Teraz jest 21 paź 2018, 22:46\nNapisane: 25 sty 2015, 12:13\nhttp://www.prawy.pl/8185-wyzwoliciele-z ... hmielewski\nKsiądz wyzwolony przez Armię Czerwoną.\n„Wyzwoliciele” z Armii Czerwonej zakłuli go bagnetami. Ks. Paweł Chmielewski\nBył kapłanem w warmińskich parafiach. Opiekował się wiernymi, wspierał najbiedniejsze rodziny. Przeżył okupację niemiecką, niedane mu jednak było przetrwać nadejścia sowietów. Zmarł śmiercią męczeńską 22 stycznia 1945 r.\nPaweł Chmielewski urodził się 5 stycznia 1889 r. w Unieszewie pod Olsztynem, w rodzinie wiejskiego nauczyciela. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Braniewie. W 1909 r. zdał maturę i rozpoczął studia w tutejszym seminarium duchowym. Święcenia kapłańskie przyjął 28 lutego 1915 r.\nZostał skierowany do Biesowa, gdzie przez 13 lat był wikariuszem w tamtejszej parafii. W międzyczasie pod koniec I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Pracował w wojskowej służbie sanitarnej i jako kapelan wojskowy w Gąbinie.\nWiosną 1928 r. został proboszczem parafii Klebark Wielki. Angażował się w życie parafian, zwłaszcza tych najbiedniejszych i potrzebujących. Wspomagał młodych, którzy zakładali rodziny. Dzieciom z ubogich rodzin kupował buty i ubrania do Pierwszej Komunii. Starał się łagodzić antagonizmy między Polakami i Niemcami.\nW styczniu 1945 r. na tereny Warmii i Mazur wkroczyła Armia Czerwona, a wraz z nią terror, gwałty i grabieże. Zagrożeni byli także duchowni, a wśród nich ks. Chmielewski, który wszystkie cenne naczynia liturgiczne ukrył na terenie jednego z gospodarstw.\n22 stycznia sowieci wtargnęli na plebanię. Chcąc zdobyć informacje o ukrytych przedmiotach, rozpoczęli tortury, przebijając kapłana bagnetami. Po długotrwałych męczarniach wyrzucono go jeszcze żywego przez okno na schody, gdzie zastrzelił go jeden z czerwonoarmistów.\nMieszkańcy Klebarka Wielkiego pochowali go obok figury Matki Boskiej, stojącej naprzeciw domu parafialnego. Nastąpiło to dopiero po kilku dniach, bo sowieci nie wyrażali zgody na pogrzeb.\nW 2007 r. metropolita warmiński arcybiskup Wojciech Ziemba otworzył proces beatyfikacyjny dotyczący męczenników drugiej wojny światowej - ofiar hitleryzmu i komunizmu. Wśród 28 księży warmińskich, jednej siostry zakonnej oraz 5 osób świeckich, znalazł się ks. Paweł Chmielewski.\nNapisane: 27 sty 2015, 14:19\nhttp://www.prawy.pl/historia/7394-zaslu ... -witkowski\nZasłużony w walce o polskość Kaszub. Ks. Bolesław Witkowski\nPaweł Brojek wtorek, 04, listopad 2014 05:37\nZakładał towarzystwa młodzieżowe, krzewił polską oświatę, domagał się praw narodowościowych i gospodarczych dla Polaków. Jego zasługi na polu walki z germanizacją nie uszły uwadze niemieckiego okupanta – został zamordowany w zbiorowej egzekucji w lasach piaśnickch w pierwszych dniach listopada 1939 r.\nBolesław Witkowski urodził się 14 marca 1873 r. we wsi Wałycz na Kujawach. Uczęszczał do Collegium Marianum w Pelplinie, a następnie do gimnazjum w Chełmnie. Po zakończeniu nauki w szkole średniej wstąpił do seminarium duchownego w Pelplinie, gdzie ukończył studia teologiczne. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1895 r. pełnił posługę jako wikariusz i administrator w parafiach w Wejherowie i okolicach.\nW 1905 r. został proboszczem parafii w Mechowej koło Pucka. Jednocześnie dał się poznać jako zaangażowany w obronę polskości społecznik stawiający opór zapędom germanizacyjnym pruskiego zaborcy.\nW ramach Towarzystwa Czytelni Ludowych na terenie powiatu puckiego zorganizował kilkanaście tego rodzaju placówek. Dzięki niemu powstały też liczne kółek rolnicze. W 1907 r. zainicjował utworzenie polskiego Banku Ludowego w Pucku i wszedł w skład jego pierwszego zarządu. Był także założycielem i prezesem Towarzystwa Rolniczego w powiecie puckim.\nDzięki swej wszechstronnej działalności i pracy na rzecz Polaków ks. Witkowski szybko zyskał popularność wśród miejscowej ludności kaszubskiej. Wybrany z polskiej listy w latach 1913–1918 był posłem na Sejm Pruski, gdzie występował w obronie praw narodowościowych i gospodarczych ludności polskiej. W 1918 r. został prezesem Rady Ludowej w powiecie puckim, przejmującej władzę z rąk Niemców.\nPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości był posłem na Sejm Ustawodawczy z ramienia Związku Ludowo-Narodowego oraz zajmował stanowisko zastępcy starosty puckiego. Ponadto pełnił funkcję dziekana dekanatu puckiego oraz piastował godność kanonika honorowego Kapituły Chełmińskiej w Pelplinie. Za zasługi na rzecz odrodzonej ojczyzny został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta.\nWkrótce po wybuchu II wojny światowej ks. Witkowski stał się jednym z celów Intelligenzaktion przeprowadzanej przez Niemców na Pomorzu. Aresztowany w drugiej połowie września 1939 r. pod zarzutem rozpowszechniania pogłosek o rzekomym przełamaniu przez aliantów Linii Zygfryda, trafił do więzienia w Wejherowie.\nW nocy z 4 na 5 listopada 1939 r. został wraz z grupą skazańców wywieziony na stracenie do lasów piaśnickich. Według jednego ze świadków ubrany w szaty liturgiczne kapłan skonał powieszony na drzewie za ręce zawiązane nad głową. Jego ciała nigdy nie odnaleziono.\nNapisane: 23 mar 2015, 13:46\nhttp://www.prawy.pl/historia/787-wspomi ... go-granata\nPaweł Brojek czwartek, 11, grudzień 2014 10:33\nPisarz, pedagog, teolog, rektor KUL. Jeden z najwybitniejszych polskich teologów dogmatyków. W 1978 r. odmówił komunistycznej Radzie Państwa PRL przyjęcia Orderu Odrodzenia Polski.\nWincenty Granat urodził się 1 kwietnia 1900 r. w Ćmielowie koło Ostrowca Świętokrzyskiego, w głęboko religijnej i patriotycznej rodzinie. W latach 1914-1918 uczęszczał do Męskiej Szkoły Filologicznej w Sandomierzu, a następnie odbył studia filozoficzno-teologiczne w tamtejszym Wyższym Seminarium Duchownym, które ukończył uzyskując dyplom i święcenia subdiakona.\nPo powrocie do kraju został mianowany prefektem szkół powszechnych i średnich w Radomiu. Prowadził szeroką działalność społeczną i charytatywną. Od 1931 r. był dyrektorem Stowarzyszenia Pań Miłosierdzia Świętego Wincentego a Paulo, które niosło pomoc osobom będącym w trudnej sytuacji materialnej i moralnej.\nW 1933 r. został profesorem Seminarium Duchownego w Sandomierzu, gdzie do 1958 r. wykładał m.in. teologię, logikę i psychologię. W okresie okupacji działał w tajnym nauczaniu. Pracę pedagogiczną i badawczą łączył z wykładami oraz publikacjami artykułów i skryptów.\nOd 11 czerwca 1965 r. pełnił funkcję rektora KUL, której zrzekł się ze względów zdrowotnych w kwietniu 1970 r. W tym samym roku zamieszkał w Niezdowie w domu Sióstr Służek NMP Niepokalanej jako rezydent, poświęcając się pracy naukowej i duszpasterskiej. Tam też obchodził swój złoty jubileusz kapłański.\nW czasie wydarzeń marcowych 1968 r. występował w obronie represjonowanych studentów KUL i innych uczelni Lublina, dzięki czemu żaden z nich nie został wydalony z uczelni mimo nacisków komunistycznej władzy. Aresztowanym studentom pomógł zapłacić kary grzywny z własnej kieszeni i dokonanych zbiórek pieniężnych przez co uniknęli aresztu.\nW sierpniu 1977 r. wrócił do swej diecezji, zamieszkał w Domu Kapitulnym w Sandomierzu gdzie prowadził działalność duszpasterską. W tym samym roku Zarząd Towarzystwa Naukowego KUL przyznał mu Nagrodę im. ks. Idziego Radziszewskiego za całokształt działalności naukowej w duchu humanizmu chrześcijańskiego, a rok później otrzymał medal „Za Zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego”.\nZmarł 11 grudnia 1979 r. w Sandomierzu, pochowany został w grobowcu Kapituły Sandomierskiej na Cmentarzu Katedralnym. W 1995 r. rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny.\nKs. Wincenty Granat przez całe życie prowadził intensywną pracę naukową, której owocem jest około 330 publikacji. Jest autorem szeregu prac o charakterze filozoficzno-teologicznym m.in. Dogmatyki Katolickiej. Jego publikacje miały ogromny wpływ na kształt naszej kultury narodowej; przez kilka dziesięcioleci pełniły i dalej pełnią funkcję pionierskich i niezastąpionych, a zarazem niemal jedynych pomocy w wykształceniu polskiego duchowieństwa oraz inteligencji katolickiej.\nNapisane: 24 mar 2015, 17:58\nhttp://www.prawy.pl/historia/8888-70-ro ... szwajnochy\n70. rocznica śmierci ks. Stefana Szwajnochy\nPaweł Brojek wtorek, 24, marzec 2015 12:39\n24 marca 1945 r. w niemieckim obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen zmarł ks. Stefan Szwajnoch – przedwojenny proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Chorzowie, kanonik Kapituły Katedralnej w Katowicach, działacz społeczny i narodowy.\nPrzyszedł na świat 31 sierpnia 1886 r. w Bielszowicach pod Rudą Śląską, w rodzinie górnika. Po ukończeniu szkoły ludowej uczył się w bytomskim gimnazjum. W 1908 r. zdał maturę i podjął studia na Wydziale Teologii Katolickiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Należał wówczas do wrocławskiego Koła Braterskiego „Zet”.\nŚwięcenia kapłańskie przyjął w czerwcu 1912 r. Swoją pierwszą pracę duszpasterską podjął w Chróścicach pod Opolem, następnie przeniesiono go do św. Jadwigi w Królewskiej Hucie, gdzie kierował Kongregacją Mariańską. Z propolską działalność został w 1916 r. przeniesiony do Berlina.\nRok później powrócił na Śląsk do Kluczborka. Podczas powstań śląskich oraz plebiscytu pracował w parafii św. Anny w Zabrzu. Zorganizował tam Towarzystwo Oświaty im. św. Jacka oraz Towarzystwo Czytelni Ludowych. Z jego inicjatywy powstała sieć bibliotek obejmująca wszystkie miejscowości powiatu.\nPo zamachu bojówkarzy niemieckich na probostwo w czerwcu 1922 r. opuścił parafię i osiadł w Królewskiej Hucie. Organizował tam polskie szkolnictwo, był wizytatorem szkół przy Wydziale Oświecenia Publicznego w Katowicach oraz przez pewien czas dyrektorem Państwowego Gimnazjum im. Odrowążów.\nW marcu 1925 r. został proboszczem parafii św. Marii Magdaleny w Chorzowie Starym. Z jego inicjatywy kościół parafialny wzbogacił się o nowe organy i polichromię oraz główny ołtarz. Wiele uwagi poświęcał organizacjom kościelnym, m.in. Caritasowi, Akcji Katolickiej oraz Krucjacie Eucharystycznej.\nAktywny w polityce, był członkiem Zarządu Głównego oraz wiceprezesem Zarządu Wojewódzkiego Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. Pełnił też rozliczne funkcje kościelne, m.in. jako referent Kurii Diecezjalnej w Katowicach. W uznaniu zasług otrzymał tytuł tajnego szambelana papieskiego i nominację na kanonika Kapituły Katedralnej.\nPo wybuchu II wojny światowej aresztowany przez gestapo, na początku lutego 1940 r. został wydalony do Generalnego Gubernatorstwa. Początkowo przebywał w Krakowie, od sierpnia 1940 był kapelanem biskupa Czesława Kaczmarka w Kielcach oraz tłumaczem w tamtejszej kurii diecezjalnej.\nPonownie aresztowany we wrześniu 1942 r., został osadzony w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, gdzie pracował jako cieśla oraz prowadził działalność duszpasterską. W 1944 r. trafił do obozu w Oranienburgu pod Berlinem a stamtąd do Bergen-Belsen.\nZmarł 24 marca 1945 r., trzy tygodnie przed wyzwoleniem obozu przez Brytyjczyków. Dziś mija 70. rocznica jego śmierci.\nNapisane: 23 kwi 2015, 23:32\nhttp://www.prawy.pl/historia/8064-ks-an ... robotnikow\nKs. Antoni Stychel – opiekun robotników\nPaweł Brojek wtorek, 13, styczeń 2015 05:51\nWybitny działacz narodowy i społeczny związany z Poznaniem, w odrodzonej Polsce wicemarszałek Sejmu Ustawodawczego, a następnie wicemarszałek senatu. Uważany jest za jednego z pionierów katolickiego ruchu społecznego w Polsce. Zmarł 80 lat temu.\nAntoni Stychel urodził się 13 czerwca 1859 r. w Krasnym Dłusku w rodzinie urzędnika sądowego. Uczęszczał do gimnazjum Marii Magdaleny w Poznaniu, był członkiem Towarzystwa Tomasza Zana. W 1880 r. zdał maturę i rozpoczął naukę na politechnice w Berlinie, które porzucił na rzecz studiów teologicznych w Würzburgu.\nPo przyjęciu święceń kapłańskich w 1889 r. pełnił szereg funkcji w archidiecezji poznańskiej. Był m.in. kanclerzem kurii i prepozytem kolegiaty Św. Marii Magdaleny oraz nauczycielem języka polskiego w seminarium.\nZwiązany z endecją, był jednym z pionierów katolickiego ruchu społecznego w Polsce. W 1892 r. założył w Poznaniu Katolickie Towarzystwo Robotników Polskich, wokół którego w ciągu kilku lat skupił jeszcze kilka mniejszych organizacji. Prezesem utworzonego w ten sposób Związku Katolickich Towarzystw Robotników Polskich był aż do śmierci.\nBył posłem na sejm pruski (1898-1914) i do Reichstagu (1904-1918). W niemieckich parlamentach występował jako obrońca interesów polskich. Podczas I wojny światowej wchodził w skład założonego w Poznaniu tajnego Komitetu Międzypartyjnego. Z jego ramienia prowadził w Szwajcarii rozmowy z Komitetem Narodowym Polskim Romana Dmowskiego.\nW 1918 r. znalazł się w składzie Naczelnej Rady Ludowej, która przejmowała władzę z rąk niemieckich w Wielkopolsce. W 1919 r. działał w ramach Komitetu Obrony Górnego Śląska, a po sukcesie III powstania śląskiego w Związku Obrony Kresów Zachodnich.\nW 1919 r. został wybrany posłem na Sejm Ustawodawczy, w którym pełnił też funkcję wicemarszałka. Zasiadał w komisji konstytucyjnej i oświatowej. W latach 1923–1927 był wicemarszałkiem Senatu.\nPo roku 1927 wycofał się z czynnego życia politycznego, ale do końca życia pozostał członkiem Stronnictwa Narodowego. Zmarł 13 stycznia 1935 r., spoczął na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu.\nŹródło: Jerzy Pietrzak, Antoni Stychel, w: Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981\nNapisane: 01 sie 2015, 15:09\nTrwa Festiwal „Polonia Cantans”\nZdjęcie: Fundacja „ Polskie Gniazdo”/ Nasz Dziennik\nWrocławianie licznie uczestniczyli we wczorajszym koncercie słowno-muzycznym pt „ Dar i tajemnica - pontyfikat Jana Pawła II” zorganizowanym w ramach trwającego w kościele pw. Najświętszej Maryi Panny na Piasku V Letniego Festiwalu Kultury „ Polonia Cantans”. Gromkimi brawami nagrodzono twórców i wykonawców tego przedsięwzięcia : Jerzego Zelnika (recytacje) i Roberta Grudnia (fortepian).\nPytany przez portal NaszDziennik.pl aktor Jerzy Zelnik, czym dla niego jako katolika, aktora jest twórczość ks. Karola Wojtyły, pontyfikat św. Jana Pawła II, podkreślił, że „poezja Karola Wojtyły jest przede wszystkim modlitwą”. Jego zdaniem, księża poeci przez swoją twórczość nawiązują dialog z Panem Bogiem. Jan Paweł II jako poeta miał bardzo pokorny stosunek do pojęcia „ksiądz artysta”. Śmiał się, że gdyby nie był Papieżem, to pewnie nikt nie wydałby jego dzieł. Mamy tutaj do czynienia z manifestowaniem takiej pokory, która być może jest dla wielu nadmierna, ale wiersze Karola Wojtyły – można powiedzieć – stoją na szczytach poezji. Dodał, że Pan Bóg obdarzył św. Jana Pawła II talentem poetyckim, aktorskim, a przede wszystkim wielkim powołaniem, którego doświadczaliśmy.\nZ kolei prezes Fundacji „Polskie Gniado”, organizator festiwalu Jerzy Ziomek wskazał, że głównym zadaniem tego przedsięwzięcia jest przypominanie, że naród to są wszystkie minione pokolenia oraz te, które są i będą. Należy bowiem pamiętać o tych, którzy pięknie wpisali się w naszą codzienność, kulturę. Dodał, że Fundacja „Polskie Gniazdo” ma w swoim statucie zapis o podejmowaniu działań w ramach mecenatu nad kulturą narodową na fundamencie nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II.\n– Chciałbym bardzo serdecznie podziękować wszystkim osobom i instytucjom, dzięki którym ten festiwal cieszy się tak dużym zainteresowaniem, a szczególnie patronowi honorowemu metropolicie wrocławskiemu abp. Józefowi Kupnemu, ks. prałatowi Stanisławowi Pawlaczkowi i obecnemu proboszczowi parafii pw. Najświętszej Maryi Panny na Piasku ks. Grzegorzowi Michalskiemu, „Naszemu Dziennikowi”, Radiu Maryja, Telewizji Trwam, Katolickiemu Radiu Rodzina, występującym artystom i poetom, a także wspaniale prowadzącej koncerty Jadwidze Zubilewicz – powiedział Jerzy Ziomek.\nWyraził przy tym ubolewanie, że wyrazów wdzięczności nie może skierować pod adresem władz samorządowych Wrocławia, które nie udzieliły wsparcia dla tegorocznej imprezy, odmówiły także wpisania przyszłorocznego festiwalu na listę imprez przygotowywanych w ramach przedsięwzięcia „Wrocław – Europejska Stolica Kultury”.\nDzisiaj o godz. 19.15 organizatorzy zapraszają na wieczór pieśni i poezji poświęcony 70. rocznicy zakończenia II wojny światowej i 71-wybuchu Powstania Warszawskiego przygotowany przez znanego dolnośląskiego twórcę Wojciecha Popkiewicza. Jutro natomiast o godz. 12.30 sprawowana będzie uroczysta Msza św. w intencji uczestników i organizatorów „Polonii Cantans”, a tegoroczny festiwal zakończy o godz. 19.15 koncert pt. „Twoją na zawsze jestem Panie” przygotowany z okazji 500-lecia urodzin św. Teresy z Àvila w wykonaniu Zespołu Muzyki Sakralnej „Lumen” z Poznania pod kierownictwem Zbigniewa Małkowicza.\nhttp://www.naszdziennik.pl/polska-kraj/ ... ntans.html\nNapisane: 08 sie 2015, 21:16\nhttp://www.prawy.pl/historia/9317-ks-mi ... na-bojowke\nKs. Michał Rapacz – zamordowany przez komunistyczną bojówkę\nPaweł Brojek wtorek, 12, maj 2015 05:54\nW nocy z 11 na 12 maja 1946 r. do budynku plebanii w Płokach w Małopolsce wtargnęła grupa kilkunastu uzbrojonych mężczyzn. Wyprowadziwszy z niej proboszcza, ciągnęli go na sznurze, każąc czołgać się na klęczkach, a następnie zabrali go do pobliskiego lasu i z zimną krwią zastrzelili. O planach jego zamordowania mówiono podczas jednego z zebrań PPR.\nMichał Rapacz przyszedł na świat 16 września 1904 r. w małopolskiej wsi Tenczyn. Jego rodzice byli rolnikami. Uczęszczał do miejscowej szkoły powszechnej, a później do Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki w Myślenicach. W 1926 r. wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej, równocześnie studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1931 r. przyjął święcenie kapłańskie z rąk abp. Adama Stefana Sapiehy.\nJego pierwszą placówką była parafia w Płokach kolo Trzebini, gdzie pracował jako wikariusz i katecheta. Były to obszary przemysłowe, zamieszkałe w większości przez robotników, gdzie silne wpływy miała lewica komunistyczna, nastawiona wrogo do Kościoła i tradycyjnych wartości.\nNie zniechęcony trudnymi warunkami pracy nowy kapłan szukał sposobów, by przyciągnąć ludzi do Kościoła. Poza posługą duszpasterską opiekował się stowarzyszeniami młodzieży, założył amatorski zespół teatralny, wiele czasu poświęcał chorym i ubogim. W 1933 r. został przeniesiony do parafii Rajcza koło Żywca.\nW nowym miejscu dalej udzielał się społecznie. Założył Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej oraz prowadził Koła Żywego Różańca. Swoimi działaniami zaskarbił sobie sympatię wiernych do tego stopnia, że gdy kardynał Sapieha odwołał go z Rajczy, spontanicznie napisali list do krakowskiej kurii, w którym prosili o pozostawienie wikariusza.\nW listopadzie 1937 r. powrócił ponownie do Płok, tym razem jako proboszcz. W czasie okupacji niemieckiej nie angażował się w politykę, głosząc kazania o treści czysto religijnej. Nie odmawiał jednak potrzebującym pomocy materialnej, współpracował z Armią Krajową, a później pomagał partyzantom poszukiwanym przez bezpiekę i NKWD.\nKoniec wojny nie przyniósł upragnionego spokoju. Po zajęciu Polski przez Armię Czerwoną w powiecie chrzanowskim i w samych Płokach komuniści wzmocnili swoje wpływy. Stąd rekrutowali się pracownicy UB i aktywiści lokalni. Miejscowa organizacja partyjna postulowała nawet przyłączenie Polski do ZSRR.\nKs. Rapacz nie godził się z taką powojenną rzeczywistością, czemu dawał otwarcie wyraz. Jego niezłomna postawa obrońcy wiary i duszpasterska gorliwość nie spodobała się części parafian. Kapłan stał się celem ataków komunistów, zaczął otrzymywać pogróżki.\nAtaki na jego osobę nasiliły się przed referendum w 1946 r. O planach jego zamordowania mówiono nawet podczas jednego z zebrań PPR w Trzebini. Doradzano mu, by jak najszybciej opuścił parafię. Mimo ostrzeżeń i gróźb nie posłuchał on przestróg, odpowiadając: „Choćbym miał trupem paść, nie zaprzestanę tej Ewangelii głosić i nie wyrzeknę się własnego krzyża”.\nW nocy z 11 na 12 maja 1946 r. do budynku plebanii wtargnęła grupa kilkunastu uzbrojonych mężczyzn, podających się za partyzantów. Świadkiem napadu była Katarzyna Kutryba, siostra księdza, która była jego gospodynią. Zamknięta w oddzielnym pomieszczeniu przez napastników słyszała głośniejsze wypowiedzi księdza i napastników, którzy mieli mu odczytać wyrok śmierci.\nZaraz potem kapłana wywleczono na zewnątrz i ciągnięto na powrozie wokół kościoła. Kazano mu czołgać się na klęczkach, bijąc go cały czas. Ostatecznie oprawcy zaciągnęli go do pobliskiego lasu i postawili twarzą do drzewa. Jeden z nich uderzył go w tył głowy tępym narzędziem, drugi zaś oddał strzał w głowę na wysokości oczu, z boku.\nGdy jeszcze żywy kapłan upadł na plecy, dobito go kolejnym strzałem w głowę. Ciało zamordowanego proboszcza rano znaleziono rankiem następnego dnia. Kilka dni później zwłoki odwieziono do parafii Lubień i pochowano na tamtejszym cmentarzu.\nWszczęte formalnie śledztwo z powodu niewykrycia sprawców zostało umorzone kilka miesięcy później. Prowadził je funkcjonariusz UB oskarżany później o udział w morderstwie krakowskiego działacza PSL Narcyza Wiatra. Mimo nieujęcia sprawców przedstawiciele Kościoła i miejscowi parafianie nie mieli wątpliwości, że za morderstwem stali miejscowi funkcjonariusze UB i lokalni działacze partyjni.\nW 1996 r. w sprawie śmierci ks. Rapacza wszczęto nowe śledztwo na podstawie doniesienia otrzymanego przez Komisję Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Zdołano ustalić nazwiska funkcjonariuszy UB, ale nikomu nie postawiono zarzutów. W 2002 r. śledztwo umorzono, podobnie jak pół wieku wcześniej, z powodu „niemożności wykrycia sprawców”.\nNa początku lat 80. szczątki ks. Rapacza zostały ekshumowane i pochowane przy kościele w Płokach. Dziś do jego grobu zdążają pielgrzymki. W lesie, miejscu męczeńskiej śmierci, gromadzą się wierni, by stąd w uroczystej procesji 12 maja każdego roku przejść drogę, którą przed laty prowadzono kapłana na śmierć.\nW 1993 r. w Kurii Metropolitalnej w Krakowie zostało przeprowadzone kanoniczne dochodzenie w sprawie życia i męczeńskiej śmierci ks. Michała Rapacza. Akta sprawy beatyfikacyjnej Sługi Bożego zostały przekazane do Kongregacji ds. Świętych w Rzymie.\nNapisane: 15 sie 2015, 15:19\nhttp://www.prawy.pl/historia/9421-ks-ka ... a-homo-dei\nKs. Kazimierz Smoroński - założyciel czasopisma „Homo Dei”\nPaweł Brojek czwartek, 21, maj 2015 05:25\nBył absolwentem rzymskiego Biblicum i wykładowcą w seminariach redemptorystów. Pełnił także funkcję redaktora miesięcznika „Chorągiew Maryi” i był założycielem czasopisma dla duchowieństwa „Homo Dei”. Zmarł 21 maja 1942 r. w niemieckim obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.\nKazimierz Smoroński urodził się 18 lutego 1889 r. w Nowym Rybiu pod Limanową w Małopolsce. Uczęszczał do gimnazjów w Nowym Sączu, a następnie w małym seminarium oo. redemptorystów w Tuchowie.\nW 1905 rozpoczął nowicjat w Mościskach, rok później złożył śluby zakonne. W polskiej prowincji redemptorystów w Maksymówce studiował teologię i filozofię. W 1911 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Edukację kontynuował w Papieskim Instytucie Biblijnym.\nPo wybuchu I wojny światowej udał się do Wiednia, gdzie służył jako kapelan w szpitalach wojskowych. Był także wolnym słuchaczem na Uniwersytecie Wiedeńskim, uczęszczając na wykłady z zakresu Pisma Świętego. W połowie 1915 r. powrócił do kraju. W seminarium redemptorystów w Maksymówce wykładał biblistykę, język hebrajski i grekę.\nW 1921 r. został przeniesiony do seminarium w Tuchowie, gdzie pracował jako profesor-wykładowca. W roku akademickim 1923/1924 r. dokończył studia w Rzymie, uzyskując stopień licencjata nauk biblijnych.\nPo powrocie do Tuchowa, prócz pracy duszpasterskiej i naukowej, rozpoczął działalność publicystyczną i wydawniczą. Jego artykuły pojawiały się w m.in. „Przeglądzie Katolickim”. Od 1927 r. był redaktorem czasopisma „Chorągiew Maryi”. W 1932 r. został założycielem i pierwszym redaktorem czasopisma dla duchowieństwa „Homo Dei”.\nProwadził bibliotekę seminaryjną. Dzięki jego zaangażowaniu księgozbiór wzbogacił się o dalsze cenne dzieła, wydawnictwa i czasopisma. Organizował bractwa i stowarzyszenia religijne oraz propagował liczne dzieła misyjne.\nPo wybuchu II wojny światowej brał udział w akcji ratowania Żydów z Siedlisk koło Tuchowa. Prowadził w tym czasie liczną korespondencję ze współbraćmi i uczonymi z zagranicy, w której informował o trudniej sytuacji w Generalnym Gubernatorstwie.\nDziałalność ta sprowadziła na niego konsekwencję w postaci aresztowania przez gestapo, które nastąpiło na początku lutego 1942 r. Początkowo więziono go w Tarnowie, gdzie został ciężko pobity. W połowie kwietnia został wywieziony do Oświęcimia.\nW obozie przydzielono go do ciężkiej pracy. Razem z innymi więźniami musiał ciągnąć biegiem wielki walec do ubijania drogi. Ponownie pobity, trafił do obozowego szpitala. Zmarł w nocy z 21 na 22 maja 1942 r. „z powodu dojścia wody do serca”. Ciało spalono w krematorium.\nKs. Kazimierz Smoroński jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których w 2003 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej.\nNapisane: 29 wrz 2015, 09:38\nhttp://www.prawy.pl/historia/10787-40-l ... -komunizmu\n40 lat temu zmarł bp Lucjan Bernacki – zagorzały wróg komunizmu\nponiedziałek, 28, wrzesień 2015 05:10 Paweł Brojek\nZanim wstąpił do seminarium duchownego, jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W czasach PRL, ze względu na swoje antykomunistyczne przekonania, których nie obawiał się głośno wyrażać, należał do najbardziej szykanowanych biskupów w Polsce.\nLucjan Bernacki urodził się 12 lipca 1902 r. w Gościeradzu na Kujawach w rodzinie inteligenckiej. Uczęszczał do szkół ludowych w Chełmży i Grudziądzu, w 1913 r. wstąpił do gimnazjum państwowego w Grudziądzu. Cztery lata później przeniósł się wraz z rodziną do Gdańska. Jako uczeń tamtejszego gimnazjum działał w Towarzystwie Filaretów i tajnym harcerstwie.\nGdy wybuchło powstanie wielkopolskie, przeniósł się wraz z rodzicami do Gniezna. W 1920 r., będąc w ostatniej klasie gimnazjum, wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, by wziąć udział w wojnie z bolszewikami.\nPo powrocie z wojska zdał maturę i wstąpił do seminarium w Poznaniu. Praktyczne przygotowanie do kapłaństwa w Gnieźnie. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1926 r. pracował jako wikariusz w Inowrocławiu, a później w Trzemesznie. W 1928 r. został wikarym przy archikatedrze poznańskiej oraz prefektem w żeńskim seminarium nauczycielskim.\nW 1930 r. wyjechał do Strasburga, gdzie kontynuował studia. Po powrocie do Poznania był wykładowcą teologii w tamtejszym seminarium.\nPo wybuchu II wojny światowej na polecenie prymasa Augusta Hlonda opuścił kraj i przedostał się do Francji, by podjąć tam posługę duszpasterską wśród Polaków. W czerwcu 1941 r. wyjechał z tym samym zadaniem do Lizbony, a pod koniec 1942 r. do Wielkiej Brytanii, gdzie był prefektem w polskiej szkole.\nNa początku 1946 r. powrócił do Polski. We wrześniu tego roku został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej. Dwa lata później mianowano go wikariuszem generalnym i kapitulnym archidiecezji. Należał do najbliższych współpracowników prymasa Hlonda. Po jego śmierci kierował diecezją do czasu objęcia prymasowskiej stolicy przez bpa Stefana Wyszyńskiego.\nJako zagorzały krytyk komunizmu stał się obiektem zainteresowania ze strony UB. W swych kazaniach potępiał reżim oraz tych, którzy mu służyli dla swych doraźnych korzyści. Szczególnie zwalczał tzw. księży patriotów, kolaborujących z władzą ludową, którym powierzono zadanie rozbijania Kościoła katolickiego od wewnątrz.\nWe wrześniu 1953 r., po aresztowaniu prymasa Wyszyńskiego, podczas wizyty w parafii Łagiewniki wygłosił płomienne kazanie w jego obronie. Zaraz potem został aresztowany przez UB, przewieziony do Poznania i przesłuchany. Deportowany z terenu archidiecezji pod groźbą aresztu, przebywał w Częstochowie, Zaniemyślu i Poznaniu.\nDo Gniezna mógł powrócić dopiero jesienią 1956 r., po uwolnieniu prymasa Wyszyńskiego. Podjął wówczas na nowo obowiązki wikariusza generalnego archidiecezji. Ponadto pełnił szereg innych funkcji kościelnych, m.in. notariusza Sądu Metropolitalnego. Mimo inwigilacji ze strony bezpieki do końca życia pozostał zagorzałym krytykiem komunizmu.\nZmarł nagle 28 września 1975 r. w Rzymie, gdzie przebywał z pielgrzymką. Jego ciało zostało sprowadzone do Polski i pochowane na cmentarzu w Gnieźnie. W 2012 r. szczątki przeniesiono do krypty biskupów pomocniczych archidiecezji gnieźnieńskiej kościoła św. Piotra i Pawła.\nNapisane: 02 paź 2015, 15:33\nKs. prałat Henryk Szuman – opiekun dzieci\npiątek, 02, październik 2015 05:55 Paweł Brojek\nOrganizował ruch abstynencki na Pomorzu, duszpasterstwo bezrobotnych i pomoc dla ubogich. Szczególną opieką otoczył dzieci osierocone w wyniku I wojny światowej oraz wojny bolszewickiej. Zginął z rąk niemieckiego Selbstschutzu w drugim miesiącu wojny.\nHenryk Szuman przyszedł na świat 13 czerwca 1882 r. w Toruniu wielodzietnej rodzinie lekarza i społecznika Leona oraz Eugenii z Gumpertów. W miejscowym gimnazjum był przewodniczącym tajnej organizacji filomackiej, za co był sądzony w słynnym procesie filomatów pomorskich w Toruniu 1901 r. Po zdanej maturze w 1904 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Pelplinie. Również podczas studiów działał w organizacjach patriotycznych.\nW 1908 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował kolejno w Brodnicy nad Drwęcą, Lubichowie i Dobrczu. W latach 1911-1912 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Później był duszpasterzem w Nidzicy, a następnie w Wielu. W 1915 r. skierowano go do Trzebcza w powiecie chełmińskim, gdzie objął obowiązki proboszcza.\nBrał udział w polskich organizacjach patriotycznych i oświatowych, m.in. w latach 1918-1920 należał do Powiatowej Rady Ludowej w Chełmnie. Był członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu, przez kilka lat zasiadał w jego zarządzie. Działał w Komitecie Towarzystwa Czytelni Ludowych na powiat chełmiński.\nOrganizował ruch abstynencki na Pomorzu, duszpasterstwo bezrobotnych i pomoc dla ubogich w ramach „Caritasu”. Poruszony losem dzieci osieroconych wskutek I wojny światowej i towarzyszącym jej wysiedleniom ludności, powołał w 1918 r. w Toruniu Pomorskie Towarzystwo Opieki nad Dziećmi, któremu przez długi czas prezesował.\nW 1919 r. stworzył dwa nadmorskie ośrodki kuracyjno-wypoczynkowe w Gdyni, w których organizował pierwsze w Polsce kolonie dziecięce. Dla bezdomnych dzieci i sierot wojennych w 1920 r. założył sierocińce w Lubiczu i w Ostrowitem pod Golubiem oraz zakłady wychowawcze w Otłoczynie, Chojnicach, Bydgoszczy i Grudziądzu.\nW 1920 r. został proboszczem małej parafii w Nawrze koło Torunia. Założył tam szereg katolickich organizacji i stowarzyszeń, m.in. Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Towarzystwo Misyjne, Bractwo Czci Najświętszego Sakramentu, Trzeci Zakon św. Franciszka. Rozwinął także istniejące już wcześniej Bractwo Różańca, Bractwo Trzeźwości i Apostolstwo Modlitwy.\nW 1932 r. otrzymał nominację na proboszcza parafii św. Mateusza w Starogardzie Gdańskim, gdzie kontynuował rozpoczęte przez swego poprzednika starania o budowę nowej świątyni. Kościół św. Wojciecha został otwarty w 1939 r. Działalność dobroczynną prowadził w Zarządzie Głównym Związku Towarzystw Charytatywnych, które zajmowało się m.in. zakładaniem kuchni dla ubogich i dożywianiem dzieci z biednych rodzin.\nW latach 1937-39 był dziekanem dekanatu starogardzkiego. W uznaniu zasług uhonorowany został przez rząd polski Orderem Polonia Restituta, a papież Pius XI nadał mu tytuł prałata.\nPo wybuchu II wojny światowej i zajęciu Stargardu przez Niemców nakazano mu opuszczenie miasta. Aresztowany 2 października 1939 r., jeszcze tego samego dnia został zastrzelony w publicznej egzekucji pod murem kościoła św. Mikołaja w Fordonie koło Bydgoszczy. Przed rozstrzelaniem wzniósł okrzyk: „Niech żyje Chrystus Król, niech żyje Polska”.\nPo wojnie prochy ks. Henryka Szumana sprowadzono do Starogardu i uroczyście pochowano. Jest jednym ze 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 r. rozpoczął się proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.\nŹródła: ipn.gov.pl, katolicy.eu\nNapisane: 18 cze 2016, 09:01\nhttp://prawy.pl/32796-falszywie-oskarzo ... r-oborski/\nFałszywie oskarżony i skazany na dożywocie. Ks. Piotr Oborski\nPaweł Brojek Opublikowano 18 czerwca 2016\nW tzw. procesie wolbromskim, który toczył się w styczniu 1951 r. przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Krakowie, ks. Piotr Oborski, fałszywie oskarżony o działalność antypaństwową, został skazany na dożywocie. Maltretowany przez obsługę więzienia przetrwał rok.\nPrzyszedł na świat 10 lutego 1907 r. we wsi Jastrzębiec koło Stopnicy na Kielecczyźnie, w wielodzietnej rodzinie rolniczej. W rodzinnej miejscowości ukończył szkołę powszechną, później uczęszczał do prywatnego gimnazjum w Stopnicy, a następnie szkoły średniej w Równem na Wołyniu. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1926 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach.\nŚwięcenia kapłańskie przyjął w czerwcu 1931 r., po czym rozpoczął pracę duszpasterską jako wikariusz, kolejno w Sułoszowej, Miechowie i Kijach. W 1935 r. podjął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, zakończone cztery lata później obroną pracy doktorskiej, po czym powrócił do Kielc.\nNa początku okupacji niemieckiej w kieleckim seminarium wykładał psychologię empiryczną, kosmologię i historię filozofii, był też prefektem kleryków. Po reorganizacji zarządu seminarium i zniesieniu stanowiska prefekta wiosną 1941 r. na własną prośbę objął probostwo w Bolminie koło Chęcin.\nTu nawiązał kontakt z miejscowymi partyzantami, pełniąc posługę wśród żołnierzy AK, którzy ukrywali się w pobliskich lasach. W ramach działalności w podziemiu wykładał na powstałym w Kielcach konspiracyjnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich. Tajne nauczanie prowadził również w samym Bolminie.\nPo wojnie, w czerwcu 1945 r. powrócił do Kielc, a rok później udał się do Warszawy, gdzie przyjął stanowisko asystenta na tamtejszym uniwersytecie. Dał się wówczas poznać jako przeciwnik komunizmu, gdy na rozpoczęcie roku akademickiego 1947/48 wygłosił w jednym z kościołów kazanie dla studentów, za co spadła na niego krytyka ze strony władz.\nW lipcu 1948 r. został mianowany administratorem parafii w Wolbromiu i prefektem miejscowego gimnazjum i liceum. W krótkim czasie zdobył zaufanie i szacunek u parafian za wierność zasadom wiary i za nieukrywany opór wobec komunistycznej ateizacji. Dla przykładu, podczas procesji w uroczystość Wszystkich Świętych nie dopuścił do udziału w niej osób niosących sztandary PPS i PPR.\nPod koniec lat 40. w Wolbromiu powstała tajna organizacja antykomunistyczna „Armia Podziemna”, w której skład wchodziła przede wszystkim miejscowa młodzież. Prócz akcji na placówki spółdzielcze i państwowe, mające na celu pozyskanie środków na prowadzenie działalności podziemnej, jej członkowie wykonali również trzy wyroki śmierci, w tym na 14-letniego Waldemara Grabińskiego, który chciał zdekonspirować organizację.\nOrganizacja została rozbita w pierwszej połowie 1950 r., zatrzymano około 400 osób, akt oskarżenia przedstawiono 80. W gronie aresztowanych znaleźli się ks. Oborski oraz jeden z jego wikariuszy, ks. Zbigniew Gadomski, fałszywie oskarżeni o „dążenie do zmiany przemocą ustroju Polski Ludowej oraz podżeganie do zabójstwa czternastoletniego chłopca”. W czasie śledztwa przetrzymywani byli w więzieniu przy ul. Montelupich w Krakowie.\nW tym czasie funkcjonariusze UB terrorem nakłaniali matkę zamordowanego, by w zeznaniach obciążyła współwiną ks. Oborskiego. Pokazowy proces odbył się przed miejscowym Wojskowym Sądem Rejonowym w styczniu 1951 r., przewodniczącym składu sędziowskiego był ppłk Julian Polan-Haraschin, oskarżycielem – mjr Henryk Ligięza. Sądzono łącznie 10 osób, w tym dwóch księży.\n3 osoby zostały skazane na karę śmierci, 5 spośród oskarżonych na dożywocie, 46 otrzymało kary pozbawienia wolności do lat 15. Ks. Oborski, jako jeden ze skazanych na dożywocie, w czerwcu 1951 r. trafił do zakładu karnego w Rawiczu.\nPrzebywał w ciężkich warunkach, często bez żadnego powodu zamykano go w karcerze. Zmarł 18 czerwca 1952 r. w szpitalu miejskim w Rawiczu. Zarząd więzienia w oficjalnym dokumencie wymienił jako przyczynę śmierci zapalenie otrzewnej. Świadkowie ostatnich dni życia kapłana twierdzą, że został brutalnie pobity.\nW 2013 r. Sąd Okręgowy w Krakowie stwierdził nieważność wyroku byłego WSR w Krakowie, dokonując tym samym rehabilitacji ks. Piotra Oborskiego oraz ks. Zbigniewa Gadomskiego.\nWzbudzał ducha prawości\nMetropolita katowicki ks. abp Wiktor Skworc odprawił Mszę św. w 135. rocznicę urodzin ks. kard. Augusta Hlonda, po której pobłogosławił pomnik, znajdujący się między katedrą Chrystusa Króla, Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego oraz Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym.\nPrymat Boga i Boże prawo stały się motywem przewodnim homilii metropolity katowickiego. Temat ten wynika z motta umieszczonego z tyłu pomnika: „Kto z Bogiem pracuje, kładzie fundament pod dzieła, które przetrwają wieki, bo tylko opierając się na Bożym prawie można dokonać wielkich dzieł!”.\n– Prawo naturalne poprzedza nasze prawa i powinno być fundamentem prawa stanowionego przez człowieka – mówił metropolita katowicki, opierając się na myśli ks. kard. Hlonda oraz filozofa Leszka Kołakowskiego.\nKs. abp Skworc dodał, że aby zrozumieć zależność między prawem naturalnym a prawem stanowionym, trzeba sięgnąć do relacji pomiędzy prawem a etyką i moralnością. – Trzeba przypomnieć, że to nie prawo działa. Nie jest ono samoczynnym automatem. To ludzie działają zgodnie z prawem lub wbrew prawu. Prawo powinno iść zawsze razem z prawością; z prawością prawodawcy i prawością obywateli. Dzieje się tak, jeśli przed prawem idzie etyka i obyczaj; bez etosu prawo jest pozbawione fundamentu – powiedział.\nHierarcha zauważył także, że prawo ma chronić i promować wartości, które są uprzednie względem niego. – Samo prawo nie stanowi wartości, gdyż one muszą istnieć wcześniej. Dlatego przed prawodawcą postępuje prorok; on wzbudza ducha prawości, przygotowuje grunt pod prawo – mówił metropolita. Zaznaczył także, że takim prorokiem w Europie jest chrześcijaństwo i Kościoły, które są najbardziej powszechną i elementarną szkołą więzi i prospołecznych postaw.\n– W tym prorockim nurcie jest miejsce na szkolną ewangelizację; jest miejsce na obecność w przestrzeni publicznej, w mediach, aby przed prawem szła prawość i etyka wszystkich obywateli; bez nich mało skuteczne będą nawet restrykcyjne normy prawne, kodeksy, penalizacja, itd.; bo człowieka bez moralnego kręgosłupa łatwiej skorumpować, odebrać mu czystość i pokój sumienia nie tylko finansowymi instrumentami, aby go ostatecznie uzależnić. Przed takim rozwojem sytuacji ostrzega autentyczny prorok – mówił ks. abp Skworc.\nPrzybliżając wiernym postać kardynała Hlonda, metropolita katowicki zwrócił uwagę na jego dokonania na polu działalności kościelnej. – Wpisał się administrator apostolski, a potem pierwszy katowicki biskup, złotymi zgłoskami w dzieje diecezji i w historię Górnego Śląska. Możemy go nazywać fundatorem diecezji, bo kładł jej fundamenty, budując na tradycji archidiecezji wrocławskiej. Razem ze światłymi współpracownikami podjął działania: tworzenie nowoczesnych struktur nowej diecezji i dynamiczne duszpasterstwo – mówił w czasie homilii metropolita katowicki o pierwszym katowickim biskupie.\nHierarcha zacytował również fragment nauczania księdza kardynała, który zadedykował zebranym w katowickiej katedrze: „Życie polskie należy uleczyć z nienawiści… W życiu prywatnym i społecznym nienawiść jest siłą rozsadzającą i niszczącą, której katolikowi posługiwać się nie wolno… Naczelnym prawem Chrystusowym jest miłość wzajemna, która nikomu ani żadnej sprawie nie szkodzi, a nawet ludzi różnych zapatrywań zbliża i prowadzi do zgody… Przyszła Polska – to społeczność ludu, w której całkowitej jednomyślności poglądów wprawdzie nie będzie, ale w której jak najprędzej nastąpić musi bratanie i twórcze pogodzenie się co do istotnych zasad współżycia i ich urzeczywistnienia”.\nAbp Skworc zwrócił się także do działaczy Stowarzyszenia kard. Augusta Hlonda, dzięki którym powstał pomnik w Katowicach. Podziękował im za tę szlachetną inicjatywę. Słowa wdzięczności skierował także do władz samorządowych za przychylność wobec tego projektu.\nPo Eucharystii uczestnicy uroczystości zgromadzili się na placu pomiędzy Wydziałem Teologicznym, seminarium, kurią i katedrą, gdzie miało miejsce pobłogosławienie pomnika.\nTę część poprowadził Wojciech Sławik, a głos zabrał m.in. Marcin Krupa, prezydent Katowic, który przybliżył historię powstania pomnika. Zaznaczył, że idea postawienia pomnika powstała w 2011 roku podczas spotkania opłatkowego Klubu Inteligencji Katolickiej. Podkreślił, że jednym z pomysłodawców budowy pomnika był Michał Luty, który zwrócił się do ówczesnego arcybiskupa katowickiego Damiana Zimonia z prośbą o błogosławieństwo dla tego dzieła.\nPomnik kard. Hlonda został wyrzeźbiony z jednej bryły hiszpańskiego piaskowca Luna sprowadzonego spod Barcelony. Pracował nad nim przez blisko półtora roku artysta Zbigniew Mikielewicz. Cały pomnik waży 23 tony i został wykonany pod Toruniem, skąd w nocy z poniedziałku (27 czerwca) na wtorek (28 czerwca) został przywieziony do Katowic.\nNapisane: 03 sie 2016, 06:45\nDostrzegał Chrystusa w ludziach\nZ ks. prof. dr. hab. Janem Machniakiem, kierownikiem Katedry Teologii Duchowości na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, rozmawia Mariusz Kamieniecki.\nZmarł ks. kard. Franciszek Macharski, wielki Polak, wybitny człowiek Kościoła – napisał dziś na Twitterze prezydent Andrzej Duda. Można powiedzieć, że wraz z odejściem kard. Macharskiego zamknęła się pewna epoka…\n– Ks. kard. Franciszek Macharski rzeczywiście należał do najwybitniejszych przedstawicieli Kościoła katolickiego w Polsce, był też przyjacielem Ojca Świętego Jana Pawła II. Z Karolem Wojtyłą poznali się jeszcze podczas II wojny światowej w Sodalicji Mariańskiej. Co więcej, do tej grupy modlitewnej należał także ks. kard. Andrzej Maria Deskur. I ci ludzie przez całe życie wzajemnie się wspierali.\nKim był ks. kard. Franciszek Macharski?\n– Kard. Macharski urodził się 20 maja 1927 r. w Krakowie w rodzinie mieszczańskiej, kupieckiej. Rodzice kard. Macharskiego byli właścicielami sklepu kolonialnego Hawełki w samym centrum Rynku w Krakowie, mieli własny dom na terenie parafii pw. św. Szczepana. Wojna dokonała rewizji planów, jakie rodzice mieli wobec młodego Franciszka. W czasie wojny trzeba było pracować, aby móc się utrzymać – tak było też w przypadku Franciszka Macharskiego. I właśnie wówczas w sercu młodzieńca zrodziło się powołanie czy może bardziej odkrywanie tego powołania. Zaraz po wojnie wstąpił do krakowskiego seminarium, gdzie spotkał się ze starszym od siebie Karolem Wojtyłą. 2 kwietnia 1950 r. został wyświęcony na kapłana, a więc cztery lata później niż jego przyjaciel Karol Wojtyła. Był wikariuszem w parafii pw. Świętych Szymona i Judy Tadeusza w Kozach k. Bielska-Białej, a następnie został posłany na studia w szwajcarskim Fryburgu, gdzie w 1961 r. uzyskał doktorat z teologii pastoralnej. Później był wykładowcą teologii pastoralnej i homiletyki, był także ojcem duchownym Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie, a w latach 70. kard. Wojtyła powierzył mu bardzo ważną funkcję rektora tej uczelni. 30 grudnia 1978 r., a więc po wyborze kard. Wojtyły na Stolicę Piotrową, Ojciec Święty nominował ks. Macharskiego na metropolitę krakowskiego.\nJak następcę ks. kard. Wojtyły przyjęli mieszkańcy Krakowa?\n– W Krakowie nie było zdziwienia, zwłaszcza że wszyscy wiedzieli, że ks. rektor Macharski jest bliskim współpracownikiem Ojca Świętego Jana Pawła II. Dlatego ta nominacja została przyjęta z wielkim uznaniem i przekonaniem, że stolica arcybiskupia, że Kościół krakowski zostaje w dobrych rękach. Kard. Macharski został wyświęcony na biskupa 6 stycznia 1979 r. w Bazylice św. Piotra w Rzymie przez Jana Pawła II i sprawował urząd arcybiskupa metropolity krakowskiego do czerwca 2005 r., kiedy przeszedł na emeryturę, a Papież Benedykt XVI mianował nowym metropolitą ks. kard. Stanisława Dziwisza.\nW swoim zawołaniu biskupim ks. kard. Macharski umieścił słowa „Jezu, ufam Tobie”. Można powiedzieć, że idea Miłosierdzia była mu szczególnie bliska…\n– Idea Bożego Miłosierdzia była znana ks. kard. Macharskiemu – a wiem to od niego – jeszcze z czasów II wojny światowej. Właśnie we wspomnianym wcześniej kręgu Sodalicji Mariańskiej Karol Wojtyła, Andrzej Maria Deskur i Franciszek Macharski poznali Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Potwierdził to także ks. kard. Andrzej Maria Deskur. To dowodzi, że ci trzej wielcy późniejsi książęta Kościoła Koronką do Bożego Miłosierdzia modlili się już w czasie niemieckiej okupacji. Stąd to nabożeństwo do Jezusa Miłosiernego było głęboko w sercu ks. kard. Macharskiego. Dlatego nikogo w Krakowie nie dziwiło zawołanie „Jezu, ufam Tobie”, jakie przyjął ksiądz kardynał. Proszę zwrócić uwagę, że zwykle nowo mianowani biskupi za swoje zawołanie biorą fragment Ewangelii, Starego czy Nowego Testamentu, natomiast ks. kard. Macharski za swoje wziął właśnie słowa, które Pan Jezus podyktował Siostrze Faustynie Kowalskiej i które kazał umieścić na obrazie Jezusa Miłosiernego. Przez całe swoje biskupie posługiwanie ks. kard. Franciszek Macharski praktycznie realizował jako program duszpasterski te właśnie słowa „Jezu, ufam Tobie”. Przypomnę tylko, że to ks. kard. Macharski jako metropolita krakowski kończył proces beatyfikacyjny, a potem prowadził proces kanonizacyjny Siostry Faustyny. Papież Jan Paweł II beatyfikował Siostrę Faustynę w 1993 r., ale to ks. kard. Macharski od 1979 r. prowadził starania najpierw o beatyfikację, a następnie o kanonizację Siostry Faustyny. Potem ks. kard. Macharski troszczył się o kult Bożego Miłosierdzia. W krakowskich Łagiewnikach rozpoczął budowę sanktuarium Bożego Miłosierdzia, tej wielkiej bazyliki, którą zaprojektował wybitny krakowski architekt prof. Witold Cęckiewicz. Tę bazylikę konsekrował Jan Paweł II 17 sierpnia 2002 r., w czasie swojej ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny. Ks. kard. Macharski ma niewątpliwe zasługi w rozszerzaniu kultu Jezusa Miłosiernego. Ponadto był zawsze bardzo bliski siostrom ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia z Łagiewnik. I to całkowite zaufanie i całkowite oddanie się Jezusowi Miłosiernemu było jednym z najbardziej istotnych elementów posługi duszpasterskiej ks. kard. Macharskiego.\nKs. kard. Macharski był księciem Kościoła, ale tak jak Ksiądz wspomniał – był przede wszystkim duszpasterzem. Czym było kapłaństwo dla ks. kard. Macharskiego?\n– Tak jak powiedziałem wcześniej, ks. kard. Macharski był wychowawcą w krakowskim seminarium duchownym, a następnie jego rektorem i już wówczas dał się poznać jako kapłan głębokiej wiary i bardzo głębokiego wnętrza kapłańskiego. Dla niego zawsze najważniejsza była Eucharystia sprawowana z wielkim skupieniem. Jeszcze jako kleryk uczestniczyłem we Mszach św. odprawianych przez ks. kard. Macharskiego i pamiętam to jego wielkie skupienie, zapatrzenie w Chrystusa Eucharystycznego. Pamiętam, jak wielkie wzruszenie przeżywał w czasie Eucharystii. To była wielka mistyka ks. kard. Macharskiego, który był zanurzony w Bogu, a szczególnie zjednoczony z Chrystusem Najwyższym Kapłanem. I tym swoim kapłaństwem służył księżom jako pasterz, jako ojciec, którym był dla kapłanów. Szczególnie starał się o kapłanów chorych, kontynuował program duszpasterski ks. kard. Karola Wojtyły. To za jego czasów został ukończony Dom Księży Emerytów w Makowie Podhalańskim, a następnie drugi – Dom Księży Chorych w Swoszowicach. To pokazuje wielką troskę ks. kard. Franciszka o księży, także o księży chorych. Wszyscy wiedzieli, że jeśli ksiądz jest chory, to wystarczy pójść do ks. kard. Macharskiego, a on będzie starał się pomóc choćby swoimi znajomościami w szpitalach czy klinikach, co miało duże znaczenie zwłaszcza w czasach PRL. Zawsze starał się, aby każdy kapłan miał możliwie najlepszą opiekę medyczną.\nTo chyba najlepiej pokazuje, kim dla ks. kard. Macharskiego był drugi człowiek…\n– Był człowiekiem spotkania nie tylko z kapłanami, ale w ogóle z wiernymi, do których wychodził i ich szukał. To jego człowieczeństwo było widoczne szczególnie w okresie stanu wojennego w Polsce. Może ks. kard. Macharski nie był wybitnym mówcą czy pogromcą komunistów – tak jak ks. abp Ignacy Tokarczuk – ale bardzo pomagał. Pomagał poprzez ludzi krakowskiej kurii, którzy dostarczali paczki dla internowanych czy ich rodzin, ale także dla innych inwigilowanych, prześladowanych przez komunistyczny aparat represji. Wiemy, że stan wojenny miał też swoje ofiary, że wielu ludzi zginęło czy zmarło na skutek prześladowań i ks. kard. Franciszek Macharski zawsze starał się być blisko tych wszystkich ludzi ciemiężonych. Sam też udawał się do obozów internowania, bo uważał, że już nawet sama jego obecność będzie wielkim wsparciem duchowym.\nJan Paweł II zmarł o godz. 21.37, a ks. kard. Macharski o godz. 9.37… Nawet w tym zestawieniu czy odwróceniu godzin odejścia można się doszukiwać bliskości obu przyjaciół…\n– Przede wszystkim ci wielcy mężowie stanu, kapłani byli sobie bardzo bliscy. Już to, że Ojciec Święty Jan Paweł II wybrał na swojego następcę ks. Macharskiego, bo była to – jak pamiętamy – jego osobista nominacja, tylko potwierdza, że byli sobie bardzo bliscy duchowo. Mam tu na myśli także wnętrze i zaufanie do Jezusa Miłosiernego, które również dla św. Jana Pawła II było ogromnie ważne, bo to on rozpropagował przesłanie Bożego Miłosierdzia na całym świecie, zawierzył świat Bożemu Miłosierdziu. Natomiast ks. kard. Franciszek Macharski realizował ten program w archidiecezji krakowskiej. I może to zestawienie godzin odejścia jest zbiegiem okoliczności, a może Bożym darem, że o tej samej godzinie odchodzą do Domu Ojca, tyle że Jan Paweł II wieczorem o godz. 21.37, a ks. kard. Macharski rano o 9.37. Ponadto dziś obchodzimy święto Matki Bożej Anielskiej, w którym wspominamy też św. Franciszka z Asyżu, który był patronem ks. kard. Macharskiego i do którego zmarły miał szczególne nabożeństwo. Zresztą ks. kard. Franciszek Macharski był głęboko przekonany, że imię, które nosi, zobowiązuje i to wyrażało się w wielkiej prostocie życia. Będąc księciem Kościoła – kardynałem, żył bardzo skromnie, żył bardzo prosto. Ta jego franciszkowa prostota wyrażała się także w wielkim otwarciu się na ludzi – na chorych, niepełnosprawnych. Tak jak św. Franciszek, również ks. kard. Franciszek Macharski dostrzegał Chrystusa w ludziach chorych, ubogich, potrzebujących.\nhttp://www.naszdziennik.pl/wiara-koscio ... ziach.html\nNapisane: 04 sty 2017, 11:46\nhttp://www.niedziela.pl/artykul/122884/ ... kich-ludzi\nFot. Archiwum Kurii Diecezjalnej w Radomiu\nBiskup z Jedlińska\nWszystko zaczęło się w Jedlińsku – niewielkim podradomskim miasteczku. Tu na świat 10 czerwca 1902 r. przyszedł Piotr Gołębiowski. Jego rodzice to prości ludzie. Ojciec był szewcem, wraz z żoną prowadził także gospodarstwo rolne. Piotr był drugim z dziewięciorga dzieci. Rówieśnicy i rodzeństwo już u młodego Piotra dostrzegali sygnały powołania kapłańskiego. Po zakończeniu edukacji w Jedlińsku i Radomiu, w 1919 r., Piotr wstąpił do Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Ówczesny proboszcz napisał wtedy w liście do rektora seminarium, że „... dotąd nie ma żadnego żyjącego kapłana rodem z Jedlińska i najstarsi nie pamiętają, by kto rodem z Jedlińska otrzymał święcenia kapłańskie”.\nPo pięciu latach seminaryjnych studiów, 12 października 1924 r., w sandomierskiej katedrze przyjął święcenia kapłańskie. Cztery lata później ks. Piotr Gołębiowski ukończył studia na słynnym rzymskim Uniwersytecie Gregorianum, wieńcząc je dwoma doktoratami: z filozofii i teologii. Obrona doktoratu z teologii odbyła się w obecności papieża Piusa XI. Niewątpliwie świadczyło to o nieprzeciętnych zdolnościach naukowych kapłana z Jedlińska.\nGdy powrócił do Sandomierza, został najpierw wikariuszem w katedrze, a po roku wykładowcą teologii moralnej w seminarium. Niedługo potem powierzone mu zostały obowiązki ojca duchownego alumnów. W 1941 r., na własną prośbę, został zwolniony z obowiązków w seminarium i mianowany proboszczem w parafii Baćkowice. Od 1945 r. był rektorem kościoła pw. Świętej Trójcy w Radomiu, a od 1947 r. – proboszczem i dziekanem w Koprzywnicy. W 1950 r. ponownie podjął wykłady w seminarium sandomierskim.\nNowy okres życia i działalności ks. Gołębiowskiego rozpoczął się 3 czerwca 1957 r., kiedy to papież Pius XII mianował go biskupem pomocniczym sandomierskim. W pierwszym biskupim przemówieniu nakreślił program swej pasterskiej posługi: „Służyć Bogu, Kościołowi, służyć pomocą Najdostojniejszemu Pasterzowi, służyć braciom kapłanom, służyć wiernym... Z hasłem «Maria spes nostra» pragnę codziennie wypełniać swe obowiązki biskupie. I na tej drodze proszę o wsparcie radą, modlitwą, sercem”. Przez dziesięć następnych lat biskup Piotr wspomagał w pasterskiej posłudze biskupa sandomierskiego Jana Kantego Lorka. Rok po jego śmierci, 20 lutego 1968 r., papież Paweł VI mianował bp. Piotra Gołębiowskiego administratorem apostolskim diecezji sandomierskiej. Przez 12 lat, do śmierci w 1980 r., jako pełnoprawny biskup diecezji był „Dobrym Pasterzem”, który troszczył się o dobro duchowe wszystkich wiernych.\nMaryjność biskupa Piotra ma swój początek w religijnej atmosferze rodzinnego domu. Jako szesnastoletni chłopiec został cudownie uzdrowiony z tyfusu za wstawiennictwem Matki Bożej Pocieszenia ze Starej Błotnicy. Rodzice, gdy wydawało się, że już nie ma szans na jego wyzdrowienie, zamówili Mszę św. w tamtejszym sanktuarium. Po niej stan zdrowia zaczął się poprawiać. Sześćdziesiąt lat później w Błotnicy biskup Piotr w podzięce za powrót do zdrowia ofiarował jako wotum dla Maryi swój biskupi pierścień.\nLata biskupiej posługi zapisały się w historii poprzez wiele ważnych wydarzeń powiązanych z Matką Bożą w życiu diecezji sandomierskiej. Już na samym początku, w 1968 r., Sandomierz przeżywał Dni Maryjne. Lata pasterzowania biskupa Piotra to dar trzech koronacji obrazów Matki Bożej: Studzianna (1968 r.), Wysokie Koło (1974 r.) i Błotnica (1977 r.). To czas, kiedy po diecezji po raz pierwszy peregrynował obraz Matki Bożej Częstochowskiej (18 czerwca 1972 –10 czerwca 1973 r.). Orędzie fatimskie było natchnieniem do troski o trzeźwość w diecezji. Stanowiło to konsekwentne wypełnianie słów biskupiego zawołania: „Maryja naszą nadzieją”. Maryja była jego nadzieją w planowaniu kolejnych prac duszpasterskich. Do Niej uciekał się w różańcowej modlitwie, prosił Ją o wsparcie, wezwaniem do Niej kończył swe homilie i przemówienia.\nBp Gołębiowski był pasterzem niezłomnym, z konsekwencją i wytrwałością bronił jedności Kościoła, gdy w Wierzbicy zaczęto tworzyć tzw. parafię niezależną przy współudziale komunistycznej Służby Bezpieczeństwa. W 1968 r., udając się do Wierzbicy, wyznał, że gotów był poświęcić życie dla sprawy jedności. W czasie, kiedy bp Gołębiowski celebrował liturgię Wielkiego Tygodnia, rzucano kamienie i wyzwiska. Swoją wytrwałą postawą i modlitwą obronił jedność parafii. Kard. Stefan Wyszyński w swych prywatnych zapiskach zanotował: „Bp Gołębiowski jest zdania, że zwyciężyła tu Matka Najświętsza, do której Biskup modlił się dzień i noc, nie opuszczając kaplicy, w której tkwił i tam przyjmował posiłki. (...) Wysłuchałem uważnie wrażeń, które Biskup przeżył”.\nNiezłomna postawa w obronie jedności Kościoła spowodowała falę szykan i upokorzeń ze strony władz komunistycznych. Odmawiano bp. Gołębiowskiemu wydania paszportu, stąd też nie uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II. Dopiero w listopadzie 1973 r. otrzymał paszport i zgodę na wyjazd do Rzymu.\nWierny sługa Eucharystii\nObraz rozmodlonego przed Najświętszym Sakramentem ks. Gołębiowskiego pozostał na trwałe w pamięci mieszkańców jego rodzinnego Jedlińska, w pamięci alumnów seminarium, parafian z Baćkowic i Koprzywnicy. Taki sam obraz pozostał w pamięci wielu kapłanów i wiernych, świadków pasterskich wizytacji w parafiach diecezji. Jest to także obraz ostatnich chwil jego ziemskiego życia – odszedł bowiem do wieczności w czasie sprawowania Eucharystii, podczas udzielania Komunii św. Kiedyś miał powiedzieć, że największą łaską dla księdza jest śmierć w czasie sprawowania Eucharystii, ale po przyjęciu Komunii św.\nTrudno ocenić to wielkie duchowe dobro, które stało się udziałem sandomierskiej i radomskiej ziemi przez posługę biskupa Piotra. Zwięzłym, ale jakże wymownym znakiem jest Księga czynności biskupich. Pozostał w niej ślad wielkiej troski o Kościół i jego rozwój wyrażony konkretnymi liczbami: 313 250 bierzmowanych, 484 wizytacje kanoniczne, 29 konsekrowanych kościołów, 242 wyświęconych kapłanów. Trzeba tu wspomnieć, że Sługa Boży był szafarzem święceń kapłańskich obecnego metropolity częstochowskiego – abp. Wacława Depo. Jest wiele jeszcze innych zapisów, dzień po dniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku – widać w nich ogromne poświęcenie i troskę o Chrystusową owczarnię.\nDoceniony przez papieży\nGorliwa biskupia posługa bp. Gołębiowskiego w diecezji sandomierskiej została zauważona przez papieży. Papież Paweł VI w czerwcu 1977 r. nie przyjął rezygnacji złożonej przez biskupa Piotra, a kiedy w lutym 1980 r. ponowił on swą prośbę o zwolnienie z obowiązków, papież Jan Paweł II odpisał: „Proszę mi darować, że na tę ponowną prośbę odpowiem również i ze swej strony gorącą prośbą, aby Ksiądz Biskup zechciał jeszcze nadal pozostać na czele tej wybranej części Owczarni Chrystusowej, jaką jest Diecezja Sandomierska”.\nPo latach biskupa Piotra wspominał papież Jan Paweł II w czasie swej wizyty w Radomiu, 4 czerwca 1991 r.: „Pragnę wspomnieć tu w sposób szczególny bp. Piotra Gołębiowskiego i jego niezłomną postawę w sprawie Wierzbickiej; inicjatywy, które podejmował dla ratowania jedności Kościoła. Kiedyś, przed laty, jako metropolita krakowski dziękowałem mu osobiście za pasterską troskę i dziś to podziękowanie ponawiam”. Podobne wspomnienie kilka lat później, 12 czerwca 1999 r., Papież uczynił w Sandomierzu: „Pragnę w szczególny sposób wspomnieć sługę Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego, który strzegł powierzonej mu owczarni z cichością i łagodnością, i wytrwałością. Obecnie, jak wiemy, trwa proces beatyfikacyjny tego dobrego Pasterza diecezji sandomierskiej”.\nProces beatyfikacyjny biskupa Piotra rozpoczął jego bezpośredni następca – bp Edward Materski w 1994 r. W chwili obecnej proces toczy się już w Watykanie, trwają prace nad przygotowaniem tzw. Positio – dokumentu na temat życia i heroiczności cnót Sługi Bożego. Diecezja radomska pamięta o swym biskupie Piotrze. W jego rodzinnym Jedlińsku co roku na początku listopada sprawowana jest Eucharystia w intencji rychłej beatyfikacji. O ten dar proszą także uczniowie Publicznego Gimnazjum w Jedlińsku, którego patronem jest bp Piotr Gołębiowski.\nWarto pochylać się nad życiem Sługi Bożego, aby odkrywać na nowo bogactwo jego życia i pasterskiej posługi. Powstało już wiele opracowań poświęconych bp. Gołębiowskiemu, jednak nie są one już dziś powszechnie dostępne, gdyż nakład ich szybko się wyczerpał. Z pomocą przychodzi nam internetowa strona: www.bppiotr.pl , na której nie tylko znajdziemy treść modlitwy o beatyfikację, ale także wiele ciekawych artykułów, opracowań czy pomocy w przeżywaniu np. modlitwy różańcowej. Niech artykuł wydrukowany w „Niedzieli” stanie się zachętą do odwiedzenia tej internetowej strony i podjęcia modlitwy o dar beatyfikacji, by cnoty biskupa Piotra zajaśniały dzisiejszemu Kościołowi, jego pasterzom i wszystkim wiernym.\nNapisane: 03 lut 2017, 11:37\nhttp://prawy.pl/45391-obronca-robotniko ... zef-wajda/\nObrońca robotników i gorliwy patriota. Ks. Józef Wajda\nPaweł Brojek Opublikowano 3 lutego 2017\nProboszcz polskich parafii na Opolszczyźnie. Bronił praw robotników przed niemieckimi pracodawcami, walczył o renty dla wdów i sierot po zmarłych górnikach. Zasłynął mową w parlamencie w Berlinie, w której bronił prawa Górnoślązaków do używania języka polskiego.\nJózef Wajda urodził się 18 marca 1849 r. w Nieboczowach koło Raciborza na Górnym Śląsku, w biednej chłopskiej rodzinie. Kształcił się w Raciborzu, skąd przeniósł się do gimnazjum we Wrocławiu, a później do Poznania. Po wybuchu wojny Prus z Francją w 1870 r. został wcielony do wojska i wysłany na front.\nW 1872 r. zdał egzamin dojrzałości, po czym rozpoczął studia, początkowo prawnicze w Poznaniu, a potem teologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim. Po ukończonych w 1875 r. studiach ze względu na prowadzony przez Niemców kulturkampf nie mógł otrzymać święceń kapłańskich we Wrocławiu, dopiero rok później przyjął je w Pradze.\nZ tego samego powodu nie mógł podjąć obowiązków duszpasterskich, więc został kapelanem oraz domowym nauczycielem rodziny hrabiów Chłapowskich w Czerwonej Wsi koło Kościana. Stamtąd wyjeżdżał w podróże do krajów Europy Zachodniej.\nPo powrocie na Śląsk w 1883 r. został mianowany wikariuszem parafii w Wodzisławiu. Od 1885 r. był administratorem w Żędowicach, wsi należącej do parafii Kielcza na Opolszczyźnie, gdzie wybudował kościół. Od 1888 r. przez 37 lat był proboszczem w Kielczy, spełniając jednocześnie posługę kapłańską w Żędowicach i w Zawadzkim.\nTam też rozwinął szeroką działalność społeczną. Zajmował się sprawami polskich robotników, broniąc ich praw przed niemieckimi pracodawcami. Pomagał w załatwianiu skarg, walczył o renty dla wdów i sierot po zmarłych robotnikach. Wspierał materialnie biedne rodziny z własnych środków.\nBył założycielem i przewodniczącym Związku Katolickich Robotników w Kielczy, wspierał Związek Pomocy Chrześcijańskich Robotników Górnośląskich w Zawadzkiem. Zakładał polskie czytelnie, wspierał chóry kościelne i świeckie, powołał Bank Ludowy w Strzelcach.\nW 1908 r. został wybrany z okręgu pszczyńsko-rybnickiego do parlamentu pruskiego. W marcu 1911 r. wygłosił słynną mowę w parlamencie w Berlinie, w obronie prawa Górnoślązaków do używania języka polskiego. Protestował przeciwko pozbawianiu wiernych prawa do wyznawania wiary w języku ojczystym.\nMocno zaangażowany w czasie plebiscytu, działał w Komitecie Polskim dla Górnego Śląska w Bytomiu. Po podziale Śląska, gdy Kielcza została po stronie niemieckiej, był prześladowany przez Niemców i w obawie o własne życie musiał uciekać. Przeniósł się wówczas do parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Wielkich Hajdukach (dziś dzielnica Chorzowa).\nW styczniu 1923 r. wygrał wybory do pruskiego Landtagu z ramienia Polsko–Katolickiej Partii Ludowej. Udał się do Berlina na sesję, której z racji swego wieku przewodniczył jako marszałek.\nWkrótce podupadł na zdrowiu. Zmarł 3 lutego 1923 r. w Wielkich Hajdukach, gdzie został pochowany. Po wojnie szczątki kapłana ekshumowano i przeniesiono na cmentarz parafialny w Kielczy.\nŹródła: jankowice.rybnik.pl, lubomia.pl


Co oznaczają skróty AFL, ASR, ESP czy BAS? - Infor.pl\nStrona główna » Moja firma » Moto » Moto porady » Eksploatacja auta » Wnętrze i wyposażenie » Co oznaczają skróty AFL, ASR, ESP czy BAS?\n25 lutego 2015, 14:24\nCo oznaczają skróty AFL, ASR, ESP czy BAS? Fot. Newspress\nKolejny skrót używany w motoryzacji – ASR – bywa dla kierowców trudniejszą zagadką, tak ze względu na jego znaczenie, jak i zastosowanie. Tymczasem system kontroli trakcji ASR (z ang. Acceleration Slip Regulation) odpowiada za to, by nie dopuścić do nagłego poślizgu kół podczas wciskania przez kierowcę pedału gazu, czyli do tzw. buksowania. W momencie, gdy rozpoznany zostanie poślizg któregokolwiek\nz kół, zmniejszana jest jego prędkość. Inne nazwy tego układu to DSC (z ang. Dynamic Stability Control) lub TCS (Traction Control System).\nZobacz też: Aplikacja do diagnozowania samochodów\nCo oznacza skrót BAS?\n– Nowoczesne systemy, które są montowane w dzisiejszych samochodach, pozwalają na zwiększenie bezpieczeństwa na drogach. Każdy kierowca powinien wiedzieć, jakie układy są zamontowane w jego pojeździe i poznać zasady ich działania. Dzięki temu nie tylko lepiej skorzysta z wielu funkcji, jakie one oferują, ale także będzie mógł porozumieć się z mechanikiem podczas naprawy czy serwisu pojazdu. Szczegółową wiedzę technologiczną można zostawić fachowcom, ale podstawowe informacje na temat motoryzacyjnych skrótów, wykraczające nieco poza ich nazwę i jej rozwinięcie naprawdę warto sobie przyswoić – komentuje Michał Tochowicz, ekspert motoryzacyjny sieci ProfiAuto.


Afta to drobne owrzodzenie (ubytki błony śluzowej) w jamie ustnej, które zazwyczaj pokryte są białawym lub żółtawym nalotem a ich obrzeże ma kolor różowawy (jest to stan zapalny). Są to zmiany bolesne, które pojawiają się pojedynczo bądź w grupach a ich wielkość sięga do 2 cm. Przyczyny ich powstawania w jamie ustnej są różne a co ważne pojawiają się u osób w różnym wieku (od niemowląt po osoby starsze).\nZęby mądrości (ósemki), większości osób kojarzą się z częstymi wizytami u stomatologa bądź chirurga stomatologa, bólem, stanem zapalnym dziąsła oraz problemami z rozdrabnianiem i połykaniem pokarmów. Ciekawy jest fakt, iż ósemki, podczas swojego wzrostu powodują, iż odczuwamy silny ból a gdy już prawidłowo się wyrzną, bardzo szybko się psują.


od 0 , 00 zł do 16 , 46 zł\nJaki jest skład leku Amaryl 4?\nJakie są przeciwwskazania do stosowania leku Amaryl 4?\nAmaryl 4 – jakie działania niepożądane mogą wystąpić?\nAmaryl 4 – dawkowanie leku\nAmaryl 4 – jakie środki ostrożności należy zachować?\nPrzyjmowanie leku Amaryl 4 w czasie ciąży\nZamienniki leku Amaryl 4\nZamiast tego leku można wybrać jeden z 9 zamienników. Kupując najtańszy z nich zaoszczędzisz 3,40 zł.


Duchowe inspiracje. Czynić tak... byś nie musiał żałować, że kochałeś zbyt mało - Dominik Poczekaj - Portal OPOKA\nCzynić tak… byś nie musiał żałować, że kochałeś zbyt mało\nCzy zawsze jesteśmy świadomi konsekwencji wypowiadanych przez nas słów? Czy możemy zdawać sobie sprawę z tego, co stanie się we wnętrzu osoby, gdy coś uczynimy? Odpowiedź brzmi: „NIE JESTEŚMY W STANIE”. Nasza wrażliwość jest inna od wrażliwości innych osób; nasze dobro, nie koniecznie musi być dobre dla drugiej osoby. Co może być zatem właściwym kluczem wobec takich sytuacji?\nZastanawiałem się nad tym jakiś czas. Przeanalizowałem wiele sytuacji i różnych możliwości rozwiązania sytuacji i w ostateczności stanąłem przed taką myślą: „kochaj tak, by niczego nie żałować”. Często zdarza się tak, że już po jakimś wydarzeniu, oceniając je, dochodzimy do właściwych wniosków, których nie potrafiliśmy dostrzec w trakcie jakiegoś wydarzenia.Obserwacje, które czynimy po jakimś wydarzeniu są rzeczywiście obiektywne. Natomiast w trakcie jakiś zdarzeń, ulegamy naszym emocjom, uczuciom, a często również naszemu egoizmowi. Nasza ocena sytuacji, to nie tylko kwestia stwierdzenia faktu, że coś było dobre lub złe. W tej sytuacji chodzi też o dostrzeżenie pewnych „braków”, które dotknęły nasze zachowanie itd. Człowiek po fakcie, dostrzega różne niuanse wydarzeń, a więc możliwości przeprowadzenia jakiejś sytuacji. Widzimy, co możemy, mogliśmy zrobić. Wiele sytuacji ma różne swoje opcje, a ta którą wybraliśmy w ramach jakiegoś wydarzenia, wcale nie musiała być najwłaściwszą opcją. Zatem jak dokonać właściwego wyboru? Czy wystarczy doświadczenie z innych wydarzeń?\nW wielu sytuacjach będzie to na pewno pomocne, ale kwestia naszego zaangażowania całkowitego w daną sprawę, jakby była ona jedyną w naszym życiu, pomoże nam głębiej przeżywać dane wydarzenia. Każda sytuacja, spotkanie, osoba jest jedynym i niepowtarzalnym darem, który wprowadza w nas łaskę uzdalniającą nas do właściwego przeżycia danego doświadczenia. Lepiej przeżyta sytuacja, wynika z naszego sposobu kochania. Miłość jest kluczowa, jest środkiem prowadzącym do… Każde wydarzenie ma swoje różne sfery – warstwy. Możemy je odkrywać tylko dzięki miłości. To właśnie miłość sprawia, że osoby, wydarzenia, odkrywają przed nami swą niezwykłą wartość. Nasze życie, wypełnione miłością, jest jak przepływający prąd, który płynie dopóki obwód jest zamknięty. W przypadku zerwania jedności, zrywamy obieg, przez co różne wydarzenia nie są odkrywane i realizowane w zgodzie ze swoim zamysłem. Miłość przepływająca poprzez poszczególne wydarzenia, osoby, zamyka obwód Bożej woli. Nasze działanie powinno być nieustannym przepływaniem miłości, w obwodzie, którym są osoby, z którymi jesteśmy, współpracujemy. Niekiedy już w trakcie jakiegoś wydarzenia, wyczuwamy, że powinniśmy coś zrobić i tylko kwestia naszego zaangażowania może przyczynić się do tego, że faktycznie to zrobimy i nie będziemy żałowali, że czegoś w naszym działaniu zabrakło.\nNasze działanie wymaga koncentracji i właściwego zaangażowania. Procent zaangażowania wpływa na poziom realizacji konkretnego wydarzenia. Brak przygotowania lub obojętność mogą sprawić, że w nikłym procencie zaangażujemy się w jakąś chwilę i przepadną okazje, które są w niej zawarte. Nasze zaangażowanie wpływa na jakość i efektywność. Nie możemy spodziewać się jakiś wielkich osiągnięć, jeśli nie zaangażujemy się we właściwym stopniu. Potrzeba nam szczególnej wyobraźni, która ukaże perspektywy, które możemy osiągnąć i dostrzec, również dzięki naszej wrażliwości. Można powiedzieć, że właściwym procentem naszego zaangażowania jest zawsze 100%, ale czy potrafimy to osiągnąć, albo przynajmniej sobie wyobrazić?\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: Wielki Post miłość wola Boża kochać wydarzenia uczynki sytuacja


ANNA DZIĘGIEL KOLOROWA STRONA ŚWIATA | go-first krakowski katalog\nStrona główna ANNA DZIĘGIEL KOLOROWA STRONA ŚWIATA\n37 Erazma Jerzmanowskiego , Kraków, MAŁOPOLSKIE 30-836, Polska\nPlacówka handlowa (sklep): ANNA DZIĘGIEL KOLOROWA STRONA ŚWIATA, mieści się przy: ul. Erazma Jerzmanowskiego 37, 30-836 Kraków. Firma została zarejestrowana w katalogu firm krakowskich go-first.pl. Aby poprawić lub usunąć dane tej firmy z katalogu firm, prosimy o kontakt a administratorem strony go-first.pl.\nPoprzedni artykułANNA DUTKIEWICZ KWIATUSZEK\nNastępny artykułANNA ENGLERT


Zakład produkcyjny - model - Notatek.pl\nZakład produkcyjny - model\nprzedstawiony na podstawie Głuchołaskich Zakładów Papierniczych. Na początku krótko została przedstawiona sytuacja przedsiębiorstwa, czyli środki przedsiębiorstwa, przedmiot pracy, czynniki energetyczne, wielkość zatrudnianego presonelu. Następnie przedstawiono proces wytwarzania, dystrybucji, zarządzanie, kontrolę, a na końcu otoczenie systemu produkcyjnego.\nModel systemu produkcyjnego oraz jego otoczenia na przykładzie przedsiębiorstwa\nWejście „X” Element wejścia\nGłuchołaskie Zakłady Papiernicze są przedsiębiorstwem państwowym, działającym od 1948 roku.\nPrzedmiotem działalności przedsiębiorstwa jest produkcja papieru tektury i innych przetworów papierniczych, jednak 90% produkcji to półfabrykaty (do dalszego przetwarzania). Poza działalnością wytwórczą Zakłady sprzedają również dla miasta energię cieplną, udział jej jednak w przychodach firmy spada, ale nie z a przyczyną spadku sprzedaży energii, a za przyczyną wzrostu sprzedaży wyrobów papierniczych.\nMajątek trwały firmy\nhala mp i\nhala mp ii\nhala mp iii\nhala wytwarzania tulei papierowych\nŚrodki transportowe Przedsiębiorstwo posiada\ntrzy samochody ciężarowe dwa samochody dostawcze\nsurowce, materiały do produkcji papieru ( woda, celuloza, makulatura)\nmaszyny urządzenia i narzędzia produkcyjne\ntrzy maszyny papiernicze\nścierarki do produkcji ścieru\nurządzenia do rozdrabniania makulatury i kaolinu\nmaszyna do wytwarzania tulei papierowych\nCzynniki energetyczne energia elektryczna (zasilanie napięciem 15 kv)\nenergia cieplna (z własnej kotłowni)\nwoda z rzeki biała głuchołaska\ndwustopniowa oczyszczalnia ścieków\nfirma zatrudnia 238 osób ( fizyczni 197, umysłowi 41)\ninformacje co do cen i jakości nabywanych surowców i materiałów\ninformacja o procesie technologicznym, co do jego modernizacji i unowocześniania\ninformacja o najnowszych maszynach produkcyjnych\ninformacje o zapotrzebowaniu na wyroby gotowe na rynkach konsumenckich\ninformacje o jakości i cenie wyrobów gotowych konkurentów\ninformacje uzyskane od klienta w postaci prowadzonych rozmów, ankiet, testów na temat proponowanych zmian, które mogłyby wpłynąć na usprawnienie czy unowocześnienie produktu\nProces przetwarzania „T” Badania i rozwój\nZakupy materiałów związanych z produkcją :\nczyściwo bawełniane do oczyszczenia maszyn i urządzeń\n…, ale również na pracownikach niższych szczebli. Jest to wymuszone rozmiarami przedsiębiorstwa, oraz systemu produkcyjnego. Niezbędne jest wdrożenie systemu kontroli zapewniającego właściwe funkcjonowanie firmy, a przede wszystkim produkcja wyrobów najwyższej jakości.\nSprawny system kontroli uwzględniony nie tylko w procesie produkcyjnym w odniesieniu do wyrobów oraz jakości wykonanych żądań , ale również do pracowników…\n…. Nowoczesne urządzenia techniczne w postaci zintegrowanych linii produkcyjnych stanowią silne zaplecze przedsiębiorstwa. Rola pracowników ogranicza się do sprawnej obsługi urządzeń oraz kontroli ich działania.\nZaopatrzenie jako kolejny istotny element działalności firmy wymaga szczególnej uwagi . Od sprawności działania systemu zaopatrzenia zależy zarówno przebieg procesu wytwarzania…\n… w dzielnicy przemysłowej miasta Głuchołazy , na lewym brzegu rzeki Biała Głuchołaska w południowo-zachodniej Polsce, kilka kilometrów od granicy polsko-czeskiej. W pobliżu znajduje się stacja kolejowa, z bocznicą dochodzącą na teren zakładu. W odległości 0,5 km przebiegają główne drogi komunikacyjne Prudnik-Opole, Nysa Kłodzka-Kudowa-Wrocław.\nNajwięcej zakładów o konkurencyjnym profilu…


Oglądano już 12293 razy\na co do dalszych planów to zmiana felg na wieksze 16 albo 17. zmiana foteli i kanapy na 5 foteli kubelkowych ze skory.\ndwa kolory. lampy przod angel eyes black. lampy tyl black design, przyciemnione wszystkie szyby, zderzak przod i tyl, progi, grill bez loga, bez klamek i listw. tlumik z dwoch stron.lusterka m3 look\nnarazie 1.4 60km w planach 1.8t 180 lub 225 km lub 2.8 vr6\nzalozone zawieszenie gwintowane\nZnam To Autko,i ostatnio coś go nie widzę?Sprzedałeś go czy dałeś dziewczynye w prezencie?napewno by się ucieszyła,bo ciekawy tuning małych aut bardziej rzuca się w oczy niz dużych,pozdro i zapraszam do mnie,też jestem\nPiękna fura 10/10\npiękna polówka zapraszam do mnie daje 10/10\nniezła polóweczka :) pozdro\nŁadna polówka. 10/10 luknij na moja polowke\nsuper się prezentuje zapraszam do mnie\nSuper przerobiony ze smakiem pozdr i zapraszam do mnie.\nŁadna Poli,pozdrawiam i szerokości życzę.\nagresywnie i bez wiochy i o to chodzi ;)\nno wygląd bardzo ładny polo.silnik inny mósisz zamontować.\nsuper sprzet 10/10 kolorek super pozdrawiam izapraszam :)\nFajne Autko z pomyslem zrobione ale widzialem je chyba kiedys na allegro\nExtra widać że właściciel nie próżnuje i dopieszcza dzięki temu rzuca się w oczy przyciągając uwagę oby tak dalej pozdrawiam i zapraszam\nSzkoda, że zrezygnowałeś(aś) z planów dalszego tuningu, a samo auto jest na sprzedaż :(\nFajne autko, zastanawiam się nad tym jakby wyglądał ciemny dach i maska, bez ciągniecia po bokach? Ale furka naprawdę przyzwoita.\nPS. 2.8 VR6 to chyba nie zmieścisz.\nno no no... niezły styl. wpadnij do mnie\nno fakt ja mam klopot upchnac 2 kubelki z tylu ale powodzenia\nHmmm Ja zacza bym wlasnie od silnika, no ale widze ze Ty wolisz wizualizacje wiec nie wkladaj 17 tylko 14 ale o wiele szersze (czesto sie z takimi spotykalem, efekt porazajacy). A co do 5 kubelkow, ciekawo jak 3 zmiescis\nSportowo, agresywnie, nowocześnie = SUPER. Według mnie nic dodać(chyba że zmienić silnik) nic ująć. Zapraszam do mojego profilu\nsiema! widuje to auto czesto w STW i muszę stwierdzić ze to jedno z najładniejszych aut w okolicy!\n...my sie chyba znamy ;p\nFajne auteczko :P\nkolorek miodzio niezle siedzi zapraszam do mnie\nfajny fajny no kombinuj z tym silniczkiem:) pozdro\nPiękna polowa :D fajne lampy, ciekawy lakier wogóle autko na +6 :D :D pozdro\nFajna furka, daje maxik i pozdrawiam\ntakiej polówki jeszcze nie widziałem konkret!! pozdrawiam!! i zapraszam do siebie!!\nkozack tylko tylna klapa skopana\nnono spoko polóweczka daje 6 i zapraszam do mojej polófkii :P\nDla mnie bajka :) 2.8 vr6 pięknie by napędzało tą bestie :)\nPytałeś mnie o aerograf ale nie podałeś maila więc nie mam gdzie Ci odpisać\nhej hej hej..dzieki za zaproszenie do Teamu..:) ale co ja tu widzie...co za sprzecik...mniam mniam..:) prezentacja super...ale co to bedzie za jazda jak zminisz motor...lal..:) Pozdrawaim i oczywiscie zajrzyj do mnie..:)\nSUPER wygląd!!! jeszcze jak wymienisz silnik to będzie jeździł jak wygląda ;)\nsuper autko teraz jest.\nnaprawde oplacalo sie wlozyc w niego duzo pracy.\nPolo ładniutkie, tylko daj mu mocny silnik ta jak napisales w "silnik" i bedzie gites :P ale autko zorbione naprawde z gustem ;) Pozdrawiam i zapraszam do mnie :)\n:O jestem w szoku! powiem tylko tyle bo mnie zatkało\nprzepiękny Polo :) bardzo ładny tuning :) PoZdR. !\nsuper sprzet zapraszam do siebie pzdr\nładne polo wbijaj do mnie\nCiekawe malowanie, ładne fele ogółem bardzo fajne Polo.\nDaj może jakieś fotki wnętrza?\nP.S Szerokiej drogi i zapraszam do siebie ;)\nsuper Ztuningowana Fura bardzo ladnie sie prezentuje Zapraszam do siebie\nzajefajnie VW :] no cos pieknego mmmm :D\nwitam.świetna polowka lux wyglad i powodzonka w dalszym jego rozwoju .pozdro.\nno sliczne cacko :)) przechodni za pewne nie przechodza kolo twojej polówki obojetnie :))\nmaxx bez zastanowienia\nŚwietne samochód:) zaproszenie przyjęte\ntuning nie za bardzo wmoim stylu, ale konsekwentnie wykonany i calkiem dobrze sie prezentuje.\nExtra fura:)pozdro i zapraszam do mnie\nCo tu gadać! Superekstraodpałowa Polóweczka!\nNo no ładnie gratki za projekt i pomysłowość zapraszam do mnie\nJak dla mnie to bomba, tylko ja bym został przy oryginalnych zderzakach, no ale to już kwestia uznania.\nFajna fura i niezły tuning\nfajne polo! sześć!! super kolorki całość przykuwa uwage!!\ndzięki za zaproszenie ,piękna naprawde zrobiona ze smaczkiem nic dodać nic ując\nbardzo ładnie to wszystko razem wyglada.pozdrawiam\nDzięki za zaproszenie ,POLUWECZKA czapki z głów Szacun za gust ,powodzenia przy zmianach\nzajebista polówka:) szerokosci zycze pozdro\ndzieki za zaproszonko do teamu... bardzo ladny samochod... i mam nadzieje ze niebawem bedzie smigal tak zadziornie jak wyglada :) pozdrawiam...\nPoprostu pełen kozak! Jest się czym pochwalić! Pozdro!\nbardzo ładna polóweczka :)\nbardzo ładną masz tą polówkę;)pozdrawiam i zapraszam do mnie\nsorryyy... pikne POLO :P\nPikny Golfik :) Też myślałem o takim malunku na mojej niuni, ale nie wiem jakby wyglądała :)\nFajne Polo ja miałem okazje jechać Polo seryjnym po żadnych przeróbkach ze 120 km silnikiem:P i to był bodajrze silnik 1,6.Oczywiście i tak dla ciebie 6! I zapraszam do komentowania mojego charta\nmega przerobiona polówka ;] naprawde ciekawy styl ;] zostawiam max i zapraszam do oceny mojego auta\nSuper Polo daje 6 i zapraszam do mnie\nrewelacja !!!!!!!!! bardzo ladna polowka !!!! 6 !!!\nNooo konkretna polówka. Ladne kolory na flipie.Powodzonka w pracah. 6!!!\nLadne malowanie, przyjemnie wyglada, przydalby sie jakis swap ;)\nAutko ogólnie naprawdę fajne :) Mi osobiście się nie podoba przedni zderzak (o gustach się nie dyskutuje :) ), ale połączenie kolorów i cała reszta +6\nsuper bryka 6\nahh te kolorki tak pięknie ze soba współpracują... efekt konkretny;];];] pozdrawiam i zapraszam do siebie\nfajne autko daje >6 i zapraszam do mnie\nmax zostawiam i do mnie zapraszam\n6 za bryke pozdrawiam i zapraszam na forum www.vwteam.xup.pl\nSuper POlo ;) Wyglada z tylu troche jak golf :) Pozdro 6 !\nWyszstko pieknie :) felgi mu brakuja 16" :)\noczywiście max tylko gleba by siadła zapraszam do mnie\nbardzo mi się podoba 6 pozdro zapraszam do mnie\nwyglad konkret daje maxxa powodzenia w dalszych planach :) zapraszam do siebie\nzewnętrznie super, z klasą. Jeżeli plany z zmianą pod maską wypalą, to będzie naprawdę świetne auto. 6 bez wachania !\nZrobiony ze smakiem , więc 6 i pozdrawiam ;-)\nJak sie czlowiek wpatrzy to nawet dosc fajnie wyglada.6.\nhmm ładnie pomalowany ale to troche za malo. 5 dla ciebie.\nPiękna polówka teraz jest kozacka a co bedzie jak załozysz 1,8 to juz dopiero bedzie wymiatal . Pozdrawiam i za takie cudo to moge bez wachania dac max.\nNaprawde Ładne VW. Bardzo fajne spasowanie wszystkich części i ładne malowanie. Roboty to dużo kosztowało. Z czystym sumieniem 6!!! ;)\nladne polo tylko jakis mi ten przedni zderzak nie podchodzi\nodemnie 5 i zapraszam do mnie\nŁadna maszyna , kolorki dobrane gustownie... ale brakuje gleba:) pozdrawiam max\nsuper dobrane kolory .... i oczywiscie git zderzaki max 6 i zapraszam do siebie\npoloweczka konkretna, swietny zderzaczek, fajne kolorki 6\nPolo bardzo fajnie się prezentuje w tych kolorach z tymi zderzaczkami , jeszcze jak będzie na glebie to wogóle będzie malina , oceniam na maxa 6+ Pozdro:)\nWitam! Spoko sie preezentuje, 6 za wlozony wysilek i za efekt koncowy :) pozdro!\nNo az w oczy kole.Piękna.Daje 6.Pozdrawiam\nZajebista polóweczka. :)\nbardzo ładne polo daje 6 i zapraszam\nMam nadzieje ze plany wypala\nsuper polówka najbardziej podoba mi sie wykonanie tyłu!!Powodzenia w dalszych modach!!\nEXTRA fura! Daje 6 ;););)\nnono ladne polo :D:D pozdrawiam 6\nbardzo ładna fura i duze plany. powodzenia :)\nBardzo fajne Polo!!!!Wyszło miło!!Pozdrawiam!!!\nsuper Polówka:) jestem pod wrazeniem:) zostawiam 6 bez zastanawiania!! zapraszam do ocenienia mojego Peugeot'a\nzajefajny ten samochodzik tylko o co chodzi z tym teamem, ta wiadomoscia\nSuuuuper ! 6 !\nfajne autko :D:D zostawiam max\nbradzo ladna i zadbana polówka oby tak dalej :) pozdrawiam i apraszam do mnie\nNależą się wielkie brawa ! Gratuluję efektu :) Ode mnie 6 za ogrom włożonej pracy.\nPowodzenia w dalszych modyfikacjach.\nJak najbardziej 6. Widziałem Cię ostatnio. Autko prezentuje sie rewelacyjnie. Pozdrawiam\nZa design daje 6!\npiekna furka swietnie sie prezentuje 6 zostawiam i pozdrawiam dzieki za zaproszenie\nZmiana silnika na większy i jest bosko, 6.\nszosteczka dla autka:) felgi fajne:) pozdrawiam i zapraszam do oceny mojej czarnulki:)\nSuper Polówka!!! Po swapie na 1.8 t i glebie będzie masakra! Stylizacja świetna. Daje 6 i zapraszam\nFajne autko, wszystko zgrane jak trzeba-> bardzo ładna prezencja, maxik\nBardzo ladne polo dozuc 16 i oczywiscie 18 turbo i bedzie git oczywiscie 6\nAuto na 6, widziałbym w nim tylko z przodu duży IC w tym zderzaku i oczywiście większe i szersze felgi do tego pakietu. Bardzo fajnie zrobione, nie jest zbytnio przesadzone. PZDR\nŚwietna bryka :) 6 zostawiam\n jak nic ;]\nOczywiście 6. Autko super sie prezentuje\nExtra autko szkoda ze nie skoda :P ale i tak max\nGustownie stuningowane Polo, szkoda tylko że 1.4. Ale myślę, że plany się powiodą :) pozdrawiam i zostawiam 6\nno felgi mozna by na wiekze zmienic ;] zderzak cos mi nie pasi z przodu ale pozatym gratki polo b fajne :D\nDzięki za zaproszenie ja zapraszam do oceny mojego auta a dla twojego oczywiscie (((6)))\nWyyyyyyyyypasione Polo. 6. Zapraszam do mnie.\nładny tuning 6 pozdrawiam i zapraszam do siebie !\nmmmmmmmm. z reguły nie podobają mi się polo, ale ten to jedyny wyjątek ;)\nfajne kolorki 6 zapraszam do mnie\nNie do opisania i oczywiście 6.\nfajny wozik :) 6 i zapraszam do mnie ;]\nladna poloweczka 6steczka za nia zapraszam do siebie pozdro;]\nfajne polo :) zostawiam 6 i dziekuje za zaproszenie\nSuper poloweczka:) Bardzo fajnie prezentuje sie w tych 2 kolorkach jak dla mnie bomba oprocz przedniego zderzaczka no ale jak wszystko jest to kwestia gustu :) Zostawiam naturalnie 6 i zapraszam do obejrzenia i ocenienia\nŁadnie prezentujący się samochód. Widać, że wszystko jest robione z głową. Zostawiam 6\nNIezle cacko :D zawaliscie przemyslany tunng widze niebylo pchania na sile :D super 6 daje :D\nladnie, bardzi ladnie i oby plany z silnikiem sie ziscily :)\nta polówa to klasa sama w sobie!\nno teraz wiecej fotek ładnie sie prezentuje G-style :D:D hi hi :D\nza prezencje to 6 obowiazkowo :)\nZ wygladu naprawde super, trzeba sie obejzec na ulicy ;) Teraz tylko felga, silnik i bedzie pelen wypas! Pozazdroscic 6!\nnie no super zrobiona poloweczka :) 6 zostawiam oczywiscie i dzieki za zaproszenie ;-) pozdro\nCiekawie to wygląda ;> szczególnie przód- brakuje tylko wielkiego inetrcoolera wyglądającego zza tej siatki ;) ale ogółem... 6 !!!! super autko :)\nCiekawy styling ładnie dobrana kolorystyka,super felga-wzór i ładne lampki,troszke nie mój styl modyfikacji ale..\n6 sie należy za efekt;)\ni zapraszam na komenta\nSuper zestawienie kolorystyki i wogóle cała super, max oczywiście.\nWyglada bardzo ciekawie, tylko obnizyc troche i juz bedzie gitara:) Ale za pomysl skromnie 6 zostawie:)\nladne polo no i zaprasam do mnie daje 6 :P\nzostawiam 6 ;-)\nładny tuning ile cie to kosztowalo 6 zapraszm do mnie :)\nPiękna polówka nie przesadzona a zrobiona ze smaczkiem oczywiście bez zawachania 6\nfajny vw :) dobrze zrobiony tuning zewnetrzny :) extra kolor . super ;]\nJakbyś je jeszcze obniżył trochę, to auto jest mega ;) tylko coś bym zmienił w przednim zderzaku ;/ za mdło tam jest ;/ ale ogólnie auto wypas ;)\nBardzo ładne Polo, tylko ten przedni zderzak jakiś taki za duży. 6\npiekna poloweczka oczywiscie 6666\nwidac spory wklad pracy wyglada na 6 pzdr\n6+ bardzo wypasione auto!! prawdziwy tuning nie WT ! pozdro\nbardzo ładne autko oczywiście 6 pozdro\nladnie zrobiles autko fajnie dobrane kolory jak i akcesoria dlatego 6 zapraszam do poznania na zlocik co bys pokazal jak nalezy przerabiac auto:)pozdrawiam\nfajnie zrobione Polo gratuluję:) 6 zostawiam\nSuper autko daje 6 ;) Ma bardzo agresywny styl i wygląd ;) Zaglądnij do mnie i oceń moj motorek ;) Też jestem fanatykiem tuningu ;P\nCAłkiem ładne autko... zapraszam do mnie, oczywiście 6 !!!\nFajne polo 6\nsam sobie wszystko wybieralem do samochodu a malowal go kolega\nFajnie zwizualizowana furka, Nie jestem jakimś wielkim fanem VW Polo, ale ten jest naprawde wyjątkowy. Świetny kolor i design. -->6\n6tka jak nic wiele pracy jest w nim ale pytanie mam czy ty sam go robiles czy firma????????\ncud malina. max i wyslij jeszcze raz zaproszenie bo mi sie skasowalo\nznamy sie ze mnie zapraszasz do teamu ?\nfajny lakier :-D\nwow ale cacuszko az sie dziwie ze ze zaproszenie wyslales:P\npozdrawiam i maxa zostawiam\nzapraszam do oceny moich pojazdow:) 6666666\nPiekna Polowka, nic dodac nic ujac\n6 jak najbardziej!\nPiękny fałwej, mam takie cudo w seri w garazu ale nie wiedzialem ze mozna zrobic z nim cos takiego... W sumie mam z 1997 ale tu byl tylko lekki lift :P oczywiscie MAXX\nŁadna poloweczka fajnie zrobiona podobaja mi sie te dwa kolorki niezle sie prezentuje oczywisce 6 pozdraVWiam VW RULEZZZZ!!!!\nPolo fajne, masz racje obniz go i zaluz felgi wieksze.Zapraszam do mnie, pozdro\nalez mi sie podoba to zetawienie kolorow! ladnie, z klasa obys szybko wstawil cos mocniejszego pod maske:) 6\nExtra furka... widac ze profesjanalista :D pozdrawiam i 6 zostawiam\nŚwietne Polo! Tuning z gustem, oby tak dalej. 6!\nsliczna Polowka pelen wypas piekna GLADA bestia !\nfajna polóweczka, ładnie zrobiona, (kozacki pług...:) z przodu) koloreks super dobrany...jak zrobisz swap to będzie full wypas - pozdro\nBardzo fajne Polo ciekawe kolory mi się podoba 6 pozdrawiam i zapraszam\nladna polowka pozdrawiam 6 z tym silnikiem 1,8 t moze byc ciekawie powodzenia w planach\nGLEBA BY SIE PRZYDALA, GWINT TO OBOWIAZEK HEHEHE\nTAK MI SIE ZDAJE ZE JUZ WIDZIALEM TE POLO, PODOBA MI SIE ALE GLEBA MUSI BYC 6+!\nsuper tuning pozdrawiam pozostawiam 6 i zapraszam do mnie!!\nfajne auto daje 6 i zapraszam do oceninia moich maszyn\nŁadnie stuningowane polo bardzo mi sie podoba daje 6 .\nDzięki za team.\nciekawe polaczenie kolorow, w koncu inne niz jasny czerwony i czarny :D Powodzenia z silnikiem, przyda sie w tym samochodziku :)\nładniutkie polo 6 ode mnie za wkład włozony w autko\njak bedzie 225 km to raidówka:D he takie małe autko a taka moc:D no moze byc ciekawie 6\nBardzo spoko zrobione Polo zostawiam 6 bez wahania ;]\njuz widac ze bedzi swietne sie prezentowac, nic innego jak max\nladne polo! Ale NIEZAKŁADAJ SZEROKICH GUM, ja mam... i przy 80 - 100 we wnętrzu jest przeraźliwy szum !! a raczej ryk gum !! ;| zostawaim 6 pozdro\nsuper polo zostawiam max i zapraszam do siebie\nJasna sprawa Max juz za samo VW bardzo wysoko;)PozdraVWiam i zapraszam;)\ntutaj oczywiscie max zostawiam za lakierek pozdrawiam i zapraszam do siebie\ncycuś malina kolorek =) ładne autko sie szykuje\njuz jest pięknie 6\npowstaje ładny potworek!\nbardzo lubie flip-flop szczególnie w tych kolorach! gratulacje!!\ndaje 6 extra wyglada powodzneia w dalsszych mofach zapraszma do ocney mojego pozdro\npodoba mi sie lakierowanie w 2 kolorach!zapodaj jakie masz plany co do przerobek.\nzostawiam max i zapraszam do mnie!\nzapowiada się mały gangster\nładnie się zaczyna życzę powodzenia. lampa przód super\nbardzo ladnie zrobiona poloweczka jak do tej pory ale cos wydaje mi sie ze bedzie jeszcze lepiej bo nie jest jeszcze skonczona\nbedzie piekne auto\nczuje to i widze:)\nw trakcie prac widze!\nzapodaj opis projektu


Słuchawki ONear 500 KALENJI - Bieganie Buty do biegania RUN SUPPORT damskie - Decathlon\nSłuchawki ONear 500\nTrzymanie i lekkość\nKod produktu : 8485505\nSłuchawki do biegania bezprzewodowe ONear 500 Bluetooth KALENJI\nKolor : CZARNY / CZERWONY FLUO\nStworzyliśmy te słuchawki, aby zapewnić stabilność i komfort podczas biegania przy muzyce! Odporne na deszcz i pot. Projektując słuchawki bluetooth skupiliśmy się na ich stabilności i komforcie, abyś mógł całkowicie oddać się bieganiu przy muzyce, nie myśląc o słuchawkach.\nStabilność Kabel dookoła ucha i nasadki ze skrzydełkiem. W zestawie 3 rozmiary nasadek.\nWodoodporność Słuchawki są odporne na deszcz i pot (IPX4).\nKontrola Pilot i mikrofon do przełączania między muzyką, a rozmowami telefonicznymi.\nCzas działania na baterii Czas pracy: 4h z muzyką.\nLekkość Lekki design zwiększa komfort i trzymanie w uchu. Waga:17 g\nKompatybilność Słuchawki kompatybilne ze wszystkimi smartfonami (IOS >6.1 i ANDROID > 4.1).\nCo odróżnia słuchawki sportowe od klasycznych?\nKiedy biegniesz, całe ciało jest w ruchu. Słuchawki muszą stabilnie trzymać się w uszach. Pocisz się, więc słuchawki muszą być odporne na pot. Musisz też dobrze słyszeć dźwięki zewnętrzne. Tymi 3 potrzebami kierowaliśmy się podczas projektowania sportowych słuchawek ONear 500.\nKoniec ze słuchawkami, które przesuwają się, kiedy Ty biegniesz!\nAby słuchawki bluetooth ONear 500 Decathlon stabilnie trzymały się w uszach:\n- Stworzyliśmy silikonowe nasadki, wyposażone w skrzydełko ułatwiające ułożenie ich w uchu. Stabilizują one słuchawki, ale nie zmniejszają swobody użytkowania. W zestawie 3 rodzaje nasadek.\n- Kabel, który łączy słuchawki przechodzi nad uszami zapewniając im dobrą stabilność. Jego długość jest regulowana, aby nie poruszał się podczas biegu.\nMiękkość dla Twoich uszu\nNa elementy słuchawek będące w kontakcie z uszami (końcówki), wybraliśmy giętki i miękki silikon. Szczególną uwagę poświęciliśmy również formie tych końcówek: 2 skrzydełka umożliwiają unieruchomienie słuchawek, ale również rozłożenie ich ciężaru (jedynie 17 g) na uszy. Zaprojektowaliśmy te końcówki tak, aby nie wchodziły do przewodu słuchowego i aby nie powodowały ucisku.\nMiękkie uchwyty zauszne\nW innych słuchawkach sportowych zobaczysz sztywne zauszniki. W słuchawkach bluetooth ONear 500, używamy kabla, który łączy obie słuchawki. Pozwala to uzyskać miękkie zauszniki, które dopasowują się do kształtu uszu. Nie poczujesz na nich żadnego twardego miejsca. Aby zapewnić optymalną stabilność słuchawek nie zapomnij o dopasowaniu długości kabla za pomocą suwaczka!\nAni deszcz, ani pot nie jest im groźny!\nKiedy biegasz w ciepłe dni, to pocisz się. Zaskoczyła Ciebie burza?Słuchawki do biegania ONear 500 są odporne na deszcz i pot. Wybraliśmy szczelne głośniki. Zastosowaliśmy szczelną membranę na przyciskach. Każda słuchawka jest spojona ultradźwiękiem. Te słuchawki z sukcesem przeszły test odporności na deszcz IPX4. Po zakończonym wysiłku przechowuj ONear 500 z dala od wilgoci, w suchym miejscu.\nGdzie podział się pilot?\nWiększość słuchawek bluetooth umożliwia sterowanie telefonem, kiedy jest on schowany w kieszeni lub opasce na rękę (regulacja głośności, odebranie połączenia, etc). Pilot jest często umieszczony na kablu i może zakłócać stabilność słuchawek. Aby tego uniknąć, wbudowaliśmy pilot i mikrofon ONear 500 bezpośrednio w słuchawki. Takie rozwiązanie pozwala uniknąć poruszania kabla i przeszkadzania podczas biegu. Przyciski również są dużo łatwiej dostępne.\nTelefonu ciąg dalszy!\nOto wszystkie czynności, jakimi możesz sterować ze słuchawek ONear 500:\n- regulacja głośności (naciśnięcie na przycisk Głośność +/-)\n- włączanie pauzy (naciśnięcie na przycisk Odtwarzanie)\n- przełączenie na kolejny utwór (2 naciśnięcia na przycisk Odtwarzanie)\n- odbieranie połączeń (naciśnięcie na przycisk Odtwarzanie)\n- rozłączanie połączenia (naciśnięcie na przycisk Odtwarzanie)\n- włączania Siri lub Google Voice (naciśnięcie przez 2 s jednocześnie na Głośność+/Głośność-).\nPo włączeniu słuchawki od razu się łączą!\nLubimy proste rzeczy! Uprościliśmy pierwsze połączenie słuchawek ONear 500. Wystarczy włączyć słuchawki, wejść w ustawienia bluetooth na telefonie i włączyć wyszukiwanie połączenia przez bluetooth. Kliknij “ONEAR500” i gotowe! Następnym razem Twój telefon automatycznie połączy się ze słuchawkami, jeśli będą włączone i będą znajdować się blisko telefonu. Nie zapomnij o włączeniu funkcji bluetooth na swoim telefonie ;-)\nJakościowe połączenie bluetooth!\nNie ma nic bardziej irytującego jak drobne przerwy w muzyce. Przerwy te mogą pojawiać się kiedy sygnał bluetooth nie jest wystarczająco mocny. Aby nigdy nie przytrafiło się to Tobie, zwróciliśmy szczególną uwagę na jakość anteny słuchawek Near 500.\nCo więcej, ponieważ możesz też trenować w klubie fitness, opracowaliśmy produkt tak, aby jego zasięg był do 10m.\nBezprzewodowe połączenie bluetooth 4.1 jest kompatybilne ze wszystkimi smartfonami (IOS >6.1 i ANDROID >4.1), oraz tabletami.\nCzas pracy / ładowanie\nCzas działania słuchawek bluetooth ONear 500 wynosi 4 h słuchania. Informacja głosowa (w j. angielskim) informuje Cię o poziomie baterii, gdy wyłączasz słuchawki. Dzięki temu nie zapomnisz ich naładować przed następnym treningiem. ONear 500 są ładowane przez kabel micro-USB (w zestawie).\nSilikonowe końcówki można myć\nJeśli po dłuższym użytkowaniu wydaje Ci się, że należy się im czyszczenie, możesz zdjąć silikonowe końcówki, aby wymyć je pod wodą. Aby wyczyścić same słuchawki, możesz wytrzeć je szmatką. Nie płucz ich pod wodą, nie są one odporne na zanurzanie w wodzie.\nJaką muzykę wybrać do biegania?\nPragniemy podzielić się z Wami muzyką, która motywuje nas podczas joggingów. Stworzyliśmy, więc, playlisty na serwisach Deezer i Spotify. Wyszukaj “FREE TO MOVE” w aplikacji. Możesz również dodać do listy swoje ulubione utwory do biegania!\nŚrednica głośnika 8.6mm\nWrażliwość 91 Db (+/- 3 Db przy 1Khz i 1 mW przy wejściu)\nZnamionowa moc wyjściowa 3mW\nBateria 85 mAh (6 h)\nKodek dźwięku: SBC\nZasięg bluetooth: 8 do 10m bez problemów\nDoskonała jakość, dobra cena!\nBardzo poważnie podchodzimy do jakości naszych produktów. Prototypy słuchawek ONear 500 przeszły liczne testy w laboratorium i podczas użytkowania, aby pomóc nam dopracować ich konstrukcję. W fazie produkcji wszystkie słuchawki ONear 500 są testowane po wyprodukowaniu w specjalnej komorze, która pozwala zweryfikować wydajność ich łącza bluetooth. Następnie w innej komorze ocenia się jakość dźwięku. Każde słuchawki ONear 500 w naszych sklepach zostały dopuszczone do sprzedaży jako sprawne.\n20.00% PCBA, 20.00% Guma termoplastyczna (TPR), 20.00% Akumulator litowo-jonowy (LiIo), 40.00% Akrylonitrylo-butadienowo-styren (ABS)\nInformacje dotyczące przechowywania Słuchawki ONear 500 przechowywać z dala od wilgoci, w przewiewnym miejscu.\nKALENJI BUTY DO BIEGANIA RUN ACTIVE MĘSKIE\nASICS BUTY DO BIEGANIA GEL KANAKU 3 MĘSKIE\n299.99zł\t-23% 229.99zł\nGEONAUTE SPORTOWY ZEGAREK ANALOGOWY A300 S SWIP DAMSKI/DLA DZIECI\nKALENJI KURTKA DO BIEGANIA RUN RAIN N MĘSKA


Versum - Spis polskich witryn www - Katalog stron\nNa co dzień zajmujesz się prowadzaniem lub zarządzaniem salonem fryzjerskim? A może działasz w branży SPA czy kosmetycznej? Nieistotne, mamy bowiem idealne rozwiązania na poprawę efektywności pracy Twojego salonu. Informatyczne oprogramowanie Versum.\nSystem Versum to rozwiązanie zaawansowane, oferujące cały szereg funkcji przydatnych przy prowadzeniu i zarządzaniu salonem. Przy tym jednak pozostaje on bardzo prosty w obsłudze, nie trzeba dysponować praktycznie żadną wiedzą informatyczną aby sobie z tym poradzić. Versum ma wbudowane takie funkcjonalności jak na przykład rezerwacje online, czy przypominanie o umówionej wizycie przez sms.\nJeśli nasz system wzbudził Twoje zaciekawienie to zapraszamy Cię abyś samodzielnie go przetestował. Bez żadnych opłat, bez zobowiązań, przez 14 dni. Po więcej informacji zadzwoń do nas lub odwiedź naszą stronę www. versum. pl.