Autor/źródło: Dział komunikacji Caritas Polska\n— Ludzie się boją. W naszej parafii, dziękować Bogu, nie ma zbyt wielu zgonów z powodu koronawirusa, ale na przykład w Upata, gdzie posługiwałem wcześniej, bardzo wielu odeszło… Ostatnio zmarła bardzo bliska mi nasza pani, która musiała leczyć się w domu i w końcu wynieśli ją w czarnym worku. To są bardzo smutne obrazy. Wenezuelczycy nie mają nadziei na zmianę… Ani pod względem ekonomicznym, ani medycznym. Prawdopodobnie będzie tak, że wszyscy zachorujemy. Ci, co przeżyją, no to chwała Panu, a jeśli chodzi o pozostałych, to trzeba się modlić, żeby ksiądz zdążył do nich dotrzeć i wyspowiadać… — mówi ojciec Dawid Dziedzic, polski pallotyn przebywający na misji w Guarenas w Wenezueli.\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: Wenezuela, Caritas Polska, pomoc, COVID-19, Paczka dla Wenezueli


W samo południe | Radosna Pisanina Graczy\n← Wsiąść do pociągu byle jakiego…\nTim Weston →\nPosted on 21 marca 2011 by Tomasz Wachla Możliwość komentowania W samo południe została wyłączona\nOpowieść ósma wg Tima – ostatnia\nPo ostatniej rozprawie ze złem niedaleko San Jose pojechaliśmy do Abilene w Texasie, prawie na granicy z Oklahomą i zrobiliśmy sobie dłuższe wakacje, prawie trzy miesiące. Jednak wydawanie złota w saloonach szybko nam się znudziło, dlatego niemal z radością powitaliśmy Boba Freestone’a, zastępcę szeryfa okręgowego z Albuquerque. Boba poznaliśmy właśnie przy okazji ostatniej przygody, trzy miesiące wcześniej, w San Jose, gdzie wraz ze swym szefem, szeryfem okręgowym Frankiem Oldmanem badał sprawę wyludnionych tajemniczo miasteczek. Miasteczka okazały się potem być porywane przez wielkiego potwora udającego pociąg, Frank Oldmann okazał się być przywódcą kultystów, sprzymierzonym z indiańskimi odszczepieńcami, wyznawcami Kruka, Bob wraz ze wszystkimi mieszkańcami San Jose wylądował w brzuchu „pociągopodobnego” potwora, ale nam udało się uwolnić, rozbić połączone siły sekty Kruka i akolitów Oldmana i ocalić od śmierci jakąś połowę porwanych. Niestety jednak Oldmanowi, staremu szamanowi Kruka i młodej szamance jeżdżącej na potworze udało się uciec, co miało się właśnie okazać wielkim błędem z naszej strony.\nBob przywiózł bowiem z Albuquerque niepokojące wieści. Oto pewnego pięknego dnia przyjechał tam na bladym, chudym koniu nieznany nikomu rewolwerowiec, cały ubrany na czarno, milczący, ponury, przed którym ludzie umykali do domów i zamykali okiennice. Nieznajomy nie zatrzymał się w żadnym saloonie, poszedł prosto do biura szeryfa i wypytywał miejscowego szeryfa o Boba i nas. A kiedy ten zamiast gadać chciał wyrzucić go z biura, po prostu zastrzelił jego i dwóch zastępców, którzy przybiegli na pomoc. Potem, wyjeżdżając z miasta zabił jeszcze jednego zastępcę szeryfa okręgowego i postrzelił czterech żołnierzy, którzy próbowali go zatrzymać. Aresztant, który widział strzelaninę w biurze przysięgał, że tajemniczy rewolwerowiec oberwał z obrzyna, który szeryf trzymał pod biurkiem na wszelki wypadek, ale nie zrobiło to na nim wrażenia. Także kule żołnierzy i zastępcy okręgowego nie zostawiły na nim żadnych śladów. Zebrane po jakimś czasie posse zgubiło ślad, który urywał się ponoć jak ucięty nożem kilka mil za miastem. Wcześniej, jakieś dwa tygodnie przed Albuquerque, widziano tego samego dziwnego faceta w San Jose, gdzie też pytał o Boba Freestone’ai naszą grupę. Wyglądało na to, że naszym tropem ruszył jakiś ponury mściciel, który przybywał nie wiadomo skąd i nie wiadomo gdzie znikał, którego nie imały sie kule i przed którym ludzie kulili się ze strachu.\nOleg był zdania, ze ten dziwny facet to Wygrzebaniec taki jak on, tylko trochę silniejszy i że wystarczy walić mu w głowę i położymy go trupem, tym razem na dobre. Ale ja nie byłem taki pewny. Pociągiem z San Jose do Albuquerque jest jeden dzień, konno będzie ze trzy dni, bez pośpiechu. A tajemniczy kowboj podróżował dwa tygodnie. A może na dwa tygodnie zniknął, a potem pojawił się powtórnie? Różne diabelstwa włóczą się po Dziwnym Zachodzie, a fakt, że to akurat szukało nas i Freestone’a, wskazywał że maczał w tym palce Oldman. Może swoimi diabelskimi sztuczkami wskrzesił jakiegoś prastarego zakapiora i puścił go za nami w pogoń, ale tamtemu starcza mocy tylko na krótki występ raz na dwa tygodnie? Potrzebowaliśmy trochę więcej informacji.\nBob był tego samego zdania i już nawet przedsięwziął odpowiednie kroki. Wysłał list do swojego starego znajomego, obecnie Texas Rangera, nazwiskiem Peter Willigan, z opisem tego tajemniczego mordercy i z prośbą o pomoc. List miał przyjść do Albuquerque, ale Bob zostawił tam wiadomość, żeby go przesłali do Abilene.\nZbliżało się południe, siedzieliśmy w saloonie rozmawiając o tajemniczym prześladowcy, nawet nie domyślając się, że oto już za parę chwil spotkamy się z nim oko w oko. W samo południe, środkiem głównej ulicy Abilene wjechał do miasta chudy, jakby wypłowiały koń, na którym siedział milczący, ubrany na czarno kowboj. Podjechał pod saloon i chropawym głosem zawołał: „Bobie Freestone, wyjdź i walcza jak mężczyzna, wyzywam cię! Albo uciekaj jak jak tchórz, a wtedy znajdę cię i zabiję jak psa!”. Mimo, że nikt nie znał nieznajomego, wszyscy zamarli w bezruchu. Próbowaliśmy powstrzymać Boba przed pojedynkiem z tym czymś, ale nie słuchał. Wyszedł na ulicę i stanął do walki, tak jak tego chciał tamten. Nie mogliśmy mu pomóc, Oleg próbował samemu wyzwać nieznajomego, ale tamten rzucił tylko: ”jeszcze nie nadeszła twoja chwila, ale już niedługo przyjadę po was” i wykrzywił gębę w paskudnym grymasie, który pewnie miał być uśmiechem. Bob stanął o dziesięć metrów od tamtego, powietrze zgęstniało w krótkiej chwili napięcia i padły strzały. Bob zwalił się na ziemię, dostał dwie kule: w głowę i w serce.\nCzarny rewolwerowiec odwrócił się, wsiadł na swego chudego konia i powoli ruszył z powrotem. Z bocznej uliczki wyskoczył miejscowy szeryf z jednym zastępcą, ale tamten wyciągnął rewolwer i zakręcił bębenkiem z suchym grzechotem. Szeryfowie stanęli w miejscu jak wryci i powoli wycofali się z powrotem. Tylko my ruszyliśmy śladem nieznajomego, zamierzając dopaść do za miastem i wykończyć we czwórkę. Niezbyt to może honorowe, ale mieliśmy już pewność, że to nie zwykły rewolwerowiec, ale jakieś paskudztwo z piekła rodem, najpewniej wygrzebane skądś przez mściwego Oldmana. Nie było co bawić się z tym czymś w honorowe, męskie pojedynki, jak to zrobił świętej pamięci Bob Freestone.\nWyjechawszy za miasto tajemniczy kowboj przyspieszył i my też przyspieszyliśmy. Elwood i Oleg zaczęli strzelać z siodła, ale chybiali, a ja próbowałem kanta, ale zły duch wymknął mi się i też nic nie zdziałałem. Tymczasem chudy koń oddalał się od nas coraz dalej. Nagle niebo przed nami pociemniało, chmury zgęstniały w jednej chwili i zaraz huknęły błyskawice. Tamten wjechał w burzywy tuman i zniknął nam z oczu. Nie śmieliśmy jechać za nim, pomiędzy walące błyskawice, w nieprzenikniony tuman mgły, którego nawet moje wyostrzone przez manitou oczy nie mogły przeniknąć. Uciekł nam. Dziwna burza nie trwała zresztą długo – chmury zniknęły tak nagle jak się pojawiły, niebo rozjaśniło się i tylko ślady popalonych piorunami krzaków dowodziły że to nam się nie przyśniło. Starannie zbadałem trop bladego konia – urywał się jak nożem uciął. Jakby tajemniczy koń wraz z jeźdźcem zapadli się pod ziemię, albo porwała ich magiczna burza.\nPostanowiliśmy stawić tajemniczemu prześladowcy czoła wspólnie, zamiast dać się wyzywać do pojedynków pojedynczo, jak to się stało z nieszczęsnym Bobem. Aby więc uniknąć konfliktu z prawem, przenieśliśmy się z saloonu na prerię za miasto, okopaliśmy się w skałkach i wypatrywaliśmy nieprzyjaciela. Ale z drugiej strony chcieliśmy się jednak dowiedzieć więcej o demonicznym kobwoju, a wiedzieliśmy że Bob Freestone spodziewał się listu od swojego przyjaciela, Petera Willigana i postanowiliśmy ten list przechwycić.\nZaczęliśmy oczywiście fatalnie, od próby przekupienia i/lub zastraszenia miejscowego urzędnika pocztowego, niejakiego Philipa Davisa. Ten jednak okazał się nie tyle ulepiony z twardej gliny, ile wykuty z kawała granitu – ani pieniądze, ani groźby, ani próby perswazji, do których uciekliśmy się wobec fiaska „sprawdzonych” metod, nie potrafiły nawet zarysować jego kryształowego charakteru i na jotę odwieść go od wypełnienia misji listonosza. Postraszył nas szeryfem okręgowym i strzelbą, po czym wyrzucił na ulicę i zatrzasnął drzwi przed nosem.\nDanny wpadł jednak na inny pomysł – wykradzenia listu z pociągu, zanim jeszcze dotrze w ręce nieugiętego pocztowca. Wsiedliśmy więc jedną stację wcześniej i zabraliśmy się do realizacji tego śmiałego planu. Pierwszy etap przewidywał zamianę w węża i wpełznięcie do wagonu pocztowego cichcem, ale że manitou po raz kolejny wystawiły mnie do wiatru, nic z tego nie wyszło. Została nam próba przekonania/zastraszenia/przekupienia konduktora, albo otwarty napad na pociąg. Spróbowaliśmy najpierw pierwszego. Danny powiedział mi co mam mówić konduktorowi, ale jakoś nie byłem przekonujący i gdyby nasz bystry Czarnuch nie wtrącił się osobiście i za okrągłą stówę nie przekonał konduktora do pokazania nam listu, zostałby nam tylko napad. W końcu jednak udało się rzucić okiem na upragniony list.\nNie było w nim żadnych wielkich rewelacji, ani konkretów, które przydałyby się w walce z niesamowitym prześladowcą, była jedynie wspomniana tajna baza Rangersów w Roswell, gdzie jechać raczej nie mogliśmy, oraz jakiś emerytowany Rangers, Charles Horner. Facet miał manię prześladowczą i upodobanie do młodych, ładnych kobiet, a na starość zaszył się ponoć w jakimś kobiecym klasztorze na granicy Texasu i Oklahomy, ale był kiedyś archiwistą Rangersów i wiedział wiele o prawie wszystkich paskudnych zjawiskach na Dziwnym Zachodzie. Do niego Milligan wysyłał Boba po pomoc i my też postanowiliśmy go odnaleźć.\nUdało nam się go znaleźć w małym miasteczku Vernon, w klasztorze Szarytek. Najpierw Horner nie chciał nas widzieć, ale przekonaliśmy jedną siostrzyczkę, żeby zaniosła mu list, w którym opisaliśmy mu ostatnią naszą rozprawę z wielkim potworem udającym pociąg, śmierć Boba Freestone’a i że Peter Willigan polecił mu szukać właśnie Hornera. No i udało się. Siostrzyczki wpuściły nas na teren klasztoru, gdzie Horner wybudował sobie prawdziwą twierdzę. Grube mury, zwieńczone koroną z drutu kolczastego, odgradzały go od reszty klasztoru, a za żelaznymi drzwiami na intruzów czekał wielki gatling, jakieś ochronne czary osłabiające mój kontakt ze światem duchów i wygrzebańcze moce Olega i pewnie jeszcze trochę innych niespodzianek.\nPo sprawdzeniu, że nie jesteśmy mordercami, złymi duchami, ani pustynnymi grzechotnikami Horner nabrał do nas nieco zaufania, przestał celować do nas z gatlinga i nawet poczęstował whisky. Ale kiedy przeszliśmy do rzeczy i opowiedzieliśmy ze szczegółami o prześladującym nas czarnym rewolwerowcu na bladym koniu, stary Texas Ranger zaklął głośno i powiedział, że przez nas będzie się teraz musiał wyprowadzić ze swego przytulnego gniazdka na jakiś czas.\nNasz prześladowca okazał się być znanym Rangersom „Potępieńcem”, postrachem stróżów prawa, który dwanaście lat temu grasował na Północy i terytoriach spornych, zabijając czternastu szeryfów i raniąc kilkudziesięciu postronnych świadków w ciągu roku, zanim w końcu zniknął, nikt nie wie jak i gdzie. Przypuszczano, że sprowadziły go z jakiejś piekielnej otchłani zebrane razem żądze zemsty przestępców, bo Potępieniec zabijał tylko stróżów prawa i to takich prawdziwych, oddanych sprawie, a nie tchórzliwych i przekupnych biurokratów. Pojawiał się wśród burzy i znikał wśród burzy, wyzywał do pojedynku upatrzone ofiary, lub zabijał uciekających, którzy bali się stanąć do nierównej walki, nie lękał się poświęconej ziemi i nigdy nikomu nie udało się go poważnie postrzelić.\nNie był zdaje się jednak całkiem odporny na kule, bo zdarzyło się że padł na ziemię, trafiony w głowę. Zdarzyło się to podczas pojedynku, kiedy wyzwał dwóch stróżów prawa na raz. Co prawda potem wstał i zastrzelił obydwu przeciwników, ale poza tym przypadkiem nikomu nie udało się go zranić, choć różni nieszczęśnicy próbowali walić do niego z karabinów snajperskich, strzelb i gatlinów, ciąć nożami i rozwalać dynamitem. Wydawało się, że można go zranić tylko przyjąwszy wyzwanie do pojedynku, choć pewnie trzeba trafić o określone miejsce, albo poświęconą kulą, albo może srebrną? Przede wszystkim jednak, trzeba być stróżem prawa i to sławnym, którego ludzie szanują. Inni nie mają z Potępieńcem szans, choć zwykle nie ginęli, tak przynajmniej było dawniej, kiedy polował tylko na stróżów prawa. Kto wie jednak jak to będzie tym razem, kiedy najwyraźniej wezwał go z piekielnych otchałni Oldman i posłał, by pomścił rozbicie przez nas jego kultystycznej szajki?\nHorner zaczął się pakować, by dać drapaka i nie musieć odpowiadać na kłopotliwe pytania Potępieńca, który pewnie przybyłby naszym tropem. My zaś poszliśmy do kowala, by zaopatrzyć się w srebrne kule i śrut do strzelby, a potem do księdza, żeby to wszystko poświęcić. Ponieważ Potępieniec zastrzelił Boba dwiema kulami, jedną w głowę, a drugą w serce, postanowiliśmy w razie pojedynku strzelać właśnie w te dwa miejsca. Ale najpierw, zgodnie z zaleceniem starego Texasa postanowiliśmy zostać szanowanymi stróżami prawa.\nPomysł powrotu do Albuquerque i San Jose odpadł, bo właściwie stamtąd uciekliśmy, pozostało więc szukać jakiegoś miasteczka pilnie poszukującego szeryfa w najbliższym sąsiedztwie. No i znaleźliśmy – Amarillo, gdzie w ciągu trzech miesięcy zginęło dwóch szeryfów i burmistrz. Ponoć te okolice terroryzowała banda Meksykanów, napadająca na transporty złota, dyliżanse, farmy, co popadło. A więc do Amarillo!\nNowy burmistrz miasteczka, który jednocześnie był fryzjerem i przerwał z okazji naszego przybycia strzyżenie jakiejś klientki, nie mógł uwierzyć w swoje szczęście. Po zastrzeleniu jednego szeryfa z pomocnikami na ulicach miasteczka, śmierci następnego w lawinie zwalonej na całe posse najpewniej przez ściganych Meksykańców i zabiciu trzeciego w dyliżansie, zanim jeszcze zdołał dotrzeć do miasteczka, nie było chętnych do objęcia tego stanowiska w całym stanie. Tym bardziej, że zgodziliśmy się nie pobierać wynagrodzenia za pierwszy miesiąc, co w umyśle burmistrza równało się pewnie pracy za darmo, bo chyba mimo wszystko nie wierzył, że przeżyjemy na posterunku pełny miesiąc. Pierwszy wieczór spędziliśmy na dumnym obnoszeniu po mieście gwiazd szeryfa i upominaniu pijaczków, ale od następnego dnia ruszyliśmy na poszukiwania.\nNajpierw wszyscy wybraliśmy się w góry, w okolice gdzie pod lawiną zginęło prawie całe posse drugiego szeryfa, ale po dwudniowej wyprawie i polatywaniu w postaci kruka nad okolicą upewniliśmy się, że nikogo tam nie ma i najpewniej bandyci wprowadzili tylko szeryfa w pułapkę, podczas gdy ich obóz znajdował się zupełnie gdzie indziej. Następnego dnia moi kompani zostali więc w miasteczku, na wypadek gdyby Meksykanie je odwiedzili, a ja w kruczej postaci wybrałem się na samotny zwiad z powietrza. I po trzech godzinach latania szczęście się do mnie uśmiechnęło – na trakcie zobaczyłem dyliżans, wokół którego uwijało się kilka konnych postaci. A więc tym razem napad na dyliżans. Kiedy się zbliżyłem, było już po wszystkim i dyliżans ruszył w dalszą drogę do Amarillo, a bandyci z powrotem w góry. Ruszyłem za nimi.\nLeciałem nie spuszczając z nich wzroku, dopóki nie skończył mi się kant. Musiałem lądować ładny kawał drogi od miasta, w odludnej okolicy, bez konia, broni i ubrania. Próbowałem kantować przemianę w kruka ponownie, ale manitou ani myślały usiąść ze mną do gry. Widać świetnie się bawiły, widząc mnie szczękającgo zębami, bo było jednak dość chłodno i nie zamierzały przepuścić okazji do zobaczenia jak maszeruję cały dzień boso z powrotem do Amarillo. Ale tymczasem dyliżans dojechał do miasteczka, okazało się że bandyci zabili dwóch pasażerów i moi kompani niezwłocznie zorganizowali posse, to znaczy wybrali się w trójkę trasą dyliżansu. Na szczęście wzięli ze sobą luzaka, więc kiedy spotkali mnie gołego na prerii nie musiałem biec za nimi pieszo. Dostałem też płaszcz, a Danny pożyczył mi strzelbę, żebym się do czegoś przydał w nadchodzącej strzelaninie.\nMeksykanów znaleźliśmy następnego dnia, przed południem. Zaczaili się na skałach otaczających wejście do wąwozu, zamierzając pewnie zwalić na nas kamienie jak na poprzednie ścigające ich posse. Ale dzięki moim bliskim konszachtom z demonami udało nam się przejrzeć ich plan. Skryci w gęstej mgle bezpiecznie przemknęliśmy przez pułapkę i wyszliśmy na tyły Meksykańców. Dno wąwozu wznosiło się, więc kiedy wyszliśmy z mgły byliśmy na tym samym poziomie co bandyci. Usłyszeliśmy jak, zdezorientowani nagłym pojawieniem się mgły, naradzają się po hiszpańsku i usłyszawszy nas ruszają w naszą stronę. Wskoczyłem jeszcze raz do Zadymionego Saloonu, żeby zagrać o coś pasującego do sytuacji i tym razem udało mi się ograć bardzo paskudnego jokera.\nWycelowałem mniej więcej w środek kanionu przed nami i walnąłem tam potężny grom wygrany od manitou. A potem ruszyliśmy do przodu. Z mgły wyłaniały sie niewyraźne sylwetki bandytów, niektóre skulone na ziemi i ogłuszone hukiem, ale niektóre z bronią w ręku. Ale strzelaliśmy popisowo, a oni marnie, ja sam położyłem z dwururki jednego Meksa, resztą podzielili się moi kumple i po kilku chwilach było po wszystkim. Pozbieraliśmy ogłuszonych i rannych, razem trzech i wypytaliśmy o ich obóz. Okazało się jednak, że przywódca bandy, niejaki Paco Ramirez, niezbyt ufał swym kumplom i całe zrabowane mienie ukrywał samotnie w jakiejś kopalni. Sprawa wyglądała beznadziejnie, więc trzech powiązanych bandziorów i trupy reszty wrzuciliśmy na ich własne konie i ruszyliśmy z powrotem do Amarillo.\nEch, miło było wjechać do miasteczka jako nieustraszeni pogromcy zuchwałych bandytów, szlachetni obrońcy kobiet i dzieci, posągowi stróże prawa. Dziewczyny rzucały kwiaty, kowboje strzelali na wiwat, a pulchny burmistrz mało nie wypłynął ze swego surduta, tak się rozpływał w pochwałach. Ale czekała nas jeszcze druga część, rozprawa z Potępieńcem. I nie czekaliśmy długo, zaraz następnego dnia w południe zobaczyliśmy znajomego bladego konia wjeżdżającego wolno do miasteczka. Dźwięk dzwonu z kościelnej wieży zmieszał się tupotem stóp przestraszonych mieszkańcow i głośnym trzaskiem zamykanych okiennic. Wkrótce ulica opustoszała. Zostaliśmy tylko my czterej i demoniczny rewolwerowiec.\nWszystko rozegrało się w mgnieniu oka, jak zwykle przy pojedynkach. Nigdy w żadnym nie brałem udziału i nigdy bym nie uwierzył, że będę się kiedykolwiek pojedynkował. Nie miałem nawet rewolweru, tylko obrzyna w olstrze na udzie. Powietrze stężało, zdawało się, że nasze spojrzenia krzyżują się ze wzrokiem ponurego kowboja jak ostrza szpad w dawnych pojedynkach na broń białą. Każdy ruch przeciwnika, prawdziwy, albo wyimaginowany szarpał nerwy i dorzucał kolejną, ciężką ołowianą kulę do bebechów. Aż w końcu ktoś nie wytrzymał.\nStrzały gruchnęły jednocześnie, tak mi się przynajmniej wydawało. Tamten siekał po kurku z szybkością błyskawicy, jego spluwa pluła strugą ołowiu. Elwood ciężko padł na ziemię, ale wtedy tego nie zauważyłem, widziałem tylko jak z dwóch luf mojego obrzyna wytryskują płomienie, głowa Potępieńca odskakuje jak kopnięta mocno piłka, demoniczny rewolwerowiec zatacza się i cofa o krok. Ale to nie był bynajmniej koniec. Tamten zatrzymał się tylko na moment, wstrząsnął głową, a potem zakręcił bębenkiem, aż rozległ się grzechot kości w pustej trumnie. A potem znowu wygarnął do nas.\nAle wtedy nagle zauważyłem jak na jego piersi wykwita czerwona plama – to Oleg trafił w samo serce, jak się później dowiedziałem. Pierwsza krew! Waliliśmy teraz wszyscy, nawet leżący na ziemi Elwood, celując w serce, ale nie było łatwo trafić. Potępieniec zaś strzelał ze swego starego Colta Navy jak z gatlinga, dziurawiąc Olega jak sito. I wtedy po raz kolejny w tej przygodzie nasze tyłki uratował Danny. Nie wiem jak to zrobił, może Bóg dopomógł mu w tej krytycznej chwili, ale nagle w piersci Potępieńca pojawiła się wielka dziura i upiór zwalił się na plecy w piach ulicy. Odesłaliśmy go z powrotem do piekła.\nŻyliśmy wszyscy, choć jedni w lepszym, a inni gorszym stanie. Trup Potępieńca rozwiał się w czarny dym, a jego koń zblakł jeszcze bardziej i w końcu znikł. Aura zła i strachu ustąpiła i ośmieleni mieszkańcy Amarillo wychynęli ze swych domów, aby zobaczyć czy mają jeszcze swoich bohaterskich szeryfów. Na ich i nasze szczęście – mają.


(Odsłon: 30 / ID: 226370)\nZUZIA - czarna koteczka, po śmierci Pana trafiła na ulicę, błaga o dom!\nSERCE PĘKA - ZUZIA Z KANAPY TRAFIŁA NA ULICĘ. ŚMIERĆ UKOCHANEJ PANI ODEBRAŁA JEJ WSZYSTKO... RATUNKU! Tej miłej koteczce skończył się świat... Na dworze nie radzi sobie zupełnie... Inne koty ją przeganiają i dokuczają, ona nie przetrwa na zewnątrz. Nie jest przyzwyczajona do życia na dworze. Trafiła...\nWojewództwo: śląskie Miasto: Katowice Data: 20.06.2022\n(Odsłon: 55 / ID: 226371)\nKAJA - całe życie zamknięta w klatce, błaga o dom!\nNiestety, nikt nie zaoferował pomocy i sunia w poniedziałek wraca do dawnych warunków :( MAMY MAŁO CZASU :( NIE POZWÓLMY, ABY KAJA WRÓCIŁA DO DAWNEGO MIEJSCA... PILNIE SZUKAMY DOMU LUB DOMU TYMCZASOWEGO. MALUTKA 7 KG SUNIA SZUKA DOMU. "CIOCIU, CZY KIEDYŚ BĘDĘ MIAŁA SWOJEGO PANA? TAKIEGO, KTÓRY POKAŻ...\n(Odsłon: 49 / ID: 226372)\nKOCHANA CIOCIU... PO CO MNIE POKAZUJESZ LUDZIOM? PRZECIEŻ NIKT NAWET NIE ZADZWONI... JESTEM CZARNA, ZWYCZAJNA, NIJAKA, TAKICH BYLE JAKICH SĄ TYSIĄCE W SCHRONISKACH... Więc przytul mnie mocno ciociu, bo bardzo się tutaj boję, po cichutku sobie płaczę i popiskuję w kącie budy... Nikt mnie nie chce, ni...\n(Odsłon: 22 / ID: 226373)\nFUTEREK - MŁODOŚĆ ZA KRATAMI... CUDOWNY piesek szuka odpowiedzialnego domu Przecież nie tak powinno wyglądać dzieciństwo... Powinien biegać za piłeczką, aportować patyki i spać na ciepłym posłaniu u boku ukochanego człowieka... Futerek jako młody psiak wylądował na ulicy. Futerek uwielbia kontakt z...\n(Odsłon: 33 / ID: 226374)\nCZARUŚ - 1,5-roczny, uroczy psiak, wyrzucony z auta, ADOPTUJ\nCzaruś - wyrzucony jak śmieć prosi o Dom CZY KTOŚ POKOCHA PSIAKA ? Nazwałyśmy go Czaruś, ponieważ swoimi wielkimi oczami najpierw oczarował swoją wybawczynię, a później nas. Szkoda, że jego właściciele byli obojętnie na jego urok, kiedy pozostawili go na parkingu w lesie. Podobno czekał tam kilka dn...\n(Odsłon: 22 / ID: 226375)\nCUDOWNY MŁODZIUTKI SABEK BŁAGA ZZA KRAT O DOM. CAŁYMI DNIAMI WYPATRUJE SMUTNYM WZROKIEM CZŁOWIEKA... Nikogo nie obchodzi to, że Sabek kocha ludzi jak szalony... Wtula się całym ciałkiem w opiekuna... Chwyta chudziutkimi łapkami i błaga, by go nie opuszczać... By nie zostawiać go... W TEJ OKROPNEJ SA...\n(Odsłon: 33 / ID: 226376)\nBULI - odebrany interwencyjnie, nigdy nie kochany, prosi o szansę i dom! Buli trafił pod naszą opiekę w ostatniej chwili. Zabrany w największe mrozy, stał przypięty ciężkim łańcuchem do dwóch spróchniałych desek... Pilnował rozpadającej się szopy... Właściciel alkoholik często zapominał go nakarmić,...\n(Odsłon: 20 / ID: 226377)\nBOBIK - 8-letni, mały niewidomy psiak w typie sznaucerka ADOPTUJ\nTEN PIES NIE WIDZI... TEN PIES NIE MOŻE CZEKAĆ... ROZPACZ ROZRYWA MU SERCE... PILNIE POTRZEBNY RATUNEK! Bobik nie widzi... Jego serce rwie się do człowieka jak szalone... Nie rozumie, że jest kaleki, a przez to szansę na adopcję ma niewielką... Bo ludzie nie chcą niewidomych psów, choć one świetnie ...\n(Odsłon: 41 / ID: 226380)\nKasztan to piękny pies, o fajnym oryginalnym czekoladowym umaszczeniu i równie fajnym charakterze - jest pełen pozytywnej energii i nastawienia do ludzi - kocha ludzi, jest przyjacielski, uległy, uwielbia spacery, głaskanie oraz być w towarzystwie ludzi, rozdaje buziaki, nie odstępuje człowieka n...\nWojewództwo: kujawsko-pomorskie Miasto: Bydgoszcz Data: 20.06.2022\n(Odsłon: 16 / ID: 226381)\nPATI - subtelna sunia, szuka najlepszego domu!\nMALUTKA PATI - subtelna dziewczynka szuka swojego człowieka! Pati została odebrana interwencyjnie z gospodarstwa, w którym było ponad 20 zaniedbanych psiaków. Na początku była wycofana i przestraszona, ale odkąd zaufała opiekunom jest najukochańszą podopieczną. Podejrzewamy, że Pati w poprzednim "d...\nWojewództwo: mazowieckie Miasto: Warszawa Data: 21.06.2022\nDzisiaj: 02.07.2022 (Saturday), 09:50:04 Zalecana rozdzielczość: 1024 x 768 (lub większa) Kontakt z administratorem: przygarnijzwierzaka@o2.pl


Paznokcie | Mirabell - między innymi kulturalnie\nMomencik o dniu dzisiejszym. W sumie całe popołudnie spędziłam z K. Najpierw posiedziałyśmy trochę u mnie, potem dojechał do nas kolega K. i razem poszliśmy na mecz. Oczywiście na halę do naszego LO. Niestety tym razem drużyna, której kibicowaliśmy przegrała. Ale emocje, końcówki meczu nie oglądałam, schowałam się za K. i mówię, że nie patrzę, strasznie to przeżywałyśmy i do końca wierzyłyśmy, że jeśli nie wygrają to chociaż zremisują. No ale niestety. Potem chwilowy odpoczynek od siebie i oglądałyśmy jakiś film. No ale generalnie, w sumie i ogóle nie jest źle. Nie napisałam jakiej drużynie kibicujemy: oczywiście piłka ręczna! K. nawet trenuje, a ja nie nadaję się do żadnych sportów drużynowych.\nA tak a propos tytułu posta, paznokcie to dla mnie zawsze był problem. To znaczy obgryzam je od zawsze, nawet moja mama mówi, że nigdy nie było tak żebym ich nie gryzła. Ale zabrałam się za siebie i postanowiłam iść na odwyk. I od pierwszej klasie gimnazjum parę razy to tego podchodziłam. Najlepiej poszło mi w klasie drugiej bo nie obgryzałam ich około 6 miesięcy, ale tuż przed egzaminami strasznie się zdenerwowałam i niestety. Od niedawna znowu udało mi się nic z nimi nie robić i nie gryzę ich od około 2 miesięcy. Żeby sobie pomóc używam dwóch odżywek, ale konkretnemu dbaniu o moje pazury poświęcę osobny post. A dzisiaj trochę zdjęć/obrazków naprawdę ładnych paznokci.Oczywiście z cudne.pl\nBuziaki M. <3\nAutor: Mirabelka P o 23:19\nZuKi 30 września 2012 00:17\nTrzecie paznokcie bardzo mi się podobają!\nWikaa 30 września 2012 09:39\nUwielbiam takie inspiracje paznokciowe <3 wszystkie bardzo wpadły mi w gust <3\nMonika 30 września 2012 10:29\nŚliczneee ♥ Zawsze po takich zdjęciach, chcę wyciągać wszystkie lakiery "D\nValeriya . ҉ 30 września 2012 15:22\nfajne te paznokcie


Newsy: Harmonix X-DC Studio Master "Million" Maestro - HiFi Philosophy\nNewsy: Harmonix X-DC Studio Master „Million” Maestro\nOpublikowano 14 maja 2015 » Kategorie: Newsy » 10 Komentarzy\nNajdroższy kabel sieciowy na świecie?\nW Polsce pojawił się kabel sieciowy Harmonix X-DC Studio Master „Million” Maestro, który jest prawdopodobnie najdroższym tego typu produktem dostępnym obecnie na naszym rynku. Cena wersji 1,5 metrowej to 35.900 zł, a wersji 2-metrowej 41.900 zł.\nX-DC Studio Master „Million” Maestro wykonany został z plecionki miedzi PCOCC, kierunkowej. Beztlenowa, monokrystaliczna miedź Pure Copper by Ohno Continous Casting jest wytwarzana w procesie opracowanym przez profesora Ohno. Drut jest wyciągany z roztopionego metalu i powoli schładzany. Miedź tego typu ma bardzo wysoką czystość i przewodność.\nTak przygotowane przewody trafiają do firmy Combak, gdzie są ręcznie skręcane i nakładany jest na nie dielektryk. Izolatory zostały dobrane poprzez długotrwałe eksperymenty. Ręczna obróbka stosowana w produkcji ma zapobiec powstawaniu naprężeń charakterystycznych dla mechanicznego skręcania. Wykonanie jednego kabla zajmuje wyszkolonemu technikowi ponad 80 godzin pracy.\nW kablu tym stosowane są wtyki sieciowe WattGate 330i-RH lub 390i-RH Rhodium. Wtyczka IEC to 350i-RH Rhodium.\nX-DC Studio Master „Million” Maestro został opracowany przez Kazuo Kiuchi na trzydziestolecie firmy.\nPolskim dystrybutorem marki Harmonix jest firma Moje Audio\nTagi: Harmonix, kable, newsy, X-DC Studio Master "Million" Maestro\n10 komentarzy w “Newsy: Harmonix X-DC Studio Master „Million” Maestro”\n15 maja 2015 o 14:23\nKupiłem ostatnio wzmacniacz Schiit Mjolnir do słuchawek ale widzę, że muszę jeszcze zainwestować w lepszy kabel, co tam że wzmacniacz kosztował 4k a kabel 40k 😀 A tak na poważnie to ciekawe czy poczuł bym przy mojej wrażliwości jakąś różnicę po zastosowaniu tak ekstremalnego kabla.\n15 maja 2015 o 17:46\nNa pewno byś usłyszał, tyle że za czterdzieści tysięcy mógłbyś kupić jeszcze lepszy wzmacniacz i słuchawki, dzięki którym poprawa z pewnością byłaby większa.\n17 maja 2015 o 22:04\nPiotrze, kiedy recenzja referencyjnego systemu od Audio GD?\n17 maja 2015 o 22:09\nNie wiem. Miał miesiąc przeszło temu zaraz przylecieć i jakoś nie przyleciał. Jutro zadzwonię i zapytam co tam u Audio-gd słychać.\n19 maja 2015 o 15:05\nZadzwoniłem, podobno jutro topowe Audio-gd przyjadą.\n20 maja 2015 o 10:21\nSuper. Czekam. Mam nadzieję że będą w teście topowe Audeze i Sennheisery. Jestem ciekaw jak Master 9 współpracuje z ortodynamikami, śmiem przypuszczać że dobrze patrząc na samą specyfikację wzmacniacza.\n20 maja 2015 o 10:23\nJak już tak nie na temat… Harbeth zaprezentował nowy model swoich referencyjnych kolumn Monitor 40.2 Wymagania co do wzmacniacza zmalały, skuteczność wzrosła… cena niestety również 🙁 Orientacyjnie 12 tys. GBP…\nTo sporo wzrosła. Jutro powinien być raport z Monachium.\n23 maja 2015 o 21:19\nPiotrze, przyjechały może klocki od Audio GD?


Nowe reguły globalizacji – Artykuł, HBRP lipiec-sierpień, 2014\nNowe reguły globalizacji\nIan Bremmer jest prezesem Eurasia Group, firmy konsultingowej zajmującej się globalnym ryzykiem politycznym, z siedzibą w Nowym Jorku. Wraz z Prestonem Keatem napisał książkę "The Fat Tail: The Power of Political Knowledge for Strategic Investing", Oxford, 2009.\nFirma Pfizer od kilku lat napotyka sytuacje, które świadczą o tym, że globalizacja weszła w nową fazę. W ramach starań indyjskich władz o zapewnienie jak największej części ludności dostępu do lekarstw, w lutym 2013 roku tamtejszy Urząd Patentowy unieważnił patent firmy Pfizer na lek onkologiczny Sutent i przyznał krajowej firmie farmaceutycznej Cipla prawo do produkcji tańszej, odtwórczej wersji tego specyfiku. Później indyjski organ apelacyjny do spraw własności intelektualnej zawiesił tę decyzję i nakazał Urzędowi Patentowemu jej ponowne rozpatrzenie. W tym samym czasie również rząd Chin prowadził politykę obniżania cen leków w celu zmniejszenia kosztów opieki medycznej. W 2009 roku Pekin ustanowił górne pułapy cenowe dla podstawowych leków, a w 2011 roku obniżył te limity o blisko 30%. Ostatnio chiński rząd zobowiązał się, że w 2014 roku wydłuży listę podstawowych specyfików do ponad 500 pozycji. Posunięcia tego rodzaju niosą poważne zagrożenia dla firmy międzynarodowej takiej jak Pfizer...\nPełny artykuł zawiera: 24247 znaków.\nDo 2008 roku wejście na rynek globalny wydawało się sensownym posunięciem dla niemal każdej firmy na świecie. Od tamtej pory świat wkroczył w nową fazę globalizacji, nazywaną globalizacją nadzorowaną. Rządy państw rozwijających się stały się ostrożne, jeśli chodzi o otwieranie kolejnych branż przed zagranicznymi firmami. Obecnie władze tych krajów szerzej definiują narodowe bezpieczeństwo i nadają coraz większej liczbie branż znaczenie strategiczne, odstraszając zagraniczne firmy od inwestowania w te obszary gospodarki i wspierając krajowe, często państwowe, firmy. Wzrost znaczenia kapitalizmu państwowego na niektórych najważniejszych rynkach wschodzących na świecie odmienił pole rynkowej rywalizacji.\nMenedżerowie wyższego szczebla, chcąc uwzględnić w swoich strategiach nowe czynniki ryzyka towarzyszącego globalizacji, powinni wziąć pod uwagę ewentualne strategiczne znaczenie branży dla zagranicznych rządów i dla rządu kraju macierzystego. Mogą zastosować następujące taktyki: zawiązać sojusz z lokalnymi graczami, poszukać nowych sposobów wniesienia na zagraniczne rynki wartości dodanej, zainwestować w wiele branż naraz lub pozostać przy rodzimym rynku.


Coffeedesk.pl ›Nasze marki›Młynki Mahlkönig ›Mahlkönig K30 Single Espresso - Black\n7 154,47 zł + 23% VAT\nmahlkoenig mahlkonig malkonig k30 k 30 młynek do espresso młynek elektryczny młynek automatyczny młynek do kawiarni\nK30 to wysokiej klasy młynek marki Mahlkoenig przeznaczony do mielenia kawy pod espresso.\nZiarno mielone jest bezpośrednio do portafiltra (automatycznie po jego przyłożeniu). Poziom retencji kawy podczas mielenia został zredukowany do minimum, dzięki czemu młynek gwarantuje oszczędność. Stabilne żarno o dużej średnicy (65 mm) oraz wolnoobrotowy silnik zapewniają bardzo równy przemiał. Wydajność młynka to ok. 3,6 - 4,8 grama na sekundę. Młynek wyposażony jest także w pojemny hopper, mieszczący w sobie 1,5 kg ziaren.\nNa przednim panelu urządzenia znajduje się czytalna skala grubości mielenia - do wyboru jest 21 stopni. Elektroniczny timer pozwala dostosować dozę mielonej kawy. Dwa programowalne przyciski pozwalają ustawić pojedynczą i podwójną dozę. Dla wygody użytkownika, na panelu znajduje się także czytelny wyświetlacz.


Majóweczki 2021🤰 | Forum o ciąży - strona 74 - Majowe mamy 2021 - Brzuszek.Net\nStrona 74 z 152\nNo właśnie przez te wymysły lekarzy czuje się znacznie gorzej niż w poprzedniej ciąży😔,wtedy byłam dużo spokojniejsza, mąż bardziej realnie przeżywał to co się dzieje. Pozaty Ciąża już dawno nie jest tylko sprawą kobiety,panowie również powinni mieć swoje prawo żeby w tym uczestniczyć. Pomimo wszystko.\nCzy mogłabyś opisać jak wyglądają u Ciebie wizyty prywatne? Jakie masz badania i czy są robione za każdym razem?\npaulina urbanik 0\nCo do lekarza, chodze prywatnie. Ale mam pewne zastrzeżenia i zastanawiam sie czy nie zmienić lekarza. Martwi mnie to że nie przeprowadza mi badania ginekologicznego, super bo nie jest przyjemne ale jeśli szyjka zacznie sie skracać a ona tego nie zauważy bo nie bada mnie na krześle. I coś się z tego powodu wydarzy złego...\nTeraz 16.12 wizyta to Porozmawiam z Dr. , delikatnie sie zapytam. W razie spięcia, poprostu zmienie lekarza prowadzacego.\n13 godzin temu, Tylko_ONA napisał:\nPostanowiłam do Was dołączyć i dopytać jak teraz w dobie tego korona szaleństwa wyglądają wasze wizyty u lekarza prowadzącego ciążę?\nJa jestem okropnie rozczarowana😔. Muszę poszukać innego lekarza.\nMam synka prawie 3 latka, ciążę prowadziłam u tego samego lekarza co teraz, prywatnie.\nZa każdą wizytą miałam robione standardowe badania i dokładne USG, miałam dużo czasu żeby sobie pooglądać maluszka, doktor mierzył wszystkie parametry, sprawdzał wszystko dokładnie,coś jak takie badanie prenatalne za każdym razem, do tego sprawdzał przepływy, ilość wód płodowych itp, na koniec otrzymywałam wydruk z badań, tabele na których zamieszczał wszystko i kilka fotek z USG na pamiątkę. Często w trakcie badania przechodził na tryb 3d żeby pokazać mi dokładniej synka,a później robił właśnie ujęcia.\nDzisiaj jestem po drugiej wizycie w jego gabinecie prywatnym i jestem zła i rozczarowana. Na pierwszej miałam robione badania prenatalne, już wtedy nie zwrócił mi uwagi że wg. USG maleństwo jest starsze o 9 dni niż sugeruje termin z OM, co uniemożliwiło mi zrobienia testu Pappa (a po to do niego poszłam), dopiero kobieta w miejscu gdzie mieli mi pobrać krew mi to powiedziała, później zresztą poczytałam o tym w internecie i rzeczywiście przyjmuje się, że jeżeli różnica jest ponad 7dni należy sugerować się terminem z USG, a dzisiaj gdy go zapytałam w którym w takim razie tygodniu ciąży jestem , na który termin mam rzeczywiście patrzeć odparł,że dwa tygodnie roznicy to granica normy i to wszystko. Zbadał mnie na samolocie,następnie puścił bicie serduszka i... podziękował!\nNie widziałam maleństwa,nie dostałam żadnego zdjęcia USG, żadnych pomiarów nic kompletnie! Zapłaciłam za wizytę więcej niż parę lat do tyłu, a nie otrzymałam nic za wyjątkiem tych dwóch sekund posłuchania serduszka mojego maleństwa...\nWiem, że często w taki właśnie sposób traktuje się źle pacjentki przyjmowane na fundusz, że teraz widuje się informacje o tym żeby ograniczać ilość wizyt, badań z racji koronawirusa ale powiedzmy sobie to szczerze prywatnie zawsze to wszystko wyglądało inaczej i podejrzewam,że nadal tak jest tylko pechowo trafiłam na złego lekarza...\nCzy któraś z Was jest może ze Świętokrzyskiego i może mi polecić naprawdę fajnego lekarza? Kielce, Jędrzejów bardziej te okolice. Może macie lekarza ,który nie wykorzystuje sytuacji i nie zwala swojego lenistwa na obecną sytuację? Najchętniej gdyby jeszcze wpuszczał z mężem, bo tego też naprawdę nie jestem w stanie zrozumieć, po co to wszystko ,skoro mieszkam z mężem więc jeżeli on by chorował to i ja,pozatym tyle słychać o 2m odstępu nie wystarczyło by? To co lekarze nie chodzą do sklepów? Nie jeżdżą komunikacja miejska,nie wychodzą z domów? Że tak bardzo boją się wpuscic do gabinetu jedną osobę więcej...\nDziewczyny napiszcie proszę jak wyglądają wasze standardowe wizyty, co ile macie je umawiane i czy chodzicie prywatnie, a czy na fundusz.\nJa akurat chodzę na NFZ do Kapturskiego w Kielcach i u niego też we dwie osoby się nie wejdzie xd Ale zdecydowanie więcej jestem się w stanie dowiedzieć niż w dwóch poprzednich ciążach 😉 Natomiast moja koleżanka, która ma termin jakoś na początku kwietnia chodzi prywatnie do dr Marii Bryły i zawsze wizytę ma bardzo dokładną, zawsze USG omawiane szczegółowo i zawsze z mężem. Ona chyba w KOMEDZIE przyjmuje na Zapolskiej. Z dobrych i bardzo dobrych ginekologów w Kielcach, z którymi miałam styczność - dr Wydrzyński (ale do niego trudno się dostać), dr Domański (taki młody, ale on chyba tylko w przychodni przyszpitalnej przyjmuje, nie wiem dokładnie), dr Piwoński (to samo co z Wydrzyńskim) i też dr Wolder (też młody lekarz).\n12 minut temu, paulina urbanik napisał:\nPamiętam, jak byłam w pierwszej ciąży i w tym samym czasie w ciąży była Moja-Na-Szczęście-Niedoszła-Teściowa. Ona celowo chodziła do lekarza, który w ogóle nie badał jej ginekologiczne i jak trafiła za wcześnie do szpitala to strasznie przeżywała, że lekarz który ją na oddział przyjmował śmiał ją zbadać i jeszcze zbeształ za próbę wymigania się od tego badania 😅 Urodziła cztery tygodnie przed terminem, przez CC(które ledwie jej zdążyli zrobić), właśnie przez szyjkę która jej się bardzo skróciła...\nJa też chodze prywatnie do lekarza, ale zastanawiam się czy niezapisac się dodatkowo na kilka wizyt w poradni patologii ciąży przy szpitale w którym planuje rodzić. Lekarz narazie uspokaja i mówi że wszystko jest ok, ale widzę że ma problem ze stwierdzeniem ilości kosmowek i to mnie troszkę martwi. Na każdej wizycie mam badanie na fotelu, pomiar ciśnienia, ważenie i na koniec usg. Udało mi żeby mąż był na usg tylko w 6 tygodniu (akurat dowiedzieliśmy się o blizniakach), A aktualnie nie ma szans żebyśmy weszli we dwoje\nDziękuję dziewczyny za oddzew,\nDziękuję za propozycję lekarzy ,zbieram teraz wszystkie opinie żeby móc podjąć dobra decyzję.\nCo do badań na krześle rzeczywiście też uważam, że chociaż nieprzyjemne to jednak są potrzebne.\n3 godziny temu, Monika Ścigajło napisał:\nDziewczyny, przyszedł mi dziś kocyk.\n100 % bawełny. Jest rewelacyjny!\n16 minut temu, brzuchatka90 napisał:\nHej. Dziewczyny czy mówiliście już swoim mężom chłopakom czy narzeczonym o płci ? Ja wczoraj się dowiedziałam ale czekam do 6grudnia taka niespodzianka na mikołaja.\n14 minut temu, Krystaliczna napisał:\nHej. Dziewczyny czy mówiliście już swoim mężom chłopakom czy narzeczonym o płci ? Ja wczoraj się dowiedziałam ale czekam do 6grudnia taka niespodzianka na mikołaja\nO fajny prezent ☺ ja bym chyba nie wytrzymała 😊 ale jeszcze nie wiem kto rośnie pod serduszkiem 14 grudnia mam wizytę może się dowiem 🤔\n19 minut temu, Krystaliczna napisał:\nJa od razu jak wyszłam od lekarza to powiedziałam, moj oszalał z radości na dziewczynkę co bardzo mnie zaskoczyło bo myślałam że bardziej chce chłopca 😁też bym do 6 grudnia nie wytrzymała 😄\nI mi ciężko trzymać język za.zebami to radość mnie rozrywa od środka 😁\n55 minut temu, Krystaliczna napisał:\nJa miałam wielkie plany, że jak się uda nam zajść w ciążę, to kupię jakieś buciczki albo skarpeteczki, żeby poinformować ukochanego o tym, że zostanie ojcem. Potem miałam też w taki fajny sposób przekazać informację o ciąży rodzinie. I to samo miało dotyczyć płci 😂 Tylko że jak zobaczyłam dwie kreski na teście to byłam tym tak zaskoczona, że od razu zdjęcie wysłałam partnerowi, czy ja dobrze widzę czy mi się w oczach dwoi albo co xd Podejrzewam że z płcią będzie dokładnie tak samo 😅😂\n1 minutę temu, banasiatko napisał:\nWytrzymałam jeden dzień kupiłam piękne pudełeczko różowe skarpetki i bodziaki z napisem NOWA W RODZINIE. ♥ Może mi się uda. Z testem ciążowym wytrzymałam tylko do powrotu męża z pracy 🥴😉😁\n@banasiatko ty też nie znasz płci?\nCzekaj, ty masz już dzieci tak? Co masz już w domu?\nNo nie znam 🤷 Ale cicho marzę o dziewuszce, bo w domu dwóch chłopaków 😉\n17 minut temu, banasiatko napisał:\nO to dziewczynka by się koniecznie przydała! 😉😉😉\nW jakim wieku chłopaki?\n1 godzinę temu, Krystaliczna napisał:\nDziewczynka czy chłopiec u was?\nJa jeszcze nie mam potwierdzonej 1 przypuszczenia na chłopaka . Jutro idę do lekarza, mam nadzieję, że będzie coś widać 😁\n32 minuty temu, brzuchatka90 napisał:\nJeden rocznik 2013 a drugi 2016 😘\n1 godzinę temu, MonaLila napisał:\nEdytowane 26 Listopada 2020 przez Krystaliczna\nJa już nie mogę doczekać się żeby wiedzieć czy chłopiec czy dziewczynka czasami w sklepach czy w internecie przeglądam ciuszki i akcesoria i chciałoby się coś kupić nie tylko neutralne ☺ niecierpliwie czekam 🙂 a tak z doświadczenia do dziewczyn które są już mamusiami tylko przy pierwszym tak wszystko ciekawi i niecierpliwi czy przy kolejnych też?? Jakie różnice w takim emocjonalnym przeżywaniu oczekiwania na maleństwo??\n12 minut temu, Ewa12 napisał:\nOj przy drugim też taka niecierpliwość.\nU mnie różnica 7 lat więc miałam okazję się stęsknić za tym stanem 😂\nMam ogromną ochotę kupić coś w kolorze pastelowych niebieskości.\nTeż już czekam na info ☺☺\nAle póki co szykuję wyprawkę dla innego członka rodziny ☺\nW grudniu, tuż przed gwiazdką dołączy do nas kocurek ragdoll.\nWięc trochę odciąga mi myśli od niemowlęcych rzeczy na korzyść drapaków, kuwet i innych takich smaczków ☺\nEdytowane 26 Listopada 2020 przez MonaLila\nJa dzisiaj miałam wizytę i niestety, ale maleństwo nie chce nam się dokładnie pokazać 😂😂 za trzy tygodnie kolejna wizyta, więc może wtedy się dowiem, ale za dwa tygodnie planuje iść na USG 3d do innego lekarza więc może tam się uda ☺☺\n23 minuty temu, Ewa12 napisał:\nU mnie to jest tak, że każda ciąża jest zupełnie inna, inaczej ją odczuwam, inne mam dolegliwości, także ciekawię się i niecierpliwię w takim samym stopniu tylko z innych powodów 😅\nEmocje są trochę inne, bo jestem bardziej świadoma różnych rzeczy niż np. w pierwszej ciąży. No i z wiekiem mam tendencję do większego zamartwiania się o wszystko 🤷


Pogoda w Maniawie na tydzień ⇒ Prognoza pogody w Maniawie na 7 dni <Ukraina> • Pogoda na najbliższy tydzień - METEOPROG.PL\nPogoda w Maniawie\nPrognoza pogody w Maniawie na 12 05 - 16 05\nPrognoza pogody w Maniawie na tydzień\nPogoda w Maniawie: Deszcz - 4-14 mm/12 h. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Maniawie: Deszcz - 4-14 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Maniawie: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Maniawie: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Maniawie: Niewielki deszcz - 0, 0-3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.


Zrównoważony rozwój - Econergy | אקונרג׳י\nEnergia odnawialna będzie mogła zasilać zrównoważoną przyszłość,\nGdy globalny popyt będzie zaspokajany 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu poprzez innowacyjne, wysoce wydajne i niedrogie źródła naturalne.\nNasze podejście do kwestii środowiskowych, społecznych i związanych z zarządzaniem (ESG) jest fundamentem naszej misji, jaką jest posiadanie i eksploatacja projektów dotyczących energii odnawialnej na szeroką skalę dla masowego rynku energii dzięki szerokiej wiedzy branżowej, regulacyjnej i technologicznej na każdym kluczowym etapie od przygotowania do dostawy.\nEconergy zobowiązuje się do przestrzegania następujących zasad ESG:\nW ramach misji Econergy, jaką jest zapobieganie niepożądanemu wpływowi na środowisko, staramy się maksymalizować produkcję energii odnawialnej i minimalizować wewnętrzne zużycie energii.\nEconergy ceni swoich pracowników i partnerów. Naszym celem jest zminimalizowanie rotacji talentów, ponieważ inwestujemy w wiążące relacje pomiędzy firmą a pracownikami. Uważamy to za kluczowe dla sukcesu naszej działalności.\nEconergy promuje kulturę zaufania, a zgodność z wewnętrznymi zasadami i zewnętrznymi przepisami jest dla nas sprawą najwyższej wagi.\nEconergy ma duże doświadczenie w zarządzaniu przedsiębiorstwami z branży odnawialnych źródeł energii i przykłada dużą wagę do prawidłowego usuwania odpadów i zarządzania emisjami atmosferycznymi.\nZarządzanie łańcuchem dostaw i wykonawcami:\nUwzględniamy politykę ESG we wszystkich naszych indywidualnych planach zarządzania łańcuchem dostaw, w tym w kodeksach postępowania dostawców i wykonawców.\nOpracowujemy i egzekwujemy zasady dotyczące pracy dzieci i współczesnego niewolnictwa dla pracowników, wykonawców i dostawców.\nZgodność z prawem i systemy zarządzania:\nEconergy stosuje wewnętrzny monitoring incydentów ESG i posiada wewnętrzne regulacje dotyczące zgodności z zasadami przeciwdziałania łapownictwu i korupcji\nNasz zespół stawia na pierwszym miejscu oparte na odpowiedzialności bezpieczeństwo i higienę pracy we wszystkich naszych zakładach, aby wszyscy pracownicy i partnerzy biznesowi mogli cieszyć się bezpiecznym środowiskiem pracy.\nRozwijanie inwestycji i partnerstwa społeczności lokalnych:\nEconergy angażuje się we współpracę z lokalnymi zespołami i dostawcami, aby zwiększyć zaangażowanie lokalnej społeczności i jej udział w tworzeniu naszej wizji. Econergy dokonuje inwestycji w najbliższej okolicy zakładów, aby przynieść korzyści lokalnej społeczności.


O świadomym ojcostwie lub macierzyństwie słychać obecnie dosyć często. Sporo mówi się też o prawach dziecka, a wszelkie przejawy agresji wobec niepełnoletnich są należycie piętnowane. W ten sposób ojcostwo, czy ogólniej rodzicielstwo, staje się olbrzymim wyzwaniem. Ci najbardziej przewrażliwieni opiekunowie już na parę miesięcy przed urodzinami potomka zaczynają się interesować zagadnieniami związanymi z szeroko pojętym wychowaniem.\n- macierzyństwo]Dwudziestoletnim rodzicom praktycznie wszystko sprawia większą lub (zobacz https://majolinek.pl/) mniejszą trudność, a problemy mnożą się, jeśli berbeć jest wcześniakiem albo zdiagnozowano u niego poważną chorobę. Neonatolodzy czy położne udzielają rad, lecz w rezultacie opiekunowie mają czasami mętlik w głowie. Z tego powodu młode mamy z chęcią słuchają tego, co podpowiadają ciocie lub (skorzystaj z oferty na więcej starsze kuzynki, a ponadto zdają się na internet. Z ciekawych omówień dowiadują się, jak wprowadzać gluten i prawidłowo pielęgnować delikatną skórę niemowlęcia. Możemy z całą pewnością stwierdzić, że era tradycyjnych komputerów, a nawet notebooków pomału mija. Obecnie o dużo chętniej korzystamy z funkcjonalnych smartfonów. Dzięki temu sprzętowi dwudziestolatka w trakcie przyrządzania obiadu może łatwo sprawdzić, jak jej rówieśniczki radzą sobie z typowymi problemami, czyli dla przykładu z kolkami u noworodków. Z kolei późnym wieczorem bądź kiedy berbeć ucina sobie dłuższą drzemkę mama może wnikliwiej przejrzeć arcyciekawy blog o macierzyństwie .\nBlog jest chyba najbardziej znaną formą wymiany rzeczowych poglądów. Dodatkowo bardzo dobrze wiemy, że Polacy uwielbiają krytykować, a w internecie można z łatwością znaleźć miliony trafnych bądź po prostu śmiesznych uwag. Natomiast producenci przeróżnych artykułów dla dzieci często udzielają budujących porad. Wytwórcy mlecznych kaszek oraz gotowych deserów nie tylko podpowiedzą, jak wprowadzać gluten, lecz także chętnie odpowiadają na zadane pytania - wystarczy tylko skontaktować się ze specjalistkami mailowo lub telefonicznie (gluten w diecie dziecka). Z kolei producenci kosmetyków koncentrują się na przekazywaniu cennych wskazówek dotyczących pielęgnacji, a nie zapominajmy, że niemowlęta całą dobę korzystają z pampersów, więc ich skóra jest o dużo częściej narażona na podrażnienia.


28.08.2019 0 337\nNa trzecim stopniu drużynowego podium stoją Tomasz Klujewski i Zbigniew Madoń (pierwszy z prawej)\nFunkcjonariusze Komisariatu Policji w Terespolu dwukrotnie stanęli na najniższym stopniu podium mistrzostw garnizonu lubelskiego w kolarstwie MTB. Indywidualnie młodszy aspirant Tomasz Klujewski powtórzył w rywalizacji mężczyzn ubiegłoroczną lokatę, by zająć także trzecią lokatę razem z aspirantem sztabowym Zbigniewem Madoniem w klasyfikacji drużynowej.\nPonad dwustu kolarzy miało do pokonania dystans liczący 26 km, tzw. półmaraton. Zawody zorganizowano w Janowie (gm. Chełm) w ramach cyklu maratonów kresowych, które odbywają się nie tylko w Polsce, ale też na Ukrainie, Litwie oraz Białorusi. Terespolscy funkcjonariusze uczestniczyli do tej pory jedynie w krajowych startach, z których większość odbyła się na terenie województwa podlaskiego. Ścigają się w półmaratonie, gdzie w zależności od przygotowanej trasy jej długość wynosi od 29 do 31 km w ciężkim terenie.\n– Jesteśmy dumni ze sportowych wyników naszych kolegów i życzymy kolejnych sukcesów! – mówi podkomisarz Barbara Salczyńska-Pyrchla, oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Białej Podlaskiej.\nTagi: mistrzostwa garnizonu lubelskiego w kolarstwie MTB


Dobre ceny czasopisma - WŚ\nHome » Forma » Leczenie » Dobre ceny czasopisma\nNasze profesjonalne czasopismo o medycynie estetycznej cieszy się coraz większym zainteresowaniem z uwagi na rosnącą popularność gabinetów i zabiegów kosmetycznych tego typu. Do najbardziej popularnych rubryk w naszym piśmie należą m.in. te dotyczące chirurgii plastycznej czy finansów i zarządzania w medycynie estetycznej. Ponadto naszym celem jest promocja nowoczesnych gabinetów w Warszawie i innych dużych miastach w Polsce. Prenumerata na nasze czasopismo o medycynie estetycznej jest możliwa m.in. za pośrednictwem naszej strony internetowej. Zapewniamy korzystne ceny dla stałych klientów naszej firmy.


Nowoczesne schronisko w Poznaniu – Lepszy Poznań – informacje z Twojego fyrtla\nNowoczesne schronisko w Poznaniu\nNowoczesne schronisko dla zwierząt powstanie przy ul. Kobylepole. Będzie miało prawie 5 ha powierzchni i będzie najnowocześniejszym oraz najbardziej innowacyjnym kompleksem tego typu w Polsce. Procedura przetargowa na jego budowę ruszyła 14 marca.\nNowe schronisko będzie nowoczesnym kompleksem, w którym zmieści się do 300 psów i tyle samo kotów. Wszystkie zwierzęta będą miały dostęp do ogrzewanych pomieszczeń i obszernych wybiegów. Koty, które obecnie w większości przebywają w tymczasowych kontenerach, zamieszkają w podzielonych na mniejsze pomieszczenia pawilonach, dzięki którym w znacznym stopniu powiększy się ich przestrzeń życiowa. W schronisku znajdzie się również miejsce dla mniejszych zwierząt domowych takich jak króliki lub świnki morskie, dla których w tej chwili nie ma możliwości stworzenia odpowiednich warunków. Ale nowa inwestycja to coś więcej, niż tylko budynek, w którym zamieszkają zwierzęta.\nSchronisko będzie działać w nowej, szerszej formule – mówi Tomasz Lewandowski, zastępca prezydenta Poznania. – Chcemy, by było zintegrowanym centrum dla zwierząt i wszystkich mieszkańców Poznania i metropolii poznańskiej, którzy są ich miłośnikami. Mamy do dyspozycji bardzo duży teren, więc wykorzystamy go jak najlepiej. Planujemy nowoczesne, ogólnodostępne wybiegi dla psów – część z nich będzie zadaszonych – wraz z profesjonalną infrastrukturą. Będzie można tam skorzystać z porad profesjonalnych behawiorystów oraz trenerów zwierząt. Chcemy też stworzyć basen dla psów, miejsce, przy którym latem będą mogli zrelaksować się nie tylko zwierzęta, ale i ich właściciele.\nKompleks ma łączyć w sobie wiele funkcji. Jakich – o tym zdecydują sami poznaniacy. W planach są szerokie konsultacje społeczne, które odpowiedzą na pytanie, czego oczekują w nowym schronisku miłośnicy zwierząt z Poznania i okolic. Na razie miasto zachęca do współpracy prywatne firmy, które chciałyby zainwestować w pobliżu nowego schroniska i zapewnia dostęp do uzbrojonego i atrakcyjnie umiejscowionego terenu. Chodzi o to, by w niedalekiej przyszłości w sąsiedztwie schroniska można było skorzystać z usług psiego fryzjera, lekarza weterynarii lub trenera, wykąpać psa oraz zapewnić mu szereg atrakcji.\nTo będzie najbardziej innowacyjne schronisko dla zwierząt w Polsce – podkreśla Maciej Dźwig, dyrektor Usług Komunalnych, które organizują przetarg. – Tworząc jego projekt, korzystaliśmy z wzorców stosowanych na zachodzie Europy. Przy schronisku powstanie obszerne i zmodernizowane zaplecze weterynaryjne z podziałem na strefy dla zwierząt chorych i zdrowych – obecnie nie ma miejsca na ich wydzielenie. Takie rozmieszczenie psów i kotów ograniczy rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych. Znajdzie się też więcej przestrzeni na organizację zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży, spotkań z behawiorystami i kursów dla przyszłych właścicieli psów. Będą również specjalne pomieszczenia, w których zwierzęta będą mogły uczyć się przebywania w warunkach domowych. Wolontariusze czy przyszli właściciele będą mogli przyzwyczajać podopiecznych schroniska do życia w mieszkaniu. Dzięki temu oddane do adopcji zwierzęta lepiej zaaklimatyzują się w nowych domach.\nPrzy schronisku powstanie też kawiarnia z czytelnią dla odwiedzających i sklep, w którym będzie można kupić nowe lub używane akcesoria dla zwierząt. Miasto ma już pomysł na nazwę dla schroniska. Wystąpiło już do wytwórni Walt Disney Pictures z prośbą o pozwolenie na nazwanie kompleksu Zwierzogrodem.\nTo dla nas bardzo radosna chwila – podkreśla Katarzyna Kretkowska, przewodnicząca klubu Zjednoczonej Lewicy w radzie miasta. – O powstanie tego schroniska zabiegali liczni miłośnicy zwierząt, za których wsparcie bardzo dziękuję. Prosili o nie długo, ale dopiero podczas tej kadencji plany stają się faktem. To ważny moment dla wszystkich zwierząt, ich właścicieli, miłośników i wszystkich ludzi, którzy traktują zwierzęta podmiotowo.\nTeren położony w sąsiedztwie schroniska zostanie wyposażony w dodatkowe atrakcje takie jak pole grillowe i place zabaw dla najmłodszych. Powstanie odpowiednia liczba miejsc parkingowych. Do wybiegów dla psów, które powstaną na rozległej łące w sąsiedztwie lasu prowadzić będzie osobna droga dojazdowa, przechodzącą obok planowanej inwestycji.\nSchronisko przy ul. Bukowskiej istnieje od 1964 roku. Było pierwszym zbudowanym od podstaw azylem dla zwierząt w Polsce. W ciągu 50 lat zmieniło się bardzo, lecz jego infrastruktura jest już anachroniczna i nieprzystosowana do obecnych wymogów. W schronisku przebywa w tej chwili 300 zwierząt – w tym około 150 psów, 140 kotów i 10 królików, ich liczba codziennie ulega zmianie.\nBudowa nowego schroniska potrwa około dwóch lat. Koszt inwestycji oszacowano na około 30 mln złotych. Pieniądze na inwestycję w całości pochodzić będą z budżetu miasta.\nUżyte w artykule zdjęcia: pracownia architektoniczna piotr dominiczak mariusz szczuraszek s c\nTagi:schronisko dla zwierząt schronisko dla zwierząt w poznaniu\nW poprzek szlaku – Martyna Wojciechowska


Ukraina grozi sankcjami, jeśli białoruski samolot znajdzie się na Krymie - wGospodarce.pl\nProtesty Białorusinów mieszkających na Ukrainie / autor: PAP/EPA/SERGEY DOLZHENKO\nOpublikowano: 2 czerwca 2021, 17:40\nUkraina nałoży sankcje, jeśli choć jeden białoruski samolot znajdzie się na anektowanym przez Rosję Krymie - zapowiedziała w środę ukraińska wiceminister spraw zagranicznych Emine Dżaparowa\nWe wtorek Alaksandr Łukaszenka poinformował, że Białoruś i Rosja zbadają możliwość uruchomienia lotów z Białorusi na Krym. Argumentował, że „Ukraina zamknęła niebo dla Białorusi”.\nBędziemy działać bezzwłocznie wobec wszelkich prób legitymizowania okupacji Krymu przez Rosję, wobec wszelkich prób nawiązania kontaktów z tak zwanymi ŁRL i DRL (tj. samozwańczą Ługańską Republiką Ludową i Doniecką Republiką Ludową - PAP) - zapowiedziała Dżaparowa.\n„I jeśli choć jeden samolot białoruskich linii lotniczych znajdzie się na terytorium okupowanego Krymu, sankcje będą nieuniknione, ze wszystkimi negatywnymi skutkami” - dodała.\nPomimo bliskich sojuszniczych relacji z Rosją Białoruś nie uznała dotąd dokonanej przez Moskwę w 2014 r. aneksji półwyspu, będącego częścią Ukrainy. Było to z jednej strony podyktowane chęcią utrzymania poprawnych relacji z Kijowem, a z drugiej - obawami przed uznaniem precedensu potencjalnie groźnego dla samej Białorusi, która ma dużą mniejszość rosyjską. Łukaszenka mówił, że jest przeciwny „przerysowywaniu granic”, ale jednocześnie oceniał, że Krym de facto stał się już częścią Rosji.\nCzytaj też: NATO nie wpuści Białorusinów!


Wydawnictwo Sonia Draga | tanie książki w Gandalf.com.pl\nWydawnictwo Sonia Draga zostało założone i jest prowadzone przez Sonię Dragę, a jego główna siedziba mieści się w Katowicach. Wśród dostępnych pozycji wydawniczych plasują się książki znanych pisarzy, do których grona zaliczają się Lisa Gardner, Jeffrey Eugenides oraz Edward Jones. Książki dostępne w wydawnictwie Sonia Draga są regularnie wyróżniane prestiżowymi nagrodami literackimi tj. Nagroda Pulitzera oraz Nagroda IMPAC. W ofercie wydawnictwa natkniemy się na literaturę obyczajową, thrillery, romanse, biografie oraz egzemplarze książek z autografami ich autorów. Wśród bestsellerów wydawnictwa Sonia Draga znajdziemy książki „Dziewczyny”, „Prawdziwa historia”, „Pożyczanie jest srebrem, a rabowanie złotem”, „Decydująca rozgrywka” oraz „Dom śmierci”. Chcąc sprostać oczekiwaniom nawet najbardziej wymagających odbiorców wydawnictwo Sonia Draga przygotowuje także profesjonalne ebooki oraz audiobooki.\nsortuj sortuj wg ceny: malejąco sortuj wg ceny: rosnąco sortuj wg daty: malejąco sortuj wg daty: rosnąco sortuj wg popularności sortuj wg trafności\nBrak produktów wybranego wydawcy


www.gasnice.gliwice.pl - SEO DUE 24\nwww.gasnice.gliwice.pl - gasnice.gliwice.pl\nGorąco zachęcamy Państwa do zapoznania się z ofertą firmy ISKRON, która swoją siedzibę ma w Gliwicach. Świadczymy szeroki zakres usług związanych z BHP i ochroną przeciwpożarową. Zajmujemy się sprzedażą akcesoriów takich jak gaśnice proszkowe, śniegowe i pianowe, sprzętu p-poż. (skrzynki, szafki na gaśnice, stojaki), artykułów bhp, znaków ostrzegawczych, tablic i taśm, instrukcji, butli gazowych i technicznych, hydrantów oraz czujników. Firmie można również zlecić serwis i konserwację sprzętu oraz organizację profesjonalnych szkoleń i wykonanie prób ciśnieniowych węży spawalniczych. Więcej na stronie.\ninstrukcje bezpieczeństwa pożarowego Śląsk, pomiary instalacji hydrantowych Śląsk, hydranty Śląsk, znaki ochrony przeciwpożarowej Śląsk, plany ewakuacji Śląsk, bierne przejścia ppoż Śląsk\nStatystyki strony gasnice.gliwice.pl:\nNazwa firmy: www.gasnice.gliwice.pl\nAdres firmy: ul. Toruńska 7\nInteresującą ofertę związaną z techniczną obsługą nieruchomości przygotowała dla klientów firma FM Solutions. Siedziba prowadzonego przez nas przedsiębiorstwa znajduje się w stolicy Małopolski. Oferujemy świadczenia, które cechuje duża precyzja wykonania oraz doskonała jakość. Sp ...\nW Miliczu znajduje się siedziba firmy SOMET. Jesteśmy fachową firmą, która przez kilkadziesiąt lat działalności zdobyła ogromne doświadczenie w swojej branży. Zajmujemy się produkcją wyrobów ze stali szlachetnej i kwasoodpornej. Wyposażamy przemysł spożywczy - piekarnie, ubojnie ...\nNaklejki na drzwi - Stikero »\nW propozycji przedsiębiorstwa Stikero klienci odnajdą dużą różnorodność naklejek i mat magnetycznych. Nasze produkty znajdują zastosowanie na lodówkach, zmywarkach a także drzwiach. Ciekawy design oraz różnorodne barwy pozwolą nadać charakteru każdemu pomieszczeniu. Precyzyjnie p ...


Pięć najistotniejszych wytycznych kupienia mieszkania od dewelopera - Wiadomości ogólne\n/Pięć najistotniejszych wytycznych kupienia mieszkania od dewelopera\nPamiętajmy również o innych wydatkach, nie jedynie tych połączonych z zakupem mieszkania. Nowiusieńkie mieszkania deweloperskie (przykładowe może zobaczyć tutaj: ) w większości wypadków należy również wyposażyć i umeblować, co również wiąże się z znacznymi kosztami.\nJeśli uważasz, że prezentowany tekst jest godny uwagi, to kliknij też ten link – równie interesujące informacje znajdziesz w najnowszej ofercie (autopietrzak.pl/cms/o-firmie)!\nKiedy już określimy swe zdolności skarbowe, zdołamy począć poszukiwania dobrego mieszkania. (Najlepsze mieszkania) Wskazane jest przejrzeć multum różnorodnych ofert i porównać je ze sobą, odpowiednim pomysłem jest wybranie się na targi posiadłości.Następnym krokiem będzie zawężenie wypatrywań i wybranie 2-3 posiadłości, jakie w najwyższym stopniu nas intrygują. Warto dowiedzieć się o nich jak najwięcej i poznać proponowane warunki. Zgodnie z ustawą deweloperską możemy poznać się z prospektem informacyjnym, w którym odnajdziemy najistotniejsze informacje na temat danej nieruchomości, warto to zrobić. Gdy już zdecydujmy się na pewne mieszkanie, trzecim krokiem będzie negocjacja ceny i podpisywanie umowy wstępnej.\nAnalogiczny portal opublikował inne tego typu artykuły. Jeśli Cię one intrygują, to kliknij tutaj i zobacz więcej porad pod linkiem (http://olszewscy.org.pl/kontakt.html) pracy, którą tam odnajdziesz.\ninwestycje, Koszta, ubezpieczenie, umowa\nDzisiaj internet jest narzędziem uniwersalnie wykorzystywanym przez ludzi w różnorodnych celach. Dzięki niemu realne jest komunikowanie się z drugim człowiekiem oddalonym o setki kilometrów, płacenie rachunków czy też wykonywanie najbardziej zwykłych czynności jak na przykład zakupy. Bez wątpienia możliwości internetu niesamowicie ułatwiły wielu osobom życie i zagwarantowały ciekawe narzędzie do rozwoju własnych pasji czy zainteresowań.\nJeżeli dokonujemy zakupu jakiejkolwiek maszyny rolniczej powinniśmy się porządnie zastanowić. Wszyscy rolnicy mają świadomość, że byle jaka maszyna nie za bardzo pomoże w gospodarstwie. Zresztą dziś w związku z różnego typu pieniądzom z UE można kupić rzeczywiście dobry i konieczny sprzęt. Dlatego wiele ludzi, w szczególności ludzi mających gospodarstwa rolne stawia na nowoczesne rozwiązania, to jest maszyny rolnicze marki Lamborghini. Jednak, mimo iż firma ta ma faktycznie świetne produkty, to musimy pamiętać, że w związku z użytkowaniem konkretnej maszyny konieczna może być wymiana jakiejś części.\nKażdego roku nadchodzi czas, gdy trzeba przekazać do urzędu skarbowego zeznanie podatkowe. Nie jest to przyjemne, chyba żadna osoba nie lubi się rozliczać, ale odkąd posiadamy komputery i dostęp do internetu możemy sobie cały proces znacznie ułatwić.\nW obecnych czasach marketing ma dla licznych firm i instytucji pokaźne znacznie. Przy wszelakich postępowaniach główne jest należyte przedstawienie jednostki, które prowadzi do zapamiętania jej przez uczestników. W tej sytuacji wszelakiego rodzaju akcesoria promocyjne kreują kapitalną podstawę kampanii, jaka wyjątkowo szybko się rozprzestrzenia.\nSystem gospodarczy kuchni w Polsce zdobywa własne maximum. Ujawnia się mnóstwo możliwości. W obecnych okresach, egzystencja stała się bardziej intensywna. Bytujemy w pędzie i często nie posiadamy nawet momentu na standardowe prace gospodarstwa domowego. Spieszno Nam, prócz pracy mamy swoje dodatkowe hobby, pasje, cele. Posada do sporej liczby rodzin stała się priorytetem.\nWspółcześnie najróżniejsze urządzenia mierzące potrafią być wyjątkowo precyzyjne dzięki szybkiemu rozwojowi technologii. Dotyczy to bardzo wielu sfer – również znacznie istotnej dla każdego kto ma w posiadaniu dom, czyli wody. W kraju niemal każdy posiada różnorodnego rodzaju wodomierze, czyli odpowiednie liczniki mierzące zużywanie ciepłej , jak również zimnej wody. Nie ma jednak czegoś takiego, jak jeden uniwersalny rodzaj wodomierzy – wręcz przeciwnie jest ich bardzo sporo typów.


Niektórym muzealnikom dedykuję\nO rzezi przydrożnej i ...\nO jednej z rzeczy, które mnie ...\nNałóg contra Encyklopedia ...\nGdyński Trójkąt Bermudzki\nGdynia vs. e-dziennik\nBardzo lubię poczytać sobie...\nKategorie: Wszystkie | Trójmiasto | Warmia | całkiem blisko | o mnie | trochę dalej niz trójmiasto\nTak jakoś rzuciło mi się w oczy ogłoszenie bydgoskiego muzeum, że otóż poszukuje się kandydata do pracy na stanowisko do spraw promocji.\nI stanęła mi przed oczyma natychmiast przyjaciółka nasza Kasia, która była owo muzeum wizytowała nie tak dawno, bo w miesiącu lipcu roku bieżącego. Opowieść jej o tym wydarzeniu godna jest przytoczenia, jakkolwiek dużo smaczków wyleciało już z mej dziurawej pamięci, a jeszcze nie nabrałam nawyku uruchamiania dyktafonu przy rozmowach (a szkoda).\nKasia będąc w miastach różnych ma dziwny zwyczaj zwiedzania. Tak więc podczas krótkiego pobytu w Bydgoszczy udała się do tamtejszego muzeum, a konkretnie na Wyspę Młyńską, gdyż ponieważ twórczość Leona Wyczółkowskiego bliska jej jest i chciała sobie na jego obrazki popatrzeć.\nPrzestąpiwszy próg przybytku doznała szoku, gdyż oprócz niej w muzeum znajdowała się jedynie pani przy kasie. Która, mimo że zdenerwowała się z letka, że któś jej przeszkadza w pracy, sprzedała Kasi bilet za 5 złotych. I wróciła do swych zajęć, ale przedtem prawdopodobnie wcisnęła tajny guzik pod biurkiem, albowiem nagle pojawił się obok Kasi uzbrojony, odziany na czarno mężczyzna typu ninja bez kominiarki. I przez cały czas towarzyszył Kasi zachowując odległość jednego kroku za nią. Nie była to odległość wystarczająca, żeby nie wyczuć, że ów komandos dba o zdrowie, a mianowicie preferuje naturalny antybiotyk zawarty w czosnku.\nNasza przyjaciółka nie należy do osób, które są w stanie powiedzieć „Odsuń się pan, please”, więc zwalczyła w sobie poczucie naruszania jej przestrzeni osobistej i przystąpiła do oglądu.\nPrezentacja zbiorów jest zaiste innowacyjna. Obrazy nie są podpisane, natomiast na środku każdej sali znajduje się ofoliowana karta z opisaniem typu „trzeci obraz po lewej stronie od wejścia - XYZ”.\nKasia z samozaparciem oglądała malowidło, wracała do karty, ustalała położenie od wejścia, liczyła kolejność i podziwiała następne dzieło, trochę rozpraszana stukiem podkutych glanów i zapachem czosnku krok za sobą. Jak mówi, nie mogła jakoś obudzić w sobie radości z obcowania ze Sztuką, kolejne sale zaliczała coraz szybciej i po pól godzinie była już przy drzwiach, mówiąc grzecznie „Do widzenia”. Na co ninja, którego Kasia zdążyła już zaklasyfikować jako niemego, odezwał się: „Szybko to pani poszło.”\nPo tej opowieści z głębokim uczuciem stanęłam przed ścianą w mym przedpokoju, gdzie wiszą kopie „Dębów rogalińskich” Wyczółkowskiego, które to dęby znam od zawsze, jako że wisiały u mojej Babci i były pierwszym w moim życiu dziełem sztuki. I nie wiem, czy bym je tak lubiła, gdybym je pierwszy raz zobaczyła w bydgoskim muzeum.\nAczkolwiek polecam to zwiedzanie osobom przygotowującym się do biegów na orientację jak i tym, którzy przygotowują się do posiadania ochrony osobistej w postaci bodyguarda.\nNależy w tym celu pojechać do Bydgoszczy jak najszybciej, gdyż, jak wspomniałam na początku, muzeum zatrudni kogoś do spraw promocji i cała ta atmosfera może zniknąć jak sen złoty…\nTagi: Bydgoszcz Muzeum Wyczólkowskiego zwiedzanie muzeum\n21:48, ejot48 , trochę dalej niz trójmiasto\nGdynia – moje miasto, w centrum fantastycznie letnio-rozrywkowo-kulturalna, zapraszająca na leżaki przed infoboxem, na „design” przy bulwarze, czarująca trawnikowym hobbitonem na Skwerku, jest z tych gospodyń, co to salon wysprzątany mają, ale po kątach brud i rupiecie.\nCzekam na turystów na Dworcu Morskim –właśnie przypłynęła Costa Pacifica. Większość pasażerów za chwilę zapakuje się do autokarów, pojadą oglądać Malbork, Gdańsk, Kaszuby, ale całkiem spora część zdecydowała się na indywidualne zwiedzanie. Wysypują się więc sznureczkiem przed nasza pokazową modernę, a tu…. ZONG, proszę Państwa!\nI nie chodzi mi tu wcale o totalnie rozkopane przedpole, malownicze sterty surowców wtórnych czy rzęsisty deszcz. Tego się chwilowo zmienić nie da. Aczkolwiek uroku nie dodaje.\nSkandalem natomiast jest to, że gość chcący udać się do centrum nie ma gdzie wymienić swoich euro, żeby kupić bilet autobusowy. Jak już przez wykopy dotelepie się do stojących na horyzoncie dwóch autobusów miejskich, to nie wie, do którego z nich wsiąść, żeby do tego centrum dojechać. Tubylcy (panowie w budce przepustowej, kierowcy autobusów) władają jedynie językiem ojczystym. Toalety? – brak, przecież dworzec w remoncie.\nTuryści - indywidualiści zaprezentowali trzy typy zachowań:\nTyp A – zachowawczy – pokonując kolejne rozkopy udali się do taksówek.\nTyp B – adrenalinowcy – wsiedli do autobusów bez biletów.\nTyp C – survivalowcy , prawdopodobnie posiadacze kompasu wmontowanego w zegarek lub dżipiesu w komórce – ruszyli na piechotę.\nCzy naprawdę byłoby problemem uruchomienie tymczasowego kantoru wymiany walut na miejscu – na parę godzin?\nI jakiegoś tymczasowego ekwiwalentu kiosku? Bo po co turyście karnet na 5 przejazdów?\nGdzie się podziały lotne punkty IT, które miały pomagać turystom i promować miasto?\nNa miejscu byłam dwadzieścia minut przed umówionym spotkaniem. Spędziłam je pracowicie…\nKolega opowiadał, że parę dni wcześniej, przed przybyciem poprzedniego wycieczkowca, na Francuskim leżała hałda węgla. Węgiel zebrano, ale nabrzeża już nie spłukano. Współczuję kierowcom autokarów, którzy musieli sprzątać potem swoje pojazdy L\nJesteś w Gdyni – uśmiechnij się!\nTagi: Dworzec Morski Gdynia wycieczkowce\n20:53, ejot48 , Trójmiasto\nO rzezi przydrożnej i Wilhelmie zasadźcy\nTrasę Rumia – Dobre Miasto przebywam kilka - kilkanaście razy w roku. Za Gdańskiem – wiadomo –Żuuułaaawyyy. Ciągnąca się płaska przestrzeń, wierzby rosochate, chałupki tu i tam. Nie bardzo jest na czym oko zaczepić (chyba, że się co nieco o Żuławach wie).\nA potem Pasłęk i kręta, dziurawa, wąska droga nr 513, nad którą dwa szpalery starych, wysokich drzew tworzą naturalne sklepienie , ciągnące się gdzieś w nieskończoność, inne o każdej porze dnia, o każdej porze roku. Niezwykła gra światłocieni i liści. Sacrum nad profanum.\nWarto zachować to w pamięci, bo alei już nie ma. Na 513 trwa rzeź. 34 kilometry sterczących pni, walających się gałęzi, gdzieniegdzie jeszcze pojedyncze, skazane już na ścięcie drzewa, które przetrwały dwie wojny światowe, ale nie obroniły się przed cywilizacją szybkich samochodów i ich właścicieli, chcących dotrzeć jak najszybciej gdzieś tam.\nBezradnie i w milczeniu – bo co tu można powiedzieć, oprócz słów bardzo niecenzuralnych – dojechaliśmy do Ornety.\nTo miasteczko pobudza moją wyobraźnię. Jeszcze dziś można zobaczyć średniowieczny układ miasta, wytyczone na początku XIV wieku ulice, parcele przy rynku, półparcele w kolejnym kręgu. Posiadacz całej parceli otrzymywał jedną włókę ziemi ornej, półparceli – pól włóki. Budnicy (to ci od bud na skraju miasta) dostawali po kilka morgów.\nOrganizował to wszystko niejaki Wilhelm, zasadźca i sołtys Ornety, gość niezwykle przedsiębiorczy. Założył Ornetę i Lubomino, co wiązało się z namówieniem i sprowadzeniem osadników (zarówno rolników, jak i rzemieślników) z dalekich stron, organizacją osady, przydziałem powinności, ściąganiem podatków, sądownictwem, składaniem sprawozdań biskupowi, itp., itd. Biorąc pod uwagę stan ówczesnych dróg (o ile były), brak komórek, Internetu, pojazdów mechanicznych, było to przedsięwzięcie potężne, trwające lata, jeśli nie dziesięciolecia. Wilhelm jednak, gdy tylko obie osady zaczęły funkcjonować, zabrał się za zakładanie Dobrego Miasta – osadnicy, plany, nadziały, podatki, sądy, sprawozdania… Kasy miał z tego sporo – po 6 włók ziemi ornej w każdej osadzie, wolnych od podatku, procent od czynszów i kar sądowych, młyn, karczmę i inne przywileje. Zapewne dzierżawił swoje grunty, karczmę, młyny, nie wyobrażam sobie, żeby nadążył jeszcze siać, orać i mleć. Jego potomstwo chyba nie było już takie obrotne, dziedziczne sołectwo odsprzedali mieszczanom orneckim.\nNiewiele wiem o Wilhelmie, ale go lubię, bo lubię jego 3 miejscowości. Tak sobie myślę – w miastach i miasteczkach pojawiają się sympatyczne rzeźby postaci z nimi związanych – Gdynia ma Antoniego Suchanka na ławeczce przy molo i staruszków Scheibe na Placu Kaszubskim, Wrzeszcz – Oskarka, Kraków – Piotra Skrzyneckiego. Czy Wilhelm nie zasłużył sobie na pamięć mieszkańców? Mógłby sobie siedząc na ławeczce patrzeć, jak toczy się życie w osadach, którym dał początek.\nTagi: Dobre Miasto Lubomino orneta Pasłek wycinka drzew zasadźca Wilhelm\n15:25, ejot48 , Warmia\nO jednej z rzeczy, które mnie w Gdyni wnerwiają\nDziś będzie o jednej z rzeczy, które mnie wnerwiają w Gdyni mieście moim ukochanym z turystycznego punktu widzenia.\nWyobraźmy sobie grupę turystów, przyjeżdżających do 3city. I ci turyści nie chcą za bardzo oglądać Gdańska. Ani Oliwy. Ani nawet Sopotu. Oni chcą zwiedzać Gdynię.\nStulecia od XIII do XIX wiszą im i powiewają, rozkochani są w wieku XX, czytali Fleszarową-Muskat (panie), Strumph-Wojtkiewicza i Pertka (panowie), Borhardta (wszyscy), osobiście przeżywali lata 70-te i 80-te. Skwer Kościuszki i „Błyskawicę” już kiedyś widzieli, teraz chcą na własne oczy ujrzeć, skąd odpływał Gombrowicz do Argentyny, gdzie walczyli chłopaki z II. MPS-u, zapalić znicz pułkownikowi Dąbkowi, stanąć w miejscu, gdzie Janek Wiśniewski padł.\nOtóż proszę Państwa, takie grupy się zdarzają. Autokar, 3 godziny do dyspozycji i wydawałoby się, że rzecz jest do zrobienia. Przy czym tu właśnie zaczynają się schody, wkurzające mnie niezmiernie i niezmiennie w Gdyni mieście moim ukochanym.\nZaparkowanie autokaru przy Dworcu Morskim wymaga ekwilibrystyki kwalifikowanej, parking jest, ale tylko dla samochodów osobowych. Przy odrobinie szczęścia można znaleźć kawałek miejsca przy pomniku. Oczywiście poza sezonem li i jedynie. Chyba że tak jak teraz cały plac jest totalnie rozpirzony, to już sorry, proszę wycieczki.\nPrzy Pomniku Ofiar Grudnia ’70 (ul. Janka Wiśniewskiego) na zaparkowanie autokaru nie ma żadnych szans. Wprawdzie tuż obok znajduje się parking „0” firmy transportowej, ale pomiędzy stacjonujące tam TIR-y nawet roweru się nie wciśnie. A chciałoby się przejść na kładkę, pokazać - tu stali, tu wysiadali, stąd strzelali, tam uciekali… A zresztą, może to i dobrze, że nie wysiądziemy, przynajmniej nasi turyści nie zobaczą reklamy gumy do żucia szczerzącej się radośnie kilka metrów od pomnika. Hellou, magistracie, bywacie tu czasami?\nPrzy cmentarzu Obrońców Wybrzeża nasz pojazd też nie ma szans na zaparkowanie. Znicze poczekają na inną okazję. Na przykład na Westerplatte.\nNawrotka przed Sopotem i - O cudzie! O radości! - przy pomniku II. MPS jest parking, na którym zmieści się nasz autokar. Oczywiście pod warunkiem, że pogoda nie dopisuje, w przeciwnym razie zasamochodowiony jest dokładnie. Wtedy można umówić się z kierowcą, że podjedzie na dziedziniec kolibkowskiego dworu, a my podejdziemy spacerkiem do miejsca, gdzie Witołd Kukowski podejmował generała Hallera…\nGdynia jest niezwykła bardzo. Niespełna dziewięćdziesięcioletnia historia miasta jest bogatsza w wydarzenia od kilkusetletnich dziejów wielu innych miejscowości .\nGdynia jest inna od Gdańska czy Sopotu.\nW gdańskiej ciasnej przestrzeni między Okopową, Bramą Żuławską, ECS, Górą Gradową wytyczyć można setki szlaków. Autokar niepotrzebny.\nGdynia szafuje przestrzenią. Wydarzenia powiązane ze sobą działy się w miejscach odległych niejednokrotnie o wiele kilometrów. Żeby je pokazać turystom, przy limicie czasowym, niezbędny jest środek transportu – autokar.\nKtórego !!!(tu garść słów uważanych powszechnie za niecenzuralne) Nie ma!!! Gdzie!!! Zaparkować!!!\nI jeśli to się nie zmieni, to cała Polska dalej będzie myślała, że w Gdyni do obejrzenia to są ewentualnie: Akwarium, Błyskawica i Dar Pomorza (bo przy nich jest parking).\nAle włodarzom miasta nie spędza to raczej snu z oczu. Tylko mnie wkurza niemożebnie.\nTagi: autokar Cmentarz Obrońców Wybrzeża Dworzec Morski Gdynia Kolibki parking Pomnik Ofiar Grudnia\n14:55, ejot48 , Trójmiasto\nMuzea bywają różne. Są porządne, jak na ten przykład Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie. Gablotki, podpisy, zachować ciszę, po jednej pani w każdej sali (NIE DOTYKAĆ!).Od czasu, kiedy dziecięciem byłam (nie da się ukryć, że dawno), zmieniły się tylko obyczaje kapciowe. Wtedy nakładało się na buty filcowe kapciochy i można było przemieszczać się od gabloty do gabloty ślizgiem łyżwowym (dzięki temu podłogi w muzeach mej młodości świeciły blaskiem gdzie indziej niespotykanym). Są też muzea nieporządne, jak dworek w Sikorzynie, gdzie gablotek brak, wszystko wygląda, jak gdyby mieszkańcy przed chwilą opuścili pomieszczenie – otwarta książka, odłożona robótka na drutach, zabawki na podłodze… Jako że z natury swojej jestem nieporządna (mogą poświadczyć ci, co u mnie bywają), drugi typ muzeów odpowiada mi jak najbardziej.\nTo było tytułem wstępu, teraz będzie ad rem.\nW ramach dokształtu odwiedziłam ostatnio dwa muzea. Świeżynki, na gwarancji jeszcze. Muzeum Marynarki Wojennej w Gdyni mieście moim ukochanym (otwarte w listopadzie 2012) , oraz Ośrodek Kultury Morskiej przy CMM w Gdańsku, które to miasto tez obdarzam uczuciem (otwarty w maju 2012).\nW MMW muszę pochwalić toalety. I lśniące posadzki, mimo braku kapci dla zwiedzających. Jest też sala kinowa bardzo piękna, ale nie planuje się wyświetlania filmów dla zwiedzających. Chyba że grupa zorganizowana zamówi wcześniej, to może obejrzeć film. Film jest o tym, jak powstawało MMW. Innych się nie przewiduje. Jak ktoś ma zapotrzebowanie, to może sobie historię „Orła” , „Gromu” czy też „Błyskawicy” obejrzeć przecież na jutubie.\nW MMW występują:\n- plansze (etapy powstawania Muzeum, Osoby dla Muzeum Zasłużone),\n- gabloty z opisami (np. ordery i odznaczenia) ,\n- obrazy o treści marynistycznej (n.p.: Mokwy Mariana, Suchanka Antoniego – rozczulił mnie do łez ten wojskowy styl zapisu nazwisk),\n- modele okrętów dawnych i mniej dawnych.\n(Nie wspominam tu o ekspozycji plenerowej, jako że ta istnieje od prawie 40 lat i do świeżynek jej nie zaliczam.)\nNudą wieje na kilometr. Może ja inteligentna inaczej jestem, ale nijak koncepcji jakowejś dopatrzeć się nie mogłam.\nW następstwie powyżej opisanego z pewną taką nieśmiałością jechałam do Gdańska, obawiając się, że kolejne tego typu przeżycie może stłamsić na długo mój wrodzony optymizm i wiarę w ludzi.\nSię bałam niepotrzebnie. Bo OKM naprawdę fajny jest, z czystym sumieniem mogę polecić. Sala interaktywna wciąga wszystkich, od maluchów po emerytów. Rusza się, błyska, gra i świeci, wszystkiego można dotknąć, wszędzie wejść (no, może poza basenem). Godzina zabawy mija jak z bicza strzelił.\nCudeńka na następnej kondygnacji biją na głowę wszystko – ekspozycja „Łodzie ludów świata” jest niesamowita. Zarówno same łodzie (autentyki zwiezione z całego świata) jak i ich historie warte są spędzenia tu wielu godzin.\nWystawa „Tajemnice archeologii podwodnej” też ciekawa (chociaż moim zdaniem „Miedziowiec” był na Ołowiance znacznie lepiej wyeksponowany). A juz patent ze zwodzonymi schodami, żeby stworzyć szyb do wciągania eksponatów na górę, powalił mnie na kolana.\nTym razem 1:0 dla Gdańska.\nTagi: Centralne Muzeum Morskie Muzeum Marynarki Wojennej Ośrodek Kultury Morskiej\n23:05, ejot48 , Trójmiasto\nNałóg contra Encyklopedia Gdańska\nJestem uzależniona. Nie będę pisać o wszystkich nałogach, jakie mną rządzą, uzależniam się błyskawicznie. Pierwszy raz uzależniłam się jako dziecię niewinne w chwili, kiedy pokazano mi litery „a” oraz „l” i utworzone z nich słowo „Ala”. Wciągnęło mnie piorunem, po dwóch tygodniach elementarz miałam już za sobą i zabrałam się za „W pustyni i w puszczy”. Tak dostałam się w szpony pierwszego mojego nałogu.\nCzytam przy jedzeniu, w SKM-ce, w wannie, w łóżku, stojąc w kolejce do kasy, WSZĘDZIE. Wielokrotnie cierpiałam męki odstawienia, skazana na zostawianie aktualnego czytadła w domu, gdyż ponieważ 750 stron w oprawie twardej nie mieściło mi się w wypchanym kilogramami papierzysk plecaczku. Które to papierzyska nieodłączne w robocie mojej są. Ale od kiedy mam mój płaściuśki, leciuśki czytniczek e-buczków, problem przestał istnieć.\nTak mi się przynajmniej wydawało. Do Wigilii.\nByłam grzeczna niemożebnie cały rok , co prezenty pod choinką potwierdziły. A wśród nich oczywiście wymarzona „Encyklopedia Gdańska”.\nTo nie jest zwykła encyklopedia, do której sięga się dla sprawdzenia hasła. To taka „Gra w klasy”, gdzie wybrane hasło odsyła do innego, to do jeszcze innego… Ludzie, miejsca, wydarzenia – wciąga niesamowicie.\nSzczęście i przekleństwo.\n1088 stron. Twarda oprawa. 22 x 29 cm. 3,2 kg.\nJak to czytać??? !!!\nW fotelu – do 15 minut, potem ręce mdleją. W łóżku – mowy nie ma, chyba że pół roku na siłkę pochodzę dla wyrobienia bicepsów i nadgarstków. Jedyna możliwa opcja – książka na stole, ja na krześle, czego nienawidzę!\nTak więc pozostaję w smutku pogrążona, dopóki się wersja elektroniczna nie ukaże.\nTagi: czytanie Encyklopedia Gdańska\n01:04, ejot48 , o mnie\nOd lat niemal codziennie skracam sobie drogę przez podwórka, na których królują graffiti CHWDP oraz „Bóg wybacza – Arka nigdy”.\nGdyński Trójkąt Bermudzki .\nTeren między ulicami Opata Hackiego , Dantyszka i Zamenhoffa.\nTeraz będzie dygresja na temat wyżej wymienionych:\n- Michał Antoni Hacki, opat oliwski, poliglota ( znał 7 języków!), mecenas sztuki, teolog i poeta, szpieg i znakomity łamacz szyfrów na usługach Jana III Sobieskiego;\n- Jan Dantyszek, Johannes Dantiscus (nota bene sam sobie nadał to nazwisko, miał jeszcze parę innych ksywek) ojciec dyplomacji polskiej, sekretarz królewski, biskup warmiński, wielki podróżnik, poeta , ale też bon vivant tamtych czasów;\n- Ludwik Zamenhof – lekarz, twórca międzynarodowego języka esperanto.\nPatroni sobie, życie sobie.\nSłynny , a właściwie osławiony trójkąt zajął pierwsze miejsce w gdyńskim „rankingu” miejsc , gdzie żyje się najtrudniej, gdzie pojawiają się największe problemy społeczne. Badania przeprowadzono na zlecenie Urzędu Miasta w 2007 roku.\nSkąd ta nazwa - trójkąt bermudzki, miejsce zdarzeń paranormalnych, zaginięć samolotów, statków i jachtów ?\nPonoć na Opata/Zamena ginęły bez wieści różne dobra materialne większe i mniejsze, można było też stracić zdrowie, jeśli powiedziało się coś niepochlebnego na temat „Arki”, plotka głosi, że i ludzie znikali bez śladu…\nMoim osobistym zdaniem przyczyniła się do tego SKM. Nie traficie na ten kawałek Chyloni wysiadając na stacji Gdynia-Chylonia. Został sprytnie ukryty miedzy przystankami Gdynia- Grabówek (który to przystanek umiejscowiony został chytrze w dzielnicy Gdynia Leszczynki) a Gdynia- Leszczynki (znajdujący się niemal w samym środeczku dzielnicy Chylonia).\nJak tylko o tym zaczynam myśleć, umysł mi się zapętla, prawa fizyki przestają działać. Trójkąt bermudzki!\nCóż - ja nigdy tu nie pobłądziłam, nie spotkało mnie nic przykrego, ot – dzielnia jak dzielnia.\nA nawet jakby szło ku lepszemu, co postanowiłam komórką moją marki „Samsung” udokumentować dla potomności.\nNiemiłosiernie brzydkie szczytowe ściany bloków dostały kolorów – naprawdę fajne, barwne malowidła rozjaśniają szarzyznę.\nGenialne w swojej prostocie ławki dla młodzieży, która, jak wiadomo, siada zawsze na oparciu trzymając ubłocone obuwie na części przeznaczonej zasadniczo do siadania. Tutejsze ławki rozwiązują problem. Przy czym ustawione pod lekkim kątem do siebie pozwalają zacieśniać kontakty towarzyskie.\nPlace zabaw funkcjonują już od dłuższego czasu – i nikt ich nie zdemolował.\nWłaśnie na Zamena stanęły przed miesiącem pierwsze w Gdyni okrutnie kosztowne latarnie solarne. Wprawdzie nie przekonuje mnie informacja Urzędu Miasta, że byłyby tu problemy techniczne z instalacją „normalnych” lamp, w odległości kilkunastu metrów stoją bowiem takowe, ale dobrze, że są – i od miesiąca nikt ich nie zajumał.\nNiektóre rachityczne krzaczki zamieniły się już w porządne drzewa ku radości licznej populacji tutejszych psów. Przy okazji zaznaczam, że nie spotkałam tu żadnego przedstawiciela rasy z uznawanych za niebezpieczne. Chociaż biorąc pod uwagę wielość ras w każdym tutejszym psim egzemplarzu – kto wie?\nA między Opata a Mikołaja jest kościółek, którego gotyckie prezbiterium powstało w XIV wieku, a w środku znajduje się najstarszy „ruchomy” zabytek Gdyni – Pieta z I połowy XV wieku.\nI całkiem sporo domków z przełomu XIX/XX wieku.\nLudzie rozmawiają ze sobą na ulicy.\nMały świat w dużym mieście.\nTagi: Chylonia Gdynia Kościół św Mikołaja latarnie solarne Opata i Zamena Trójkąt Bermudzki\n23:31, ejot48 , Trójmiasto\nSą u nas jeszcze miejsca, gdzie o żadnych wymyślnych espresso, latte macchiatto czy herbatach z dodatkami mowy nie ma. Kawę można zamówić – do wyboru – sypaną albo rozpuszczalną, a herbatę - z cukrem albo bez. Ech, żeby tak jeszcze w szklance ze spodeczkiem… - ogarnia mnie lekka nostalgia.\nRozpieszczeni bezwstydnie przez trójmiejskie wymysły zostajemy sprowadzeni do realu, pijemy ,co podano – ważne, że gorące – i ruszamy dalej na północ. Krótki postój w Swarzewie – kościółek zamknięty.\nSzkoda, że jest niedziela, bo tutejsza oczyszczalnia ścieków zasługuje na zwiedzanie. Od lat realizuje program „Ryby dla Zatoki” - w stawach hodowany jest narybek wpuszczany później do Pucyfiku :). W oczyszczalni znajdują się też wielkie kompostowniki – oprócz poddawania recyklingowi osadów organicznych ze ścieków, zbierane są i przetwarzane na kompost odpadki organiczne od okolicznych mieszkańców. Każdy z mieszkańców biorących udział w akcji otrzymuje bezpłatnie kompost na własne potrzeby, a za wywóz tych odpadów nie płacą - a to około 50% wszystkich śmieci, jakie produkuje każde gospodarstwo domowe! Mają tam jeszcze plantację wierzby, używanej na opał, która podlewają (wierzba, jak wiadomo, wody wymaga dużo) oczyszczonymi ściekami. Jednym słowem, warte jest to miejsce zobaczenia.\nNastępny przystanek – Rozewie. Parking nieco daleko od latarni morskiej – dalej zakaz wjazdu, wąska szutrówka. Nam to nie przeszkadza, ale jak dotrzeć tu z kimś niepełnosprawnym? Albo z autokarową wycieczką niepełnosprawnych?\nOprócz latarni i fantastycznej starej maszynowni udostępnione są do zwiedzania (poza sezonem tylko po wcześniejszym uzgodnieniu) nowe obiekty – piekarnia, wędzarnia i stodoła jako sala wystawowa.\nCałość jak z obrazka – budyneczki i latarnia wychuchane, zadbane, pięknie wkomponowane w porastające klif buki, przechadzające się kogut i kot dodają uroku tej idylli.\nOczywiście robimy tysiąc pięćset zdjęć, po czym dziewczyny dostają ataku głodu czekoladowego, pędzimy do samochodu, gdzie Gosia ma – chyba! - jeszcze jeden (jeden!) batonik. Nerwowe poszukiwania w przepastnej gosinej torbie- jest! Następuje celebracja podziału batonika (Luis bohatersko rezygnuje ze swojej działki) oraz delektowanie się przydziałem, obiecujemy sobie, że następnym razem będziemy lepiej zaopatrzeni w artykuły pierwszej potrzeby, po czym ruszamy w dalszą drogę.\nGościnny pałac w Krokowej robi na nas ogromne wrażenie. Jestem nomadką, której pamięć pokoleń nie sięga przed I wojnę światową. Moją rodzinę (tych, co przeżyli) wichry obu wojen rozrzuciły po świecie. Nie zachowały się dokumenty, zapiski, pamiątki. I kiedy jestem w miejscu, które przez ponad 700 lat było gniazdem jednego rodu, zastanawiam się – jak to jest? Czuć za plecami oddech wszystkich przodków, wiedzieć, że ponosi się odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale za honor i dobre imię całego rodu? Mistyka, transcendentna mistyka…\nOglądamy wnętrza, zbiory, obrazy, fotografie, piece, mapy, w końcu trafiamy do zachowanej najstarszej części pałacu – piwnic z kolebkowymi sklepieniami z XIV bodajże wieku. A jeszcze park Luizy von Krockow…\nTrzeba tu wrócić, powtarzamy jak mantrę, wsiadając do samochodu.\nŻarnowiec wygląda jak wymarły – ani jednego człowieka. Przed kościołem cystersek wysiadamy tylko ja i Justyna – reszta stwierdza, że i tak będzie zamknięte. Dzielnie udajemy się samowtór, naciskamy klamkę drzwi do kruchty – otwarte! Podchodzę do następnych drzwi , naciskam klamkę z pewną taką nieśmiałością… Tadam!!! Kościół stoi przed nami otworem! Justyna przywołuje resztę towarzystwa, podczas gdy ja już stoję nad niemal nieczytelną płytą nagrobną Fritza von Raveneck, krzyżackiego dowódcy, który zginął pod Żarnowcem w 1462 roku w bitwie, która odmieniła koleje wojny trzynastoletniej.\nZaczyna się zmierzchać. Jedziemy wzdłuż Jeziora Żarnowieckiego, które mogło zamiast Gdyni stać się pierwszym portem niepodległej Polski, przejeżdżamy przez rzekę Piaśnicę i dawną granicę polsko-niemiecką i docieramy do Nadola – jedynej w dwudziestoleciu międzywojennym polskiej wsi po tej stronie jeziora – tak zdecydowali w plebiscycie jej mieszkańcy. Niektórzy zapłacili za to najwyższą cenę w 1939 roku w Piaśnickich Lasach.\nW latach 80-tych postawiono tu hotelowiec dla budowniczych elektrowni, która nigdy nie powstała, potem służył turystom i dzieciakom przyjeżdżającym na kolonie, opuszczony i zdewastowany zawalił się w zeszłym roku.\nParkujemy koło skansenu, sumiennie oglądamy wszystko, co przez płot można obejrzeć, potem wędrujemy nad jezioro, na molo. Pusto, cicho i pięknie. Latarnie już się palą, dzień się kończy. Pora wracać do domu.\nTagi: latarnia morska Nadole oczyszczalnia ścieków Pałac w Krokowej Rozewie Swarzewo Żarnowiec\n22:00, ejot48 , całkiem blisko\nDziś będzie o o e-dziennikowaniu na sposób gdyński, co mnie osobiście dotyczy oraz dotyka, nie da się ukryć. Najpierw tło historyczne:\nZakład pracy, który pozwala mi na chleb zarobić, wprowadził e-dziennik już kilka lat temu. Jakoś się wdrożyliśmy do nanoszenia wszystkiego i na papier, i w sieć, przy czym to pierwsze wygląda od lat tak: mój osobisty notes, z którego przenoszę tematy, nieobecności, spóźnienia i oceny do dzienników klas, gdy ich dopadnę na przykład po zakończeniu lekcji (gwoli wyjaśnienia – przy podziale klas na grupy zawsze któryś z nauczycieli nie ma dziennika – na ogół jestem to ja, gdyż woli walki we mnie nie ma). Się przyzwyczaiłam.\nGdy nastał czas Librusa, doszło do tego nanoszenie wszystkiego w komputer, co w pokoju nauczycielskim początkowo wywoływało niesnaski, jako że komputer był jeden, a ludzi, co chcieli doń wpisywać różne rzeczy, ponad 40, a przerwy trwają 10 minut. Dla sprawiedliwości – jedna jest dwudziestominutowa. Osobą, która pierwsza po dzwonku wpadała do pokoju, nigdy nie byłam, gdyż z drugiego piętra nawet przy sprincie po głowach schodzących do bufetu uczniów nie mam szans na zdążenie przed tymi, co sale na parterze mają. Co mnie zresztą nie bolało, bo uzupełnianie e-dziennika, kiedy nad głową kłębią się tłumy dopytujące „Dużo masz jeszcze?” nie należy do sytuacji komfortowych i wieczorne przenoszenie danych z osobistego notesu przez osobisty komputer (się nazywa: PC) w osobistym domowym ciepełku szybko weszło mi w krew.\nPotem w pokoju nauczycielskim pojawił się drugi komputer, w szkole założono wifi (cokolwiek to znaczy), część koleżanek i kolegów zaczęła przychodzić z laptopikami swoimi osobistymi i się fajnie kręciło.\nMiasto Gdynia moje ukochane postanowiło, że do kwietnia 2013 wszystkie szkoły będą prowadziły e-dzienniki , co chwalebne w dzisiejszych wirtualnych czasach jest bardzo. Oraz że zapewni nauczycielom odpowiednie warunki do tego, co jest jeszcze bardziej chwalebne. I podpisało umowę z inną niż Librus ( na którym pracowały wszystkie znane mi szkoły) e-dziennikową firmą, co nic by mi nie robiło, gdyby ten inny dziennik nie był (tu brzydkie słowo) niestety gorszy. Dużo gorszy. Ale może się on poprawi? Przeszliśmy szkolenie oraz testy sprawdzające, czy umiemy klikać w odpowiednie ikonki i otrzymaliśmy polecenie wdrażania się. Po czym przywieziono nam KOMPUTERY.\nA jak, do każdej sali!\nSprzęt, moim zdaniem, bardzo przyzwoitej jakości.\nStoliki do nich mają być za czas jakiś, chyba trwa na nie przetarg czy cóś takiego. (Mnie nie zależy, bo i tak nie wiem, gdzie ten stolik miałby się zmieścić.) Na razie stoją na naszych biurkach, zajmując 2/3 ich powierzchni. Sobie radzę, klawiaturę odkładam na parapet, odtwarzacz stawiam na komputerze, notes osobisty na wolnym skrawku a podręcznik w otwartej szufladzie i gra.\nGorzej, że tego sprzętu wolno używać TYLKO I WYŁĄCZNIE do prowadzenia nowego e-dziennika.\nKtórego jeszcze nie prowadzimy, gdyż się wdrażamy do niego ciągle jeszcze, a na obecną chwilę mamy Librusa.\nDo prezentacji multimedialnych, projektów itp. muszę mieć inny komputer, bo na tym nie wolno nam niczego instalować. Jakbym chciała sobie na przykład po lekcjach, przed lekcjami czy na okienku napisać jakiś teścik dla umordowania uczniów, ściągnąć jakieś e-materiały czy inne nauczycielskie bzdury porobić, to na innym sprzęcie, gdyż umowa zawarta przez Miasto Gdynię moje ukochane w związku z dofinansowaniem zakupu naszych pięknych nowych komputerów nie pozwala na wykorzystanie ich jako komputerów.\nSię nie pytam o sens i logikę, już się przyzwyczaiłam. Nawet chłopaki z Monty Pythona lepiej by tego nie wymyślili. I to na tyle.\nTagi: e-dziennik Gdynia szkoła\n12:19, ejot48 , Trójmiasto


O metafizyce ciąży | Kafeteria.pl\nJedno z najpiękniejszych zdań o macierzyństwie, jakie przeczytałam, brzmiało mniej więcej tak: "Kiedy młoda kobieta spodziewa się pierwszego dziecka, przestaje być kwiatem, staje się glebą". Z tej perspektywy nawet zmiana naszego ciała podczas ciąży i po porodzie staje się piękna. Dla tych, którzy poszukują urody życia, kilka ładnych myśli na temat tej wielkiej przemiany.\nKobiece ciało — nasze ciało — podczas ciąży, porodu i karmienia przestaje być obiektem seksualnym, do czego przyzwyczaił nas współczesny świat, a staje się narzędziem do przyjścia na świat naszego dziecka. Piersi będą służyć do karmienia, części intymne staną się drogą, którą noworodek wyjdzie na świat. Stąd chyba dwuznaczny stosunek wielu ludzi do karmienia piersią w miejscach publicznych (co ciekawe, zwłaszcza tych, którzy jeszcze nie mają dzieci): piersi kobiety w tej sytuacji nie są do podziwiania; służą do czegoś innego, a to ludzi niepokoi bardziej niż nagość na billboardach.\nTakże związek dwóch osób po urodzeniu dziecka zmienia się nieodwracalnie. Po pierwsze: już zawsze będzie Was ktoś łączył, bez względu na to, jaką decyzję o przyszłości podejmiecie. Po drugie, wspólny seks już nigdy nie będzie tak niewinny: już wiecie, jak ciężar gatunkowy może mieć, odczuliście to na własnej skórze. Po trzecie, Ty, jako matka, już nigdy nie będziesz sama: nawet, gdy Twoje dziecko dorośnie — tak silna jest ta więź.\nZimowe zabawy Urlop tacierzyński - sposób na długowieczność? Jak sen wpływa na otyłość u dzieci? Specjalne pranie ubranek maluszków Babyblues czyli depresja poporodowa Wspólne łóżko niekorzystne dla zdrowia Serki dla dzieci Znieczulenie przy porodzie "Bezpieczny, bo widoczny" - przekonaj się, jak wielkie znaczenie ma noszenie przez dziecko odzieży i obuwia odblaskowego Czym różni się sen noworodka od snu dorosłego człowieka? Szczepić czy nie? Benjamin Spock - najsłynniejszy poradnik dla rodziców


Kredyty hipoteczne i ich wpływ na budownictwo. - Części zamienne do maszyn budowlanych\nHome » Budowa i remont » Kredyty hipoteczne i ich wpływ na budownictwo.\nNie każdy zdaje sobie sprawę z tego jak istotny wpływ na współczesne budownictwo mieszkaniowe mają kredyty hipoteczne. To one stymulują poziom podaży i popytu zarówno na nowe, jak i używane mieszkania. Jeśli banki chętnie przyznają pieniądze swoim klientom, nie wymagając od nich spełnienia zbyt dużych formalności, wtedy na rynku nieruchomości można zaobserwować znaczny ruch, a mieszkania sprzedają się jak świeże bułeczki. Taką właśnie sytuacje mogliśmy zaobserwować tuż po wejściu Polski do Unii Europejskiej, kiedy na kupno było tylu chętnych, że ceny za metr kwadratowy z każdym miesiącem szybowały bardzo szybko w górę. Co innego, Jelni na rynku pracy panuje niepewna sytuacja, a państwo nie wspiera swych obywateli odpowiednimi programami, takimi jak rodzina na swoim.\nWtedy, jeśli młodzi ludzie nie są w stanie zdobyć pieniędzy na zakup własnego lokum, są zmuszeni do dalszego mieszkania z rodzicami lub wynajmowania. Mieszkania się nie sprzedają, a firmy budowlane popadają w coraz większe kłopoty finansowe i wiele z nich musi ogłosić bankructwo.\nelectric cable unwinder