167 dni w ukryciu przed kamerami - rozmawiamy z Jackiem i Oliwerem, książęcą parą z "Prince Charming"\nCzwartek, 16.12.2021, Aktualizacja: Piątek, 17.12.2021\nPrince Charming, odc. 20, fot. TVN, Jake Vision\nWe wtorek premierę miał finałowy odcinek pierwszego polskiego sezonu "Prince Charming". Choć pojawiały się plotki, że książę (Jacek Jelonek) nie wybierze nikogo i wróci do domu sam, tak się nie stało. Program wygrał Oliwer Kubiak. Chociaż faworytem od początku programu był Marek, to Oliwer skradł serce Jacka. Teraz są razem, o czym poinformowali na swoich profilach instagramowych. Do tej pory musieli ukrywać swój związek, żeby nie zdradzić, kto wygrał program. Przez pół roku nie byli razem na imprezie, nie wychodzili razem zjeść na mieście, a Oliwer przychodził do Jacka zakamuflowany niczym Leonardo DiCaprio. Dziś już mogą odetchnąć z ulgą i opowiedzieć nam trochę o życiu po programie. Cześć. Po pierwsze oczywiście gratulacje! Telefony muszą wam się urywać, więc opowiadajcie, jak się z tym wszystkim czujecie? Jacek: Dziękujemy. Chyba powoli się przyzwyczajamy. Oliwer: Musimy oswoić się z tym, że możemy rozmawiać o naszym związku. Czy historia o tym, że któryś z was musiał się przebierać za kuriera, żeby zachować związek w tajemnicy, jest prawdziwa? Jacek: To były głównie żarty, dokuczałem Oliwerowi mówiąc, że będzie musiał się przebierać za kuriera. Obyło się bez tego, ale nadal musiał się kamuflować. Oliwer: Dokładnie. Zawsze miałem kaptur, czapkę, okulary, żeby nic nie było widać. Mogłem sobie kupić jakąś koszulkę z logiem jak kurierzy, ale to też by było dziwne, gdyby do Jacka codziennie przychodził kurier… i nie wychodził (śmiech) Na początku przeprowadziłem się z Gdańska do własnego mieszkania w Warszawie, ale cały czas spędzałem u Jacka, więc w końcu się do niego wprowadziłem. Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Jacek Jelonek (@iamjackjelonek) Czy cała ta tajemnica nie przeszkadzała wam na początku związku? Myślę, że mógł być to dla was duży stres. Oliwer: Pierwszy weekend po programie, który spędziliśmy w Warszawie, był całkiem spokojny. Wtedy jeszcze nie było konkretnie wiadomo, kto jest tym programowym księcie, więc pamiętam, że wtedy jeszcze wychodziliśmy razem. Już kilka dni później nie było to możliwe, bo wszędzie były artykuły o Jacku. Jacek: Takie ukrywanie się miało swoje uroki, ale już trochę wyczekiwaliśmy swobody. Życie codzienne robiło się coraz cięższe. Nie mogliśmy razem robić zakupów, ani chodzić na imprezy, świętować z przyjaciółmi. Czytaliście komentarze na temat programu? Ktoś rozpracował, że jesteście razem? Jacek: Staram się nie czytać komentarzy w internecie. Dużo osób związanych z showbiznesem też mi tak doradzało. Czasami oczywiście zdarzyły się ... ( Pozostało znaków: 11160 )\ngej pary pary LGBT prince charming w związku wywiad\nŚroda, 15.12.2021 Zamknąłem oczy i zobaczyłem twarz jednego z was - wiemy kto wygrał program Prince Charming! Środa, 13.05.2020 Republikanie chcą dymisji swojego polityka, bo udzielił ślubu parze gejów Środa, 15.04.2020 Ledwo się znali, a po spędzeniu razem kwarantanny... zostali parą Środa, 25.03.2020 Kolejny zakaz rządu nie dotyczy osób najbliższych, w tym par jednopłciowych Środa, 18.03.2020 W Krakowie działa agencja ślubna dla par jednopłciowych


ykonywanej pracy, które będą zgodne z zasadami bhp. Jednym z najważniejszym elementów takiego podejścia są szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Szkolenia bhp spotkamy na etapie rozpoczęcia pracy. Muszą być też one p\nBezpieczeństwo i higiena pracy to bardzo ważne zagadnienie w każdym zakładzie pracy. Na pracodawcy spoczywa obowiązek zapewnienia warunków wykonywanej pracy, które będą zgodne z zasadami bhp. Jednym z najważniejszym elementów takiego podejścia są szkolenia z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Szkolenia bhp spotkamy na etapie rozpoczęcia pracy. Muszą być też one powtarzane co jakiś czas. Outs\nArticle about oils for carRemont - czym? jak?Co wiesz o nowoczesnej stomatologii - implantologiaO produktach dla mam i niemowlątCzy panele słoneczne się opłacają?Pipes, plumbing and plumbersKrótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaKwestia uczciwego warsztatu samochodowegoDobre strony energii słonecznej. Krótko i na tematSzybalski-stomatologia.plEngine - keep it in good technical conditionRok 2020 - dobry czas by transportować ponadgabarytyDbaj o czystość swojego autaArtykuł o kwestiach stomatologicznychEngine in your carZamówić fotowoltaikę profesjonalnie?O dociepleniachChcesz wiedzieć więcej o prawie?Nowe metody w 2020 jak lepiej transportować ponadgabarytyImplanty zabrzeO protezach i implantach A propos de dents - non seulement l'hygi?ne est importante O ekologicznym życiu i oszczędzaniu wodyEtykiety, poligrafia i inne historieO e-commerce w skrócieKrótko o ubieraniu się w lumpeksie. Ogólnie o odzieży używanejSposoby na promocję lokalnego biznesuWarto wiedzieć - tekst o wspinaczce górskiejSerwisowanie i naprawa samochoduO samochodach - kilka informacji


Światowy Dzień Pokoju – FLDD\nŚwiatowy Dzień Pokoju obchodzony jest od 1967 r. Jego inicjatorem był Raoul Follereau – filozof, podróżnik i pisarz, który czasie zimnej wojny walczył o jej jak najszybsze zakończenie. Wtedy też rozpoczął starania o ustanowienia dnia pokoju – jego apelu wysłuchał papież Paweł VI. Sięgnijmy po książki, które pomogą nam porozmawiać z dziećmi o wojnie. Polecamy serię książek „Wojny dorosłych – historie dzieci” (wyd. Literatura); z zagranicznych publikacji „Otto. Autobiografia pluszowego misia” Tomiego Ungerer (wyd. Format), a dla nieco starszych czytelników „Pax” Sary Pennypacker (wyd. IUVI).\n« Rocznica urodzin Janiny Krzemińskiej\nRocznica urodzin Janiny Krzemińskiej Uroczystość Wszystkich Świętych


StuG 40 z Morza Czarnego\nUtworzono: czwartek, 21, sierpień 2003 05:54 Super User W Muzeum Wojskowym w Drzonowie koło Zielonej Góry można od kilku miesięcy obejrzeć niemieckie działo szturmowe z czasów II wojny światowej. Zostało ono wydobyte z wraku statku znajdującego się na dnie Morza Czarnego. Wspomniane działo to ponad 20-tonowy Sturmgeschutz 40 Ausf. G, w skrócie zwane StuG 40.\nUtworzono: piątek, 14, listopad 2003 00:50 Super User Skuta lodem niewielka rzeczka nie wyglądała groźnie, najbliższe mosty były zniszczone albo znajdowały się zbyt daleko. Niemieccy pancerniacy nie mieli zbyt dużo czasu na dokładne rozpoznanie miejsc przeprawy, gdyż radzieckie czołgi były tuż, tuż. Podjęte wiec z marszu próby forsowania rzeki nie dla wszystkich pojazdów zakończyły się pomyślnie. Cześć z nich pozostała w jej nurcie na długie lata.\nUtworzono: poniedziałek, 14, listopad 2005 00:50 Super User Niepozorne jeziorko, jakich wiele w naszym kraju. Ot, trochę wody, dookoła las... Napotkany miejscowy wędkarz, spytany o tutejsze atrakcje, odpowiada bez wahania: „Ooo... Panie... toż to tutaj czołg w jeziorze leży...”. No tak, jasna sprawa, wszak w każdym polskim jeziorze leży czołg i co najmniej dwa messerschmitty... Och, jakże wybujałą fantazję mają ci miłośnicy moczenia kija, ale co się im dziwić, wszak co rusz opowiadają o taaakich rybach, więc mają okazję się wyćwiczyć. Skoro jednak los rzucił nas w kolejne nieznane miejsce, trzeba je sobie dokładnie obejrzeć od „tamtej” strony lustra wody. Czytaj więcej...\nUtworzono: niedziela, 14, listopad 2004 00:50 Super User W 2000 roku pisaliśmy na naszych łamach (w MN 11/2000) o tajemniczym gąsienicowym pojeździe leżącym w morzu przy brzegu w Dziwnowie. Wrak ten był prawie kompletnie przysypany piaskiem, tak że ledwie wystawały nad dno górne ogniwa gąsienic. Udało nam się wtedy z całą pewnością stwierdzić, że nie jest to czołg, tylko niemiecki transporter gąsienicowy. Czytaj więcej...\nHetzer z Helu\nUtworzono: środa, 14, listopad 2007 00:50 Super User 26 maja w rejonie Juraty został wydobyty niemiecki niszczyciel czołgów Hetzer. Wrak zalegał od końca drugiej wojny w piasku morskiego dna kilka metrów od linii brzegowej od strony otwartego morza.\nSd.Kfz 6 ze Stegny\nUtworzono: niedziela, 14, listopad 2004 10:05 Super User W czwartek 8 stycznia dzwoni natarczywie telefon. To znajomy rybak ze Stegny z najlepszą dla mnie wiadomością: „Wczoraj po silnym sztormie morze wreszcie odsłoniło twój pojazd gąsienicowy. Widać gąsienice !” To była wspaniała nowina! A tak długo czekałem na ten moment.\nStuG IV z Przepałkowa\nUtworzono: środa, 14, listopad 2007 00:50 Super User Podczas styczniowej ofensywy w 1945 roku Armia Czerwona dość łatwo przełamała niemieckie pozycje obronne nad środkową Wisłą i Narwią. Oddziały radzieckie szybko posuwały się na zachód, 27 stycznia zostaje zajęta Bydgoszcz, a 1 lutego kapituluje Toruń. Zacięte walki zaczynają się teraz toczyć na północ od Bydgoszczy. Na posuwające się w rejonie Sępólna Krajeńskiego jednostki radzieckie spadają zaciekłe kontrataki niemieckiej 4 i 7 Dywizji Pancernej. Po początkowych sukcesach niemieckie oddziały pancerne zostają jednak zatrzymane i odrzucone. Po wojnie o zaciekłości toczonych walk świadczą znajdujące się tu wraki zniszczonych pojazdów i czołgów. Przez dłuższy czas miejsce jest eldoradem dla miejscowej ludności oraz różnego rodzaju instytucji zajmujących się pozyskiwaniem złomu. Wydawało się, że wszystkie wraki z okolicy zostały już dawno wydobyte, pocięte i wysłane do hut.\n« start poprz. 1 2 nast. koniec »\tNasza misja PAMIĘĆ ZAMIERA BEZ PAMIĄTEK


KROMÉŘÍŽ 🇨🇿 – Radek Fogel\nK\t/ 31 maja, 2020\nK – KROMÉŘÍŽ\nMiasto w Czechach, na Morawach, w regionie etnograficznym Haná (30 tys. mieszkańców). Dumą miejscowości są rewelacyjne Ogrody Kwiatowe oraz Zamkowe. Kromieryż to drugi po Wersalu największy kompleks ogrodów pałacowych w Europie. Znajdujące się 50 km na południe od Ołomuńca miasto bez wątpienia należy do najpiękniejszych w Republice Czeskiej. Wygrało nawet w ogólnokrajowym konkursie „Historyczne Miasto Roku”.\nW XVI w. Kromieryż stał się główną rezydencją biskupów i arcybiskupów ołomunieckich. To właśnie im miasto zawdzięcza przepiękne ogrody i kompleks pałacowy. Wielokrotnie podróżowałem przez Morawy w stronę Austrii i jakoś nigdy nie było mi po drodze do Kromieryża. Dopiero w zeszłym roku w zawitaliśmy do tej malowniczej miejscowości. W Dzień Dziecka zorganizowaliśmy wycieczkę autokarem z grupą znajomych i rodzin z dziećmi. Květná zahrada, czyli Ogród Kwiatowy to doskonałe połączenie sztuki barokowej z francuskim modelem projektowania ogrodów.\nPo przejściu przez kasy biletowe dostrzegamy oranżerie z cytrusami i tropikalnymi roślinami.\nMalownicze alejki, idealne przystrzyżone żywopłoty i ozdoby kwiatowe sprawiają, że spacer ogrodowymi ścieżkami dostarcza nam mnóstwo pozytywnej energii.\nDocieramy do zbudowanej na planie ośmioboku XVII w. rotundy.\nWnętrze rotundy zdobią freski. Mieści się tu wahadło Foucaulta. Za rotundą znajduje się długa na 224 metry kolumnada udekorowana 46 rzeźbami przedstawiającymi postacie mitologiczne.\nZ tarasu widokowego na szczycie kolumnady podziwiamy cały ogrodowy architektoniczny koncept.\nZ Ogrodu Kwiatowego zmierzamy w stronę Pałacu Arcybiskupów. Podążamy kilometrową trasą UNESCO, oznakowaną tabliczkami z brązu w brukowanych uliczkach. Po drodze mijamy gotycki kościół św. Maurycego z XIII w.\nDo pałacu przechodzimy przez Bramę Młyńską. Rezydencja arcybiskupów jest kapitalnym przykładem sztuki barokowej na Morawach. W Galerii Zamkowej można podziwiać obrazy Tycjana, Van Dyck’a, czy Rubensa. Zwiedzając pałacowe komnaty warto zwrócić uwagę na Starą Bibliotekę oraz Salę Sejmową, w której w czasie Wiosny Ludów obradował austriacki parlament.\nDużym zainteresowaniem cieszy się archiwum muzyczne z rękopisami Mozarta i Beethovena. W Sali Terrena organizowane są imprezy muzyczne i wystawiane sztuki teatralne. Turystom udostępniono przylegającą do Pałacu 34 metrową wieżę. Żeby wdrapać się na górę trzeba pokonać ponad dwieście stopni. Przy Młyńskiej Bramie natomiast znajdują się należące do biskupstwa kromierżańskie winiarnie. Niestety przyszliśmy kilka minut po zamknięciu i nie było nam dane degustować specjałów morawskich biskupów w tutejszych piwnicach. Pałac otacza ogromny Ogród Zamkowy (powierzchnia 64 ha).\nZupełnie różni się od Ogrodu Kwiatowego. Wcale nie oznacza to, że jest mniej atrakcyjny. Wśród naszej grupy zdania były podzielone. Cały obszar ogrodów przypałacowych to w gruncie rzeczy stylowy park krajobrazowy i przede wszystkim ulubione miejsce spacerów mieszkańców Kromieryża.\nW parku znajduje się ponad 200 gatunków drzew z różnych stron świata.\nPodczas krótkiego spaceru dostrzegamy pawilony ogrodowe w stylu romantycznych budowli nawiązujących do antyku oraz…dostojne pawie. Kromieryż to jednak nie tylko wpisane na listę UNESCO ogrody i Pałac Arcybiskupi. Godnym uwagi jest interesujący układ urbanistyczny. Duży rynek otaczają renesansowe i barokowe kamienice.\nZnajdujemy tu morową Kolumnę NMP.\nNa tyłach rynku dostrzegamy XVI w. Ratusz. Cechą charakterystyczną późnorenesansowej budowli jest wysoka wieża z zegarem dwutarczowym.\nZanurzeni w detale architektoniczne zapominamy o podstawowych potrzebach człowieka. Kto wie gdzie zakończyłaby się przechadzka po kromierskim namesti, gdyby nasze oczy nie zetknęły się z nie byle jakim kredowym napisem na tablicy postawionej przed kamienicą w południowej części rynku: restaurace, houskové knedlíky, česneková polévka, zmrzlina… Zamawiamy oczywiście wspomniane rarytasy. Z zestawem idealnie komponuje się piwo Litovel. Dzieci pałaszują smażony ser z frytkami i kofolą. Monstrualne lody są bonusem z okazji święta najmłodszych bohaterów naszej wycieczki. Wracamy w drogę powrotną usatysfakcjonowani (jak zawsze) niezwykłą scenerią czeskiego miasteczka oraz pełnym dystansu stylem życia naszych południowych sąsiadów.


O. Leon Knabit: W piekle nie będzie tłoku - NaszeMiasto.pl\n2017-04-14, Aktualizacja: 2017-04-14 10:27\n- Alleluja ma być wesołe! Tego też życzę wszystkim, którzy to będą czytali - mówi 85-letni ojciec Leon Knabit, benedyktyn z krakowskiego opactwa w Tyńcu, jeden z najbardziej znanych duchownych w naszym kraju. Idąc ze mną po schodach żartuje, że jest inwalidą, a inwalida potrzebuje laski u boku… Na życie ma prostą receptę: "przestań narzekać, zacznij żyć!" Pisze książki, jest współautorem programów telewizyjnych, prowadzi blog. Rozmawialiśmy z nim o kryzysie wiary w Polsce, internecie i pewnym rudym kocie na kolanach Boga.\nLeon Knabit, właśc. Stefan Knabit (ur. 26 grudnia 1929 w Bielsku Podlaskim), benedyktyn, w latach 2001-2002 przeor opactwa w krakowskim Tyńcu. Znany ze swojej otwartości, dobrego kontaktu z młodzieżą i poczucia humoru. Był bliskim znajomym papieża Jana Pawła II. Jest autorem wielu publikacji, pracuje w mediach: pisze felietony do gazet, jest współautorem programów telewizyjnych. Prowadził także program „Ojciec Leon zawodowiec” w kanale Religia.tv.\nCzy ewangelia sprawdza się w dzisiejszych czasach?\nOczywiście. Sprawdza się nawet dosłownie. I bardzo się z tego cieszę. Otóż w ewangelii św. Marka jest napisane, że ci, którzy głoszą naukę Jezusa, węże będą brać do rąk. A ja, gdy byłem u znajomych, miałem w rękach dwumetrowego boa dusiciela. I nikt nikomu krzywdy nie zrobił. Ani Leon wężowi, ani wąż Leonowi. A pierwszy raz miałem węża w ręce. Czuło się jego sprężystość, czuło się, że to jest żywe zwierzę. Nie był zimny ani oślizgły, bardziej jak pantofelek z wężowej skórki, ale żywy i nawet przyjemny w dotyku. Wąż rajski, o którym Biblia mówi, że był najbardziej przebiegłym (a może nagim) ze wszystkich zwierząt, według legendy, jako jedyny umiał mówić. Szatan to wykorzystał i przez tę wężową umiejętność doprowadził człowieka do nieposłuszeństwa. Tak też to tłumaczył dzieciom ksiądz, który tego węża przyniósł na Mszę Świętą.\nKatolicy - tradycjonaliści mogliby się oburzyć na taką mszę.\nOczywiście uważam, że nie należy robić cyrku z liturgii, nie powinno się wydziwiać, ale czasem dla podkreślenia jakiejś prawdy, dla zainteresowania, można nawet węża wziąć na mszę. Temu samemu służą chociażby rozszerzone obchody Święta Trzech Króli. Robimy korowód, wychodzimy na miasto, często z wielbłądami czy innymi zwierzętami. Inscenizacje mają w Kościele długą i starą tradycję. Były tak bardzo różne i bogate, a nieraz aż krotochwilne, że niekiedy ich nawet zabraniano, aby nie robić zbyt swobodnej atmosfery w kościele. Ale Męka Pańska jak najbardziej nadaje się, aby ją przedstawiać. I czytają ją dzisiaj trzy osoby: Jezus, ewangelista i inne postacie. Przy takich inscenizacjach przyda się trochę inteligencji, wtedy jest to z pożytkiem.\n© ANNA KACZMARZ / DZIENNIK POLSKI / POLSKA PRESS\nNa przykład ksiądz Tischner sadzał koło siebie na ołtarzu misia Bartka i to był jego porte-parole (osoba wypowiadająca się w czyimś imieniu - przyp. red.). Np. opowiadanie: Pan Bóg stworzył księdza rektora Świerzawskiego i misia Bartka. I dalej jest pytanie: "kto się Bogu bardziej udał? I dzieci krzyczą: "Miś! Miś!" Jeżeli ktoś ma mniej inteligencji, to powinien się do tego przyznać i nie robić niczego na siłę, ale trzymać się ściśle reguł. Ks. Jan Vianney mówił bardzo zwyczajnie, płakał na ambonie i świętym został, bo nim był.\nU moich znajomych podczas ślubu kościelnego ksiądz grał na gitarze...\nTo już pewnie było dla niektórych dziwne. Ja jak błogosławię ślub, to bym nie grał. Po pierwsze dlatego, że nie umiem. Ale gdyby był zespól z gitarą, to bardzo proszę. Wiem, że niektórzy mogą uznać gitarę za dziwną rzecz w kościele. Organy są dla nich w porządku, no ewentualnie skrzypce… Ale ja nie widzę w tym nic złego.\nNawet niezwykłe msze nie zawsze przyciągają wiernych. Wiele młodych osób odchodzi dziś od Kościoła? Dlaczego tak się dzieje?\nTrudno powiedzieć. To trzeba ich się spytać. Nie wszyscy młodzi odchodzą. Byłem niedawno na targach książki, spotykałem się z młodymi, którzy chcą chodzić do kościoła, rozwijają się. Również po Światowych Dniach Młodzieży widać, że tak jest. Byłem kiedyś we Francji i tam świeccy katecheci mówili mi, że ich zdaniem młodzi nie trafiają do kościoła, bo rodzina zatraciła zdolność przekazywania wartości religijnych. Jeżeli więc młodzi wierzą, to nie ze względu na rodzinę, ale dlatego, że albo natrafili na fajną wspólnotę religijną, albo trafił się fajny ksiądz. Rola księdza jest tu zasadnicza. Bez paternalizmu (ingerencji w działanie lub ograniczenie wolności innej osoby lub grupy, motywowane ich dobrem lub koniecznością ochrony - przyp. red.), bez czarnej okupacji.\nJeżeli ksiądz jest przekonany, pełen zapału, to wokół niego jest zawsze wianuszek młodzieży. A jeżeli młodzież się zrazi do księdza, jeżeli jeszcze zdarzy się, że młody chłopak czy dziewczyna jest przez księdza molestowany lub spotka księdza, który ma nieuczciwe kontakty z kobietami, to wtedy młodzież patrzy na Kościół z niechęcią, uważa, że to wszystko jest obłudą.\nBo to jest tak, że młodzież odczuwa potrzebę prawdy, uczciwości. Jeżeli widzi tę uczciwość, to nawet jeżeli nie ze wszystkimi zasadami wiary się zgadza, to jednak uważa, że czegoś można tu szukać. A jeżeli widzi chociażby trochę fałszu, to mówi: "nie i koniec". Bywa i tak, że młodzi odchodzą od Kościoła, ale po jakimś czasie, widząc wokół siebie pustkę, wracają do wiary. Tu może pomóc dobry ksiądz, dobra koleżanka. Nie dewotka, nie wstydliwa jak zakonnica po pierwszym roku ślubów, ale normalna, fajna dziewczyna.\n© ANDRZEJ BANAS / GAZETA KRAKOWSKA\nWielu wierzących twierdzi, że zraziło się nie do wiary, ale właśnie do Kościoła.\nTak. Mówią: "Jezus tak, Kościół nie". Ale tu jest pewne niedouczenie.\nKościół ma wiele braków, brzydkich stron. Jest taki, jak Jezus podczas męki, który był pobity, opluty, zakrwawiony, nie miał krasy ani piękności.\nOd takiego Jezusa wszyscy uciekali, zostało tylko kilku. Jezus reprezentowany przez dzisiejszy Kościół, jest właśnie takim Jezusem podczas męki, pozbawionym piękna i wprost wiarygodności. Ale na tym polega wiara, by wytrwać w tym Kościele, przetrwać to, co jest trudne, bo Chrystus i Kościół to jest jedno. Chrystus cierpi dziś w ludziach, którzy w Niego wierzą. A kto w to nie wierzy, trudno.\nMłodzi czasem myślą, że wiara powinna być prosta. A nie jest i życie nie jest proste.\nTo prawda, że wiara nie jest prosta. Ale papież Franciszek powiedział, że niekoniecznie trzeba być katolikiem, aby być dobrym człowiekiem.\nO tym mówiło już wielu mądrych ludzi przed papieżem Franciszkiem. Oczywiście, ja to też obserwuję. My nie wartościujemy człowieka, ale oceniamy jego postępowanie. Mówimy: "ten robi na pewno dobrze, ale jest z prawem Bożym nie w porządku. Robi dobrze, ale to w efekcie wiedzie donikąd". Ale z drugiej strony papież powiedział: "kim jestem, abym osądzał homoseksualistę, czyli potępiał drugiego człowieka? Kim jestem, abym go oceniał? Nie wiem, co się z nim dzieje, nie znam go od początku do końca. Nie wiem, co się stanie, gdy umrze i spotka się z Panem Bogiem oko w oko. Może to będzie tak, że Pan Bóg go przytrzyma i powie: "no i co, gadamy?"\nZa grzechy będzie sprawiedliwa kara, ale Bóg skorzysta ze swojego miłosierdzia, bo mówią, że w piekle tłoku nie będzie i wielu grzeszników zostanie zbawionych.\nTo byłoby niesprawiedliwe, aby zbawieni zostali ci, co dobrze robili i ci, którzy robili źle…\nJeżeli ktoś coś źle zrobił, to z całą pewnością otrzyma taką karę, że będzie adekwatna do jego postępowania. Na przykład ja nie byłem u spowiedzi już dwa tygodnie. Dostałem za pokutę odmówienie koronki do Bożego miłosierdzia. Rudolf Hess, komendant obozu w Oświęcimiu, nie był u spowiedzi wiele lat. Nawrócił się przed śmiercią, wyspowiadał u jezuity. I jaką mu dać pokutę? 30 milionów litanii? Już nie zdąży ich odmówić, bo go powieszą za trzy dni. Za pokutę przyjmie powieszenie. Kara będzie adekwatna.\nGrzesznik tak dostanie za swoje, że to wyrówna jego grzechy. Tak to rozumiem i dlatego nigdy nie powiem, że Bóg jest niesprawiedliwy.\nPowiem: "dzięki Bogu, że ten psubrat dał się zbawić". Grzech nigdy nie pozostanie bez ukarania, ale miłosierdzie Boże pozwoli, by grzesznik po ukaraniu był traktowany jak swój.\nTrzeba mieć mocną wiarę, żeby tak sobie to wytłumaczyć.\nTo na pewno jest kwestia wiary i podnoszenia swojej religijnej świadomości. Dlatego właśnie papież powiedział: "bądźcie bliżej Boga, to zrozumiecie". Ale ludzie mają z tym problem. Słyszę, jak mówią o innych: "ty, ty sekciarzu, kapusiu, komunisto!" i myślą z niedowierzaniem, że potem obok kogoś takiego będą w niebie siedzieli… A im się bardziej wierzy, tym łatwiej to zrozumieć.\nDlatego też uważam, że najlepszymi życzeniami świątecznymi będą słowa: "A bodaj Cię Pan Bóg skarał!". Bo jak cię człowiek skarze, to tak ci dowali… Kara ludzka może oznaczać czasem śmierć niewinnego.\nCzęsto po latach się okazywało, że ktoś był niewinny, często wypuszczano winnego. Ludzie się mylili. A Pan Bóg? On wie, co we mnie siedzi. Jak mi da karę, to tylko taką, jakiej potrzeba. Ani więcej, ani mniej. Ta kara jest po to, by mnie wydobyć ze zła, a nie dobić. To nie tak, że będzie: jak wpadłeś w moje łapy, to ja ci pokażę.\n© PIOTR KRZYZANOWSKI/POLSKAPRESS\nLudzie tak rozumują: jak sprawiedliwy, to niemiłosierny; jak miłosierny, to niesprawiedliwy. Tak ma być i koniec. Nie na darmo się mówi, że najwyższe prawo - najwyższa niesprawiedliwość. To nie na tym polega, bo jeżeli stosujemy prawo bezwzględnie, to różne rzeczy mogą się zdarzyć, na przykład eksmitujemy z mieszkania kobietę z czwórką dzieci, w dodatku chorą. I zrobimy to dlatego, bo prawo tak stanowi.\nWspomniał ksiądz o papieżu Franciszku, który ma nie tylko zwolenników, ale też przeciwników. Nawet takich, którzy nazywają go komunistą. Co ksiądz o tym sądzi?\nNie, nie to jest śmiech na sali odnośnie tego hasła z komunistą. Oczywiście nie czytałem do końca dzieł papieża Franciszka, nie znam wszystkich z nim wywiadów. Ale był przez dwie kadencje prowincjałem jezuitów, a jezuici nie wybierają głupków na swoich szefów, że tak powiem ordynarnie. Po prostu papież Franciszek to inny człowiek i inaczej postępuje. Nie jest człowiekiem nauki, jak Wojtyła czy Ratzinger, który był mistrzem w przedstawianiu problemów jako typowy profesor, wielka głowa. Papież Franciszek w rękę pocałuje żyda, nogi umyje mahometance… Ma pewne odmienne zachowania i gesty. Ale jest autentyczny i jest sobą. To widać było chociażby podczas Światowych Dni Młodzieży. Był sobą, był pełen oddania ludziom, ale też był bardzo skupiony. Nawet ksiądz, który tłumaczył jego wypowiedzi, był zaskoczony tym, że papież był i na zewnątrz, i do wewnątrz.\nW reklamówce Małopolski „Młodość to stan ducha” oglądamy ojca Leona w koralach i ze spadochronem. Naprawdę był ten skok ze spadochronem?\nNie skakałem, bo pomyślałem, że 85 lat, to jednak trochę za dużo jak na skoki ze spadochronem. A w ogóle to specjaliści od promocji spytali, czy zgodzę się im pomóc w promocji hasła dotyczącego młodości. Zgodziłem się, a potem nie myślałem, jak ma ta promocja wyglądać, ale powiedziałem: "róbta, co chceta". Korale to część stroju krakowskiego. Zapytali, czy je założę. Pomyślałem: "dlaczego nie? Proszę bardzo". Założyłem. A potem jedna z publicystek stwierdziła, że to kpiny z habitu. "No i gdzie płeć?" – pytała. Pomyślałem, że nie będę jej tłumaczył, gdzie płeć. Ona zresztą nie tylko te reklamy, ale całe ŚDM skrytykowała. No, nie wiem dlaczego. Mądra kobieta, dobre pióro, nie wiem, może wypiła szklankę octu?… Przecież to żart był i chodziło o to, żeby zaciekawić młodych.\n© DARIUSZ GDESZ / POLSKAPRESS\nPrzypisuje się też ojcu inne powiedzenie dotyczące wieku: „Mnich jest jak wino: im starszy, tym lepszy” .\nZ tą młodością to się zgadzam, tak właśnie jest. Ale powiedzenie o mnichu nie jest moje. To stare mnisze porzekadło. Ja osobiście przypominam coś innego: młody mnich, który zaczyna, nie jest święty, ale wygląda na świętego. Jest świątobliwy, rączki składa, ma wygląd aniołka. Mnich – student i kleryk już nie wygląda na świętego, bo stracił smaczek, ale i nie jest święty. Młody, dojrzały mnich już jest święty, ale jeszcze nie wygląda. A starszy, dobry mnich jest i święty, i wygląda. Naprawdę uważam, że są tacy starsi mnisi, chociaż niezbyt zwykłym ludziom znani: o. Piotr Rostworowski, ksiądz (też!) Tadeusz Fedorowicz z Lasek, niektórzy cystersi, kameduli czy jezuici.\nKonserwatywni księża uważają, że internet to samo zło. A ksiądz nie dość, że korzysta z internetu, to jeszcze ma bloga…\nW internecie jest tyle dobra, co zła. Zależy, czego się szuka.\nMogę szukać pornografii, ale mogę też szukać przemyśleń o Jezusie. A że blog się podoba, to wiem. Na targach i nie tylko otrzymuję wiele słów uznania od młodych. Na początku, gdy mi zaproponowano jego tworzenie, powiedziałem, że się nie znam, nie umiem. No i usłyszałem: "pomożemy technicznie, niech ojciec daje mięso, my będziemy robić kotlety". I teraz cały czas coś piszę. I tylko na komputerze. Czasem są z tym problemy. To jest tak, że jak się jakaś nieprzyzwoitość przyczepi, to nie można się pozbyć. Miałem kiedyś taką stronę z panią nie do końca ubraną i nie mogłem się tego pozbyć. Co otwierałem komputer, to się pojawiała. A znów innym razem, jak napisałem coś potrzebnego i nawet sensownego, to raptem zniknął mi cały artykuł i nijak nie mogłem go odnaleźć.\nChciałam jeszcze zapytać o zwierzęta, które w publikacjach księdza zajmują szczególną rolę. Myślę o książce „Czy Bóg ma rudego kota”, „Czy zwierzęta mają duszę” , opowieści o wężu…\nI jeszcze o żyrafie… "Pan Bóg jest dowcipny, każdy się przekona, bo stworzył żyrafę i ojca Leona". To takie powiedzenie. A wracając do kota, zupełnie nie wiem, dlaczego ten rudy kot. Może dlatego, że mnie ktoś zapytał, czy sobie wyobrażam niebo i Pana Boga, który siedzi na tronie i ma na kolanach rudego kota? Nie bardzo sobie wyobrażam kolana Pana Boga, nie wiem, czy będzie rudy kot, ale skoro wszystko ma być odnowione, to dlaczego ma nie być zwierząt? Mogą być. Nie wiem, czy pchły i pluskwy też, bo nie wypadałoby ich niszczyć w niebie. Co one by tam robiły?\nIstnienie zwierząt w niebie to są rzeczy na domysł, bo nigdzie nie mamy tego zapisanego.\nMożna oczywiście sądzić, że w niebie może nam nie będzie zależało, czy będzie kot, czy pies. Ale "ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani w serce człowieka nie wstąpiło to, co Bóg zgotował tym, którzy go kochają". Mówię: "umrzesz, to się dowiesz". Ale niewykluczone, że będą zwierzęta, skoro człowiek będzie miał całe swoje otoczenie, zwierzęta, które kochał i ludzi, których kochał.\nPrzed nami Święta Wielkanocne, jedne z najważniejszych w katolicyzmie. Jak ksiądz je spędzi?\nOwszem, tak jest, Święta Wielkanocne są ważne, ale również ważne są święta Bożego Narodzenia, bo bez nich nie byłoby zmartwychwstania. Bóg nam przebaczył i dał nam swojego Syna. A w czasie Wielkanocy wszystko się dopełniło. Nie dociekam, które święta są ważniejsze. To tak, jakby zapytać, czy ważniejsza jest Kasia, czy Marysia. Jeżeli Kasia jest moja, to powiem, że Kasia. I tak, jakby zapytać matki, które ze swoich dzieci kocha najbardziej. Odpowie, że najbardziej kocha to dziecko, które trzyma właśnie na kolanach. Każde święto jest ważne.\nW opactwie będą wyjątkowe obrzędy na Wielkanoc?\nŚwięta przeżywamy przede wszystkim w kościele, podczas liturgii i ona wyznacza rangę i charakter przeżyć. Oczywiście będą święcone jajka, życzenia świąteczne. Śmigusa–dyngusa może trochę mniej. Ale za to podczas świątecznych posiłków będzie więcej rozmów. Bo zazwyczaj podczas jedzenia nie rozmawiamy.\nAlleluja ma być WESOŁE! Tego też życzę wszystkim, którzy to będą czytali.\nZdjęcie główne: ANNA KACZMARZ / POLSKA PRESS\nW raju dla "niewierzących" przewidziana jest "wypełniona pustka" :)\nNa pewno Pan Bóg będzie miał problem. Moi bracia nie utrzymują i nie chcą utrzymywać ze mną kontaktu, bo nie jestem tak mądry i dobrze wykształceni jak oni. Na wszelkich uroczystościach kościelnych wszyscy pokazują jacy to oni są święci i wierni chrześcijanie. A mnie próbują wykorzystać na wszelkie sposoby, aby oni mieli lepiej. Nie dostałem nic po zmarłych rodzicach, którymi najdłużej się opiekowałem. Jestem uległy na wszelkie prośby o pomoc, bo lubię pomagać, być dobrym i uczynnym. W pracy dostaję co roku dyplom za wzorowe wypełnianie obowiązków służbowych. W swojej parafii udzielam się przy wszelkich pracach porządkowych w okół miejsc sakralnych i cmentarzach. A nie mogą zrozumieć tego, że moje rodzeństwo bardzo wierni Bogu traktuje mnie źle nie mówiąc o mnie nic dobrego a raczej wydają złą opinię prostaka.\nOjczulku, a ja myślę, że raczej w niebie nie będzie tłoku! Pan Bóg nie przyjmie do siebie pedofilów, nienawistników i różnej maści judaszy!\n@Dekster - skoro nie wierzą, to.. w jakim raju?\nPiekło wypełnią księża i najgłębiej wierzący:-D Cała reszta porządnych niwierzących ludzi będzie się bawić w raju:-D\nW piekle nie będzie tłoku bo ... tłok się kończy na cmentarzu :-)


Rosjanie opowiadają się za zakończeniem interwencji w Syrii\nŚwiatRosjanie opowiadają się za zakończeniem interwencji w Syrii\nŚwiat: Rosjanie opowiadają się za zakończeniem interwencji w Syrii\nAleppo, Syria / Źródło: PAP/EPA / STRINGER\nDodano 6 maja 2019, 12:43 9\nPonad połowa Rosjan, jak wynika z najnowszego badania opinii publicznej przeprowadzonego przez Centrum Lewady jest zdania, że rosyjska interwencja w Syrii winna się już zakończyć.\nKwietniowe badanie rosyjskiej opinii publicznej w tej kwestii przeprowadzone zostało na próbie 1625 osób, zamieszkujących 137 ośrodków w 50 regionach Federacji Rosyjskiej. 55 % respondentów zgodziło się z poglądem, że „Rosja winna zakończyć interwencję w Syrii”. Przeciwnego zdania było 30 % ankietowanych. W podobnym sondażu przeprowadzonym przez Centrum Lewady w sierpniu 2017 roku za wycofaniem się Rosji z Syrii opowiadało się 49 %, liczba zwolenników poglądu, iż interwencję należy kontynuować pozostała bez zmian.\n37 % ankietowanych (w sierpniu 2017 roku było to 32 %) obawia się, że Syria stanie się dla Federacji Rosyjskiej tym czym Afganistan był dla ZSRR. Przeciwnego zdania jest 50 % badanych. Dotychczasowa politykę wobec Syrii rosyjskich władz popiera 53 % Rosjan, do grupy jej przeciwników zaliczyć można 35 % uczestniczących w badaniu. Centrum Lewady odnotowało też znaczący spadek zainteresowania Rosjan tematyką syryjską. O ile w 2018 roku 31 % Rosjan twierdziło, że z uwagą obserwują rozwój wydarzeń na Bliskim Wschodzie, a szczególnie w Syrii, o tyle obecnie liczba zainteresowanych tym co się tam dzieje spadła do 13 %. I odpowiednio wzrosła liczba osób, którzy ani nie śledzą, ani nic nie wiedzą o ostatnich wydarzeniach w tym regionie (wzrost z 14 % w ubiegłym roku do 39 % obecnie).\nW sondażu przeprowadzonym w lutym br. przez Fundację Opinia Publiczna (FOM) na temat oceny przez społeczeństwo Rosji polityki zagranicznej władz większość respondentów (45 %) było zdania, że w roku 2018 miała ona na swym koncie więcej sukcesów niźli porażek, zaś za najważniejsze jej osiągnięcie największa grupa badanach (15 %) była skłonna uznać „rosyjską pomoc w odbudowie Syrii”.\nZdaniem rosyjskich socjologów komentujących wyniki sondażu Centrum Lewady nie świadczą o spadku uznania społecznego dla polityki zagranicznej władz, ale są jedynie pochodną faktu, iż oficjalna propaganda poświęca tej tematyce mniej uwagi. Związane to jest z zakończeniem aktywnej, militarnej fazy konfliktu, w której uczestniczyły rosyjskie oddziały i rozpoczęciem mało interesujących dla opinii publicznej rozmów o charakterze politycznym. Inni skłonni są widzieć główny powód spadku zainteresowania zwykłych Rosjan tematyką syryjską ich zaabsorbowaniem problemami dnia codziennego. Socjolog Aleksander Makarkin jest zdania, że badanie to można też interpretować jako wynik spadku siły oddziaływania oficjalnej propagandy. Rosjanie zajęci są kwestiami bezrobocia i spadającego poziomu życia – dowodzi – w związku z tym z coraz większym rozdrażnieniem reagują na narracje powtarzające się w propagandowych audycjach głównych stacji telewizyjnych.\nEstonia chce zmiany granic. Stanowcza reakcja Rosji\nŁukaszenko: Białoruś nigdy nie wyśle czołgów na Polskę\n"Historyczne" ataki ze Wschodu\nTVP Info ujawnia kulisy tajnej operacji ABW wymierzonej w Rosję\nEutanazja dla kilkuletnich dzieci? Wstrząsający raport z Holandii\nnemunas IP 6 maja 2019, 19:45\nW 2008 roku podpisano umowe o nie rozmieszczanie naziemnych rakiet sredniego zasiegu w basenie morza Kaspijskiego. To dotyczylo bardziej Rosji , i Putin to podpisal.\nUS byli pewni ze teraz bliski wschod jest poza zasiegiem Rosyjskich rakiet blikiego i sredniego zasiegu..\na tu niespodzianka;((( Bron zostala rozmieszczona na statkach co umowie nie bylo mowy...ha hahhhhaaa\nKalibry Floty Kaspijskiej ocalily Damaszek...i siegaja az do baz wojskowych GBrt i Nato na Cyprze\nzesłaniec IP 6 maja 2019, 18:13\nZostała przeprowadzona próba broni i wystarczy.\nZACHODNI BANDYCI ZDEMOLOWALI SYRIE IP 6 maja 2019, 17:01\nOTO CYWILIZACJA KUTRUA I DEMOKRACJA tzw. ZACHODU BANDYCI DRANIE SZUBRAWCY obrocili w PERZYNE KRAJ OKRADLI MUZEA zdemolowali ZABYTKI setki tysiecy zabitych i przepedzonych i....NIKT NIE JEST WINIEN BUISNES as USUAL byle sprzedac bron bomby TEN SWIAT to jedna wielka OBLUDA TFUJ TFUJ TFUJ\ndoradca broniarza IP 6 maja 2019, 15:23\njak tam wzgorza golan caly czas trwa masakra palestynczykow ?\nThe Kornhauser factor IP 6 maja 2019, 15:12\n...znowu Szlomo Budzisz....\nPrzecież w Rosji panuje absolutny zamordyzm (wg. Budzisz-ludków) - więc skąd nagle jakieś 'Centrum Lewada'... i wszystkie te niuanse z 'badaniami opinii'?!\nNa Ukrainie, w Arabii Saudyjskiej - ooo, tam warto pytać i analizować! - bo tam demokracja kwitnie i wolne opinie kotłują się w czaszkach sojuszników USraela!\nPoza tym, kopiuję celny wpis poniżej:\n..."Budzisz nie manipuluj, szabasie, bo wojska rosyjskie zostały do Syrii zaproszone, wiec to nie jest żadna 'interwencja"...\nJak pokazuje raport z trzech holenderskich szpitali uniwersyteckich, aż 84 proc. pediatrów popiera możliwość wprowadzenia eutanazji dla nieuleczalnie chorych dzieci w wieku 1-12 lat.\n22 lis 201913:27\nKs. Isakowicz-Zaleski obwinia byłego prymasa. Padły mocne słowa\nSprawa abp. Paetza była tuszowana przez ówczesnego nuncjusza papieskiego Józefa Kowalczyka, który później, niestety, został prymasem Polski – powiedział ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.\n22 lis 201912:58\n"Wielki fan nowoczesnych technologii". Premier odpowie na pytania Polaków\nOd godz. 20:30 premier Mateusz Morawiecki będzie odpowiadał na pytania internautów. "Bezpośredni kontakt z Polakami to coś, na czym zależy mi najbardziej. Jako wielki fan nowoczesnych technologii cieszę się, że mam możliwość...\n22 lis 201912:55\nPO zatwierdziła dwoje kandydatów w prawyborach. Jaśkowiak: Obronię Polskę przed Dudą\nPlatforma Obywatelska zatwierdziła dwoje kandydatów w prawyborach prezydenckich – poinformował na konferencji prasowej w sejmie szef partii Grzegorz Schetyna. 14 grudnia politycy i działacze regionalni PO oficjalnie zdecydują, kto będzie...\n22 lis 201912:46\nLewica zawiadamia prokuraturę ws. Elżbiety Witek. "Białoruś"\nPolitycy Lewicy złożyli w warszawskiej prokuratorze zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez marszałek Sejmu Elżbietę Witek.\n22 lis 201912:27\n"Nie może być tak, że jednym działa, a drugim nie działa". Sejm publikuje stenogram z burzliwych...\nUbiegłej nocy Marszałek Elżbieta Witek anulowała głosowanie w sprawie członków Krajowej Rady Sądownictwa. Powody anulowania głosowania wzbudzają wiele kontrowersji, które może rozwiązać opublikowany na stronie Sejmu stenogram z...\n22 lis 201912:16\nBiejat przewodniczącą komisji rodziny. Szydło: To błąd\nByła premier Beata Szydło skrytykowała w Krakowie oddanie Lewicy przewodnictwa w sejmowej Komisji Polityki Społecznej i Rodziny. – To błąd – oceniła.\n22 lis 201912:03\nRoman Giertych: W Sejmie doszło do przestępstwa\nMarszałek Sejmu Elżbieta Witek popełniła przestępstwo polegające na przekroczeniu uprawnień – uważa mecenas Roman Giertych.\n22 lis 201911:52\nKarczewski staje w obronie marszałek Sejmu. "Argument o tym, że ktoś anuluje głosowanie..."\nMarszałek Elżbieta Witek anulowała sejmowe głosowanie ws. wyboru członków KRS. Sprawę skomentował Senator PiS Stanisław Karczewski.\n22 lis 201911:31\nHistoryczny moment w Gdańsku. Pociąg z Chin dotarł do portu\nPierwszy w historii pociąg towarowy z chińskiego miasta Xi'an dotarł do Portu Gdańsk. Czas przejazdu wyniósł tylko 10 dni. W terminalu kontenery będą ładowane na samochody, inne pociągi lub na statki.\n22 lis 201911:27\nEuroposeł PiS zatrzasnął się na tarasie PE. Zaczął kopać w drzwi\nDziałacz PO zamieścił w internecie nagranie, na którym widać, jak Grzegorz Tobiszowski (PiS) za pomocą kopniaków próbuje sforsować tarasowe drzwi Parlamentu Europejskiego.\n22 lis 2019 9:19\n"Rzeczpospolita": Niemcy ratują NATO. Pomoże im Polska\nDwa tygodnie przed szczytem przywódców NATO w Londynie Berlin szuka krajów, które obronią pakt przed atakami prezydenta Macrona. Warszawa zgłosiła się jako pierwsza – informuje "Rzeczpospolita".\n22 lis 2019 7:03\nInteria: Pierwszy problem Tuska jako szefa EPL\nJednym z pierwszych wyzwań stojących przed Donaldem Tuskiem w roli szefa Europejskiej Partii Ludowej jest sprawa Fideszu, czyli węgierskiej partii rządzącej. O szczegółach pisze serwis Interia.\n21 lis 201921:47\nSoros i uchodźcy. Węgierski rząd musi przeprosić za nieprawdziwe informacje\nWęgierski Sąd Najwyższy orzekł, że rząd Viktora Orbana musi publicznie przeprosić za "wprowadzające w błąd i fałszywe" przedstawienie faktów na temat organizacji pomagającej uchodźcom. Chodzi o ankiety rozesłane w 2017 roku.\n21 lis 201920:45\nNetanjahu z zarzutami. To pierwszy taki przypadek w historii\nProkurator Generalny Izraela Awichaj Mandelblit przekazał, że premier Benjamin Netanjahu został postawiony w stan oskarżenia. Sprawa dotyczy korupcji\n21 lis 201920:38\nKongresmeni USA naciskają na premiera ws. podatku. Ujawniono list\nKongresmeni USA naciskają na premiera Morawieckiego ws. zmienienia podatku od wydobycia miedzi. "Wierzymy, że usunięcie barier dla amerykańskich inwestycji w Polsce pomoże uwolnić ogromny potencjał polskiej gospodarki" – czytamy w liście...\nEuroposeł PiS ostro: To nie jest sprawa niemieckich polityków\nReforma polskiego systemu sądownictwa to nie jest sprawa niemieckich polityków – uważa Zdzisław Krasnodębski, europoseł PiS.\n21 lis 201914:48\nŻydzi ogłosili wynik nowego raportu: Polska najbardziej antysemickim krajem świata\nJeden na czterech Europejczyków prezentuje negatywne nastawienie wobec Żydów, a postawy antysemickie są najbardziej rozpowszechnione w Polsce, RPA, na Ukrainie i Węgrzech - twierdzi Liga Przeciw Zniesławieniom (ADL) w swoim nowym raporcie.\n21 lis 201914:30\nW grudniu kanclerz Angela Merkel po raz pierwszy odwiedzi niemiecki obóz koncentracyjny Auschwitz-Birkenau. Gazeta "Sueddeutsche Zeitung" podaje nieco zaskakujący powód tej wizyty.\n21 lis 201910:13\nWojna na żądanie\nNa rynku płatnych platform wideo na żądanie robi się coraz tłoczniej. 1 listopada do walki o swój udział w torcie VOD przystąpiła Apple TV+. 12 listopada na podbój wartego miliardy rynku ruszył zaś Disney+.\n21 lis 2019 6:15\nSwoimi protestami paraliżują życie w największych miastach. Domagają się ogłoszenia „klimatycznego stanu wyjątkowego” i wprowadzenia „ekologicznej sprawiedliwości”. Klimatyczne bojówki na Zachodzie twierdzą, że w celu realizacji ich...\n21 lis 2019 6:11\nZ obyczajami jest niestety tak jak z pieniędzmi – gorsze wypierają lepsze. Nawet we wzorowym parlamencie brytyjskim sprawy ostatnio zmieniają się bardzo na niekorzyść.\n21 lis 2019 6:04\nFrancja: Zakonnica nie została przyjęta do domu starości, bo nie chciała zdjąć habitu\nNiepokojące doniesienia z Francji. Dom spokojnej starości w miejscowości Veosul (departament Haute-Saone), prowadzony przez miejskie Centrum Akcji Socjalnej, nie przyznał zakwaterowania zakonnicy, która odmówiła zdjęcia kornetu i habitu.\n20 lis 201921:51\nTusk wybrany szefem Europejskiej Partii Ludowej\nPodczas zjazdu członków Europejskiej Partii Ludowej w Zagrzebiu ustępujący szef Rady Europejskiej został wybrany nowym liderem formacji. Głos oddało na niego 93 proc. delegatów.\n20 lis 201921:04\nByły doradca w Departamencie Stanu apeluje o sankcje USA wobec Nord Stream 2\nBenjamin L. Schmitt, były doradca do spraw bezpieczeństwa energetycznego Europy w Departamencie Stanu USA, jasno wskazuje, że Stany Zjednoczone, przy współpracy z Unią Europejską, powinny nałożyć sankcję wobec drugiej nitki gazociągu...\n20 lis 201920:44\nTusk: Mam dość bycia głównym europejskim biurokratą\nW Zagrzebiu trwa kongres Europejskiej Partii Ludowej. Działacze mają wskazać nowego szefa ugrupowania.


Capital Apartments - apartamenty w Poznaniu - Kontakt\nCapital Apartments Poznań - Kontakt\nJeśli uważacie Państwo, że sprawa jest pilna prosimy o kontakt telefoniczny:\ntel. kom.: +48 665 125 766\ntel./fax: +48 61 852 53 00\nWybierz Rezerwacja Zapytanie Anulowanie\nTyp apartmentu - - - - - -> Apartement Studio Apartement 2-pokojowy Apartement 3-pokojowy\nData przyjazdu Dzień 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Miesiąc\tStyczeń Luty Marzec Kwiecień Maj Czerwiec Lipiec Sierpień Wrzesień Październik Listopad Grudzień Rok 2011 2012\nData wyjazdu Dzień 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Miesiąc\tStyczeń Luty Marzec Kwiecień Maj Czerwiec Lipiec Sierpień Wrzesień Październik Listopad Grudzień Rok 2011 2012\nIlość osób 1 2 3 4 5 6 7 8 other\nWarszawa Apartamenty Wrocław Apartamenty Capital Apartments\ntelefon: +48 61 852-53-00\ntel. kom: +48 665-125-766\ne-mail: Hotele w Poznaniu\nnasze apartamenty w Warszawie, Poznaniu i Wrocławiu\nHotele w Warszawie oferują małe i drogie pokoje hotelowe, dlatego nasza firma jest najlepszą alternatywą dla hoteli w Warszawie. Warszawa Hotele - Capital Apartments, nie ma lepszej lokalizacji niż centrum miasta i Stare Miasto - korzystając z naszych apartamentów zawsze mieszkacie Państwo w najbardziej ciekawych i interesująco położonych częściach Warszawy. Zapraszamy do dokanania rezerwacji naszych apartamentów, zanim dokonacie Państwo rezerwacji w którymś z internetowych serwisów rezerwujących hotele, proszę się z nami skontaktować a pomożemy Państwu znaleźć najlepsze zakwaterowanie w Warszawie. Hotele? Hotele w Warszawie? Tanie noclegi Warszawa - Capital Apartments. Firma Capital Apartments zapewnia Państwu prywatność i niezależność, Hotele w Warszawie nie oferują takich warunków pobytu jak nasza firma. Warszawa hotele i tanie noclegi? Zapraszamy do Capital Apartments. WARSZAWA HOTELE, WARSZAWA NOCLEGI


Szachy – GBP Kołbiel\n16/09/2020 15/09/2020 przez Iwona Kowalska\nSzachy – zajęcia cykliczne dla dzieci w wielu 10-15 lat\nKołbiel, kompleks sportowy przy ul. Nauczycielskiej, środy 14.00-15.00\nRudzienko, Filia GBP, ul. Szkolna 11, 15.30-16.30\nANDRZEJ DOBROWOLSKI – ukończył Akademię Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. Uczył wychowania fizycznego, prowadził treningi lekkoatletyczne w klubach sportowych. Pełnił funkcję działacza sportowego w Federacji Sportu w Płocku i Mazowieckim Związku Szachowym. Obecnie jest czynnym instruktorem szachów, pełni funkcję prezesa Uczniowskiego Klubu Sportowego MDK Otwock. W Powiatowym Młodzieżowym Domu Kultury prowadził zajęcia szachowe w latach 1997 – 2011, a jego wychowankowie zdobywali medale w zawodach wojewódzkich i ogólnopolskich.\nLiczne badania wskazują na niezwykle pozytywny wpływ szachów nie tylko na rozwój intelektualny dzieci i młodzieży, ale także na ich rozwój społeczny, psychiczny i ogólny. Twórca teorii inteligencji wielorakich profesor Howard Gardner, właśnie przy pomocy szachów ilustruje możliwości rozwoju dwóch z dziewięciu rodzajów inteligencji człowieka (logiczno- matematyczna i przestrzenna). Korzyści płynące z nauczania gry w szachy na różnych etapach edukacyjnych docenia także Unia Europejska: „szachy są grą dostępną dla dzieci z każdej grupy społecznej, mogą przyczyniać się do osiągnięcia spójności społecznej i realizacji celów politycznych takich jak integracja społeczna, zwalczanie dyskryminacji, zmniejszenie wskaźnika przestępczości czy nawet walka z różnymi rodzajami uzależnień (…), bez względu na wiek dziecka szachy mogą poprawić jego koncentrację, zwiększyć cierpliwość i wytrwałość, a także rozwinąć zmysł twórczy, intuicję, pamięć oraz umiejętności analitycznego myślenia i podejmowania decyzji; mając na uwadze, że gra w szachy uczy też determinacji, motywacji i sportowego zachowania…”.\nKategorie Biblioteka w Kołbieli Zobacz wpisy


Direct-1.pl – Zajmujemy się sprzedażną gotowych spółek prawa handlowego\nNajlepsza oferta na rynku, sprawdz!!!OfertaFakty\nCECHYCo sprawia, że nasza oferta jest wyjątkowa?\nSkorzystaj z naszej oferty, a już w ciągu 24 godzin możesz zostać udziałowcem w spółce prawa handlowego.\tPełna zdolność\nWszystkie sprzedawane przez nas spółki posiadają pełną zdolność prawną, w szczególności:\nRejestracja VAT, VAT EU, REGON, NIP, KRS\tElastyczność\nTo Ty decydujesz z jakich usług skorzystasz, my zapewniamy produkt, który w twoich rekach zostaje narzędziem do zarabiania.\tFakty\nOd teraz nie musisz szukac! oferujemy pelne wsparcie dla Twojego biznesu\tNasze usługi są w pełni elastyczne, dopasujemy się do Ciebie.Direct-1.pl to oferta skrojona na miarę, zawsze dopasowana do potrzeb klienta. Dzieki nam rozpoczniesz biznes w ciągu 24 godzin od pierwszego kontaktu z nami. Dla Twojej wygody zawiązaliśmy współprace z 35 notariuszami na terenie całego kraju. Dzięki usłudze wirtualnego biura z odbiorem korespondencji jak i możliwości umieszczenia adresu spółki na materiałach reklamowych zaoszczędzisz minimum 50% na rozpoczęciu działalności. Do tego masz 100 procent pewności ze nasze usługi spełnią twoje oczekiwania, zawsze kupujesz to na co się decydujesz i płacisz tylko za to za co chcesz zapłacić.\tczasDzieki naszej ofercie zostaniesz właścicielem w 24 godziny.\n35 miastWspolpracujemy z notariuszami na terenie całego kraju\n50% taniej niż oferty konkurencyjneKozystajac z naszej oferty masz gwarancje najnizszej ceny.\n100% pewnosciMasz 100% pewnosci ze nasze spolki są idealnie dopasowane do Twoich potrzeb.\nDzieki ofercie Direct-1.pl rozpoczęłam działalność w ciągu 3 dni. Dostałam dokładnie to czego potrzebowałam, spółka z o.o. z rocznym stażem oraz pełną dokumentacja księgową w najniższej cenie na rynku.\tKarolina Małecka\nOparcie mojego biznesu o spółkę dostarczona mi przez Direct-1.pl było najlepsza decyzja jaka mogłam podjąć. Dodatkowo dowiedziałam się jak ograniczyć koszty zarządu w spółce.\tLidia Szmidke\nDzięki pozyskaniu gotowej spółki z ograniczona odpowiedzialnością od Direct-1.pl zyskałam na czasie oraz zaoszczędziłam pieniądze, mój partner biznesowy z USA zdziwił się kiedy przedstawiłam mu moja ofertę tak szybko.\tKrystyna Frejna\nPozostań w kontakcie\tTwoje imię\nKatowice, Rozdzieńskiego 79info@direct-1.pl32 700 32 53


Moje obrazy - Róża Ogrody - projektowanie tarasów i ogrodów\nZapraszam do zakupu moich obrazów jako uzupełnienie Państwa ogrodu we wnętrzu domu w którym Państwo mieszkają. W mojej kolekcji do wyboru są pejzaże, sztuka nowoczesna, surrealizm ale również obrazy terapeutyczne.\nEliza Różowicz- malarka pasjonatka\nArtystka urodzona w Otwocku w roku 1978. W roku 2003 ukończyła wyższe studia na SGGW z tytułem mgr. inż. Architektury Krajobrazu. Artystka praktykuje w zawodzie od 17 lat, jak sama mówi: „Moje miejsce jest wśród ogrodów, a moje życie jest, aby je tworzyć”.\nArtystycznie- wychowanka MDK w Otwocku, ale malarstwem pasjonuje się już od wczesnego dzieciństwa. Pragmatyzm spowodował rezygnację z Akademii Sztuk Pięknych i wybraniem innego kierunku studiów, malowanie stało się jedynie hobby, sposobem na życie, a nie pracą. Po studiach i wielu latach pracy jako Architekt Krajobrazu postanowiła spełnić swoje marzenia i zacząć rozwijać swoją pasję. Swój powrót do malarstwa rozpoczęła nieśmiało od malarstwa akwarelowego. Jej pierwsze prace (głównie akwarele) można było podziwiać na trzech wystawach (lata 2013-2015), dwóch indywidualnych i jednej zbiorowej w MDK w Otwocku. Jednak artystka nadal czuła chęć udoskonalania swojego warsztatu, pomimo iż jej prace były podziwiane i sprzedawane. W związku z powyższymi powzięła decyzję i w latach 2018-2020 była uczestniczką kursu malarstwa i rysunku na Akademii Sztuk Pięknych w programie Dorośli do Sztuki na Akademii Otwartej. W tym samym okresie (2018-2020) regularna uczestniczyła w wykładach otwartych organizowanych przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. W czerwcu 2019 uczestniczyła w plenerze malarskim w Domu Plenerowym Akademii Sztuk Pięknych w Dłużewie. Na zajęciach Akademii Otwartej na ASP poznała wspaniałych ludzi z taką samą pasją co ona, wspólnie utworzyli Grupę Twórczą ,,Jak w Korcu Maku’’. W styczniu 2020 roku odbyła się ich pierwsza zbiorowa wystawa przy Placu Konstytucji w ,,Warsztacie Warszawskim’’ w której malarka również prezentowała swoją twórczość. W październiku 2020 roku odbyła się ich kolejna wystawa pt. ,,Relacje’’ w ,,Warsztacie Warszawski’’ na której również malarka prezentowała swoją pracę.\nMalarką się urodziła. Już od lat dzieciństwa pragnęła malować, począwszy od rysowania długopisem po ścianie. Pierwsze wymarzone wówczas sztalugi zrobione własnoręcznie przez tatę stolarza dostała pod choinkę w wieku 7 lat, to on pokazywał jej możliwości artystyczne, płaskorzeźby w drewnie a następnie malowanie ikon. Malarka w swoim dorobku artystycznym stosowała technikę suchych i tłustych pasteli, sporadycznie temperę, wiele lat malowała akwarelami a obecnie praktykuje malarstwo olejne i akrylowe. Z ciekawostek malarka prócz stosowania tradycyjnych narzędzi malarskich jakimi są pędzle i szpachelki uwielbia malować dłońmi i gąbkami do mycia naczyń.\nKolorystykę jej obrazów przez długi okres można było porównać do malarstwa Van Gogha . Obecnie malarka przechodzi okres przemiany kolorystycznej, co można było zobaczyć na jej ostatniej wystawie pt ,,Ekosystem’’ w kawiarni ShakEning w Warszawie czy też na wystawie zbiorowej otwockich artystów w kawiarni Pałacu w Otwocku Wielkim. Malarka lubi malować cyklami. Cykl obrazów egzotycznych, energetyzujących o niesamowicie żywych i nasyconych barwach, być może nie tylko jest jej chwilowym zachwytem, być może są świadectwem narodzin nowego indywidualnego stylu malarki. Jej ostatnia twórczość o tropikalnych klimatach natchnęła malarkę do przeniesienia swoich obrazów na materiał, z tego pomysłu powstaje i jest nadal rozwijana kolekcja strojów damskich i sportowych.\nMalarka swoją miłością, do przenoszenia piękna świata na płótno, pragnie dzielić się z innymi, stąd jej dodatkowym zajęciem są warsztaty malarstwa dla dzieci, również dzieci niepełnosprawnych. Jej ulubioną uczennicą jest Gabrysia Miszta, to cudowna dziewczynka z porażeniem mózgowym, o wielkim sercu do malowania i wielkim talencie. Zajęcia plastyczne jakie dla niej prowadzi są dla obu, zarówno dla uczennicy jak i nauczycielki wielką radością i niesamowitym przeżyciem. W roku 2018 odbył się wspólny wernisaż artystki z jej uczennicą Gabrysią, pt. ,,Co mi się w duszy maluje’’ w Miejskim Domu Kultury w Ząbkach. Było to wspaniałe wydarzenie, zarówno dla uczennicy jak i nauczycielki.\nOd 24 listopada 2020 roku członek Związku Artystów Plastyków\nOd stycznia 2022 roku członek International Association of Art\nWykaz wystaw i osiągnięć :\n2022-wystawa zbiorowa w Galerii Współczesnej G3 Art przy Rue de la Madeleine 51, Brussels, Belgia pt. ,,Limitless nature''\n2022- wystawa zbiorowa ZAP akwareli pt. ,,Wodą malowane'' w Elektrowni Powiśle\n2022- Wystawa indywidualna w Elektrowni Powisle pt. Kolory nocy\n2021- Wyróżnienie na Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym pod patronatem wójta gminy Raszyn pt. ,,Kobieta, niepewność, nadzieja’’\n2021- Wystawa wspólna ,,Kobieta, niepewność, nadzieja’’ w Gminnym Ośrodku Kultury w Raszynie\n2020 - Wystawa wspólna wraz z grupą malarską Jak w Korcu Maku pt. ,,Relacje’’ w Warsztacie Warszawskim\n2020 - Wystawa zbiorowa wraz z grupą artystów otwockich w Oddziale Muzeum Narodowego w Pałacu Bielińskich w Otwocku Wielkim\n2020 - Wystawa pt ,,Ekosystem’’ indywidualna nowego cyklu pt. ,,Dżunga’’ malowanych techniką akrylową w kawiarni Shakeing w Warszawie\n2020 - Wystawa wspólna wraz z Grupą Twórczą ,,Jak w korcu Maku’’ pt. ,,Jak w korcu maku'' w Warsztacie Warszawskim\n2019 -Wystawa poplenerowa Akademii Otwartej ASP w Warszawie, katalog wystawy wydany przez ASP w Warszawie\n2018 - Wystawa obrazów olejnych pt. ,,Co mi się w duszy maluje'' (wystawa wspólna z własną uczennicą) w Młodzieżowym Domu Kultury w Ząbkach\n2016 - Wystawa akwareli i obrazów olejnych (wystawa zbiorowa) w Młodzieżowym Domu Kultury w Otwocku\n2015 - Wystawa akwareli (wystawa zbiorowa) w Młodzieżowym Domu Kultury w Otwocku\n2015 - Wystawa indywidualna akwareli w Młodzieżowym Domu Kultury w Otwocku\n2002 - wystawa obrazów olejnych studentów SGGW w Domu Sztuki w Warszawie\n,,Spokój przed burzą''


Nadziewane roladki z bakłażana - Magazyn Kuchenny\nBy magazyn26 lipca, 201221 stycznia, 2018kuchnia włoska, Kuchnie świata, Małe dania, Okazje, przekąski z warzyw, Sylwester i karnawał\nBakłażan to warzywo, które zwykle pomijam robiąc codzienne zakupy, na korzyść tych, które wymagają mniejszego nakładu pracy przy przygotowywaniu. Żeby go kupić, muszę najpierw trafić na przepis, który do mnie „przemówi”. Ale jeszcze się tak nie zdarzyło, żebym była z jakiegoś bakłażanowego dania niezadowolona i to bez względu na to, ile czasu zabrało mi jego gotowanie. Na nadziewane roladki z bakłażana również trzeba go sobie trochę zarezerwować. To ta zła wiadomość. Dobra jest taka, że całość można przygotować dużo wcześniej przed planowanym podaniem, bo roladki równie dobrze, jak na ciepło, smakują na zimno. Nie wiem, czy nie lepiej. Oceńcie to sami.\n4-6 średnich bakłażanów\n1/2 szklanki tartej bułki (użyłam panko)\n1/2 szklanki parmezanu (ok. 30 g), świeżo startego\n1/2 szklanki natki pietruszki, posiekanej\nBakłażany pokrój wzdłuż na plastry o grubości około 5 mm. Pierwszy i ostatni plasterek skrój cienko i odrzuć, odetnij też część z ogonkiem. Plastry posól delikatnie i odłóż na sitko, żeby puściły wodę. Po około 30 minutach osusz je dobrze ręcznikiem papierowym.\nNa dużej patelni rozgrzej sporą ilość oliwy. Smaż plasterki bakłażana partiami, na średnim ogniu, z obu stron, aż się przyrumienią i nieco zmiękną. Nie smaż ich za długo – jeśli będą zbyt miękkie, rozpadną się przy zwijaniu. Obsmażone plastry odkładaj na papierowy ręcznik.\nPrzygotuj nadzienie. W misce wymieszaj tartą bułkę (lub panko), parmezan i natkę. Dodaj do nich posiekany czosnek (surowy, jeśli lubisz, lub krótko przesmażony na oliwie, jeśli chcesz pozbawić go ostrości) oraz skórkę cytrynową. Całość lekko posól, dopraw pieprzem do smaku i wymieszaj.\nGdy plastry bakłażana lekko przestygną, na każdy nałóż warstwę nadzienia i lekko je dociśnij. Bakłażana zwijaj w roladki, każdą przebij wykałaczką, żeby zapobiec rozwinięciu się. Ułóż na blasze lub w żaroodpornym naczyniu. Jeśli zostało ci trochę nadzienia, możesz posypać nim lekko wierzch roladek. Wstaw je do piekarnika na 10-15 minut.\nRoladki podawaj ciepłe lub w temperaturze pokojowej.\nNie zapomnij o wyjęciu wykałaczek przed podaniem roladek!\nNadzienie do roladek nadaje się również do panierowania kotletów (schabowych czy z piersi kurczaka). Ze względu na dodatek parmezanu, kotlety w takiej panierce powinny być smażone na małym ogniu, żeby ser nie spalił się, zanim mięso zdąży się usmażyć.\nNadziewane roladki z bakłażana zrobiłam według przepisu z książki Antipasti/Joyce Goldstein\nbakłażanbułka tartaczosneknatka pietruszkipankoparmezan\n26 lipca, 2012 o 22:08\nJa robiłam niedawno szaszłykowe roladki z bakłażana 🙂 Twoje wyglądają mega apetycznie. I też nigdy się nie zdarzyło żebym była niezadowolona z bakłażanowego dania.\n27 lipca, 2012 o 09:02\nJakby je tak nadziać na dłuższą szpadkę, zamiast spinać wykałaczkami, to i te mogłyby robic za szaszłyki 🙂\n27 lipca, 2012 o 05:43\nApetyczne zdjęcie zachęca do wypróbowania Twojego przepisu.\nAmber, miło mi to słyszeć 🙂\n27 lipca, 2012 o 06:18\nAle pięknie wygląda! jakie kolorowe, apetyczne, kuszące! musi być cudowne w smaku 🙂\n27 lipca, 2012 o 09:03\nNo, zjadłam dwa razy więcej niż powinnam była!\n27 lipca, 2012 o 09:18\nMoze i jest z nimi troche pracy, ale za to wygladaja oblednie, a smakuja pewnie jeszcze lepiej.\n27 lipca, 2012 o 11:11\nBardzo apetyczne. Uwielbiam bakłażana pod wszelkimi postaciami, więc na pewno by mi smakowały.\n27 lipca, 2012 o 15:33\nMy też uwielbiamy bakłażana pod każdą postacią, chyba drugie po dyni namolnie nadużywane w przepisach przeze mnie warzywo. Co do roladek muszą fajnie smakować z parmezanem, no i fajna sprawa na letnią, lekką przystawkę! Pzd 😉\n28 lipca, 2012 o 10:28\nUwielbiam bakłażany, dynie, kabaczki – większość Polaków nie docenia tych warzyw – pychota 🙂\n29 lipca, 2012 o 13:04\nwyglądają bardzo smacznie 😉 lubię nadziewane warzywka 😉 na pewno wypróbuję 😉\n2 sierpnia, 2012 o 08:19\ndo lunch boxa jak znalazł!\nopuściła mnie wena i już sama nie wiem co na obiad do pracy przygotowywać


Robert Kamyszek: Uczymy się Superligi - Sport WP SportoweFakty\nMateriały prasowe / MMTS KWIDZYN / PGNIG SUPERLIGA / Na zdjęciu: Robert Kamyszek\nDaniel Kordulski 13 Listopada 2017, 09:24\nSpójnia Gdynia - beniaminek PGNiG Superligi, dzielnie stawiała czoła Azotom Puławy, ale ostatecznie wysoko przegrała (25:40). - Uczymy się Superligi - mówi czołowy gracz gdyńskiego zespołu, Robert Kamyszek.\nPo raz kolejny Spójnia zagrała całkiem nieźle jak na beniaminka ligi zawodowej, ale punktów nie zdobyła. Po meczach z KPR-em Legionowo i Gwardią Opole to kolejna taka sytuacja. Cóż z tego, że wcześniej odniosła swoje pierwsze zwycięstwo, z Sandra Spa Pogonią Szczecin, skoro licznik zatrzymał się gdynianom na dwóch zdobytych punktach.\n- W pewnych momentach nasza gra nie wygląda najładniej dla oka, bo walczymy jako beniaminek. Najważniejszy jest jednak wynik, a ten po raz kolejny jest niekorzystny, mimo, że gramy jak równy z równym. Brakuje nam doświadczenia w sytuacjach gdzie możemy dogonić rywali, albo odskoczyć na kilka bramek. Zamiast tego sami tracimy pięć, czy sześć i nie potrafimy już tego odrobić - tłumaczył Kamyszek.\nMoże więc przyczyną są barki kondycyjne albo nadmierna presja, która na młodych zawodnikach ciąży? - Fizycznie na pewno jesteśmy dobrze przygotowani. W głowach presja może jest, ale bardziej przed meczem, gdy wychodzimy na parkiet to mija. Nie oszukujmy się, to kwestia doświadczenia, o której mówiłem. My uczymy się jednak Superligi i myślę, że z każdym meczem będzie lepiej - powiedział 22-latek.\nSam młody rozgrywający nie powinien mieć sobie wiele do zarzucenia. Mimo tak młodego wieku jest jednym z filarów beniaminka. Sezon spędzony w superligowej Nielbie Wągrowiec robi swoje. - Cieszę się, że trener daje mi szansę dużo pograć, ale dla mnie najważniejszy jest wynik zespołu. Nieważne czy któryś z nas rzuci pięć czy dziesięć bramek. Fakt na razie wszystko idzie po mojej myśli, ale drużynie brakuje punktów. Wszystko zmierza jednak w dobrym kierunku - potwierdził.\nMimo porażki z Azotami zawodnicy z Trójmiasta nie zwieszają głów i nadal szukają szansy na podreperowanie dorobku punktowego i miejsca w tabeli PGNiG Superligi. W piątek czeka ich ważny mecz ze Stalą Mielec. - Od niedzieli przygotowujemy się pod zespół z Mielca. Będziemy walczyć o drugą wygraną, bo nie ukrywajmy, Stal jest w naszym zasięgu, zwłaszcza, że gramy z nimi u siebie.\nZOBACZ WIDEO #dziejesiewsporcie: mistrz! Jeszcze nikt tak nie wchodził na murawę\nCzy Spójnia zwycięży Stal Mielec?


Co nie istnieje | Ziemia | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nKjøllefjord z pierwszymi turbinami / fot. Ilona Wiśniewska\nKiedy umarł Ibert, płakaliśmy bardziej z uprzejmości niż z żalu. Dziewięćdziesięciolatek już się nażył, ciągle powtarzał, że pora odejść. Na pogrzeb w wiosce rybackiej Kjøllefjord przyszło kilkadziesiąt osób, a norweskim zwyczajem chętni wygłaszali mowy na cześć zmarłego. Powiedziałam wtedy, że pracuję nad książką, której Ibert będzie głównym bohaterem. Pod koniec uroczystości podszedł do mnie jego wnuk, czterdziestoletni rekin finansjery z Trondheim. „Znałaś dziadka lepiej niż ja. Zawsze miałem ważniejsze rzeczy, a teraz jest już za późno”. Zaproponowałam, że przekażę mu pliki dźwiękowe, ale odmówił. Zostałam więc z głosem nie mojego przodka i opowieściami w obcym języku, które nakładają się na historie mojej rodziny. Czasem nie wiem, kto jest kim, ale w dłuższej perspektywie nie ma to znaczenia. Ważne, żeby nagrywać głosy, bo to w nich zaklęty jest czas.\nW wydanej właśnie po polsku książce „O czasie i wodzie” islandzki pisarz Andri Snær Magnason twierdzi, że spajany przez nas czas może sięgać nawet dwustu sześćdziesięciu lat. W dzieciństwie bowiem znaliśmy ludzi, którzy żyli na długo przed nami, i jeszcze poznamy tych, którzy urodzą się u schyłku naszej egzystencji. Nasz czas to każdy, kto nas kochał i ukształtował. Podoba mi się ta teoria, bo nie precyzuje, czy chodzi tylko o najbliższych. A ja, przedwcześnie utraciwszy własnych, od jakiegoś czasu nazywam Iberta moim dziadkiem, mimo że ów nawet własnym dzieciom nie okazywał czułości. Starzec z północnej Norwegii jest łącznikiem z przeszłością i dzięki niemu lepiej potrafię zrozumieć teraźniejszość, a tym samym przygotować się na nieciekawą przyszłość.\nAndri Snær Magnason, „O czasie i wodzie”. Przeł. Jacek Godek, Karakter, 304 strony, w księgarniach od lipca 2020Bo nie ma wątpliwości, że taka będzie. „Większość lodowców poza biegunami stopnieje, powierzchnie mórz i oceanów podniosą się, temperatura na ziemi wzrośnie, a towarzyszyć temu będą susze lub powodzie, kwasowość mórz wzrośnie w stopniu największym od pięćdziesięciu milionów lat. Wszystkie te zmiany nastąpią w okresie życia dziecka, które urodzi się dziś i osiągnie wiek mojej babci, mającej obecnie dziewięćdziesiąt pięć lat”, pisze Magnason. I dodaje, że zmiany te są większe od czegokolwiek, z czym nasz umysł dotychczas musiał się zmagać, przez co nie ma wyrobionych mechanizmów przetwarzania informacji. Natłok tych dotyczących zmian klimatu Islandczyk porównuje do erupcji wulkanu. Kiedy hałas wzrasta, w maszynach rejestrujących wysiada dźwięk i słychać tylko biały szum. Przestajemy rozumieć przekaz, mimo że rozumiemy pojedyncze słowa. Dlatego by zrozumieć to, co dzieje się teraz, najlepiej cofnąć się w przeszłość i zasiąść na jednej z niższych gałęzi, niekoniecznie własnego drzewa genealogicznego.\nIbert urodził się w 1925 roku, kiedy Norwegia była jeszcze ubogim krajem, a jego najdalszy region – Finnmark – zamieszkiwała garstka rybaków i pasterzy reniferów. W 1944 roku Niemcy spalili niemal wszystkie budynki w tym regionie, dużą grupę ludzi wysiedlono, inni spędzili zimę w górach i jaskiniach. Po wojnie mieszkańcy wrócili i zaczęli odbudowę. Ibert najpierw woził końmi lód z jeziora, a potem prowadził z żoną kiosk w centrum Kjøllefjordu. I jak jego rówieśnicy – zapełniał dom dziećmi, wierząc, że zostaną. Już w połowie lat osiemdziesiątych to on jednak został sam. Żonę zabrała nagła śmierć, pięcioro młodych wyjechało. Jego kraj wzbogacił się w ciągu jednego pokolenia i mało kto chciał mieszkać na zawianej Północy, która nadal była najbiedniejszym regionem i nie oferowała wiele więcej poza pracą w rybołówstwie. Każda nowoczesna inwestycja wzbudzała więc entuzjazm wyborców Partii Pracy, wierzących w postęp, przyrost naturalny i powszechne zatrudnienie. Pierwsze elektrownie wiatrowe stawiali, jeszcze kiedy Ibert angażował się w życie gminy i tak jak pozostali uważał, że białe turbiny są po prostu ładne. Wiatr stał się synonimem rozwoju, miał przygnać dobrobyt i zatrzymać wyludnianie. To, w co wierzył Ibert, urosło jednak do rozmiarów, o których jego pokoleniu nigdy się nie śniło.\nMagnason porównuje natłok informacji o zmianach klimatu do erupcji wulkanu. Kiedy hałas wzrasta, w maszynach rejestrujących wysiada dźwięk i słychać tylko biały szum\nW Norwegii wdraża się właśnie ogromne projekty budowy elektrowni wiatrowych, które zasilą sąsiednie kraje, ale spowodują nieodwracalne zniszczenia w miejscowym krajobrazie. Rząd norweski wydał koncesje na postawienie wiatraków wysokich na 200–250 metrów (Pałac Kultury i Nauki ma 237 metrów) wzdłuż całego wybrzeża, przy czym właścicielami tych inwestycji są w większości zagraniczne koncerny. Do kogo należy przyroda? Czyj jest wiatr? – pytają przeciwnicy. Norwegia musi uratować świat – odpowiadają zwolennicy. I ratuje po swojemu. Z jednej strony występuje w roli państwa, które dba o dobrostan mórz i oceanów, przoduje w odnawialnych źródłach energii oraz szczególnie dba o prawa człowieka. Do tego norwescy politycy znani są z pouczania biedniejszych krajów, jak te mają się obchodzić z własnymi złożami i dziką przyrodą. Z drugiej strony u siebie pozwalają na masową eksploatację terenów, zasłaniając się tym, że tworzą nowe miejsca pracy. Szkoda tylko, że przy dużych projektach rzadko kiedy zatrudnia się niewykwalifikowanych miejscowych.\nRozległy płaskowyż Finnmarksvidda za kilka lat pokryje infrastruktura, która zaburzy życie wędrujących po nim zwierząt i zależnych od nich ludzi. Saamowie, czyli rdzenni mieszkańcy Północy, na mocy międzynarodowych umów mają prawo do tradycyjnego życia, ale kiedy przychodzi do dużych pieniędzy, te ustalenia przestają obowiązywać. Co roku stada reniferów wędrują w stronę wybrzeża i szerokim łukiem omijają każdą przeszkodę w terenie. Wkrótce nie będą już miały gdzie skręcić. Jedna turbina potrzebuje obszaru połowy boiska piłkarskiego i kilometrów dróg dojazdowych. W 2018 roku było w Norwegii 36 elektrowni wiatrowych (610 masztów), a do roku 2021 ich liczba ma się podwoić. Tereny od zawsze należące do ludzi stopniowo przechodzą w ręce korporacji, a te pod hasłem „zielonej zmiany” i ratowania klimatu przy okazji rujnują przyrodę.\nIbert w ostatnich latach swojego życia / fot. Ilona Wiśniewska\nOd kilku miesięcy sama obserwuję budowę elektrowni wiatrowej na jednej z okolicznych wysp, perle krajobrazu oblanej turkusową wodą. U podnóża zabudowywanej góry stoi kilka domów, typowa północna wioska zamieszkana przez ludzi, których protestu nikt najpierw nie słuchał, a wkrótce już nikt nie usłyszy w przemysłowym hałasie. Pamiętam też wywiad z mieszkańcem jednej z miejscowości w pobliżu elektrowni, który od miesięcy źle sypiał, przy czym najbardziej doskwierało mu migające słońce. Ruch turbiny sprawiał, że słońce rytmicznie znikało na ułamki sekund. To jakby ktoś przymusowo mrugał jego oczami. Mrugasz i nie dowierzasz.\nKilka miesięcy temu pojechałam też na północny kraniec Norwegii, do Repparfjordu, bo wydano tam zgodę na otwarcie kopalni miedzi. Przez kolejne dwadzieścia lat na ośmiu kilometrach kwadratowych morza będą topione odpady pokopalniane, m.in. kwarc, chrom, nikiel i nanocząsteczki, około sześciu i pół tysiąca ton dziennie. Repparfjord to jeden z narodowych fiordów łososia, co oznacza, że w tych miejscach szczególnie dba się, by populacja ryb nie była zagrożona przez działalność ludzką. Obszar ten jest też kluczowy dla reniferów w okresie cielenia. W trakcie negocjacji eksperci od wydobycia przekonywali, że w fiordzie nie ma ani życia, ani silnych prądów i podziemna działalność nie będzie płoszyć zwierząt na powierzchni. W mediach przychylnych inwestycji używano też argumentu moralnego: Norwegia musi dorzucić się do światowego wydobycia, tym bardziej że w Afryce i Ameryce Południowej w górnictwie wykorzystywana jest praca nieletnich. Nikt nie pytał, czy czysta norweska kopalnia zmieni cokolwiek w warunkach zatrudnienia na innych kontynentach, zwłaszcza że jej wydobycie to nawet nie jedna dziesiąta procenta światowego zapotrzebowania na ten metal. Miedź jest potrzebna „zielonej zmianie” do baterii zasilających elektryczne samochody, do produkcji paneli słonecznych, elektrowni wiatrowych i kabli przewodzących wyprodukowany za ich pomocą prąd.\nRozległy płaskowyż Finnmarksvidda za kilka lat pokryje infrastruktura, która zaburzy życie wędrujących po nim zwierząt i zależnych od nich ludzi\nStałam na brzegu morza z Marion, wychowaną w okolicy 67-latką, która z okien widzi fiord przeznaczony do zanieczyszczenia. „Ciągle słyszymy, że u nas nic nie ma”, żaliła się. „I nieustannie nas przekonują, że teren nie może się tak marnować, że coś się musi dziać. Że najważniejszy jest rozwój. Tylko że kiedy coś się rozwija, coś innego się zwija”. Kiedy to mówiła, z wody na moment głowę wystawiła foka. Przyroda to norweskie dziedzictwo kultury. Nic innego tu nie ma. To też ciągle słyszę.\nCo to jest nic? Tym, którzy muszą wjechać na wysokość wiatraka, by zobaczyć horyzont, rzeczywiście te tereny wydają się czekać na zagospodarowanie. Jednak miejscowym niczego nie brakuje. Zgadzają się przecięcia linii, długości fal i światłocienie. To, co nie istnieje, tworzy właściwy porządek.\nMagnason pisze o książce, która pewnego razu wpadła mu w ręce. Wydana w 1945 roku, traktowała o wyprawie w poszukiwaniu ostatniego stada reniferów na Islandii. Autorzy opisywali w niej piękno przyrody w iście romantycznym stylu, językiem czystego uwielbienia natury. Sławili między innymi Kringilsárrani, unikatowy na skalę światową teren w islandzkim interiorze o powierzchni 50 kilometrów kwadratowych, otoczony dwiema rzekami wypływającymi z lodowca. Nie podejrzewali jeszcze, że pół wieku później wszystko, co widzieli, zniknie pod wodą. Kringilsárrani zatopiono pod budowę huty aluminium, która zapewnia zaledwie pół procenta rocznej światowej produkcji tego metalu.\n„Islandzkie koncerny energetyczne snuły wielkie plany kompletnego unicestwienia wielu spośród pereł islandzkich wyżyn. (…) Niemal wszystko, co piękne i święte w interiorze, miało zostać poświęcone tamom, wysadzone w powietrze lub zalane, by potem umożliwić sprzedaż taniej energii hutom aluminium. (…) Islandia, którą ominęły najgorsze lata rewolucji przemysłowej, chciała w pierwszych latach XXI wieku popełnić wszystkie dwudziestowieczne błędy”, wyjaśnia Magnason. I dodaje: „Przyrodę musiało się dać w jakiś sposób wykorzystać, choćby tylko jako tło do reklamy samochodu. Nic nie mogło mieć nieokreślonego celu, wszystko musiało być wymierne. Nieistotne, czy owa wymierność była zgodna z rzeczywistością czy nie. To ekonomia zatem określała rzeczywistość i wartość natury”.\nStada reniferów wiosną przemieszczają się na wybrzeże Norwegii / fot. Ilona Wiśniewska\nMagnason wskazuje na ciekawy paradoks. Kiedy Islandia była biednym krajem i brakowało wszystkiego, łącznie z jedzeniem, całe pokolenie poetów wysławiało piękno roślin i zwierząt. Teraz, kiedy Islandczycy żyją w nadmiarze i kiedy wydawałoby się, że jest właśnie czas na spokojne rozejrzenie się wokół, o przyrodzie mówi się głównie językiem ekonomii, a każdy dostrzegający jej piękno jest brany za niedzisiejszego naiwniaka. „Wygląda to tak, jakby sprawujący władzę na tyle omamili społeczeństwo, że zdołali wmówić ludziom, by nigdy nie czuli się bezpieczni, zawsze odczuwali głód i strach i byli skłonni bez mrugnięcia okiem poświęcić kolejną dolinę czy wodospad” – pisze.\nKiedy po powrocie znad fiordu siedziałyśmy z Marion w jej domu i rozmawiałyśmy o tym samym, o czym teraz pisze Magnason, w pewnym momencie kobieta podeszła do stosu książek i wyjęła zbiór prozy poetyckiej swojego autorstwa. Czytała powoli, z serca, pięknie zestawione słowa o tym, co za oknem. Patrzyłam na nią i miałam wrażenie, że spotkałam siebie za kilkadziesiąt lat. Też czasem słyszę, że jestem zbyt sentymentalna na współczesność, że przyjechałam z centrum zabetonowanej Europy i jak Magnason na Kringilsárrani – przeżywam nadmierną fascynację przyrodą. A ta powinna przynosić zysk, nie metafizyczne doznania.\nMoże i tak, tyle że im dłużej tu jestem, tym bardziej wzruszają mnie stada śnieguł, które po długiej zimie przylatują na Północ i krzątają się w śniegu. Śmieję się w głos, kiedy łoś pije wodę z rzeki i łypie na mnie jednym okiem, udając, że wcale go tam nie ma. Siedzę cicho, kiedy wieloryb podpływa do łodzi tylko po to, żeby zaspokoić ciekawość, cośmy za jedni. Szepczę głupoty do lisa polarnego, z którym siedzimy na zboczu góry, gapiąc się na morze. Wcale nie jest mi zimno, kiedy biegam na golasa w tundrze i skubię jagody. To się nigdy nie nudzi i nigdy nie chciałoby się tego zmieniać. Daleki horyzont ustawił mi piony i poziomy, tak że od jakiegoś czasu tracę równowagę w zatłoczonych miastach. Na początku nie mogłam przywyknąć do tutejszej ciszy. Teraz nie potrafię już bez niej żyć. A przecież jestem tu dopiero od dekady i nadal nie odróżniam skrzypu od widłaka. Co zatem muszą czuć ci, którzy tu się wychowali? Przyroda jako część tożsamości łagodzi rysy twarzy i spowalnia oddech. Chciałabym, żeby potrafiła też wpływać na sposób pisania.\nMoże to sentymentalne, ale im dłużej tu jestem, tym bardziej wzruszają mnie stada śnieguł, które po długiej zimie przylatują na Północ i krzątają się w śniegu\nMagnason uważa, że w dobie katastrofy klimatycznej obowiązkiem pisarza jest snucie opowieści, bo czytelnik myśli obrazami, a nie wykresami, i naukowy wywód nie przekłada się na jego doświadczenie. Dowiedział się tego od samych naukowców i na początku miał wątpliwości: „Bo przejmować się tamą na wyżynie w Islandii to jedno, ale czy ma sens zamartwianie się całym światem? Jakąż to puszkę Pandory można otworzyć, zajmując się tymi sprawami i wrzucając własne szczęście do kotła bez dna? Wszak odbyły się konferencje w Kopenhadze, Paryżu, Rio i Kyoto. Tysiące ekspertów publikowało raporty i wykresy. Czy coś trzeba dodawać?” – pyta. A potem sam pojechał na konferencję klimatyczną, wysłuchał beznamiętnie wygłaszanych referatów, od których każdy powinien mieć łzy w oczach, i doszedł do wniosku, że naukowcy nie do końca rozumieją to, co mówią, dopóki inni na to nie zareagują.\nO zmianie klimatu trzeba pisać językiem adekwatnym do nowych pojęć. „Zakwaszenie oceanów” czy „wymieranie gatunków” wchodzą do słownika codzienności, tak jak niegdyś „demokracja” czy „wolność”. To są pojęcia teraźniejszości, nie język przyszłości. Pytanie tylko, jak pisać, żeby je wydobyć z białego szumu.\nMarion w swoim domu z widokiem na fiord / fot. Ilona Wiśniewska\nMoże właśnie sentymentalizm jest dobrym sposobem na opisywanie tej rzeczywistości. I zgoda na to, że nie wszędzie trzeba dotrzeć i nie wszystko zobaczyć na własne oczy. Opowieść też ma służyć temu, żeby wierzyć na słowo. Magnason w swojej książce zabiera czytelnika w podróż po wielu miejscach na świecie, gdzie widać już koniec albo gdzie ten zaraz się unaoczni. Ta podróż ma nam pokazać, że wszystko się łączy. Himalaje, Wielka Rafa Koralowa i salon dziadków, gdzie oglądamy przezrocza z wypraw na lodowiec Vatnajökull, organizowanych w latach pięćdziesiątych przez Islandzkie Towarzystwo Eksploatacji Lodowców. Lodowce, które wówczas mierzyli dziadkowie Magnasona, teraz pomagają naukowcom z największych uczelni określić przyszłość świata. Paradoks polega na tym, że na jednych wydziałach tych samych uczelni walczy się o zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych, podczas gdy na innych uczy się o pozytywach rozwoju i nadmiernej konsumpcji. „Wzrost gospodarczy nie rozróżnia tego, co trwałe, i tego, co nietrwałe. Zupełnie tak, jakbyśmy nie odróżniali budowania masy mięśniowej od obrastania tłuszczem albo płodu od guza rosnącego w macicy. Wzrost jest po prostu zawsze dobry” – pisze Magnason. Według tego myślenia stopiony lodowiec jest szansą handlową, nie katastrofą ekologiczną.\nMagnason zabiera czytelników w podróż po wielu miejscach na świecie, gdzie widać już koniec. Ta podróż ma nam pokazać, że wszystko się łączy\nDziadkowie autora mają już ponad dziewięćdziesiąt lat i jak Ibert są z pokolenia, które ceniło oszczędność i umiar, nie marnowało jedzenia i naprawiało, zamiast wyrzucać. Są świadkami zmian, a w ostatniej dekadzie w wielu dziedzinach zadziało się tyle, co przez cały XX wiek, i trudno za tym nadążyć. Babcia i dziadek wyrośli w przekonaniu, że lodowce są taką samą stałą jak góry i oceany. Tymczasem przy zawrotnym tempie topnienia ta wielka niegdyś czapa zniknie w ciągu stulecia. Tam, gdzie kiedyś lód odcinał się od nieba, zostaną tylko błękit i wyobraźnia.\nW Norwegii też wkrótce będziemy sobie wyobrażać, że kiedyś ląd i morze należały do wszystkich. Też zostaną opowieści. Ibert nigdy swoich nie spisał, bo nie wiedział, jak zacząć. Magnason uważa, że to ludzie są najbardziej zagrażającą Ziemi erupcją, ale jednocześnie opowiada tak, by chciało się jeszcze wierzyć, że nie wszystko stracone. „Powinniśmy się panicznie bać i jednocześnie wierzyć, że uda się to naprawić”, pisze. Islandczyk wierzy w fotowoltaikę i elektrownie wiatrowe jako przyszłość światowej energetyki. Ciekawe, czy w gazetach, które czyta, piszą o protestach Norwegów przeciwko bezwzględnej i krótkowzrocznej polityce zielonej zmiany.\nIbert umarł w 2015 roku, w tym samym, w którym Rada Języka Norweskiego zatwierdziła termin „zielona zmiana”. Mimo że końcem świata starego Norwega nadal była śmierć ukochanej żony, a nie ziemia usłana martwymi orłami, jego siedemdziesięcioletni syn jest pewien, że gdyby ojciec żył, byłby teraz pierwszym protestującym. Wczoraj, kiedy dyskutowaliśmy przy obiedzie temat mojego artykułu, w pewnym momencie syn Iberta wsparł głowę na rękach i powiedział, że czasem wydaje mu się, że już lepiej będzie niedługo umrzeć niż doczekać tego, co stanie się z jego krajem. A potem zaczął trzeć oczy, jakby coś mu wpadło.\npamięć, Norwegia, Islandia, zmiany klimatyczne, katastrofa klimatyczna


„Szukając zebry" – w roli łowcy Przemysław Semczuk - smakksiazki.pl\n„Szukając zebry” – w roli łowcy Przemysław Semczuk\nOpublikowane przez Adam Szaja o Październik 5, 2018\nPierwszego House’a zobaczyłem gdzieś w połowie trzeciego sezonu. Bezczelny typ urzekł mnie od pierwszego wejrzenia. Ja to gdzieś już czytałem – ta myśl przyszła mi zaraz do głowy. Ale przecież nie ma książki o Housie. Znaczy teraz już jest, wtedy nie było. Chwilę myślałem skąd znam tę postać. Zagadka nie była trudna. Kojarzycie? Przecież to Sherlock Holmes. Holmes, House. No i jest doktor Watson, w roli doktora Wilsona.\nWszystko się zgadza, ale czy ja nie naciągam faktów? Okazuje się, że nie. Wystarczyło poszperać w sieci, by znaleźć wywiad z Davidem Shorem, producentem i pomysłodawcą serialu. Tu jednak zaczyna się nieprawdopodobna historia.\nM.D. House, pierwotnie miał być serialem dokumentalnym. Czymś w rodzaju medycznego CSI. Shore napisał treatment i poszedł z nim do telewizji FOX. Pomysł, nad którym pracował z Paulem Attanasio i Katie Jacobs, oparł o serię artykułów publikowanych w New York Timesie przez lekarkę Lisę Sanders z Yale – New – Haven – Hospital (w serialu udaje szpital Princeton Plainsboro Teaching Hospital). Sanders pisała o zagadkowych przypadkach medycznych, w slangu lekarzy nazywanych „poszukiwaniem zebry” (Chasing Zebras). O co chodzi z zebrą? O błąd atrybucji. Jeśli usłyszymy za oknem dorożkę, to pomyślimy, że ciągnie ją koń. Ale równie dobrze, zamiast konia w zaprzęgu może iść zebra. Analogicznie jeśli do lekarza przychodzi pacjent z kaszlem, to pierwszym skojarzeniem jest przeziębienie. W ośmiu przypadkach na dziesięć, właśnie tak jest. Ale dwóm pacjentom dolega coś poważniejszego. Jeden ma zapalenie płuc, a drugi raka. I tą zasadą kierują się lekarze (z pewnością nie w Polsce), najpierw szukają u pacjentów zebry. Jeśli jej nie znajdą, są pewni, że to jednak koń. Dlatego serial nosił roboczy tytuł „Chasing Zebras”.\nTak bardzo mi się to spodobało, że umieściłem historyjkę z zebrą w mojej powieści „Tak będzie prościej”. Przynajmniej tak ocaliłem zwierze, którą w serialu zastąpił M.D.House. Producenci poczuli, że pomysł ma potencjał na coś więcej niż kolejny dokument. Zmienili tytuł, obsadzając w nim ekscentrycznego lekarza i napisali scenariusz kilku pierwszych odcinków. A potem sami zaczęli szukać zebry, znaczy aktora, tego jednego z dziesięciu.\nO rolę ubiegało się wielu znanych aktorów. Casting i zdjęcia próbne zorganizowano w Stanach Zjednoczonych. Hugh Laurie był wtedy na planie „Lotu Feniksa”, który kręcono w Namibii. Agent przesłał mu faksem kilka stron scenariusza. Poprosił by zagrał scenę i wysłał film przez internet. Laurie był pewny, że to drugoplanowa rola. Bo kto mógł zrobić z takiego wariata głównego bohatera? Postać jednak mu się spodobała i postanowił nagrać filmik. Kłopot w tym, że nie miał gdzie i kiedy.\nPo całym dniu zdjęciowym poprosił operatora by małą kamerką nagrał krótką scenkę. Poszli do łazienki, bo tylko tam było spokojnie. Laurie usiadł na klozecie i przeczytał kilka razy swoją kwestię. Dobre światło było tylko przy lustrze (teraz już wiemy skąd w serialu sceny w łazience). Stanął i zagrał najlepiej jak potrafił, mówiąc z akcentem z New Jersey. Choć tym chciał nadrobić to, że był brudny, zakurzony i nieogolony. Po prostu przyszedł tak jak stał, w charakteryzacji z „Lotu Feniksa”. Miał na sobie jeansy i starą zniszczoną kurtkę.\nHugh Laurie, oficjalny profil FB\nGdy producenci zobaczyli tę scenę, powiedzieli – Wow! Właśnie takiego amerykańskiego aktora nam trzeba! – Hugh Laurie jest Brytyjczykiem, ale to nic. Tak to się zaczęło. Zapytacie pewnie, co z tym Holmesem? Otóż, producent David Shore jest wielkim fanem londyńskiego detektywa. Oficjalnie przyznał, że tworząc głównych bohaterów wzorował się na powieści Arthura Conana Doyle’a. Ale to nie jedyna inspiracja. Holmes grał na skrzypcach. House na fortepianie i gitarze. Holmes palił opium. House nadużywał Vicodinu. Holmes mieszkał w Londynie przy Baker Street 221B. A House przy tej samej ulicy, pod tym samym numerem tyle, że w Jersey. W pierwszym pilotażowym odcinku pacjentka Housea nazywa się Rebecca Adler. Pamiętacie Irene Adler, bohaterkę „Skandalu w Bohemii”, pierwszego opowiadania o Holmesie? W finale drugiego sezony, House zostaje postrzelony przez szaleńca. W filmie nie pada jego nazwisko, ale na tyłówce, przy nazwisku aktora pojawił się zagrany przez niego bohater – Moriarty. Wróg Serlocka Holmesa. W kilku docinkach widzimy też książki Doyle’a. House podnosi klucze i Vicodin, leżące na wydaniu przygód Holmesa. Innym razem otrzymuje książkę w prezencie na Boże Narodzenie.\nJak widać scenarzyści świetnie się bawili, pozostawiając nam okruszki historii Sherlocka Holmesa. Tak na marginesie dodam, że to nie jedyne inspiracje do innych, tym razem prawdziwych historii i postaci. Ale o tym przy innej okazji.


68 Zegarków Sekonda • Fabrykazegarkow.pl\nWśród zegarków dostępnych na rynku prym wiodą zegarki szwajcarskie oraz japońskie. Jednak istnieje pewna nisza zegarków, wśród których można znaleźć niezwykle interesujące propozycje, których sposób wykonania i zaproponowania ich klientowi jest też w pewien sposób rewolucyjny. Mowa oczywiście o marce zegarków Sekonda, która świętowała niedawno pięćdziesięciolecie swojego istnienia.\n289,00 zł 207,00 zł\nSekonda Classic 3207\nSekonda Classic 1793\nSekonda Classic 1786\nAngielskie zegarki Sekonda to także niezwykły wygląd, który zapewniają doskonałe materiały, takie jak stal szlachetna, skóra czy wysokiej jakości tworzywo. Pozwalają one na osiągnięcie wysokiej wytrzymałości, ale także niezwykłego, niepowtarzalnego designu, w czym przodują przede wszystkim sportowe modele zegarków Sekonda, wyposażone w różne funkcje potrzebne podczas każdego treningu. Jeśli szukasz doskonałej jakości zegarków, które nigdy Cię nie zawiodą a przy tym sprawdzą się jako idealne dodatki na każdą okazję brytyjska marka Sekonda jest z pewnością idealnym wyborem.\nBrytyjskie zegarki Sekonda – wybór najlepszych\nZegarki Sekonda wychodzą z manufaktur od roku 1966 – właśnie wtedy poruszyły rynek zegarmistrzowski przede wszystkim niezwykłym podejściem do klienta i opieką nad jego zakupami. To dbanie o pozytywne relacje z potencjalnymi nabywcami, utrzymywanie kontaktu ze szczęśliwymi klientami i kampanie marketingowe oparte o zadowolenie kupujących sprawiły, że marka Sekonda stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych na całym brytyjskim rynku. Skupienie się na kliencie sprawiło, że już w 1978 roku Sekonda sprzedawała już ponad milion zegarków rocznie i pozwoliła sobie na przeniesienie manufaktur z Rosji do Hong Kongu.\nTam inspirowała się licznymi zegarkami japońskimi, które w tym czasie przeżywały swój rozkwit – dzięki nim do oferty Sekondy dołączyły niedługo później zegarki elektroniczne, napędzane mechanizmem kwarcowym, zyskującym coraz większą popularność.\nWybierz kwarcowe zegarki Sekonda\nKwarcowa rewolucja następująca wcześniej sprawiła, że Sekonda zwiększyła swoje obroty i jej manufaktury mogły wypuścić więcej zegarków, mogły zrobić to szybciej i za dużo niższą cenę. Mniejsze skomplikowanie mechanizmu niż w przypadku zegarków z ręcznym naciągiem ograniczyło także awaryjność modeli i dało możliwość właściwie nieograniczonej manipulacji kształtem i rozmiarem zegarków. Pozwoliło również na rozbudowanie i tak szerokiej już palety wzorców i stylistyk. Wszystko to zapewniło dostosowanie każdego zegarka do potrzeb użytkowników, a tym samym sprawienie, że w ofercie producenta każdy znajdzie model odpowiedni dla siebie.\nZegarek Sekonda – jakość na pierwszym miejscu\nJedną z największych zalet zegarków Sekonda jest postawienie na mechanizmy kwarcowe, co pozwala na zdecydowane zwiększenie jego możliwości: po pierwsze przez znaczne wydłużenie czasu pracy zegarków, nawet do dwóch lat. Po drugie – zwiększenie ogólnej żywotności, która pozwala na długotrwałe funkcjonowanie zegarka i zachowanie go w niezmienionym stanie. Wysoka funkcjonalność również wiąże się z kwarcowym rodzajem mechanizmu – gwarantuje on precyzyjne odmierzanie czasu w każdych warunkach.


Do zatrzymania 31-latka doszło w dniu 13.01 po godz. 9:00 na Alei Kazimierza Wielkiego, gdzie kierowca Mitsubishi stracił panowanie nad autem, uderzył w słup oświetleniowy i przewrócił się na bok. Jednak cała sytuacja rozpoczęła się od porannego zgłoszenia kradzieży paliwa na jednej ze stacji we Włocławku. Mundurowi na miejscu potwierdzili ten fakt i ustalili markę pojazdu oraz tablice rejestracyjne. Gdy policjanci sprawdzili dane pojazdu w policyjnej bazie okazało się, że zostało ono zarejestrowane jako skradzione dzień wcześniej na terenie Torunia. O całej sytuacji dyżurny powiadomił wszystkie patrole w mieście.\nGdy policjanci pełniący służę na ulicy Płockiej zauważyli opisany samochód, natychmiast dali znak do zatrzymania się. Mundurowi włączyli sygnały świetlne i dźwiękowe, ale kierowca zignorował je i zaczął uciekać w stronę włocławskiej tamy. Na Alei Kazimierza Wielkiego kierowca Mitsubishi stracił panowanie nad pojazdem i na skrzyżowaniu z ulicą Zielną uderzył w słup oświetleniowy, przekoziołkował i zatrzymał się na boku. Funkcjonariusze udzielili pomocy mężczyźnie oraz wezwali służby ratownicze, które zabrały go do szpitala. Po badaniu okazało się, że obrażenia 31-latka są niegroźnie i zdarzenie zostało zakwalifikowane jako kolizja drogowa. Dodatkowo od zatrzymanego, który prosto ze szpitala trafił do policyjnego aresztu, pobrano krew. Badanie testerem na zawartość narkotyków wykazało, że jechał on pod wpływem amfetaminy. To jednak nie było jego ostatnie przewinienie, gdyż włocławianin złamał obowiązujący go do lipca 2022 r. sądowy zakaz prowadzenia pojazdów.\nJeszcze tego samego dnia policjanci, za spowodowanie zdarzenia drogowego, ukarali 31-latka mandatem karnym oraz sporządzili wobec niego wniosek do sądu o ukaranie za kradzież paliwa, za co może mu grozić grzywna w wysokości 5 tys. zł.\nW sprawie popełnionych przestępstw prowadzone są czynności. Włocławscy kryminalni przygotowują zarzuty dotyczące złamania przez 31-latka sądowego zakazu prowadzenia pojazdu i ucieczkę przed policjantami oraz kierowania pod wpływem środków odurzających. Za te przestępstwa może mu grozić kara do 5 lat pozbawienia wolności, natomiast z kradzieży pojazdu włocławianin będzie się tłumaczył kryminalnym z Torunia.\nPolicja, kradzież samochodu, jazda pod wpływem amfetaminy


Co dziesiąte dziecko jeździ bez pasów - wyniki akcji policji\nPolicja Śląska wraz z kierowcą wyścigowym Maćkiem Dreszerem w dzisiejszej akcji: Zapnij pasy nie wystarczy, przeprowadzonej w godzinach rannych na osiedlu Odrodzenia w Katowicach, miała pokazywać rodzicom jak napinać pasy bezpieczeństwa przewożąc dzieci w fotelikach. Nieoczekiwanie jednak okazało się, że aż 6 proc. dzieci nie tylko nie ma zapiętych pasów bezpieczeństwa, ale w samochodzie nie było również fotelika.\nOsiedle Odrodzenia to duże osiedle na przedmieściach Katowic. Od godziny 7 do 8 panuje tam olbrzymi ruch przed szkołą i przedszkolem. Rodzice ze swoimi pociechami szybko podjeżdżają, próbują zaparkować samochód i biegiem do szkoły. Czasu jest mało, a trzeba przebić się jeszcze przez poranne korki do pracy. W pośpiechu część z nich ignoruje bezpieczeństwo naszych bliskich, zwłaszcza najmłodszych dzieci, które muszą samodzielnie zapiąć w foteliku. Bezpieczeństwo jest czasochłonne, a czas przed godziną 8 biegnie bardzo szybko. W 50 kontrolowanych pojazdach pięcioro dzieci nie miało zapiętych pasów, a w trzech przypadkach w samochodzie nie było nawet fotelika.\n- Pośpiech to zły doradca na drodze i odpowiedzialny jest za znaczącą cześć wypadków samochodowych w Polsce mówi podkomisarz Mirosław Dybich z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach. Niezapinanie pasów małym dzieciom w drodze do szkoły może mieć bardzo poważne konsekwencje dla ich zdrowia i życia ostrzega policjant. Okazuje się bowiem, że również na drogach osiedlowych dochodzi do wielu kolizji i stłuczek. Kiedy dziecko nie jest zapięte zwykłe hamowanie może skończyć się tragicznie.\nKiedyś pasów nie było\nObowiązek zapinania pasów poza terenem zabudowanym istnieje dopiero od 1983 roku. Od 91 roku pasażerowie siedzący na tylnych fotelach również zapinają pasy. Przełomem w przewożeniu dzieci był rok 99 kiedy wprowadzono obowiązek przewozu dzieci poniżej 12 roku życia o wzroście poniżej 150 cm w fotelikach. Od tego czasu systematycznie rośnie świadomość rodziców w kwestiach bezpieczeństwa. W samym województwie śląskim w 2009 roku ukarano 36 tyś. osób za brak zapiętych pasów. W zeszłym roku było ich 33 tyś. a samochodów stale przybywa.\nCoraz częściej jednak niezapięte pasy u dzieci nie są wynikiem braku wiedzy, czy świadomości,a tempa życia Polaków. Pasów dzieciom nie zapinają najczęściej rodzice aktywni zawodowo, którzy spieszą się od rana, nie mogą spóźnić się do pracy. Część z nich korzysta z samochodów służbowychw których nie chcą lub nie mogą przewozić fotelików dla swojego dziecka, ponieważ np. nie powinni używać samochodu do prywatnych celów. Policjanci jednak nie chcą traktować ich ulgowo. Nie ma powrotu do lat 80-tych. To były inne prędkości i inne natężenie ruchu. Samochody nie były powszechne i używane były również do innych celów. W dzisiejszych czasach sprawa dotyczy większości dorosłych ludzi.\nKierowcy wyścigowi jeżdżą w fotelikach\nPolicjanci do akcji zaprosili młodego kierowcę wyścigowego Maćka Dreszera znanego między innymiz pucharu Volkswagen Castrol Cup oraz Kia Lotos Race. Maciek demonstrował rodzicom na czym polega prawidłowe zapięcie pasów 3, 4 i 5-cio punktowych. Identyczne rozwiązania stosowane sąw sportach motorowych oraz fotelikach dziecięcych. Rodzice małych dzieci mają do dyspozycji technologię bezpośrednio stosowaną w samochodach wyścigowych mówi Maciej Dreszer 17-letni kierowca wyścigowy. - Powinni z niej korzystać przekonuje Maciek. Co prawda w życiu nie dochodzi tak często do wypadków jak na torze, ale w skali całej Polski wypadków i kolizji jest bardzo wiele.\nWyścigi samochodowe są poligonem doświadczalnym dla środków ochrony bezpieczeństwa kierowcy. To tam w czasie prawie każdego wyścigu dochodzi do stłuczek, kolizji, wypadania z toru, czasami również do poważnych wypadków z dachowaniem i uderzeniami w bandy. Co ciekawez większości tych wypadków kierowcy wychodzą zupełnie bez szwanku. Pasy bezpieczeństwa to jeden z ważniejszych sposobów ochrony kierowcy wewnątrz samochodu. Szkoda jej nie wykorzystaću dzieci.\nPolicjanci apelują do rodziców: w samochodzie zachowajcie spokój, stosujcie zasady bezpieczeństwa dla siebie i dzieci. Tą podstawową jest zapinanie pasów.\nTagi: wyniki, ruch, volkswagen, dzieci, kierowca, kia, polsce, inne


Drewniany stół do salonu SMR 16 zaokrąglone rogi półokrągłe nogi na rogach - Sklep meblowy LawinaMebli\nDrewniany stół do salonu SMR 16 zaokrąglone rogi półokrągłe nogi na rogach\nStół do salonu SMR 16 wykonany z litego drewna oraz naturalnej okleiny drewnianej zwanej fornirem. Prawdziwą ozdobą stołu są jego półokrągłe nogi zamocowane na rogach.\n80 cm x 140 cm x 180 cm 80 cm x 160 cm x 200 cm 90 cm x 140 cm x 180 cm 90 cm x 160 cm x 200 cm 100 cm x 200 cm x 250 cm 100 cm x 200 cm x 280 cm\n6000 Item sztuk\nDrewniany stół do salonu SMR 16 to połączenie piękna, elegancji, stylu z wygodą oraz niezwykłą funkcjonalnością. Nie jeden raz stawaliśmy w sytuacji, że mamy za mały stół. Tutaj możemy dokonać odpowiedniego wyboru stołu. Zarówno jeśli chodzi o wymiary przed rozłożeniem jak i po rozłożeniu, jak również kolorystykę w jakiej chcemy wykonać meble.\nDrewniany stół do salonu SMR 16 można wykonać na wymiar podany przez klienta jak również wybarwić pod wskazany kolor, próbkę koloru po wcześniejszym dokonaniu ustaleń i rozważeniu możliwości konstrukcyjnych.\nWybarwienia stół do salonu SMR 16\nDrewniany stół do salonu SMR 16 dostępny jest w wymiarach :\ndługość 200 cm szerokość 100 cm wkładka 50 cm - wymiar po rozłożeniu 250 cm\ndługość 200 cm szerokość 100 cm dwie wkładki po 40 cm - wymiar po rozłożeniu 280 cm\nWażne informacje dotyczące drewnianego stołu do salonu SMR 16\nstół rozkładany, stół z forniru, stół, stół z drewna, stół do salonu, stół z nogami na rogach, stół zaokrąglony, solidny stół, masywny stół, stół z frezem, stół na 4 nogach, stół z lakierowanym blatem, stół nowy styl