentów z tkaninami,wypełnieniami, wykończeniem, pikowaniem itd. ,dzięki któremu dziś możemy pochwalić się rzeszą w 100 % zadowolonych klientów. Materacyk , wykonany z najlepszej jakości bawełny,i minky shaggy w kolorze ciemno szarym.Wypełniony gąbką poliuretanową typu T25 . Mięciutka pianka jest doskonałym izolatorem od wiatru i mrozu. Bawełna w połączeniu z gąbką powoduje , że materacyk trzyma fason , nie zwija się , nie ściąga, nie zjeżdża, nie załamuje . Można go prać w pralce w 40 stopniach.NIE WIROWAĆ !! Wszystkie pomysły, projekty i ich realizacja są moją własnością intelektualną i są chronione prawem autorskim! Plagiatowanie i kopiowanie moich produktów i wzorów jest zabronione i zawsze będą pociągać za sobą działanie prawne. TAGI: #dla dziecka, #do spacerówki, #do wózka, #na spacer Możesz zwrócić kupiony towar jeśli nie spełni Twoich oczekiwań. Przysługuje Ci prawo do zwrotu towaru bez podania przyczyny, w terminie 14 dni od momentu otrzymania przesyłki z zamówieniem.


D. Meliksetjan i N. Byszof: Zwięzłe podsumowanie stosunków polsko-kazachskich | Centrum Studiów Polska-Azja\n5 września 2017 14:51 / przez Antoni Jakubowski\nPolska oraz Kazachstan są ważnymi partnerami w dziedzinie handlu, promocji kultury oraz rozwijania wzajemnych stosunków od wielu lat. Oba państwa mają także podobną wizję odnośnie bezpieczeństwa międzynarodowego. Niektóre związki między Polską a Kazachstanem powstały już w XIX wieku oraz były kontynuowane w XX wieku . Oba państwa mają bardzo podobną historię związaną z chęcią przywrócenia niepodległości. Od czasu nawiązania oficjalnych stosunków dyplomatycznych 6 kwietnia 1992 r. Nursułtan Nazarbajew odwiedził Polskę trzykrotnie. Pierwsza wizyta odbyła się w 1997 r, kolejna w 2002 r, natomiast ostatnia rok temu w 2016 r. Ze strony Polski, Aleksander Kwaśniewski odwiedził Kazachstan w 1999 r., natomiast Lech Kaczyński w 2007 r. Pierwsze spotkanie Andrzeja Dudy oraz Nursułtana Nazarbajewa odbyło się w ramach 70-tej rocznicy sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku we wrześniu 2015 r. Obecnie nasze państwa łączy 18 umów międzynarodowych. Oba państwa dążą także do wspierania wzajemnych inicjatyw międzynarodowych1.\nWarszawa poparła główne priorytety Kazachstanu w przewodnictwie OBWE2 w 2010 r. oraz ofertę Astany organizacji EXPO we wrześniu 2017 r. Porozumienie o uczestnictwie Polski w EXPO 2017, zostało podpisane w ramach Forum Ekonomicznego w Astanie w maju 2016 r. Stosunki polsko-kazachskie rozwijane są na wielu płaszczyznach. Dominującymi dziedzinami kooperacji są handel, polityka międzynarodowa i kultura, nauka, medycyna i sport. Kazachstan organizuje także występy słynnego kazachskiego baletu „Balet Astana” w Teatrze Wielkim w Warszawie, natomiast Opera Teatralna we Wrocławiu jest symbolem 25-tej rocznicy Niepodległości Kazachstanu3. Władzom polskim udało się także otworzyć bezpośredni lot z Warszawy do Astany. W Kazachstanie jest również zarejestrowanych około 200 firm z kapitałem polskim. Odnośnie diaspory polskiej w Kazachstanie, która liczy około 47 000 osób, powstaje Unia Polaków Kazachstanu, która ma za zadanie ożywić język polski4. Kazachstan wprowadził system bezwizowy dla obywateli polskich, który wszedł w życie 1 stycznia 2017 r.\nWarszawa oraz Astana rozwijają swoje stosunki dyplomatyczne od 1992 r. W 1994 r została otwarta Ambasada Polski w Ałmacie. W 2009 r. oficjalnie zainaugurowano Ambasadę RP w Astanie – stolicy od 1997 r. Ambasada Republiki Kazachstanu działa w Polsce od października 2000 r. Dwustronne relacje są uregulowane deklaracją o rozwijaniu przyjaznych stosunków i współpracy z 1997 r. Pomiędzy Republiką Kazachstanu a Rzeczpospolitą Polską zawarto 24 międzynarodowych porozumień, w tym 20 międzyrządowych oraz 4 porozumienia resortowe5. Istnieje także 15 nowych projektów dwustronnych, w tym dotyczących współpracy międzyregionalnej.\nGłówny partner handlowy w Azji Centralnej\nGłównym priorytetem współpracy polsko-kazachskiej są gospodarki tych dwóch państw, inwestycje oraz transport tranzytowy. Wymiana handlowa z Kazachstanem stanowi około 70 % polskiego handlu z krajami z Azji Centralnej. W ramach wizyty N. Nazarbajewa w Polsce w 2016r., podpisano umowy dwustronne o wartości 845 milionów dolarów. Kazachstan stanowi około 70 % polskiego handlu z krajami z Azji Centralnej. Polska jest siódmym największym importerem z Kazachstanu i piątym co do wielkości eksporterem.\nWedług najnowszych danych w I półroczu 2016 r. obroty handlowe między tymi państwami wyniosły 383 milionów dolarów, w tym polski eksport do Kazachstanu 154 mln USD, natomiast import z Kazachstanu sięgał 229 mln USD. Zgodnie z danymi Narodowego Banku Polski, polskie bezpośrednie inwestycje w Kazachstanie, według stanu na koniec 2015 r. wyniosły 157,7 mln USD.\nNajważniejszymi umowami regulującymi współpracę gospodarczą są: „Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o popieraniu i wzajemnej ochronie inwestycji” z 1994 r., „Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zapobiegania uchylaniu się od opodatkowanie w zakresie podatków od dochodu i majątki” podpisana w 1994 r, „Porozumienie o partnerstwie i współpracy ustanawiające partnerstwo pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony” – podpisane w Brukseli w 1995 r. oraz „Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Kazachstanu o współpracy gospodarczej”, która weszła w życie w 2006 r6.\nDiaspora polska w Kazachstanie\nWedług szacunków, liczba osób pochodzenia polskiego może wynosić ok. 100 tys. Polacy przede wszystkim zamieszkują północną część kraju. Polska społeczność w Kazachstanie dziś praktycznie w całości składa się z osób urodzonych w tym kraju w okresie sowieckim i postsowieckim. Dla większości tych osób językiem ojczystym jest język rosyjski. Po okresie powojennym nie zaobserwowano znaczącej emigracji do Kazachstanu, udział procentowy obywateli polskiego pochodzenia powiększył się choć sama liczba i tak spadła z powodu ujemnego przyrostu naturalnego. Społeczność polska składała się z dwóch części – dobrowolnej fali przesiedleńczej z przełomu XIX wieku i XX wieku oraz z potomków ofiar deportacji (przede wszystkim Polacy z Ukrainy i Litwy, zesłani tutaj w latach 30. i 40. przez reżim komunistyczny). Pierwsze masowe deportacje ludności polskiej do Kazachstanu nastąpiły w 1936 r. w czasach terroryzmu stalinowskiego. Deportowano wtedy co najmniej 60 tys. Polaków do Kazachstanu. W tym czasie zsyłano również setki tysięcy Polaków do łagrów w Kazachstanie. Zaraz po tym w latach 1940-1941 nastąpiła kolejna fala akcji deportacyjnych do łagrów. Jedną ze stacji, na która przybyły pierwsze pociągi, była stacja kolejowa w Tajynszy na północy Kazachstanu. Dziś na stacji w Tajynszy widnieje tablica upamiętniająca Polaków deportowanych do Kazachstanu. Tysiące Polaków było więzionych w obozie pracy w Karłagu, natomiast kobiety, w tym ponad 100 polek, przebywało w AŁŻIR, łagrze dla żon zdrajców ojczyzny. W 2010 utworzono pomnik w miejscu dawnego obozu dla kobiet, upamiętniający Polki więzione w obozie.\nOgólnie nastroje migracyjne w Kazachstanie charakteryzują się ogromnym zdeterminowaniem do opuszczenia kraju. Spośród badanych (około 400 rodzin) 65% zadeklarowało chęć do opuszczenia Kazachstanu.\nStatystyka populacji Polaków zamieszkujących obszar Kazachstanu na podstawie radzieckich i kazachskich spisów powszechnych od roku 1936.\nW Kazachstanie istnieje organizacja Polonii SPOA, która jest jedną z najstarszych i największych w tym państwie. Skupia ona także wielu Kazachów, którzy są zainteresowani polską kulturą oraz tradycją7. W północnym Kazachstanie istnieje także skupisko wiosek nazywanych „Małą Polską”, ze względu na to, iż uch założycielami byli polscy przedsiębiorcy kilkadziesiąt lat temu. Kazachstan posiada także wspólny dorobek kulturalny z Polską. Przykładem jest ołtarz w Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju w Oziornoje, który został wykonany w 2012 r. przez polskiego artystę M. Drapikowskiego. Innym ważnym elementem łączącym Polskę oraz Kazachstan to fakt, iż wśród miast partnerskich nowej stolicy Kazachstanu – Astany, są Warszawa oraz Gdańsk8.\nPolska oraz Kazachstan aktywnie współpracują ze sobą od ponad dwudziestu lat. Jednak już wiele lat wcześniej zaczęły budować wspólną historię oraz dziedzictwo kulturalne. Jesteśmy partnerami, którzy prężnie rozwijają swoje gospodarki. Coraz więcej polskich inwestorów rozwija swoją działalność w Kazachstanie, a nasze obroty handlowe z każdym rokiem są coraz większe. Świadczy to o tym, jak ważna jest dla nas wspólna wymiana handlowa, rozbudowywanie więzi partnerskich oraz współpraca w ramach pomocy mniejszości polskiej, która żyje na terenie Kazachstanu.\n2 Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie\nOpracowanie: Dawid Meliksetjan i Natalia Byszof\nŹródło zdjęcia: https://pixabay.com/pl/shymkent-kazachstan-obelisk-wie%C5%BCa-98107/\ntagi:diaspora polska w kazachstanie,polonia w kazachstanie,Stosunki Międzynarodowe,stosunki polska kazachstan,współpraca polska kazachstan,wymiana handlowa polska kazachstan\nD. Meliksetjan i N. Byszof: Zwięzłe podsumowanie stosunków polsko-kazachskich Reviewed by Antoni Jakubowski on 5 września 2017 .\nHistoryczne partnerstwo Polska oraz Kazachstan są ważnymi partnerami w dziedzinie handlu, promocji kultury oraz rozwijania wzajemnych stosunków od wielu lat. Oba państwa mają także podobną wizję odnośnie bezpieczeństwa międzynarodowego. Niektóre związki między Polską a Kazachstanem powstały już w XIX wieku oraz były kontynuowane w XX wieku . Oba państwa mają bardzo podobną historię związaną z


Świeca o pięknym zapachu świeżych liści tytoniu i szlachetnej wanilii w ceramicznym kubku od Trzask Ceramics o pojemności około 230 ml. Po wypaleniu świecy pojemnik można ponownie wykorzystać, np. jako osłonkę na doniczkę lub kubek.\nZarówno świeca jak i kubek wykonane są ręcznie, dzięki czemu każda świeca jest unikatowa. Nie ma dwóch takich samych egzemplarzy. Na kubku są nieregularne kropki i "chlapnięcia" w kolorach ciemnożółtym, brązowym i ciemnozielonym. Kolor na zdjęciu zależy od ustawień monitora i może nieznacznie różnić się od tego w rzeczywistości.


SPORTOWETEMPO.PL - Torpeda Gracza ratuje zwycięstwo liderowi! (FILM)\nTorpeda Gracza ratuje zwycięstwo liderowi! (FILM)2011-04-24 10:33:00\nScenariusz z horrorów Hitchcocka zakończony happy endem dla Orła Myślenice - tak można opisać wyjazdowe zwycięstwo nad Clavią Świątniki Górne, gdyż podopieczni trenera Marka Dragosza przegrywali do przerwy 0-2, aby ostatecznie wygrać 4-3.\nA klasa myślenicka: Clavia Świątniki Górne - Orzeł Myślenice 3-4 (2-0)\n1-0 ??? 2\n2-0 ??? 26\n2-1 Łukasz Święch 48\n2-2 Michał Lech 51\n2-3 Mateusz Mistarz 55\n3-3 ??? 72 (karny)\n3-4 Jarosław Gracz\nSędziował Krzysztof Cienkosz. Widzów 150.\nORZEŁ: Pajka - Cichoń (46 Gracz), Ostrowski, Kasprzyk, Mikołajczyk - Łacny (46 Bzdek), Święch, Ślusarz, P. Łętocha (82 Ferlak), Lech (78 Żak), Mistarz.\nMecz był rozgrywany w Wielką Sobotę, ale zgromadził na obiekcie w Świątnikach Górnych sporo kibiców i ci na brak emocji narzekać nie mogli, bowiem obejrzeli aż siedem bramek. Miejscowi cieszyli się już w 2. minucie, kiedy po błędach w obronie w sytuacji sam na sam z Pajką nie pomylił się zawodnik Clavii.\nZimny prysznic dla Orła jakim była szybko stracona bramka nie wpłynął najlepiej na zespół i efektem tego był kolejny gol. Po dośrodkowaniu z rzutu wolnego piękną główką popisał się napastnik gospodarzy i rozpaczliwie interweniujący golkiper nie miał szans na sięgnięcie futbolówki.\nPierwsza połowa w wykonaniu myśleniczan była wręcz tragiczna, ciężko było się doszukać udanej akcji poza zablokowanym strzałem Ostrowskiego. Rozmowa motywacyjna trenera Dragosza w przerwie i dwie zmiany okazały się kluczowe w kontekście ostatecznego wyniku.\nNa boisku zameldowali się Gracz i Bzdek, to ich dziełem był ostatni gol na wagę zwycięstwa. Wcześniej działy się jednak cuda na murawie w Świątnikach Górnych. Przy stanie 0-2 w 47. minucie po mocnym strzale Święcha z 20 metrów piłka zatrzepotała w siatce i Orłowcy nawiązali kontakt z przeciwnikiem. Na drugiego gola długo czekać nie trzeba było - znów zagrywał Święch, a z bliska głową strzelał Lech i chociaż wszystkim wydawało się, że obrońca miejscowych zdołał wybić piłkę przed linią, to sędzia wskazał na środek boiska i było 2-2.\nWyraźnie podłamani gospodarze długo nie mogli dojść do siebie po tych dwóch ciosach, a po chwili znów padli na deski, po tym jak nokautujący cios zadał Mistarz dobijając głową odbity przez bramkarza strzał Lecha. Podopieczni Marka Dragosza wrócili więc z dalekiej podróży, ale przez nieuwagę stracili kolejną bramkę, gdy Gracz zdaniem sędziego faulował w polu karnym, a jeden z graczy Clavii pewnie wykorzystał jedenastkę i doprowadził do remisu.\nDecydujący cios zadał jednak wspomniany wcześniej Gracz, przejął on podanie od Bzdeka na 45. metrze od bramki Clavii i zdecydował się na strzał z tak znacznej odległości. Mocna torpeda obrońcy Orła zaskoczyła zdezorientowanego bramkarza gospodarzy i wpadła w "okienko". Tym samym Orzeł zainkasował ważne trzy punkty, a swoim kibicom zafundował mocną przedświąteczną dawkę nerwów.\nZobacz film z meczu (autor: lksorzel.prv.pl)


Polskie firmy importują przetworzone śmieci - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nPolskie firmy importują przetworzone śmieci\n3 grudnia 2009, 03:46 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nHuta szkła / Bloomberg\nHuty w Polsce mogłyby wykorzystać nawet dwa razy więcej stłuczki szklanej, niż kupują obecnie. Towaru tego brakuje jednak w kraju, dlatego część firm sprowadza go z zagranicy.\nCzęść polskich firm uszlachetniających stłuczkę oraz hut szkła importuje odpady szklane z Czech, Niemiec czy nawet Wielkiej Brytanii. Według danych Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, w zeszłym roku przedsiębiorstwa kilkakrotnie zgłaszały import stłuczki szklanej. Łącznie przywieziono z zagranicy 80 tysięcy ton.\nKorzyści dla hut\nOstatnio do grona importerów dołączyła huta w Wyszkowie, która odbiera stłuczkę bezpośrednio od Lithuanian Glass Recykling, firmy zależnej od polskiej firmy uszlachetniającej stłuczkę Krynicki Recykling – informuje DGP, prezes jej zarządu Adam Krynicki. Na pierwszy rzut oka wygląda to po prostu na importowanie odpadów. Problem jest jednak głębszy. Zakup stłuczki szklanej czy to w Polsce, czy za granicą przynosi korzyści hutom.\n– Przetopienie 1 tony stłuczki powoduje, że emisja CO2 w trakcie takiego procesu jest do 20 proc. mniejsza, niż w przypadku wyprodukowania 1 tony szkła z surowców pierwotnych, takich jak piasek czy soda. O 2 do 3 proc. mniejsze jest również zużycie gazu do opalania pieców – tłumaczy Mirosław Wiciak, prezes Forum Opakowań Szklanych. Adam Krynicki dodaje, że wykorzystując stłuczkę, huty znacznie redukują koszty. – Ocenia się, że jedna tona stłuczki pozwala zaoszczędzić około 250 kg sody oraz 800 kg piasku. Wykorzystanie stłuczki w 50 proc. procesu produkcyjnego przedłuża również czas użytkowania pieca hutniczego nawet dwukrotnie – tłumaczy prezes Krynicki Recykling.\nSłaby odzysk w Polsce\nDlatego też huty intensywnie szukają dostawców. – Na polskim rynku brakuje stłuczki. W hutach jest przetwarzane około 250 tys. ton rocznie, a można by zużycie zwiększyć ponaddwukrotnie. Huty są gotowe technologicznie do przetworzenia 0,5 mln ton – mówi Bogdan Korczewski, dyrektor z Recykling Centrum, firmy uszlachetniającej stłuczkę. Potwierdza to Adam Krynicki. – Huta w Wyszkowie jest w stanie przyjąć nawet trzykrotność obecnych dostaw. Dziś stłuczka stanowi 23 proc. materiału do produkcji szkła, a może to być nawet 90 proc. – mówi.\nNiewykorzystane możliwości polskich hut i coraz częściej pojawiający się import odpadów szklanych nie oznacza jednak, że w Polsce zużywamy na mało opakowań szklanych. Wręcz odwrotnie – na rynek wprowadza się ponad 1 mln ton rocznie. Problemem jest jednak system zbiórki. Segreguje się za mało odpadów, co powoduje, że szkło zamiast do hut – trafia na wysypiska, a huty muszą sprowadzać stłuczkę z zagranicy.\n20 proc. – o tyle zmniejsza się emisja CO2 podczas cyklu produkcyjnego w hucie szkła dzięki wykorzystaniu stłuczki szklanej\nekologia forsal przemysł


Archiwum miesięcy: Maj 2019\nOCZEKIWAĆ PANA WIELBIĄC GO ZA JEGO DZIEŁA\n31.05.2019, piątek , święto Nawiedzenia NMP\nEwangelia według św. Łukasza 1,39-45\n„Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”.\nMaryja, gdy dowiedziała się, że jej krewna poczęła w sposób cudowny syna (mimo swej starości i niepłodności), „z pośpiechem” udała się (ok. 140 km), aby zaoferować swoją pomoc. Napełnienie Maryi Duchem Świętym przerodziło się w jej życiu w konkretne działanie. Jeśli na Boże powołanie odpowiemy z entuzjazmem „tak”, będziemy także iść „z pośpiechem”, by służyć innym. Czy ja proszę o napełnienie Duchem Świętym? Jakie owoce przynosi ta modlitwa w moim życiu?\n„błogosławiona, która uwierzyła”; Maryja jest wzorem zasłuchania i bezwarunkowej wiary w obietnice Boże. Owocem jej wiary, słuchania i posłuszeństwa słowu jest jej realne macierzyństwo. Jezus w Ewangelii dodaje, że „błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i go przestrzegają” (Łk 11,28). Czy słucham słowa Bożego? Jakim otrzymanym słowem żyję obecnie? Do czego ono mnie wzywa?\nMaryja zaniosła Jezusa Elżbiecie i Zachariaszowi. Spotkaniu towarzyszyła ogromna radość, której źródło było w Bogu. My także jesteśmy wezwani do tego, aby nieść ludziom Jezusa. Obdarować można tymi dobrami, które się samemu posiada. Czy żyję w jedności z Jezusem? Jak wyglądają moje spotkania z innymi ludźmi? Jakie przynoszą owoce?\n„Wielbi dusza moja Pana”; od uwielbienia powinna zaczynać się każda modlitwa. Jest ono odpowiedzią na całe dobro, którego doświadczam. Wielbienie Boga wymaga czystego i pokornego serca zdolnego dostrzec wielkie rzeczy jakie On czyni w życiu każdego z nas. Czy uwielbiam Boga, czy oddaję mu chwałę i dziękczynienie?\nTeraz zanieś przed Oblicze Boże to, co cię poruszyło w czasie rozważania. Może to być modlitwa przeproszenia, prośby, dziękczynienia, uwielbienia. Możesz modlić się tak: „Błogosław, duszo moja, Pana, i całe moje wnętrze – święte imię Jego! Błogosław, duszo moja, Pana i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach” (Ps 103, 12).\nArchiwa Wybierz miesiąc Październik 2020 Wrzesień 2020 Sierpień 2020 Lipiec 2020 Czerwiec 2020 Maj 2020 Kwiecień 2020 Marzec 2020 Luty 2020 Styczeń 2020 Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Grudzień 2015 Listopad 2015 Październik 2015 Wrzesień 2015 Sierpień 2015 Lipiec 2015 Czerwiec 2015 Maj 2015 Kwiecień 2015 Marzec 2015 Luty 2015 Styczeń 2015 Grudzień 2014 Listopad 2014 Październik 2014 Wrzesień 2014 Sierpień 2014 Lipiec 2014 Czerwiec 2014 Maj 2014 Kwiecień 2014 Marzec 2014 Luty 2014 Styczeń 2014 Grudzień 2013 Listopad 2013 Październik 2013 Wrzesień 2013 Sierpień 2013 Lipiec 2013 Czerwiec 2013 Maj 2013 Kwiecień 2013 Marzec 2013 Luty 2013 Styczeń 2013 Grudzień 2012 Listopad 2012 Październik 2012 Wrzesień 2012 Sierpień 2012 Lipiec 2012 Czerwiec 2012


Forum LUGPOL :: Zobacz temat - [MOC] Dziki Zachod\n[MOC] Dziki Zachod\nWysłany: 2010-01-13, 23:19 [MOC] Dziki Zachod\nTrzy prace na konkurs Simona.\nZestaw 1 - Little Station on the Prairie\nW beczce po prawej stronie kryje sie szpieg bandytow.\nZestaw 2 - Trouble at the Canyon Crossing\nZli bandyci planuja wykolejenie pociagu. Chowaja sie w swojej Tajemniczej Kryjowce.\nZestaw 3 - Captured!\nHerszt bandytow zostal schwytany.\nWysłany: 2010-01-13, 23:25\nSry, ale to trzecie absolutnie nie powinno brać udziału w konkursie :D No gdzie stryczek w zestawie docelowo przeznaczonym dla dzieci Nexus? :D No i jeszcze od razu Czarny na farmera czy tam niewolnika :D Przemoc, śmierć, rasizm z tej trzeciej pracy wyzierają. :P\nPoza tym, tęskniłem za taką prostotą w Waszych Idealnych Mocach. Konkurs Simona budzi w Was dzieci <3 Stacja powinna mieć jakieś wnętrze, choćby symboliczne, poza tym jest bardzo fajna, szczególnie czaszka robi wrażenie.\nOstatnio zmieniony przez Ither 2010-01-13, 23:26, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2010-01-13, 23:35\nTrzeci zestaw to celowa prowokacja. Ciekaw jestem odbioru. Zobaczymy co powiedza inni a potem PT Jurorzy.\nWysłany: 2010-01-14, 00:18\nWysłany: 2010-01-14, 07:43\nNajbardziej podoba mi się stacyjka. Ma klimat Dzikiego Zachodu.\nAle czerwony dach...? No, chyba, że pomalowany czerwoną farbą.\nŚwietna jest ta bydlęca czaszka.\nW drugiej pracy nie podoba mi się ta kryjówka bandytów. Domyślam się, że uznałeś, że sam kanion to za mało. Poza tym OK.\nChoć właściwie to bardzo nie OK, bo wymyśliłem coś bardzo podobnego i już pół mam zbudowane.\nTrzecia praca fajna, ale pewnie zostanie zdyskwalifikowana za brak związku z koleją.\nNo chyba, że to funkcjonariusze Służby Ochrony Kolei dokonali zatrzymania.\nNo i drzewo powinno być suche, żeby gałąź mogła się ułamać.\nOstatnio zmieniony przez zgrredek 2010-01-14, 07:44, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2010-01-14, 09:19\nFaktycznie zestaw pierwszy najlepszy. Bardzo ładna stacyjka. Drugi też niczego sobie, ale wieszanie do mnie nie przemawia, aczkolwiek przeciwnikiem kary śmierci nie jestem :)\nA dla mnie stacyja jest za ciemna i przypomina bardziej stodołę. Za to sama czacha dymi! Drugi zestaw przez użycie dużych paneli najbardziej mi się podoba. Trzeci to taki battlepack i drzewo. Murzyn powinien mieć łopatę;)\nOstatnio zmieniony przez glaz_pimpur 2010-01-14, 09:36, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2010-01-14, 09:39\nBardzo mi sie wszytkie 3 podobaja, choc fakt ze ostatnia z koleją nic nie ma wspólnego:)\nChoc oczywiście mozna to podciągnac ze wisielec jest odpowiedzialny za napad na pociąg:)\nMoj typ to przejazd przez kanion - za pomysł:)\nWysłany: 2010-01-14, 09:56\nStacja jest świetna, z niższą sekcją magazynu i małym kominkiem z piecyka, połamane i wymienione deski peronu dodają klimatu; w obu pracach bardzo dobre wrażenie robią tory.\nKanion ma pięknie ukształtowany teren, być może kryjówka nie jest najpiękniejsza, ale niewątpliwie dodaje bawialności.\nStryczek i czarny rewolwerowiec to kwintesencja westernów, choć na konkurs może nie bardzo. Zgadzam się z zgrredkiem, że uschnięte to byłoby to, no i może jakiś sęp na gałęzi? ;)\nWysłany: 2010-01-14, 13:13\nStacyjka najlepsza ;) wymienione deski od razu rzucają się w oczy (ale pozytywnie), chociaż nie jestem do końca pewien czy w tamtych czasach perony nie były po prostu uklepaną glebą pomiędzy budynkiem stacyjnym a torem.\nDruga praca też jest świetna, chociaż kryjówce coś mi brakuje.\nTrzecia praca pewnie nie przejdzie przez konkurs, ale tez prezentuje popularną w westernach scenę.\nAle czaszka... Szacuneczek\nWysłany: 2010-01-14, 13:38\nno i jak tu startować :P jeszcze tylko zgredek opublikuje swoja prace i nikt inny nie będzie budował, bo przy takich pracach to od razu wiadomo kto będzie w czołówce :P\nale i tak dziś chyba wygospodaruje trochę czasu na budowanie :)\njeszcze tylko zgredek opublikuje swoja prace i nikt inny nie będzie budował\nWarunki konkursu dosyć ograniczają, bo praca ma przypominać zestaw Lego i z tym mam największy problem, żeby zbudować prosto i bez fajerwerków.\nWysłany: 2010-01-14, 14:39\nbo praca ma przypominać zestaw Lego i z tym mam największy problem, żeby zbudować prosto i bez fajerwerków.\nW związku z powyższym pewnie zostanę zdyskwalifikowany :)\nO ile w ogóle zdążę zrobić zdjęcia w weekend.\nWysłany: 2010-01-14, 18:33\nBardzo ładne prace! Gratuluję wyobraźni. Najbardziej podoba mi się 1/3. Chciałbym umieć tak budować. Pozdrawiam.\nWysłany: 2010-01-14, 18:38\nŻaden z zestawów mi się nie podoba.\nSą za duże, teren jest nijako zagospodarowany... Nexus, spójrz na dwójkę. Zestaw jest duży, ale niedopracowany, toporny, mało atrakcyjny. Pierwszy budynek znajduje się na ogromnej powierzchni, ale nie jest zbytnio bawialny - nie ma nawet tego charakterystycznego braku ściany z tyłu. Poza tym jest do bólu wykafelkowany.\nNie chodzi mi o to, że to są złe MOCe. Pracę są ładne. Ale na zestaw nie nadają się ani trochę.\nOstatnio zmieniony przez Mikolaj 2010-01-14, 18:39, w całości zmieniany 1 raz


Zabierz świecę i pomóż ubogim |\nPierwsza niedziela Adwentu rozpoczęła Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom. W ramach tegorocznej akcji charytatywnej Caritas Polska przygotowała ok. 2 mln świec, które zapłoną na wigilijnych stołach. Inicjatywa ma na celu poprawę bytu setek tysięcy dzieci z rodzin potrzebujących wsparcia.\nWigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom po raz pierwszy zorganizowano w 1994 roku. Środki uzyskane z dystrybucji świec wigilijnych przeznaczone są na wakacyjny wypoczynek, bezpłatne posiłki, stypendia, a także wsparcie dzieci w rehabilitacji i leczeniu. O szczegółach mówi ks. Marek Bator, dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej.\nPomoc uzyskają m.in. dzieci z Domu Samotnej Matki w Częstochowie.\nŚwiece nabyć można we wszystkich parafiach z terenu Archidiecezji Częstochowskiej oraz w Centrum Wolontariatu Caritas przy ul. Staszica.\nNowszeKolejna wygrana Eco-Team AZS-u Stoelzle\nStarszeOd soboty „prawko” do szuflady


Ogłoszenia parafialne na niedzielę 17 grudnia 2017 » Parafia pw. Wszystkich Świętych\nIntencje mszalne na niedzielę 18 grudnia 2017 »\nDla Rodziców, którzy chcą ochrzcić dzieci w naszej Parafii oraz dla kandydatów na Rodziców Chrzestnych odbędzie się Katecheza Kerygmatyczna o godz. 20.00 w Sali na górze na probostwie. Sakrament pojednania będzie celebrowany w Lusowie do 20.30.\nBoże Krówki mają swoją próbę o godz. 17.30 w Małym Kościele. Sakrament pojednania w Kiekrzu już od godz. 15.00\nSpotkanie dla Mam z dziećmi od 10.00 do 12.00 w Sali na górze na probostwie. Zapraszamy.\nSakrament pojednania w Ceradzu Kościelnym już do godz. 10.00 do 12.00 a potem od 15.00 do 17.30. W Biurze Parafialnym będzie można tylko nabyć opłatki i świece. Inne sprawy biurowe można załatwiać tylko wieczorem po Mszy św.\nSakrament pojednania w Baranowie od 16.00 do 18.00 oraz w Lusówku od 16.00 do 20.30 z przerwą na Mszę Świętą wieczorną.\nSakrament pojednania od 16.30 do 20.00 w Przeźmierowie.\nW Wigilię Narodzenia Pańskiego zachęcamy do praktykowania tradycyjnego postu.\nPorządek Mszy Świętych przedpołudniem wg porządku niedzielnego. Podczas Eucharystii o godz. 10.30 przywitamy Betlejemskie światło pokoju. Będzie je można zabierać do domu do godz. 16.30.\nWieczorna msza wigilijna o godz. 22.00, a Pasterka o 24.00. Nie będzie Mszy o godz. 18.30.\nW Boże Narodzenie Msze św. przed południem jak w każdą niedzielę, nie będzie Mszy Świętej wieczornej.\nW zaprzyjaźnionych sklepach nasza CARITAS wystawiła kosze na żywność z których zostaną przygotowane paczki świąteczne. Zachęcamy do wsparcia tej inicjatywy.\nMałżeństwa, które chcą wspólnie poznawać i rozwijać duchowość małżeńską w ramach Ekip Notre Dame prosimy o kontakt z Prezbiterem. Potrzebujemy jeszcze jednego małżeństwa.\nOpłatki i świece wigilijne CARITAS można nabywać na probostwie. Cena dużej świecy to 13 zł, małej 6.\nKarol Wojtkowiak, kawaler rz. kat z Tarnowa Podgórnego i Aleksandra Śnieżek, panna rz. kat. ze Smolęcina.