Wędzenie w jamie - Leśne Rzemiosło - Polska Strona Bushcraftu\nWędzenie w jamie\nWędzenie jest specyficznym rodzajem obróbki termicznej, podczas której produkt żywnościowy poddawany jest oddziaływaniu ciepła oraz związków chemicznych zawartych w dymie wędzarniczym. Obok solenia i suszenia, wędzenie uznaje się za jedną z najstarszych metod utrwalania żywności pochodzenia zwierzęcego – głównie mięsa i ryb. Już nasi przodkowie wędzili w jamach. Takie jamy odkryto w Sandomierzu, Piotrawinie i Biskupinie. Wędzono w nich głównie ryby oraz owoce. Jak wiadomo, niektóre ze składników dymu posiadają właściwości hamujące rozwój i namnażanie się mikroorganizmów, co pozwala na przedłużenie okresu trwałości. Celem wędzenia mięsa, owoców czy ryb w terenie, jest nadanie im aromatu, zabarwienia i przedłużenie terminu do spożycia, a to wszystko poprzez obsuszanie i działanie zawartych w dymie substancji bakteriobójczych i bakteriostatycznych.\nNajczęściej pytacie, Drodzy Czytelnicy, jakim drewnem wędzić. Do wędzenia używam tego z drzew liściastych, bez kory, najczęściej bukowego, grabu, wiązu, dębu, olchy, akacji, śliwy, jabłoni, gruszy i klonu. Rodzaj użytego drewna ma wpływ na kolor i aromat mięsa, szczególnie zaś uwędzonej ryby. Drewna z drzew iglastych nie stosuję do procesu wędzenia. Wyjątek stanowi oczywiście jałowiec, który stosujemy jednak z umiarem. Zanim opiszę, jak wędzić w jamie, należy pamiętać, że drewnem rozpala się ognisko. To trocinami i mokrymi gałązkami zagęszczamy dym. Przeglądając opracowania dotyczące wędzenia, widać, że stosowanie do wędzenia drewna z drzew liściastych, a szczególnie olchy, ma w Polsce kilkuwieczną tradycję.\nW celu nadania mięsu – w tym i rybom – specyficznego smaku i aromatu, dodaje się podczas wędzenia jałowca w formie jagód czy chrustu. Rodzaj użytego w trakcie wędzenia drewna wpływa na barwę, zapach i smak mięsa, owoców i ryb. Stosując odpowiednie drewno, można uzyskać różne walory organoleptyczne:\nJabłoń – bardzo łagodny dym z subtelnym owocowym posmakiem; lekko słodki, można stosować do wędzenia drobiu, barwi skórkę drobiu na kolor ciemno brązowy;\nWiśnia – podobne walory smakowe dymu do dymu jabłoni ale jest lekko gorzki, można stosować do wędzenia drobiu, barwi skórkę na kolor ciemnobrązowy;\nKlon cukrowy – dym nadaje wędzonkom łagodny i lekko słodki smak oraz złocistożółty kolor – stosować do wędzenia ryb i wołowiny;\nJesion – szybko się pali i opieka potrawy, ostry, z lekkim wyróżniającym go smakiem, nadaje wędzonkom złocistożółtą barwę, świetny do dziczyzny;\nWinorośl – dostarcza dużo dymu, każdy gatunek innego, wszystkie rodzaje posiadają jednak generalnie bogaty i głęboki smak owocowy; polecana szczególnie do wędzenia ryb i drobiu;\nAkacja – uzyskujemy cytrynowy kolor wędzenia, szczególnie polecana do wędzenia drobiu oraz wieprzowiny;\nBez – dym bardzo lekki, łagodny, subtelny, z odrobiną zapachu (smaku) kwiatowego, polecany do wędzenia owoców morza i baraniny;\nDąb czerwony – jedno z najszybciej palącego się drewna, wyczuwalny smak miodu oraz posmak ziemisty z odrobiną goryczki, daje barwę brązową;\nDąb biały – jest nieco łagodniejszy, nadaje potrawom zabarwienie ciemnożółte, polecany do wędzenia wołowiny, ryb i drobiu;\nBuk – nadaje potrawom wędzonym zabarwienie złocistożółte, zalecany szczególnie do wędzenia wieprzowiny oraz ryb;\nGrusza – paląc drewnem gruszy, uzyskamy w czasie wędzenia barwę czerwonego wina, polecam wędzić przede wszystkim drób;\nOlcha – najczęściej stosowane do wędzenia drewno w Polsce, uzyskuje się ciemnożółty kolor, przechodzący w brąz, polecany do wędzenia wszystkich mięs i ryb;\nOrzech – uzyskujemy ciemnożółte zabarwienie mięs oraz specyficzny aromat potraw, do wędzenia drobiu i ryb;\nZioła i przyprawy – podczas wędzenia, szczególnie w końcowej jego fazie, można dodać startego czosnku, papryki, cebuli, pieprzu, tymianku bezpośrednio do paleniska, co spowoduje powstanie dużej ilości aromatycznego dymu oraz nada potrawom specyficznego zapachu i smaku.\nDo wędzenia nie stosuje się natomiast drewna z drzew iglastych, z uwagi na zawartość dużych ilości związków żywicznych, które wpływają na gorzkawy smak wędzonek, ich nieprzyjemny zapach, a także z powodu dużych ilości sadzy powstających podczas palenia. Jama wędzarska to nic innego niż dół wykopany w ziemi. Musi być on dość głęboki, by zawieszone w nim mięso, owoce czy ryby nie upiekły się, ale uwędziły. Sama kopię dół na głębokość 1,5 metra. Nasi przodkowie nie patyczkowali się i kopali doły nawet na głębokość 2 metrów. Szerokość i długość dołu zależy od tego, ile mamy asortymentu do wędzenia. Moje jamy wędzarnicze mają przeważnie kształt okrągły.\nGdy już wykopaliśmy dół, na jego dnie palimy ognisko, tak, aby powstało sporo żaru. Gdy widzimy, że jego ilość mamy już wystarczającą – po rozgarnięciu 10 cm grubości żaru, rozgarniamy go po dnie dołu. Na żar wrzucamy po całości wilgotne trociny, trawy, mokre gałązki; tak, abyśmy uzyskali dużo dymu. Ryby szybciutko zawieszamy w dole na żerdziach/ grubych patykach, by nie dotykały żaru. Wszystko przykrywamy płótnem/jutą. Osobiście wykorzystuję drugi materiał. Cóż, zatem to właściwie tyle – wędzimy. Co jakiś czas dokładamy trociny, trawy, mokre gałązki, dbając o to, by nie zgasł ogień. Wtedy jedzenie upiecze się nam, a nie uwędzi. Ryby uwędzimy w 2 godziny. Te ostatnie wędzimy po prostu wypatroszone. One same w sobie są na tyle smaczne, że nie trzeba ich specjalnie przygotowywać. Zapraszamy także do obejrzenia filmu instruktażowego znajdującego się poniżej.\nTagged gotowanie, wędzenie.\nZielarka - praktyk. Animatorka kultury. Nauczyciel. Kucharz. Krzewi słowo zielone (zielarskie) na Uniwersytetach, w Szkołach i w Lasach. Założycielka „W Miejskiej Kniei”, współtwórczyni projektu Szkoła Rzemiosła Survivalowego. Jej pasją jest smaczna i dzika kuchnia. Z uwielbieniem studiuje historię kulinarną. Odtwarza dawne potrawy na historycznych eventach. Kobieta zaradna, nazywana w pewnych kręgach bushcraftowcem. Sama o sobie lubi mówić Człowiek Lasu. Naucza nie tylko zielonej kuchni, ale także wszystkiego co związane jest z obozownictwem: budowania schronień, szycia ubrań, tkania, uzdatniania wody, pozyskiwania jedzenia, tropienia, plecenia, strugania… Dla Leśnego Rzemiosła pisze o dzikiej, bushcraftowej kuchni i apteczce.\nPoprzedni artykuł: Prażenie kamieniami\nNastępny artykuł:Pieczenie w glinie\nRozwiąż równanie: 11 + 11 =


Showing results for tags 'USB'. - Forum Kopalni Wiedzy\nCruzer Contour, najnowszy klips USB SanDiska, łączy w sobie elegancki, nowoczesny wygląd, praktyczny sposób ochrony złącza ze sporą wydajnością. Już na pierwszy rzut oka widać, że Cruzer Contour różni się od innych tego typu produktów. Nie ma on bowiem tradycyjnej zatyczki, którą łatwo zgubić. Klips można za to otworzyć kciukiem, przesuwając górną część jego obudowy do tyłu, a następnie do przodu. Oprócz ciekawych rozwiązań zewnętrznych, Cruzer Contour może pochwalić się też niezłą wydajnością. Klips zapisuje bowiem dane z prędkością 18 megabajtów na sekundę i potrafi odczytać w ciągu sekundy 25 MB informacji. Urządzenie korzysta też z technologii U3, która pozwala na uruchamianie aplikacji bezpośrednio z klipsa, bez potrzeby instalowania ich na komputerze. Przechowywane dane można natomiast zabezpieczyć za pomocą sprzętowego algorytmu szyfrującego AES. Cruzer Contour oferowany jest w pojemnościach 4 i 8 gigabajtów. Cena urządzeń wynosi, odpowiednio 99,99 i 189,99 dolarów.\nIntel poinformował o przygotowaniu układu UWB Link 1480 MAC oraz dokumentacji pozwalającej na wdrożenie jego produkcji. Dzięki pracom Intela już wkrótce do komputerów powinny trafić układy scalone zgodne ze standardem WUSB (Wireless Universal Serial Bus), czyli bezprzewodowe USB. Bezprzewodowe złącze będzie spełniało te same funkcje, jakie obecnie oferuje „tradycyjne” USB. Posłuży więc do podłączenia aparatów cyfrowych, drukarek czy nośników pamięci do domowego komputera. WUSB umożliwia transfer danych z prędkością 480 megabitów na sekundę na odległość 3 metrów. Gdy wzrośnie ona do 10 metrów, prędkość transferu spada do 110 Mb/s.\nUWB Link 1480 MAC\n16-gigabajtowy klips USB Toshiby\nPrzed końcem bieżącego roku do sklepów trafią klipsy USB Toshiby o pojemności 16 gigabajtów. Rodzina urządzeń TransMemory U3 USB będzie więc obejmowała nośniki o pojemności 512 MB oraz 1, 2, 4 i 16 gigabajtów. Dodatkowe oprogramowanie o nazwie U3 Launchpad pozwala na startowanie aplikacji bezpośrednio z klipsa. Natomiast chroniony hasłem program U-Safe ma za zadanie dopilnować, by żadne dane nie przedostały się bez wiedzy użytkownika z klipsu do komputera, do którego został podłączony. Klips o pojemności 16 gigabajtów będzie można kupić pod koniec grudnia tylko i wyłącznie za pośrednictwem Toshiba Direct.


eBook Kreatywność językowa w przestrzeni publicznej pdf mobi epub w TaniaKsiazka.pl\neBook Kreatywność językowa w przestrzeni publicznej pdf mobi epub\nAutorzy: Rafał Zarębski, Katarzyna Burska\nISBN wersji papierowej: 9788380884519\neBook Historia w przestrzeni publicznej mobi epub\nHistoria w przestrzeni publicznej pod naukową redakcją dr hab. Joanny Wojdon z Uniwersytetu Wrocławskiego to pionierska w Polsce zbiorowa synteza tematyki public history. Stworzona została przez przedstawicieli różnych ośrodków akademickich oraz instytucji realizujących public history w praktyce. W...\neBook Kreatywność językowa w literaturze i mediach pdf mobi epub\nNiniejszy tom jest kontynuacją rozważań podjętych w poprzednich książkach z cyklu poświęconego oryginalności słownej, takich jak: Kreatywność językowa w komunikowaniu (się) i Kreatywność językowa w przestrzeni medialnej oraz Kreatywność językowa w przestrzeni publicznej. Poszczególne zagadnienia...\n20,45 zł 23,70 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Kreatywność językowa w reklamie pdf mobi epub\nPublikacja to podręcznik z zakresu kreatywności językowej w reklamie. Autorzy w przystępny, syntetyczny sposób prezentują techniki językowe wykorzystywane w reklamie w celu osiągnięcia lepszego efektu sprzedażowego. Przy każdej omawianej technice Czytelnik znajdzie liczne przykłady twórczego...\neBook Człowiek z niepełnosprawnością w rezerwacie przestrzeni publicznej epub\nWyrażony w tytule niniejszego tomu rezerwat przestrzeni publicznej z pozoru stanowi dość kontrowersyjną kategorię opisu i wyjaśniania sytuacji społecznej osób niepełnosprawnych. Samo pojęcie rezerwatu nawiązuje do tradycji kolonialnej lokującej osoby niepełnosprawne w ograniczonej przestrzeni...\neBook Seniorzy w przestrzeni publicznej pdf\nKsiążka porusza bardzo istotny, a przy tym mało zbadany, problem obecności seniorów w przestrzeni publicznej. Punktem wyjścia analiz są obserwowane we współczesnym zachodnim świecie dwie tendencje - powrót religii do sfery publicznej oraz starzenie się społeczeństwa. Tendencje te wpływają na...\n20,65 zł 27,06 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Kreatywność językowa w komunikowaniu się pdf\nW publikacji pokazano różne sposoby twórczego wykorzystania języka w literaturze, sztuce i edukacji. Młodzi adepci językoznawstwa, kulturoznawstwa, literaturoznawstwa, dziennikarstwa i filozofii dzielą się spostrzeżeniami na temat kreacyjnych możliwości tkwiących zarówno w samym języku, jak i jego...\neBook Zarządzanie organizacjami w przestrzeni publiczno-prywatnej pdf\nSłowem redaktorów Monografia "Zarządzanie organizacjami w partnerstwie publiczno - prywatnym" jest efektem badań wielu autorów z różnych ośrodków akademickich, których głównym celem w przedstawionych rozdziałach jest dostarczenie metod i rekomendacji dla rozwiązywania aktualnych wyzwań w...\neBook Językowe portrety zwierząt hodowlanych w przestrzeni semantyczno-kulturowej polszczyzny i ruszczyzny pdf\nPrzedmiotem opisu w monografii są ustabilizowane, odtwarzalne jednostki językowe, mieszczące się w polu szeroko rozumianej frazeologii. Zostały one uzupełnione przykładami z poziomu leksyki, zaś samą ich analizę osadzono w kontekście kulturowym. Na podstawie danych zaczerpniętych z polszczyzny i...


Edukacja i terapia dziecka ze spektrum autyzmu, Studia podyplomowe\nProgram studiów przewiduje przekazanie słuchaczom wiedzy i umiejętności na temat całościowych zaburzeń rozwojowych dzieci i młodzieży. Odpowiada on na potrzeby nauczycieli i specjalistów w rozpoznawaniu i zaspokajaniu potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dzieci i uczniów z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi. Uczestnicy kierunku, zostaną zapoznani z najnowszą wiedzą naukową z zakresu psychologii rozwoju, psychologii klinicznej, psychiatrii, pedagogiki, psychopatologii. Poznają kryteria diagnostyczne zaburzeń ze spektrum autyzmu oraz wiedzę dotycząca funkcjonowania (społecznego, emocjonalnego) dzieci i młodzieży z ASD.\nNauczysz się organizowania i realizowania procesu edukacyjno-rewalidacyjnego w przedszkolu, w szkole wszystkich poziomów i w ośrodkach edukacyjno-wychowawczo-rewalidacyjnych, warsztatach terapii zajęciowej, innych placówkach opiekujących się osobami z zespołem autyzmu.\nZdobędziesz wiedzę na temat stosowania metod i form pracy wspomagających rozwój osób z zespołem autyzmu i innego rodzaju zaburzeniami oraz opracowania i realizowania indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego.\nPoznasz sposoby prowadzenia indywidualnej pracy terapeutycznej w placówkach publicznych i niepublicznych (np. szkołach integracyjnych, specjalnych, ośrodkach szkolno-wychowawczych, poradniach psychologiczno-pedagogicznych oraz innych placówkach wspierających osoby z autyzmem, zespołem Aspergera i innymi zaburzeniami rozwojowymi).\nPoszerzysz i uzupełnisz swoją wiedzę teoretyczno-praktyczną z zakresu pedagogiki, psychologii rozwojowej i klinicznej i zagadnień medycznych, a wiedzę z zakresu metodyki prowadzenia zajęć rewalidacyjnych wykorzystasz w czasie warsztatów i ćwiczeń oraz praktyk studenckich w różnych szkołach i placówkach.\nOdbędziesz praktyki, w czasie których skonfrontujesz swoją zdobytą wiedzę teoretyczną w bezpośrednim działaniu.\nPo ukończeniu studiów uzyskasz uprawnienia do prowadzenia zajęć w zakresie prowadzenia wczesnego wspomaganie rozwoju, kształcenia oraz rewalidacji dzieci i młodzieży z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.\nMoże być zatrudniony na stanowisku:\nProwadzącego zajęcia korekcyjno- kompensacyjne\nNauczyciela wspomagającego dziecko z ASD w szkole ogólnodostępnej\nNauczyciela współorganizującego kształcenie\nDla osób zainteresowanych pracą z dziećmi i młodzieżą z diagnozą spektrum autyzmu.\nDla osób z tytułem magistra lub licencjata z pedagogiki/psychologii, którzy pragną pogłębić swoją wiedzę i umiejętności oraz nabyć dodatkowe uprawnienia.\nProgram studiów na kierunku Edukacja i terapia dziecka ze spektrum autyzmu.\nStudia trwają 3 semestry w wymiarze 450 godzin. Zajęcia odbywają się w trybie niestacjonarnym (sobota-niedziela) oraz realizowane są w formie wykładów, warsztatów i ćwiczeń. Program studiów obejmuje 180...


Krótko o winach wzmacnianych | Wina - Kompendium Wiedzy\nLudzie pili wino już od wieków. Kiedy odkryli, że świat jest większy, niż przypuszczali, a wino które ze sobą wozili po jakimś czasie się psuło, postanowili temu zaradzić. I tak zaczęli dolewać do swojego ulubionego trunku mocnego alkoholu, który zwiększał trwałość wina. Podobno spirytusem jako pierwsi wzmacniali swoje wina Portugalczycy. Jednak w rozpowszechnieniu wina wzmacnianego duży udział mieli Anglicy – nie tylko dużo podróżowali, ale nie brakowało im i smykałki do handlu.\nDodawanie i starzenie\nProdukcja wina wzmacnianego nie jest trudna – wystarczy w odpowiednim momencie winifikacji dodać destylat z winogron. Zatrzymujemy w ten sposób proces fermentacji, a w winie pozostaje tzw. cukier resztkowy. Im szybciej dodamy destylatu, tym słodsze wino otrzymamy. Jeśli zależy nam na wytrawnym winie, wzmocnienie alkoholem następuje na koniec albo tuż po zakończeniu fermentacji. Czasami, jeszcze przed butelkowaniem, można dodać niesfermentowany moszcz gronowy lub więcej destylatu, dzięki czemu osłodzimy wino w sposób naturalny.\nAby jednak wzmocnione wino było smaczne, winemaker musi jeszcze dopilnować, by wino dojrzało. W zależności od czasu spęczonego w beczkach, wino nabiera walorów smakowych, a także odpowiednich kolorów. Istotne jest także mieszanie ze sobą różnych roczników.\nWino wzmacniane ma zwykle 17 – 21% alkoholu. Jednak samej nazwy używa się jedynie w Wielkiej Brytanii. W USA możemy spotkać wina deserowe, a na terenie Unii Europejskiej używa się nazwy wina likierowe.\nW Portugalii, oprócz porto, najpopularniejszym winem wzmacnianym jest madera. Nazwa pochodzi oczywiście od wyspy o tej samej nazwie, gdzie północnoeuropejskie statki zatrzymywały się przed wielomiesięcznymi wyprawami, by uzupełnić zapasy. W XVII wieku wzmacniane wino stało się niezwykle popularne. Brak wiedzy chemicznej sprawił jednak, że winiarze uznali, że nie tylko przez dodanie mocnego alkoholu wino staje się tak smaczne. Błędnie wywnioskowali, że wino zyskuje po podróży kołyszącym statkiem, dlatego maderę do Europy wysyłano przez Indonezję. Dopiero po prawie dwustu latach ktoś odkrył, że nie potrzeba jej kołysania, a raczej wysokiej temperatury. Dziś nieliczne, choć najlepsze wina wzmacniane starzeją się na słońcu.\nKiedy madera podbiła serca i podniebienia Europejczyków, winiarze z innych krajów postanowili stworzyć swoje odpowiedniki wzmacnianego wina. Sycylijska marsala powstała na przykład dzięki angielskiemu kupcowi win. Połączył on białe wino z sycylijską brandy. Jak większość win wzmacnianych, również i marsala zyskuje z wiekiem.\nNajtrudniejszy do stworzenia jest hiszpański jerez , bardziej znany pod swoją angielską nazwą, czyli sherry. Bazę stanowi białe wytrawne wino, które w całości fermentuje, a następnie leżakuje w specjalnych beczkach. Wino wzmacnia się spirytusem tak, by osiągnęło 15 – 20%.


Lasek: Za słowami Macierewicza nie idą żadne dowody – Wprost\nDodano: 9 kwietnia 2014, 09:34 / Zmieniono: 9 kwietnia 2014, 09:34 10\nMaciej Lasek, DAMIAN BURZYKOWSKI / newspix.pl / Źródło: Newspix.pl\n– To informacja publicystyczna. Ale mogę zapewnić, że nie doszło do wybuchu ani w salonce prezydenta, ani w salonce generalskiej, ani w lewym skrzydle, ani gdziekolwiek indziej – zaczął Lasek.\nSzef PKBWL zapowiedział, że eksperci z zespołu działającego przy kancelarii premiera skomentują zapowiedzianą na jutro konferencję Antoniego Macierewicza. Zostaną na niej przedstawione najnowsze doniesienia zespołu wiceprezesa PiS.\nZdaniem Laska nie ma żadnych wątpliwości co do okoliczności katastrofy smoleńskiej. – Najbardziej istotne elementy, które mówią dokładnie, jak doszło do katastrofy, zostały już odczytane. Pozostały niuanse. Gdybym miał jakiekolwiek wątpliwości, to nie zakończylibyśmy prac komisji Jerzego Millera.\n– Macierewicz od dłuższego czasu podważa wszystkie dowody – kontynuował. – Z jego ostatnich wypowiedzi wynika np., że biegli pracujący na potrzeby prokuratury sfałszowali ekspertyzy. Z jednej strony - mamy więc ekspertów, którzy podpisują się pod opiniami, a z drugiej - mamy słowa posła PiS, za którymi nie idą żadne dowody. To tylko puste słowa. Od kilku miesięcy prosimy tzw. ekspertów zespołu parlamentarnego o przedstawienie jakichkolwiek dowodów, które moglibyśmy poddać ocenie. Nic takiego się nie stało – podsumował.


O Nas - TL Ubezpieczenia\nZadzwoń do nas690 027 037\nlub690 027 207\nCelem naszej działalności jest znalezienie ubezpieczenia idealnie dopasowanego do aktualnych potrzeb. Nasi konsultanci oferują profesjonalne doradztwo, a dzięki bardzo dobrej znajomości rynku ubezpieczeniowego potrafią znaleźć najlepsze ubezpieczenie w zaledwie kilka minut.\nGwarantujemy też profesjonalny serwis posprzedażowy, dzięki któremu można liczyć na pomoc także po dokonaniu zakupu.\nPosiadamy duże doświadczenie w sprzedaży ubezpieczeń, w naszej ofercie znajdują się produkty kilkunastu renomowanych ubezpieczycieli, które można poznać w jednym miejscu - to wygodniejsze, niż samodzielne porównywanie ofert wielu firm!\nZnamy dostępne na rynku produkty, dlatego możemy z łatwością znaleźć rozwiązanie, które będzie odpowiadało na konkretne potrzeby. Wiemy także, która oferta będzie najatrakcyjniejsza cenowo - z nami możesz zaoszczędzić nawet 50% aktualnej ceny!\nJesteśmy do Twojej dyspozycji zawsze, kiedy tego potrzebujesz.\nNasi doradcy pozostają do Twojej dyspozycji w godzinach od 9:00 do 18:00 w dni powszednie oraz od 9:00 do 14:00 w soboty.\nMożesz nas odwiedzić osobiście lub zadzwonić pod numer (22)699-92-10\nNasze biura są bezpieczne – stosujemy się do wszystkich zasad chroniących przed trwającą epidemią.\nNie możesz teraz rozmawiać? Napisz do nas na bok@tlubezpieczenia.pl\nObrońców Tobruku 27 / 1


Icoone redukcja cellulitu, ujędrnianie ciała Warszawa: Klinika Mediderm\nCzemu warto chudnąć z ICOONE?\n> Blog > Czemu warto chudnąć z ICOONE?\nOdchudzanie to proces żmudny, na domiar złego towarzyszyć mogą mu nieprzyjemne niespodzianki. Te najczęstsze to: wiotka skóra, uczucie zmęczenia spowodowane źle zbilansowaną dietą lub po prostu zmianą diety na pierwszym jej etapie, zwiększony stres, bo nowy sposób odżywiania i brak spektakularnych efektów powodują frustrację i wiele innych. Zamiast czekać na eskalację objawów, warto sobie pomóc! – Moim pacjentkom polecam wtedy masaż specjalnym urządzeniem ICOONE, w połączeniu z kroplówką witaminową – mówi dr Roman Prończuk, lekarz medycyny estetycznej z warszawskiej Kliniki Medi-Derm.\nTo urządzenie, którym kosmetolog wykonuje intensywny masaż mechaniczny ciała, dający natychmiastowe efekty terapeutyczne i estetyczne. Zastosowana w urządzeniu technologia znakomicie radzi sobie w walce z cellulitem, wiotkością skóry oraz lokalnym tłuszczem (specjalny program daje możliwość modelowania wybranych obszarów). Zabieg redukuje również stres i uczucie napięcia, a dodatkowo poprawi nam przemianę materii.\nDlaczego Icoone jest tak skuteczny?\nICOONE jest jedynym urządzeniem zdolnym generować Multi Mikropęcherzykową Stymulację tkanki łącznej. W efekcie pozbywamy się cellulitu, zlokalizowanego tłuszczu, luźnej skóry i obrzęków.\nMasaż przeprowadzany jest w specjalnym, elastycznym kostiumie. Program pielęgnacyjny składa się z dwóch etapów: Drenaż – to zabieg podstawowy wykonywany na całym ciele, drenujący służący ogólnej poprawie stanu skóry (poprawia krążenie krwi, stymuluje syntezę kolagenu) oraz Fokus, czyli zabieg docelowy służący rozwiązaniu indywidualnego problemu wykonywany na wybranej części ciała (np. modelowanie pośladków, ujędrnianie skóry kolan, dekoltu lub biustu, wyszczuplanie ud).\nZnani polecają Icoone\nICOONE poleca m.in. aktorka filmowa i teatralna Karolina Nowakowska grająca obecnie w serialu „Na Wspólnej”, zachwalając uzyskany efekt wysmuklenia sylwetki i zwracając uwagę na fakt, że po każdym kolejnym masażu czuła się lżejsza i szczęśliwsza – nie tylko dlatego, że w trakcie usuwane były toksyny z organizmu, poprawiało się krążenie krwi i limfy, ale… wyzwalały się endorfiny, zwane hormonami szczęścia!\nCzęstym problemem trudności w traceniu na wadze jest nieprawidłowa przemiana materii i zalegające w organizmie toksyny. Dużą popularnością za oceanem, a ostatnio również w Polsce, cieszą się kroplówki witaminowe. Ich przewagą nad doustną suplementacją jest większa przyswajalność składników aktywnych oraz szybsze ich przenikanie do krwioobiegu. Omijamy też wątrobę, która w trakcie odchudzania może doskwierać z powodu zmiany diety oraz solidnie nawadniamy organizm.\nKroplówka Oczyszczanie + Detox zawiera: Witaminę C, B Complex, Elektrolity, Molibden, Miedź, Chrom, Cynk, Jod.\nCZAS: 30 min. Icoone + 30 min. kroplówka – można korzystać przed zabiegiem lub w inne dni pomiędzy masażami.\nW trakcie diety wskazane jest wziąć 5-10 zabiegów.\nCENA: 300 zł./ 1 zabieg Icoone, 250 zł 1 kroplówka\nKlinika Medi-Derm dr Prończuk, Warszawa-Wesoła, www.mediderm.com.pl\nNa zdjęciu : aktorka Karolina Nowakowska, fot. Magdalena Sobieska.\nTagi: Icoone, modelowanie sylwetki, Redukcja cellulitu, Ujędrnianie ciała, wyszczuplanie ciała\n← Madonna, Rihanna, a teraz TY!\nCzy naprawdę mam 40 lat? →\nNICI Z HACZYKAMI CZY GŁADKIE. JAKIE WYBRAĆ?\nLifting podbródka i linii żuchwy


Koniec z rozbieranym kalendarzem Ryanair. 'Nie pasuje do rodzinnego wizerunku przewoźnika'\nkb 03.10.2014 14:02\nKalendarz Ryanair 2013 / fot. materiały prasowe Ryanair\nRozbierane kalendarze Ryanaira, wydawane w celach charytatywnych, od początku swojego istnienia podnosiły ciśnienie na równi z głosami sprzeciwu. Pierwszy kalendarz ze stewardesami tanich linii lotniczych ukazał się w 2008 roku i zarówno ten, jak i każdy kolejny przynosił setki tysięcy funtów dochodu, przekazywanych fundacjom charytatywnym. W kalendarzu z 2008 roku dziewczyny pozują na tle samolotu i pasa startowego. Jedna z nich przyssana jest dwuznacznie do ustnika kamizelki ratunkowej, którą ma na sobie, druga pojawia się w bardzo skąpym ubraniu w kokpicie, kolejna szoruje asfalt gąbką. Zdjęcia dziewczyn w bikini z roku 2012 i 2013 powstały na Krecie i Cyprze. Dyrektor generalny Ryanaira, Michael O'Leary, ogłosił decyzję firmy na antenie irlandzkiego radia Today FM. W orzeczeniu przyznał, że choć Ryanair niechętnie wycofuje się z inicjatywy, kłóci się ona z nowym, rodzinnym wizerunkiem firmy.\nFilm ze zdjęć z kalendarza 2014\nSeksistowski i poniżający\nRyanair miał w przeszłości kłopoty z powodu kalendarza. W 2011 roku zdjęcia stewardes zostały wykorzystane do jego promocji i sprawą zainteresowała się brytyjska organizacja dbająca o standardy reklamy Advertising Standarts Authority (ASA). Tysiące osób podpisało się pod petycją przeciwko kalendarzowi, który uznano za seksistowski i poniżający. Akcję rozpoczęła stewardessa linii i ostatecznie ASA zakazało reklamy. Podobne zarządzenie wydał sąd hiszpański w 2013 roku, zakazując sprzedaży kalendarza.\nZdjęcie z kalendarza na rok 2012/ www.ryanair.com\nRzecznik prasowy Ryanaira, Robin Kiely tłumaczył, że nie ma nic poniżającego w tym, że ludzie dobrowolnie zgłaszają się, żeby zebrać pieniądze dla organizacji charytatywnych, jak UK Teenage Cancer Trust. Dochody z kalendarza przekraczały sto tysięcy funtów rocznie. W 2013 roku 100 tysięcy euro dostała nawet polska fundacja charytatywna (Fundacja TVN). Za inicjatywą miały także stać argumenty, że załoga Ryanaira chciała, by wydawany był dalej, podobnie jak i pasażerowie. Z ankiety przeprowadzonej na pokładzie samolotów wynikało, że 99% pasażerów wspierało wydawanie kalendarza. Co ciekawe, tylko 10,5% ankietowanych uznało, że w kalendarzu powinni pojawiać się także mężczyźni, a tylko 6% chętnie zobaczyłoby samych stewardów.\nRyanair nie musi się jednak obawiać spadku popularności - w zeszłym miesiącu przetransportował 8,5 milionów pasażerów, czyli o 5% więcej niż we wrześniu zeszłego roku. Rzecznik prasowy przewoźnika wydaje się jednak zmartwiony, że nic nie zastąpi kalendarza, a już tym bardziej dochodu, który dzięki niemu udało się uzbierać. Zapewnia jednak, że zarząd stanie na głowie, żeby wymyślić coś równie skutecznego, ale łatwo nie będzie. Może tym razem będzie chociaż przyzwoicie.\nZobacz zdjęcia z wcześniejszych wydań kalendarza Ryanair


Kino Pod Baranami: Spotkania na krańcach świata\nprodukcja: USA/Wielka Brytania 2007\nOscary 2009: nominacja - najlepszy film\nWerner Herzog wyruszył z ekipą filmową na Antarktydę, gdzie nakręcił dokument ukazujący tamtejsze niezwykłe krajobrazy.\nAntarktyda w filmie Herzoga znajduje nowy wymiar i znaczenie.\nPołudniowe krańce naszego świata są magnesem dla plejady gwiazd nauki, którym znudziła się postindustrialna cywilizacja codzienności. Lodowy kontynent działa jak magnes na wszelkiego typu utalentowanych dziwaków, odszczepieńców i nałogowych marzycieli.\nReżyser stawia pytania o to, kim są, jakie są ich marzenia. Jego bohaterowie są dość ekscentryczni. Elektryczne gitary na dachu stacji naukowej oddalonej o dziesiątki kilometrów od głównego miasteczka, to tylko jeden z wielu przykładów ich indywidualizmu. Hydraulik, wywodzący się z królewskiej rodziny Azteków, czy filozof pracujący jako operator koparki, to inny przykład elitarności tego miejsca. Swoboda, z jaką o swojej pracy i jej wyjątkowym charakterze opowiadają, fascynuje i odzwierciedla ich wewnętrzną wolność.\nW filmie jest wiele momentów, w których Herzog przekształca tajemnicze podwodne dźwięki i obrazy zebrane na Antarktydzie w świat jakby z obcej planety. Natura w jego filmie jest niemym i pełnym dostojeństwa uczestnikiem dziwnej ludzkiej krzątaniny. Po latach poświęconych na fabularne i dokumentalne filmowanie niedostępnych społeczności (Aguirre, gniew boży, Fitzcarraldo), Spotkania na krańcach świata jest więc oczywistą konsekwencją twórczej drogi Wernera Herzoga. Antarktyda była też ostatnim kontynentem, na którym jeszcze nie realizował filmu.\nSposób przedstawiania przyrody Bieguna Południowego i łączenie go ze specyficzną ścieżką dżwiękową dają poczucie zbliżania się do tajemnicy. Na początku filmu dowiadujemy się, że nie będzie to kolejny film o pingwinach. Jednak pewien zagubiony pingwin odciśnie piętno na tym filmie.\nHerzog w Spotkaniach na krawędzi świata pokazał, że samotność pojedynczego pingwina niczym nie różni się od samotności upadłej cywilizacji. Łukasz Maciejewski, Dziennik\nNa poziomie emocjonalnym Spotkania na krańcach świata uderzają mocno, wprawiając w stan niemalże religijnej kontemplacji. Mało jest autorów, którzy potrafią zrobić film prawdziwie mistyczny i dotknąć sfery niewyjaśnialnego bez bufonady i zabawy w reżyserskiego boga. Błażej Hrapkowicz, Kino\nFilm prezentowany w ramach przeglądu Letnie Tanie Kinobranie, tydzień 2: Hanami, Babel - i inne spotkania na krańcach świata.


Tomasz Górnicki w ELLE MAN: Przyjaciel w mojej głowie [WYWIAD] - ELLE MAN\nTomasz Górnicki w ELLE MAN: Przyjaciel w mojej głowie [WYWIAD]\nWiększość z was ma już pewnie meblościankę i telewizor. Pewnie macie też po kilka garniturów, zegarków i kolekcję butów. Książki i płyty. Jeśli tak, czas pomyśleć o charakternej ozdobie domu i zarazem niezłej inwestycji. Bo ceny na rynku sztuki idą tylko w górę.\nTomasz Górnicki wystawia w prestiżowych galeriach, ale te same prace zostawia na ulicy na łaskę i niełaskę losu. Rzeźbi w kamieniu, w brązie. A tak naprawdę w sercach. Bo choć jest niewierzący, o zmartwychwstaniu opowiada tak, że nikogo nie pozostawia obojętnym. Nie idzie na łatwiznę. Uprawia piękną sztukę, w jej najgłębszym humanistycznym ujęciu. Nie chowa się w abstrakcje. Nie ucieka w banał skandalu. Nie musi powiesić penisa na krzyżu ani przygwoździć figury papieża meteorytem.\nPrace Tomasza Górnickiego można oglądać w prestiżowych galeriach – polskich i zagranicznych. Wstrząsające dziecięce kadłuby, pordzewiałe i nieobrobione, a przez to zawieszone między doskonałością i umieraniem. Albo potwornie zdeformowane czaszki, wyszlifowane jak lustro. Odpychające, groźne, a zarazem tak perwersyjnie piękne, że nie bacząc na fotokomórki, wyciągasz rękę, żeby ich dotknąć. Wytrzeszczone oczy skulonej postaci w beczce Texaco, wlepione w rozświetlone, lśniące ciało fałszywego proroka. Każdy, kto widzi tę rzeźbę, robi sobie z nią selfie. Dopiero potem przychodzi refleksja, że to przecież lustro.\nWernisaże w galeriach nie wystarczają, bo dla artysty street artu galerią jest ulica. To żywa materia. Nie ma terminów wystaw. Rzeźbiarska podróż Tomasza Górnickiego rozciąga się nie tylko w przestrzeni, lecz także w czasie. Nisze w tunelu warszawskiej Trasy W-Z mają przywoływać skojarzenia z renesansem. Fałdy na burce „Zniewolonej” mógłby wyrzeźbić Bernini, bo to szaleństwo formy, tkanina przecież aż tak się nie układa. Oto 10 rzeźb Tomasza Górnickiego i miejsca, w których można (było) je zobaczyć.\nChrystus na Solcu\nŻeby wstrząsnąć widzem, wystarczy mu „Zmartwychwstały” zagubiony w mrokach miasta. Ta rzeźba zawisła w wąziutkiej szczelinie światła między starą i nową linią kolejową mostu średnicowego na Solcu w Warszawie. Wysoko. Niepozorna figura. Trudna do zauważenia. Dziesiątki tysięcy samochodów jadą przez Powiśle każdego dnia. Miliony spraw dzieją się między ludźmi. Praca, zakupy, plany na wieczór. Może ktoś ma chore dziecko, może martwią go rachunki, może myśli o nowym serialu. Nikt nie zauważa zmartwychwstania.\nKiedy zobaczyłem tę postać w smudze światła wędrującej przez ołtarzowe płyty, które zaprojektował Daniel „Chazme 718” Kaliński w mrocznej studni między filarami mostu, nie potrafiłem oderwać wzroku. Było w tym zagubieniu Boga coś Breughlowskiego. Pewnego dnia rzeźba zniknęła. Ktoś wspiął się te cztery metry w górę, oderwał Chrystusa ze ściany i ułożył jego resztki na ławce. Obok walało się puste szkło po jakiejś libacji. Nie będzie zmartwychwstania. – Szkoda – mówię. Ale Tomasz Górnicki tylko się uśmiecha. – Zobacz, jakie się dzięki takiemu zakończeniu pojawiły sensy… Nie sądzisz, że było warto?\nLabirynt schodów pod mostem Poniatowskiego w stolicy jest nieprawdopodobnie zagmatwaną konstrukcją. Jak ze „Straży nocnej” Biekambietowa. Po zmroku – jak z koszmaru. Trudno uwierzyć, że kilka metrów nad nami biegnie główna arteria łącząca Pragę ze Śródmieściem. Że parę metrów wyżej są latarnie, neony, światła, jeżdżą tramwaje i samochody. Nawet w rzekę niełatwo stąd uwierzyć.\nW plątaninie nitowanej stali i mroku, pociętego w jaskrawe, zielone plastry świetlówek, 13 grudnia, w rocznicę ogłoszenia stanu wojennego, zawisła głowa mężczyzny, któremu zatrzaśnięto usta. Pierwsza rzeźba z najnowszego cyklu Tomasza Górnickiego – „Opressed”. O zniewoleniach. Dziwnie aktualna. Niezależnie od okoliczności. Przetrwała. – Nie ukrywam, że buduję napięcie między materią a odbiorcą, operując na pierwotnych lękach – tłumaczy Tomasz. – Dziecko w konfrontacji ze śmiercią, kobieta w konfrontacji z przemocą, człowiek w zderzeniu z niemożnością wyrażenia siebie. Ta rzeźba nie jest prostą opowieścią o stanie wojennym. Widzą ją ludzie, którzy tamtego świata nie umieją sobie wyobrazić, ale dziś każdego z nas też dotyka zniewolenie. Wszyscy mówimy, ale nikt nie słucha.\nW przejściu pod aleją Wyzwolenia w Warszawie zawisła druga rzeźba. To była twarz kobiety w kwefie, burce albo po prostu nakryta płótnem. Szczeliny między kamiennymi płytami na ziemi i tymi na ścianach korytarza układają się tam w krzyż, więc skojarzenie z religią było bardzo czytelne. Rzeźba wisiała tam tylko kilka dni. – Sądzisz, że stało się tak ze względu na tematykę? Na to religijne skojarzenie? – Może po prostu wszedłem na czyjś teren. Street art ma swoje zasady. Jedną z nich jest nienaruszalność granic. Jeśli zajmiesz czyjąś ścianę, rzucasz wyzwanie. Kiedy rzeźba zniknęła, na jej miejscu pojawiło się wielkie, pomarańczowe OK. – Nie masz problemu z tym, żeby pozostawić losowi rzeźbę, która wymagała kilkudziesięciu dni pracy? – Nie. – Jak to? – Mnie interesuje moment powstawania rzeźby. Imperatyw, przymus tworzenia. Żeby go zaspokoić, muszę pracować. Ulgę przynosi\ntylko moment, kiedy projekt jest gotowy. Zniknie, to zniknie. Należy już do miasta, nie do mnie. Zresztą Norbert Piwowarczyk, doskonały fotograf, z którym współpracuję, dokumentuje te zdarzenia, więc rzeźby całkiem nie znikają. Norbert jest głęboko religijny i o tę rzeźbę się pospieraliśmy. Powiedziałem mu, że w sferę wiary nie ingeruję. Ale w systemy religijne tak. Religie obiecują życie wieczne i czerpią z tego profity. O tym mogę opowiadać. O presji na piękno i młodość, która stała się przecież religią naszych czasów. Konieczność bycia pięknym stała się dzisiaj także rodzajem zniewolenia. Lubię takie sugestywne rozważania.\nKobieta naprzeciw przemocy\nW głównym zejściu z mostu Poniatowskiego na Powiśle, pod starą świetlówką wisi dziewczyna spętana drutami. Ostrzyżona na łyso, uderzająco piękna. Nie wiesz, czy jest pobita, martwa, czy może chora na raka. Albo uwikłana we wszystkie kulturowe ograniczenia, o których znowu gorąco dyskutujemy, w popkulturową papkę, która każe kobiecie być szczupłą, umalowaną i ubraną w modne ciuchy, bo bez tego nie będzie już ani interesująca, ani wartościowa…\n– Ta dziewczyna jest jak anioł w pustce nad łoskotem szosy. Kiedy tam byliśmy, zimną, mokrą nocą, na świetlówce nad jej głową spały dwa gołębie. To było nierzeczywiste. Jak finałowa scena z filmu o łowcy androidów – mówi Tomasz Górnicki. – Łapię się na tym, jak wielu możliwych interpretacji nie potrafiłem zidentyfikować. Kiedy tam jestem, stoję i słucham, co mówią ludzie. Czasami widzą więcej, niż mogłem odkryć sam. I to jest ważniejsze niż opinie moich kolegów artystów, profesorów. Czytaliśmy te same książki i widzieliśmy te same prace. Wiem, co powiedzą. Tutaj zderzam się z nowym. Czasami prymitywnym, czasami genialnym. Przeszedłem całą akademicką drogę – studia, BWA, galerie, wernisaże. I odkryłem pewnego dnia, że to mnie zaczyna nudzić. Ja chcę opowiadać świat tym, którzy nie są gotowi. Wiesz, ilu ludzi przechodzi pod mostem Poniatowskiego? Tysiące.\nOd tej instalacji się zaczęło. We wnękach w tunelu warszawskiej Trasy W- Z pod placem Zamkowym zamontował dłonie wystające ze ścian. Trudne miejsce do pracy, nie wolno tam się zatrzymywać. Wiercił, udając, że rozmawia przez telefon. Policja zgarniała go dwa razy. Ale się udało. Ręce wychodziły ze ściany w geście znanym z figur Matki Boskiej.\nReporterka Radia Dla Ciebie zrobiła o tym wydarzeniu reportaż. Pytała o opinie ludzi na przystanku. – Usłyszałem i to mi otworzyło oczy – wspomina Tomasz Górnicki. – Młody chłopak, motocyklista, mówił, że to jest wołanie do niego: „Przeżyj, zwolnij”. A starsza pani mówiła, że to wyciągają ręce wszyscy niepochowani po powstaniu. Że wołają o uwagę. A ja przecież chciałem opowiedzieć o samotności. Przez długi czas na studiach czułem się tak, jakbym szedł w ciemności. Nie wychowałem się jak moi koledzy w artystycznej czy profesorskiej rodzinie, nie rozmawiało się w moim domu o najnowszych trendach, nie chodziliśmy na wernisaże. Ten brak obycia był dla mnie rodzajem zniewolenia. Nie miałem do powiedzenia tyle, co inni. A teraz słyszę, jak zupełnie nieznani mi ludzie, często niezwiązani ze sztuką, głęboko terpretują moje rzeźby. To mnie utwierdza w przekonaniu, że warto.\n– Nie wiem, skąd się to bierze, bo nie jestem wierzący, ale to prawda, że często zajmują mnie religijne tematy. W Częstochowie, w alei prowadzącej do klasztoru, wystawiłem rzeźbę Chrystusa, który odpoczywa. Zszedł z krzyża i usiadł, żeby zapalić papierosa – opowiada\nTomasz Górnicki. – Reakcje bywały nieprzychylne, ale myślałem, że ludzie się mylą, bo przecież ja lepiej rozumiem Ukrzyżowanego, po prostu chcę mu pozwolić na odpoczynek. Chcę dać mu moment wytchnienia od męki. Nie chodzi o prowokację. Raczej staram się walczyć z powierzchownością. Jeśli moja wizja w jakiś sposób godzi w religię, to chcę ją przedstawić tak, by zostawić ludziom wierzącym drzwi. Dać im szansę na spotkanie z moją rzeźbą. Bo takie spotkanie ma większe znaczenie niż skandal.\nAutoportret. Trwanie Chwili\nPraca w marmurze. Rzeźba dyplomowa Tomasza Górnickiego. Nie ma głowy ani dłoni, bo chciał uniknąć pełnej personifikacji. Chciał ją ustawić pod mostem Poniatowskiego, ale jest zbyt duża. – Dojrzewałem z tą pracą. Z każdym uderzeniem dłuta wiedziałem, że kolejna chwila jest już przeszłością, a ja jestem już kim innym – mówi Tomasz Górnicki.\nNa początku był głaz wielkości fiata seicento. Obok leżał gipsowy odlew jego ciała w skali jeden do jednego. Finalnie rzeźba jest większa. Przeskalowana. Sławni rzeźbiarze, gdy chcieli coś uzyskać w kamieniu, rzeźbili w glinie, a potem oddawali wzór kamieniarzom. I to rzemieślnicy przenosili glinianą rzeźbę w inny materiał. Tomasz robi wszystko sam. Nie używał linijki, nie przenosił kształtów cyrklem. Wyczuwał kamień. Szukał kształtu dłutem.\n– Nie potrafię tego wyjaśnić, ale widzę to. Kuję do momentu, w którym kamień jakby zmienia kolor. Wtedy wiem, że to już koniec. Że doszedłem do powierzchni uda. No i zmieniam kierunek. Rzeźba to setki tysięcy uderzeń. Ręcznym dłutem i pneumatycznym. Ale duże\npowierzchnie trzeba było odcinać szlifierką. – Nie bałeś się, że odpryśnie? – Nie. Ale rzeźba spadła z postumentu i pękła na pół. To był czarny wtorek. Akademia zamarła, wszyscy usłyszeli, jak spada i toczy się tona kamienia. Poleciała na mnie. Uskoczyłem. Nikt nie odważył się do mnie podejść. Wieczorem udało mi się unieść kadłub. Nawierciłem długie otwory i wprowadziłem do środka pręty zbrojone ze stali nierdzewnej. Od tamtej pory wiem, że wszystko jest możliwe – mówi Tomasz Górnicki. Rzeźbił pół roku. Przez cały ten czas nie słuchał muzyki. Słuchał dłuta. Bo kamień, kiedy go obrabiasz – gra.\nCzaszka z Soho\n– Zbliżamy się do konfrontacji między człowiekiem i maszyną. A ty rzeźbisz martwe przedmioty w taki sposób, jakby były żywe. Twoje czaszki są żywe. – To była walka. Masz palnik i arkusze blachy. Każdy waży 60 kilogramów. Jedna rzeźba składa się z 30 arkuszy. Tniesz je szlifierką, lecą iskry, palą się ciuchy, krew leci. Ale na końcu to ty wygrywasz. Można przebiec maraton, można wspiąć się na Mount Everest, a można wyrzeźbić siedmiometrową czaszkę. Ma dwa metry i sześćdziesiąt centymetrów wysokości – jest niewiele miejsc, w których może być eksponowana. Stoi w warszawskim Soho.\nTeraz Tomasz Górnicki robi dziewięciometrową głowę lwa, która zawiśnie na nowo budowanym obiekcie w Gdańsku. Będzie ją montował na miejscu z 22 elementów. Projekt został zaakceptowany przez Warbud. Budowlańcy wyprowadzą z konstrukcji budynku profile, do których rzeźba będzie dospawana. Lew nie może być cięższy niż dwie tony i 200 kilogramów. Tomasz nie może przez niego spać. Kombinuje, jak to zrobić, żeby lew na kogoś nie spadł w czasie montażu.\nAnioł w restauracji Warszawa Wschodnia\nBarokowa rzeźba. – Lubię barok i nie zamierzam tego ukrywać. Lubię też rzeźbę anioła i sposób, w jaki jest wyeksponowana. Wygląda, jakby anioł tracił złote pióra, które wiszą dookoła niego. To, co gubi anioł, natychmiast zyskuje na wartości. Ten sam motyw wykorzystałem w „Postrzyżynach”. To portret mojego syna, kiedy stoi w misce i obcina sobie włosy. Dookoła leżą złote pióra. Ostrzygł sobie tę anielskość, bo za szybko wszedł w świat dorosłych. Intrygują go pytania o śmierć, o przemijanie. „Czy umrzemy? Co będzie później?”\n– zapytał pewnego dnia. Nikt nie wie, dopóki się nie przekona. Niektórzy myślą, że jest tak, i opowiedziałem mu o Bogu, inni – że tak, i opowiedziałem o Buddzie. A potem – że niektórzy myślą jeszcze inaczej, i opowiedziałem synowi o fizyce kwantowej. O miejscu poza czasem, w którym istnieją wszyscy, którzy byli i będą. Życie jest wielką podróżą i nikt nie wie, co będzie dalej. Kiedyś syn opowiedział mi swój sen o lesie. Leżał w nim „umarty człowiek”. Miał na piersi lusterko. Kosma spojrzał w lusterko i zobaczył siebie na tamtym świecie – mówi Tomasz Górnicki.\nPomnik konny Stefana Czarnieck iego w Warce\n– Temat konia ma w rzeźbie wielką tradycję. Istnieje taki żart, że jeśli ktoś potrafi wyrzeźbić konia, potrafi dźwignąć wszystko. Dwa lata nad tym pracowałem. No i się udało. Zaczyna się od szkiców, potem rzeźbisz w glinie, potem robisz odlewy – opowiada Tomasz Górnicki. – Żyjemy w czasach, kiedy liczy się Twitter. Na całą opowieść masz zaledwie 140 znaków. To musi wystarczyć, żeby stworzyć historię, która ma olśnić świat w ciągu kilku chwili. Po godzinie nikt już o tym nie będzie pamiętał. A ty spędzasz dwa lata, by wyrzeźbić konia. Z drugiej strony zostawiasz swoje rzeźby w przestrzeni miasta, skazujesz je na niepewność. Może i one będą istnieć tylko chwilę. Dlaczego szukasz takich przeciwieństw?\n– Moim ulubionym materiałem jest kamień. Rzeźbię w nim, bo chcę pozostawić w świecie ślad trwalszy niż ja sam. Kamień jest wieczny i pamięta wszystko. Z drugiej strony materialny aspekt sztuki jest bardzo obciążający. Musisz rzeźbę wystawić, pokazać, sprzedać, musisz się zmierzyć z jej trwałością, istotnością. Poszukiwałem odtrutki. Czegoś, co mi przywróci radość tworzenia. I to daje mi street art. Artyści często chorują na niemożność rozstania się ze swoją sztuką. Jung o tym pisze. O odcinaniu pępowiny. Kiedy wieszam coś na ścianie na ulicy, robię krok do tyłu i jestem od tej pory już tylko obserwatorem. Nie jestem już właścicielem. I jeszcze coś ci powiem.\nCo można powiedzieć o pomniku Czarnieckiego poza tym, że istnieje? Ja nie wiem. A o streetartowej rzeźbie „Zmartwychwstanie” możemy gadać i gadać. Nie istnieje już, a wciąż budzi emocje.\nSpotkanie z Tomkiem Górnickim już dziś o 18.00 na naszym Instagramie:\nwywiad sztuka kultura rzeźba instastories\n„W głębi lasu”: znamy datę premiery drugiego polskiego serialu od Netflixa. Zobacz zdjęcia i zapowiedź Poprzedni artykuł\nWydaje ci się, że masz żyłkę do pieniędzy? Powinieneś spróbować swoich sił w tych 5 grach ekonomicznych Następny artykuł


W wakacje nie przesadzajmy z jawnością, czyli o wydatkach Platformy Obywatelskiej - Sieć Obywatelska Watchdog\nW wakacje nie przesadzajmy z jawnością, czyli o wydatkach Platformy Obywatelskiej\nSą wakacje, bywamy na urlopach, bywamy bardziej rozleniwieni, ludzka rzecz. Ale czy można wziąć urlop od przestrzegania prawa? Taki wniosek można wysnuć, czytając odpowiedź na naszą skargę i wyrok w sprawie bezczynności Platformy Obywatelskiej.\nWniosek o informację publiczną do Platformy Obywatelskiej złożyliśmy 20 czerwca 2017 r. Pytamy o wydatki na różne sposoby, od czasu do czasu, wszystkie partie – więcej na ten temat w m.in. w tekstach ,,Jak w mijającej kadencji partie traktowały swoją przejrzystość?”, ,,Ponadpartyjna zgoda”, ,,W partiach trochę przejrzyściej”, ,,Partiom z jawnością wciąż nie po drodze”.\nW tym przypadku pytaliśmy o udostępnienie wyciągów i historii rachunków bankowych partii za listopad 2016 r. Minęły trzy lata, co w tej sprawie się działo, pisaliśmy ostatnio szerzej w 2018 r. w tekście ,,Czy poznamy wydatki PO?”. Trochę się od tego czasu wydarzyło. W skrócie, chronologia wygląda następująco:\n20 czerwca 2017 r. – wniosek o informację publiczną\n9 sierpnia 2017 r. – nasza skarga na bezczynność Platformy Obywatelskiej\n23 sierpnia 2017 r. – odpowiedź PO na naszą skargę oraz częściowa odpowiedź na nasz wniosek\n12 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SAB/Wa 415/17), oddalił naszą skargę na bezczynność, uznając, że PO błędnie oceniła nasz wniosek, a dokumentacja bankowa nie jest dokumentacją urzędową i z tego względu nie dotyczy informacji publicznej\n7 marca 2018 r. – nasza skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego\n18 grudnia 2019 r. – wyrok (syg. I OSK 1687/18) NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądził od Platformy Obywatelskiej na rzecz stowarzyszenia kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego\n27 maja 2020 – wyrok (syg. II SAB/Wa 229/20) WSA zobowiązał PO do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia, stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądzono od PO na rzecz Watchdoga kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania\nInteresujące, że Platforma Obywatelska w odpowiedzi na naszą skargę na bezczynność przedstawiała, że ,,wniosek został wykonany z opóźnieniem ze względu na okres urlopowy”. Został wykonany i to częściowo, dopiero w dniu przygotowania odpowiedzi na skargę, podkreślmy. Do tego partia usprawiedliwia się:\nopóźnienie to nie było spowodowane chęcią utajenia informacji przed wnioskodawcą – zarówno bowiem wnioskodawca, jak i inne podmioty w sposób stały składają wnioski o identycznej lub nieco zmodyfikowanej treści. Rozpatrywanie tych wniosków i formułowanie zestawień w rozmaitych konfiguracjach zajmuje sporo czasu\nZatem identyczne wnioski i podobne trafiały do PO często, co powodowało, że ciężko się na nie odpowiada. Wydawać by się mogło, że takie doświadczenie powinno wręcz ułatwić przygotowanie odpowiedzi. Nic bardziej mylnego, rzeczywiście może lepiej nie wpadać w rutynę. Do tego partia dodała, że nie posiada dedykowanego etatu do obsługi wniosków o informację publiczną, odpowiedzi obciążają pracowników ,,niezależnie od ich zwykłych obowiązków służbowych”, co również ,,powoduje niestety opóźnienia w przesyłaniu żądanych informacji”.\nNiech żyją wakacje (…) Wolny, swobodny czas\nMimo stwierdzenia bezczynności Platformy Obywatelskiej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu syg. II SAB/Wa 229/20, wydaje się być wyrozumiały dla urlopowej atmosfery w PO. Stwierdził, że bezczynność partii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.\nW realiach rozpatrywanej sprawy sprawy uchybiono wprawdzie – nota bene stosunkowo krótkim – terminom udzielania informacji, określanym ustawą – odpowiednio 14 dni i 2 miesiące.\n14 dni, a nawet 2 miesiące, to krótkie terminy na udzielenie informacji publicznej? Nam wydaje się inaczej, ale może brakuje nam empatii i cierpliwości. Czy jesteśmy sami w tym mniemaniu? Zatrzymajmy się na chwilę nad artykułami Ustawy o dostępie do informacji publicznej.\n2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku\nWygląda na to, że ustawodawca posługując się takimi zwrotami jak ,,bez zbędnej zwłoki”, ,,niezwłocznego uzyskania”, też nie miał cierpliwości.\nWracając do orzeczenia, czytamy w nim również, że:\nwniosek skierowano do podmiotu spoza strefy administracji publicznej zaś wykonywanie zadań w zakresie udzielania informacji publicznej nie jest jego statutowym zdaniem. Stanowi natomiast dodatkowy ciężar publiczny o charakterze administracyjnoprawnym.\nDobrze, że w kolejnym zdaniu pada ,,Nie oznacza to automatycznie aprobaty dla uchybień regulacjom normatywnym.”, bo można by nabrać wątpliwości, czy prawu do informacji publicznej podlegają tylko podmioty, dla których to zadanie statutowe.\nSąd zwrócił również uwagę, że:\nBezczynność miała z kolei miejsce w okresie wakacji – gdy pracownicy często przebywają na urlopie. Równocześnie – wobec wniesienia skargi przez wnioskodawcę – Partia udzieliła żądanych informacji, w zakresie jakim uznała, że jest do tego zobowiązana z nieznacznym przekroczeniem ustanowionego ustawą maksymalnego terminu 2 miesięcy (o 3 dni).\nNaszym zdaniem urlopy pracowników nie zwalniają z przestrzegania prawa. Pracodawca raczej powinien organizować pracę w ten sposób, by przestrzeganie przez niego prawa nie zależało od tego, czy pracownicy są na wakacjach.\nNie można też mówić o ,,nieznacznym przekroczeniu terminu”. Termin dwumiesięczny wchodziłby tu w grę dopiero, gdyby przedłużono czas przygotowania odpowiedzi i wskazano powody opóźnienia względem terminu, który w ustawie określony jest jako, przypomnijmy raz jeszcze, ,,bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni”. Tak się jednak nie stało.\nChciałabym zakończyć ten tekst optymistycznie. Nie wiem, czy w końcu otrzymamy żądane informacje od PO. Czekamy na uprawomocnienie się wyroku i reakcję partii. Pozostaje mi więc życzyć Państwu miłej reszty wakacji i dostępu do informacji, niezależnie od pory roku.\n13 sierpnia 2020 23:11\nTo Wam się szczególnie udało. Ustawodawca Niecierpliwiec 🙂\n14 sierpnia 2020 16:40\n“Do Sejmu wpłynął projekt ustawy,…… Dodatkowo obejmuje on zwiększenie subwencji budżetowej dla partii politycznych.\nDla niektórych ugrupowań będzie to wzrost o 10 mln złotych rocznie.”\nDla PO tyz?


Esencjonalny 2019-ty: jaki był dla mnie? (podsumowanie) | Władek Foltyński\nEsencjonalny 2019-ty: jaki był dla mnie? (podsumowanie)\nChoć blogowo rok dwa tysiące dziewiętnasty zamknął się jedynie w siedmiu wpisach i średnim ruchu na poziomie 2000 czytelników miesięcznie (w porównaniu z czterema tysiącami na miesiąc w 2015, ale i mniej niż tysiącem w 2017), to obfitował dla mnie w pouczające wydarzenia i (zwykle) satysfakcjonującą pracę w gronie inspirujących ludzi.\n1) Wraz z ekipą Tak Brzmi Miasto po raz pierwszy w historii „wyprzedaliśmy” krakowską konferencję, tym razem poświęconą finansom w branży muzycznej. Z pomocą wspaniałych profesjonalistów i instytucji, zamknęliśmy także rok z 55-cioma spotkaniami wykładowymi i społecznościowymi. Przez program Tak Brzmi Miasto: Inkubator przewinęło się ponad sto pięćdziesiąt zespołów i – jako kuratorzy i wykładowcy – ponad czterdzieści bardzo konkretnych nazwisk z branży.\n2) Letni obóz menedżerski w ramach Inkubatora Tak Brzmi Miasto pozwolił mi zrealizować jedno z założeń, które mocno podzielamy z resztą ekipy. Było to rozszerzenie kształcenia muzyków i menedżerów o psychologię i „miękkie” szkolenia. Dzięki temu, 40 wybranych menedżerów i artystów „samozarządzających się” mogło doświadczać zajęć z komunikacji, autoprezentacji, budowania zespołu oraz higieny psychicznej i pokonywania „dołków”. Nie wszystkim się to podobało i nie każdy chciał sięgać tak głęboko, ale z pewnością dla wszystkich było to formujące doświadczenie.\n3) Pracy wykładowej w 2019 roku było mniej niż zwykle lubię. Nie przeszkodziło mi to jednak ani „poinspirować” nieco rynkiem muzycznym studentów zarządzania kulturą, ani porozmawiać o brandingu (według tego, czego nauczyłem się w branży reklamowej) z artystami.\n4) Jak zwykle, dużo czytałem. Jakie książki zainspirowały mnie najbardziej?\nZ muzycznych – „Just Play” Nicka Bottini (za bardzo proste, „tu i teraz” podejście do muzyki i umysłu muzyka) oraz wywiad-rzeka z moim ukochanym wiolonczelistą („Rozmowy z Pablo Casalsem” Corredora). Na moją półkę „wnikliwie przeczytane” trafiła też „Just Play Naturally” duetu Vivien Mackie/Joe Armstrong: książka analizująca metodologię uczenia i filozofię grania Casalsa z perspektywy techniki Alexandra.\nZ niemuzycznych – bank rozbiło firmowane przez Behance i 99u „Zarządzanie codziennością”, które z kolei zaprowadziło mnie poprzez artykuł o „szabacie technologicznym” do innego odkrycia. Nieco zapomniana książka „Szabat” rabina Abrahama Joshuy Heschela zainspirowała mnie do praktykowania niedzieli jako dnia kompletnego odłączenia się od jakichkolwiek ekranów. Analogowe i „pozaczasowe” doświadczanie życia (zwłaszcza, jeśli na co dzień oparte jest w części na pracy przy komputerze) może być współcześnie niesamowicie tonizujące.\n5) Jeśli chodzi o rozwój jako basista i muzyk, ciągle i bardzo mocno polegałem na metodyce Joe Hubbarda i jego nauczyciela, legendarnego Charlie Banacosa. Zwłaszcza w pierwszej połowie roku ćwiczyłem sporo i bardzo regularnie na basie (jak również przerabiałem książkę sławnego perkusisty, Petera Erskine: „Time Awareness For All Musicians”).\n6) 2019 to również kolejny rok, w którym na moich playlistach królowała muzyka klasyczna i jazz oraz inspirowali mnie pianiści (zwłaszcza Jacques Loussier, Mieczysław Horszowski i Glenn Gould). Jestem zadowolony także z bardzo skutecznej rutyny, którą udało mi się wdrożyć w drugim półroczu. Zaraz po wstaniu z łóżka i wypiciu szklanki wody, siadam do pianina i w skondensowany sposób ćwiczę przez 15 minut – bez sięgania po telefon i innych rozpraszaczy. Rozpoczęcie dnia w ten sposób daje mi niesamowitą lekkość i satysfakcję.\n7) Z Agatą Kuliś i świetnym trio, w którym grają Krystian Jaworz i Filip Mozul, zagraliśmy sporo dobrych koncertów nie tylko w Polsce, ale i w Austrii, Czechach, na Słowacji i na Węgrzech. Spodobała mi się improwizatorska forma, którą osiągnąłem – zwłaszcza w tym wideo. W październiku, rozpocząłem też pracę z bardzo obiecującą songwriterką z Gliwic, Velveteve. Pod koniec roku postawiłem sobie też cel, że mój 2020 będzie wypełniony graniem twórczych i autorskich rzeczy – z bardzo mocnym ograniczeniem sięgania po repertuar coverowy.\n8) Prywatnie, ubiegły rok obfitował w wydarzenia, które pozwalały mi doświadczać życia w pełnym jego spektrum, sprawdzać się (lub nie), wzrastać i dojrzewać. Z jednej strony, było to sporo świetnych, często będących niezłym wyzwaniem outdoorowych doświadczeń w gronie przyjaciół i moim „męskim kręgu”, muzyczna pielgrzymka do Villa Casals oraz wieńczący wspólną dekadę ślub z pewną wyjątkową kobietą. Z drugiej – obok innych niełatwych zdarzeń – trudna, pięciomiesięczna choroba nowotworowa i śmierć Taty, który ostatecznie dołączył do Mamy – gdziekolwiek zaprowadził ich Wielki Duch.\nRok 2020 planuję pod znakiem pracy twórczej – na każdym możliwym polu. A Wam życzę, aby był dla Was dokładnie takim, jakim go sobie wymarzycie.\nby Władek Foltyńskion 31 grudnia 2019 1 kwietnia 2020 Posted in Rozwój, WszystkieTagged podsumowanie\nPrev: Kultowe książki muzyka: „Just play”\nNext: Co słychać w branżowym świecie? (edycja karnawałowa)


REGULAMIN PRZYZNAWANIA UCZNIOM SZKOŁY PODSTAWOWEJ NR 4 W GIŻYCKU STYPENDIUM MOTYWACYJNEGO\nOŚRODEK WSPARCIA DZIECKA I RODZINY.\nDnia 6 listopada 2008 r. został uruchomiony pierwszy bezpłatny ogólnopolski Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży\n116 111 obsługiwany przez Fundację Dzieci Niczyje.\nPod numerem 116 111 dyżurują wykwalifikowani psycholodzy i pedagodzy.\nDzieci i młodzież będą mogli korzystać z niego od poniedziałku do piątku w godzinach 12.00 - 20.00.\nanonimowo i bezpłatnie w każdym przypadku, niezależnie od sieci , z której wykonują połączenie.\nDodatkowe informacje o zasadach działania telefonu 116 111 można znaleźć na stronie internetowej http://www.116111.pl/\n1. Dokument, który określa w sposób całościowy prawa dziecka i tworzy warunki niezbędne dla jego prawidłowego rozwoju to Konwencja Praw Dziecka uchwalona przez ONZ (Organizację Narodów Zjednoczonych) 20 XI 1989r. W Polsce dokument ten obowiązuje od 1991 roku.\n2. Konwencja - międzynarodowa umowa, do której przestrzegania zobowiązują się kraje, które ją podpisały.\n3. Według wymienionej konwencji masz prawo do :\na/ życia i rozwoju - nikogo nie można bezprawnie pozbawić życia;\nb/ wypowiedzi - w sprawach ważnych,Ciebie dotyczących, możesz wygłosić swoje zdanie, opinię, oświadczyć swoją wolę;\nc/ życia bez przemocy i poniżania - bicie, znęcanie się, okrutne i poniżające traktowanie jest niedopuszczalne;\nd/ wychowania w rodzinie - nikomu nie można zabrać Cię od rodziców, chyba , że z bardzo ważnych powodów; gdyby zdarzyło się , że rodzice będą osobno, masz prawo do kontaktów z obojgiem rodziców;\ne/ swobody myśli, sumienia i religii - gdy jesteś już wystarczająco świadomy (masz 16 lat), sam decydujesz o swoim światopoglądzie, wcześniej rodzice mają prawo Tobą kierować;\nf/ tożsamości - musisz mieć nazwisko, obywatelstwi, poznać swoje pochodzenie; mając 13 lat, musisz być zapytany o zgodę, gdybyś miał być adoptowany, a także gdybyś miał mieć zmienione nazwisko;\ng/ prywatności - możesz dysponować swoimi rzeczami; masz prawo do tajemnicy korespondencji, nikomu nie wolno bez bardzi ważnych powodów wkraczać w Twoje sprawy osobiste i rodzinne;\nh/ nauki - możesz sie uczyc tak długo, jak pozwalaja na to Twoje zdolności, możesz pracować, gdy skończysz 15 lat;\ni/ stowarzyszania się - możesz należeć do organizacji młodzieżowych, jeśli masz 16 lat, sam decydujesz o swojej przynależności;\nj/ informacji - powinieneś poznać swoje prawa, mieć dostęp do różnych źródeł wiedzy.\n4. Poznałeś swoje prawa i naucz się o nie upominać. Pamiętaj jednak, że oprócz praw masz także obowiązki:\na/ dobrze się uczyć;\nb/ rozwijać w maksymalnym stopniu swoje zdolności, by zdobyć zawód;\nc/ wzbogacić swoją osobowość;\nd/ zapewnienie opieki rodzicom (np. w czasie choroby, w okresie starości)oraz w razie potrzeby udzielenie pomocy materialnej ;\n5. W Polsce sprawy rodziny (małżeństwa, praw i obowiązków vczłonków rodziny)reguluje kodeks rodzinny i opiekuńczy.\n6. Korzystając ze swoich praw pamiętaj, że inni też mają prawa.\nOSIĄGNIĘCIA UCZNIÓW KLAS II - III W ROKU SZKOLNYM 2011/2012\nSukcesy na szczeblu międzynarodowym\n-Międzynarodowy Konkurs "Kangur Matematyczny" - zdobycie wyróżnienia przez uczniów: Mateusza Drwal i Aleksandra Drwal z klasy II a Małgorzatę Marciniak z klasy III a, Olgę Maksimiuk z klasy III b\n-Międzynarodowy Konkurs Plastyczny "400 lecie Giżycka" - zdobycie wyróżnienia przez Olgę Maksimiuk z klasy III b\nSukcesy na szczeblu ogólnopolskim\n-Ogólnopolska Stypendiada Wczesnoszkolna - zdobycie wyróżnienia przez Zuzannę Macińską z klasy II b w konkursie plastycznym\n- wyróżnienie Olgi Maksimiuk z klasy III b w konkursie plastycznym\n- wysoki wynik Oskara Pastor z kl. III b w konkursie plastycznym\n-Ogólnopolski Konkurs Literacki "Rymujemy - świetlicę opisujemy" - grupowe zdobycie I miejsca przez uczniów z kl. II b: Gabrielę Zaczek, Barbarę Tarasiuk i Natalię Maśnik\n-Ogólnopolski Konkurs Plastyczny " Mój Świąteczny Znaczek Pocztowy" - wyróżnienie zdobyte przez Klaudię Augustyn z klasy II c\n- X Ogólnopolski Konkurs Plastyczny "Tradycje wielkanocne" organizowany przez Płocki Ośrodek Kultury i Sztuki - uzyskanie nagrody przez Julię Grochowską z klasy III a\nSukcesy na szczeblu wojewódzkim\n- XXX Wojewódzki Konkurs Recytatorski "Spotkania z poezją" - zdobycie III miejsca i tytułu laureata przez Wiktorię Rudzińską z klasy II a w kategorii klas I-II\n- IV miejsce w Mistrzostwach Województwa drużyn w sztafetowych biegach przełajowych zdobyte przez uczniów z kl. III a - Wiktorię Rudnicką, Filipa Szmit i Martynę Buko\nSukcesy na szczeblu międzypowiatowym\n- Międzypowiatowy Konkurs Plastyczny pod hasłem "Co w trawie piszczy i po niebie lata zwiastuny wiosny" zorganizowany przez Mazurskie Centrum Edukacji Ekologicznej działające przy Fundacji Ochrony Wielkich Jezior Mazurskich: - nagroda główna dla grupy uczniów z III b (Bartosza Bujnowskiego, Filipa Byrwa, Olgi Maksimiuk, Zuzanny Nowak, Oskara Pastor) w poziomie klas I -III, w kategorii- album,\n- wyróżnienie zdobyte w tym konkursie przez grupę dziewczynek kl. II a - "Mazurskie Słoneczka" w składzie: Julia Sugier, Marlena Skórnóg, Urszula Żabionek, Iga Raczkowska, Maria Gajdowska, Martyna Fedyk i Wiktoria Rudzińska -w poziomie klas I-III, w kategorii- forma przestrzenna\n- XIV Przegląd solistów, zespołów dziecięcych i młodzieżowych oraz muzykujących rodzin powiatu giżyckiego "Śpiewadło 2011" - zajęcie I miejsca przez uczennicę Wiktorię Rudzińską z kl. II a w kategorii solistów do 10 lat oraz II miejsca przez Julię Piotrowicz i Julię Zielińską -z kl. III c w kategorii zespołów dziecięcych\n- zdobycie I miejsca przez Wiktorię Rudzińską z kl. II a w Powiatowym Konkursie Recytatorskim "Spotkanie z poezją" w kategorii klas I-III\n- zajęcie II miejsca drużyny chłopców i dziewcząt klas IV ( w tym trzech uczniów z kl. III a - Wiktoria Bakun, Martyna Buko i Filip Szmit + uczniowie klas IV) w Mistrzostwach Powiatu w Trójboju LA Dziewcząt i Chłopców\n- zdobycie II miejsca w Mistrzostwach Powiatu w Sztafetowych Biegach Przełajowych Szkół Podstawowych klas IV, w których brali również udział uczniowie z kl. III a - Martyna Buko, Filip Szmit, Wiktoria Bakun\n- zdobycie I miejsca przez Wiktorię Bakun z kl. III a w Mistrzostwach Powiatu w Trójboju LA dziewcząt\n- zdobycie II miejsca przez Wiktorię Bakun z kl. III a w Mistrzostwach Powiatu w Trójboju LA dziewcząt Szkół Podstawowych\n- Laureaci Powiatowego Konkursu Plastycznego "Dbam o swoje bezpieczeństwo" zorganizowanego przez Wydział Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Olsztynie - z kl. II b - Zuzanna Macińska i Laura Pławska, z kl. III b - Olga Maksimiuk i Filip Byrwa\n- Laureat - Filip Byrwa z kl. III b Powiatowego Konkursu Plastycznego "Szybki PIT"\n- wyróżnienie Oskara Pastor z kl. III b w Powiatowym Konkursie Plastycznym "Szybki PIT"\nSukcesy na szczeblu miejskim\n- XIV Przegląd solistów, zespołów dziecięcych i młodzieżowych oraz muzykujących rodzin powiatu giżyckiego "Śpiewadło 2011" - zajęcie I miejsca przez uczennicę Wiktorię Rudzińską z kl. IIa w kategorii solistów do 10 lat oraz I miejsce zdobyte przez Julię Piotrowicz i Julię Zielińską z kl. III c- w kategorii zespołów dziecięcych\n- I miejsce - Natalia Prystasz, II miejsce - Barbara Tarasiuk, III miejsce Adrian Borowy- wszyscy uczniowie z klasy II b - uzyskane w konkursie plastycznym "Grudniowe radości" zorganizowanym przez Miejską Bibliotekę Publiczną\n- I miejsce zdobyte przez Mateusza Zalewskiego z kl. III c w Miejskim Konkursie Plastycznym "Kolorowe Święta" zorganizowanym przez Miejską Bibliotekę Publiczną\n- zajęcie I miejsca przez Rafała Kurcewicza z kl. III d, II miejsca przez Nicolę Zera z kl. III d i III miejsca przez Dawida Rydzewskiego z kl. III d w Miejskim Konkursie Plastycznym "Miasteczko bez przemocy" zorganizowanym przez Miejską Bibliotekę Publiczną\n- Miejski Konkurs Plastyczny "Przyjście wiosny" organizowanym przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Giżycku - zajęcie I miejsca przez Oskara Pastor z kl. III b , zdobycie wyróżnień przez uczniów: Amelię Dziąba z kl. II a, Olgę Maksimiuk z kl. III b i Huberta Misztuk z kl. III b\n- zajęcie I miejsca w miejskim konkursie plastycznym "Herb Giżycka 2012r." zdobyte przez Julię Barżykowską z kl. III c\n- zdobycie I miejsca drużynowo w zawodach "Dwa ognie usportowione" w ramach sportowej rywalizacji o Puchar Burmistrza miasta Giżycko. W skład drużyny wchodzili uczniowie kl. III a: Krzysztof Woronko, Jakub Czyż, Irek Pietkiewicz, Rafał Gontarz, Adrian Kucharski, Kacper Fiećko, Filip Szmit, Filip Dziekoński, Jakub Cedrowski, Michał Wojgienica, Maciej Biega\n- zajęcie II miejsca przez Nicolę Zera w miejskich zawodach pływackich na dystansie 50 m stylem zmiennym\nSukcesy na szczeblu międzyszkolnym\n- zajęcie I miejsca drużynowo przez uczniów - Mateusza i Aleksandra Drwal z kl. II a i Oskara Tiwończuka z kl. II c w Międzyszkolnym Konkursie Wiedzy o Bezpieczeństwie Ruchu Drogowego dla klas drugich pod hasłem " Jestem uczestnikiem ruchu drogowego"\n- zdobycie I miejsca drużynowo przez Oliwię Borysieńkę z kl. III d, Aleksandrę Pieńkowską z kl. III d, Nicolę Zera z kl. III d i Małgorzatę Marciniak z kl. III a w Międzyszkolnym Konkursie Literackim "Znamy baśnie, bajki i legendy"\n- Tytuł Omnibus 2012 zdobyty przez Oskara Pastor z kl. III b- w Międzyszkolnym Konkursie uczniów klas trzecich\n- zajęcie II miejsca przez Małgorzatę Marciniak z kl. III a w Międzyszkolnym Konkursie Wiedzy "Omnibus" klas trzecich\n- I miejsce zdobyte drużynowo przez uczniów kl. III b - Filipa Byrwa, Huberta Misztuk, Olgę Maksimiuk, Zuzannę Nowak oraz II miejsce przez uczniów kl. III a - Małgorzatę Marciniak, Wiktorię Rudnicką, Macieja Biega i Michała Wojgienicę w IX Międzyszkolnym Turnieju Wiedzy Ekologicznej Klas Trzecich\n- zajęcie II miejsca drużynowo w Międzyszkolnych Zawodach Sportowych "Zabawa nie zna granic" o puchar Burmistrza Miasta Giżycka w kategorii klas drugich przez następujących uczniów: z kl. II a - Huberta Wojciechowskiego, Aleksandra i Mateusza Drwal, Maksymiliana Micewicza, Jakuba Smolaka, Weronikę Poczynek, Wiktorię Rudzińską i Maję Niemira, z kl. II b - Damiana Nowakowskiego, Krystiana Pączek, Emilię Chmielewską, Zuzannę Macińską i Hannę Małek, z kl. II c - Oskara Tiwończuk i Huberta Maczyszyna\n- zdobycie III miejsca przez Weronikę Poczynek z kl. II a w Międzyszkolnym Konkursie Recytatorskim o Tematyce Ekologiczno - Przyrodniczej\nOsiągnięcia w dziedzinie żeglarstwa ucznia kl. III a Filipa Szmit\n- Międzywojewódzkie Mistrzostwa Młodzików ( klasa OPTYMIST)- I miejsce\n- Mistrzostwa Świata i Europy ( ICE- OPT I ) - XV miejsce\n- Lodowy Puchar Mikołajek ( ICE- OPT I )- I miejsce\n- Mistrzostwa Polski Gr. B (OPTYMIST) - VIII miejsce\n- Mistrzostwa NSKO do lat 11 (OPTYMIST) - VIII miejsce\nDo konkursów przygotowywali uczniów nauczyciele - wychowawcy klas:\nkl. II a -mgr Iwona Jarosz, kl. II b - mgr Agnieszka Komisarczyk,\nkl . II c - mgr Joanna Zabłocka, kl. III a - mgr Teresa Duchnowska,\nkl. III b - mgr Joanna Janyszko, kl. III c - mgr Bożena Biała,\nkl. III d - mgr Beata Sudnikiewicz i mgr Joanna Pylińska\nNauczyciele wychowania fizycznego - mgr Antoni Piotrowski, mgr Krzysztof Maksimowski i mgr Leszek Biały\nnauczyciel - wychowawca świetlicy- mgr Natalia Wilucka


22.09 - ETZT, wypromujmy transport miejski! - Strona 2 - Kieleckie Inwestycje Forum\nPost autor: Autor » 11 września 2009, o 16:56\nNie powinno sie interpretowac reklamy polowicznie, czyli samego obrazka. Haslo uzupelnia tresc.\nPodobnie wyglada realizacja kampanii ze strony MOŚ, ktore rowniez promuje ETZT i DBS.\nhttp://mos.gov.pl/kategoria/2535_materi ... _kampanii/\nPost autor: redoxygene » 11 września 2009, o 17:02\nNo nie powiedzialbym, ze sa podobne. Obrazek powinien byc spojny z haslem, ew. haslo tlumaczyc obrazek, a nie byc w dosc duzej opozycji do niego. Bo w tym wypadku samo haslo (ktore nie wiem co ma sugerowac z tym wyprzedzaniem) nie jes rozwinieciem ani wytlumaczeniem tego co widac na obrazku.\nPost autor: Autor » 11 września 2009, o 20:53\nTak, w sumie hierarchia na obrazku (czyt. autobus nad stadem samochodow) nie pokazuje tego, o czym piszesz\nPost autor: redoxygene » 12 września 2009, o 00:58\nProbowalem jeszcze raz na swiezo i w wiekszym gronie doszukac sie podobienstwa pomiedzy zaprezentowana kielecka reklama i ta MOŚ. Nie dopatruje sie zadnych podobienstw. Dla tych, ktorym sie nie chcialo kliknac w link:\nTutaj jest wszystko czytelne, proste i oczywiste - tak w zakresie hasla, jak i w kwestii obrazka.\nA tutaj, po usunieciu info o ETZT, po informacji skad to i co to - wybierz odpowiedni tytul dla obrazka z komentarzy odbiorcow:\n1) "Kielce. Tu obowiazuje prawo dżungli"\n2) "MPK. U nas autobusy z KSIĘŻYCA"\n3) "Po trupach do celu"\n4) "...My umiemy wyprzedzac"\n5) "MPK - pokazemy Ci co naprawde znaczy autobus"\n6) "Uwaga! Autobusy MPK!"\n7) "No wybierz!!! A jak nie, to rozjedziemy Ci samochod"\n8 ) "Don't give up! You are in Kielce"\n9) "Szkola jazdy MPK"\n10) "Uwaga! Zachodzi przy skręcie 1,4 m."\nA samo haslo (tak w kontekscie rozumienia):\n1) Autobusy wyprzedzaja?\n2) Autobusy sa trendi?\n3) Autobusy sa szybkie?\nPost autor: ice » 12 września 2009, o 08:40\nPost autor: Autor » 12 września 2009, o 09:39\nice pisze: O Boże...\nPost autor: redoxygene » 12 września 2009, o 13:07\nNo coz - to tylko odbior tego obrazka osob postronnych. Nie ja to wymyslalem. Byly jeszcze inne, z czego na 17 osob az 2 odebraly to tak, jak jego autor by tego chcial.\nOstatnio zmieniony 12 września 2009, o 13:12 przez redoxygene, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Autor » 12 września 2009, o 13:11\nU mnie wyniki odbioru osob postronnych, z roznego targetu, byly duzo bardziej optymistyczne i tez byly to osoby postronne\nPost autor: redoxygene » 12 września 2009, o 13:17\nPrzypuszczalnie, gdyby osoby przeze mnie pytane wiedzialy, ze jest to kampania ETZT, skojarzenia tez bylyby bardziej optymistyczne.\nPost autor: Autor » 12 września 2009, o 13:18\nPrzeciez logo wydarzenia o tym nie mowi\nPost autor: redoxygene » 12 września 2009, o 13:24\nOwszem - ale tresc reklamy powinna byc odebrana jednoznacznie tez bez owego loga, stad tez omawiany obrazek zostal go pozbawiony. Oceniano tylko to:\nPost autor: Autor » 12 września 2009, o 13:25\nPost autor: redoxygene » 12 września 2009, o 13:34\nNo to widocznie mamy rozne pojecie o przekazie informacji i spojnosci elemntow przekazu\nCzy ten obrazek:\nMozna podpisac tak jak tamten, tez tak skomentowac? Czy potrzebne mu logo do interpretacji? Czy potrzebne mu haslo do interpretacji? Sama kolorystyka juz mowi co jest ok, co nie i wskazuje na dana tematyke. Obrazek jest drugi, haslo ostatnie i nie ma tu zadnych mozliwosci dowolnej interpretacji, przekaz jest banalnie prosty i latwy do odczytania nawet dla dziecka na kazdej plaszczyznie - i tu mozna mowic o calkowitej spojnosci i spelnieniu swojego celu przekazu - czyli nienasyconego emocjami odbioru.\nOstatnio zmieniony 12 września 2009, o 13:50 przez redoxygene, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Autor » 12 września 2009, o 13:47\nI zupelnie inne doswiadczenie\nI jak robisz zestawienie tych dwoch prac, to zwroc uwage, ze tresc plakatu MOŚ nie zawiera logo ETZT, wiec nie nalezy prowadzic takiego porownania, a na naszym plakacie jest to jeden z trzech elementow.\nPost autor: redoxygene » 12 września 2009, o 13:56\nFaktycznie, inne doswiadczenie, a zwlaszcza przygotowanie w zakresie procesu porozumiewania sie, wysylania i odbioru komunikatow Wiesz - filologia to nie tylko gramatyka i literatura. To takze fonetyka (ucza czlowieka prawidlowo dzwieki wymawiac) czy wlasnie cala masa jezykoznawstwa (procesu porozumiewania sie, roznych form komunikacji i takie tam bzdety).\nJak mowisz o plakacie MOŚ, to zwroc uwage najpierw czego tam loga sa, zanim powiesz, ze ktoregos nie ma. Ten plakat bez loga pokazuje wlasnie to, ze mu to logo potrzebne nie jest - a samo logo w oryginale oczywiscie jest razem z logiem MOŚ i flaga unijna.


Projekt sieci wentylacyjnej z rekuperatorem – Love & Love\nProjekt sieci wentylacyjnej z rekuperatorem\nrabartosz 9 sierpnia 2018 BudownictwoKomentarze są wyłączone.\nSprawna instalacja wentylacyjna to istotna kwestia w trakcie projektowania domu lub mieszkania. Dzięki niej w pomieszczeniach nie magazynuje się wilgoć, co zapobiega rozwojowi bakterii oraz roztoczy. Co możemy zrobić, aby działała wydajnie? Jak zaprojektować efektywny system wentylacji i ile to kosztuje?\nRozbudowa wentylacji grawitacyjnej o rekuperator\nWentylacja grawitacyjna to nic innego, jak naturalny obieg powietrza oparty na zasadzie konwekcji, czyli przewodzenia pod wpływem ciepła. Jednakże często z powodu warunków geologicznych w naszych domach lub mieszkaniach niezależnie od nas pojawia się wilgoć, a tradycyjne jej pochłaniacze już nie wystarczają. Aby zwiększyć komfort użytkowania domu, a tym samym wpłynąć na efektywność działania instalacji wentylacyjnej zaleca się rozbudowanie systemu o urządzenie, jakim jest rekuperator. Sezon jesienno- zimowy to okres, w którym trudno jest pomyśleć o alternatywnym wywieszeniu prania na ogród, ponadto codzienne gotowanie obiadu oraz zewnętrzne czynniki atmosferyczne sprawiają, że w domu zaczyna gromadzić się wilgoć. Chcąc temu zapobiec dobrze jest zmodernizować swoją dotychczasową instalację, aby nie tylko w pozytywny sposób zniwelować skutki wilgoci, ale również umożliwić sobie odzyskiwanie źródeł ciepła. Aby w prawidłowy sposób zaprojektować armaturę wentylacyjną z zastosowaniem systemu jakim jest rekuperacja opolskie, niezbędne jest przygotowanie rzutów każdej kondygnacji budynku, by móc swobodnie poprowadzić instalację. Poza trasą sieci wentylacyjnej prace projektowe obejmują również usytuowanie rekuperatora oraz urządzeń anemostatycznych. Prawidłowe wykonanie prac projektowych oraz montażowych jest dla nas gwarancją cichej oraz funkcjonalnej instalacji wentylacyjnej.\nCena za wykonanie usług projektowych oraz realizacyjnych nie powinna przekroczyć wartości 20 000zł. Koszty mogą być uzależnione m. in. od stopnia skomplikowania instalacji oraz zastosowanych materiałów, rodzaju i mocy aparatury rekuperującej oraz dodatkowych elementów wyposażenia systemu wentylacyjnego.


Powiat słupski. Budżet powiatu uchwalony | Słupsk Nasze Miasto\nPowiat słupski. Budżet powiatu uchwalony\nHubert Bierndgarski 31.12.2009\nRadni powiatowi większością głosów przegłosowali we wtorek budżet powiatu słupskiego na 2010 rok\nPonad 75 mln zł dochodów, 84 mln wydatków i deficyt w wysokości 8,9 mln zł. Tak wygląda przyszłoroczny budżet powiatu słupskiego\nCo ciekawe samorządowcy ustalili już budżet na podstawie nowych przepisów, które mówią, że wydatki bieżące muszą być na tym samym poziomie co wydatki bieżące, a wydatki majątkowe mogą być realizowane tylko z dochodów majątkowych i kredytów.\nNajwiększe dochody powiatu pochodzą z subwencji. Największa z nich - oświatowa - wynosi ponad 16 mln zł. Duże wpływy (ponad 8 mln zł) będą pochodzić z udziału od podatku dochodowego osób fizycznych. Dotacje celowe przyznawane na poszczególne zadania wyniosą łącznie 20 procent dochodów.\nNa utrzymanie starostwa powiatowego wydane zostanie w 2010 roku 7,8 mln zł (w 2009 roku wydatki te wyniosły ponad 9 mln zł) z czego 4,2 mln zł to wynagrodzenia. 376 tys. zł wydane zostanie na utrzymanie rady powiatu słupskiego.\nNa pomoc społeczną powiat wyda łącznie 16, 3 mln zł a na oświatę 12, 2 mln zł. Niestety w przyszłym roku o 42 procent zmniejszą się wydatki kulturę i ochronę dziedzictwa narodowego.\nWydatki majątkowe mają w 2010 roku wynieść 21 mln zł. Z czego 2 mln to wkład własny do inwestycji unijnych a 10 mln zł to dotacje unijne. Największe wydatki majątkowe będą dotyczyły modernizacji i przebudowy dróg w powiecie słupskim. W 2010 roku planowana jest dalsza modernizacja drogi Reblino-Wrząca, Bobrowniki-Stara Dąbrowa, Rowy-Ustka oraz Darżyno-Łupawa. Powiat wspólnie z gminą Słupsk i miastem Słupsk przebuduje również ulicę Mierosławskiego i Arciszewskiego. W przyszłym roku dokończony zostanie również remont budynku starostwa przy ulicy Szarych Szeregów w Słupsku.\nStarostwo chce również zakupić dodatkowy sprzęt i urządzenia związane z wdrażaniem systemu "E-urząd - rozwój społeczeństwa informacyjnego powiatu słupskiego".


Podstawowym samodzielnym modułem bojowym Gwardii Krajowej jest batalion działający na poziomie hrabstwa (odpowiednik polskiego województwa, w Szwecji jest ich 21). W każdym batalionie jest co najmniej jeden pluton alarmowy, wysokiej gotowości bojowej, który jest bardzo dobrze wyszkolony i wyposażony.\nSzkolenie wojsk GK, odbywa się w cyklach rocznych, od szkolenia pojedynczego żołnierza, przez szkolenie drużyny, plutonu, kompanii i batalionu. Sztaby batalionów sprawdzane są co drugi rok w ramach specjalnych ćwiczenia tzw. gier wojennych. W szkoleniu żołnierzy GK bardzo ważną rolę odgrywają tzw. Grupy Szkoleniowe, które składają się z zespołu oficerów zawodowych i pracowników cywilnych zajmujący się wyłącznie szkoleniem i szeroko rozumianą opieką nad batalionami GK. Bardzo ważną rolę w szkoleniu żołnierzy pełnią organizacje proobronne, które są umiejscowione w Systemie Obronnym Szwecji.


PRZYRODA :: Tchórz stepowy\nWysłany: 2003-12-01, 22:09 Tchórz stepowy\nMam pytanie czy kto obecnie dysponuje jakimi informacjami o występowaniu w Polsce tchórza stepowego( Steppe polecat) ? To bardzo ładne i ciekawe zwierz?tko a informacji o nim u nas brak . Szczególnie interesowałby mnie wpływ tegoż ssaka na liczebnoć susłów, stanowi?cych jego główny pokarm.\nWysłany: 2003-12-01, 22:43\nto po angielsku... a miała być łacina...\nczyli Mustela eversmanni\nSzczególnie interesowałby mnie wpływ tegoż ssaka na liczebnoć susłów, stanowi?cych jego główny pokarm\nno faktycznie gatunek ten lubuje się w kilowaniu biednych, u nas już na wymarciu, susłów perełkowanych Spermophilus suslicus. I jak można się tego spodziewać występuje głównie na LubelszczyĽnie gdzie jeszcze susły spotkać można. A co do wpływu to... nie wiem ale uważam, że to już problem susłów\nJeli chodzi o susły to najwięcej jest na lotnisku w ?widniku (ok. 10000 osobników!), a kolonia ta pochodzi z tego co pamiętam z "introdukcji"\nWysłany: 2003-12-02, 08:32\nTfu faktycznie przepraszam, ale tak to jest jak się posty pisze po męcz?cym dniu na uczelni . A chodziło mi o to stworzonko bo nie ma ostatnio( przynajmniej ja nie słyszałęm) donisień o tym gatunku. Ostatnie informacje o nim pochodz? chyba z lat 80-tych, a nowszych danych brak m.in. dotycz?cych jego liczebnoci. A co do susłów perełkowanych( Spermophilus suslicus) to faktycznie sytuacja ich nie jest najweselsza\nWysłany: 2003-12-02, 12:01\nPamiętam rozmowę z prezesem zakładów lotniczych w ?widniku parę lat temu - narzekał, że chcieliby zrobić lotnisko wspólnie z miastem Lublinem ale te susły nie pozwalaj?... A susły s? jeszcze np. w powiecie hrubieszowskim, gdzie niedawno byłem i czytałem o nich. Obiecałem sobie odwiedzić je na wiosnę.\nTutaj pisz? też, że tchórz stepowy również powinien być koło Hrubieszowa ale kto by tam wierzył myliwym:\nA o susłach jest jeszcze tutaj:\nA tuta o próbie przeniesienie susłów ze ?widnika na inne tereny, chyba plany lotniska nie zostały zarzucone...\nWysłany: 2003-12-02, 15:40\nPowinien, no włanie był tam stwierdzony w latach 70-tych, ale od tamtej pory nie ma o nim żadnych informacji, albo przynajmniej ja o takowych nie słyszałem.\nNa podanym wyżej linku o susłach perełkowanych (Spermophilus suslicus) napisano m.in. " w roku 2000 rozpoczęto realizację programu ochrony susła, polegaj?cego przede wszystkim na: rekultywacji zdegradowanych pastwisk, organizacji wypasu i koszeń w celu poprawy warunków siedliskowych. Prace te prowadzone s? w rezerwatach: "Hubale", "Popówka", "Wygon Grabowiecki", "Sule wzgórza", oraz na użytku ekologicznym "Błonia Nadbużańskie" i stanowisku w okolicach Tyszowiec."\nKto wie jakie te prace przynosz? efekty i w jakiej obecnie kondycji jest polska populacja susłów perełkowanych (Spermophilus suslicus) ?\nWysłany: 2003-12-07, 19:43\nW latach 70 W.Puchalski podczas kręcenia filmu "Nasze Zwierzęta Stepowe" odnalazł gniazdo tchórza stepowego z 6 młodym,które sam odchował po tym jak opuciła je matka.\nWysłany: 2003-12-07, 21:10\nTak zgadza się. Poza tym faktem pewne stwierdzenie tchórza stepowego pochodzi z 1986 roku z miejscowoci Dobużko nad Huczaw?. Poza tym s? jeszcze 3 nie w pełni udekumentowane obserwacje z 1968, 1970 i 1974 roku. Tak więc od prawie 20 lat nie mamy pewnych stwierdzeń tchórza stepowego z obszaru naszego kraju.\nWysłany: 2003-12-10, 11:53\nW.Puchalski podczas kręcenia filmu "Nasze Zwierzęta Stepowe" odnalazł gniazdo tchórza stepowego z 6 młodym,które sam odchował po tym jak opuciła je matka.\nJa mam ksi?żkę o wychowaniu kilku młodych tchórzy, ale wydaje mi się, że Strojnego... lecz głowy nie dam\nWysłany: 2003-12-11, 16:26\nSprawdz, ale chyba Puchalskiego... Chyba, ze obaj je fotografowali\nWysłany: 2004-01-11, 12:45\nCzekam i czekam obsewujac ta dyskusje tchorzo - suslowa, ale doczekac sie nie moge..... i az boje zadac sie to pytanie....\n...a co tam\nCo z populacja susla moregowanego Citellus citellus z opolszczyzny?\n... czyzby kolejny nasz gatunek z krzyzykiem?\nWysłany: 2004-01-11, 15:35\nOtóż niestety wszystko wskazuje na to że tak się stało . W Polskiej Czerwonej Księdze Zwierz?t suseł moręgowany( Spermophilus citellus) ma kategorie gatunku w Polsce wymarłego . Ostatnie dane dotycz?ce tego zwierz?tka pochodz? z roku 1973 kiedy to zajerejstrowano pod Strzelcami Opolskimi jedn? duż? kolonie oraz pięć małych. 10 lat póĽniej nie stwierdzono już w tamtym miejscu ani susłów ani nawet ladów ich obecnoci.\nA jak już mówiłem o tchórzu stepowym także brakuje ostatnio aktualnych danych, więc tak naprawde nie wiadomo co się z nim dzieje .\nWysłany: 2004-01-21, 23:19\nTemat susła moręgowanego Spermophilus citellus został wydzielony jako nowy:


Jak znaleźć dobrego ortodontę? - Akademia Club\nZanim udacie się do jakiegokolwiek specjalisty należy upewnić się czy aby na pewno jest to najlepszy możliwy wybór. Przedstawię kilka kwestii na które trzeba uważać jeśli chodzi o znalezienie dla siebie ortodonty. Mimo wszystko trzeba postarać się o wizytę u kogoś doświadczonego.\nKluczowe sprawy przy szukaniu ortodonty\nW przypadku ortodonty najlepiej jest szukać kogoś takiego przez internet. Pierwszym krokiem jest z całą pewnością zorientowanie się ilu specjalistów macie w swojej okolicy. Jeśli chodzi o duże miasta to wybór powinien być naprawdę duży. Następnie trzeba sprawdzić opinie na ich temat. To podstawowa sprawa o której trzeba pamiętać. Jestem pewien, że jeśli zwrócicie na to uwagę to zdołacie znaleźć kilku dobrych specjalistów. Potem warto zorientować się jakie mniej więcej ceny są u konkretnych ortodontów. Nie można przecież sobie pozwolić na to żeby przepłacić. Większość ludzi w tym momencie skończyłaby sprawdzanie specjalisty dla siebie. Jednak ja doradzałbym poszukać informacji na temat kwalifikacji danego lekarza. Aparat ortodontyczny jest dosyć drogi, dlatego też lepiej jest poświęcić więcej czasu na znalezienie dobrego ortodonty z którego usług skorzystacie. Warto wziąć to wszystko pod uwagę. To kluczowe przy pytaniu jaki ortodonta – Poznań jest miejscem całkiem znanym ze swoich usług ortodontycznych. Jeśli więc mieszkacie w pobliżu to dobrze jest udać się do tego miasta. Ogółem jeśli niedaleko macie jakieś większe miasto to najlepiej jest tam pojechać w tym celu.\nMyślę, że pozbycie się wady zgryzu będzie dla was czymś wspaniałym. Nie dość, że poprawi to zdrowie waszych zębów to jednocześnie będziecie mogli oczekiwać o wiele lepszego wyglądu swojego uśmiechu. Jak więc widać jest to coś dosyć istotnego dla każdego z nas.\nProfesjonalne metody tępienia owadów\nJest duże zapotrzebowanie na profesjonalne magazyny


Grudzień, 2007 | Nieśmiało... mniej lub bardziej\nOpublikowano 24 grudnia 2007 Autor: zima\nprawdziwie miłego dla oka\nchcę mieć wolne od powinności\nod żądań od nienaturalności\nwygładzoną rozjaśnioną perłą\nżebym się nie udławiła\nrozluźnij uścisk puść\nbo i tak mnie kiedyś zostawisz\nja wolę pozostać szarą muzą\npośród wielkiego oceanu\nśmiać się płakać\nw rytm samotnego walca\nmnie jako geniusza\nosobistość z telewizji\nale nie podchodź\ndaj mi tylko tą jedną jedyną pewność\nże mogę tak żyć\nOpublikowano 20 grudnia 2007 Autor: zima\nSilny, postawny nowobogacki o aparycji króla, zjednujący sobie szacunek u ludzi nie tylko wyglądem, ale i godnym zachowaniem, ożenił się, gdy zaczął dobiegać już do wieku średniego. Oczarował go jej niezwykły uśmiech, czysta dusza uwidaczniająca się na jej obrazach oraz pochodzenie, które musiało sprawić, żeby rozumiała ludzi, którym on stara się pomóc. Jednak szybko się nią zmęczył. Na przyjęciach i spotkaniach służbowych, na które ją zabierał, sprawowała się bez zarzutu, była ułożona i uśmiechnięta, zachowując się jak na żonę przystało – w domu cały czas od niego uciekała, wymykała się nie chcąc nawet z nim porozmawiać, jednocześnie bardzo denerwując się, kiedy on musiał wyjechać.\nWybrał dziewczynę z rodziny, którą dobrze znał. Byli to dobrzy ludzie, dostrzegał jednak czające się wśród nich coś podejrzanego – coś ciemnego. Od samego początku często z nią rozmawiał, mówiąc, że jego praca jest bardzo ważna i dlatego ona powinna być miła dla ludzi, że powinna sprawiać dobre wrażenie; nie był tylko do końca pewien, czy rozumiała jego słowa. Zauważył, że poza krótkimi wypadami do ratusza praktycznie całe dnie spędza w domu, a to czytając, a to pomagając służbie sprzątać – byle z daleka od niego. To spędzało mu sen z powiek.\nPrzed ostatnim wyjazdem stracił cierpliwość. Nie rozumiał, dlaczego nie chciała go puścić, nawymyślał jej. Wściekły wsiadł do powozu. Tym razem postanowił jej nie odpuszczać – rozliczyć się z nią po powrocie. Siłą zmusić do mówienia…\nOpublikowano 18 grudnia 2007 Autor: zima\nPokorna, skromnie ubrana, obdarzająca wszystkich pięknym uśmiechem, właściwie jest samotna. Snuje się każdego dnia jak duch po wielkim domu, bo on jest ciągle w rozjazdach. Pija herbatę w pustym salonie, a obiady je przy bezkresnym stole bez towarzysza rozmów, nawet nie licząc już na jego powrót. Mimo tego bardzo dobrze czuje, że jest jego żoną – jego niewolnicą, w dokładnie niewolnicą dobrego wizerunku.\nMiłość minęła po ich ostatniej wymianie zdań. Dał jej do zrozumienia, że nie ma dla niej czasu, że inni są ważniejsi. Powiedział, że chce zostać w przyszłości burmistrzem i ona musi to zrozumieć i pomóc mu. Zrozumiała. Spuściła głowę, odeszła od drzwi i dała mu wyjść.\nW dzieciństwie nauczona moralności wie, że nie może sobie pozwolić na zdradę. Ze łzami czytała opowieść o Werterze, doskonale wiedząc, co on czuł. Nie może nikomu zwierzać się ze swoich smutków: ani służbie, ani rodzinie, która się nad nią znęcała, a przyjaciół nie ma.\nCzęsto chodzi do ratusza wystawiać swoje prace. Takie piękne, radosne, miękkie obrazy z uśmiechniętymi ludźmi w kolorowych miastach i ogrodach. Ale to nie są dzieła jej życia – te są obecne tylko w jej głowie: powyginane, groteskowe, potworne postacie, które mogłyby każdego przerazić. Zawsze ciemne i wykrzywione bólem.\nBólem szczerej kobiety zamkniętej w klatce oszustwa.\nP.S. Nie wiem, o co mi chodzi w tej notce. Kiedy wena przychodzi, wolę o nic nie pytać, za rzadko się pojawia. Mam nadzieję, że teraz się na dłużej utrzyma.


Sprawa generalna RPO - sygnatura IV.7000.288.2016 data: 2018-08-10 - opis specjalistyczny\nSkarga nadzwyczajna od postanowienia stwierdzającego nabycie spadku z dnia 2018-08-10.\nSkarga nadzwyczajna od postanowienia stwierdzającego nabycie spadku.\nW ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 10 kwietnia 2000 r. zapadło wskutek rażącego naruszenia prawa procesowego. Należy podkreślić, że w realiach omawianej sprawy cywilnej samo przeprowadzenie postępowania cywilnego w zakresie wniosku złożonego przez wnioskodawcę było niedopuszczalne. Sąd Rejonowy pominął bowiem dyspozycję art. 199 § 1 pkt 2 in fine Kodeksu postępowania cywilnego, która z mocy art. 13 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym dotyczącym stwierdzenia nabycia spadku. Zgodnie z pominiętym przepisem proceduralnym sąd winien odrzucić wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, jeżeli sprawa dotycząca stwierdzenia nabycia spadku po tej samej osobie została już prawomocnie rozpoznana. Tak jednoznacznie określona norma proceduralna nie znalazła zastosowania w niniejszej sprawie. Zapadłe rozstrzygnięcie pozostaje zatem w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią odpowiednio stosowanego art. 199 § 1 pkt 2 in fine Kodeksu postępowania cywilnego.\nUjawnione w przedmiotowej sprawie uchybienie proceduralne ma charakter ewidentny, oczywisty, jasny i bezsporny. Zdaniem Rzecznika oznacza to, że w przedmiotowej sprawie zaktualizowała się podstawa skargi nadzwyczajnej, określona w ramach 89 § 1 pkt 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. Rzecznik zauważył, że wskazane rażące uchybienie proceduralne doprowadziło do sytuacji prawnej, w ramach której w obrocie funkcjonują dwa sprzeczne ze sobą prawomocne postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tej samej osobie. Taki stan prawny winien być kwalifikowany jako naruszenie zasad i praw określonych w Konstytucji. Wskutek wydania przez Sąd Rejonowy postanowienia z dnia 10 kwietnia 2000 r. doszło bowiem do naruszenia konstytucyjnej zasady zaufania do państwa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego.\nRzecznik wskazał ponadto, że osoby pozostające w kręgu oddziaływania postanowienia stwierdzającego nabycie spadku po danej osobie, mają prawo oczekiwać, że w przypadku skierowania wniosku o ponowne rozpoznanie tej samej sprawy procedujący na podstawie przepisów ustawowych sąd powszechny będzie respektował fakt uprzedniego uprawomocnienia się rozstrzygnięcia stwierdzającego nabycie spadku po określonej osobie. Należy również mieć na uwadze, że w przypadku funkcjonowania dwóch prawomocnych postanowień dotyczących stwierdzenia nabycia spadku po tej samej osobie, spadkobiercy nie mogą w obrocie legitymować się jednoznacznym sądowym potwierdzeniem uprawnień nabytych tytułem dziedziczenia. Ochrona prawna gwarantowana na gruncie Konstytucji staje się iluzoryczna, bowiem instytucja stwierdzenia nabycia spadku w takiej sytuacji nie może zrealizować przypisanych jej systemowo celów.\nSkarga uwzględniona (postanowienie z 26 marca 2019 r., sygn. akt I NSNc 1/19).\nSąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w B. z 10 kwietnia 2000 r., stwierdzające nabycie spadku po zmarłej F. J. z domu P., i umorzył postępowanie w sprawie z wniosku M. J. z dnia 24 marca 2000 r.


Flo Cycling: od inżynierów mechaników do przedsiębiorców\nJon i Chris Thornham, jednojajowi bliźniacy, są podobni nie tylko z wyglądu. Mają również niemal identyczne doświadczenie zawodowe.\nPo ukończeniu szkoły średniej obaj rozpoczęli studia na wydziale inżynierii mechanicznej na University of New Brunswick, gdzie po raz pierwszy spotkali się z programami AutoCAD i Inventor. Po uzyskaniu dyplomów wspólnie rozpoczęli pracę przy projektowaniu systemów kanalizacyjnych w Las Vegas, a następnie kontynuowali karierę jako inżynierowie sprzedaży.\nJednak pięć lat temu Chris wpadł na pomysł projektu i firmy. Jako triathlonista był zaskoczony wysokimi cenami obręczy rowerowych. To i rozdźwięk między jakością a cenami zmotywowały braci do założenia firmy — Flo Cycling.\nObraz za zgodą Sebrona Snydera.\n„Sam nie jeździłem rowerem, ale Chris potrzebował kół wyścigowych” — mówi John. „W tamtym czasie istniały dwa typy firm. Jedne prowadziły mnóstwo badań, zajmowały się inżynierią i badały aerodynamikę. Produkowały bardzo szybkie koła, ale dystrybuowały i sprzedawały je standardowymi kanałami. Wiązało się to z wielokrotnym narzutem, szczególnie w kolarskim środowisku. Był to więc bardzo drogi produkt, którego ceny wahały się od 2500 do 3000 USD za zestaw.\nInne firmy sprzedawały produkty bezpośrednio klientowi końcowemu, co rozwiązywało problem narzutu” — kontynuuje. „Ale firmy te kupowały elementy wytworzone metodą formowania otwartego, które mógł kupić każdy. Była to bardzo stara i niezbyt szybka technologia, co sprawiało, że ceny były niższe. Produkty nie były jednak tak dobre”.\nJon i Chris wiedzieli, że ich doświadczenie w inżynierii mechanicznej pozwoli im wytworzyć rewelacyjne produkty oraz utrzymać niskie ceny dzięki modelowi bezpośredniej sprzedaży konsumentowi końcowemu. Postanowili więc zaufać intuicji i spróbować swoich sił. W pierwszych projektach FLO 60, 90 i DISC wykorzystali zarówno program Inventor, jak i AutoCAD. AutoCAD pełnił kluczową rolę w komunikacji z producentem z Tajwanu, który wymagał plików DWG.\nObraz za zgodą Flo Cycling.\n„Szczerze mówiąc, nie znałem się za bardzo na częściach koła rowerowego” — mówi Jon. „Szybko się jednak nauczyłem i rozpocząłem pracę nad pierwszym projektem. W tamtym czasie wiele firm pracowało jeszcze z fizycznymi modelami i testowało je w tunelach aerodynamicznych.\nKorzystanie z tunelu jest bardzo drogie — kosztuje od 600 do 900 USD za godzinę — do tego dochodzą wysokie koszty fizycznych prototypów” — opowiada dalej. „Etap szkiców przeprowadziliśmy w oprogramowaniu Autodesk a dzięki narzędziom do symulacji obliczeniowej mechaniki płynów mogliśmy bez ponoszenia kosztów przyjrzeć się, jak dany projekt będzie się zachowywać w tunelu aerodynamicznym. Gdy zaprojektowaliśmy już koła w oprogramowaniu, wyprodukowaliśmy je z odlewu i przetestowaliśmy nasze wyniki w tunelu.Stworzyliśmy bardzo szybkie koła, które stały się naszą pierwszą linią produktów”.\nSzybko zorientowali się, że start-up wymaga hartu ducha. Jak wiele innych nowych firm również ich przedsiębiorstwo doświadczało problemów, jak choćby utrata inwestora czy komplikacje podczas produkcji. Pomimo tych przeszkód bracia przetrwali i odnieśli wielki sukces dzięki modelowi bezpośredniej sprzedaży konsumentowi końcowemu i zastosowanemu procesowi projektowania. Klienci Flo Cycling płacą o wiele mniej, a otrzymują prędkość i jakość charakterystyczne dla dużo droższych produktów.\nJon i Chris mają już na koncie osiem modeli kół, a kolejnych sześć ujrzy światło dzienne jeszcze w tym roku. Bracia nadal wprowadzają innowacje i ulepszenia do wytwarzanych kół. Najnowsze projekty Flo Cycling miały większy budżet badawczo-rozwojowy. Program Inventor stał się kluczowym elementem wieloetapowego procesu i zupełnie odrębnego podejścia, wykraczającego poza standardowe testy w tunelu aerodynamicznym.\n„Chcieliśmy znaleźć sposób na opracowanie produktów w oparciu o rzeczywiste warunki napotykane przez kolarza na drodze” — wyjaśnia Jon. „Zbudowaliśmy specjalny komputer montowany na przodzie roweru i zebraliśmy 110 000 punktów danych na różnych trasach zawodów Ironman w zmiennych warunkach jazdy. Poddaliśmy te dane analizie i opracowaliśmy algorytm”.\nAlgorytm umożliwił znalezienie kształtów pozwalających uzyskać największą szybkość. Zamiast testować w tunelu 10 czy 12 kształtów, testowali 500. Znaleźli optymalny projekt, dzięki temu że oprogramowanie przeprowadziło wszystkie obliczenia za nich.\n„Jeśli chodzi o aerodynamikę i prędkość, właściwie dogoniliśmy wiodące firmy działające od 20 lat” — mówi Jon. „Udało nam się tego dokonać w o wiele krótszym czasie dzięki wykorzystywanym przez nas programom i procesowi projektowania. Klienci, którzy kupują nasze koła i rywalizują na nich, płacą dużo mniej, a uzyskiwane przez nich korzyści są równe płynącym ze stosowania o wiele droższych produktów”.\nCo bracia mogą doradzić innym inżynierom mechanikom, którzy chcieliby spróbować swoich sił, zakładając własne przedsiębiorstwo?\n„Jeśli firma miałaby wytwarzać fizyczne produkty, trzeba zdawać sobie sprawę, że produkcja jest o wiele trudniejsza, niż się to wydaje” — mówi Jon. „Aby uniknąć wielu problemów, warto korzystać z oprogramowania, które pozwoli na wczesne wykrycie błędów i uniknięcie niepotrzebnych kosztów. Dzisiejsze oprogramowanie ogromnie usprawnia procesy produkcyjne i wytwórcze — bardziej, niż większość ludzi sobie to wyobraża”.\nGotowi na działanie?\nWypróbuj AutoCAD 2018\nJeśli zainteresowały Cię przedstawione informacje, następujące tematy mogą być również ciekawe:\nOświetlenie klubu w Las Vegas zaprojektowane w AutoCAD\nUnoszący się cztery piętra nad parkietem klubu Omnia żyrandol skąpany w promieniach tęczowego światła stanowi przykład „architektury kinetycznej” — jego pierścienie unoszą się, opadają i nachylają w rytm światła i muzyki.\nBenjamin Pratt i malarstwo w AutoCAD\nWszystkie obrazy Benjamina rozpoczynają swój żywot w programie AutoCAD.\nProjektowanie instrumentów w AutoCAD\nZarejestruj się, aby otrzymywać najnowsze informacje i oferty\nZarejestruj się, aby otrzymywać oferty specjalne\ni najnowsze wiadomości na swoją skrzynkę e-mail.\nDodaliśmy Cię do listy wysyłkowej. Na Twój adres mailowy zostało wysłane potwierdzenie\nUstawienia prywatności | Ochrona prywatności/pliki cookie (aktualne informacje) (angielski) | Informacje prawne i znaki towarowe (angielski) | Impressum | Zgłoś niezgodność | Mapa witryny | © 2020 Autodesk Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone\nJeśli podasz numer telefonu, skontaktujemy sie z Tobą wkrótce w trakcie standardowych godzin pracy (poniedziałek - piątek, godz. 9.00 - 17.00).\nAutodesk, the Autodesk logo, AutoCAD and TrustedDWG are registered trademarks or trademarks of Autodesk, Inc., and/or its subsidiaries and/or affiliates in the USA and/or other countries. All other brand names, product names, or trademarks belong to their respective holders. Autodesk reserves the right to alter product and services offerings, and specifications and pricing at any time without notice, and is not responsible for typographical or graphical errors that may appear in this document.\n© 2017 Autodesk, Inc. Tüm hakları saklıdır.