wodospad Niagara - Niagara Falls - abcdef.wiki\nWodospad Niagara - Niagara Falls\nWodospady między Nowym Jorkiem w Stanach Zjednoczonych a Ontario w Kanadzie\nTen artykuł dotyczy wodospadów na granicy kanadyjsko-amerykańskiej. Aby poznać pobliskie miasta nazwane od nich i wszystkie inne zastosowania, zobacz Wodospad Niagara (ujednoznacznienie) .\nAmerykański welon ślubny i wodospad podkowy\nRzeka Niagara do wąwozu Niagara ; granica Nowego Jorku , Stanów Zjednoczonych i Ontario , Kanada\n43°04′48″N 79°04′29″W / 43,0799°N 79,0747°W / 43.0799; -79.0747 ( Wodospad Niagara ) Współrzędne: 43,0799°N 79,0747°W43°04′48″N 79°04′29″W /  / 43.0799; -79.0747 ( Wodospad Niagara )\n167 stóp (51 m)\n85 000 stóp sześciennych/s (2400 m 3 /s)\nNiagara Falls / n aɪ æ ɡ r ə , n aɪ æ ɡ ə r ə / to grupa trzech wodospadów na południowym końcu Niagara Gorge , obejmujących granicy między prowincji z Ontario w Kanadzie i stanie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Największym z trzech jest Wodospad Horseshoe , znany również jako Wodospad Kanadyjski, który rozciąga się na międzynarodowej granicy obu krajów. MniejszyAmerican Falls i Bridal Veil Falls leżą w Stanach Zjednoczonych. Bridal Veil Falls jest oddzielona od Horseshoe Falls przez Goat Island i od American Falls przez Luna Island , przy czym obie wyspy znajdują się w Nowym Jorku.\nPłynąc na północ jako część rzeki Niagara , która odprowadza jezioro Erie do jeziora Ontario , połączone wodospady mają największe natężenie przepływu ze wszystkich wodospadów w Ameryce Północnej, których pionowy spadek przekracza 50 m (160 stóp). W godzinach szczytu dzienne turystycznych, ponad 168.000 m 3 (sześć milionów stóp sześciennych) wody podchodzi grzbietu spada każdą minutą. Horseshoe Falls to najpotężniejszy wodospad w Ameryce Północnej, mierzony według natężenia przepływu. Wodospad Niagara słynie ze swojego piękna i jest cennym źródłem energii hydroelektrycznej . Równoważenie zastosowań rekreacyjnych, handlowych i przemysłowych było wyzwaniem dla zarządców wodospadów od XIX wieku.\nNiagara Falls znajduje się 27 km (17 mil) na północny-zachód od Buffalo, New York i 121 km (75 mil) na południowy-wschód od Toronto , pomiędzy miastami bliźniaczymi z Niagara Falls, Ontario i Niagara Falls w stanie Nowy Jork . Wodospad Niagara powstał, gdy lodowce cofnęły się pod koniec zlodowacenia Wisconsin ( ostatnia epoka lodowcowa ), a woda z nowo powstałych Wielkich Jezior wyżłobiła ścieżkę nad i przez skarpę Niagara w drodze do Oceanu Atlantyckiego.\n2.1 Wysiłki konserwatorskie\n5 przejazdów przez most\n6 Przemysł i handel\n6.1 Energia hydroelektryczna\n7 Nad wodospadami\n7.1 Skoki, skoki i spacery\n9.1 Filmy i telewizja\n10 Sztuk Pięknych\n11 widoków panoramicznych\nAmerican Falls (duży wodospad pośrodku po lewej) i Bridal Veil Falls (po prawej)\nHorseshoe Falls ma około 57 m (187 stóp) wysokości, podczas gdy wysokość American Falls waha się między 21 a 30 m (69 i 98 stóp) ze względu na obecność gigantycznych głazów u jego podstawy. Większy wodospad Horseshoe Falls ma około 790 m (2590 stóp) szerokości, podczas gdy American Falls ma 320 m (1050 stóp) szerokości. Odległość między amerykańskim krańcem Niagara Falls a kanadyjskim krańcem wynosi 1039 m.\nStrumień szczytowy na Horseshoe rejestrowano na 6,400 m 3 (230,000 stóp sześciennych) na sekundę. Średnia roczna przepływu 2400 m 3 (85.000 stóp sześciennych) na sekundę. Ponieważ przepływ jest bezpośrednią funkcją wysokości wody jeziora Erie, zwykle osiąga szczyt późną wiosną lub wczesnym latem. Podczas letnich miesięcy, co najmniej 2800 m 3 (99000 stóp sześciennych) na sekundę wody Dosuńcie spada, około 90%, który przechodzi nad Horseshoe Falls, podczas gdy saldo jest przekazywane do urządzeń wodnych, a następnie do American Falls i Bridal Veil Spada. Odbywa się to poprzez zastosowanie jazu – Międzynarodowej Zapory Kontrolnej – z ruchomymi wrotami powyżej Horseshoe Falls.\nKanadyjski wodospad podkowy\nPrzepływ wody zmniejsza się o połowę w nocy, a zimą w niskim sezonie turystycznym osiąga minimalny przepływ 1400 metrów sześciennych (49 000 stóp sześciennych) na sekundę. Odprowadzanie wody jest regulowane przez Traktat Niagara z 1950 roku i jest zarządzane przez Międzynarodową Radę Kontroli Niagara. Zielony kolor wody przepływającej nad wodospadem Niagara jest produktem ubocznym rozpuszczonych soli i mączki skalnej (bardzo drobno zmielona skała) generowanych przez siły erozyjne rzeki Niagara, które szacuje się na 60 ton na minutę .\nObiekty, które stały się wodospadem Niagara, zostały stworzone przez zlodowacenie Wisconsin około 10 000 lat temu. Cofanie się pokrywy lodowej pozostawiło po sobie dużą ilość wody z roztopów (patrz jeziora Algonquin , Chicago , Glacial Lake Iroquois i Champlain Sea ), które wypełniły baseny wyrzeźbione przez lodowce, tworząc w ten sposób Wielkie Jeziora, jakie znamy dzisiaj . Naukowcy zakładają, że w przybliżonym miejscu obecnego Kanału Welland znajduje się stara dolina, St David's Buried Gorge , pogrzebana przez dryf lodowcowy .\nSkarpa Niagara (w kolorze czerwonym). Wodospad Niagara znajduje się w centrum, pomiędzy jeziorem Ontario a jeziorem Erie.\nKiedy lód stopił się, górne Wielkie Jeziora wpadły do rzeki Niagara, która podążała za zmienioną topografią przez skarpę Niagara . Z czasem rzeka przecięła wąwóz przez północny klif, czyli cuestę . Z powodu interakcji trzech głównych formacji skalnych złoże skalne nie uległo równomiernej erozji . Powstawanie nadkładu składa się z twardego, odpornego na wypalanie się wapień i dolomit z formacji Lockport (Bliski sylurskiego ). Ta twarda warstwa kamienia erodowała wolniej niż leżące pod nią materiały. Bezpośrednio pod nasadą znajduje się słabsza, bardziej miękka, opadająca formacja Rochester (dolny sylur). Formacja ta zbudowana jest głównie z łupków , choć posiada kilka cienkich warstw wapienia. Zawiera również starożytne skamieliny . Z czasem rzeka zniszczyła miękką warstwę podtrzymującą twarde warstwy, podcinając twardy kapok, który ustąpił wielkimi kawałkami. Ten proces powtarzał się niezliczoną ilość razy, ostatecznie wyrzeźbiając upadki. Zanurzona w rzece w dolnej dolinie, ukryta przed wzrokiem, formacja Queenston (górny ordowik ), złożona z łupków i drobnych piaskowców . Wszystkie trzy formacje zostały położone na starożytnym morzu, a ich różnice charakteru wynikały ze zmieniających się warunków na tym morzu.\nOkoło 10 900 lat temu wodospad Niagara znajdował się między dzisiejszym Queenston w Ontario a Lewiston w stanie Nowy Jork , ale erozja grzebienia spowodowała, że wodospad cofnął się o około 10,9 km na południe. Kształt Horseshoe Falls zmienił się w procesie erozji, ewoluując od małego łuku do łuku podkowy do dzisiejszego kształtu litery V. Tuż w górę rzeki od obecnej lokalizacji wodospadu, Goat Island rozdziela bieg rzeki Niagara, co skutkuje oddzieleniem wodospadu Horseshoe na zachodzie od wodospadu American i Bridal Veil na wschodzie. Inżynieria spowolniła erozję i recesję.\nObecne tempo erozji wynosi około 30 centymetrów (1 stopa) rocznie, w porównaniu z historyczną średnią wynoszącą 0,91 m (3 stopy) rocznie. W tym tempie za około 50 000 lat Wodospad Niagara zniszczy pozostałe 32 km (20 mil) do jeziora Erie, a wodospady przestaną istnieć.\nW latach 70. XIX wieku zwiedzający mieli ograniczony dostęp do Wodospadu Niagara i często musieli płacić za obejrzenie go, a industrializacja groziła wycięciem Wyspy Koziej w celu dalszego rozwoju komercyjnego. Inne ingerencje przemysłu i brak publicznego dostępu doprowadziły do ruchu konserwatorskiego w USA znanego jako Free Niagara, kierowanego przez takich znanych postaci, jak artysta ze szkoły rzeki Hudson, Frederic Edwin Church , projektant krajobrazu Frederick Law Olmsted i architekt Henry Hobson Richardson . Church zwrócił się do Lorda Dufferina , gubernatora generalnego Kanady, z propozycją przeprowadzenia międzynarodowych dyskusji na temat ustanowienia parku publicznego.\nUszkodzenia od wiatru i lodu na Wyspie Koziej, 1903\nGoat Island była jedną z inspiracji dla amerykańskiej strony przedsięwzięcia. William Dorsheimer , poruszony sceną z wyspy, sprowadził Olmsteda do Buffalo w 1868 roku, aby zaprojektować system parków miejskich, co pomogło promować karierę Olmsteda. W 1879 roku ustawodawca stanu Nowy Jork zlecił Olmstedowi i Jamesowi T. Gardnerowi zbadanie wodospadów i stworzenie jednego najważniejszego dokumentu w ruchu ochrony Niagara, „Raportu specjalnego o ochronie wodospadu Niagara”. Raport opowiadał się za zakupem, renowacją i zachowaniem przez państwo malowniczych terenów otaczających wodospad Niagara. Przywrócenie dawnego piękna wodospadów zostało opisane w raporcie jako „święty obowiązek wobec ludzkości”. W 1883 r. gubernator Nowego Jorku Grover Cleveland opracował przepisy zezwalające na nabywanie gruntów pod rezerwat stanowy w Niagara, a Stowarzyszenie Niagara Falls, prywatna grupa obywatelska założona w 1882 r., zorganizowała wielką kampanię pisania listów i petycji na rzecz parku . Profesor Charles Eliot Norton i Olmsted byli wśród liderów kampanii publicznej, podczas gdy gubernator Nowego Jorku Alonzo Cornell był przeciwny.\nWysiłki ekologów zostały nagrodzone 30 kwietnia 1885 roku, kiedy gubernator David B. Hill podpisał ustawę tworzącą rezerwat Niagara, pierwszy park stanowy w Nowym Jorku. Stan Nowy Jork zaczął kupować grunty od deweloperów na podstawie statutu Niagara Reservation State Park . W tym samym roku prowincja Ontario założyła w tym samym celu Park Królowej Wiktorii Niagara Falls. Po stronie kanadyjskiej Komisja Parków Niagara reguluje użytkowanie gruntów wzdłuż całego biegu rzeki Niagara, od jeziora Erie do jeziora Ontario.\nW 1887 roku Olmsted i Calvert Vaux wydali dodatkowy raport opisujący plany przywrócenia wodospadów. Ich intencją było „przywrócenie i zachowanie naturalnego otoczenia wodospadu Niagara, a nie próba dodania czegokolwiek do niego”, a raport przewidywał podstawowe pytania, takie jak: jak zapewnić dostęp bez niszczenia piękna wodospadów i jak przywrócić naturalne krajobrazy zniszczone przez człowieka. Zaplanowali park z malowniczymi drogami, ścieżkami i kilkoma schronieniami zaprojektowanymi w celu ochrony krajobrazu, jednocześnie umożliwiając dużej liczbie odwiedzających korzystanie z wodospadów. Pamiątkowe pomniki, sklepy, restauracje oraz szklano-metalowa wieża obserwacyjna z 1959 roku dobudowano później. Konserwatorzy nadal starają się znaleźć równowagę między idylliczną wizją Olmsteda a realiami administrowania popularną atrakcją sceniczną.\nWysiłki konserwatorskie trwały również w XX wieku. J. Horace McFarland, Sierra Club i Appalachian Mountain Club przekonały Kongres Stanów Zjednoczonych w 1906 r. do uchwalenia przepisów chroniących wodospady poprzez regulację wód rzeki Niagara. Ustawa miała na celu, we współpracy z rządem kanadyjskim, ograniczenie przekierowania wody, aw wyniku traktatu w 1909 roku ograniczono całkowitą ilość wody odprowadzanej z wodospadów przez oba narody do około 56 000 stóp sześciennych (1600 m 3 ) na sekundę. Ograniczenie to obowiązywało do 1950 r.\nAmerican Falls został przekierowany podczas działań na rzecz kontroli erozji w 1969 r.\nWysiłki na rzecz kontroli erozji zawsze były ważne. Podwodne jazy przekierowują najbardziej szkodliwe prądy, a szczyt wodospadu został wzmocniony. W czerwcu 1969 r. rzeka Niagara została całkowicie skierowana na kilka miesięcy od American Falls dzięki budowie tymczasowej tamy skalno-ziemnej. W tym czasie spod wodospadów usunięto dwa ciała, w tym mężczyznę, którego widziano skaczącego nad wodospadami, oraz ciało kobiety, które odkryto po wyschnięciu wodospadów. Podczas gdy Horseshoe Falls pochłaniał dodatkowy przepływ, Korpus Inżynierów Armii Stanów Zjednoczonych badał koryto rzeki i mechanicznie ryglował i wzmacniał wszelkie znalezione usterki; wady, które pozostawione bez leczenia przyspieszyłyby odwrót American Falls. Plan usunięcia ogromnego kopca kości skokowej zdeponowanej w 1954 r. zaniechano ze względu na koszty, aw listopadzie 1969 r. tymczasową tamę dynamitowano , przywracając przepływ do American Falls. Nawet po tych przedsięwzięciach Luna Island , mały kawałek ziemi między wodospadami American Falls a Bridal Veil Falls, przez lata pozostawał niedostępny dla publiczności z powodu obaw, że jest niestabilny i może zapaść się do wąwozu.\nWkroczenie w krajobraz miejski po stronie kanadyjskiej\nNa terenach otaczających park stanowy nadal wkraczają interesy handlowe, w tym budowa kilku wysokich budynków (w większości hoteli) po stronie kanadyjskiej. Rezultatem jest znacząca zmiana i urbanizacja krajobrazu. Jedno z badań wykazało, że wysokie budynki zmieniły wzorce bryzy i zwiększyły liczbę dni mgły z 29 rocznie do 68 rocznie, ale inne badanie zakwestionowało ten pomysł.\nW 2013 roku stan Nowy Jork rozpoczął starania o renowację Wysp Trzech Sióstr położonych na południe od Goat Island. Wykorzystano fundusze z ponownego licencjonowania elektrowni wodnej New York Power Authority w Lewiston w stanie Nowy Jork, aby odbudować ścieżki spacerowe na Wyspach Trzech Sióstr i zasadzić rodzimą roślinność na wyspach. Stan odnowił również obszar wokół Prospect Point na krawędzi American Falls w parku stanowym.\nOjciec Louis Hennepin jest przedstawiony przed wodospadami na tej grafice z 1698 roku.\nTeorie różnią się co do pochodzenia nazwy wodospadów. Według irokejskiego uczonego Bruce'a Triggera , Niagara wywodzi się od nazwy nadawanej gałęzi lokalnej, rodzimej Konfederacji Neutralnej , która na kilku francuskich mapach tego obszaru z końca XVII wieku jest opisywana jako lud Niagagarega . Według George'a R. Stewarta pochodzi od nazwy irokezskiego miasta zwanego Onguiaahra , co oznacza „punkt ziemi przecięty na pół ”. W 1847 roku irokezski tłumacz stwierdził, że nazwa pochodzi od Jaonniaka-re , co oznacza „hałaśliwy punkt lub portage”.\nRaporty Henry'ego Schoolcrafta :\nWodospad Niagara. To imię to Mohawk . Według pani Kerr oznacza to szyję; termin ten został po raz pierwszy zastosowany do portu lub szyi lądu, między jeziorami Erie i Ontario. Odnosząc się do słownictwa pana Elliotta (rozdział xi) można zauważyć, że ludzka szyja, to znaczy, zgodnie z konkretnym słownikiem, jego szyja, jest onyarą . Red Jacket wypowiedział mi słowo Niagara wiosną 1820 roku, jakby napisane O-ne-au-ga-rah.\nThomas Davies , Wschodni widok Wielkiej Katarakty Niagara , 1762\nOdwrócony dagerotyp lewy-prawy Hugh Lee Pattinsona (ok. 1840 r.), pierwsza znana fotografia wodospadu Niagara\nWiele postaci zostało zasugerowanych jako pierwsze krążące po europejskim opisie naocznego świadka wodospadu Niagara. Francuz Samuel de Champlain odwiedził te tereny już w 1604 roku podczas swoich eksploracji Kanady, a członkowie jego partii zgłosili mu spektakularne wodospady, które opisał w swoich dziennikach. Pierwszy opis wodospadów przypisuje się belgijskiemu misjonarzowi Louisowi Hennepinowi w 1677 roku, po podróży z odkrywcą René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle , zwracając w ten sposób uwagę Europejczyków na wodospady. Francuski misjonarz jezuicki Paul Ragueneau prawdopodobnie odwiedził wodospad jakieś 35 lat przed wizytą Hennepina, pracując wśród Huron First Nation w Kanadzie. Jean de Brébeuf mógł również odwiedzić wodospady, spędzając czas z Narodem Neutralnym . Fińsko-szwedzki przyrodnik Pehr Kalm zbadał ten obszar na początku XVIII wieku i przypisuje się mu pierwszy naukowy opis wodospadów. W 1762 roku kapitan Thomas Davies , oficer i artysta armii brytyjskiej, zbadał okolicę i namalował akwarelę „Wschód na wielką kataraktę w Niagara” , pierwszy obraz naocznego świadka wodospadów.\nW XIX wieku turystyka stała się popularna, a do połowy wieku stała się głównym przemysłem na tym obszarze. Theodosia Burr Alston (córka wiceprezydenta Aarona Burra ) i jej mąż Joseph Alston byli pierwszą parą, która odbyła tam miesiąc miodowy w 1801 roku. Brat Napoleona Bonaparte , Jérôme, odwiedził ze swoją narzeczoną na początku XIX wieku. W 1825 roku brytyjski odkrywca John Franklin odwiedził wodospady, przejeżdżając przez Nowy Jork w drodze do Cumberland House w ramach swojej drugiej wyprawy arktycznej, nazywając je „tak słusznie obchodzone jako pierwsze na świecie ze względu na wielkość”.\nZdjęcie lotnicze wodospadu Niagara, 1931\nPo wojnie secesyjnej The New York Central Railroad nagłośnione Niagara Falls jako centrum wycieczkowych i miesiąc miodowy wizyt.\nOkoło 1840 r. angielski chemik przemysłowy Hugh Lee Pattinson udał się do Kanady, zatrzymując się w wodospadzie Niagara wystarczająco długo, aby zrobić najwcześniejsze znane zdjęcie wodospadu, dagerotyp w kolekcji Newcastle University . Niegdyś uważano, że małą postać stojącą w sylwetce z cylindrem dopisał działający z wyobraźni grawer, a jako jego źródło dopisał dagerotyp, ale postać ta jest wyraźnie obecna na fotografii. Ze względu na wymaganą bardzo długą ekspozycję, 10 minut lub więcej, kanadyjska agencja Niagara Parks przyjmuje liczbę Pattinson. Obraz jest odwrócony lewo-prawo i wykonany od strony kanadyjskiej. Pattinson wykonał inne zdjęcia wodospadu Horseshoe; zostały one następnie przenoszone do rycin zilustrować NOEL Marie Paymal Lerebours ' wycieczki Daguerriennes (Paryż, 1841-1864).\nW dniu 6 sierpnia 1918 r. na skałach nad wodospadem utknęła żelazna łapa . Dwóch mężczyzn na kryjówce zostało uratowanych, ale statek pozostał uwięziony na skałach w rzece i nadal jest tam widoczny w zepsutym stanie, chociaż jego pozycja przesunęła się o 50 metrów podczas sztormu 31 października 2019 r. Śmiałek William „Czerwony” Hill Sr. był szczególnie chwalony za swoją rolę w akcji ratunkowej.\nPo I wojnie światowej turystyka rozkwitła, ponieważ samochody znacznie ułatwiły dotarcie do wodospadów. Historia wodospadu Niagara w XX wieku jest w dużej mierze historią prób wykorzystania energii wodospadów do elektrowni wodnych i kontrolowania rozwoju po obu stronach, które zagrażają naturalnemu pięknu tego obszaru. Przed końcem XX wieku północno-wschodni kraniec Horseshoe Falls znajdował się w Stanach Zjednoczonych, opływając skały Terrapin Rocks, które kiedyś były połączone z Goat Island szeregiem mostów. W 1955 r. zasypano teren między skałami a Wyspą Kozią, tworząc Terrapin Point . Na początku lat 80. Korpus Inżynieryjny Armii Stanów Zjednoczonych wypełnił więcej ziemi i zbudował tamy dywersyjne i mury oporowe, aby odciągnąć wodę od Terrapin Point. W sumie wyeliminowano 400 stóp (120 m) Horseshoe Falls, w tym 100 stóp (30 m) po stronie kanadyjskiej. Według autora Ginger Strand, Horseshoe Falls jest teraz całkowicie w Kanadzie. Inne źródła podają, że „większość” Horseshoe Falls znajduje się w Kanadzie.\nMroźny wodospad Niagara 1911\nJedyne odnotowane zamarznięcie rzeki i upadki spowodował zator lodowy 29 marca 1848 r. Przez 40 godzin nie spadała woda (a w najlepszym razie strumyk). Koła wodne zatrzymały się, a młyny i fabryki zamknięto z powodu braku prądu. W 1912 roku American Falls został całkowicie zamarznięty, ale pozostałe dwa wodospady nadal płynęły. Chociaż wodospady zwykle pokrywają lodem większość zim, rzeka i wodospady nie zamarzają całkowicie. Lata 1885, 1902, 1906, 1911, 1932, 1936, 2014, 2017 i 2019 to częściowe zamrożenie wodospadów. Tak zwany most lodowy był powszechny w niektórych latach u podstawy wodospadu i był używany przez ludzi, którzy chcieli przejść przez rzekę, zanim zbudowano mosty. Podczas niektórych zim warstwa lodu miała grubość od 40 stóp (12 m) do 100 stóp (30 m), ale ta grubość nie wystąpiła od 1954 roku. Podobno most lodowy z 1841 roku miał co najmniej 100 stóp grubości. 12 lutego 1912 r. most lodowy, który powstał 15 stycznia, zaczął się rozpadać, gdy jeszcze na nim byli ludzie. Wielu uciekło, ale trzech zginęło podczas wydarzenia, które później nazwano Tragedią na Lodowym Moście.\nRęcznie kolorowana litografia (dwupiętrowego) mostu wiszącego Niagara, ca. 1856\nMost wspornikowy Niagara, ca. 1895\nNa rzece Niagara w ogólnym sąsiedztwie wodospadów przerzuconych zostało kilka mostów. Pierwszym, niedaleko wiru , był wiszący most nad wąwozem. Został otwarty do użytku publicznego w lipcu 1848 roku i pozostawał w użyciu do 1855 roku. Oddano do użytku drugi most w rejonie Upper Falls, z dwoma poziomami lub pokładami, z których jeden był używany przez Great Western Railway . Ten most wiszący Niagara Falls został otwarty w 1855 roku. W 1882 roku kolej Grand Trunk przejęła kontrolę nad drugim pokładem po tym, jak wchłonęła firmę Great Western. Znaczące ulepszenia konstrukcyjne dokonano pod koniec lat 70. XIX wieku, a następnie w 1886 r.; most ten był używany do 1897 roku.\nZe względu na natężenie ruchu podjęto decyzję o budowie nowego mostu łukowego w pobliżu, pod i wokół istniejącego mostu. Po otwarciu we wrześniu 1897 r. podjęto decyzję o usunięciu i złomowaniu wiszącego mostu kolejowego. Ten nowy most był początkowo znany jako Niagara Railway Arch lub Lower Steel Arch Bridge; miał dwa pokłady, dolny przeznaczony dla wagonów i górny dla pociągów. W 1937 roku został przemianowany na most Whirlpool Rapids i pozostaje w użyciu do dziś. Wszystkie zbudowane do tego czasu konstrukcje były nazywane mostami Dolnej Niagara i znajdowały się w pewnej odległości od wodospadów.\nPierwszy most w tak zwanym obszarze Upper Niagara (bliżej wodospadu) był dwupoziomową konstrukcją podwieszaną, która została otwarta w styczniu 1869 roku; został zniszczony podczas silnej burzy w styczniu 1889 r. Nowy most został szybko zbudowany i otwarty w maju 1889 r. Aby obsłużyć duży ruch, oddano do użytku drugi most, nieco bliżej American Falls. Ten był mostem stalowym i został otwarty dla ruchu w czerwcu 1897 roku; był znany jako Upper Steel Arch Bridge, ale często był nazywany mostem Honeymoon . Pojedynczy poziom obejmował tor dla wózków oraz miejsce dla wózków i pieszych. Projekt doprowadził do tego, że most znajdował się bardzo blisko powierzchni rzeki, a w styczniu 1938 r. zator lodowy skręcił stalową ramę mostu, która później zawaliła się 27 stycznia 1938 r.\nRainbow Bridge , pierwszy most w dół od wodospadu\nKolejny most Niagara został oddany do użytku w 1883 roku przez Corneliusa Vanderbilta do użytku kolejowego w miejscu około 200 stóp na południe od mostu wiszącego kolejowego. Ten miał zupełnie inny projekt; był to most wspornikowy, aby zapewnić większą wytrzymałość. Niagara konsol Most miał dwa wsporniki, które zostały połączone przez kształtowników stalowych; został oficjalnie otwarty w grudniu 1883 roku, a przez lata wprowadzano ulepszenia, aby wzmocnić strukturę. Ponieważ ruch kolejowy rósł, firma Michigan Central Railroad zdecydowała się na budowę nowego mostu w 1923 roku, który miał być zlokalizowany między mostem Lower Steel Arch Bridge a mostem Cantilever. Michigan Central Railway Most został otwarty w lutym 1925 roku i pozostał w użyciu aż do początku 21 wieku. Most wspornikowy został usunięty i złomowany po otwarciu nowego mostu kolejowego. Niemniej jednak został wprowadzony do Galerii Sław Kolei Ameryki Północnej w 2006 roku.\nTrwał długi spór o to, która agencja powinna zbudować zastępstwo dla Niagara Railway Arch lub Lower Steel Arch Bridge w rejonie Upper Niagara. Kiedy to zostało rozwiązane, w lutym 1940 r. rozpoczęto budowę stalowego mostu. Nazywany Tęczowym Mostem , z dwoma pasami ruchu oddzielonymi szlabanem, został otwarty w listopadzie 1941 r. i jest używany do dziś.\nNowojorska strona wąwozu Niagara , ok. 1900 . 1901\nOgromna energia wodospadu Niagara od dawna uznawana jest za potencjalne źródło mocy. Pierwsza znana próba ujarzmienia wody miała miejsce w 1750 r., kiedy Daniel Joncaire zbudował mały kanał nad wodospadami, aby zasilać swój tartak. Augustus i Peter Porter kupili ten obszar i wszystkie American Falls w 1805 roku od rządu stanu Nowy Jork i powiększyli pierwotny kanał, aby zapewnić energię hydrauliczną dla ich młyna i garbarni. W 1853 r. zarejestrowano przedsiębiorstwo hydrauliczne i górnicze Niagara Falls, które ostatecznie zbudowało kanały, które miały być wykorzystywane do wytwarzania energii elektrycznej. W 1881 roku pod kierownictwem Jacoba F. Schoellkopfa zbudowano pierwszą elektrownię wodną na rzece Niagara . Woda spadła na 26 metrów i generowała prąd stały , który zasilał maszyny lokalnych młynów i oświetlał niektóre ulice wsi.\nNiagara Falls Power Company, potomek firmy Schoellkopfa, utworzyła Cataract Company, kierowaną przez Edwarda Deana Adamsa, z zamiarem zwiększenia mocy elektrowni Niagara Falls. W 1890 roku pięcioosobowa Międzynarodowa Komisja Niagara, kierowana przez Sir Williama Thomsona, wśród innych wybitnych naukowców, rozważała rozbudowę mocy hydroelektrycznej Niagara w oparciu o siedemnaście propozycji, ale nie mogła wybrać żadnego jako najlepiej połączonego projektu rozwoju i dystrybucji hydrauliki. W 1893 roku firma Westinghouse Electric (która dwa lata wcześniej zbudowała mniejszą elektrownię Ames Hydroelectric Generation Plant w pobliżu Ophir w stanie Kolorado ) została zatrudniona do zaprojektowania systemu do generowania prądu przemiennego na wodospadzie Niagara, a trzy lata później do zaprojektowania systemu prądu przemiennego na dużą skalę. powstał system elektroenergetyczny (uruchomiony 26 sierpnia 1895 r.). Budynek transformatora elektrowni Adams pozostaje symbolem oryginalnego systemu.\nDziesięć generatorów Westinghouse o mocy 5000 KM w elektrowni Edward Dean Adams\nDo 1896 r. finansowanie od potentatów, w tym JP Morgana , Johna Jacoba Astora IV i Vanderbiltów, napędzało budowę gigantycznych podziemnych kanałów prowadzących do turbin generujących ponad 100 000 koni mechanicznych (75 MW ), wysyłanych aż do Buffalo, 20 mil (32 km). ) z dala. Niektóre z oryginalnych projektów elektrowni napędowych zostały stworzone przez szwajcarską firmę Faesch & Piccard, która zbudowała również oryginalne koła wodne o mocy 5000 KM. Prywatne firmy po stronie kanadyjskiej również zaczęły wykorzystywać energię upadków. W 1906 r . rząd Ontario ostatecznie przejął operacje przesyłu energii pod publiczną kontrolę, rozprowadzając energię Niagary w różnych częściach kanadyjskiej prowincji.\nNa rzece Niagara budowano kolejne elektrownie wodne. Jednak w 1956 roku doszło do katastrofy, gdy największa elektrownia wodna w regionie została częściowo zniszczona w wyniku osuwiska . To drastycznie zmniejszyło produkcję energii i postawiło na szali dziesiątki tysięcy miejsc pracy. W 1957 roku Kongres uchwalił ustawę o odbudowie Niagara, która przyznała New York Power Authority prawo do pełnego rozwoju udziału Stanów Zjednoczonych w potencjale hydroelektrycznym rzeki Niagara.\nW 1961 roku, kiedy projekt hydroelektryczny Niagara Falls został uruchomiony, był to największy obiekt hydroenergetyczny w świecie zachodnim. Dziś Niagara jest nadal największym producentem energii elektrycznej w stanie Nowy Jork, z mocą wytwórczą 2,4 GW. Do 1420 metrów sześciennych (380 000 gal. USA) wody na sekundę jest odprowadzane z rzeki Niagara przez kanały pod miastem Niagara Falls do elektrowni Lewiston i Robert Moses . Obecnie od 50% do 75% przepływu rzeki Niagara jest kierowane przez cztery ogromne tunele, które wznoszą się daleko w górę rzeki od wodospadów. Woda przepływa następnie przez turbiny hydroelektryczne, które dostarczają energię do pobliskich obszarów Kanady i Stanów Zjednoczonych, po czym wraca do rzeki daleko za wodospadami. Gdy zapotrzebowanie na energię elektryczną jest niskie, jednostki Lewiston mogą działać jako pompy do transportu wody z dolnej zatoki z powrotem do zbiornika elektrowni , umożliwiając jej ponowne wykorzystanie w ciągu dnia, gdy zużycie energii elektrycznej jest szczytowe. Podczas szczytowego zapotrzebowania na energię elektryczną te same pompy Lewiston są odwracane i stają się generatorami.\nElektrownia Robert Moses Niagara w Lewiston, Nowy Jork\nAby zachować naturalne piękno wodospadu Niagara, traktat podpisany przez USA i Kanadę z 1950 r. ograniczył zużycie wody przez elektrownie. Traktat zezwala na większą dywersję w okresie letnim w nocy, gdy turystów jest mniej, oraz w miesiącach zimowych, gdy turystów jest jeszcze mniej. Traktat ten, mający na celu zapewnienie „nieprzerwanej kurtyny wody” przepływającej nad wodospadami, stanowi, że w ciągu dnia w sezonie turystycznym (od 1 kwietnia do 31 października) musi być 100 000 stóp sześciennych na sekundę (2800 m 3 /s) woda przepływająca przez spada, a w nocy i poza sezonie turystycznym musi być 50.000 stóp sześciennych na sekundę (1,400 m 3 / s) z wody przepływającej przez spada. Ten traktat jest monitorowany przez Międzynarodową Radę Kontroli Niagara, używającą stacji pomiarowej NOAA nad wodospadami. Zimą Urząd Energetyczny Nowego Jorku współpracuje z Ontario Power Generation, aby zapobiec zakłóceniom produkcji energii przez lód na rzece Niagara lub spowodowaniu zalania nieruchomości przybrzeżnych. Jednym z ich wspólnych wysiłków jest wysięgnik lodowy o długości 8800 stóp (2700 m), który zapobiega gromadzeniu się lodu, ale umożliwia dalszy przepływ wody w dół rzeki. Oprócz minimalnej objętości wody, grzebień wodospadu Horseshoe został zmniejszony, aby utrzymać nieprzerwaną „kurtynę wodną”.\nW sierpniu 2005 r. Ontario Power Generation , które jest odpowiedzialne za stacje Sir Adama Becka , rozpoczęło duży projekt inżynierii lądowej, zwany Niagara Tunnel Project , aby zwiększyć produkcję energii poprzez zbudowanie nowej 12,7-metrowej (42 ft) średnicy, 10,2 km -długi (6,3 mil) tunel przekierowania wody. Został oficjalnie oddany do użytku w marcu 2013 roku, przyczyniając się do zwiększenia kompletu ubrania wytwarzającego pojemność znamionową 150 megawatów . Dokonał tego poprzez czerpanie wody z dalszej części rzeki Niagara, niż było to możliwe przy istniejącym wcześniej układzie. Tunel zapewnił nową energię elektryczną dla około 160 000 domów.\nWelland Canal łączy jezioro Ontario i Lake Erie poprzez serię ośmiu śluz, dzięki czemu statki ominąć 51 m (167 stóp) wysokości Niagara\nStatki mogą ominąć Wodospad Niagara za pomocą Kanału Welland , który został ulepszony i włączony do Wodospadu Świętego Wawrzyńca w połowie lat pięćdziesiątych. Podczas gdy droga wodna skierowała ruch wodny z pobliskiego Buffalo i doprowadziła do upadku hut i zboża, inne gałęzie przemysłu w dolinie rzeki Niagara kwitły dzięki energii elektrycznej wytwarzanej przez rzekę. Jednak od lat 70. region podupadł gospodarczo.\nMiasta Niagara Falls w Ontario w Kanadzie i Niagara Falls w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych są połączone dwoma międzynarodowymi mostami. Tęczowy Most, tuż w dół rzeki od wodospadów, zapewnia najbliższy widok na wodospady i jest otwarty dla ruchu pojazdów niekomercyjnych i pieszych. Most Whirlpool Rapids znajduje się 1,6 km na północ od Tęczowego Mostu i jest najstarszym mostem na rzece Niagara. Najbliższe międzynarodowe lotnisko Niagara Falls i Buffalo Niagara International Airport zostały nazwane po wodospadu, podobnie jak Niagara University , niezliczone lokalne firmy, a nawet asteroidę .\nZobacz także: Lista osób, które przeszły nad Wodospad Niagara\nSkoki, skoki i spacery\nBobby Leach i jego beczka po podróży nad Wodospad Niagara, (zdjęcie 1911)\nW październiku 1829 r. Sam Patch , który nazwał siebie „Jankes Leapster”, skoczył z wysokiej wieży do wąwozu poniżej wodospadu i przeżył; to zapoczątkowało długą tradycję śmiałków próbujących pokonać wodospady. Anglik Kapitan Matthew Webb , pierwszy człowiek, który przepłynął Kanał La Manche , utonął w 1883 roku próbując przepłynąć kaskadę w dół rzeki od wodospadu.\n24 października 1901 r. 63-letnia nauczycielka ze szkoły z Michigan, Annie Edson Taylor, została pierwszą osobą, która pokonała upadki w beczce jako chwyt reklamowy; przeżyła, krwawiąc, ale poza tym bez szwanku. Wkrótce po wyjściu z lufy powiedziała: „Nikt nie powinien nigdy więcej tego robić”. Kilka dni przed próbą Taylora jej domowy kot został wysłany przez upadki w jej beczce, aby przetestować jego wytrzymałość. Kot przeżył zanurzenie bez szwanku, a później pozował z Taylorem na zdjęciach. Od czasu historycznej przejażdżki Taylor, kilkanaście osób celowo przeszło przez upadki lub na urządzeniu, pomimo jej rad. Niektórzy przeżyli bez szwanku, inni utonęli lub zostali ciężko ranni. Ci, którzy przeżyli, muszą liczyć się z zarzutami i wysokimi grzywnami, ponieważ po obu stronach granicy próba pokonania upadków jest obecnie nielegalna. Charles Stephens , 58-letni fryzjer z Bristolu w Anglii, przeszedł nad wodospadem w drewnianej beczce w lipcu 1920 roku i był pierwszą osobą, która zginęła w tego typu przedsięwzięciu. Bobby Leach przeszedł nad Horseshoe Falls w beczce z surowej stali w 1911 roku i potrzebował ratunku przez Williama „Red” Hilla Senior Hill ponownie przyszedł na ratunek Leachowi po jego nieudanej próbie przepłynięcia wąwozu Niagara w 1920 roku. W 1928 roku „Smiling Jean Lussier wypróbował zupełnie inną koncepcję, przechodząc przez upadki w dużej gumowej piłce; odniósł sukces i przeżył próbę.\nAnnie Edson Taylor pozuje ze swoją drewnianą beczką (1901)\nW „Cudzie w Niagara” 9 lipca 1960 roku Roger Woodward, siedmioletni amerykański chłopiec, został porwany przez wodospad Horseshoe Falls po tym, jak łódź, w której pływał, straciła moc; Dwóch turystów wyciągnęło jego 17-letnią siostrę Deanne z rzeki zaledwie 20 stóp (6,1 m) od krawędzi wodospadu Horseshoe Falls na Goat Island. Kilka minut później Woodward został wyrwany z wirującego basenu pod Horseshoe Falls po złapaniu pierścienia ratunkowego rzuconego mu przez załogę łodzi Maid of the Mist . Wuj dzieci, Jim Honeycutt, który sterował łodzią, został zmieciony na krawędzi i zginął.\n2 lipca 1984 roku Kanadyjczyk Karel Soucek z Hamilton w prowincji Ontario rzucił się w beczce nad Horseshoe Falls z niewielkimi obrażeniami. Soucek został ukarany grzywną w wysokości 500 dolarów za wykonanie wyczynu bez licencji. W 1985 roku został śmiertelnie ranny podczas próby odtworzenia zrzutu Niagara w Houston Astrodome . Jego celem było wdrapanie się do beczki podniesionej do krokwi Astrodome i zeskoczenie 180 stóp (55 m) do zbiornika na wodę na podłodze. Po przedwczesnym zwolnieniu jego lufa uderzyła w bok czołgu i następnego dnia zmarł z powodu odniesionych obrażeń.\nW sierpniu 1985 Steve Trotter , aspirujący kaskader z Rhode Island , został najmłodszym człowiekiem w historii (22 lata) i pierwszym Amerykaninem od 25 lat, który przeszedł przez upadki w beczce. Dziesięć lat później Trotter ponownie przeszedł przez wodospad, stając się drugą osobą, która dwukrotnie pokonała wodospad i przeżyła. Był to także drugi „duet”; Lori Martin dołączyła do Trottera na przejażdżkę beczką nad wodospadem. Przeżyli upadek, ale ich lufa utknęła na dnie wodospadu, wymagając ratunku.\n28 września 1989 r. mieszkańcy Niagary Peter DeBernardi i Jeffery James Petkovich stali się pierwszą „drużyną”, która pokonała wodospady w dwuosobowej beczce. Wyczyn został wymyślony przez DeBenardi, który chciał zniechęcić młodzież do podążania jego ścieżką uzależniającego narkomanii. Para pojawiła się wkrótce po przejściu z drobnymi obrażeniami i została oskarżona o wykonanie nielegalnego wyczynu kaskaderskiego na podstawie ustawy o parkach Niagara.\nCharles Stephens w beczce, przed jego fatalną próbą w lipcu 1920 r.\n5 czerwca 1990 r. Jesse Sharp, kajakarz z Tennessee, wiosłował nad wodospadem w kajaku z zamkniętym pokładem. Zapomniał założyć hełm, aby jego twarz była bardziej widoczna na zdjęciach z wydarzenia. Nie nosił też kamizelki ratunkowej, ponieważ wierzył, że utrudni to jego ucieczkę z hydrauliki u podstawy wodospadu. Jego łódź wypłynęła z wodospadu, ale nigdy nie znaleziono jego ciała. 27 września 1993 roku John „David” Munday z Caistor Centre w Ontario zakończył swoją drugą podróż nad wodospadami. W dniu 1 października 1995 roku, Robert Douglas „Petarda” Overacker poszedł nad przypada na Jet Ski do podnoszenia świadomości dla bezdomnych. Jego spadochron rakietowy nie otworzył się i zanurkował na śmierć. Ciało Overackera zostało odzyskane, zanim został uznany za zmarłego w szpitalu Niagara General Hospital.\nKirk Jones z Canton w stanie Michigan stał się pierwszą znaną osobą, która przeżyła skok nad Horseshoe Falls bez urządzenia unoszącego się na wodzie 20 października 2003 roku. Według niektórych raportów Jones próbował popełnić samobójstwo , przeżył upadek tylko z poturbowanymi żebrami, zadrapania i siniaki. Jones próbował ponownie przejść przez upadki w 2017 roku, używając dużej nadmuchiwanej piłki, ale zmarł w tym procesie. Późniejsze doniesienia ujawniły, że Jones zaaranżował przyjacielowi nakręcenie klipów wideo z jego wyczynu.\n11 marca 2009 r. mężczyzna przeżył podróż bez ochrony nad wodospadem Horseshoe Falls. Uratowany z rzeki doznał ciężkiej hipotermii i dużej rany głowy. Jego tożsamość nigdy nie została ujawniona. Naoczni świadkowie donieśli, że widzieli mężczyznę celowo wchodzącego do wody. 21 maja 2012 roku niezidentyfikowany mężczyzna stał się czwartą osobą, która przeżyła podróż bez ochrony nad Horseshoe Falls. Raporty naocznych świadków pokazują, że „celowo wskoczył” do rzeki Niagara po przejściu przez barierkę. 8 lipca 2019 r., około godziny 4 rano, funkcjonariusze odpowiedzieli na zgłoszenie osoby w kryzysie na skraju kanadyjskiej strony wodospadów. Gdy oficerowie dotarli na miejsce, mężczyzna wspiął się na mur oporowy, wskoczył do rzeki i przeszedł przez wodospad Horseshoe Falls. Następnie władze zaczęły przeszukiwać dolne dorzecze rzeki Niagara, gdzie mężczyzna został znaleziony żywy, ale ranny, siedzący na skałach na skraju wody.\nBlondyn niosący swojego menedżera, Harry'ego Colcorda, na linie\nLinoskoczkowie przyciągnęli tłumy, aby być świadkami ich wyczynów. Ich druty biegły przez wąwóz, w pobliżu obecnego Tęczowego Mostu, a nie nad wodospadem. Jean François „Blondin” Gravelet jako pierwszy przekroczył wąwóz Niagara 30 czerwca 1859 roku i zrobił to ponownie osiem razy w tym roku. Jego najtrudniejsza przeprawa miała miejsce 14 sierpnia, kiedy nosił na plecach swojego menedżera, Harry'ego Colcorda. Jego ostatnią przeprawę, 8 września 1860 r., widział książę Walii . W latach 1859-1896 pojawiła się moda na chodzenie po drutach, co doprowadziło do częstych wyczynów nad rzeką poniżej wodospadów. Jeden niedoświadczony piechur zsunął się po linie bezpieczeństwa. Tylko jeden człowiek zginął w nocy i w tajemniczych okolicznościach w miejscu zakotwiczenia drutu.\nMaria Spelterini , 23-letnia Włoszka, była pierwszą i jedyną kobietą, która przekroczyła wąwóz rzeki Niagara; zrobiła to na linie 8 lipca 1876 roku. W tym samym miesiącu powtórzyła ten wyczyn kilka razy. Podczas jednego przejścia miała zawiązane oczy, podczas drugiego skuto jej kostki i nadgarstki.\nWśród wielu konkurentów był William Hunt z Ontario , który reklamował się jako „Wielki Farini”; jego pierwsze przejście odbyło się w 1860 roku. Farini rywalizował z Blondinem w wykonywaniu skandalicznych akrobacji nad wąwozem. Jednak 8 sierpnia 1864 r. próba nie powiodła się i trzeba było go uratować.\n15 czerwca 2012 roku Nik Wallenda , po otrzymaniu specjalnego pozwolenia od obu rządów, stał się pierwszą osobą, która przeszła przez obszar wodospadu od 116 lat. Całkowita długość jego liny wynosiła 1800 stóp (550 m). Wallenda przeszedł w pobliżu krawędzi Wodospadu Horseshoe, w przeciwieństwie do spacerowiczów, którzy przeszli dalej w dół rzeki. Według Wallendy był to najdłuższy spacer po linie bez wsparcia w historii. Podczas podróży miał przy sobie paszport i był zobowiązany do okazania go po przybyciu na kanadyjską stronę wodospadu.\nBurta reklamowa wycieczki do Niagara Falls z Massachusetts, 1895\nSzczyt ruchu turystycznego występuje w okresie letnim, kiedy wodospad Niagara jest atrakcją zarówno w ciągu dnia, jak i wieczorem. Od strony kanadyjskiej reflektory oświetlają obie strony wodospadu przez kilka godzin po zmroku (do północy). Oczekiwano, że liczba odwiedzających w 2007 r. wyniesie 20 milionów, a do 2009 r. roczna liczba odwiedzających 28 milionów turystów.\nNajstarszą i najbardziej znaną atrakcją turystyczną wodospadu Niagara jest rejs statkiem Maid of the Mist , nazwany tak od starożytnej mitycznej postaci Indian Ongiara, który od 1846 roku przewoził pasażerów do bystrza tuż pod wodospadem. strony wodospadów, z Maid of the Mist operującym od strony amerykańskiej i Hornblower Cruises (pierwotnie Maid of the Mist do 2014 roku) od strony kanadyjskiej.\nZe strony amerykańskiej można oglądać American Falls z chodników wzdłuż parku Prospect Point, w którym znajduje się również wieża obserwacyjna Prospect Point i przystań dla łodzi Maid of the Mist . Goat Island oferuje więcej widoków na wodospady i jest dostępna dla pieszych i samochodów przez most nad American Falls. Z Koziej Wyspy do Jaskini Wiatrów można się dostać windą i prowadzi ona wędrowców do punktu pod wodospadem Bridal Veil. Również na Wyspie Koziej znajdują się Wyspy Trzech Sióstr, portal mocy, w którym można zobaczyć posąg Nikoli Tesli (wynalazcy, którego patenty na silnik indukcyjny prądu przemiennego i inne urządzenia do transmisji prądu przemiennego pomogły w okiełznaniu upadków) oraz ścieżka spacerowa, która umożliwia widoki na kaskady, rzekę Niagara, wąwóz i wszystkie wodospady. Większość z tych atrakcji znajduje się na terenie Parku Stanowego Niagara Falls .\nWieża obserwacyjna Prospect Point (znana również jako wieża obserwacyjna wodospadu Niagara)\nNiagara Scenic Trolley oferuje wycieczki z przewodnikiem wzdłuż wodospadów American Falls i wokół Koziej Wyspy. Panoramiczne i lotnicze widoki wodospadów można również oglądać z helikoptera. Niagara Gorge Discovery Center prezentuje naturalną i lokalną historię wodospadu Niagara i wąwozu Niagara. Kasyno i luksusowy hotel został otwarty w Niagara Falls w Nowym Jorku przez plemię Indian Seneca. Seneca Niagara Casino & Hotel zajmuje dawny Niagara Convention Center. Nowy hotel jest pierwszym dodatkiem do panoramy miasta od czasu ukończenia United Office Building w latach 20. XX wieku.\nPo kanadyjskiej stronie Queen Victoria Park oferuje wypielęgnowane ogrody, platformy z widokiem na wodospady American, Bridal Veil i Horseshoe oraz podziemne chodniki prowadzące do pokoi obserwacyjnych, które dają złudzenie przebywania w spadających wodach. Wzdłuż rzeki Niagara, szlak rekreacyjny Niagara River biegnie 56 km od Fort Erie do Fort George i obejmuje wiele zabytków z okresu wojny z 1812 roku .\nWieża Skylon widziana z helikoptera po stronie kanadyjskiej\nTaras widokowy pobliskiej Skylon Tower oferuje najwyższy widok na wodospad, a w przeciwnym kierunku daje widoki aż do Toronto . Wraz z Tower Hotel (zbudowany jako Seagrams Tower, później przemianowany na Heritage Tower, Royal Inn Tower, Royal Center Tower, Panasonic Tower, Minolta Tower, a ostatnio na Konica Minolta Tower przed otrzymaniem obecnej nazwy w 2010 roku ), jest to jedna z dwóch wież w Kanadzie z widokiem na wodospady. Whirlpool Aero Car , zbudowany w 1916 roku z projektu hiszpański inżynier Leonardo Torres y Quevedo , jest kolejka linowa , która zabiera pasażerów nad Niagara Whirlpool na kanadyjskiej stronie. Podróż Za Falls składa się z platformą widokową i serii tuneli w pobliżu dna Horseshoe Falls ze strony kanadyjskiej. Po kanadyjskiej stronie wodospadu Niagara znajdują się dwa kasyna, Niagara Fallsview Casino Resort i Casino Niagara .\nTytuł otwierający kinowy zwiastun filmu Niagara z 1953 roku .\nOdwiedziny Niagara Falls, będące już ogromną atrakcją turystyczną i ulubionym miejscem nowożeńców, gwałtownie wzrosły w 1953 roku po premierze filmu Niagara z Marilyn Monroe i Josephem Cotten w rolach głównych . W animowanym filmie krótkometrażowym Niagara Fools z 1956 roku wystąpił Woody Woodpecker, który próbował pokonać upadki w beczce. Wodospad był głównym miejscem filmu Superman II w 1980 roku i był tematem popularnego filmu IMAX , Niagara: cuda, mity i magia . Iluzjonista David Copperfield wykonał sztuczkę, w której wydawał się podróżować nad Horseshoe Falls w 1990 roku.\nWodospady, a dokładniej kompleks turystyczny w pobliżu wodospadów, były sceną krótkotrwałego kanadyjskiego programu telewizyjnego Wonderfalls na początku 2004 roku. Nagranie z lokalizacji wodospadów zostało nakręcone w październiku 2006 roku, aby przedstawić „Koniec świata”. ” z filmu Piraci z Karaibów: Na krańcu świata . Przygotowania zawodowego kajakarza Rafy Ortiza do pływania kajakiem po wodospadach zostały udokumentowane w filmie W pogoni za Niagarą z 2015 roku .\nTablica José María Heredia y Heredia w Table Rock\nW powieści HG Wells „Wojna w powietrzu” okolice Niagara Falls są bazą dla niemieckiej inwazji powietrznej na Stany Zjednoczone . Wielu poetów zostało zainspirowanych do pisania o upadkach. Wśród nich był kubański poeta José Maria Heredia , który napisał wiersz „Niagara”. Po obu stronach wodospadu znajdują się pamiątkowe tablice rozpoznające wiersz. W 1818 roku amerykański poeta John Neal opublikował wiersz „Bitwa pod Niagarą”, który do tamtego czasu uważany jest za najlepszy poetycki opis wodospadu Niagara. W 1835 roku, jako poetycka ilustracja ( The Indian Girl .) towarzysząca talerzowi z wodospadu Horse-Shoe Falls ., Letitia Elizabeth Landon wyobraża sobie indyjską dziewczynę, która uratowawszy życie schwytanego młodego Europejczyka, bierze go za męża tylko po to, by później zostać przez niego porzuconym. W rozpaczy prowadzi swój kajak po wodospadach w dramatyczny sposób: „W pozycji pionowej, w tej smukłej łodzi Widzieli bladą dziewczynę stojącą, Jej ciemne włosy rozwiewały się daleko w tyle — Uprais zdesperował jej rękę”.\nKompozytor Ferde Grofé został zamówiony przez projekt Niagara Falls Power Generation w 1960 roku do skomponowania Niagara Falls Suite na cześć ukończenia pierwszego etapu prac hydroelektrycznych przy wodospadzie. W 1997 roku kompozytor Michael Daugherty skomponował Niagara Falls , utwór na koncertowy zespół inspirowany wodospadami.\nWodospad Niagara był tak atrakcyjny dla artystów krajobrazu, że, jak pisze John Howat, byli „najbardziej popularnym, najczęściej traktowanym i najtrafniejszym pojedynczym przedmiotem, jaki pojawił się w XVIII i XIX-wiecznym europejskim i amerykańskim malarstwie pejzażowym ”. .\nOgólny widok wodospadów Niagara autorstwa Alvana Fishera , 1820\nOdległy widok na wodospad Niagara , Thomas Cole , 1830\nWodospad Niagary. Les chûtes du Niagara. Wodospad Niagara autorstwa Karla Bodmera , ok. 1832 r.\nVoute sous la Chute du Niagara – Wodospad Niagara , ok. 1841 r.\nNiagara przy kościele Fryderyka Edwina , 1857\nPod wodospadem Niagara , Ferdinand Richardt , 1862\nNiagara , Louis Rémy Mignot , ok. 1866 r.\nFalls of Niagara od dołu , Albert Bierstadt , 1869\nWodospad Niagara , William Morris Hunt , 1878\nWodospad Niagara , ok. 1880\nWodospad Niagara 1921\nTęczowy most, American , Bridal Veil i Horseshoe Falls widziane z wieży Skylon w 2016 roku\nPortal Nauk o Ziemi Portal Kanady Portal Ontario Portal Nowy Jork (stan) Portal Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych\nFederalna Komisja Energetyczna przeciwko narodowi indyjskiemu Tuscarora\nMiędzynarodowa Tama Kontroli\nMiędzynarodowa Rada Kontroli Niagara\nKolejki pochyłe w wodospadzie Niagara\nTable Rock, wodospad Niagara\nBerton, Pierre (1992). Niagara: Historia upadków . McClellanda i Stewarta. ISBN 978-1-4384-2928-1 .\nDubinski, Karen (1999). Drugie największe rozczarowanie: miesiąc miodowy i turystyka nad wodospadem Niagara . Między wierszami . ISBN 9781896357232 .\nGrant, John i Ray Jones (2006). Wodospad Niagara: portret intymny . Globe Pequot Prasa . ISBN 9780762740253 .\nGromosiak, Paweł i Krzysztof Stoianoff (2012). Wodospad Niagara: 1850-2000 . Wydawnictwo Arcadia . ISBN 9780738576954 .\nHolley, Jerzy Waszyngton (1882). Wodospady Niagara i inne słynne katarakty . Hodder i Stoughton.\nMacfarlane, Daniela (2020). Naprawianie wodospadu Niagara: środowisko, energia i inżynierowie w najsłynniejszym wodospadzie świata . UBC Naciśnij . ISBN 9780774864237 .\nMcGreevy, Patrick (1994). Wyobraź sobie Niagara: znaczenie i tworzenie wodospadu Niagara . Wydawnictwo Uniwersytetu Massachusetts. ISBN 9780870239168 .\nStrand, Imbir (2008). Wynalezienie Niagary: piękna, mocy i kłamstwa . Szymona i Schustera . ISBN 9781416564812 .\nWikicytaty zawiera cytaty związane z: Wodospad Niagara\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z galerią zdjęć Wodospadu Niagara .\nPrzewodnik turystyczny po wodospadzie Niagara z Wikivoyage\nPanorama Niagara Falls Panorama znaleziona w Queen's Park w Toronto.\nHistoryczne kolekcje cyfrowe Niagary\nUS Army Corps of Engineers Korpus inżynierów US Army całkowicie zablokował przepływ wody nad wodospadem American Falls w 1969 roku.\n„Niagara Power Goes Under Ground” Popular Mechanics , kwiecień 1952, s. 115-117.\nNiagara Power Vista – centrum dla odwiedzających elektrowni wodnej Niagara Falls z wyświetlaczami, pomniejszoną mapą projektu i filmami dokumentalnymi na temat budowy, usytuowane na szczycie cementowej ściany elektrowni w wąwozie Niagara.\nDzień, w którym zatrzymał się wodospad , Cathy Marie Buchanan\nWhirlpool autorstwa Jane Urquhart\nTa strona była ostatnio edytowana 26 września 2021 o godzinie 20:32 (UTC) .\nThis page is based on the copyrighted Wikipedia article "Niagara_Falls" (Authors); it is used under the Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License. You may redistribute it, verbatim or modified, providing that you comply with the terms of the CC-BY-SA.


Polska jest nie tylko na lądzie. Mamy swe terytorium również na Bałtyku. O tym nie zawsze pamiętamy, a chodzi o ponad 30 000 km kwadratowych. – netka.gda.pl\nPolska jest nie tylko na lądzie. Mamy swe terytorium również na Bałtyku. O tym nie zawsze pamiętamy, a chodzi o ponad 30 000 km kwadratowych.\nNa zdjęciu: Marek Gróbarczyk – minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej przemawia podczas 17. Forum Gospodarki Morskiej w Gdyni. Fot. Kazimierz Netka.\nNasz morski obszar wodny (morze terytorialne, wyłączna strefa ekonomiczna) ma ogromne znaczenie dla naszego produktu krajowego brutto. Warto troszczyć się o tę część naszego terytorium jakim jest polski fragment Bałtyku. Tam jest źródło wsparcia przemysłów typowo lądowych. O rozwoju morskich branż mówił w Gdyni Marek Gróbarczyk – minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej.\nMało doceniany spory obszar naszego kraju wraca do biznesu.\nKilkaset kilometrów morskiej linii brzegowej: styku Polski i Bałtyku; około 20 000 kilometrów kwadratowych morza (razem z polską wyłączną strefą ekonomiczną). Złoża ropy naftowej i gazu, rybołówstwo, turystyka, stocznie, porty – słowem: otwarcie na świat. Jeszcze kilkanaście lat temu nie wiedzieliśmy co z tym bogactwem zrobić. Dopiero w bieżącym wieku zaczęliśmy poważniej myśleć o planowaniu przestrzennym na naszej części Bałtyku. Pierwszym opracowaniem na szerszą skalę jest „Pilotażowy projekt planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części Zatoki Gdańskiej”, z lat 2005 – 2010. Program otwarcia polskiej części Zalewu Wiślanego na Bałtyk uzyskał realny kształt dopiero w ciągu ostatnich dwóch lat. Tematyka ta szeroko była omawiana podczas 17. Forum Gospodarki Morskiej w Gdyni, 13 października 2017 roku. Już w najbliższy wtorek, 17 października – branżowe spotkanie konsultacyjne dotyczące planu zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich, czyli naszej części Bałtyku. Warto zdać sobie z tego sprawę, mówiąc o rozwoju kraju.\nO planach związanych z gospodarką morską oraz o jej znaczeniu dla kraju, mówił podczas 17. Forum Gospodarki Morskiej Marek Gróbarczyk – minister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej.\n– Forum gospodarki morskiej to niezwykle ważna dla nas okoliczność i spotkanie z branżą, z którą wiążemy ogromne szanse i nadzieje – powiedział pan minister. Dodał, że gospodarka morska, żegluga śródlądowa to priorytet naszego rządu. Takie spotkania jak to Forum dają nam możliwość wymiany informacji, a przede wszystkim skonsultowania tego, co zakładamy czy planujemy zrealizować w branży morskiej, skonsultowania z bodaj najważniejszymi osobami na rynku czyli przedsiębiorcami, bo to oni mają realizować nasze koncepcje – powiedział minister Marek Gróbarczyk.\n– Jest 5 filarów podstawowych rozwoju branży morskiej, czyli przemysł stoczniowy, żegluga (w tym śródlądowa), eksploatacja portów, rybołówstwo oraz edukacja – to podstawa rozwoju – mówił w Gdyni minister Marek Gróbarczyk. – Nasze cele dzisiaj koncentrują się na ostatnim, trzecim elemencie realizacji planu. W pierwszym etapie organizacyjnym skumulowaliśmy branżę, Drugi etap – legislacyjny – czyli przygotowanie odpowiednich regulacji prawnych – jest podstawą do funkcjonowania, a trzeci etap to finansowy – o tym chciałbym dzisiaj najwięcej mówić, czyli o Morskim Funduszu Inwestycyjnym, bo bez tych pieniędzy branża morska nie ruszy. Fundusz inwestycyjny będzie dotyczył nie tylko przemysłu stoczniowego ale również żeglugi śródlądowej. Trzecim, równie ważnym, jest fundusz portowy. Takie są zagadnienia, które chcielibyśmy poruszyć na tego typu spotkaniach, jakim jest Forum Gospodarki Morskiej, będące płaszczyzną wymiany informacji.\nZałożyliśmy, że do końca tego roku nakreślimy główne ramy, które chcielibyśmy uzgodnić z przedsiębiorcami, Do tego czasu musimy uzgodnić Morski Fundusz Inwestycyjny z instytucjami nadzorującymi czyli z Komisja Nadzoru Finansowego, z głównymi inwestorami, którzy będą partycypować w tym funduszu. Uzgodnić również z branżą, bo to jest najważniejsze. Dopiero potem chcemy to ująć w formie ustawy, która na trwale wpisze się w polską legislację.\nTo niezwykle trudne zadanie, bo nie chcemy tworzyć funduszu, który będzie jak wiele innych odłożony ad kalendas graecas, ale chcemy zrobić rozwiązanie, które będzie dawało pieniądze dla branży.\nPomysł pojawił się z prostego powodu. Jesteśmy teraz na etapie kontraktowania pierwszego promu dla Polskiej Żeglugi Bałtyckiej i widzimy jakie ogromne problemy wiążą się z tym przedsięwzięciem. Gdyby taki fundusz funkcjonował, zakontraktowanie takiego promu trwałoby maksymalnie dwa tygodnie. My już nad tym spędzamy dwa lata, aby można było uzyskać stabilne i trwałe funkcjonowanie, finansowanie dla tego przedsięwzięcia. Mam nadzieję, że w poniedziałek temat zostanie ostatecznie zakończony, podczas konferencji, spotkania Polskiej Żeglugi Bałtyckiej z konsorcjum stoczniowym, które odbędzie się w Kołobrzegu i jednoznacznie zamknięty zostanie proces negocjacyjny oraz finansowy. Dzięki czemu rozpocznie się procedura budowy promu.\nNie podchodzę do tego, tak, że w rybołówstwie Komisja Europejska odwróciła się plecami. Zawsze była odwrócona – powiedział minister Marek Gróbarczyk. Widzimy tutaj bardzo mocny trend szwedzki, który się uwydatnił, czyli przede wszystkim wzrost zainteresowania gatunkami pelagicznymi czyli śledziami. My mówiliśmy, że nie wolno podnosić kwot połowowych tego tego typu gatunków, jeśli obniżamy kwoty dorszowe, bo to zaburza łańcuch pokarmowy. To jest największa oś sporu. Druga to oczywiście okresy ochronne, gdzie przez lata na Bałtyku funkcjonowały okresy ochronne, a teraz nagle zniknęły, a według szwedzkiego ministra, okresy ochronne czyli ochrona tarlisk nie służyły ochronie gatunków. I to jest chyba najbliższy temat naszych wspólnych spotkań z KE.\nCzy żegluga śródlądowa uzyska poparcie także ze strony portów na zachodzie?\nNie tylko port Gdańsk ale również porty Szczecin – Świnoujście zgłosiły wsparcie dla żeglugi śródlądowej. To dwa porty, dla których śródlądowe drogi wodne są kluczowe. Porty Szczecin – Świnoujście przygotowują rozwiązania dla odrzańskiej drogi wodnej. Gdańsk – dla wiślańskiej drogi wodnej. Liderami tych projektów są porty bo one będą największymi beneficjentami dróg wodnych. W listopadzie odbędzie się pierwsza prezentacja zagospodarowania górnej Odry – jako pierwszego elementu rozwoju odrzańskiej drogi wodnej. Już jest gotowy ten projekt, oczywiście projekt założeń techniczno-ekonomicznych bo przed nami raport oddziaływania na środowisko, studium wykonalności, budowa konsorcjum finansowego etc. etc. Tutaj nie ma zagrożenia pod kątem trwałości projektu, ponieważ za to są odpowiedzialne porty, a nie instytucje państwowe gdzie są zawsze problemy – mówił minister Marek Gróbarczyk.\nDroga wodna z Bałtyku na Zalew Wiślany\nW najbliższy czwartek będzie obradowała sejmowa Komisja Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, na której konsultujemy dotychczasowe prace, a więc: studium wykonalności i badania geologiczne oraz inne dokumenty, które udało się do tej pory zdobyć.\nPrzetarg biegnie zgodnie z planem, natomiast w najbliższy czwartek chcemy już publicznie ogłosić w którym miejscu zostanie zrealizowany ten przekop. Oczywiście nie jest to tajemnicą, że jest to Nowy Świat, ale żeby jednoznacznie potwierdzić wiadomość potrzebowaliśmy tych wszystkich dokumentów i projektanta.\nZakładamy, że jesienią przyszłego roku rozpocznie się budowa dwóch mostów zwodzonych na Mierzei Wiślanej, bo to jest pierwszy element realizacji tego przedsięwzięcia – powiedział minister Marek Gróbarczyk.\nPlany zagospodarowania morza\nWe wtorek, 17 października odbędą się konsultacje dotyczące zagospodarowania naszej części Bałtyku – zarówno morza terytorialnego, jak i polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej.\nŹródło ilustracji: Plan zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich – PZPPOM wersja „0” – slajd z prezentacji, którą przedstawił w Słupsku prof. Jacek Zaucha – szef Zespołu Projektowego Planu Konsorcjum IMG i MIR.\nCelem tego spotkania jest dyskusja nad zapisami w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego obszarów morskich dotyczącymi warunków dopuszczenia ruchu jednostek pływających przez obszar morskich farm wiatrowych (rybackich i handlowych) – informuje Jakub Szostak – naczelnik Wydziału Zabezpieczenia Geodezyjnego Urzędu Morskiego w Gdyni, na stronie internetowej http://www.umgdy.gov.pl . Spotkanie rozpocznie się dyskusją nt. możliwości przepływu jednostek handlowych / turystycznych przez obszar MFW – morskich farm wiatrowych.\n15.10.2017 21:41 Kazimierz Netka\tOpublikowany w Aktualności, Biznes, Ekologia, Gospodarka morska, Handel zagraniczny, Innowacje, Nauka, Turystyka, Unia Europejska\tPermalink\n← 1000 żołnierzy będzie nas bronić przed atakami cybernetycznymi.\nUzależnienie od sięgania po… Kampania „Kieruj bez procentów”, realizowana w Gdańsku, przyniosła dobre owoce. Mniej ludzi zasiada za kierownicami aut po spożyciu alkoholu. Jednak osiągnięcie korzystnych wyników to efekt ciężkiej pracy, często za darmo, organizatorów i ambasadorów tego przedsięwzięcia. →


Przedstawiciele Südzucker Polska S.A. spotkali się z Plantatorami w Krzyżowej i Rzeszowie - Südzucker Polska\nStrona główna » Aktualności » Informacja » Przedstawiciele Südzucker Polska S.A. spotkali się z Plantatorami w Krzyżowej i Rzeszowie\nW dniach 27 lutego w Krzyżowej i 1 marca w Rzeszowie tradycyjnie jak co roku odbyły się spotkania przedstawicieli Südzucker Polska S.A. w osobach Marka Wójcika – Członka Zarządu, Mariusza Pawełka – Dyrektora ds. Surowcowych, Zbigniewa Izdebskiego – Dyrektora ds. Agrotechniki z plantatorami.\nPan Marek Wójcik, Członek Zarządu Südzucker Polska S.A. przedstawił informacje z koncernu Südzucker oraz omówił aktualną sytuację na rynku cukru w Polsce. Pan Mariusz Pawełek, Dyrektor ds. Surowcowych przedstawił wyniki minionej kampanii, a także zasady kontraktacji obowiązujące na kampanię 2019/2020. Pan Zbigniew Izdebski, Dyrektor ds. Agrotechniki szczegółowo omówił wyniki doświadczeń prowadzonych przez Südzucker Polska S.A. oraz ocenił miniony sezon agrotechniczny.\nPodczas spotkania nagrodzono plantatorów, którzy w minionym sezonie uzyskali najlepsze wyniki:\nW rejonie Śląska:\nGospodarstwo Rolne Michał Żak z miejscowości Wierzbięcice\nPlon cukru 16,80 t/ha\nGospodarstwo Rolne Augustyn Górniak z miejscowości Rusocin\nPlon cukru 17,55 t/ha\nGospodarstwo Rolne Jarosław Laska z miejscowości Wądroże Wielkie\nPlon cukru 16,60 t/ha\nW rejonie Południowego Wschodu:\nGospodarstwo Rolne Książka Zdzisław Andrzej z miejscowości Grochocice\nPlon cukru 17,93 t/ha\nPan Stachyra Zbigniew z miejscowości Halinówka\nPlon cukru 20,82 t/ha\nWyróżnionym Plantatorom serdecznie gratulujemy wyników i życzymy dalszych sukcesów.\nPodczas spotkania był również czas na dyskusję podczas której przedstawiciele Südzucker Polska S.A. odpowiadali na pytania. Plantatorzy pytali o kwestie związane z przyszłością uprawy buraka, zasadami kontraktacji, warunkami współpracy. Wiele wypowiedzi dotyczyło problemów jakie mogą wystąpić po wycofaniu substancji aktywnych, pojawiających się odporności, rozwoju chorób i szkodników.


problemy z nawilżaniem - Wizaz.pl\nproblemy z nawilżaniem\n2006-02-05, 20:39 #1\nOd jakiegoś czasu mam problem z nawilżaniem. Jakiegokolwiek kremu nawilżającego próbuję użyć, twarz zaczyna piec mnie jak gdybym oblała ją kwasem.. koszmar. Ponad miesiąc temu skończyłam serię (6 zabiegów) oczyszczania kwasami owocowymi u kosmetyczki i od tego czasu się zaczęło. Sądziłam, że to minie, ale jakoś nic z tego..\n2006-02-05, 20:50 #2\nDot.: problemy z nawilżaniem\nMoze physiogel firmy stirfel?? Jest bardzo delikatny i dobrze nawilza. Zobacz na KWC Jeszcze chyba z A-dermy jest jakis taki krem.\n2006-02-05, 22:14 #3\nTo kupuj kremy nawilżające do cery wrażliwej. I smaruj na noc. Ale dziwne, ze masz tak podrażnioną skórę. Coś jest nie w porządku. Moim zdaniem powinnaś udać się do kosmetyczki i porozmawiać na temat stanu twojej cery. Powinna ci doradzić lub dać, polecić jakiś dory krem. Zainteresować się. To będzie najlesze wyjście. Też robiłam kwasy u kosmetyczki. I dzwoniłam do niej w każdej wątpliwej sytuacji, w chwilach załamania itp. Więc kiedy muisałam przeczekać to podtrzymywała się na duchu " tylko się nie załamuj". I wyszłam z najgorszego ... Przesadzałam totalnie z tymi załamkami Ale w twoim przypadku bym się nawet nie zastanawiała i do niej leciała. Może cię weźmie na jakieś dodatkowe zabiegi.\n2006-02-06, 08:25 #4\nDzięki Dziewczęta Jeszcze dziś zadzwonię do mojej dr, nie ma co eksperymentować na sobie POzdrowienia!!\n2006-02-06, 09:28 #5\nA może używasz kremu z alkoholem w składzie? To on mnie najczęściej podrażnia.\n2006-02-06, 11:29 #6\nMoja znajoma po takich zabiegach ,,leczyła się" kremem Prosensive firmy dermedic. To krem ochronny dla wrażliwców ze stanami zapalnymi na skórze. Świetnie łagodzi podrażnienia.


127 Shares 5169 views\nPopularnym napojem alkoholowym znany był już w XVII wieku, choć pierwotnie pomyślany jako lek. Było to pod przykrywką uzdrowienie balsam i napój był oferowany do carycy Katarzyny II. Lelyuhin rosyjskiego kupca, który zarządza również spróbować drinka zakupione od jej założyciela niemieckiej receptury i rozpoczął masową produkcję.\nA od końca XVIII wieku w Rosji zaczęły być sprzedawane każdego roku około 300 tysięcy butelek ceramicznych, wypełnione pachnący napój. Czarny Balsam Ryga produkowane w zakładzie, który został zbudowany w 1900 roku. W czasie II wojny światowej, przepis został prawie stracił, ale w 1950 roku. Wysiłki tech struktura przedsiębiorstwo udało się ożywić.\nRiga balsam mieć specjalną recepturę: w ich skład, istnieje aż 24 składników, a większość z nich – trawa. Lista członków składników roślinnych jest od dawna znana, ale część nadal jest utrzymywane w tajemnicy. Większość składników – lokalnym, ale istnieją privozimye odległość, na przykład, olej balsamiczny. Napój warzony w brzozowych beczkach aż 30 dni. Następnie Ryga balsamy się czerwonawy roztwór o wysokiej zawartości alkoholu. Butelka dostaje skoncentrowany napój niektóre ogromne bębny 300-litrowe są w stanie wypełnić prawie 3 mln butelek rocznie.\nPół wykończone suplement alkohol pić, palonego cukru, soki, brandy, po której znajduje się jego charakterystyczny kolor. Po butelkowanego napoju kolejne sześć miesięcy warzone w ceramiki, która chroni zawartość przed światłem słonecznym i ekstremalnymi temperaturami.\nRiga balsam należy dodać do kawy lub napoju z nim. Jeśli mała ilość napoju alkoholowego, aby dodać do herbaty, masz rodzaj grogu. Jest to najlepszy balsam „ujawnił” w gorących napojów, ponieważ jego receptury został wymyślony właśnie w zimnym kraju. Ale w czasie upałów stos Riga balsam z soku z czarnej porzeczki z lodem i odrobiną cukru z pysznym gałką lodów jest prawdziwym odkryciem dla smakoszy.\nDuża liczba elementów – funkcja napojów: Ryga balsamy nasycone mineralne, kwasy organiczne, węglowodany, tłuszcze, białka, glikozydy, etc. Balsam pomaga uporać się ze zmęczenia, zmęczenie po wysiłku. Jako środka do stymulowania apetytu przed posiłkiem spożywane balsam.\nPonadto zaleca się, aby uspokoić ciało podczas snu drażliwość i zaburzenia nerwowe. Ale bogata kompozycja może być niebezpieczne dla osób z alergiami – przed użyciem należy się upewnić, że ludzkie ciało nie reaguje na którykolwiek ze składników.\nMimo że nie jest konieczne, aby zastanowić się nad kwestią, czy nie zakończyć swoją kolekcję alkoholu w taki godny przykład jako Riga Balsam: cena będzie mile zaskoczyć. Ten niesamowity napój prezentowane w sklepach w rozsądnej cenie – butelkę pół litra kosztuje około 700 rubli.\n86 shares 5913 views\nJak gotować pyszne Kremowa zupa z krewetkami? Receptą kremowej zupy z krewetkami\n448 shares 7916 views\n803 shares 2072 views\n578 shares 7117 views\n550 shares 9389 views\n237 shares 7034 views\n465 shares 1360 views\n833 shares 4852 views\n421 shares 4944 views\n638 shares 1539 views\nMieszana whisky – szlachetny napój\nJak gotować dżem żółtych śliwek\nJajecznica w multivarka: proste, smaczne i szybko!


Perła Toskanii - Florencja, co zobaczyć? | PHYSIO ON THE ROAD\nFlorencja była drugim po Rzymie miastem, które odwiedziliśmy podczas naszego włoskiego, majowego roadtripu. Włochy mają do zaoferowania tyle wspaniałych i interesujących miejsc, że naprawdę ciężko jest wybrać, te które nam się najbardziej podobały. Jednak Florencja jest zdecydowanie w naszym top 5. To wspaniałe i piękne miasto! Od pierwszych chwil zauroczyła nas swoją atmosferą, architekturą ale jednocześnie lekko przytłoczyła ilością piękna zgromadzonego na tak małej przestrzeni. Spędziliśmy tu tylko dwa dni i zdecydowanie będziemy chcieli tu wrócić i zobaczyć, to czego nie udało nam się odkryć podczas naszego krótkiego pobytu.\nFlorencja będąca stolicą Toskanii posiada jeden z największych współczynników zagęszczenia dzieł sztuki na naszej planecie. Zgromadzono tutaj ponad 20% dzieł włoskiego dziedzictwa artystycznego a jej muzea jak i samo miasto zaliczane są do najpiękniejszych we Włoszech.\nHistoria i sztuka Florencji nierozerwalnie związana jest z rodziną Medyceuszy. Ta słynna toskańska rodzina pozwoliła na wyraźną ewolucję miasta, zwielokrotniając jego wpływy kulturalne, gospodarcze i polityczne.\nFlorencja od wieków zachowała swój urok. A wiele ciekawych punktów widokowych znajdujących się w mieście pozwala podziwiać to wspaniałe miasto z nieco innej perspektywy. Kopuła Duomo, dzwonnica Campanile di Giotto, wieża Palazzo Vecchio, punkt widokowy na Placu Michała Anioła to tylko niektóre z nich, które warto odwiedzić.\nWokół katedry Santa Maria del Fiore\nSerce Florencji bije w rytmie niepohamowanego napływu turystów koncentrujących się wokół katedry Santa Maria del Fiore i jej Duomo. Jej wyjątkowość: jest imponująca, fascynująca, posiada kopułę, która opiera się prawu grawitacji i która pozostaje tajemnicą architektonicznego projektu oraz punktem odniesienia dla architektów na całym świecie. Katedra Santa Maria del Fiore zapiera dech w piersiach i w słońcu oświetlającym jej elewację i wszystkie szczegóły wykonane z białego marmuru prezentuje się niezwykle majestatycznie\nW porównaniu do Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie, wspaniale wyeksponowanej na Placu św Piotra, Katedra Duomo we Florencji wydaje się znajdować w miejscu o wiele za małym dla niej, przez co nie sposób objąć wzrokiem całego budynku.\nWidok Duomo z dzwonnicy\nWnętrze katedry jest skromne i nie robi już tak ogromnego wrażenia jak można by było sobie wyobrażać. Warto jednak wejść do środka aby zobaczyć freski pokrywające wnętrze ścian kopuły przedstawiające sceny Sądu Ostatecznego namalowane przez Vasariego i Zuccariego w latach 1572-1579. Mieliśmy także okazje przyjrzeć im się z bliska wchodząc na kopułę, na której szczycie znajduje się punkt widokowy.\nNa 5 pasach ukazano kolejno: 24 Starców z Apokalipsy, Chór Anielski z narzędziami Męki Pańskiej, Zmartwychwstałego Chrystusa; postacie Matki Bożej i świętych; Cnoty i Dary Ducha Świętego oraz Błogosławieństwa, Grzechy Główne oraz Piekło.\nPanorama Florencji z Duomo\nNaprzeciwko głównego wejścia znajduje się budynek baptysterium ze wspaniałymi złotymi mozaikami z XIII wieku zdobiącymi wewnętrzną powierzchnię dachu oraz Drzwiami Raju umieszczonymi po wschodniej stronie Baptysterium, które przedstawiają 10 scen ze Starego Testamentu.\nNa placu obok katedry znajduje się także dzwonnica – Campanile di Giotto, na którą również można i na pewno warto się wspiąć pokonując ponad 400 stopni. Widok Duomo, jej ceglasto-czerwonej kopuły i wspaniała panorama miasta, która nam się ukaże są warte wysiłku.\nPanorama Florencji z dzwonnicy\nWskazówka: bilety warto kupić wcześniej online, gdyż na miejscu może się okazać, że wszystkie zostały wykupione. Bilet łączony jest najlepszym rozwiązaniem i daje pierwszeństwo w kolejce na kopułę oraz uprawnia do wejścia do katedry, krypty, baptysterium, dzwonnicy oraz Museum Opera del Duomo.\nDla osób lubiących muzea i sztukę oraz wybierających się do Florencji w wysokim sezonie, wartą rozważenia jest karta „Firenze Pass”, która pozwala, zobaczyć wszytskie najważniejsze miejsca we Florencji unikając przy tym stania w ogromnych nierzadko kilkugodzinnych kolejkach. Cena ważnego 72 godziny passu jest jednak dość wygórowana – 85 euro.\nOdwiedziliśmy je przy okazji kupowania biletów wejściowych na kopułę oraz dzwonnicę. Nie mieliśmy specjalnych oczekiwań, jednak zrobiło na nas spore wrażenie. Jest nowoczesne i bardzo przestronne. Prezentowane są tu różnorodne dzieła, ale przede wszystkim wszystko co związane z budową kopuły i katedry. Od narzędzi, które Brunelleschi używał do budowy tej ogromnej kopuły przez posągi, elementy fasady czy oryginalne Drzwi Raju Baptysterium.\nPiazza della Signoria jest głównym i jednym z piękniejszych placów we Florencji. Plac z każdej strony otoczony jest pięknymi kamienicami i posągami a w jego centralnym punkcie znajduje się Fontanna Neptuna w otoczeniu morskich stworów.\nPrzy placu znajduje się między innymi słynny Palazzo Vecchio. Budynek pałacu jest dość surowy i przypomina nieco fortecę, jednak jego wnętrza są niezwykle bogate. Niestety nie mieliśmy czasu na jego zwiedzanie, odwiedziliśmy tylko piękny dziedziniec. Przy wejściu do Palazzo Vecchio znajduje się budynek Loggia del Lanzi z plenerową galerią rzeźb i posągów oraz licznymi reprodukcjami oryginalnych prac, które przechowywane są w muzeach miasta.\nUsytuowane tuż obok Piazza della Signoria, to muzeum którego nie można ominąć. Jeśli masz czas, aby odwiedzić tylko jedno muzeum, wybierz Uffizi. Mówi się, że ta galeria jest największą i najważniejszą kolekcją arcydzieł na świecie! Poświęcone dziełom sztuki renesansowej, w szczególności Rafaela, Leonarda da Vinci i Botticellego. Do muzeum ustawia się ogromna kolejka i dlatego też warto kupić bilety z wyprzedzeniem online.\nMosty biegnące wzdłuż rzeki Arno są symbolem miasta, w tym Ponte Vecchio, który przecina Arno w najwęższym miejscu. Jest to jeden z najstarszych mostów we Florencji, atrakcja miasta, która przyciąga turystów z całego świata ze względu na swoją unikatową architekturę. Znajduje się tu wiele małych sklepików jubilerskich umiejscowionych po obu stronach mostu w małych pomieszczeniach z charakterystycznymi okienkami. Na środku mostu znajduje mały balkon z ławeczkami punktem widokowym szczególnie obleganym podczas zachodów słońca.\nSłynny korytarz, zaprojektowany przez Giorgio Vasari, który pozwalał członkom rodziny książęcej przemieszczać się z jednej strony miasta na drugą bez żadnego zagrożenia. Łączy Palazzo Vecchio i Palazzo Pitti, budynki – symbole władzy we Florencji. Pierwszy, z widokiem na Piazza della Signoria, był siedzibą rządu Florencji od końca XIII wieku, drugi został wybrany przez Medyceuszy jako główna rezydencja rodziny książęcej z połowy XVI wieku.\nWielki architekt Vasari, który również stworzył projekt Galerii Uffizi, zaprojektował ten korytarz, który przebiega nad rzeką Arno, przechodząc ponad sklepami Ponte Vecchio. W czasie budowy przejścia znajdowały się nad sklepami mięsnymi, które wkrótce potem ustąpiły miejsca jubilerom, gdyż Medyceusze nie mogli znieść nieprzyjemnego zapachu podczas ich wędrówek tajemnym korytarzem. Tajne spacery, obserwowanie życia miasta z góry przez małe okna, przez które można zobaczyć wszystko, jednocześnie nie będąc widocznym, to wszystko działa na wyobraźnię a korytarz Vasariego to niewątpliwie fantastyczny przykład historii miasta.\nZe względu na swój ograniczony rozmiar, związany z pierwotną funkcją, zachował swój wyjątkowy charakter i można go odwiedzać tylko przez rezerwację, w małych grupach.\nOgrody Boboli i Palazzo Pitti\nPo całym dniu spędzonym na zwiedzaniu różnych muzeów w mieście, chcieliśmy zakończyć ten dzień spacerując po ogrodach Boboli i Bardini jednak nie zdążyliśmy przed ich zamknięciem. Ogrody Boboli sąsiadują z pałacem Pitti i zajmują prawie 45 000 metrów kwadratowych, można tu odnaleźć wspaniałe posągi i dzieła sztuki, a także amfiteatr, a podczas spaceru w pachnących ogrodach można odkryć wiele tarasów pokrytych kolorowymi winoroślami i kwiatami lub popijać kawę w jednej z kawiarni.\nOgrody znajdują się w tym samym miejscu co Palazzo Pitti, była willa Medyceuszy, w której dziś znajduje się ogromna kolekcja dzieł zebranych przez członków tej najsłynniejszej rodziny florenckiej.\nBędąc w tej okolicy zrobiliśmy sobie miły spacer, z dala od tłumów. Odkrywaliśmy okolicę Oltrarno, dzielnicę po drugiej stronie Ponte Vecchio, stosunkowo spokojną i nietkniętą przez turystykę. Okolice Piazza San Spirito pełne są małych sklepów rzemieślniczych i słonecznych tarasów, idealnych na krótką przerwę. O zmroku, atmosfera staje się bardziej żywa, a kafejki zamieniają się w miejsca spotkań dla mieszkańców.\nZachód słońca na esplanadzie Michała Anioła\nNa zakończenie naszego pobytu we Florencji udaliśmy się na taras widokowy Piazzale Michelangelo znajdujący się po drugiej stronie rzeki, około 20 min od centrum miasta. Jest to miejsce, które koniecznie trzeba zaliczyć będąc we Florencji. Jako, że mieliśmy trochę czasu przed zachodem słońca, wybraliśmy się na krótki spacer, by zobaczyć znajdującą się w pobliżu wspaniałą romańską bazylikę San Miniato al Monte. Z polichromowaną marmurową fasadą z typowymi geometrycznymi wzorami toskańskimi prezentowała się pięknie, w ciepłych barwach popołudniowego słońca.\nZ esplanady Michała Anioła, znajdującej się nieco poniżej kościoła roztacza się wspaniały, panoramiczny widok na miasto. Jest to bardzo popularne miejsce, które odwiedza bardzo wiele osób, dlatego warto tu przyjść nieco wcześniej, aby spokojnie móc podziwiać wspaniałą panoramę miasta, która oferuje niesamowity widok na historyczne centrum Florencji, od twierdzy Belvedere do kościoła Santa Croce, Point Vecchio przez Duomo i dzwonnicy aż do toskańskich wzgórz na północ od miasta. Widok ten podczas zachodu słońca jest naprawdę imponujący.\nCo jeszcze zobaczyć we Florencji?\nDrugim wspaniałym muzeum we Florencji jest Muzeum Akademii. To właśnie w tej galerii można zobaczyć prawdziwego Dawida Michała Anioła. Posąg ważący ponad 5 ton i mierzący 5 metrów wysokości! Ale to nie wszystko, ponieważ można tu również podziwiać wiele innych dzieł znanych włoskich artystów, takich jak Orcagna i Pontormo.\nPlac Republiki – Piazza della Republicca\nTen plac jest jednym z wielu głównych placów miasta, które trzeba zobaczyć. Można podziwiać i wędrować w centrum starożytnych rzymskich ruin. Jest tu wiele znanych kawiarni, takich jak Café Gilli i Paszkowski, gdzie wielu artystów i pisarzy spędzało dzień w towarzystwie.\nZnana również jako Il Porcellino, ta słynna fontanna przedstawia dzika z brązu plującego wodę. Został on stworzony przez Pietro Tacca na początku XVII wieku, aby kupcy, którzy sprzedali swoje produkty na pobliskim placu, mogli mieć dostęp do wody. Przez stulecia pysk dzika został wypolerowany przez turystów dotykających go aby przyniósł im szczęście. Legenda głosi także, że jeśli włoży się monetę do ust dzika i następnie uda się ją wciągnąć do siatki pod posągiem, życzenie spełni się.\nJest to jeden z najpiękniejszych kościołów franciszkańskich w mieście, z wieloma pomieszczeniami udostępnionymi do zwiedzania, rozmieszczonymi na kilku piętrach. Można wspiąć się na dzwonnicę, odwiedzić muzeum lub jedną z wielu kapliczek.\nSpacerując po mieście spotkaliśmy wiele ciekawych i kreatywnych form streetartu. Zdecydowanie najbardziej zaintrygowały nas plakaty ze znanymi postaciami ze świata sztuki. Oto kilka z nich 🙂\nDuomoFlorenca zwiedzanieFlorencjaFlorencja co zobaczyćFlorencja katedraFlorencja mostFlorencja muzeaFlorencja punkty widokoweFlorencja w dwa dniFlorencja zabytkiKatedra Santa Maria del FioreKorytarz VasariegoMuzeum UffiziPalazzo VecchioPonte VecchioSąd ostatecznyTaras widokowy Michała AniołaToskania


Tatar z awokado i jabłek z jogurtem - Be Fit Be Strong\nDziś mamy chyba jakieś przesilenie, bo przez cały dzień bardzo chce mi się spać. Też tak mieliście? Dziś dość nietypowy dzień. Rektor mojej uczelni zaprosił mnie jako absolwentkę na uroczystość inauguracji, by wręczyć mi list gratulacyjny za wspaniałe wyniki w nauce na studiach magisterskich. Było to ogromne wyróżnienie, za które bardzo dziękuję.\nChciałabym się podzielić z Wami przepisem na przepysznego tatara z awokado i jabłka, który świetnie sprawdzi się jako appetizer, czy posiłek do słoiczka/pudełka do szkoły i pracy. Smak jest na tyle intrygujący, że musicie go spróbować. Tym bardziej, że przygotowanie tego dania nie trwa długo.\n– 400g jogurtu naturalnego (np. sojowego)\n– 2 dojrzałe, miękkie awokado\n– skórka starta z 1 niewoskowanej limonki\nJabłka obieramy, kroimy na ćwiartki i usuwamy gniazda nasiennie. Awokado kroimy wzdłuż na pół, usuwamy pestkę i łyżką wyciągamy z łupiny miąższ. Szalotkę obieramy. Awokado, jabłka i szalotkę kroimy w małą kostkę. Listki bazylii kroimy w cienkie paski. Pokrojone składniki mieszamy z sokiem z 1 limonki i skórką z 1/2 limonki oraz oliwą. Doprawiamy solą i pieprzem. Szczypiorek drobno siekamy. Jogurt mieszamy ze szczypiorkiem, sokiem z 1 limonki i skórką z 1/2 limonki. Doprawiamy solą i pieprzem. Jogurt nakładamy na dno słoiczków, a na wierzch układamy porcje tatara z awokado i jabłek.\nawokado bazylia cebula jabłko jogurt limonka oliwa szczypiorek\nOne Reply to “Tatar z awokado i jabłek z jogurtem”\n3 października, 2019 at 11:47 pm\nWiele osób ma problem z przekonaniem się do awokado. Myślę, że problem tkwi w jego podaniu, bo awokado samo w sobie może nie zachwycać (a przynajmniej niektórych), za to w połączeniu z innymi składnikami jest genialne (i bardzo zdrowe). Super ten Twój tatar, bardzo oryginalny 🙂


Battlefield.pl • Zobacz wątek - pytanie o koegzystencje topikow\nTeraz jest 16 sty 2019, 14:58\npytanie o koegzystencje topikow\nTytuł: pytanie o koegzystencje topikow\nNapisane: 22 maja 2011, 11:49\njesli te topiki istnieja:\nto dlaczego ten topik jest zablokowany?\nprosze o jakas logiczna odpowiedz a nie stek bzdur...\nOstatnio edytowano 22 maja 2011, 12:27 przez [Yossarian], łącznie edytowano 2 razy\nTytuł: Re: pytanie o koegzystencje topikow\nNapisane: 22 maja 2011, 12:19\nPo prostu wyjdź stąd, nigdy nie wracaj i przestań robić syf w kolejnym dziale.\nTo Twoje konto powinno zostać zamknięte już dawno temu, od tego zacznijmy, nie było by wtedy tych 2 żałosnych tematów i całego problemu w ogóle. Jeśli nie masz co robić to może pomaluj sobie coś w Paincie, nie wiem jak długo administracja ma zamiar tolerować takie zachowanie z Twojej strony. Rozumiem że chcesz na siłę coś dać od siebie w tym dziale, więc wymyślasz sobie jakiś sztampowy temat w którym linkujesz jakieś 5 letnie filmiki A kiedy w końcu ten badziewny temacik ląduje na śmietniku, to spamujesz na nowo?\nNapisane: 22 maja 2011, 18:09\nProszę byś sam odpowiedział , zgodnie z Twoją prośbą .\nDlaczego nie dopisałeś się do istniejącego wątku , tylko stworzyłeś kolejny , wklejając filmiki tzw "drugiej świeżości" ??\nNie ja zamknąłem Twój wątek ale zrobiłbym tak samo .\nNapisane: 22 maja 2011, 18:37\nNa pytanie czemu nie zostały zamknięte trzeba szukać odpowiedzi u moderatorów aktywnych w 2006r.\nYossarian nie szukaj na siłę spisku przeciwko tobie, bo takiego nie ma.\nNapisane: 22 maja 2011, 19:53\nDołączył(a): 26 gru 2007, 11:32\nLokalizacja: Masthuur City\nJa za to chce podziękować administracji oraz moderacji bo widze ze pomimo napływu pewnych elementów (który się tak jakby zwiększył od 2010) stale reprezentuje poziom który widziałem kilka lat temu. Z tego co zaobserwowałem wiele osób wywleka tematy które były modne kilka lat temu - jeżeli jara ich oldschool to może czas zacząć przeglądać topici od ostatniego? Mam też nadzieję że stale z całą stanowczością egzekwowane będzie zamykanie i usuwanie tego typu syfu. Kiedyś to przynajmniej zamykano dobre flejmy a nie taki kał pokroju tego tematu który powstaje obecnie. Yossarian zauważ też że dwa pierwsze linki są do tematów powstałych w 2006 a w 3 już pierwsza osoba zauważyła że "było" - więc nie wiem po kiego to wklejałeś.\nNapisane: 22 maja 2011, 22:51\nbyl = okej - ale stare topy, nie sa zamkniete..., sprawdzalem przez wyszukiwarke i nie znalazlem nic o filmach i tym bardziej z yt - dlatego otworzylem temat...\nlepiej chyba zeby 'zyl' jakis temat niz nic sie nie dzialo - poza tym jak zauwazyliscie, pierwszy film w temacie jest swiezutki i sa zapowiedzi kolejnych...\nnie szukam zadymy, spamu lub flejmu - ale:\nDominik, swoje uwagi wsadz sobie gleboko w buty obok slomy...\nNapisane: 23 maja 2011, 00:48\nDołączył(a): 6 mar 2010, 14:47\n[Yossarian] hahahahaha:D wszyscy ci pisza ze glupio robisz a ty dalej swoje widze ze IQ to masz na naprawde "wysokim poziomie" xD\nNapisane: 23 maja 2011, 00:58\nOdpowiedź na pytanie została uzyskana, temat zamykam.


Miasto WSZYSTKIE __VALENCIA__ ALBAL ALFAFAR ALFARP ALGINET ALMUSSAFES BENIFAIO CATADAU CULLERA EL PERELLO LLOMBAI PICASSENT POLINYA DE XUQUER SOLLANA SUECA\nWSZYSTKIE __VALENCIA__ ALBAL ALFAFAR ALFARP ALGINET ALMUSSAFES BENIFAIO CATADAU CULLERA EL PERELLO LLOMBAI PICASSENT POLINYA DE XUQUER SOLLANA SUECA\nLokal firmowy - Almussafes (Céntrico)\nPAG 1/31 - TOTAL 363 Nieruchomości\nHala przemysłowa - Sollana (PÓligono industrial olivarons) , Powierzchnia metrażowa 1999m2, 4274m2,...\nSprzedaż 120 €\nTeren przemysłowy - Sollana (Els olivarons) , 1584m2.\nTeren przemysłowy - Sollana (PÓligono industrial olivarons) , Powierzchnia metrażowa 11044m2, ...\nTeren przemysłowy - Sollana (PÓligono industrial olivarons) , Powierzchnia metrażowa 1326m2, 1326m2.\nTeren przemysłowy - Sollana (PÓligono industrial olivarons) , 1503m2.\nSprzedaż 200 €\nTeren przemysłowy - Sollana (PÓligono industrial olivarons) , 1102m2.\nTeren przemysłowy - Sollana (PÓligono industrial olivarons) , 1390m2.\nSprzedaż 505 €\nSłoneczny - Sollana , 188m2.\nSprzedaż 600 €\nSłoneczny - Sollana , 389m2.\nSprzedaż 630 €\nSłoneczny - Almussafes (Pontet) , 463m2.


Fototapeta na ścianę Eisenbahnschienen - Zobacz stylowe dekoracje w dużym formacie\nNowoczesna fototapeta Eisenbahnschienen z kategorii Fototapeta to dobry sposób na wzbogacenie Twojego wnętrza. Nie musisz wcale posiadać ogromnej ściany - Fototapeta "Eisenbahnschienen" dostępna jest w wielu rozmiarach i doskonale sprawdzi się nie tylko na dużych przestrzeniach, ale także jako mniejsza dekoracja ścienna. Motywami przewodnimi fototapety Eisenbahnschienen są: [product_tags]. Fototapeta "Eisenbahnschienen" - jaki wymiar będzie dla niej odpowiedni? To zależy oczywiście od tego, jaką przestrzenią dysponujesz. Polecamy wybrać fototapetę na wymiar "Eisenbahnschienen" nieco większą od rozmiaru ściany - łatwo będzie ją wtedy przyciąć do pożądanej wielkości. Dominujący kolorfototapety "Eisenbahnschienen" to kolorowy. Sprawi on, że dekoracja będzie wspaniale prezentować się we wnętrzach utrzymanych w podobnej kolorystyce. Z drugiej strony zachęcamy też do odważniejszego łączenia różnych odcieni w jednym pomieszczeniu. W ten sposób fototapeta na wymiar "Eisenbahnschienen" doskonale ożywi jednolitą paletę barw panującą w Twoim salonie.\nFototapeta "Eisenbahnschienen" oraz inne produkty są wykonane z flizeliny o gramaturze 120g/m². Wyjątkowe właściwości tego materiału sprawiają, że nie tylko idealnie przepuszcza on powietrze, ale też jest na tyle elastyczny, że pozwala na drobne korekty ułożenia fototapety "Eisenbahnschienen" na ścianie podczas montażu. Dzięki temu aplikacja tej dekoracji jest prosta i szybka. Do produkcji fototapet używamy bezzapachowych, ekologicznych tonerów - dlatego produkt Eisenbahnschienen spełnia wszystkie europejskie normy i może być sygnowany znakiem CE. Oznacza to, że nasze fototapety ścienne są bezpieczne i nietoksyczne - można je aplikować we wszystkich pomieszczeniach mieszkalnych, nawet w sypialni czy pokoju dziecięcym.\nNr F93695385 Autor: © Klaus The.\nwięcej Tagi: #fototapety, #rail, #curve, #curvy, #way, #move, #objective, #nature, #recreation, #railroad station, #go, #distant, zwiń


Żadne z powyższych zdań nie zaprzecza temu, że na Ziemi dochodzi do zbrodni przeciwko życiu. Ktoś wycina drzewa, osusza mokradła, trałuje dno morskie oraz zanieczyszcza wodę, powietrze i glebę. Za każdym razem ten ktoś jest istotą ludzką.\nPonieważ większość szkód ma miejsce w wyniku działań dużych korporacji, naturalne wydaje się nazwanie ich wrogami. Ujawnijmy ich niemoralne zachowanie! Wezwijmy do poniesienia odpowiedzialności! Ukarzmy ich znacząco za wszelkie zbrodnie! Usuńmy ich pieniądze z polityki! Wtedy może przynajmniej zminimalizujemy najgorsze szkody.\nTen argument brzmi rozsądnie w obecnych warunkach, ale przyjmuje za pewnik to, co musimy zmienić. W dalszej części książki podam więcej szczegółów, na razie uogólnię: walka z wrogiem jest daremna, gdy żyjesz w systemie z wbudowanymi niekończącymi się pokoleniami wrogów. To przepis na niekończącą się wojnę.\nJeśli to ma się zmienić, to jednym z uzależnień, z którymi będziemy musieli zerwać – bardziej fundamentalnym niż uzależnienie od paliw kopalnych – jest uzależnienie od walki. Następnie możemy zbadać warunki bazowe, które wytwarzają nieskończoną ilość wrogów.\nUzależnienie od walki wywodzi się z postrzegania świata jako złożonego z przeciwników, którymi są: obojętne siły natury zmierzające w kierunku entropii oraz wrogo nastawieni konkurenci dążący do postawienia własnego interesu reprodukcyjnego lub gospodarczego nad naszym. W świecie konkurentów dobre samopoczucie jest wynikiem dominacji. W świecie losowych sił natury dobrostan pojawia się dzięki kontroli. Wojna to mentalność kontroli w najbardziej ekstremalnej formie. Zabij wroga – chwasty, szkodniki, terrorystów, zarazki – a problem zostanie rozwiązany raz na zawsze.\nTyle że nigdy tak się nie dzieje. Po I wojnie światowej – „wojnie kończącej wszystkie wojny” – wkrótce nastąpiła kolejna, jeszcze bardziej straszliwa. Zło nie zniknęło także po klęsce nazistów czy po upadku muru berlińskiego. Rozpad Związku Radzieckiego wręcz zapoczątkował kryzys w naszym społeczeństwie, które przywykło definiować się poprzez swoich wrogów. W wyniku desperackich poszukiwań nowego przeciwnika na początku lat dziewięćdziesiątych (w których przez pewien czas na prowadzenie wysunął się raczej słaby kandydat o nazwie „kolumbijscy baronowie narkotykowi”), oficjalnym wrogiem numer jeden został „terror”.\nWalka z terroryzmem dała nowe życie kulturze opartej na wojnie; wydawało się, że oferuje perspektywę wojny permanentnej. Na nieszczęście dla kompleksu wojskowo-przemysłowego społeczeństwo wydaje się coraz mniej przerażone terrorem, dlatego konieczne jest wskazywanie szeregu nowych zagrożeń, dzięki czemu można utrzymać klimat strachu. Trudno powiedzieć, że kampanie zastraszające z ostatnich lat – rosyjscy hakerzy, islamski terror, ebola, wirus Zika, broń chemiczna Asada i program nuklearny Iranu, by wymienić tylko kilka – nie zadziałały. Media za każdym razem biją na alarm, a opinia publiczna zgadza się z działaniami uzasadniającymi te kampanie, takimi jak masowe programy oprysków na Florydzie, aby „zwalczać Zikę”.\nJednak (co może częściowo wynikać z tego, że obracam się w kontrkulturowych kręgach społecznych), nie widziałem wiele rzeczywistego strachu przed tymi zjawiskami, porównywalnego z wyczuwalnym lękiem przed Sowietami, który był niemal wszechobecny w moim dzieciństwie. Społeczeństwo umniejsza znaczenie praktycznie wszystkiego, co mówią władze, w tym budowania atmosfery strachu. Jego apatia pozwala elitom rządzącym realizować swoje programy kontroli, ale one nie kanalizują prawdziwego strachu ani się na nim już nie opierają. Czy ktoś spoza klas politycznych boi się Iranu, Baszara al-Asada lub Władimira Putina? Podejrzewam, że politycy też nie czują realnego zagrożenia, choć mogą wykazywać pozór niepokoju w celach politycznych.\nPrzywołuję słabnącą moc taktyki straszenia, ponieważ wysiłki mające na celu powstrzymanie zapaści ekologicznej wykorzystują wiele z tych samych technik. Podstawowa narracja dotycząca zmian klimatu brzmi: „Zaufaj nam. Złe rzeczy się zdarzą, jeśli się nie pospieszymy i nie dokonamy wielkich zmian. Już jest prawie za późno – wróg stoi u bram!”. Chcę zakwestionować założenie, że możemy i powinniśmy motywować społeczeństwo za pomocą odwołujących się do strachu apeli o zadbanie o własny interes. Co z przeciwstawnymi emocjami? Co z nawoływaniem do miłości? Czy życie na Ziemi jest cenne i święte samo w sobie, czy może tylko ze względu na użyteczność dla nas samych?\nAktywizm związany ze zmianami klimatu obfituje w narracje wojenne, metafory wojenne i strategie wojenne. Przyczyną tego jest – oprócz głęboko zakorzenionych nawyków związanych z Opowieścią o Oddzieleniu – chęć wywołania zapału i zaangażowania, które ludzie okazują w czasie wojny. Zgodnie z retorycznym językiem wojny przywołujemy zagrożenie egzystencjalne.\nNie sądzę, by to dalej działało. Zastanawiam się, czy w tytułach moich esejów używać terminu „zmiana klimatu”. Ostatnim razem, gdy to zrobiłem, jeden z czytelników napisał do mnie: „Prawie nie przeczytałem twojego tekstu, ponieważ w tytule była zmiana klimatu, a ja mam już dość czytania w kółko o tym samym”.\nMoże stajemy się zmęczeni wojną. Czy jeszcze więcej wezwań nakłoni cię do przyłączenia się do kolejnej bitwy? Czy doświadczasz wypalenia, w którym żaden nowy horror nie może cię zachęcić do takiego zaangażowania, jakie wykazywałaś/wykazywałeś kilka lat temu? Wypalenie wydaje się być kryzysem aktywistów, ale jak sugeruje historia człowieka zagubionego w labiryncie, może stać się koniecznym początkiem zaangażowania zupełnie innego rodzaju.\nMoja przyjaciółka Pat McCabe, kobieta z plemienia Diné (Nawaho) i długoletnia studentka Lakota Way, ujmuje to w ten sposób: „Gdy docierasz do kresu swoich sił, wtedy dzieje się magia”. Kiedy wyczerpie się nasza wiedza, wówczas stanie się możliwe to, o czym nie wiemy.\nPogrążony w smutku z powodu ruiny życia na Ziemi, co zrozumiałe, możesz obrazić się na każdą sugestię, by „zaniechać walki”. Dla mentalności wojennej taka rezygnacja oznacza wycofanie się z działania. Sugeruję, abyśmy zrezygnowali z walki w innym sensie: jako zasady orientującej nasze starania o uzdrowienie Ziemi. Wciąż mogą się rozgrywać bitwy, ale gdy wybierzemy pokojowe metody, uzyskamy dostęp do znacznie większej mocy uzdrawiania.\nCzęsto uważa się, że II wojna światowa była ostatnią dużą wojną zakończoną jednoznacznym wynikiem. Później konflikty zbrojne zwykle kończyły się impasem, niepewnym rezultatem lub nawet porażką silniejszej strony. Przykładowo niepowodzenie USA w wojnie w Afganistanie nie wynikało z gorszego uzbrojenia Amerykanów, tylko z tego, że ich broń nie wystarczała do osiągnięcia celu, którego nie można było osiągnąć siłą. Broń i bomby zwykle nie mogą zapewnić stabilności, „zdobyć serc i umysłów” ani uczynić kraju proamerykańskim, chyba że jednoznacznie ratują ludzi przed despotami lub agresorami.  W ten właśnie sposób od czasów Wietnamu media uzasadniają każdą kolejną wojnę.\nTo samo dotyczy wojen niemilitarnych. W ciągu mojego życia słyszałem już deklaracje wojny z biedą, rakiem, narkotykami, terrorem, głodem, a teraz ze zmianami klimatu. Żadna z nich nie była bardziej skuteczna niż wojna w Iraku.\nJeśli „walka” ze zmianami klimatu jest wojną, to jasne jest, która strona wygrywa. Emisje gazów cieplarnianych nieustannie rosną, odkąd po raz pierwszy powszechnie uznano je za problem pod koniec lat osiemdziesiątych. Wylesianie również trwa nieprzerwanie, a w niektórych miejscach nawet przyspiesza. Nie poczyniono żadnych postępów w zakresie zmiany podstawowej infrastruktury zależnej od paliw kopalnych. Gdyby wojna była jedyną odpowiedzią, musielibyśmy walczyć jeszcze bardziej zażarcie. Ale jeśli jest inny sposób, nawyk walki staje się przeszkodą w osiągnięciu zwycięstwa.\nW przypadku ekobójstwa mentalność wojenna nie tylko jest przeszkodą w uzdrowieniu, ale wręcz stanowi immanentną część problemu. Wojna opiera się na pewnego rodzaju redukcjonizmie: redukujemy złożone powiązane ze sobą przyczyny – w tym samych siebie – do prostej, zewnętrznej przyczyny zwanej wrogiem. Co więcej, zwykle wojna zależy od sprowadzenia wroga do zdegradowanej karykatury człowieka. Demonizacja i dehumanizacja wroga niewiele różni się od desakralizacji przyrody, na której dokonywane jest ekobójstwo. W postrzeganiu natury jako innego – nie zasługującego na cześć i szacunek przedmiotu dominacji, kontroli i podporządkowania – jest coś podobnego do mechanizmu odczłowieczania i wykorzystywania ludzi.\nPoszanowanie natury jest nierozerwalnie związane z szacunkiem dla wszystkich istot, w tym człowieka. Kultywowanie jednego bez drugiego jest niemożliwe. Dlatego zmiany klimatu wzywają nas do większej transformacji niż zwykła zamiana nieodnawialnych źródeł energii na odnawialne. Wzywają nas do przekształcenia podstawowej relacji między sobą a innymi, w tym między kolektywną jaźnią ludzkości a jej „innym” – naturą.\nSkłonny do filozofii czytelnik może zaprotestować, że „Jaźń” i „Inny” nie są tak naprawdę oddzieleni lub że rozróżnienie człowiek – natura jest sztucznym, fałszywym i destrukcyjnym dualizmem, wynalazkiem współczesnego umysłu. Rzeczywiście „natura” jako odrębna kategoria sugeruje, że my, ludzie, jesteśmy nienaturalni, a zatem potencjalnie zwolnieni z przestrzegania praw przyrody. Niezależnie od metafizyki leżącej u podstaw tego poglądu zmienia się nasza mitologia. Nigdy nie byliśmy oddzieleni od natury i nigdy nie będziemy, ale zgodnie z dominującą kulturą od dawna wyobrażamy sobie, że jesteśmy oddzieleni od natury i naszym przeznaczeniem jest przekroczyć jej ograniczenia. Żyliśmy w mitologii oddzielenia.\nCzęścią mitologii oddzielenia jest przekonanie, że natura to rzecz; innymi słowy wiara, że tylko ludzie posiadają pełną jaźń. To właśnie pozwala nam wykorzystywać istoty pozaludzkie do naszych celów, podobnie jak dehumanizacja ludzi o ciemniejszym kolorze skóry upoważniała ludzi o jasnej karnacji do ich zniewolenia.\nW dominującej kulturze od kilkuset lat zachodzi proces rozpoznawania tego, kto liczy się jako w pełni subiektywne, świadome i godne „ja”. Dwa lub trzy stulecia temu tylko biały mężczyzna – posiadacz majątku był pełnym podmiotem. Następnie kategoria ta została rozszerzona na wszystkich białych mężczyzn. Później ponownie rozszerzyła się na kobiety i osoby, których skóra nie jest biała. Potem powstał ruch na rzecz praw zwierząt, który ogłosił, że zwierzęta również mają świadomość, podmiotowość i życie wewnętrzne, dlatego nie należy ich traktować jak zwykłe bestie lub maszyny produkujące mięso. Od niedawna publikowane są niezwykłe odkrycia naukowe dotyczące inteligencji roślin, inteligencji grzybni, inteligencji gleby, inteligencji leśnej, a nawet zdolności wody do zatrzymywania i przekazywania złożonych, dynamicznych wzorów informacji. Odkrycia te wydają się zbieżne z powszechną w rdzennych plemionach wiarą w życie i świadomość wszystkiego, co nas otacza.\nTak jak bigoteria i ekobójstwo zależą od odczłowieczenia lub „od-jaźnienia” innego, tak samo zadziała odwrócenie obu tych zjawisk w kierunku Opowieści o Współistnieniu. Ponownie podkreślam, że termin ten wykracza poza zwykłe powiązania lub współzależności poprzez podkreślenie, że jesteśmy egzystencjalnie połączeni ze wszystkimi istotami i całym światem. Moje istnienie bierze udział w twoim istnieniu oraz istnieniu wielorybów, słoni, lasów i oceanów. To, co się z nimi dzieje, przytrafia się także mnie na pewnym poziomie. Kiedy gatunek wymiera, coś w nas też umiera; nie możemy uciec od zubożenia świata, w którym żyjemy.\nDotyczy to w równym stopniu dobrobytu ekologicznego, gospodarczego i politycznego. Znajdujemy się u schyłku kolonializmu i imperializmu, w których bogactwo jednego narodu było budowane na grabieży innych. Dobiega końca era myślenia, że bogactwo ludzkie może zostać zbudowane na grabieży natury. Z pewnością zewnętrzne struktury obu rodzajów grabieży wydają się tak solidne jak zawsze, a nawet osiągają nowe ekstrema. Jednak ich rdzeń ideologiczny wygasł. Zbiegające się liczne kryzysy inicjują ludzkość do nowej i jednocześnie starożytnej mitologii współistnienia.\nPragnę pokazać, że postrzeganie rzeczywistości kryzysu klimatycznego różni się od naszej powszechnej percepcji. Podstawową prawdą zmian klimatu jest to, że znajdujemy się u końca pewnej ery. Jesteśmy u schyłku Ery Oddzielenia. To przejście, które trwa już od trzech pokoleń, zainaugurowane zostało przez najbardziej ekstremalną ze wszystkich możliwych technologii kontroli stosowanych w punkcie kulminacyjnym Wojny Totalnej. Mówię oczywiście o Bombie.\nEra wojny właściwie dobiegła końca w 1945 roku, kiedy ludzie po raz pierwszy w historii opracowali broń zbyt straszną do użycia. Dwa przerażające zastosowania bomby atomowej przygotowały grunt pod dziesięciolecia „wzajemnie gwarantowanego zniszczenia”, migoczącej ewolucyjnej świadomości, że to, co robimy Innemu, robimy też sobie. Po raz pierwszy w historii totalna wojna między wielkimi mocarstwami stała się niemożliwa. Dzisiaj nikt poza zatwardziałą mniejszością nie rozważa użycia broni jądrowej nawet w przypadkach, w których odwet jest mało prawdopodobny. Skażenie promieniotwórcze sprawia, że użycie jej na dużą skalę jest nie do pomyślenia, ale powstrzymuje nas coś jeszcze. Nazywamy to może sumieniem lub etyką, ale historia jasno pokazuje, że sumienie lub etyka same w sobie nie wystarczą, aby powstrzymać głupich i straszliwych. Nie, coś innego się zmieniło.\nWierzę, że to świadomość współistnienia przenika do naszej cywilizacji. To, co robimy Innemu, robimy sobie. To będzie zrozumienie definiujące następną cywilizację – jeśli ona zaistnieje. W tej chwili my (zwykle kiedy mówię w tej książce „my”, mam na myśli dominującą kulturę) mamy do czynienia z lekcją numer dwa w programie współistnienia. Lekcja pierwsza to bomba. Lekcja druga to zmiany klimatu.\n Niektórzy twierdzą, że prawdziwym celem ostatnich wojen było zasianie chaosu i zniszczenie zdolności suwerennych rządów do przeciwstawiania się neoliberalnej polityce wolnego handlu i imperialistycznej geopolityce. W tym rozumieniu niektóre wojny były wielkim sukcesem, np. te, które zniszczyły Jugosławię i Libię. Niemniej jednak ciągle jest aktualne twierdzenie, że narzędziami wojny nie możemy osiągnąć tego, o czym mówimy i w co wierzymy.\n« Kim są „oni”\nCzy nic innego się nie liczy? »