1.Możliwość i moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek zasądzonych wyrokiem sądowym.\n2.Możliwość i moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zasądzonych na rzecz kontrahenta kosztów sądowym.\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 19 września 2014 r. (data wpływu 22 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:\nmożliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zasądzonych wyrokiem Sądu zapłaconych odsetek ustawowych – jest prawidłowe,\nmożliwości i momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów sądowych – jest prawidłowe.\nWnioskodawca przez cały okres swojej działalności w Polsce podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.\nNa podstawie dwóch umów sprzedaży, zawartych w dniu 4 lipca 1996 r., Wnioskodawca (który przed przekształceniem występował pod firmą ...) sprzedał kontrahentowi dwie maszyny do obróbki szkła, wyprodukowane przez zagraniczny podmiot. Kontrahent tytułem części ceny sprzedaży wpłacił Wnioskodawcy łącznie za obie maszyny kwotę 500 716 zł 98 gr. Jedna z maszyn została dostarczona kontrahentowi w listopadzie 1996 r., natomiast druga w styczniu 1997 r. W grudniu 1996 r. kontrahent zgłosił uwagi do pracy pierwszej z dostarczonych maszyn. W związku z tym do kontrahenta udały się osoby odpowiedzialne za serwisowanie maszyny. Osoby te dokonały weryfikacji stanu maszyny i wymieniły kilka drobnych elementów (podzespołów) w maszynie.\nW okresie od stycznia do lutego 1997 r. kontrahent zgłosił kolejne uwagi do pracy maszyn. Weryfikacja jakości pracy maszyn zarówno przez serwis Wnioskodawcy, jak i serwis producenta maszyn nie stwierdziła jednak żadnych wad. Maszyny, z uwagi na zastosowane w nich skomplikowane technologie, wymagały obsługi przez wykwalifikowaną kadrę. Na Targach w 1997 r. kontrahent eksponował na swoim stanowisku wyroby, do których wytworzenia użyto maszyn będących przedmiotem umowy sprzedaży.\nW dniu 31 stycznia 1997 r. kontrahent wystosował do producenta maszyn (nie do Wnioskodawcy) pismo, w którym domagał się odebrania obydwu maszyn z uwagi na ich nieprawidłowe działanie. W okresie od lutego 1997 r. do lipca 1997 r. Wnioskodawca prowadził z kontrahentem korespondencję pisemną. Dochodziło też do spotkań przedstawicieli stron oraz wizyt serwisantów maszyn. W ocenie Wnioskodawcy (potwierdzonej stanowiskiem przedstawicieli producenta) obydwie maszyny działały prawidłowo, stąd też zgłaszane reklamacje, jak również prośba o zabranie maszyn zostały uznane za nieuzasadnione. Wnioskodawca potwierdził kontrahentowi swoje stanowisko w piśmie z dnia 22 lipca 1997 r.\nZ uwagi na okoliczność, że kontrahent nie uregulował pozostałej części ceny sprzedaży, Wnioskodawca złożył w dniu 5 czerwca 1997 r. pozew o zapłatę reszty ceny sprzedaży wraz z odsetkami. W dniu 28 października 1997 r. Sąd I instancji wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zasądzając żądane przez Wnioskodawcę kwoty. Nakaz nie uprawomocnił się. Kontrahent wniósł zarzuty od wydanego nakazu zapłaty, które Wnioskodawcy zostały doręczone przez Sąd dopiero w dniu 25 czerwca 2005 r.\nW zarzutach od nakazu zapłaty kontrahent podniósł, że odstąpił od umów sprzedaży z uwagi na nieprawidłową pracę maszyn, wniósł o uchylenie nakazu zapłaty oraz o oddalenie powództwa. Z uwagi na czas, jaki upłynął od dostarczenia kontrahentowi maszyn (1996/1997) do podjęcia przez sąd pierwszych czynności merytorycznych w sprawie (2005 r.), postępowanie dowodowe napotkało na szereg trudności. Utrudniona była identyfikacja oraz wskazanie naocznych świadków, a zeznający przed sądem świadkowie nie pamiętali lub mylili fakty, niektóre dokumenty uległy zniszczeniu, a stan maszyn, z uwagi na naturalne procesy starzenia ich poszczególnych elementów (guma/tworzywa sztuczne), uległ diametralnej zmianie. W sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłego sądowego oraz opinii instytutu naukowego, jednakże z uwagi na upływ czasu nie było możliwe jednoznaczne ustalenie, czy w latach 1996/1997 maszyny pracowały prawidłowo czy też nie. Ta ostatnia okoliczność była kluczową w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji, mając na względzie przepis art. 6 kc i art. 232 kpc oraz spoczywający na Wnioskodawcy ciężar dowodowy, w dniu 1 października 2009 r. wydał wyrok uchylający w całości nakaz zapłaty oraz oddalający powództwo. Sąd I instancji przyjął, że Wnioskodawca nie zdołał udowodnić, że sprzedane maszyny pracowały prawidłowo oraz przyjął, że w takim wypadku kontrahent Wnioskodawcy złożył skuteczne oświadczenie o odstąpieniu od umów sprzedaży z dnia 4 lipca 1996 r. Sąd I instancji przyjął, że podstawą prawną oświadczenia o odstąpieniu od obydwu umów był przepis art. 560 § 1 kc. Wnioskodawca zaskarżył przedmiotowy wyrok, jednakże Sąd II instancji wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. oddalił apelację Wnioskodawcy. Sąd II instancji podzielił ustalenia Sądu I instancji. W konsekwencji wraz z ogłoszeniem wyroku Sądu II instancji z dnia 6 maja 2010 r. uprawomocnił się wyrok Sądu I instancji z dnia 1 października 2009 r. Na podstawie art. 365 § 1 kpc wyrok ten wiąże nie tylko Wnioskodawcę i Jego kontrahenta oraz Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Reasumując, proces o zapłatę reszty ceny za maszyny sprzedane przez Wnioskodawcę na podstawie umów sprzedaży z dnia 4 lipca 1996 r. zakończył się dla Wnioskodawcy niekorzystnie. Przyjęto, że Wnioskodawcy nie należy się od kontrahenta zapłata reszty ceny ani dochodzone w sprawie odsetki od jej nieterminowej zapłaty, oraz że kontrahent Wnioskodawcy złożył skuteczne oświadczenie o odstąpieniu od umów sprzedaży z dnia 4 lipca 1996 r.\nJednocześnie z zarzutami od nakazu zapłaty kontrahent wniósł pozew wzajemny o zwrot uiszczonej na poczet ceny sprzedaży kwoty 500 716 zł 98 gr wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 1 lutego 1997 r. oraz kosztami procesu. Sąd rozpatrywał tę sprawę odrębnie i wyłączył ją do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pozew wzajemny został formalnie doręczony Wnioskodawcy dopiero w dniu 3 marca 2007 r.\nWnioskodawca również w ramach tego postępowania kwestionował twierdzenia kontrahenta, wskazując, że maszyny zostały uruchomione, działały prawidłowo, a zgłoszone reklamacje (poza uwagami, co do których dokonano naprawy/wymiany elementów) były nieuzasadnione. Wnioskodawca wskazywał, że brak było podstaw do odstąpienia od umów. Wnioskodawca kwestionował również okoliczność otrzymania od kontrahenta oświadczenia o odstąpieniu od którejkolwiek z umów.\nWnioskodawca w toku postępowania wskazywał również, że w sprawie z powództwa wzajemnego to na kontrahencie spoczywa ciężar wykazania, że maszyny nie działały prawidłowo. Wszystkie działania podejmowane przez Wnioskodawcę ukierunkowane były na odparcie bezzasadnego w ocenie Wnioskodawcy powództwa, a tym samym w celu zabezpieczenia wykorzystywanego w działalności gospodarczej majątku Wnioskodawcy. Fakt wydania przez Sąd w dniu 28 października 1997 r. w sprawie z powództwa Wnioskodawcy nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym potwierdzał, że roszczenie Wnioskodawcy było należycie udowodnione oraz uzasadnione, a zarazem, że roszczenie kontrahenta jest bezzasadne. Powyższe pozwalało Wnioskodawcy racjonalnie przypuszczać, że podejmowane działania są słuszne i mogą z dużym prawdopodobieństwem okazać się skuteczne.\nPomimo zgłaszanych przez Wnioskodawcę zarzutów i przedstawianych dowodów Sąd I instancji uznał, że kontrahent pismem z dnia 31 stycznia 1997 r. skutecznie odstąpił od obydwu umów. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. Sąd I instancji zasądził na rzecz kontrahenta kwotę 500 716 zł 98 gr tytułem zwrotu uiszczonej części ceny sprzedaży wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 22 lipca 1997 r. do dnia zapłaty oraz uregulowanie kosztów procesu. Sąd I instancji przyjął, że obowiązek zwrotu zapłaconej Wnioskodawcy ceny wynika z art. 494 kc w zw. z art. 560 § 2 kc, a obowiązek zapłaty odsetek ustawowych z przepisu art. 481 § 1 i 2 kc. Wnioskodawca dążąc do zabezpieczenia przed uszczupleniem swego majątku zaskarżył przedmiotowy wyrok podnosząc szereg zarzutów. Sąd II instancji wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r. oddalił apelację Wnioskodawcy i zasądził od Wnioskodawcy zwrot kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd II instancji uznał, że kontrahent odstąpił od zawartych pomiędzy stronami umów.\nObowiązek pokrycia kosztów procesu zasądzonych w wyroku Sądu I instancji z dnia 28 lutego 2013 r. obejmował zapłatę kontrahentowi kwoty 7 200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz uiszczenie na rzecz Skarbu Państwa – Sądu I instancji kwoty 26 635 zł 90 gr tytułem opłaty od pozwu. Obowiązek zwrotu kosztów procesu, zasądzonych w wyroku Sądu II instancji z dnia 16 kwietnia 2014 r. obejmował zapłatę kontrahentowi kwoty 5 400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa w postępowaniu apelacyjnym.\nRównież i w tym przypadku wraz z ogłoszeniem wyroku Sądu II instancji z dnia 16 kwietnia 2014 r. uprawomocnił się wyrok Sądu I instancji z dnia 28 lutego 2013 r. Na podstawie art. 365 § 1 kpc wyrok ten wiąże nie tylko Wnioskodawcę i Jego kontrahenta oraz Sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej.\nReasumując, proces o zwrot kontrahentowi uiszczonej przez niego części ceny za maszyny sprzedane przez Wnioskodawcę, na podstawie umów sprzedaży z dnia 4 lipca 1996 r., zakończył się dla Wnioskodawcy niekorzystnie. Przyjęto, że Wnioskodawca ma zwrócić swemu kontrahentowi kwotę, którą otrzymał tytułem ceny za maszyny sprzedane na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r. Przyjęto również, że Wnioskodawca ma zapłacić swemu kontrahentowi ustawowe odsetki za opóźnienie w zapłacie (zwrocie) ww. kwoty od dnia 22 lipca 1997 r. do dnia zapłaty.\nJako prawomocne, wyrok z dnia 28 lutego 2013 r. jak i wyrok z dnia 16 kwietnia 2014 r. (w części obejmującej obowiązek zapłaty kosztów procesu), mogły być egzekwowane.\nW związku z powyższym Wnioskodawca w dniu 30 kwietnia 2014 r. dokonał dobrowolnej zapłaty na rzecz kontrahenta zasądzonych kwot, w tym odsetek ustawowych oraz kosztów sądowych. Zapłata odsetek ustawowych nastąpiła przelewem na rachunek bankowy kontrahenta, natomiast kosztów sądowych przelewem na rachunek bankowy pełnomocnika kontrahenta – zgodnie z dyspozycją otrzymaną od kontrahenta. Kwota 26 635 zł 90 gr tytułem opłaty od pozwu, została przekazana na rachunek bankowy Sądu I instancji przelewem w dniu 26 maja 2014 r.\nRokiem obrotowym i podatkowym Wnioskodawcy jest okres od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego.\nW swoich księgach rachunkowych Wnioskodawca w roku 1996/97 wykazał przychód z tytułu sprzedaży maszyn na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r. Do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia pozwu Wnioskodawcy o zapłatę reszty ceny sprzedaży maszyn Wnioskodawca wykazywał w swoich księgach rachunkowych należności dochodzone w procesie. Dochodzone należności podlegały aktualizacji zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości.\nOdpisy aktualizacyjne dotyczące dochodzonych należności nie zostały rozpoznane jako koszt uzyskania przychodu na gruncie rozliczeń Wnioskodawcy w podatku dochodowym od osób prawnych.\nW związku z doręczeniem Wnioskodawcy pozwu wzajemnego kontrahenta w dniu 3 marca 2007 r, na podstawie art. 35d ustawy z dnia z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości Wnioskodawca rozpoczął tworzenie rezerwy na kwotę sporną od 31 marca 2010 r., a zakończył tworzenie rezerw w dniu 31 marca 2014 r. Rezerwy te nie zostały rozpoznane jako koszt uzyskania przychodu na gruncie rozliczeń Wnioskodawcy w podatku dochodowym od osób prawnych.\nPrzez wszystkie lata od zawarcia umów z dnia 4 lipca 1996 r. aż do dnia wniesienia wniosku Wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży maszyn do obróbki szkła oraz produkcji szkła i szyb zespolonych, a następnie produkcji szkła/szyb zespolonych.\nPrzez wszystkie lata od dnia zapłaty części ceny za sprzedane maszyny na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r. aż do dnia, w którym Wnioskodawca musiał zwrócić swemu kontrahentowi tę kwotę, środki te były wykorzystywane do finansowania działalności gospodarczej Wnioskodawcy i pozwalały osiągać Wnioskodawcy przychody z tego źródła.\nMaszyny sprzedane na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r. nie mają obecnie żadnej wartości rynkowej. Brak właściwej konserwacji i upływ czasu sprawił, że maszyny te jeszcze przed doręczeniem Wnioskodawcy pozwu wzajemnego w 2007 r. utraciły swą wartość.\nWnioskodawca zamierza w aktualnie trwającym okresie rozliczeniowym (w roku obrotowym i podatkowym trwającym od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r.) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zapłacone kontrahentowi odsetki ustawowe, do zapłaty których Wnioskodawca zobowiązany był na podstawie prawomocnego wyroku Sądu I instancji z dnia 28 lutego 2013 r. (zdarzenie przyszłe nr 1).\nWnioskodawca zamierza w aktualnie trwającym okresie rozliczeniowym (w roku obrotowym i podatkowym trwającym od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r.) zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zapłacone kontrahentowi oraz Skarbowi Państwa – Sądowi I instancji koszty procesu, do zapłaty których Wnioskodawca zobowiązany był na podstawie prawomocnego wyroku Sądu I instancji z dnia 28 lutego 2013 r. oraz wyroku Sądu II Instancji z dnia 16 kwietnia 2014 r. (zdarzenie przyszłe nr 2).\nCzy odsetki ustawowe od kwoty 500 716 zł 98 gr faktycznie zapłacone na rzecz kontrahenta w dniu 30 kwietnia 2014 r., zasądzone od Wnioskodawcy wyrokiem Sądu I instancji z dnia 28 lutego 2013 r., Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, oraz czy zaliczenie przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów winno nastąpić w aktualnie trwającym roku obrotowym (podatkowym) Wnioskodawcy (od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r.)...\nCzy pokrycie kosztów procesu, w tym zapłatę na rzecz Skarbu Państwa – Sądu I instancji opłaty od pozwu, faktycznie zapłaconej w dniu 26 maja 2014 r. oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz kontrahenta, faktycznie zapłaconych w dniu 30 czerwca 2014 r., zasądzonych od Wnioskodawcy wyrokiem Sądu I instancji z dnia 28 lutego 2013 r. oraz wyrokiem Sądu II instancji z dnia 16 kwietnia 2014 r., Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, oraz czy zaliczenie przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów winno nastąpić w aktualnie trwającym roku obrotowym (podatkowym) Wnioskodawcy (od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 31 marca 2015 r.)...\nZdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowego od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).\nZawierając i realizując umowy sprzedaży z dnia 4 lipca 1996 r. Wnioskodawca dążył do uzyskania przychodu i przychód ten uzyskał. W tym zakresie Wnioskodawca uzyskał zapłatę części ceny za maszyny sprzedane na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r. Wnioskodawca miał interes w tym aby uzyskać zapłatę reszty ceny i uniknąć konieczności zwrotu części ceny, którą otrzymał, tak aby dalsza sprzedaż innych maszyn oraz sprzedaż produkowanego przez Wnioskodawcę szkła/szyb zespolonych na podstawie innych umów i dalsze przychody ze źródła przychodów działalność gospodarcza w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz, aby źródło to w ogóle dalej istniało oraz żeby źródło to funkcjonowało w bezpieczny sposób. Wnioskodawca miał wreszcie interes w tym, żeby w obu procesach sąd potwierdził, że należała mu się cena za maszyny sprzedane na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r., tak aby ujęcie tej wartości w ramach przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych za dany rok podatkowy pozostało bez zmian.\nWnioskodawca nie stwierdził zgłaszanych przez kontrahenta wad w sprzedanych maszynach (a nieliczne potwierdzone wady usunął). Wnioskodawca oczekiwał zatem na uzyskanie od kontrahenta pełnej ceny sprzedaży maszyn. W sytuacji, gdy kontrahent wykorzystywał sporne maszyny do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, co wynikało chociażby z wystawionej na Targach Poznańskich przez kontrahenta ekspozycji wyrobów wytworzonych na spornych maszynach, oczekiwania Wnioskodawcy były w pełni uzasadnione. Z uwagi na brak zapłaty części ceny sprzedaży Wnioskodawca wytoczył powództwo o zapłatę. Wnioskodawca był przekonany, że nie doszło do odstąpienia przez kontrahenta od zawartych umów, gdyż w ocenie Wnioskodawcy nie było ku temu podstaw, nadto Wnioskodawca nie otrzymał od kontrahenta żadnego wyraźnego oświadczenia o odstąpieniu od którejkolwiek z umów, a jedynie prośbę o zabranie maszyn. Brak zapłaty przez kontrahenta ostatniej części ceny sprzedaży oraz sprzeczne stanowiska stron co do prawidłowości pracy maszyn uzasadniały poddanie sprawy pod rozstrzygnięcie niezawisłego sądu. Przekonanie Wnioskodawcy co do prawidłowości pracy maszyn uzasadniało zatrzymanie przez Wnioskodawcę uiszczonej przez kontrahenta części ceny sprzedaży i wykorzystanie tej kwoty do finansowania i zabezpieczenia źródła przychodów działalność gospodarcza.\nStanowisko Wnioskodawcy wynikało z dążenia do uzyskania reszty ceny sprzedaży należnej Mu na podstawie umów z dnia 4 lipca 1996 r. i zapewnienia w ten sposób lepszej kondycji swego przedsiębiorstwa, a uzasadnione było dysponowaniem przez Wnioskodawcę protokołami odbioru maszyn oraz opiniami osób serwisujących maszyny, z których jednoznacznie wynikało, że maszyny pracują prawidłowo. Dopiero w dniu 5 marca 2007 r. Wnioskodawca formalnie otrzymał z Sądu odpis pozwu wzajemnego (wysłanego przez kontrahenta do sądu w grudniu 1997 r.), w którym kontrahent domagał się zwrotu uiszczonej przez niego części ceny sprzedaży wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 1 lutego 1997 r. do dnia zapłaty. Zatem, w pierwszym procesie Wnioskodawca dążył do uzyskania zapłaty reszty ceny sprzedaży, a jednocześnie w ramach drugiego postępowania podejmował działania mające na celu zachowanie wpłaconych przez kontrahenta kwot i wniósł o oddalenie powództwa wzajemnego w całości. Wnioskodawca starał się w ten sposób uchronić swoje przedsiębiorstwo przed zakłóceniami w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Konieczność zwrotu ceny za sprzedane maszyny mogłaby spowodować zakłócenia przy wykonaniu innych umów. Nie można było wykluczyć również dalszych konsekwencji ewentualnego dobrowolnego zwrotu uiszczonych przez kontrahenta kwot, polegających chociażby na pogorszeniu pozycji procesowej w toczących się przed sądami postępowaniach (zwrot ceny mógłby zostać potraktowany jako uznanie powództwa). Wnioskodawca odpierając powództwo kontrahenta chronił majątek wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przed bezpodstawnymi w ocenie Wnioskodawcy roszczeniami kontrahenta.\nW związku z zapadłymi orzeczeniami Wnioskodawca utracił zapłaconą Mu część ceny sprzedaży oraz zobowiązany był do zapłaty na rzecz kontrahenta zasądzonych odsetek ustawowych oraz kosztów sądowych, tym niemniej wszystkie działania Wnioskodawcy, w tym wdanie się w spór oraz odpieranie bezpodstawnych w ocenie Wnioskodawcy roszczeń, miały na celu zachowanie źródła przychodu a zarazem jego zabezpieczenie, a także uzyskanie przychodu w postaci odsetek za opóźnienie w zapłacie reszty ceny sprzedaży przez kontrahenta i potwierdzenie, że cenę sprzedaży maszyn prawidłowo rozpoznano jako przychód na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych.\nPostępowania sądowe, jakie toczyły się pomiędzy Wnioskodawcą oraz kontrahentem, wynikały z powstałego pomiędzy stronami sporu. W ocenie Wnioskodawcy, wytoczenie powództwa, a następnie ochrona przed roszczeniami objętymi powództwem wzajemnym, stanowiły w pełni uzasadnioną ekonomicznie oraz racjonalną decyzję gospodarczą. Celem prowadzonych postępowań było wszak uzyskanie reszty ceny sprzedaży oraz przychodu w postaci odsetek za opóźnienie w zapłacie (w przypadku sprawy z powództwa Wnioskodawcy), a także zachowanie/zabezpieczenie źródła przychodu poprzez uchronienie Wnioskodawcy przed uszczupleniem majątku wykorzystywanego do działalności gospodarczej poprzez podjęcie próby obrony przeciwko roszczeniom kontrahenta (w przypadku sprawy z powództwa kontrahenta). Prowadzone postępowania były niezwykle skomplikowane; w toku procesów uwidoczniły się trudności dowodowe w jednoznacznym ustaleniu stanu maszyn z roku 1997. Przebieg postępowań oraz czas ich trwania pokazały, że wyjaśnienie sporu było wyjątkowo trudne. Pomimo istnienia ryzyka przegrania postępowań sądowych Wnioskodawca nie mógł zrezygnować z próby obrony własnych interesów, w szczególności w przypadku gdy uzyskanie korzystnych orzeczeń, na co Wnioskodawca liczył, przysporzyłoby Wnioskodawcy dodatkowych przychodów (odsetki od nieterminowej zapłaty reszty ceny sprzedaży przez kontrahenta), a także ochroniło majątek Wnioskodawcy, a tym samym zabezpieczyło źródło przychodów (odparcie roszczeń kontrahenta).\nPodkreślić w tym miejscu należy, że użyte w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych sformułowanie „w celu” osiągnięcia/zachowania/zabezpieczenia przychodu/źródła przychodu należy rozumieć jako efekt, do którego podatnik dąży, a nie jako skutek, który musi zostać osiągnięty. Istnieje zatem możliwość uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów nawet gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Sam fakt nie osiągnięcia oczekiwanego efektu gospodarczego (uzyskania przychodu/zachowania/zabezpieczenia źródła przychodu) nie dyskwalifikuje bowiem poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.\nObowiązek zapłaty odsetek ma przede wszystkim bezpośredni związek z wieloletnim wykorzystywaniem środków kontrahenta do działalności Wnioskodawcy, których Wnioskodawca nie chciał zwracać i pozostaje w bezpośrednim związku z dążeniem Wnioskodawcy aby uchronić w ten sposób prowadzoną działalność gospodarczą przed utratą płynności i zakłóceniami dotyczącymi innych kontraktów wykonywanych w okresie od 1996 r. do chwili obecnej. W ocenie Wnioskodawcy, bardziej opłacalne było oczekiwanie na wynik procesu i jego pozytywny rezultat potwierdzający prawidłowe zakwalifikowanie ceny sprzedaży maszyn w ramach przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych i jednoczesne wykorzystywanie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (i uzyskiwanie w związku z tym przychodów) środków zapłaconych w poczet ceny sprzedaży maszyn od dobrowolnego zwrotu tych pieniędzy. Dobrowolny zwrot tych środków oznaczałby utratę szansy na wygranie obu procesów i na odzyskanie reszty ceny za sprzedane maszyny wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie. Oznaczałoby to również brak podstaw do zaliczenia ceny sprzedaży maszyn do przychodu z działalności gospodarczej.\nObowiązek zapłaty kosztów postępowania jest również związany z wieloletnim wykorzystywaniem przez Wnioskodawcę środków, które na podstawie prawomocnego wyroku Sądu należało w ostatecznym rozrachunku zwrócić – które to środki Wnioskodawca chciał zatrzymać na potrzeby swojej działalności.\nGdyby nie decyzja Wnioskodawcy, aby wejść w spór z kontrahentem i pilnować swego interesu, obowiązek zapłaty kosztów procesu by nie powstał. Należy przy tym podkreślić, że obowiązek zapłaty kosztów postępowania obejmuje zwłaszcza zapłatę na rzecz Skarbu Państwa – Sądu I instancji opłaty sądowej od pozwu wniesionego przez kontrahenta. Opłata sądowa pokrywa natomiast nie tylko czynności Sądu związane z rozpoznaniem pozwu, ale i też rozpatrzenie wszelkich zarzutów i twierdzeń podnoszonych przez pozwanego (Wnioskodawcę) we własnym interesie. W tej części zatem, wydatek ten ma również bezpośredni związek z obroną interesu Wnioskodawcy przed sądem powszechnym nakierowaną na zachowanie i zabezpieczenie prowadzonej działalności gospodarczej.\nDziałania Wnioskodawcy, w tym w szczególności odpieranie żądań kontrahenta, były w pełni uzasadnione i stanowią naturalną i powszechną praktykę w działalności gospodarczej w sytuacjach spornych. Wnioskodawca spodziewał się, że sądy podzielą Jego stanowisko, co doprowadziłoby nie tylko do uzyskania przez Niego dochodzonych pozwem kwot (w tym przychodu w postaci odsetek za nieterminową zapłatę reszty ceny sprzedaży), ale także do uniknięcia konieczności zwrotu uzyskanej części ceny sprzedaży (która cały czas była wykorzystywana do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej i pozwalała uzyskiwać Wnioskodawcy z tego tytułu przychody) oraz odsetek ustawowych i kosztów sądowych, a nadto potwierdziłaby się prawidłowość ujęcia ceny za sprzedane maszyny w ramach przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Na przeszkodzie w uzyskaniu pozytywnych dla Wnioskodawcy wyników postępowań sądowych stanęła przede wszystkim okoliczność niezwykle długiego trwania postępowań sądowych, co skutkowało brakiem możliwości wydania jednoznacznej opinii przez biegłego/instytut naukowy na temat stanu maszyn w latach 1996 i 1997, w sytuacji gdy upłynęło od tego czasu już kilkanaście lat.\nKonieczność zapłaty przez Wnioskodawcę odsetek ustawowych od zasądzonych na rzecz kontrahenta kwot była bezpośrednim następstwem wykorzystywania tych środków w działalności Wnioskodawcy i pozostaje w bezpośrednim związku z podejmowaniem przez Wnioskodawcę działań ukierunkowanych na zabezpieczenie prowadzonej działalności gospodarczej przed ryzykiem i zakłóceniami związanymi ze zwrotem znacznej kwoty otrzymanej za maszyny sprzedane na rzecz kontrahenta.\nPonadto należy podkreślić, że niewykonanie prawomocnego wyroku sądu powszechnego, w którym wskazano m.in. na obowiązek zapłaty odsetek i kosztów, oznaczałoby narażenie na zajęcie majątku Wnioskodawcy, konieczność poniesienia opłat egzekucyjnych, o których mowa w ustawie o komornikach sądowych i egzekucji z dnia 29 sierpnia 1997 r., utratę wiarygodności wobec banków finansujących działalność Wnioskodawcy. Wszystkich tych dotkliwych konsekwencji dla stabilności przychodów ze źródła działalność gospodarcza udało się uniknąć właśnie przez dobrowolną zapłatę należności zasądzonych od Wnioskodawcy. Jeszcze raz wypada podkreślić, że kwota 500 716 zł 98 gr, od której zostały naliczone odsetki ustawowe, pozostawała przez cały ten okres w dyspozycji Wnioskodawcy i była przez Niego wykorzystywana w celu osiągania przychodów ze źródła działalność gospodarcza.\nZ przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Zapłacone odsetki ustawowe oraz koszty postępowania zasądzone przez sąd nie podpadają pod żadną z kategorii uregulowanych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.\nZgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).\nZ wykładni językowej pkt 11 wynika, że kosztu podatkowego nie stanowią tylko odsetki naliczone, lecz niezapłacone albo odsetki umorzone. A contrario przy braku wyraźnego wyłączenia przedmiotowego, zapłacone odsetki od środków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej zawsze są kosztami uzyskania przychodów. Odsetki takie stają się zatem kosztem uzyskania przychodów w momencie ich zapłaty.\nPrzepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewidują bezpośredniego wyłączenia kosztów sądowych i zapłaconych odsetek ustawowych z kosztów uzyskania przychodu. Ponieważ powyższe wydatki zostały przez Wnioskodawcę poniesione w celu osiągnięcia przychodu oraz zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów działalność gospodarcza Wnioskodawca winien mieć możliwość zaliczania tych wydatków do kosztów podatkowych w roku podatkowym, który trwa u Wnioskodawcy od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 1 marca 2015 r. Okoliczność, że większość celów działań Wnioskodawcy nie została osiągnięta nie może stanowić przeszkody do zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów podatkowych. Ustawa wyraźnie wskazuje, że przy możliwości zaliczenia wydatków do kosztów podatkowych znaczenie ma nie skutek, ale cel podejmowanych przez Wnioskodawcę działań i związane z tym konieczne wydatki. Ma znaczenie przy tym, że wydatek w postaci zapłaconych przez Wnioskodawcę odsetek ustawowych związany jest bezpośrednio z faktem wykorzystywania środków pieniężnych do prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej i uzyskiwania z tego tytułu przychodów, co więcej z uwagi na toczące się postępowanie sądowe Wnioskodawca mógł liczyć, że przedmiotowego wydatku nie będzie musiał w ogóle ponieść i że potwierdzi się prawidłowość ujęcia ceny sprzedaży maszyn w ramach przychodu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. W zaistniałych okolicznościach nie powinno budzić wątpliwości, że wydatek w postaci odsetek ustawowych ma związek z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, a jego poniesienie wynika z działań Wnioskodawcy ukierunkowanych na osiągnięcie przychodów. Nadmienić również należy, że prowadzenie trwających kilkanaście lat sporów sądowych było racjonalnym i celowym działaniem Wnioskodawcy, ukierunkowanym na zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które ponadto umożliwiło Wnioskodawcy wykorzystywanie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej znacznych środków finansowych przez cały czas trwania postępowania sądowego.\nStanowisko zaprezentowane przez Wnioskodawcę zgodne jest ze stanowiskiem przedstawianym w interpretacjach indywidualnych, m.in. wydanych przez:\nDyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt ITPB1/415-289a/12/WM;\nDyrektora Izby Skarbowej w Warszawie dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt IPPB3/423-135/10-2/GJ);\nDyrektora Izby Skarbowej w Katowicach dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt IBPB3/423-162/08/JS).\nW tych okolicznościach stanowisko Wnioskodawcy winno zostać uznane za prawidłowe.\nNa podstawie art. 15 ust. 4c ww. ustawy koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącane w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.\nKoszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.\nW sytuacji gdy działania podatnika zmierzają do obrony majątku i zabezpieczenia źródeł przychodu, to koszty te stanowią koszty uzyskania przychodu, przy założeniu, że np.:\nnie wynika z działań podatnika niezgodnych z zasadami współżycia społecznego.\nZ opisu zdarzenia przyszłego wynika, że postępowanie sądowe, jakie toczyło się pomiędzy Wnioskodawcą i Jego kontrahentem miało związek z uzyskanym przez Spółkę przychodem z tytułu działalności gospodarczej.\nZasądzone odsetki ustawowe zostały przez Spółkę zapłacone w dniu 30 kwietnia 2014 r., zatem zaliczenie zasądzonych odsetek ustawowych na rzecz kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów powinno nastąpić w aktualnie trwającym roku obrotowym (podatkowym), tj. w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 31 marca 2015 r.\nZatem, zasądzone przez Sąd odsetki ustawowe, wypłacone przez Spółkę mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Będą one mogły zostać zaliczone do kosztów podatkowych w momencie ich zapłaty zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy podatkowej.\nOdnosząc się do kwestii wydatków stanowiących koszty postępowania sądowego należy stwierdzić, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewidują bezpośredniego wyłączenia wskazanych wydatków z kosztów uzyskania przychodów. Zasadnicze znaczenie dla dokonania oceny możliwości zaliczenia wskazanych wydatków do kosztów uzyskania przychodu będzie miało – jak wskazano to powyżej – określenie, czy są one ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów.\nOdnosząc powyższe do przedstawionych przez Wnioskodawcę wydatków stanowiących koszty sądowe, należy stwierdzić, że nie mogą być one powiązane z konkretnym przychodem uzyskanym przez Wnioskodawcę, wiążą się bowiem pośrednio z całokształtem prowadzonej przez Spółkę działalności, ponieważ zostały poniesione dla ochrony Jej interesów. Koszty związane z wystąpieniem na drogę sądową mają na celu ochronę przedsiębiorcy przed uszczupleniem jego majątku, wykorzystywanego w działalności gospodarczej prowadzonej w celu osiągania przychodów.\nZatem, są to koszty związane z funkcjonowaniem Wnioskodawcy i jako takie stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów. Z tych też względów wydatki z tego tytułu mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów – jako koszty pośrednie prowadzonej działalności, które są potrącane w dacie ich poniesienia.\nW ocenie tutejszego Organu, zasądzone przez Sąd od Wnioskodawcy na rzecz kontrahenta koszty sądowe Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4d i art. 15 ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zaliczenie zasądzonych kosztów sądowych do kosztów uzyskania przychodów powinno nastąpić w aktualnie trwającym roku obrotowym (podatkowym), tj. w okresie od 1 kwietnia 2014 r. do 31 marca 2015 r.\nW tym miejscu należy wskazać, że niniejsza interpretacja odnosi się tylko do wskazanych przez Spółkę we wniosku zdarzeń i nie odnosi się do innych sytuacji, które nie są w opisie zdarzenia przyszłego zamieszczone. Każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie, w oparciu o konkretne okoliczności faktyczne. Jeśli ponoszone koszty spełniać będą przesłanki ustawowe, dla zaliczenia ich do kosztów podatkowych nie będzie wówczas przeszkód dla takiej ich podatkowej kwalifikacji.\nPodkreślenia wymaga również, że potwierdzenie wysokości określonych kwot przychodów lub kosztów uzyskania przychodów nie może zostać dokonane w trybie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) Niniejsze nastąpić może tylko w „zwykłym” postępowaniu podatkowym związanym z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego. Jest to związane z tym, że „zwykłe” (wymiarowe) postępowanie podatkowe umożliwia organom podatkowym posłużenie się różnego rodzaju środkami dowodowymi, niemożliwymi do zastosowania w postępowaniu interpretacyjnym, bez których nie jest możliwe potwierdzenie prawidłowości wyliczenia określonej wartości.\nIBPB3/423-162/08/JS | Interpretacja indywidualna\nLokalizacja: Wyszukiwarka > Koszty uzyskania przychodów > IPTPB3/423-325/14-2/KJ


Biopaliwa - artykuły | Nasze Miasto\nKomu ekolodzy przybliżają naturę\nTego, jak dbać o środowisko, najlepiej uczyć się poza klasą.\n30 listopada 2011, 13:57\nObecnie w Polsce spalamy około 2 mln ton biopaliw rocznie, lecz tylko niewielki procent z tego to dodatek do benzyny. Według unijnych przepisów musi się to zmienić.\nOszołomami nazywają nas ci, którzy łamią prawo\nO mitach towarzyszących działaniom organizacji ekologicznych rozmawiamy z Piotrem Tyszko-Chmielowcem z Fundacji EkoRozwoju\n30 listopada 2011, 13:32\nU nas pracuje się od projektu do projektu\nO finansowaniu organizacji ekologicznych rozmawiamy z Ireną Krukowską-Szopą z Fundacji Ekologicznej Zielona Akcja.\nInwestycje w ekologię? Mamy za mało pieniędzy\nNa Dolnym Śląsku praktycznie w ogóle nie produkuje się biopaliw płynnych. - mówi Mieczysław Ciurla z Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego.\nPolscy rolnicy zarobią na biopaliwach\nNa biopaliwa zużywa się rocznie około 200 tys. ton rzepaku w Polsce - mówi Magdalena Mączyńska, specjalista ds marketingu Pierwszego Portalu Rolnego z Wrocławia.\nKilka procent biopaliwa w naszych bakach\nInwestycja w biopaliwa jest koniecznością - mówi prof. Włodzimierz Kordylewski z Politechniki Wrocławskiej\n30 listopada 2011, 13:12\n3 marca 2021, 7:51


• Na Stasia i Nel • wiosna • Matko Do Ciebie Piszę • Zaloty! • Wiosenne obserwacje • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • bajka • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • Bo miłość nie jest taka prosta. Przeszłość • delfinn szuka książki\t• martyna071095 szuka książki\t• patrycja620 szuka książki\t• izagd2121 szuka książki\t• mojeksiazki szuka książki\t• Skromna noblistka. Portret Marii • - W każdej rzeczywistości istnieje • Recenzja gry planszowej „Gierki • Wywiad z Florence Hinckel i Vincentem • Łatwopalna. Portret Agnieszki Osieckiej. • Recenzja gry Gobblety czyli kółko • "Mój przyjaciel kryzys" - zwiastun książki • "Szczęściary" - zwiastun książki • "Wielka Mała Wyspa Wielkanocna" - • #kasiuniagotuje - zwiastun książki • "Dobre uczennice zostają top modelkami" STRONA GŁÓWNA


stadion dziesięciolecia - Wiadomosci.gazeta.pl\nświat uniwersytecki. A teraz, drodzy bracia i siostry, uczestnicy tego wielkiego spotkania ponad Stadionem Dziesięciolecia w Warszawie, moi drodzy bracia i siostry, uczestnicy tego wielkiego, eucharystycznego, maryjnego spotkania - przyjmijcie moje papieskie błogosławieństwo jako ostatnie słowo naszej\n1,50. Jest też wycofany z rynku niemieckiego środek chwastobójczy. Wszystkie ceny w euro, ale w złotówkach też można płacić. – Jesteśmy niczym "Jarmark Europa" na dawnym Stadionie Dziesięciolecia – uważa jeden z handlowców z Lubieszyna. – Tylko kałaszanikowa u nas nie kupisz\nSzantaż kupców ze Stadionu: Wracamy na koronę\nO złych nastrojach wśród kupców handlujących na błoniach Stadionu Dziesięciolecia pisaliśmy wczoraj. Twierdzą, że zeszli z korony stadionu tylko dlatego, że poprzednia minister sportu Elżbieta jakubiak (PiS) tuż przed wyborami obiecała im budowę kupieckiego centrum na Targówku przy ul\nlekkoatletyczny. Stadion Dziesięciolecia należy jednak do rządowego Centralnego Ośrodka Sportu. W środę na spotkaniu z posłami z komisji sportu wiceminister edukacji narodowej i sportu Wiesław Wilczyński poinformował, że do końca roku zostanie rozwiązana umowa z firmą Damis, która prowadzi na stadionie największy\npani Ewy Małkowskiej w alejce, która prowadzi od ronda Waszyngtona na koronę Stadionu Dziesięciolecia, od rana trwała zabawa. Kilka osób tańczy do muzyki disco. "Tą piosenką was pożegnamy" - śpiewa pani Ewa, wulkan energii na parkiecie. - 18 lat tu spędziłam. To impreza pożegnalna - mówi z\nWarszawska prokuratura wszczęła dwa śledztwa w sprawie wczorajszej śmierci Nigeryjczyka handlującego na bazarze w okolicach stadionu dziesięciolecia. - Pierwsze dotyczy czynnej napaści na funkcjonariusza policji, drugie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza policji co skutkowało zgonem\nInspektorzy Najwyższej Izby Kontroli potwierdzają potoczną opinię, że Stadion Dziesięciolecia jest oazą przestępczości. Celnicy, służby skarbowe i policja od 1998 r. do połowy 2004 r. skonfiskowali na Stadionie: ponad 31 tys. litrów czystego spirytusu wartego 7,5 mln zł, papierosy za 856 tys\nbrak kasy. Po kilku mandatach zapewne wielu piratów i paserów uznałoby, że gra jest niewarta świeczki i zrezygnowało z handlu. W piątek zajrzeliśmy na warszawski Stadion Dziesięciolecia, który uchodzi za największe w kraju gniazdo piractwa. Właśnie minęło południe, więc handel powoli się zwija. Stoisk\n” na Knajpę Roku 2015. Jej właściciel Davit Turkestanishvili zaczynał od serwowania kaukaskich szaszłyków w obskurnej budce na nieistniejącym Stadionie Dziesięciolecia, a dziś jego lokal jest jednym z najpopularniejszych w stolicy. Po nim powstała m.in. U Tato, założona przez Tariela Maridashvilego


Szklarnie - Donkiz Praca\n1 - 20 z 352 ofert pracy\nPRACA W SZKLARNI (OGÓRKI,POMIDORY,PAPRYKA) PRACA W HOLANDII\nRawicz - Pracy tymczasowej - Dowiadczenie\nAgencja Zatrudnienia i Pracy Tymczasowej KLAVER Sp. z o.o z certyfikatem o numerze 13570 poszukuje dla jednego ze swoich klientów zagranicznych PRACOWNIKÓW SZKLARNIOWYCH (POMIDORY, OGÓRKI, PAPRYKA). Zatrudnimy osoby dyspozycyjne do podjęcia pracy na okres minimum 3 miesięcy. Oferujemy dla Was: - atrakcyjne wynagrodzenie, - zakwaterowanie, - transport do pracy, - od 40-45 godzin tygodniowo, - ubezpieczenie. Wymagania: - mile widziane doświadczenie w pracy na szklarni, - duża motywacja do pracy każdego dnia, - mile widziana znajomość języka angielskiego, - mile widziane posiadanie BSN/SOFI....\nAgencja Pracy Tymczasowej i Doradztwa Personalnego Graser Sp. z o.o., wpisana na podstawie Certyfikatu Ministra Gospodarki i Pracy do Krajowego Rejestru Agencji Zatrudnienia pod nr 1978, specjalizuję się w delegowaniu pracowników do krajów Unii Europejskiej Miejsce pracy: HOLANDIA Aktualnie poszukujemy osób chętnych do pracy na stanowisko: Pracownik szklarni Od kandydatów wymagamy : - doświadczenia na szklarni - mile widziana znajomość języka angielskiego lub niemieckiego w stopniu umożliwiających komunikację - mile widziane prawo jazdy - chęć i dobra motywacja do pracy. Co oferuje firma? -...\n26-06-2017 - krakusik.pl\nWnosimy na polski rynek usług HR nowoczesność i pomysł na biznes pełen elastyczności i kreatywności pod szyldem Agencji Outsourcingowej Time2Work Sp. z o.o. (KRAZ 13395) Jesteśmy skutecznym doradcą zarówno dla pracodawców jak i dla pracowników. Dając z siebie wszystko nie ograniczamy się do szablonowych usług tradycyjnych agencji pracy, naszym założeniem jest ewoluowanie wraz z rynkiem. W aktualnym procesie rekrutacyjnym, poszukujemy: Osób do pracy sezonowej - rolnictwo, zbiory, produkcja, szklarnie Miejsce pracy: Cała Holandia Opis stanowiska: • praca w różnych sektorach: • ogrodnictwo -...\n23-06-2017 - szczeciniak.pl\nAgencja Pracy Vuurin poszukuje pracowników do pracy za granicą, na stanowisko Pracownik fizyczny. Posiadamy oferty w sektorze ogrodnictwa:- zbiór warzyw i owoców (szklarnia, pole), oferty pracy w magazynach - pakowanie,- rozładunek i załadunek opon samochodowych praca dla spawaczy Wymagania:- siła fizyczna i chęci do pracy - mile widziana znajomość j. angielskiego, - mile widziane prawo jazdy kat.B. Jeśli jesteś zainteresowany prześlij cv ze zdjęciem lub zadzwoń. Rodzaj pracy: Tymczasowa\nAgencja Pracy EURO PERSONNEL S.C. nr certyfikatu 12849 dla swojego partnera w Holandii poszukuje osoby na stanowisko: Praca wakacyjna dla uczniów i studentów Opis stanowiska: - praca w szklarni lub na magazynie Wymagania: - motywacja - znajomość języka angielskiego mile widziana - prawo jazdy kat. B mile widziane - odpowiedzialność Oferujemy: -legalne zatrudnienie u sprawdzonych pracodawców w Holandii - ubezpieczenie holenderskie - pomoc w zakwaterowaniu - organizację codziennych dojazdów z/do pracy - pomoc polskiego koordynatora - wynagrodzenie zgodne z prawem holenderskim wg stawek wiekowych...\nAgencja Pracy Czasowej Jupiter ma już dwadzieścia lat doświadczenia w rekrutacji i selekcji pracowników. Nasi wykwalifikowani, pełni motywacji, pracownicy tymczasowi pochodzą głównie z Polski i mogą być zatrudnieni w różnych sektorach: w branży spożywczej, transportowej, w dystrybucji i w sektorze AGF. Dla naszych klientów poszukuje osób do pracy na hali produkcyjnych przy owocach/warzywach, bądź szklarni z owocami/warzywami. Prace znajduja się w okolicach Venlo Wymagania: - mile widziana komunikatywna znajomość języka angielskiego - mile widziane doświadczenie pracy na produkcji bądź zbiorach...\nPraca w szklarni przy ogórkach/pomidorach\nAgencja Pracy Czasowej Jupiter ma już dwadzieścia lat doświadczenia w rekrutacji i selekcji pracowników (nr cert. 10790). Nasi wykwalifikowani, pełni motywacji, pracownicy tymczasowi pochodzą głównie z Polski i mogą być zatrudnieni w różnych sektorach: w branży spożywczej, transportowej, w dystrybucji i w sektorze AGF. Dla jednego z naszych klientów poszukujemy kandydatów do pracy stałej w szklarni do września bądź dłużej przy ogórkach szklarniowych z doświadczeniem przy ogórkach/ pomidorach. Wymagania: - warunkiem koniecznym jest doświadczenie przy ścinaniu ogórków/pomidorów - doświadczenie w...\nGorzów Wielkopolski - Pracy tymczasowej - Dowiadczenie\nPRACE SZKLARNIOWE PRZY POMIDORACH - HOLANDIA !\nAgencja Zatrudnienia i Pracy Tymczasowej KLAVER Sp. z o.o z certyfikatem o numerze 13570 poszukuje dla jednego ze swoich klientów zagranicznych PRACOWNIKÓW SZKLARNIOWYCH (POMIDORY). Zatrudnimy osoby dyspozycyjne do podjęcia pracy na okres minimum 3 miesięcy, bądź na stały kontrakt. Mile widziane osoby posiadające prywatne zakwaterowanie na terenie Hagi. Oferujemy: - stawka godzinowa 9,43 euro brutto/ godzinę. Wymagania: - doświadczenie w szklarni z pomidorami, - mile widziane osoby z własnym zakwaterowaniem w Hadze, - motywacja do pracy, - mile widziana znajomość języka angielskiego. Zakres...\nDla jednego z naszych klientów poszukujemy kandydatów do pracy na sortowni owoców i warzyw od zaraz. Wymagania: - warunkiem koniecznym jest natychmiastowa dostepnosc do pracy - motywacja, chęci do pracy, a takze dyspozycyjnosc do pracy na dlugi okres czasu Oferujemy: - pracę w renomowanej i stabilnej firmie przez długi okres czasu - co tygodniowe wypłaty - zakwaterowanie (maksimum 78 euro, dla osób poniżej 20 roku zycia bezpłatne zakwaterowanie) - pomoc polskiego personelu po przyjezdzie do Holandii - pomoc przy wyrobieniu numeru sofii - ubezpieczenie - bezpłatny transport samochodem z miejsca...\nJako AB Job Service Polska Sp. z o.o. - jesteśmy polską agencją zatrudnienia (nr cert. 5971), oferujemy pracę osobom zainteresowanym krótko- lub długoterminowym zatrudnieniem w Holandii, Szwecji i w Polsce. Oferujemy pracę w ogrodnictwie, magazynach, zakładach produkcyjnych. Poszukujemy rzeźników, stolarzy, budowlańców, lakierników, betoniarzy, pracowników szklarniowych. Dla naszego Klienta w Holandii poszukujemy osób do pracy przy kulach śnieżnych w szklarni. ________________________________________ PRACA PRZY KULACH ŚNIEŻNYCH W HOLANDII Do Twoich zadań należeć będzie: - ścinanie kwiatów...\nNastępna » szklarnie\nOtrzymuj oferty drogą mailową na adres :szklarnie


Przyspieszy tempo wzrostu cen kukurydzy? | Newsy | nawozy.eu\nPrzyspieszy tempo wzrostu cen kukurydzy?\n2018-03-14 847 wyświetleń\nOd początku 2018 roku ceny zbóż na rynkach światowych przyjmują trendy zwyżkowe, w tym tempo wzrostu cen kukurydzy może jeszcze przyspieszyć.\nPierwsze dwa miesiące tego roku przyniosły zwyżki cen tego zboża, przez co indeks cen zbóż zwiększył się 12,8%. Natomiast w marcu doszło do kolejnych wzrostów. Tym razem o następne 5,8%, czyli od początku bieżącego roku wzrost cen tego zboża oscyluje w granicy 20%.\nNiemniej jednak ceny kukurydzy byłyby prawdopodobnie mniejsze gdyby nie publikacja najnowszego raportu USDA dotyczącego aktualnej sytuacji na rynkach rolnych. Jak wynika z przedstawionych danych, w najnowszych przewidywaniach produkcja tego zboża zmaleje o 3% do 1042 mln ton. Z kolei zużycie ogółem wzrośnie o 2% do 1074 mln ton w stosunku do 1068 mln t szacowanych w poprzednim raporcie. Dlatego też zapasy końcowe prawdopodobnie będą mniejsze o 14% niż w sezonie poprzednim, a zatem wyniosą 199 mln t.\nzboża zboże cena ceny Kukurydza\nW dniach od 20 do 26 kwietnia 2020 roku odnotowano wzrost cen zbóż w skupie.


Klarenbeek 2017: 20 najpopularniejszych wakacyjnych domów w: Klarenbeek - Airbnb, Gelderland, Holandia\nKlarenbeek · Domy\nMój pokój był w pobliżu centrum miasta (4 minuty jazdy pociągiem), parków, restauracji i lokali gastronomicznych. Dom położony jest w spokojnej okolicy. Jest to 2 minuty spacerem od dworca kolejowego. Z centrum jesteś z 1:31 do Amsterdam Airport .. Mój pokój jest odpowiednie dla par, awanturnicy solowych i osób podróżujących służbowo. Położony w spokojnej okolicy, można znaleźć mojego domu zaledwie 2 min. Od dworca kolejowego, z którego trwa 4 min. Do centrum Apeldoorn.\nApeldoorn wizyta w pałacu Het Loo, Apenheul i oczywiście chodzić w wielu zalesionych obszarach wokół Apeldoorn. Miasta takie jak Arnhem, Utrecht i Amsterdam są łatwo dojechać pociągiem, który zatrzymuje się tuż na zewnątrz. Idź też spojrzeć w Deventer lub Zutphen. W centrum Apeldoorn znajdziesz dobre restauracje i puby. Centrum jest około 3 km od mojego domu.\nJest to bajka drewniany dom (5-osob) i rzucić (dla 2 osób) ustawić w dzikim prywatnego lasu na skraju Veluwe, w pobliżu Apeldoorn oferuje wiele przyjaznych rodzinie działalności i kulinarne wsi Beekbergen, i jezioro Bussloo z jego plaż. Położony na cichym pasie z przeciwnej golfowym, dzieci mogą poruszać się za darmo podczas cieszyć się ciszą i naturą. pokochasz nasze miejsce od razu poczujesz się jak w domu. Gwiazdy w obfitości, zazwyczaj. Cisza w nocy, zawsze.\nNasz wspaniały drewniany Gingerbread Huis śpi pięć osób i dziecka w swoich dwóch pokoi. Trzy kroki od Huis jest przytulne Budka Gingerbread; piękny pokój oferuje zupełny spokój i ciszę. Spać pod gwiazdami w dziwnych 'nestje' i obudzić się do wysokich drzew i wielkich niebie Veluwe. Dzieci zagłębić się w zapas zabawek w ich sypialni / pokoju zabaw, podczas gdy Państwo zrelaksować się w ciepłym, przytulnym salonie na dużą narożną sofą podziwiając widoki dookoła. Zapraszamy na spacer przez 20 hektarów lasów na wyciągnięcie ręki przed promieniach popołudniowego słońca na patio o grilla. The Gingerbread Huis położony jest na terenie 6000m2 z naszych własnych lasów, w sąsiedztwie lasu krajowych i według naszego 5-letniego, a "niesamowite" naturalny piaskownica, gdzie wspinać się na drzewa i bawić się w chowanego. Sąsiadujące duży kij golfowy, jesteśmy tuż przy najcichszym, najspokojniejszym, właściwego pasa kraju używanego przez powozy końskiego, kucyki, spacerowiczów psa, dorywczo rowerzystów i Super przyjaznych sąsiadów. Mamy rowery różnej wielkości, strefa zabaw dla dzieci z huśtawką, zjeżdżalnią, urządzenia do wspinaczki dla małych dzieci, a fantastyczne lasy budowania nory w, wyszukiwać błędy i chrząszczy, Miejsce na jelenie, lisy, króliki biegają, i paszy sąsiada bardzo śliczne małe kucyki ich ulubione soczyste jabłka. Godzinę jazdy od Amsterdamu, 10 minut od Apeldoorn, więc idealnie położony dla atrakcji Veluwe użytkownika.\nThe Gingerbread Huis jest w dzikim bajkowego lasu na skraju Veluwe. Szukaliśmy w całej Holandii, aby znaleźć takie miejsce i to było nasze marzenie. Naprawdę myślisz, że jesteś w samym środku pustkowia, jeśli istnieją, ale w rzeczywistości jesteś grzejniku blisko wsi, Apeldoorn, a tym samym cały szereg działań turystycznych: Apenheul, Julianatoren, Paleis Het Loo. Veluwsche steam zatrzymuje się bardzo blisko. Dla miłośników spa / sauna, potem Thermen Bussloo jest 10 minut jazdy wzdłuż drogi. Beekbergen znajduje się całe mnóstwo restauracji. A nasza opiekunka zajmie się dziećmi, jeśli poprosisz przodu.\nJesteś mile widziany w naszym przytulnym hilidayhome w Beekbergen w middel przyrody, lasów i blisko do Parku Narodowego "de Veluwe. Bardzo miły dla rodzin z dziećmi, grup i petlovers. W pełni wyposażona holidayhome z 8 (+2 dziecko), TV, darmowe WiFi, zmywarka, mikrofalówka itp Holidaypark jest wyposażony w kryty basen, kawiarnie, restauracje. Supermarket tuż obok. Wiele miłych miejsc do odwiedzenia w pobliżu, takich jak Park Narodowy "de Veluwe, pałac Het Loo, Apeldoorn 'miasta, steamtrain etc.etc\nSpaceful 8-10 osób holidayhome. 8 łóżek dla dorosłych i 2 dla dzieci. Łazienka z wanną i kabiną prysznicową. 500m2 ogród, 2 parkingspaces, taras z meblami ogrodowymi, ognisko.\nSpokojne miejsce, wiele rzeczy do zrobienia i przejść.\nByć zaskoczony przestrzeni i spokoju w tym przytulne i pięknie urządzone domu. Dom jest w pełni wyposażony i oferuje pokój 3 pokojowe na 5 osób. Jednak można również znaleźć spokój z myszką ciche noce, komfortowym ogrodem i garażem dla motocykli i rowerów.\nTen przestronny dom 150m2 piętrze znajduje się duży salon z otwartą kuchnią. Można zatopić się sofa na relaksujący wieczór lub długich stołach w przytulnej kuchni. W kuchni znajduje się duża lodówka / zamrażarka, kuchenka mikrofalowa, piekarnik, zmywarkę i duży piec. Cech, takich jak patelnie, noże i sztućce liczne przygotować smaczny posiłek. W hali będzie można znaleźć toalety i duża szafa. Na górze jest podzielony na cztery pokoje, jedno dodatkowe oddzielne WC i mały, ale kompletne łazienki. Cztery pokoje są 3 pokoje. W drugim pokoju znajdą Państwo kabinę w przestrzeni szafa z dużą ilością miejsca na półkach i przestrzeni wiszące na szafie. Ponadto, dwie sypialnie z dużymi wbudowanymi szafami. Poprzez schody prowadzą na poddasze, gdzie pralka i siłownia zdobione. Składa się on z urządzenia treningowego pełnej wytrzymałości. Wszystko to na miękkiej podłodze sportowej, która nadaje się także do innych ćwiczeń jogi i podłogowych. Jeśli chcesz korzystać z obiektów sportowych, to wtedy prosimy o podanie w formularzu rezerwacji. Dom posiada dobrą bezprzewodowy dostęp do Internetu i komfortowe rozwiązania multimedialne. W salonie znajduje się duży telewizor z Apple TV i Chromecastem. W salonie znajduje się głośnik Bluetooth z Spotify Connect. Jeśli chcesz pracować z domu nie jest ustanowienie miły pracy z dużym wyświetlaczem na stole. W ogrodzie znajduje się gardenset dla ośmiu osób oraz duży stół ponad 3 metrów. Można skonsultować stosowanie profesjonalnego grilla i latem wiszą hamaki i ściereczki cień na dłoni. Doskonały aby cieszyć się podwórko okresie pokoju. Apeldoorn położony jest w Holandii, między A50 i A1. Po zrobieniu zjazdu jechać w kierunku domu w ciągu pięciu minut. Miasta takie jak Zwolle, Deventer, Arnhem i Nijmegen są w ciągu 30 minut jazdy samochodem. W ciągu godziny jazdy od Amsterdamu i Utrechtu. Te same czasy zastosowanie podczas korzystania z transportu publicznego. Centralna stacja Apeldoorn można dojechać autobusem z domu w ciągu 10 minut.\nDom jest bardzo cichy w sposób wolny przez ulicę w bardzo zielonej okolicy. Z wielu parków i trzech głównych parków w odległości spaceru, jest to jeden z najbardziej zielonych obszarów Apeldoorn. Znajduje się poza centrum, z dala od ruchliwych ulic w cichej nocy. W pobliżu domu znajduje się kilka centrów handlowych ze wszystkimi udogodnieniami. Samochodem i rowerem 15 minut jesteś w centrum miasta, a obszar jest dobrze połączony środkami transportu publicznego. Z domu jechać szybko w Apeldoorn, poprzez drogi lub przez A1 i A50. Jak jeździć szybko zarówno rowerem i samochodem Veluwe, na zielonych obrzeżach Apeldoorn i okolicznych miastach Deventer, Zutphen, Zwolle i Arnhem. Utrecht i Amsterdam zarówno środkami komunikacji miejskiej jak i samochodem w ciągu godziny.\nApeldoorn, GE, Holandia


Ucieczka lady Avelyn [Denise Lynn] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00314 003667 21329650 na godz. na dobę w sumie\nUcieczka lady Avelyn - ebook/epub\nAutor: Denise Lynn Liczba stron: 272\nISBN: 9788327655387 Data wydania: 2020-10-06\nDenise Lynn Ucieczka lady Avelyn Tłumaczenie: Janusz Maćczak HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2020\nTytuł oryginału: The Warrior’s Runaway Wife Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2018 Redaktor serii: Grażyna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Grażyna Ordęga ©2018 by Denise L. Koch © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2020 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harpercollins.pl ISBN 978-83-276-5538-7 Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink\nDla Toma i KM z wyrazami miłości. PROLOG Zamek Carlisle, kwiecień 1145. Gwar podnieconych rozmów w wielkiej sali zamkowej ścichł do stłumionych szeptów, gdy olbrzymie podwójne drzwi otwarły się ze skrzypieniem. A kiedy energicznym krokiem wszedł przez nie lord Elrik z Roul, nawet te szepty całkiem umilkły. Z jego długiej, sięgającej do ziemi opończy obramowanej wilczą skórą ściekały strużki wody po wiosennej burzy. Rozwiane poły rozbryzgiwały krople na posadzkę. Mężczyźni i kobiety rozstępowali się przed nim. W sali słychać było tylko rozbrzmiewający echem brzęk żelaznej kolczugi i ostróg oraz odgłos ciężkich kroków. Goście na dworze króla Dawida wpatrywali się zafascynowani w tego mężczyznę owianego legendarną sławą. Niektórzy z nich byli na tyle młodzi, że w dzieciństwie słuchali z drżeniem opowieści o królewskiej Drużynie Wilków, rozmyślając z lękiem, ile jest w nich prawdy. Teraz, spoglądając na jego czarne jak noc, potargane długie włosy, ponuro zmarszczone brwi nad złocisto-zielonymi oczami i posępny wyraz twarzy okolonej brodą, zastanawiali się, czy istotnie jest na wpół wilkiem. Ledwie ogładzonym, nie całkiem ludzkim wojownikiem, który nie waha się z piekielnym okrucieństwem atakować nieświadome zagrożenia ofiary. Doszedłszy do podestu, Elrik przyklęknął na kolano i skłonił głowę. Wiedział, co myślą o nim wszyscy ci tchórzliwi dworacy, noszący miecz u pasa jedynie od parady, i nie dbał o to. Jako lord Roul robił to, co konieczne, by zapewnić bezpieczeństwo swoim ziemiom i rodzinie. Przynależność do Drużyny Wilków króla Dawida nie była rzeczą łatwą, ale przecież niebiosa nie obdarowały go lekkim życiem, dlaczego więc w tym przypadku miałoby być inaczej? Jedyną zaletę tej sytuacji stanowiła świadomość, że resztę drużyny tworzą jego trzej bracia, którym bezgranicznie ufał. Król Dawid wstał. – Lordzie Roul, pójdź za mną. Elrik podniósł się i podążył za królem do mniejszej komnaty za podestem. – Dziękuję, że przybyłeś tak szybko – powiedział Dawid. Napełnił dwa puchary ciemnoczerwonym winem i podał jeden Elrikowi, po czym zasiadł na krześle. Elrik przyjął kielich, mając nadzieję, że trunek go rozgrzeje. – Słucham cię, mój panie – rzekł. – Wybacz, że wyrwałem cię z wygodnego domostwa, ale potrzebuję twojego szczególnego talentu. – Kogo mam odszukać? – zapytał Elrik. Posiadał wrodzoną niezwykłą zdolność tropienia – czy chodziło o zgubiony trzewik, czy o ukrywającego się człowieka. – Avelyn z Brandr. Elrik niemal zakrztusił się łykiem wina, gdy w jednej chwili napłynęły do niego wspomnienia. Jego ojciec dopuścił się zdrady wobec króla Dawida, nakłoniony do tego przez Galdona, lorda z Brandr – wyspy, której długie, ostre i poszarpane skały sterczały z północnego brzegu niczym miecze dobyte do ataku. Zdradziecki Galdon zapragnął poszerzyć swoje terytorium. Nigdy nie zdołano ustalić, czy działał na własną rękę, czy może z rozkazu lorda Somerleda z Argyll, który był panem lennym Galdona i wujem jego żony. A może działał na polecenie Óláfra, króla Wysp, jego dziadka ze strony matki – ponieważ lord Brandr wykorzystał swoje koneksje i umknął przed karą. W przeciwieństwie do ojca Elrika. Aby ocalić ojcu życie, Elrik i jego młodszy brat Gregor padli do nóg królowi Dawidowi, błagając o łaskę. Ich prośba została wysłuchana, lecz ceną za to było bezgraniczne podporządkowanie się władcy. Ojca zesłano na wyspę Roul, natomiast Elrik, Gregor oraz ich dwaj młodsi bracia stali się Drużyną Wilków króla Dawida. Ludźmi, którym zlecano zadania wymagające dyskrecji, a niekiedy okrucieństwa. Elrik przełknął wino i rzekł: – Nie wiedziałem, że lord Brand ma córkę. – Nieślubną córkę. Elrika w gruncie rzeczy to nie zaskoczyło. Przecież matka lorda Brandra też pochodziła z nieprawego łoża. Nie pojmował jednak, dlaczego wnuk króla Óláfra miałby poprosić o pomoc króla Szkocji. I co jeszcze dziwniejsze, dlaczego lord Brandr miałby zaryzykować wizytę na dworze króla Dawida, skoro niegdyś przyłączył się do sił zamierzających obalić tego władcę. Nie chciał przywoływać historii tej zdrady, zamiast tego zapytał: – I lord Brandr zwrócił się do ciebie, panie, a nie do swego dziadka albo wuja żony? – W rzeczy samej. – Czy miał jakiś powód, by tak postąpić? – Owszem, małżeństwo zaaranżowane pomiędzy tą dziewczyną a sir Borkem, jednym z lenników Óláfra. – Panie, chyba nie masz na myśli seniora rodu Borków? – Właśnie tak. O ile dobrze rachuję, to będzie jego trzecia żona. Dlaczego ojciec dziewczyny przystał na małżeństwo córki z tym starym sękatym wojownikiem, który pochował dwie żony? – Jak dawno zniknęła? – Według mojej wiedzy trzy tygodnie temu, tuż przed oficjalnym poznaniem przyszłego męża. Elrik odstawił na stół opróżniony kielich, gestem ręki odmówił jego powtórnego napełnienia i spytał: – Jak ona wygląda? – Powiedziano mi tylko, że ma kruczoczarne włosy, lodowato błękitne oczy, gładką cerę, kształtną figurę oraz charakter, jakiego można się spodziewać po córce lorda Brandra. Wspaniale, pomyślał Elrik. Prawnuczka króla wyprzedza go o trzy tygodnie, jest uparta i zapewne wcale nie pragnie zostać odnaleziona. – Gdzie ostatnio ją widziano? – Uciekła z Oban. – A później były o niej jakieś wieści? – Krążyły pogłoski o czarnowłosej dziewoi, która zabiła w Duffield mężczyznę próbującego udaremnić jej kradzież chleba. Tam urwał się pościg ludzi wysłanych przez Brandra. Elrik wątpił, by w tych pogłoskach tkwiło choćby ziarno prawdy. Jednakże jeśli widziano ją w Duffield, zadanie mogło okazać się nieco trudniejsze. Czymś innym jest wkroczenie do Anglii, aby tropić tę dziewczynę, zaś czymś całkiem innym zapuszczenie się w głąb ziem hrabiego Derby’ego. Elrik wiedział, że może znaleźć się w niebezpiecznej sytuacji. I oczywiście właśnie dlatego wyznaczono mu to zadanie. Jeżeli zostanie schwytany, król Dawid nie zaoferuje za niego okupu, a nawet zaprzeczy, by cokolwiek wiedział o tej misji. Ta dziewczyna jest albo nadzwyczaj silna i odważna, albo całkiem bezrozumna. Na szczęście nie trzeba nadludzkiej przenikliwości, by odgadnąć, że zmierza ku południowemu wybrzeżu, a stamtąd chce dostać się do Normandii albo Francji. – Musisz ją odszukać, zanim opuści Anglię. – Gdzie Brandr chce, abym ją dostarczył? – Sprowadź ją tutaj, na mój dwór. Decyzja, by wydać osiemnastoletnią prawnuczkę króla za niemal osiemdziesięcioletniego wasala, wydaje się nieco podejrzana, a jeszcze bardziej dziwi, że Brandr zwrócił się o pomoc do mnie. – W istocie, to trochę… dziwne. – Więcej niż tylko dziwne. – Dawid machnięciem ręką uciął dalszą dyskusję. – Odszukaj ją i przywieź tutaj. Brandr zjawi najpóźniej za miesiąc. Nie życzę sobie znosić jego obecności dłużej, niż to konieczne. Zamierzam udaremnić jego plany, zanim przybędzie. Te ostatnie słowa króla przyprawiły Elrika o nerwowy skurcz żołądka. Coś w beznamiętnym, opanowanym tonie głosu Dawida wydało mu się… niepokojące. Król wiedział już, jak chce postąpić, a Elrik zastanawiał się, czy i on odegra rolę w tym planie. Przez ponad dziesięć lat był członkiem królewskiej Drużyny Wilków. Dotychczas posłusznie wykonywał rozkazy, nawet te, które zmuszały go do utwardzenia serca i puszczania mimo uszu błagań o litość. Lecz ta sprawa była inna, miała charakter osobisty. – Dlaczego ja? – spytał. – Ta dziewczyna nie ma żadnego związku z przeszłością – odrzekł Dawid i wzrok mu spochmurniał. – W tamtym czasie była tylko dzieckiem, a Brandr jeszcze nie uznał jej za córkę. Twój ojciec niegdyś dokonał wyboru. Nie postąpiłby inaczej, niezależnie od tego, czy Brandr byłby w to wmieszany, czy nie. Elrik nie zgadzał się z tym. Był wówczas świadkiem tamtych wydarzeń. Słyszał przemowy lorda Brandra przeciwko cudzoziemcom, którym Dawid oddał we władanie ziemie uważane za najlepsze. Brandr samym tonem głosu wzbudzał w słuchaczach szaleńcze pragnienie zemsty. Liczne blizny na plecach Elrika przypominały mu o wyrazie diabelskiej satysfakcji w oczach Brandra, gdy przyglądał się, jak wymierzano karę tym, którzy zostali uznani za nieposłusznych. Elrik nie zamierzał wyjawić tych myśli królowi. Brandr był wnukiem króla Óláfra i bratankiem potężnego lorda, podczas gdy on był tylko synem zdrajcy. – Zrobisz, co ci kazałem, Roulu. – Oczywiście, mój panie. Król Dawid rozparł się na krześle i cisnął mu sakiewkę z monetami. – To powinno pokryć twoje potrzeby. Nie mogę dać ci ludzi. Elrik wrzucił sakiewkę do skórzanej torby za pazuchą płaszcza. Pieniądze się przydadzą, a pomocnicy tylko opóźnialiby jego pościg. – Na co mi wsparcie? – Zapomniałem wspomnieć, że ludzie lorda Brandra natrafili na dowód, że być może ktoś ściga tę damę. Brandr obawia się, że ten prześladowca nie zamierza sprowadzić jej żywej.\nROZDZIAŁ PIERWSZY Okolica na południe od Derbyshire w Anglii, tydzień później – Otwierać! – Drewniane drzwi pokoju zadygotały od uderzeń. – Mam ochotę na dziwkę. Avelyn wzdrygnęła się, słysząc żądanie mężczyzny, mocniej ścisnęła trzymany przed sobą pożyczony sztylet i cofnęła się od zaryglowanych drzwi. Wiedziała, że musi tylko zachować ciszę, a natręt w końcu da za wygraną i pójdzie dalej korytarzem. Tak działo się przez minionych siedem nocy. Mężczyźni, którzy szukali chętnej kobiety, niezliczoną ilość razy zatrzymywali się przed jej drzwiami i próbowali wejść, a potem ruszali dalej i znajdowali drzwi, które ustępowały. Wyglądało, że nawet w tym zamtuzie obowiązuje swoisty kodeks honorowy. Zaryglowane drzwi oznaczały najwidoczniej, że albo pokój jest już zajęty, albo przebywająca w nim dama nie życzy sobie towarzystwa. Ku zaskoczeniu Avelyn mężczyźni respektowali owo życzenie. Kiedy na korytarzu znów zapadła cisza, Avelyn opuściła oręż i odetchnęła. Stłumiła śmiech na myśl o tym, jak głośno zabrzmiał jej oddech. Usiadła na zydlu przy oknie i wpatrzyła się w zachmurzone niebo. Wszystko było szare. Niebo, droga, nawet budynki majaczące niewyraźnie w oddali. Pragnęła stąd odejść, jednak uległa namowom nowej przyjaciółki, Hannah, by zaczekać na poprawę pogody. Teraz, po niemal ośmiu dniach ciągłego deszczu, strumienie wzbiorą tak, że nie da się przejść ich w bród. Nie po to ryzykowała życie, uciekając od ojca i rychłych zaślubin, by dać się pojmać i odprowadzić z powrotem. Wszyscy w domu powtarzali jej, jak bardzo powinna czuć się szczęśliwa i dumna z powodu zaręczyn z jednym z wojowników króla Óláfra. Król nie miał obowiązku dbać o jej przyszłość. Zatem dlaczego zadał sobie dla niej tyle trudu? Chociaż więc dręczyły ją te pytania, to gdy lord Somerled po raz pierwszy zjawił się z tą wieścią, Avelyn ogarnęło takie podniecenie, że wymknęła się do spalonej chaty swojej matki w wiosce po pierścionek, który matka ofiarowała jej na dwunaste urodziny. Usłyszała wówczas, że był to ślubny pierścionek jej babki, więc zakopała go bezpiecznie w ziemi. Miała nadzieję, że gdy nadejdzie dzień jej zaślubin, zdoła przekonać przyszłego męża, by wykorzystał go jako ślubną obrączkę. Jednak ci, którzy uważali Avelyn za szczęśliwą i uprzywilejowaną, nie widzieli wojownika wybranego na jej męża. Był stary – tak wiekowy, że jego synowie byli starsi od niej. Miał ziemistą, pomarszczoną skórę i obwisły brzuch sięgający niemal do kolan. Avelyn wolała nawet nie myśleć o ich nocy poślubnej. A kiedy spróbowała ją sobie wyobrazić, doszła do wniosku, że ma przed sobą tylko dwa wyjścia: zadać sobie śmierć albo uciec. Wybrała ucieczkę. Lecz ponieważ przyrodni brat Osbert bacznie jej pilnował, umknęła w pośpiechu, zabierając ze sobą tylko niewielki zapas żywności oraz pierścionek. Prowiantu starczyło jej tylko na pierwsze dwa dni. Trzeciej nocy ukradła świeżo upieczony chleb wystawiony na parapecie okna chaty. Niemal ją przyłapano. Z miejscowej oberży wyszedł pijany mężczyzna, zobaczył, jak zwędziła okrągły bochen, i ruszył w pościg. Avelyn okazała się szybsza, wyprzedziła go i obejrzała się tylko raz, usłyszawszy, jak wrzasnął z bólu, gdy potknął się i przewrócił. Następnej nocy szczęście jej nie dopisało i nie znalazła nic do jedzenia. Zatem kolejnego wieczoru dołączyła do gromadki żebraków przed zamkiem i zaczekała, aż rzucą im resztki żywności. Zdołała pochwycić twardą kromkę zwietrzałego chleba i dwa niedojedzone owoce. Rozpoznała jednak na wpół martwy wyraz głodu w oczach małego oberwańca u jej boku. Pamiętała taki głód z własnego dzieciństwa, więc niewiele myśląc, włożyła w drobne rączki dzieciaka większą część kromki i owoc. Mdliło ją z głodu i była wyczerpana nieustannym marszem na południe. Niekiedy rozważała zrezygnowanie z ucieczki, ale wówczas przypominała sobie zgrzybiałego starca, który miał zostać jej mężem. Ku uldze Avelyn udawało się jej przeważnie unikać innych ludzi, ponieważ omijała główne drogi i trzymała się z dala od miasteczek. Ale pewnego dnia, gdy siedziała oparta o drzewo, tuż koło jej nosa świsnęła strzała i wbiła się w pień przy jej głowie. Avelyn rzuciła się do szaleńczej ucieczki przez las, biegła, dopóki nie upadła na kolana. Wyczerpana odpełzła ze ścieżki i ukryła się pod stertą liści i poszycia. Słońce stało już wysoko na niebie, gdy obudziła się i uświadomiła sobie, że jest bardziej głodna i znużona niż ubiegłego wieczoru. Trafiła do sporego miasteczka i szybko odszukała miejską studnię na rynku. Właśnie tam znalazła ją Hannah. Ta poczciwa kobieta nakłoniła ją do zwierzeń, a potem zaprowadziła tutaj, do zamtuza nad miejską oberżą, w którym Hannah i kilka innych kobiet zarabiało na życie. Jak dotąd żadna z nich nie próbowała namówić jej ani zmusić do uprawiania ich profesji. Po prostu zaoferowały zamieszkanie w jednym z wynajętych pokoi, podczas gdy dwie z nich dzieliły inny, przynosiły jej jedzenie i picie. Avelyn była ogromnie wdzięczna za pomoc i przyrzekła sobie, że znajdzie sposób, by im się odwdzięczyć. Teraz jej uwagę przykuł jakiś ruch na ulicy. W kierunku oberży szli trzej mężczyźni, rozbryzgując butami mętną wodę z kałuż. Najwyższy z nich spojrzał w górę, jakby wiedział, że Avelyn go obserwuje. Odchyliła się od okna, kryjąc się przed jego wzrokiem. Zadrżała, czując w żołądku chłód trwogi. Lekkie, szybkie stukanie do drzwi odwróciło jej uwagę od tych obaw. Avelyn rozpoznała delikatne pukanie Hannah. Otworzyła drzwi, by wpuścić swoją nową przyjaciółkę. Dobiegające z głównej poniżej dźwięki stały się po otwarciu drzwi nieznośnie głośne. Avelyn przywykła już do przekleństw i jowialnych śmiechów pijanych mężczyzn, jednak tej nocy pobrzmiewało w nich napięcie. Gestem ręki zaprosiła Hannah do środka i pospiesznie zamknęła drzwi. Z zatroskanego wyrazu twarzy przyjaciółki poznała, że ona także wyczuwa owo napięcie. – Co się stało? – spytała. Hannah przewróciła oczami i ruszyła w kierunku łóżka. – Usiądźmy – zaproponowała. Avelyn zaryglowała drzwi i podeszła do przyjaciółki. – Co się stało? – powtórzyła pytanie. – Wiesz, że Mabel przez ostatnie trzy noce nie mogła tutaj przychodzić. – Tak. Musiała zostawać w domu z chorym dzieckiem – wyszeptała Avelyn. – Czy stało mu się coś złego? – Nie, dziecko już dochodzi do zdrowia. Ale Edward, jej najlepszy klient, jest na dole i domaga się kobiety. Skoro nie może mieć Mabel, więc żąda jakiejś podobnej do niej. – Co za różnicę robi mu wygląd kobiety? – Nie wszyscy mężczyźni przychodzą tu dla cielesnych przyjemności. Niektórzy szukają tylko ciepła, uścisku, miłego słowa, pieszczoty. Ten mężczyzna jest stary i przed dwoma laty stracił żonę. Najwidoczniej w młodości miała czarne włosy i szczupłe ciało. Avelyn zamknęła oczy. Ponieważ inne kobiety często rzucały uwagę, że ona i Mabel mogłyby być siostrami, wiedziała, dlaczego Hannah do niej przyszła. Aby się upewnić, spojrzała na przyjaciółkę i spytała: – O co mnie prosisz? – Nie jesteś głupia, wiesz o co. Chcę, żebyś tej nocy zastąpiła Mabel. – Zanim Avelyn mogła zaprotestować, Hannah dorzuciła szybko: – Ten człowiek już utracił męskie siły, więc wystarczy, jeśli pozwolisz się objąć. – Co takiego? – No, będzie cię obejmował przez całą noc, w łóżku, rozebraną. Będzie cię nazywał Agnes, być może zażąda jednego czy dwóch pocałunków, a czasami lubił popieścić piersi Mabel, ale przysięgam, że nic więcej. Avelyn zamrugała wstrząśniętą. Dotychczas oprócz przelotnego, niewinnego cmoknięcia w policzek żaden mężczyzna nigdy jej nie całował. A już z pewnością nigdy nie pozwoliła, by jakikolwiek mężczyzna ujrzał jej nagie ciało, nie mówiąc już o dotykaniu. Hannah odezwała się, przerywając przeciągające się milczenie: – Nikt nie musi się o tym dowiedzieć, a ten mężczyzna da ci dość pieniędzy, byś mogła wynagrodzić nam utrzymanie, które ci zapewniłyśmy. A zatem, zgodnie z obawami Avelyn, nadeszła pora uregulowania rachunku. Stanęła w obliczu konieczności spłacenia długu, a mogła to zrobić, sprzedając pierścionek albo spełniając żądanie Hannah. Nie potrafiła pozbyć się pierścionka, jedynej rzeczy, jaka pozostała jej po matce. Powstrzymała daremne łzy. Jak powiedziała jej Hannah, nikt nigdy się nie dowie. Jeśli dopisze jej szczęście, wkrótce stąd odejdzie, być może rano. Potem będzie mogła pospieszyć do Normandii albo Francji i rozpocząć nowe życie. Skinęła głową na znak zgody i rzuciła: – Jeżeli on spróbuje czegokolwiek więcej, wypruję mu flaki. Hannah roześmiała się i poklepała ją po ramieniu. – Zapewniam cię, że to nie będzie konieczne. Ze swojego miejsca w odległym kącie pomieszczenia Elrik rozglądał się bacznie i wyczekiwał stosownej chwili. Dwaj z jego ludzi ulokowali się w innych rogach oberży i przysłuchiwali się rozmowom gości. Wszyscy w miasteczku wiedzieli, że właściciel tej gospody wynajmuje pokoje na piętrze kobietom sprzedającym swoje wdzięki. Rozprawiano o nowej damie, młodej i czarnowłosej, która jeszcze nie przyjęła żadnego klienta. Kilku z obecnych zakładało się o to, kto z nich będzie tym pierwszym. Jeśli Elrika nie myliło przeczucie, owa kobieta mogła być tą, której szukał. Jak dotąd jego poszukiwania córki lorda Brandra nie przebiegały łatwo, jednak skrawki zebranych informacji doprowadziły go tutaj. Był rad, że porzucił pomysł podróżowania samopas. Podczas tych poszukiwań jego ludzie okazali się przydatni, zbierając plotki, które jemu umknęły. Jeden z nich, Fulke, podszedł i zajął miejsce na ławie za Elrikiem. – Ten starszy mężczyzna zasiadający najbliżej paleniska, żąda na noc jakiejkolwiek czarnowłosej dziewki. Zdaje się, że jego stałej kobiety dziś tu nie ma. Elrik podniósł do ust kufel, lecz nie pił, tylko spytał cicho: – Czy znajdą mu inną? – Kobieta w zielonej sukni poszła na górę zobaczyć, czy któraś jest wolna. Elrik w pełni skupił uwagę na mężczyźnie, o którym wspomniał Fulke. Był stary i bardzo kościsty. Wstał, udał, że wzdryga się z zimna, i podszedł do starca. – Ten ogień wygląda kusząco. Nie ma pan nic przeciwko temu, bym się dosiadł? – W żadnym razie. Zresztą nie zostanę tu długo. Elrik usiadł i kiwnięciem ręką przywołał oberżystkę. – Przynieś jedno piwo dla mnie, a drugie dla mojego przyjaciela. Starzec przyjrzał mu się spod przymrużonych powiek. – Wcześniej nigdy tu pana nie widziałem. – Jestem tylko przejazdem. – I postanowił pan nacieszyć się w nocy niewieścim towarzystwem? – Być może. – Jakiej dziewki pan szuka? – Najchętniej jakiejś pełnej wigoru rudowłosej. – To nie w moim guście. – Mężczyzna pokręcił głową. – Ja chcę podobnej do mojej Agnes. Drobnej, czarnowłosej, z piersiami mieszczącymi się w dłoni. – Czy pańska Agnes została w domu? – Nie – odparł starzec. Wykrzywił usta, a na jego twarzy pojawił się wyraz głębokiego smutku. – Zmarła już dwie wiosny temu. – Przykro mi. Nie zamierzałem pana zasmucić. – To nic. Przychodzę tu, gdy nie mogę już znieść tęsknoty za nią. Czasami po prostu kobiece ramiona pomagają mi złagodzić to poczucie utraty. – Z pewnością wspaniale się pan o nią troszczył. – Kochałem ją, chłopcze, ot co. – Powinien pan znaleźć sobie drugą żonę. Ku jego zaskoczeniu, mężczyzna tupnął nogą, klepnął się w kolano i ryknął gromkim śmiechem. – Och, a to dobre! W moim wieku? Cóż robiłbym z żoną? – To samo, co robił pan z Agnes. – Jesteś młodszy, niż na to wyglądasz, nieprawdaż? – Starzec sięgnął ponad stołem i żartobliwie trącił Elrika pięścią w ramię. – Uwierz mi, chłopcze, za dwadzieścia czy trzydzieści lat inaczej spojrzysz na te sprawy. – Błędnie mnie pan zrozumiał. Miałem na myśli dzielenie wspólnych posiłków albo rozmowę przy kominku i miękkie, ciepłe kobiece ciało w łóżku. Nic więcej. – Nie sprowadzę innej kobiety do łóżka Agnes. Nie. Kobieta w zielonej sukni zeszła z powrotem po schodach i zbliżyła się do stołu. – Edwardzie, daj jej tylko kilka chwil, a potem możesz pójść na górę, do pokoju na końcu korytarza. Po prostu zapukaj, ona cię oczekuje. Starzec odwrócił się do pozostałych mężczyzn siedzących w sali i uniósł kufel. – Jesteście moimi dłużnikami, chłopcy. Elrik wiedział, że starzec mówi o zakładzie o to, kto jako pierwszy odwiedzi nową dziewkę. Elrik nie zamierzał do tego dopuścić – przynajmniej dopóki nie ustali, czy tą kobietą nie jest córka Brandra. Chcąc dostać się na piętro bez ściągania na siebie uwagi, spytał kobietę w zielonej sukni: – Czy któraś z dam jest w tej chwili wolna? Zmierzyła go wzrokiem, po czym odrzekła z uśmiechem: – Wszystkie z ochotą podejmą rywalizację o zaszczyt goszczenia takiego klienta. Czy ma pan jakieś preferencje? Starzec odpowiedział za niego: – On lubi rudowłose i pełne wigoru. – A zatem sprawa rozstrzygnięta. Za drugimi drzwiami po prawej znajdzie pan taką dziewczynę, jest teraz wolna. Elrik wstał, rzucił spojrzenie na Fulkego i nieznacznym skinieniem głowy wskazał w kierunku schodów. Następnie ruszył przed starcem i rzekł do niego: – Ufam, że ten wieczór sprawi panu przyjemność. – Jestem pewien, że panu również. Podszedł do schodów, przystanął przy Samuelu, swoim drugim strażniku, i dyskretnie wskazał schody. Podczas gdy on na piętrze spróbuje ustalić, czy ta czarnowłosa kobieta jest córką Brandra, jego ludzie zbliżą się do schodów, aby wesprzeć go w razie kłopotów. Wszedł po schodach, przemierzył korytarz i zatrzymał się przed ostatnimi drzwiami. Zapukał w nie cicho. – Proszę wejść. Pchnął drzwi i znalazł się w słabo oświetlonym pokoju. Podszedł do łóżka. Sztywno jak deska leżała na nim młoda kobieta pod kołdrą podciągniętą aż do podbródka. Ściskała jej skraj tak kurczowo, aż zbielały jej kostki palców. Kruczoczarne włosy były rozrzucone na poduszce wokół jej głowy. Miała mocno zaciśnięte powieki. Nie była doświadczona, więc Elrik zyskał pewność, że odnalazł zbiegła córkę lorda Brandra. Pochylił się nad łóżkiem i szepnął: – Lady Avelyn, twoja eskapada dobiegła końca. Wstań. Kobieta gwałtownie otworzyła oczy i rozchyliła wargi. Elrik zakrył jej usta. – Nie zmuszaj mnie, abym wyniósł cię stąd nagą – rzekł. – Wątpię, by twojemu ojcu się to spodobało. Pokręciła głową, a potem złapała go za nadgarstek i szarpnęła. Elrik nieznacznie uniósł rękę, by dziewczyna mogła przemówić. – Nie wrócę do domu – oświadczyła. Klęknął na łóżku i pochylił się nad nią. – Za kilka chwil zjawi się tu starzec, na którego czekasz. Nie pozwolę, abyś dzieliła z nim łoże. Gdyby dopuścił do czegoś takiego, król Dawid podczas najbliższego bankietu kazałby podać na półmisku specjalne danie z jego głowy. – Tak więc albo wstaniesz i włożysz ubranie, albo wywlokę cię z łóżka i sam ubiorę – oznajmił. Ku jego zdumieniu zawahała się, jakby rozważała trzecią możliwość. Nachylił się bliżej, by wybić jej z głowy ten pomysł. – To całkiem proste. Wstań i ubierz się. Tak czy inaczej, opuścisz łóżko i zostaniesz ubrana. Kiedy zmierzyła go ostrym wzrokiem, odniósł wrażenie, że szykuje się do kłótni. Chwycił kołdrę i wyrwał z jej ręki. Avelyn pisnęła i skrzyżowała ramiona na piersi, usiłując się zakryć. – O ile nie posiadasz trzeciej piersi, nie masz niczego, czego nie widziałbym już u kobiety – rzekł i chwycił ją za nadgarstki. – Nie mam czasu na oglądanie twojego udawanego pokazu skromności. Wstawaj. – Nie jestem nierządnicą. Wiedział o tym. Mogła być nieślubną córką Brandra, jednak Elrik zdawał sobie sprawę, że przedstawiała dla lorda zbyt wielką wartość, by zaniedbał ścisłej pieczy nad jej wychowaniem. Jednak faktem było, że znalazł ją nagą w pościeli, w osławionym zamtuzie. Wyciągnął ją z łóżka. – Później możemy się o to posprzeczać. Gdzie twoje ubranie? Wskazała głową w kierunku okna. Puścił ją i ostrzegł: – Nie próbuj uciec ani krzyczeć. Przyniósł z ławki pod oknem jej halkę i suknię. Podsunął je Avelyn i polecił: – Ubierz się. Zamiast usłuchać, po prostu stała, przyciskając ubranie do piersi i wpatrując się w niego. – Nie pojadę z tobą – rzekła. W oczach Elrika zamigotała złość . Wprawdzie nie prosił się o tę misję, jednak miał pewność, że jeśli nie dostarczy Avelyn królowi Dawidowi, jego posiadłość i życie znajdą się w poważnym niebezpieczeństwie. Krew zadudniła mu w skroniach. Król Dawid powinien był zlecić to zadanie nie jemu, lecz któremuś z jego młodszych braci. Rory albo Edan wypełniliby je lepiej od niego. Mieliby dość cierpliwości, by poradzić sobie z tą kobietą w sposób o wiele uprzejmiejszy i delikatniejszy niż on. Małżeństwo z jego obecnie już zmarłą żoną nauczyło go, że kobiety są niegodnymi zaufania kłamczuchami i nadają się tylko do rodzenia dzieci, a czasami, jak w przypadku Muriel, nawet do tego też nie. Wyrwał ubranie z rąk Avelyn, chwycił halkę i włożył jej przez głowę. Skupiając uwagę na dotyku tkaniny pod palcami, a nie na gładkiej, białej skórze dziewczyny czy jej powabnych krągłościach, obciągnął halkę. Następnie uczynił to samo z suknią, pozostawiając niezawiązane tasiemki. Pchnięciem posadził Avelyn na łóżku, przykucnął przed nią i wciągnął jej na nogi pończochy, a potem wsunął na stopy miękkie trzewiki. Położył dłonie na jej kolanach. – To, co robię, podoba mi się nie bardziej niż tobie. Ale zlecono mi, bym zabrał cię do Carlisle. Tam będziesz mogła spierać się z królem Dawidem o twoje zaaranżowane małżeństwo. Avelyn pokręciła głową i skrzyżowała ramiona. – Ostrzegam cię, lady Avelyn, że nie mam wiele cierpliwości. Będzie dla ciebie lepiej, jeśli pojedziesz ze mną dobrowolnie, by spokojnie przedyskutować z królem Dawidem kwestię kontraktu małżeńskiego, zamiast zostać rzucona do jego stóp niczym więźniarka. Gdy nadal siedziała nieruchomo, dodał: – Nie zignoruję otrzymanych rozkazów. Możesz wstać i pójść ze mną z własnej woli albo zaniosę cię jak worek zboża. – Nie ośmieliłbyś się. Elrik wstał i zanim dziewczyna mogła się zorientować, podniósł ją i przerzucił sobie przez ramię. – No dobrze – powiedziała, uderzając go pięściami w plecy. – Dowiodłeś, że nie żartujesz. Postaw mnie. Opuścił ją na nogi i odwrócił twarzą do drzwi. – Wychodzimy. I to już. – Jestem winna tym kobietom pieniądze za moje utrzymanie. Elrik potarł grzbiet nosa, usiłując w ten sposób złagodzić narastające napięcie, potem sięgnął po miedziaki otrzymane od króla Dawida. Nie licząc ich, cisnął sakiewkę na łóżko. – To z nawiązką pokryje koszt dachu nad głową i strawy. – Popchnął Avelyn do przodu. – A teraz ruszaj. – Nie, zaczekaj. – Na co? Podeszła szybko do niewielkiego stolika, wzięła z niego mały woreczek, wsunęła za dekolt sukni i wróciła do Elrika. – Coś jeszcze? – spytał. – Nie. – Więc idź. – Zamierzasz tak po prostu wyjść stąd razem ze mną? – Owszem, taki mam plan. – I nie spodziewasz się, że ktoś może cię zagadnąć albo powstrzymać? – Dlaczego ktoś miałby tak postąpić? Czy związałaś się tu z kimś? – Nie. – Czy zawarłaś z kimś jakąś umowę? – Nie. – Zatem nie widzę żadnego powodu, dla którego mieliby mnie powstrzymać. – Nie wiedzą, kim jesteś. – Ale nie wiedzą także, kim ty jesteś. – Mieszkałam tu ponad tydzień. Znają mnie. – Och, a więc oznajmiłaś im, że jesteś córką lorda Brandra i że uciekłaś przez małżeństwem zaaranżowanym przez króla Óláfra? Avelyn zawahała się, po czym odrzekła: – Nie. – Zatem może chciałabyś teraz im o tym powiedzieć? Poproszę wszystkich o uwagę, a wówczas będziesz mogła wygłosić swoje oświadczenie. Oczywiście nie poniosę żadnej odpowiedzialności, jeśli ktoś z nich postanowi pojmać cię i uwięzić dla okupu albo, co gorsza, zechce sam cię poślubić, licząc, że dzięki temu odniesie korzyść. Avelyn rzuciła Elrikowi spojrzenie, które mogłoby uśmiercić go na miejscu, a potem otworzyła drzwi i sztywnym krokiem wymaszerowała na korytarz.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ucieczka_lady_Avelyn-ebookRO/p1183984i1364797" target="_blank" title="Ucieczka lady Avelyn [Denise Lynn] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ucieczka lady Avelyn [Denise Lynn] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Podsumowanie testów homologacyjnych uszczelniacza - Aircom\nPawel Koziolek 21/02/2020 Bez kategorii\nAircom na kole podbiegunowym. Podsumowanie ekspedycji badawczej\nHomologacja uszczelniacza do opon Aircom zakończyła się sukcesem.\nEkipa Aircom wyruszyła do szwedzkiego Arjeplog, w którym testy przeprowadzają największe światowe OEMy motoryzacyjne. Eskapada z Wrocławia wyruszyła do Szwecji w celu uzyskania homologacji na uszczelniacze do opon będące składnikiem zestawów naprawczych do kół Aircom.\nPracownicy Aircom stacjonowali w jednostce IceMakers, przeprowadzając badania przez dwa tygodnie – od 4.02. Część testów stanowiła podstawę do uzyskania homologacji, w której towarzyszył przedstawiciel monachijskiego oddziału TÜV. Swoje badania prowadziliśmy na dwóch Volkswagenach Touaregach.\nSuma przejechanych kilometrów podczas testów: 1192 (dwa samochody testowe w sumie)\nLiczba testów uszczelniacza, które wykonaliśmy podczas pobytu: 91\nLiczba samochodów, które zabraliśmy do Szwecji: 3\nLiczba pracowników Aircom, które wzięły udział w testach: 8\nPojemności butelek z uszczelniaczem, które testowaliśmy: 350 ml i 450 ml\nMiejsce przebicia opony:\nBark opony: 78\nTestowane rozmiary opon:\n255/55 R18 – liczba zabranych opon: 36, liczba zabranych felg: 14\n285/40 R20 – liczba zabranych opon: 16, liczba zabranych felg: 8\n315/40 R21 – liczba zabranych opon: 6, liczba zabranych felg: 2\n255/40 R19 – liczba zabranych opon: 6, liczba zabranych felg: 4\nW sumie: liczba zabranych opon: 64, liczba zabranych felg: 28\nPoprzedni Poprzedni wpis: Raport Aircom: tonaż uszczelniacza, liczba dostarczonych zestawów naprawczych w 2019\nNastępny Następny wpis: Enginairs: Wywiad z Filipem Woźniakiem


Kawa parzona przez zawodowych baristów z firmy Qualia Caffe z miasta Szczecin - http://www.qualiacaffe.com/\nLink ID 2444 Title Kawa parzona przez zawodowych baristów z firmy Qualia Caffe z miasta Szczecin Url http://www.qualiacaffe.com/ Description Dobrze zorganizowana konferencja, spotkanie biznesowe, a nawet prywatne przyjęcie nie może obyć się bez wyśmienitej kawy. Jeśli chcesz mieć pewność, że na Twoim spotkaniu kawa będzie odpowiednio podana i pyszna, zamów profesjonalnych baristów. Zaproponuj gościom mocne Espresso czy wyśmienite caffe latte z pięknymi wzorami latte art. Zapewniamy najlepszy sprzęt, doskonałej jakości dodatki oraz duży wybór innych napojów i herbat. Zapraszamy do Qualia Caffe. Category Handel > Handel\nHandel > Usługi Keywords kawa szczecin szkolenie barista herbata szczecin ekspresy do kawy Date Apr 24, 2014 Contact Name Michal\n4. Materiały eksploatacyjne do drukarek Philips


Aesciner Retard 265mg x 60 kaps. w Apteka Aronia\nAesciner Retard 265mg x 60 kaps.\nAESCINER RETARD jest nowym lekiem flebotropowym zawierającym escynę. Escyna to substancja pochodzenia naturalnego, której właściwości i skuteczność w leczeniu PNŻ, potwierdzają liczne badania kliniczne1. Jedna kapsułka Aesciner Retard zawiera aż 50 mg tej substancji czynnej.\nLek AESCINER RETARD wyróżnia zastosowanie unikalnej technologii kontrolowanego uwalniania escyny w organizmie, co:\nAESCINER RETARD zalecany jest osobom z objawami przewlekłej niewydolności żylnej, między innymi takimi, jak:\nALLERGOFF Barierowa Oliwka do kąpie...\nALLERGOFF Atopy – oliwka\tBARIEROWA OLIWKA DO KĄPIELI LECZNICZYCH Przełomowa receptura. Trwała ulga dla skóry. wspomaga odbu...\nORIENTANA Bio Henna Hebanow Czerń 1...\nBIO HENNA to 100% naturalna ziołowa farba do koloryzacji i pielęgnacji włosów. Uzyskasz kolor głębokiej czerni w ciepłym od...\nFIXSIN Junior Zest. do płuk.nosa i...\nBepanthen Derm Krem Kosmetyk Specjalistyczny krem do ciała do stosowania miejscowo. Specjalistyczny krem do ciała do stosowani...


PODOBNE DO: Szare Płaszcze: Komandoria 54 - audiobook - CYFROTEKA.PL\n'Na rubieżach upadającego Imperium, w dowodzonej przez Olafa Komandorii 54, stacjonuje grupa nowicjuszy Zakonu Szarej Straży. Ten mały i niedoświadczony oddział ma za zadanie egzekwować prawo i zapewnić osadnikom bezpieczeństwo. Nie będzie to jednak proste. Na pograniczu schronienia szukają adepci zakazanych sztuk, przestępcy i zbiegli niewolnicy. Granicę przekraczają dzikie plemiona, a w łupieżczych wyprawach towarzyszą im potężni szamani i nadprzyrodzone istoty. Imperium wystawia przeciwko nim nie grupę rycerzy w lśniących zbrojach, a niedoświadczonych rekrutów pod wodzą zgorzkniałego weterana. Czy to może się skoczyć inaczej niż pożogą i zgliszczami, płaczem ocalałych i lamentem wziętych w niewolę? W krainie wykreowanej przez Marcina Guzka brak błędnych rycerzy, z zamków pozostały ruiny, a w ciemności czają się istoty straszniejsze od smoków. Czoła zaś stawią im nie kryształowi bohaterowie, lecz ludzie obciążeni słabościami i sekretami. Komandoria 54 to miejsce, do którego zajrzeć powinien każdy miłośnik fantasy brutalnego i brudnego jak walka o przetrwanie na skraju cywilizowanego świata. Daniel Nogal, autor Malajski Excalibur i Betelowa rebelia: Spisek Przyjemny mariaż historycznej wiedzy autora z fabularną lekkością, przyprawiony ostrymi żeleźcami toporów i świstem strzał. W sam raz by umilić deszczowe popołudnie. Jacek Łukawski, autor Krew i stal i Grom i szkwał Kto czytał opowiadania Marcina A. Guzka, wie, że autor ten nawet poruszając się na gruncie utartych konwencji potrafi zaskoczyć. Wraz z pierwszym tomem „Szarych Płaszczy” fanowie fantasy otrzymają wartką, wciągającą i niezwykle brutalną opowieść, pełną przygód i niespodziewanych zwrotów akcji, ale też i autentycznych ludzkich dramatów, do tego okraszoną czarnym humorem. Jej największym atutem wydają się jednak bohaterowie – niejednoznaczni, ułomni, zwichrowani, lecz przez to właśnie budzący sympatię czytelnika. Nie przywiązujcie się tylko do nich zbyt mocno. Artur Laisen, autor CK Monogatari i Studnia Zagubionych Aniołów'