Przemyślny Porportuk - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Przemyślny Porportuk\nTytuł orygin. „The Wit of Porportuk“ ze zbioru „Lost Face“\nEl-Soo była dziewczynką w Misji. Matkę straciła będąc jeszcze małem dzieckiem i pewnego letniego wieczoru Siostra Alberta wyjęła ją z pośród płomieni, jak głownię z ogniska, zabrała do Misji Ś-go Krzyża i ofiarowała Bogu. El-Soo była Indjanką czystej krwi, pomimo to jednak przewyższała we wszystkiem towarzyszki swoje pół lub ćwierć krwi. Nigdy jeszcze dobre Siostry nie miały do czynienia z dziewczęciem tak posłusznem i zgodnem, a równocześnie tak inteligentnem.\nEl-Soo była zdrowa, zręczna i sprytna. Przedewszystkiem jednak miała w sobie młody ogień, iskrzący płomień życia, swoisty żar woli, słodyczy i odwagi. Ojciec jej był wodzem plemienia i krew władcy płynęła w jej żyłach. Posłuszeństwo El-Soo stawało się nieraz tematem rozważań i dyskusji. Istniało jakieś głębokie pokrewieństwo między nią samą a zasadniczemi prawami natury, panującemi w świecie zewnętrznym, dlatego też może chwytała szczególnie łatwo wiadomości z matematyki. Celowała również w wielu innych rzeczach. Czytać i pisać po angielsku nauczyła się tak szybko, jak żadna dotychczas wychowanka Misji. Przewodziła również w nauce śpiewu, śpiew bowiem zaspakajał w całej pełni owo jej poczucie ścisłości i rytmu wszechświata. Była urodzoną artystką i zatajony ogień wewnętrzny rwał się w niej ku twórczości. Gdyby żyć jej było dane w bardziej sprzyjających warunkach, poświęciłaby się może muzyce lub literaturze.\nByła jednak tylko El-Soo, córką Klakee-Nah, wodza plemienia, i mieszkała w Misji Św. Krzyża, nie pośród artystów, lecz wśród bogobojnych siostrzyczek, myślących jedynie o czystości serca, sprawiedliwości uczynków i przyobiecanym weselu duszy w kraju wiekuistego życia, leżącym za błękitami.\nCzas mijał. El-Soo liczyła lat osiem, gdy dostała się do Misji; kiedy zaś skończyła szesnaście i Siostry porozumiewać się poczęły ze swą zakonną władzą w sprawie wysłania dziewczęcia do Stanów Zjednoczonych dla dalszego kształcenia, zjawił się w klasztorze jakiś człowiek z jej wioski i zażądał widzenia z rodaczką. Zawołano doń El-Soo natychmiast. Ów Indjanin był to odrodzony Kaliban, stworzenie zwierzęco brzydkie i nieokrzesane, z wielką czaszką pokrytą czubem nigdy nieczesanych włosów. Spojrzał z podełba na dziewczynę i nie raczył usiąść.\n— Brat twój umarł — powiedział krótko.\nEl-Soo nie była specjalnie wstrząśnięta. Prawie nie pamiętała brata.\n— Ojciec twój jest stary i samotny — mówił dalej wysłaniec. — Posiada dom wielki i pusty. Chciałby słyszeć głos twój i patrzeć na ciebie.\nTak, ojca pamiętała dobrze — starego Klakee-Nah, wodza plemienia, przyjaciela wszystkich misjonarzy i kupców, wielkiego mężczyznę o mięśniach olbrzyma, dobrotliwych oczach i władczem obejściu. Pamiętała jak majestatycznie jeździł po osadzie w poczuciu swej pierwotnej królewskości.\n— Powiedz mu, że przyjadę — brzmiała odpowiedź El-Soo.\nKu niewypowiedzianej rozpaczy siostrzyczek, głownia wyjęta z ogniska powracała doń sama. Wszelka dyskusja z El-Soo była daremna. Nie istniały dla niej żadne argumenty, przekładania, czy prośby. Siostra Alberta przyznała się nawet do projektu wysłania jej na południe. El-Soo patrzała pustemi oczyma w złocistą perspektywę, którą otwierano przed nią — i odmownie potrząsała głową. W oczach jej natrętnie stawała inna wizja: potężny łuk Yukonu przy stacji Tana-naw, Misja Ś-go Jerzego po jednej stronie, placówka handlowa po drugiej, a pomiędzy nimi, pośród indyjskiej osady, pewien wielki dom z ciosanych belek, gdzie przebywał starzec otoczony niewolnikami.\nWszyscy mieszkańcy wybrzeża Yukonu w promieniu dwu tysięcy mil znali ów wielki dom z ciosanych belek, owego starca i jego niewolników. Siostry Ś-go Krzyża znały również dom ten i ciągłe w nim wesele, szaleństwa i uczty. To też lamentowano w Misji, kiedy El-Soo odjeżdżała.\nGdy zaś przybyła do domu, rozpoczęło się tam nieustające wielkie święto. Klakee-Nah, przyzwyczajony do rozkazywania, spróbował protestować przeciwko rozkazodawczym zapędom córki, nakoniec jednak, po barbarzyńsku marząc o przepychu życia, zdecydował się pożyczyć tysiąc dolarów od starego Porportuka, który był najbogatszym Indjaninem w całej dolinie Yukonu. Równocześnie w placówce handlowej otworzono rachunek na imię Klakee-Naha. El-Soo odrodziła stary dom. Szeregiem zmian i ulepszeń dodała mu nowego uroku, ojciec zaś podtrzymywał po staremu dawne tradycje gościnności i wesela.\nWszystko to nie było rzeczą zwykłą w życiu Indjan z nad Yukonu, lecz Klakee-Nah nie był zwykłym Indjaninem. Nietylko lubił okazywać sąsiadom nieustającą i hojną gościnność, ale również mógł sobie na to pozwolić, gdyż, jako wódz, posiadał duże środki pieniężne. W czasach najpierwotniejszego sposobu handlowania, Klakee-Nah był potężnym władcą swego plemienia i wzbogacił się, pośrednicząc w handlu z białymi. Później, wraz z Porportukiem, wydobywał złoto przy rzece Koyokuk. Klakee-Nah był typowym arystokratą z urodzenia i sposobu postępowania. Porportuk zaś był prawdziwym „bourgeois“ i, naturalnie, okpiwszy wspólnika przy aferze ze złotem, ze skwapliwą radością zagospodarował się i pomnażał swe skarby. Klakee-Nah natomiast wrócił spokojnie do swego wielkiego domu i rozrzutnego trybu życia. Porportuka znano, jako najbogatszego Indjanina Alaski. Klakee-Naha — jako najczystszego człowieka. Porportuk był faktorem i lichwiarzem, Klakee-Nah był szlachetnym anachronizmem, zabytkiem z dawnych lepszych czasów, wojownikiem i hulaką, szczęśliwym przy winie i pieśni.\nEl-Soo oswoiła się z wielkim domem i jego nastrojem równie łatwo, jak niegdyś z Misją Ś-go Krzyża i panującemi tam obyczajami. Nie próbowała bynajmniej zmieniać swego ojca i skierowywać kroków jego na ścieżki boże. Coprawda, robiła mu wyrzuty, kiedy upijał się zbyt gruntownie, czyniła to jednak wyłącznie z troskliwości o jego zdrowie i podsuwała mu raczej pod nogi stateczny grunt ziemski, niźli drogę zbawienia.\nWrota, prowadzące do wielkiego domu, stały zawsze otworem. Co zaś do wchodzących i wychodzących — tych nie brakowało nigdy. O strop obszernej jadalni odbijał się nieustannie brzęk naczyń i dźwięki pieśni. Za stołem siedzieli przybysze z całego globu, wodzowie odległych plemion, Anglicy rodowici i obywatele Wielkiej Brytanji, obok Yankesów i wędrownych agentów wszelkich towarzystw handlowych, cowboy’e ze stepów Zachodu, żeglarze z mórz rozmaitych, myśliwi i poganiacze ze wszystkich narodowości świata.\nEl-Soo oddychała swobodnie w atmosferze kosmopolityzmu. Angielskim władała równie dobrze, jak językiem własnego plemienia. Śpiewała angielskie ballady i pieśni, znała nowe obyczaje indyjskie i starodawne, zanikające już tradycje. Ubierała się zwykle jak biała kobieta, wiedziała jednak, kiedy włożyć indyjski strój córki wodza — i umiała go nosić. Przydały jej się teraz zarówno wiadomości krawieckie zdobyte w Misji, jak i własne poczucie artystyczne. Subtelnie obmyślała i zdobiła swoje suknie, jak czyni to biała kobieta. I suknie te istotnie nosiły ślady staranności.\nW swoim rodzaju była El-Soo równie niezwykłą jak jej ojciec i niemniej wyjątkowe było jej położenie społeczne. Ją jedną z pośród Indjanek traktowano na równi z niewieloma białemi kobietami, zamieszkującemi stację Tana-naw. Była też jedyną Indjanką, o którą oświadczali się oficjalnie biali mężczyźni i której nigdy nie ośmielili się obrazić.\nEl-Soo bowiem była piękna. Pięknością własną, inną niż białe kobiety, inną niźli Indjanki. Żarzył się w niej płomień uroczny, niezależny od pochodzenia i on to stanowił przedewszystkiem jej piękno. Wpływ zaś rasy, jak głęboko tylko sięgnąć zdołał, wytworzył z niej klasyczny typ indyjski. Jej to wyłącznie były owe swoiste, błękitno-krucze włosy i śmigła brew cienkołuka i czarne oczy lśniące i śmiałe, jak stal przenikliwe, królewsko-dumne. Jej to był nos rzeźbiony, orli, o delikatnych, drgających nozdrzach i owe lekko wydatne kości policzkowe, które jednak nie stały się wypukłe, i te wargi wąskie, a jednak nie zanadto wąskie. Ale ponad wszystkiem i poprzez wszystko żył w niej ów płomień — niezrozumiały, nieuchwytny czar, który był ogniem i który był zarazem jej duszą, duszą co ciepła i łasząca taiła się w głębi źrenic, co zorzą ogarniała policzki, drżeniem rozszerzała nozdrza, mimowolnie gięła łuk warg czerwonych, a kiedy wargi były spokojne, czaiła się na nich tętnem ledwie uchwytnem, ciągie obecnem, tajemniczem.\nEl-Soo była mądra. Nadmiernie wrażliwa na ból i wszelkie zło, gotowa była równocześnie do natychmiastowego przebaczania. Uśmiech przenikający całą jej istotę promieniował jak światło, budząc uśmiechy naokół. El-Soo nie stała się jednak ośrodkiem życia wielkiego domu. Na to nie pozwoliłaby nigdy. Wielki dom i wszystko co mieściło się w tem pojęciu — należało do ojca. Wśród gwarnych pokoi przesuwała się jego majestatyczna postać gospodarza, co gości łaskawie, co rządzi i stanowi prawa. A chociaż, gdy siła opuszczać poczęła starcze dłonie, El-Soo delikatnie ujęła ster spraw domowych i przyjęła odpowiedzialność za czyny obojga — nazewnątrz rządził niezmiennie ojciec, usypiający nieraz za biesiadnym stołem, ofiara uczt całego życia, lecz zawsze uczt tych pan i gospodarz.\nPo wielkim domu snuła się jeszcze postać inna: przemyślny Porportuk, złowieszczy, kiwający łysawą czaszką, potępiający w milczeniu, bez protestu sypiący złotem. Nie znaczy to, żeby w rzeczywistości Porportuk opłacał uczty, splątawszy bowiem chytrze interesy swoje z interesami Klakee-Naha, rok po roku obejmował część jego posiadłości. Porportuk raz jeden zdecydował się ostrzec El-Soo przed ruiną, do której prowadzi rozrzutny sposób życia w wielkim domu — było to wtedy, kiedy zgarnął resztę dóbr starego Wodza — nie ryzykował jednak po raz drugi. El-Soo bowiem, tak, jak jej ojciec, była typową arystokratką, z tą samą pogardą dla pieniądza i z równym poczuciem godności, wrażliwem niby najcieńsza struna.\nPorportuk więc pożyczał nadal zgorszony i gniewny, a pieniądze płynęły, jak złota piana. El-Soo. postanowiła jedno: ojciec umrze tak, jak żył. Nie runie z dostatku w nędzę, nie zmniejszy lekkomyślnego ucztowania, nie uśmierzy swej rozrzutnej gościnności. Kiedy głód nawiedzał okolicę, Indjanie, jak niegdyś, przychodzili w rozpaczy — odchodzili zaspokojeni. Gdy zaś brakło pieniędzy, żądano pożyczki od Porportuka, proszący bowiem zawsze musieli otrzymać, czego pragnęli. El-Soo mogłaby śmiało powtórzyć za arystokracją każdego kraju i każdego czasu „Après moi — le deluge!“. Dla jej kasy owym potopem był stary Porportuk. Albowiem za każdym kredytowanym dolarem spoglądał na dziewczynę bardziej zachłannym wzrokiem i czuł w sobie dziwny, dawno niezaznany ogień.\nEl-Soo jednak nie miała dlań oczu łaskawych. Nie miała ich również dla żadnego z białych mężczyzn, którzy pragnęli poślubić ją w kościołku Misji, z dzwonami, z księdzem i czytaniem ksiąg kościelnych. Bowiem na stacji Tana-naw mieszkał młody mężczyzna imieniem Akoon, jej własnej rasy, z tegoż plemienia i tejże osady. Silny był, miły jej oczom i dobry myśliwy, ale — choć daleko i często wędrował po obcych krajach — pozostał ubogi. Zwiedził wszystkie strony świata. Bywał w dalekiej Sitce, podróżował do Stanów Zjednoczonych, przebrnął kontynent aż do zatoki Hudsona i z powrotem, poczem, statkiem polującym na foki dotarł do Syberji i Japonji.\nWróciwszy z nieudanej wyprawy po złoto, którą przedsięwziął był do Klondike, zgłosił się Akoon z własnej woli do starego Klakee-Naha, aby zdać mu sprawę ze wszystkiego, co widział na szerokim świecie. Wtedy to po raz pierwszy ujrzał El-Soo, w trzy lata po jej powrocie z Misji. Odtąd Akoon przestał podróżować. Odmówił nawet przyjęcia posady sternika na wielkim parowcu, płatnej po 20 dolarów dziennie. Polował trochę i zarzucał sieci, ale zawsze w pobliżu stacji Tana-naw. W wielkim domu przebywał często i długo. El-Soo zaś porównała go z innymi mężczyznami i orzekła, iż jest odpowiedni. Śpiewał dla niej pieśni, a był tak wierny i pałający miłością, iż cała osada twierdziła zgodnie, że młody Akoon do szaleństwa kocha się w córce Wodza. Porportuk zaś pomrukiwał tylko i łożył nowe wciąż sumy na utrzymanie wielkiego domu.\nLecz oto nadeszła ostatnia uczta Klakee-Naha. Siedział za biesiadnym stołem z gardłem zdławionem śmiercią, której tym razem nie mógł zapić winem. Okrzyki, żarty i pieśni rozlegały się wkoło. Akoon opowiadał jakąś wesołą przygodę, wywołując za stołem przeciągłe echa śmiechu. Nie widział łez ni trwogi przy tej biesiadzie. Cóż było bardziej naturalne, ponad to, że stary Wódz umierał tak, jak żył. I któż mógł to odczuć lepiej nad El-Soo? Wodza otaczało jak zawsze koło starych przyjaciół biesiadników i jak dawniej, trzech białych jeszcze od mrozu marynarzy, przybyłych wprost z mórz arktycznych, niegdyś uczestników wyprawy 74-go roku. Za plecami gospodarza stali czterej siwowłosi starcy, ostatni niewolnicy, pozostali z licznego pocztu młodości. Zamglonemi oczyma czuwali nad potrzebami pana, drżącemi dłońmi napełniali czaszę, lub rozcierali plecy pomiędzy ramionami, gdy śmierć napierała mocniej, a Klakee-Nah kaszlał i rzęził.\nByła to dzika noc, i kiedy godziny mijać poczęły za godzinami, a śmiech i pieśń nie milkły — śmierć natarczywiej zdławiła gardło starca i bliżej błysnęła mu w oczy białemi ślepiami. Wtedy stało się, iż zawezwać rozkazał Porportuka. Porportuk wszedł do ogrzanej komnaty wprost z mrozu i śniegu i rozejrzał się strofującemi oczyma po zastawie win i mięsiw, za które płacił. Lecz kiedy powiódł wzrokiem po długim szeregu rozgrzanych twarzy biesiadników i ujrzał przy końcu stołu bladą twarzyczkę El-Soo, ogień zapłonął mu w źrenicach, a niezadowolenie stajało natychmiast.\nZrobiono miejsce u boku Klakee-Naha i postawiono przed nowoprzybyłym szklanicę. Wódz własnoręcznie napełnił ją najlepszym winem. — Pij — zawołał. — Cóż, niedobre?\nOczy Porportuka zaszły mgłą zadowolenia, mlasnął ustami i skinął głową.\n— Piłeś kiedy takie wino we własnym domu, hę? — pytał Klakee-Nah.\n— Nie będę przeczył, że dobry to napój dla starego gardła — odrzekł Porportuk i zamilkł, nie dokończywszy myśli.\n— Ale zadrogo kosztuje! — wyręczył go Klakee-Nah, ryknąwszy śmiechem. Porportuk, gniewny, słuchał, jak wzdłuż całego stołu bawić się poczęto jego kosztem. W oczach zabłysnął mu zły płomień.\n— W jednym czasie byliśmy małymi chłopcami — powiedział. — A teraz ciebie dławi już śmierć za gardło, — ja jestem wciąż jeszcze silny i pełen życia!\nPomruk niechęci poszedł po zgromadzeniu. Klakee-Nah zaczął się dusić w nagłym przystępie kaszlu, a starzy niewolnicy rzucili się do rozcierania pleców. Po chwili Klakee-Nah począł mówić, z wysiłkiem chwytając powietrze i wznosząc rękę na znak, iż żąda ciszy.\n— Ty, Porportuk, zgasiłeś ogień w swoim domu, dlatego, że drzewo kosztuje za drogo. Tak samo zgasiłeś swoje życie. He, he, żyć — też jest nie tanio, a ty odmówiłeś życiu ceny, która się zań należy. Istnienie twoje podobne jest do izby, gdzie ognia niema i łoże stoi twarde, niepokryte ciepłemi skórami. — Dał znak, żeby mu napełniono winem szklanicę, którą trzymał wzniesioną. — Zato ja żyłem. I rozgrzewało mnie życie tak, jak nigdy nie rozgrzewało ciebie. Prawda, będziesz żył długo. Ale najdłuższe nawet noce chłodne są i ciężkie, kiedy człowiek leży drżąc we własnym domu i nie zmruży oka. Moje noce były krótkie — lecz smacznie i ciepło sypiałem.\nWychylił czarkę. Drżąca dłoń niewolnika nie zdążyła jej pochwycić, więc roztrzaskała się z brzękiem, rzucona o podłogę. Klakee-Nah odchylił się, oparł o poręcz i z życzliwym uśmiechem spoglądał na pochylone ku ustom gości kielichy. Dał znak i dwaj niewolnicy poczęli pomagać mu usiąść prosto. Lecz zbyt byli słabi, a ciało Wodza zbyt ciężkie, to też wszyscy czterej zaledwie z trudnością zdołali unieść barki pańskie.\n— Ale twój sposób życia nie obchodzi nas teraz — ciągnął dalej Klakee-Nah. — Mamy ze sobą inne sprawy, Porportuk, hę? Długi są nieszczęściem, a ja sporo miałem tych nieszczęść. Cóż więc słychać z mojemi długami — ile się tam tego uzbierało?\nPorportuk poszperał w kieszeni i wyjął zasmolony notatnik. Pociągnął z kieliszka i zaczął: — Oto kwit z sierpnia 1889 r. na 3 tysiące dolarów. Procenty zalegają. A oto kwit z następnego roku na 5 tysięcy dolarów. Tę sumę dodaliśmy potem do sumy wziętej o miesiąc później i wynoszącej tysiąc dolarów. A oto jeszcze kwit...\n— Niech licho porwie kwity! — krzyknął niecierpliwie Klakee-Nah. — Kręci się od nich głowa i wszystko co w niej jest! Całą sumę! Całą sumę odrazu! No?\nPorportuk przyjrzał się notatnikowi. — Piętnaście tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt dolarów i siedemdziesiąt pięć centów — odczytał z troskliwą dokładnością.\n— Dodaj do szesnastu — dodaj do szesnastu! — odrzekł wyniośle Klakee-Nah. — Nierówne cyfry nie są dobre. No, a teraz (po to cię właśnie wezwałem) otwórz mi kredyt na nowe 16 tysięcy dolarów. Kwit podpiszę. Procent możesz określić, jaki ci się podoba, a miejsce płatności naznacz na tamtym świecie, wtedy, gdy spotkamy się u ogniska Wielkiego Ojca wszystkich Indjan. Tam dług będzie zapłacony. Obiecuję ci to solennie. Oto masz słowo Klakee-Naha.\nPorportuk patrzał zdumiony i zaskoczony, a głośny śmiech biesiadników wstrząsał ścianami izby. Klakee-Nah wzniósł obie ręce. — Nie — zawołał — to wcale nie żarty! Ja mówię uczciwie. Dlatego właśnie wezwałem cię, Porportuk. No, dawaj kwit.\n— Nie prowadzę interesów z tamtym światem — odpowiedział powoli lichwiarz.\n— Jakto? Nie przypuszczasz, że spotkamy się u ogniska Wielkiego Ojca? — zapytał Klakee-Nah. A potem dodał: — Co do mnie, będę tam z pewnością.\n— Nie prowadzę interesów z tamtym światem — powtórzył chmurnie Porportuk.\nUmierający człowiek spoglądał nań ze szczerym zdumieniem.\n— Znam nicość tamtego świata — wyjaśniał Porportuk. — Wolę dłużników tu, na ziemi.\nTwarz Klakee-Naha rozjaśniła się śmiechem. — Twojemu niedowiarstwu winne jest zimno, w którem sypiasz — zawołał. Poczem pomyślał chwilę i rzekł: — Chcesz koniecznie być zapłaconym na tym świecie? Niech i tak będzie. Posiadam ten oto dom. Weź go i spal kwity nad tą świecą.\n— Dom jest stary i niewart tyle — odrzekł Porportuk.\n— Mam jeszcze złotą parcelę przy Zwinnym Łososiu.\n— Ee, dochód niewart zachodu — brzmiała odpowiedź.\n— Jest jeszcze mój udział w parowcu Koyokuk. Jestem nieomal jego właścicielem.\n— Tak, lecz parowiec spoczywa na dnie Yukonu.\nKlakee-Nah zamyślił się. — Prawda, zapomniałem, było to zeszłej wiosny, kiedy ruszyły lody.\nZamilkł, a goście nie tykali kielichów, przejęci tem, co się działo.\n— Więc znaczyłoby, że jestem ci winien sumę, której nie mam czem zapłacić... na tym świecie?... — wyrzekł po chwili.\nPorportuk skinął i spojrzał na zebranych.\n— Więc, znaczyłoby, że ty, Porportuk, jesteś biedny poszkodowany człowiek — powiedział chytrze Klakee-Nah. Lecz odpowiedź Porportuka brzmiała hardo: — Nie; posiadasz jeszcze dobro nietknięte.\n— Co ty mówisz! — krzyknął Klakee-Nah. — Wciąż jeszcze coś posiadam? Bierz, zabieraj, i długu już niema!\n— Oto jest — Porportuk wskazał El-Soo.\n Klakee-Nah nie mógł pojąć. Patrzał na koniec stołu, przecierał oczy i patrzał znowu.\n— Twoja córka, El-Soo. Wezmę ją i długu nie będzie. Spalę kwity tu, przy tej świecy.\nWielka pierś Klakee-Naha poczęła się podnosić. — Ho! ho! — a to kawał — Ho! ho! ho! — wybuchnął homerycznym śmiechem. — Ty, z twojem zimnem łożem i córkami, z których każda mogłaby być matką El-Soo! Ho! ho! ho! — kaszel go zdławił i czterej niewolnicy pośpiesznie rozcierać poczęli trzęsące się plecy. — Ho! ho! — wybuchnął znowu, chwycony jednak natychmiast przez drugi paroksyzm.\nPorportuk czekał cierpliwie, obserwując podwójny rząd twarzy wzdłuż stołu.\n— To nie żart — wyrzekł nareszcie. — Moje słowa obmyślane są dobrze.\nKlakee-Nah uspokoił się, spojrzał mu w oczy i sięgnął po szklankę, ale nie mógł jej ująć. Sługa podał, a wtedy szklanka i wino ciśnięte gniewną dłonią poleciały prosto w twarz Porportuka. — Precz z nim! — ryknął Klakee-Nah do wyczekujących przyjaciół, sprężonych już do skoku, niby sfora psów na smyczy. — Wyrzucić w śnieg!\nKiedy szalony tumult minął Klakee-Naha i odpłynął przez drzwi na podwórze — stary Wódz dał znak niewolnikom, żeby pomogli mu wstać i podtrzymali stojącego. Powracających biesiadników spotkał z kielichem w ręku i wzniósł toast ku czci krótkich nocy, kiedy sen człowieczy gorący jest i słodki.\nNiewiele czasu zużyto na obliczenie pozostałej po starym Wodzu schedy. Tommy, mały Anglik, urzędnik z placówki handlowej, wezwany został przez El-Soo do pomocy w rachunkach. Nie było nic, prócz długów, weksli z niedotrzymanym terminem i posiadłości zastawionych lub bezwartościowych. Hipoteki i weksle były w ręku Porportuka. Tommy, próbując rozplątać pogmatwane rachunki, wielokrotnie nazywał go rabusiem.\n— Czy jest dług, Tommy? — pytała El-Soo.\n— Jest złodziejstwo i rozbój — odpowiadał Tommy.\n— Niemniej, dług jest — nastawała dziewczyna.\nMinęła zima i wczesna wiosna, a pretensji Porportuka wciąż nie zaspakajano. Stary często widywał El-Soo i za każdym razem tłumaczył jej napróżno, jak niegdyś Wodzowi, w jaki sposób należność może być zwrócona. Przyprowadzał nawet ze sobą pewnego mądrego znachora, który próbował dowieść upartej dziewczynie, że w razie niezapłacenia długu, ojciec jej potępiony będzie na wieki. Pewnego razu, po jednym z takich wykładów, El-Soo oznajmiła ostatecznie.\n— Słuchaj Porportuk, powiem ci dwie rzeczy. Po pierwsze: nigdy nie zostanę twoją żoną. Rozumiesz? Po drugie: twoje szesnaście tysięcy dolarów zwrócone ci będą do ostatniego centa.\n— Piętnaście tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt siedem dolarów i siedemdziesiąt pięć centów — poprawił Porportuk.\n— Ojciec powiedział szesnaście tysięcy. I tak będzie.\n— Nie wiem jakim sposobem, ale sposób znajdę. A teraz proszę sobie iść i nie napastować mnie więcej. Jeżeli zaś — zawahała się chwilę, szukając słów odpowiednich — jeżeli się ośmielisz, każę wyrzucić cię w śnieg... jak tylko pierwszy śnieg spadnie.\nRozmowa ta miała miejsce wczesną wiosną, niedługo zaś potem El-Soo zadziwiła okolicę. Wieść pomknęła wdół i wgórę rzeki, wzdłuż całego Yukonu i powtarzana była przez setki ust, u wszystkich ognisk od Chilcoot aż do wielkiej Delty. Mówiono, że w czerwcu, kiedy ruszą pierwsze łososie, piękna El-Soo, córka Klakee-Naha, sprzeda sama siebie na przetargu publicznym, żeby zapłacić długi ojca, zaciągnięte u Porportuka. Próżne były wszystkie perswazje przyjaciół. Misjonarz od Ś-go Jerzego spierał się z nią długo, lecz dziewczyna powtarzała uparcie:\n— Tylko zobowiązania wobec Boga mogą być wypełniane na tamtym świecie. Rachunki z ludźmi należy załatwić tu, na ziemi.\nAkoon walczył z nią rozpaczliwie, ale odpowiadała:\n— Kocham cię, Akoon; honor jednak lepszy jest, niż miłość i — powiedz — cóżbym była warta, gdybym oczerniła pamięć ojca?\nSiostra Alberta przybyła na pierwszym parowcu aż z Misji Ś-go Krzyża, ale również nic nie wskórała.\n— Ojciec mój wędruje przez dzikie i ciemne lasy — mówiła El-Soo. — I będzie tak wędrował w cierpieniach i męce, dopóki ostatni cent nie zostanie zwrócony. Wtedy, i tylko wtedy będzie mógł wejść do domu Wielkiego Ojca.\n— I ty w to wierzysz? — pytała siostra Alberta.\n— Nie wiem. Ojciec mój wierzył.\nSiostra Alberta niedowierzająco wzruszała ramionami.\n— Któż może zaręczyć, że to, w co wierzymy, jest prawdą? — ciągnęła El-Soo — ale dlaczegóż-by prawdą być nie miało? Wasz przyszły świat, Siostro, jest niebem i piekłem... Dlatego, że wierzycie w niebo i piekło. Dla mego ojca przyszłym światem był Wielki Dom, w którym zawsze siedzieć będzie za stołem, ucztując wraz z Bogiem.\n— A ty — pytała siostra Alberta — jakiż jest twój przyszły świat?\nEl-Soo zawahała się, lecz tylko chwilę. — Ja... chciałabym każdego po trochę — rzekła. — Chciałabym widzieć przy sobie zarówno waszą twarz, Siostro, jak twarz mojego ojca.\nNadszedł dzień licytacji. Stacja Tana-naw zaroiła się od ludzi. Wedle starego zwyczaju ściągnęły tu okoliczne plemiona, aby spotkać pierwsze ruszenie łososi. Czas oczekiwania skracano sobie handlem, tańcem i hulanką. Nie obeszło się też bez tradycyjnej garstki białych poszukiwaczy przygód, kupców i agentów. Tym razem zjawiło się ich znacznie więcej, zarówno przez ciekawość, jak i wskutek bezpośredniego zainteresowania sensacyjnym przetargiem. Wiosna była chłodna tego roku, co opóźniło ruszenie łososi, a przez to podnieciło zainteresowanie znudzonego bezczynnością tłumu. Pozatem, w sam dzień przetargu, sytuację zaostrzył jeszcze Akoon, który wobec całego zgromadzenia oświadczył solennie, że każdy, kto ośmieli się kupić El-Soo, zginie gwałtowną i natychmiastową śmiercią. Mówiąc to, manipulował wyzywająco Winchesterem, w celu bliższego wyjaśnienia rodzaju owej śmierci. Dziewczynę rozgniewało to niezmiernie, ale Akoon odmówił widzenia się z nią i poszedł do sklepu po świeże naboje.\nPierwszego łososia złowiono o 10-ej wieczór, a punktualnie o północy rozpoczęła się licytacja. Urządzono ją na wysokim brzegu Yukonu, tuż nad rzeką. Słońce stanęło właśnie — zwyczajnym polarnym — na samym środku horyzontu i niebo płonęło ponurą czerwienią. Tłum zebrał się wokoło stołu i dwu krzeseł, ustawionych na skraju wzniesionego brzegu. Na przedzie widniała garstka białych i kilku okolicznych wodzów. Tommy, na prośby El-Soo, podjął się prowadzenia licytacji, lecz dziewczyna otworzyła ją sama, przedstawiając dumnie i śmiało zalety sprzedawanego objektu. Była w stroju indyjskim, właściwym córce wodza, dzikim, barwnym, wspaniałym i stała na krześle, aby ją lepiej widziano.\n— Kto chce kupić żonę? — pytała. — Patrzcie na mnie. Mam lat dwadzieścia i jestem dziewczyną. Będę dobrą żoną dla mężczyzny, który mnie kupi. Jeśli jest białym, ubiorę się jak biała kobieta, jeśli Indjaninem, ubiorę się, jak — tu zawahała się chwilę — jak „squaw“. Umiem szyć, prać i reperować. Uczyłam się przez lat osiem w Misji Ś-go Krzyża. Umiem czytać i pisać po angielsku i dobrze gram na organach. Znam arytmetykę i algiebrę — tak, troszeczkę. Zostanę sprzedana najwięcej dającemu i wystawię mu natychmiast oficjalne poświadczenie kupna. Zapomniałam powiedzieć, że umiem śpiewać bardzo dobrze i jeszcze ani razu nie chorowałam. Ważę sto trzydzieści dwa funty. Ojciec mój umarł i nie posiadam krewnych. Kto mnie zechce?\nSpojrzała na tłum z płomieniem wyzwania w oczach i lekko zeskoczyła na ziemię. Po chwili jednak weszła znowu na krzesło, uproszona przez Tommy, który sam stanął na drugiem i rozpoczął przetarg.\nEl-Soo otaczało czterech starych niewolników jej ojca. Byli przygarbieni ciężarem lat, zniedołężniali, więzieni przez własne ciało, niby pokolenie, które minęło i trwa tylko jako niemy świadek młodszego życia. W pierwszych szeregach tłumu widać było kilku złotych królików z nad górnego Yukonu z Eldorado i Bonanzy, a tuż obok dźwigało się o kulach dwu połamanych i spuchniętych od szkorbutu niefortunnych poszukiwaczy złota. Pośrodku, rzucająca się w oczy z powodu swej jaskrawości, widniała twarz dzikookiej „squaw“ z najdalszych okolic górnej Tanany. Jakiś mieszkaniec wybrzeża Sitki stał ramię przy ramieniu obok Stick’a z nad jeziora La Barge, a opodal grupowało się z pół tuzina francusko-kanadyjskich voyageurs. Z daleka dochodziło gdakanie dzikich kur po gniazdach. Jaskółki śmigłą lotką muskały cichą powierzchnię Yukonu. Żałośnie pokrzykiwały przelatujące czajki. Skośne promienie słońca przesiewały się przez wysoko rozpylone dymy dalekich ognisk, gdzieś o tysiące mil płonących w głębi lasów. W tem oświetleniu niebo zdawało się być zasłonięte ciemno-purpurową chmurą, podczas gdy ziemia lśniła w odbitem świetle złocistą czerwienią. To samo lśnienie kładło się na twarzach ludzi, jakby nieziemskich i widmowych.\nCena rosła powoli. Mieszkaniec Sitki, obcy w tej okolicy i przybyły dopiero przed pół godziną, zaofiarował 100 dolarów przyciszonym głosem i zdziwił się niepomiernie, gdy Akoon wycelował ku niemu lufę strzelby. Licytacja szła jak z kamienia. Jakiś Indjanin z Tozikakat, sternik, dawał sto pięćdziesiąt, a po długiej chwili pewien znany karciarz, wyrzucony ze skandalem z Górnego Kraju, podniósł stawkę do dwustu. El-Soo zachmurzyła się; dumę jej zadraśnięto boleśnie. Nie okazała jednak nic po sobie, tylko mierzyła tłum jeszcze bardziej wyniosłemi oczyma.\nPatrzący byli nader zaskoczeni, gdy ku stołowi przeciskać się począł Porportuk. — Pięćset dolarów! — zawołał donośnym głosem, poczem rozejrzał się dumnie, badając uczynione wrażenie. Postanowił bowiem użyć swych pieniędzy jak kija i rozpędzić rywali zaraz u samego startu. Lecz jeden z voyageurs, patrząc w dziewczynę roziskrzonemi oczyma, podniósł stawkę jeszcze o sto.\n— Siedemset! — zawrócił pośpiesznie Porportuk.\nZ tą samą szybkością dało się słyszeć „Osiemset!“ przeciwnika. Wtedy Porportuk raz jeszcze wymierzył cios.\n— Tysiąc dwieście! — krzyknął z triumfem.\nVoyageur, zaskoczony i oszołomiony, poddał się nareszcie. Dalej już nie stawiano. Tommy pracował z całych sił, ale nie mógł nic wskórać.\nEl-Soo odezwała się do Porportuka: — Byłoby dobrze, gdybyś zastanowił się nad tem, co robisz. Czy zapomniałeś moje słowa? mówiłam: nigdy nie zostanę twoją żoną.\n— Trudno. Licytacja jest publiczna — odparował. — Kupię cię w najformalniejszy sposób. Postawiłem tysiąc dwieście dolarów. Jakoś panienka tania...\n— Zbyt tania, do licha! — krzyknął Tommy. — Cóż z tego, że ja licytuję? To nie przeszkadza mi stawiać. Daję tysiąc trzysta!\n— Tysiąc czterysta — Porportuk na to.\n— Kupię was i będziecie mi... będziecie mi siostrą — szepnął Tommy ku dziewczynie, poczem rzucił głośno: — Tysiąc pięćset!\n Przy dwu tysiącach jeden ze złotych króli Eldorado ruszył z miejsca, a Tommy wycofał się przezornie. Porportuk po raz trzeci próbował cisnąć w przeciwników ciężarem swoich skarbów i podbił odrazu o pięćset dolarów. Ale zadrasnął tem tylko ambicję rywala. Nikt nie ma prawa przelicytować króla Eldorado. Natychmiast więc dodał jeszcze pięćset.\nEl-Soo kosztowała już trzy tysiące. Porportuk podbił cenę do trzech tysięcy pięciuset i zawrzał gniewem, kiedy królik z Eldorado rzucił odrazu o trzy tysiące więcej.\nPorportuk był wściekły. Zraniono jego ambicję, wyzwano jego siłę, siła zaś była dlań nieodzownym atrybutem bogactwa. Nie może przecie być posądzony o słabość przez ten tłum wszelakiej hołoty. El-Soo stanowiła dlań wyjątek. Owoce chłodnych nocy jego długiego życia dojrzały w tej chwili. Cena dziewczyny wynosiła sześć tysięcy. Podbił do siedmiu, a potem tysiącdolarowe stawki sypać się poczęły w takim tempie, w jakim tylko wymówić je zdołali dwaj przeciwnicy. Przy czternastu tysiącach obaj z trudnością chwytali oddech.\nWtedy to zdarzyło się coś niespodziewanego: znalazł się człek z mocniejszym kijem. Karciarz, wyrzucony ongiś z Górnego Kraju, zwęszył dobry interes i na poczekaniu utworzył syndykat z kilkoma swoimi chłopcami. I nagle, skorzystawszy z pauzy po „czternastu“, podbił odrazu do szesnastu.\n— Siedemnaście tysięcy — wymówił słabo Porportuk.\n— Osiemnaście — odrzekł Król.\nPorportuk zebrał wszystkie swoje siły.\n— Dwadzieścia tysięcy.\nSyndykat zbankrutował. Złoty król podbił znowu o tysiąc i Porportuk natychmiast dodał tyleż. A przez czas licytacji Akoon zwracał lufę nabitej strzelby to ku jednemu, to ku drugiemu, ni to grożąc, ni to patrząc z chłodną ciekawością, jak też wygląda człowiek, którego za chwilę trzeba będzie zgładzić. Kiedy król Eldorado zastanawiał się nad następną stawką, Akoon począł zbliżać się doń powolnemi krokami. Król rozpiął pochwę rewolweru, wiszącą u pasa, poczem oświadczył spokojnie:\n— Dwadzieścia trzy tysiące.\n— Dwadzieścia cztery — odrzekł Porportuk ze złym uśmiechem, pewien, iż pewnością siebie ostatecznie pognębił rywala. Ten jednak zbliżył się do El-Soo, oglądał ją starannie, przez długą chwilę,\n— ...i pięćset dolarów — powiedział wreszcie.\n— Dwadzieścia pięć tysięcy — odbił natychmiast stary.\n Król złota obejrzał znowu dziewczynę i pokiwał głową. Spojrzał raz jeszcze, poczem wyrzekł z rezygnacją.\n— ...i pięćset dolarów.\n— Dwadzieścia sześć tysięcy! — wyrzucił chrapliwie Porportuk.\nPobity Królik wzruszył ramionami i nie raczył spotkać błagalnych spojrzeń małego Tommy. Tymczasem Akoon zbliżać się począł ku zwycięscy. Bystre oczy El-Soo zauważyły ten ruch i, podczas gdy Tommy namawiał złotego króla do dalszych stawek, dziewczyna schyliła się i wyrzekła coś cicho do jednego z niewolników. Kiedy więc rozpaczliwe — „Po raz pierwszy!... Po raz drugi!...“ małego Tommy zabrzmiały w powietrzu, stary niewolnik podszedł do Akoona i powiedział mu kilka słów na ucho. Akoon nie dał po sobie poznać czy cokolwiek usłyszał, chociaż oczy El-Soo wpijały się trwożnie w jego twarz.\n— Po raz trzeci! — wydzwonił wysoki głos Tommy. — Dla Porportuka za dwadzieścia sześć tysięcy dolarów!\nPorportuk patrzył podejrzliwie na Akoona. Wszystkie oczy zwrócone były na Akoona. Ale ten nie uczynił nic.\n— Przynieść wagi — powiedziała El-Soo.\n— Płacę u siebie w domu! — bronił się Porportuk.\n — Przynieść wagi — powtórzyła El-Soo. — Zapłacisz tutaj, żeby wszyscy widzieli.\nTak więc, szalki zostały przyniesione ze sklepu, Porportuk zaś zniknął i po chwil przyprowadził ze sobą człowieka, dźwigającego na plecach ładunek złotego piasku w worku z jeleniej skóry. Pozatem, u boku Porportuka maszerował drugi człowiek, ze strzelbą na ramieniu, wpatrzony jedynie w Akoona.\n— Oto są weksle i kwity — rzekł Porportuk — na ogólną sumę piętnastu tysięcy, dziewięciuset sześćdziesięciu siedmiu dolarów i siedemdziesięciu pięciu centów.\nEl-Soo wzięła je do rąk i rzekła do Tommy.\n— Proszę dopełnić sumę do szesnastu tysięcy.\n— Pozostaje dziesięć tysięcy do wypłacenia w złocie — powiedział Tommy.\nPorportuk skinął głową i począł rozwiązywać worek. El-Soo, stojąca na samym końcu wysokiego brzegu, rozdarła papiery i cisnęła je na wodę. Ważenie złotego piasku rozpoczęło się, lecz utknęło na miejscu.\n— Rozumie się, po siedemnaście dolarów — powiedział Porportuk do Tommy, który starannie sprawdzał wagę.\n— Po szesnaście — rzuciła ostro El-Soo.\n— W całym kraju przyjęty jest zwyczaj liczenia złota po siedemnaście dolarów za uncję piasku — protestował Porportuk. — Przecież to jest tranzakcja handlowa.\nEl-Soo roześmiała się. — Ten zwyczaj wprowadzono dopiero tej wiosny — rzekła. — W zeszłym roku i lat poprzednich liczono uncję po szesnaście dolarów. Kiedy ojciec mój zaciągał dług, liczono po szesnaście, kiedy wydawał w sklepie pożyczone od ciebie pieniądze, za uncję dawano mu mąki za szesnaście, nie za siedemnaście dolarów.\nPorportuk zamruczał coś i skinął, żeby ważono dalej.\n— Proszę podzielić piasek na trzy części i każdą zsypać oddzielnie — odezwała się El-Soo do Tommy. — Ot, tutaj, tysiąc dolarów. Tu trzy tysiące, a tam — sześć.\nRobota była mozolna, Akoon zaś stał i obserwował bacznie każde poruszenie ważących.\n— Czeka tylko na koniec wypłaty — zauważył ktoś w tłumie. Mniemanie to powtórzono dalej i wkrótce wszyscy czekali, co uczyni Akoon z chwilą wypłacenia dziewczynie całej sumy. Sługa Porportuka, stojący w pobliżu ze strzelbą w pogotowiu, również nie spuszczał wzroku z Akoona.\nWażenie było skończone i trzy sypkie wzgórki złotego piasku leżały na stole.\n— Oto jest trzy tysiące dolarów, dług mego ojca, zaciągnięty w sklepie Kompanji, weź to, Tommy, i oddaj komu należy. A oto są czterej starzy niewolnicy mego ojca. Znasz ich, Tommy. Daję ci tysiąc dolarów; dbaj, aby każdy z nich miał zawsze poddostatkiem żywności i tytoniu.\nTommy zsypał każdą kupkę złota do oddzielnego woreczka. Sześć tysięcy dolarów pozostało na stole. El-Soo zanurzyła czerpak w piasek i błyskawicznym ruchem cisnęła złoto w głąb Yukonu. Porportuk zdążył chwycić rękę dziewczyny, kiedy sięgała po raz drugi.\n— To moje — wyrzekła spokojnie.\nPorportuk pojął, że nic nie poradzi, i odsunął się gwałtownie. Stał zgrzytając zębami, podczas gdy dziewczyna niewzruszenie czerpała piasek i sypała go do wody, dopóki nie pozostało ani odrobiny.\nTłum chciwemi oczyma wpatrywał się w Akoona, a zbrojny sługa zwycięscy zdjął strzelbę z ramienia, skierował lufę na odległego o jard wroga i palec położył na cynglu. Lecz Akoon nie uczynił nic.\n— Czekam na poświadczenie kupna — odezwał się Porportuk ponuro. Wypisano więc poświadczenie kupna, które mówiło wyraźnie, że dnia tego i tego kobieta El-Soo nabytą została wobec świadków przez mężczyznę Porportuka. El-Soo podpisała dokument, nabywca zaś jej złożył papier starannie i schował do kieszeni. Nagle oczy zabłysły mu i ze skwapliwą radością zwrócił się do dziewczyny.\n— Niech ci się nie zdaje, żeś pokryła cały dług ojca. To, co zapłaciłem, zapłaciłem za ciebie. Moje kupno jest interesem dzisiejszym, a nie sprawą z zeszłego roku lub lat poprzednich. Obecnie, wedle nowego kursu, za każdą uncję, którą dałem za ciebie, dostać mogę ilość mąki wartości siedemnastu dolarów, a nie szesnastu, jak niegdyś,niegdyś. Straciłem dolara na każdej uncji, na całej zaś sumie: sześćset dwadzieścia pięć dolarów.\nEl-Soo pomyślała chwilę i zrozumiała własną omyłkę. Uśmiechnęła się, a potem roześmiała głośno.\n— Racja — odrzekła ze śmiechem — pomyliłam się, ale już zapóźno. Zapłaciłeś i złota już niema. Myślisz zbyt powoli i przez to straciłeś. Dowcip nie dopisuje ci ostatniemi czasy, Porportuk. Zestarzałeś się.\nNie odpowiedział. Spojrzał na Akoona i poczuł się bezpiecznym. Wargi wygięły mu się złym uśmiechem, a na twarz wystąpił skurcz okrucieńswaokrucieństwa.\n— Chodź — powiedział. — Pójdziemy do mego domu.\n— Czy pamiętasz o dwu rzeczach, które ci powiedziałam jeszcze na wiosnę? — spytała El-Soo, nie ruszając się z miejsca.\n— Oddawna miałbym źle w głowie, gdybym chciał pamiętać wszystko co mówią kobiety — odrzekł.\n— Powiedziałam, że będziesz spłacony — ciągnęła niewzruszenie El-Soo. — Przedtem zaś powiedziałam jeszcze, że nigdy nie zostanę twoją żoną.\n— Być może, ale to było przed dokonaniem formalnego kupna. — Porportuk trzasnął palcami po schowanym w kieszeni papierze. — Kupiłem cię wobec całego świata. Należysz do mnie. Nie zaprzeczysz, że do mnie należysz.\n— Należę do ciebie — potwierdziła spokojnie El-Soo.\n— Posiadam cię.\nGłos starego zadrgał pogardą i triumfem.\n— Jak psa cię posiadam!\n— Jak psa mnie posiadasz — ciągnęła spokojnie El-Soo. — Zapomniałeś jednak o tem, co ci mówiłam. Gdyby mnie kupił jakikolwiek inny mężczyzna, zostałabym niewątpliwie jego żoną. I byłabym mu dobrą żoną. Taką była wola moja i postanowienie. Ale postanowiłam również, że nigdy nie zostanę twoją żoną. A więc jestem twoim psem.\nPorportuk wiedział, że igra z ogniem, ale uważał, że w takich razach lepiej igrać odważnie.\n— Więc dobrze, mówię do ciebie nie jak do El-Soo, ale jak do psa — odrzekł. — Każę, żebyś szła za mną natychmiast. — Chciał ją schwycić za ramię, ale cofnęła się dumnie.\n— Nie tak prędko, Porportuk. Kupujesz psa, pies ucieka. To już twoja strata. Jestem twoim psem. Cóż — jeżeli ucieknę?\n— Zrobię to, co właściciel psa: obiję cię.\n— Jak złapiesz?\n— Jak złapię.\n— No to łap.\nSięgnął po nią, ale już mu umknęła. Śmiejąc się, biegała wokoło stołu.\n— Łapać! — rozkazał Porportuk swemu zbrojnemu Indjaninowi, stojącemu najbliżej dziewczyny. Zaledwie jednak ten zdołał wyciągnąć ramię, król z Eldorado zdzielił go pięścią w ucho. Karabin łupnął o ziemię. Była to doskonała okazja dla Akoona. Oczy mu błysnęły, lecz nie uczynił nic.\nPorportuk był stary, ale chłodne noce całego życia zachowały mu siłę i rzeźkość. Nie gonił dziewczyny wokoło: nagłym ruchem przesadził stół i błyskawicznie runął ku El-Soo. Była zaskoczona. Rzuciła się w tył z ostrym krzykiem alarmu i Porportuk byłby ją dopadł, gdyby nie trafił na Tommy. Noga chłopaka błyskawicznie wysunęła się naprzód. Porportuk potknął się, zachwiał i padł jak długi twarzą w piach. El-Soo pierzchnęła.\n— No to złap! — zaśmiała się przez ramię w przelocie.\nBiegła lekko i zwinnie, ale Porportuk gonił zawzięcie i gniewnie. W młodości biegał najlepiej ze wszystkich okolicznych zapaśników. Z łatwością więc dorównał dziewczynie, ta jednak wymykała mu się w jakiś nieuchwytny, gibki sposób, raczej jak gałąź, niż jak kobieta. Będąc w indyjskim ubraniu, nogi miała swobodne, więc śmigłe ciało gięło się w niespodziewane łuki i zataczało polotne kręgi, wyślizgując się nieomylnie sztywnym dłoniom goniącego.\nZ gwarem i śmiechem rozsypał się tłum, żeby obserwować niezwykłe polowanie. El-Soo wbiegła w środek wioski. Pomykając i kołując, w kręgach i nawrotach kryła się i ukazywała między skórzanemi namiotami, a za nią ciskał się zziajany Porportuk. Zdawać się mogło, że dziewczyna kołysze się na falach powietrza, obejmując je rozbujanemi ramionami, niekiedy zaś ciało jej, odchylone śmiało, jakgdyby bliskie już utraty równowagi, gięło się raptownie w stromem półkolu. A Porportuk, wciąż o pół kroku za nią, lub o pół kroku z boku, miotał się w słabych podskokach, jak zgoniony pies.\nPrzecięli otwartą równinę za wioską i znikli w lesie. Stacja Tana-naw czekała ich powrotu równie długo, jak bezskutecznie.\nAkoon tymczasem jadł, spał i marudził ociężale przy ładowaniu małego parowca, głuchy na wzrastające objawy niechęci ze strony mieszkańców Tana-naw, których oczekiwania ośmielił się zawieść. Po upływie doby Porportuk powrócił. Zmęczony był i wściekły. Nie odzywał się do nikogo prócz Akoona, z którym najwyraźniej szukał zwady. Lecz ten wzruszał ramionami i odchodził. Porportuk nie tracił czasu. Wynajął pół tuzina młodych Indjan, wybierając co silniejszych w nogach i co wytrzymalszych w podróży, poczem na ich czele zapuścił się w głąb lasu.\nNastępnego dnia, parowiec „Seattle“, idący w górę rzeki, zarył się w brzeg i wyładował drzewo. Kiedy zdjęto liny i statek ruszył, Akoon znajdował się na pokładzie, czuwając w budce sternika. W kilka godzin później, kiedy z kolei sam stał przy sterze, zobaczyli jakieś czółenko z brzozowej kory, odbijające od brzegu. W czółenku odróżnić było można jedną tylko postać. Akoon przyjrzał się jej uważnie, zwolnił szybkość statku, i nareszcie skierował go na spotkanie czółenka.\n Kapitan wpadł do budki.\n— O co chodzi? — zapytał — woda dobra.\nAkoon zaklął: ujrzał czółno większe, pełne ludzi, odbijające wślad za pierwszym. Wtedy jeszcze gwałtowniej skierował „Seattle“ naprzeciw.\nKapitan rozgniewał się. — Jakaś Indjanka! — protestował.\nAkoon milczał. Oczy pełne miał tego, co działo się na rzece. Wpił źrenice w Indjankę i w czółno pogoni. Błyskało tam sześć sprawnych wioseł. Kobieta wiosłowała z trudnością.\n— Ster prosto, powiadam! — krzyknął Kapitan, chwytając szprychy; ale Akoon zacisnął dłoń, natężył wszystkie siły i nie puszczał koła, mierząc zwierzchnika groźnemi oczyma. Ten zwolna odjął ręce.\n— Warjat, psiakrew — mruknął przez zęby.\nAkoon zatrzymał statek na samej granicy głębokiej wody i czekał, dopóki palce kobiety nie uczepiły się przedniego koła. Wtedy dał sygnał „pełną parą naprzód“ i wyprostował ster. Większe czółno było blisko, lecz odległość jego od statku poczęła zwiększać się z każdą chwilą.\nKobieta rozśmiała się i wychyliła ku wodzie.\n— Złap-no teraz, Porportuk! — krzyknęła.\n Akoon opuścił statek w Forcie Yukonu. Wynajął małą, zwinną łódkę i popłynął w górę rzeki Porcupiny. Z nim razem popłynęła El-Soo. Podróż to była ciężka, a droga wiodła przez samą oś świata. Ale Akoon kiedyś już przebywał ten szlak. Gdy dotarli do źródeł Porcupiny, porzucili łódź i poszli piechotą przez Góry Skaliste.\nAkoon lubił nadewszystko iść w ślad za El-Soo i paść oczy widokiem jej ruchów. Taiła się w nich melodja, którą kochał. Najmilsze były mu łodygi nóg dziewiczych, zamknięte w gładkim atłasie skóry, smukłe kostki, i maleńkie, obute w mokasyny stopy, niestrudzone niczem w długie dni podróży.\n— Jesteś lekka, jak wietrzyk — mówił chłopak, patrząc na nią. — Chodzisz, jakgdyby bez wysiłku. Wygląda to, jakbyś płynęła w powietrzu, tak lekko nogi twoje unoszą się i opadają. Jesteś jak sarna, El-Soo; jesteś, jak młoda sarna i oczy twoje patrzą, jak oczy sarny. Kiedy czasem spojrzysz na mnie, albo gdy doleci niespodziewany dźwięk z gęstwiny i nasłuchujesz, czy nie grozi niebezpieczeństwo — oczy twoje stają się oczyma sarny. O, i teraz, kiedy tak patrzysz na mnie...\nEl-Soo promienna i wzruszona podeszła i cicho ucałowała jego usta.\n— Kiedy dojdziemy do Mackenzie, nie będziemy odpoczywali — mówił jeszcze Akoon. — Ruszymy na południe, zanim dosięgnie nas zima. Pójdziemy krajem słonecznym, gdzie nigdy nie bywa śniegu. Ale kiedyś — powrócimy. Widziałem już duży kawał świata i wiem, że niema kraju, jak Alaska, i niema słońca, jak nasze słońce. Śnieg jest dobry po długim lecie.\n— I nauczysz się czytać — marzyła El-Soo, a chłopak odrzekł: — O tak, natychmiast nauczę się czytać.\nNiestety jednak odpocząć musieli w Mackenzie. Polowali bowiem z całą bandą Indjan i Akoon postrzelony został przypadkiem przez jakiegoś młodzika. Kula przeszyła prawe ramię i, idąc dalej, złamała dwa żebra. Akoon nie znał się na chirurgji. Zato El-Soo nauczono w Misji opatrywania i pielęgnowania rannych. Kości złożono i Akoon leżał nieruchomo przy ognisku, czekając, aż się zrosną. Ogień rozgrzewał chorego, a dym rozpędzał moskity.\nI nagle stało się, że dopędził ich Porportuk ze swemi ludźmi. Akoon miotał się i pienił w bezsilności, wzywając pomocy Indjan z Mackenzie. Porportuk spokojnie wyjaśnił swoje prawa. Indjanie byli zaskoczeni. Wobec tego Porportuk chciał odrazu zagarnąć dziewczynę. Ale Indjanie wyrazili sprzeciw. Musi odbyć się sąd i to najstarszych z plemienia, gdyż w sprawie między mężczyzną a kobietą decydować nie mogą młodzi, jako zbyt gorącego serca.\nStarcy więc zasiedli w półkole opodal dymiącego ogniska. Twarze mieli żółte, wyschłe i pomarszczone, dym zaś gryzł ich zwątlałe piersi, tak, że jeden po drugim pokasływali chrapliwie. Co pewien czas sztywnemi rękoma oganiali moskity, niezgładzone przez dym. A potem chwytał ich jeszcze boleśniejszy, jeszcze bardziej przeszywający kaszel. Kilku pluło krwią, jeden zaś siedział trochę na uboczu, z głową pochyloną naprzód, i z ust jego sączyła się krew. Płuca odmawiały mu posłuszeństwa. Sędziowie siedzieli niby areopag trupów. Czas ich był krótki. Rozpoczął się sąd śmierci.\n— ...i zapłaciłem za nią wielką cenę — kończył skargę swą Porportuk. — O takiej cenie nie słyszeliście nigdy. Sprzedajcie wszystko co posiadacie; sprzedajcie dzidy, strzelby i wszelką broń, sprzedajcie futra i skóry, łodzie i psy. Wszystko sprzedajcie! Nie dostaniecie nawet tysiąca dolarów. Ja zaś zapłaciłem za kobietę El-Soo dwadzieścia sześć razy cenę całego waszego mienia: broni, skór, futer namiotów i psów. Cena to wielka!\nStarcy poważnie kiwali głowami, chociaż wyblakłe ich oczy rozszerzały się ze zdumienia, że jedna kobieta może być warta takiej ceny. Starzec z krwotokiem podniósł głową i wyszeplenił:\n— A czy to prawda?\nPytał tak po kolei sześciu ludzi Porportuka i wszyscy odpowiadali zgodnie: — Prawda.\n— A czy to prawda? — zapytał wreszcie dziewczyny, ona zaś rzekła:\n— Lecz Porportuk zapomniał dodać, że jest starcem i że ma córki starsze od El-Soo! — dodał Akoon.\n— Tak, Porportuk jest starcem! — potwierdziła El-Soo.\n— Mierzenie własnych lat i sił należy do samego Porportuka — zauważył starzec ustami pełnemi krwi. — My też jesteśmy starzy. Ba! Ale żaden wiek nie jest nigdy tak podeszły, jak to się wydaje młodości.\nPółkole starców pokasływało uparcie, żuło tradycyjną gumę i z uznaniem kiwało głowami.\n— Uprzedzałam, że nigdy nie zostanę jego żoną — odezwała się El-Soo.\n— Niemniej, wzięłaś od niego dwadzieścia sześć razy więcej, niż posiadamy wszyscy? — zapytał któryś z sędziów, jednooki starzec.\n— Czy to prawda? — Jedno oko płonęło mu oburzeniem i przeszywało dziewczynę, niby tępy świder.\n— Tak. To prawda — rzekła.\n— Ale ja ucieknę po raz drugi! — rzuciła zapalczywie po chwili. — Zawsze będę uciekać.\n— To już jest rzecz Porportuka — wyrzekł trzeci starzec. — Naszą rzeczą jest wydać wyrok.\n— Jaką cenę zapłaciłeś za tę kobietę? — zapytano Akoona.\n— Żadnej — odrzekł. — Ona jest ponad wszelką cenę. Nie mierzyłem jej złotym piaskiem, ani psami, ani namiotami, ani skórami.\nTeraz sędziowie debatowali pomiędzy sobą i pomrukiwali coś basem.\n— Ci starzy, to drewna — odezwał się Akoon po angielsku. — Nie mam zamiaru słuchać ich wyroku. Słyszysz, Porportuk? Jeśli zabierzesz mi El-Soo — zabiję.\nStarcy zamilkli i ze zgorszeniem spoglądali na mówiącego.\n— Nie rozumiemy jego mowy — wyrzekł jeden z nich.\n— On mówi tylko, że mnie zabije — pośpieszył wyjaśnić Porportuk. — Byłoby więc dobrze odebrać mu strzelbę i posadzić przy nim paru waszych myśliwych, żeby nie mógł mi zrobić krzywdy. O, młody jest, a cóż znaczy dla młodego pogruchotać komuś kości!\n Akoona więc, leżącego bezwładnie, pozbawiono strzelby, noża i z każdego boku obstawiono młodymi myśliwymi z nad Mackenzie. Jednooki sędzia podniósł się z miejsca.\n— Dziwną się nam wydaje cena, zapłacona za jedną zwykłą kobietę — rozpoczął. — Przyczyna tego nie jest nam znana. Naszą rzeczą jest wydać wyrok, więc wydajemy. Nie mamy żadnych wątpliwości. Wiadomem jest, że Porportuk zapłacił wielką cenę za kobietę El-Soo, a więc kobieta El-Soo należeć winna do Porportuka, i do nikogo innego.\nUsiadł ciężko i zakasłał. Półkole potakiwało i kasłało, kasłało i potakiwało.\n— Zabiję! — krzyknął Akoon po angielsku.\n— Słuszny wydaliście wyrok — zwrócił się do rady starców. — Słudzy moi przyniosą wam za to dużo dobrego tytoniu. A teraz — przyprowadzić mi tu kobietę!\nAkoon zgrzytnął zębami. Słudzy chwycili El-Soo pod ramiona. Nie opierała się i podeszła ku prześladowcy z twarzą w płomieniach gniewu.\n— Siedź tu, u moich nóg, dopóki nie skończę mówić — rozkazał. Zamilkł, po chwili zaś ciągnął dalej: — Prawda. Jestem stary. Ale rozumiem drogi młodości. Niezupełnie jeszcze wystygłem. Niemniej, młody nie jestem i nie mam zamiaru przebiegać kłusem tych lat życia, które mi jeszcze pozostały. El-Soo umie biegąć szybko i bez zmęczenia. El-Soo jest sarną. Wiem, bo próbowałem ją gonić. Niedobrze, jeśli żona umie biegać tak prędko. Zapłaciłem za nią wielką cenę, uciekła, dogoniłem, a teraz ma podobno znowu uciec ode mnie. Akoon nie zapłacił nic — ale, jak słyszę, uciec ma do niego.\nKiedy przyszedłem pomiędzy was, mieszkańcy Mackenzie, jedną myśl miałem w głowie. Kiedy przysłuchałem się waszym naradom i pomyślałem o bystrych nogach El-Soo, miałem wiele zamiarów i myśli. Teraz znowu myśl mam jedną tylko, lecz różną od pierwszej. Pozwólcie, że wam ją powiem. Jeżeli pies raz ucieknie od swego pana, jest rzeczą pewną, że uciekać będzie zawsze. Wszystko jedno ile razy przyprowadzi go się z powrotem — ucieknie znowu. Kiedy trafi się nam taki pies, sprzedajemy go. El-Soo jest jak pies, co ucieka. A więc — sprzedam ją. Czy jest kto w czcigodnej radzie, kto chciałby kupić?\nStarcy siedzieli w milczeniu i pokasływali zcicha.\n— Wiem: Akoon chciałby kupić — ciągnął Porportuk — ale nie ma pieniędzy, wobec tego, ofiaruję mu El-Soo w prezencie, „bez ceny“, jak sam powiada. Tu, zaraz, w tej chwili pragnę mu ją ofiarować.\n Schyliwszy się, ujął dziewczynę za rękę i poprowadził przez polankę ku miejscu, gdzie leżał Akoon.\n— El-Soo ma zły zwyczaj, przyjacielu — przemówił, sadzając ją u nóg młodzieńca. — Jeśli teraz uciekła odemnie, w przyszłości niewątpliwie ucieknie od ciebie. Ale nie potrzebujesz się obawiać, o Akoon. Już ja się o to zatroszczę. Nie ucieknie od ciebie nigdy — masz na to słowo Porportuka. Mądra jest! Wiem o tem, bo jej dowcip godził we mnie nieraz. Niechże więc dziś moja przemyślność pójdzie w grę! I niech ona właśnie zachowa ci El-Soo na zawsze, o Akoon.\nPorportuk pochylił się ku siedzącej na ziemi dziewczynie i szybko skrzyżował jej nogi tak, że stopa jednej leżała na stopie drugiej; a potem nagle, zanim zdołano domyśleć się jego zamiarów, przyłożył lufę karabinu prosto do obu nagich skrzyżowanych kostek — i wypalił. I podczas gdy Akoon borykał się z ciężarem sześciu uzbrojonych sług, dał się słyszeć trzask powtórnie łamanych jego kości.\n— Słusznie. Słusznie — mówili jeden do drugiego starcy, siedzący półkolem.\nEl-Soo nie wydała żadnego dźwięku. Siedziała i patrzała na zdruzgotane kostki swoich młodych nóg, które nigdy już jej nie uniosą.\n — Moje nogi są mocne, El-Soo — wymówił Akoon. — Ale nie odwiodą mnie na krok od ciebie.\nEl-Soo spojrzała na niego i po raz pierwszy od czasu, jak znał dziewczynę, Akoon zobaczył łzy w jej oczach.\n— Twoje oczy są jak oczy sarny, El-Soo — wyrzekł.\n— Cóż? czy sprawiedliwie? — zapytał przemyślny Porportuk, szczerząc zęby zza dymu ogniska i szykując się do odejścia.\n— Sprawiedliwie — odrzekli sędziowie.\nI półkolem siedzieli w milczeniu.\nTę stronę ostatnio edytowano 9 maj 2018, 14:41.


Na czym polega audyt wewnętrzny? – Agencja Ratingu\n3 sierpnia 2020 Weronika\nWdrożenie audytów wewnętrznych jest dla wielu firm szansą na uniknięcie nieprawidłowości. Należy podkreślić, że kontrole powinny być wykonywane systematycznie. Mają one na celu zidentyfikowanie błędów na wczesnym etapie.\nPriorytetem jest oczywiście utrzymanie efektywnego funkcjonowania firmy. Niektórzy uważają, że stanowią one wsparcie dla osób zarządzających oraz decyzyjnych. Na podstawie przeprowadzonych badań i analiz mogą one podejmować trafne decyzje związane z rozwojem biznesu.\nObiektywna ocena wydajności\nAudyt wewnętrzny powinien mieć obiektywny charakter, gdyż tylko wtedy przyniesie oczekiwane rezultaty – www.pwc.pl/pl/uslugi/audyt-wewnetrzny.html. Ważne jest to, aby został przeprowadzony przez specjalistów, którzy posiadają niezbędne doświadczenie oraz uprawnienia. Dzięki niemu możliwa jest obiektywna ocena wydajności przedsiębiorstwa. Wykrycie błędów oraz słabych stron ułatwia ich skuteczne wyeliminowanie. Być może konieczne jest wprowadzenie istotnych zmian, dzięki którym wartość przedsiębiorstwa wzrośnie.\nOczywiście audyt pozwala również ocenić, czy realizowane działania przynoszą oczekiwane rezultaty. Jeśli nie, to należy zdiagnozować przyczyny, a następnie zaproponować sposoby na ich eliminację. Warto wspomnieć, że kontroli nie przeprowadza się już po zaistnieniu zjawisk niepożądanych. Mają one uchronić przed ich wystąpieniem, a także zminimalizować ryzyko nietrafionych decyzji zarządczych. Priorytetem jest to, aby badania były przeprowadzane przez osoby niezależne, które mogą pozwolić sobie na przedstawienie rzeczywistego stanu działalności. Nie zawsze jest to oczywiste.\nSystematyczne audyty wewnętrzne\nAudyty wewnętrzne nie mają większego sensu, jeśli są one przeprowadzane w sposób nieregularny. Tylko systematyczność umożliwia osiągnięcie zamierzonych celów. Należy wziąć pod uwagę, że sytuacja w przedsiębiorstwie dynamicznie się zmienia. Właśnie dlatego organizacje wyznaczają nowe cele strategiczne, których realizacja bywa sporym wyzwaniem. Jednocześnie firma musi stosować się do aktualnie obowiązujących przepisów i standardów (cele zgodności). Wyróżnia się również cele sprawozdawczości oraz operacyjne.\nNiewłaściwie wykorzystywanie zasobów może generować spore straty. Kontrole przeprowadzane wewnątrz organizacji pozwalają je ograniczyć. Każdy audyt powinien zostać zaplanowany w sposób kompleksowy – za jego organizację odpowiada przede wszystkim kierownictwo. Kolejnym etapem jest przeprowadzenia badań oraz sporządzenie raportów i analiz. Otrzymane wyniki są przedstawiane osobom zarządzającym, czy też upoważnionym pracownikom.


Dlaczego domyślnie nie są włączone kodeki multimedialne? - 911Ubuntu\nDlaczego domyślnie nie są włączone kodeki multimedialne?\n#1 - Marco Ceppi (8 głosów)\n#2 - Stephen (2 głosów)\nCzy są jakieś powody prawne?\nzadawane akshatj 03.08.2010, 04:40\nNiektóre z powodów prawnych - niektóre formaty wideo / audio wymagają dalszych umów licencyjnych lub nie pasują do schematu licencji Ubuntu. Więcej informacji na ten temat można znaleźć na stronie Ubuntu Wiki: Restricted Formats .\nWiem, że Ubuntu Studio zawiera wiele tych kodeków i "sterowników" już zainstalowanych. Jednak dla przeciętnego użytkownika komputera jest to dużo przesady, ponieważ jest przeznaczony dla rynku multimediów.\nodpowiedział Marco Ceppi 03.08.2010, 05:44\nMedibuntu.org zapewnia łatwy sposób instalowania wielu "niewolnych" kodeków i aplikacji multimedialnych, które nie są dostępne w głównej dystrybucji z powodów prawnych lub filozoficznych. To od Ciebie zależy, czy legalne będzie używanie takich kodeków w swoim kraju.\nodpowiedział Stephen 03.08.2010, 10:01\nPrzeczytaj inne pytania na temat tagów multimedia codecs\nJak mogę zmienić rozmiar partycji głównej z dodatkiem w środowisku wykonawczym? Dlaczego mam unikać różnych systemów plików dla / i / home?


Wysłany: Nie 14:01, 28 Lip 2013 Temat postu:\nBardzo się cieszę, że nareszcie podjąłeś polemikę z cyprem. I jak wcześniej pytałem jakim cudem np., na alasce jest pól roku dzień? Jakim cudem nie możemy skierować teleskopu np, 20 stopni w niebo i zobaczyć inną część ziemi?\nWysłany: Pon 14:13, 29 Lip 2013 Temat postu:\nNie rozumiem o czym piszesz mówiąc - polemika.\nNie będę uprawiał polemiki z ludźmi, którzy posługują się kłamstwem i nie mam zamiaru odkręcać kolejnych kłamstw i oszustw! Mam znacznie ciekawsze zajęcia i szkoda mi na nich czasu, ponieważ\nten klub nie posiada żadnej wiarygodności! Polemika jest bezsensowna a nawet szkodliwa.\nTe 'cudy' o które pytasz można wyjaśnić, ale najpierw ty nam wyjaśnij: skąd wiadomo, że Ziemia jest pełna ognia i lawy a jądro ziemi to płynny metal, w jakiś dziwny sposób zachowujący magnetyzm, który w takich temperaturach powinien zaniknąć. Słońce przedstawia podobny problem.\nJak mnie to wyjaśnisz, ja postaram się tobie wyjaśnić: światło na Alasce i skierowanie teleskopu 20 stopni w niebo.\nDodatkowo zauważyłem bardzo ciekawy mechanizm "ujadania":\nczekają parę miesięcy i po omówieniu tematu Tamarackmine ( doświadczenia w kopalni)\ni jak już karawana pojechała dalej z tematem zaczyna się wracać do początków tematu.\nPrzypomina to "obudzenie się z ręką w nocniku" i korzystanie z pomocy obcych manipulantów.\nRobi się to w celu odwrócenia uwagi od bieżących wątków i liczy się na to:\n"a nóż widelec" ktoś czegoś nie przeczytał i nie zauważył i w ten sposób, sieje się fikcyjne wątpliwości.\nPewnie myślą ze czytelnicy forum i sam Keppler to idiota i nie zna blefów Szymanka.\nPewnie nie raz mu serwowano jego artykuł.\nDlatego omówił tę kwestię prostymi słowami samego....McNaira, na podstawie cytatów z ("Ingeneering i Mining Journal"\nz 26.04.1902), czasopismo jak najbardziej na czasie, bo z kwietnia 1902 ,jak widzimy to okres zaraz po doświadczeniach. :\nznalezc hasło w tym linku w panelu bocznym-wczesniej wlaczyc panel boczny i sie pokaze, troche skomplikowane ale idzie znalezc.: Lotversuche\nTreść na tle w kolorze niebieskim\nTam się dowiemy miedzy innymi, że w całej serii badań profesora Mc Naira od sierpnia 1901 do lutego 1902 uzyskano zbieżność odległości ciężarków\ntylko....raz wciągu cąłego tego okresu badań!!! i było to spowodowane uszkodzeniem drutu.\nPo jego wymianie wyniki były jak poprzednio , czyli rozbieżne .\nPo dalszych badaniach i uzyskaniu wyników rozbieżnych, McNair ....przerwał badania.\nDobrze by było gdyby ktoś przetłumaczył całość tych cytatów z j. niemieckiego. To na niebieskim tle. Z drugiej strony nawet z pomocą translatora google wiadomo o co chodzi.\nDodatkowo wyniki rozbieżnych ciężarków na dole kopalni były potwierdzone...obliczeniami które w w/w linku znajdziemy.\nI rzeczywiście tak jak w poście Henryka, opozycja ma wbite w mózg "skręć w lewo" a widzi (ma dowody) że trzeba "w prawo" to ....dalej skręca w lewo. Patrzą na dowody jak przysłowiowy "wół na malowane wrota".\nMnie wcale nie dziwi taka postawa, bo kolejnym dowodem powyższego jest fakt ,\nże nikt do dzisiaj nie zrobił jakichkolwiek badań, które by wykazywały że te doświadczenia są mylne.\nAle karawana jedzie dalej i mamy kolejne kwestie:\nMamy fotę rosyjskiego lądownika:\na tu dla porównania meteoryt pokryty stopionym "szkłem" nieba:\nCo do konstrukcji linii karmana to NASA nam nic nie powie.\nAle miałem ostatnio dyskusję ze znajomym na temat "szklanego" nieba i podsunął myśl, że może być to pył krzemionkowy, który jest w równowadze z eterem jak pisałem wcześniej.\nTo własnie linia Karmana "szkło" nieba jest odpowiedzialne za likwidację meteorytów lecących w stronę ziemi. Meteoryty w odróżnieniu od kapsuł lądowniczych i wahadłowców wpadają na linie Karmana i większość spala się na tej linii i nie zagrażając życiu na ziemi.\nA tu możemy zobaczyć, że resztek "szkła" nie wyszlifowano.\nA to kapsuła Gagarina, pierwszego lotu załogowego w kosmos....ale było zdrapywanie "szkła" nieba, nawet ślady po zdrapywaniu zostały...\nA teraz coś z przypływów i odpływów morza pytała o to estera wcześniej:\nA teraz ciekawostka Biblijna:\nHioba 26/7. Rozpościera północ nad pustką, a ziemię zawiesza nad nicością.\nW świetle poprzednich wersetów do kompletu:\nMamy odpowiedz co jest na zewnątrz ziemi?\nJak najbardziej jest pustka, nicość = Otchłań/puste miejsce z definicji Otchłani:\n"puste, ogromne, głębokie miejsce, w które zwykle często nie sięgać"\nCzyli z tego wersetu wiemy ze na zewnątrz ziemi jest pustka.\nNawet porównując opis stwarzania to świat (wypukły) nijak nie może być pustką i nicością bo mamy Słońce Księżyc i gwiazdy a to nijak nie idzie zakwalifikować do pustki i nicosci .\nTo co, Słońce , księżyc i gwiazdy, planety to pustka i nicość???\nCzyli kolejny werset do kompletu zrozumienia wklęsłej ziemi.\npodsumujmy (ale to nie koniec)\nCzy ktoś z nas słyszał o tektytach?\nCzy wiedzieliśmy zawsze że istnieje linia karmana?\nNic z tych rzeczy, bo jest to wielce niewygodny temat.\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Pon 15:57, 29 Lip 2013, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pon 15:25, 29 Lip 2013 Temat postu:\nW tym linku, który podałeś, tego nie ma. Szukam słów kluczowych i nie widzę takiego tekstu. Więc nawet odnieść się do tego nie można. Mam też pytanie: Czy nadal twierdzicie obaj za Kepplerem i Palmerem, że był eksperyment z dwoma szybami odległymi o prawie kilometr?\nZnazłem sam: [link widoczny dla zalogowanych]|pl\nRzeczywiście wspominał. Tylko nie słowa McNaira to są, a autora jednej z książek na temat pustej Ziemi.\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Pon 16:02, 29 Lip 2013, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pon 16:10, 29 Lip 2013 Temat postu:\nTu masz oryginalny link [link widoczny dla zalogowanych]\nTekst na niebieskim tle. To jest cała dyskusja z McNairem.\nUdokumentowana. Odpowiadał na pytania. Wczytaj sie dokładniej.\nA co do pytania to zadawaj na skajpie, mozesz byc pewny że ci odpowiem. Tu nie miejsce na pytania tego typu. Patrz regulamin , juz go wczesniej złamałeś.\nPodałeś linka do forum gdzie wylales swoje pomyje na nasz temat a to jest niezgodne z regulaminem tego forum,\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Pon 16:17, 29 Lip 2013, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pon 17:07, 29 Lip 2013 Temat postu:\nTak wygląda otchłań/nicość/światłość na zewnątrz.\nZnamienne jest, że właściciele wytwórni filmowych (w większości Żydzi) wiedzą jak wyglądają miecze ogniste aniołów, ukazane w filmie "Gwiezdne Wojny", wiedzą że skrzydła aniołów nad arką przymierza, to tylko symbol teleportacji - czyli szybkiego przemieszczania się w czasoprzestrzeni - pokazane w filmie "Star Trek". Wiedzą, że na zewnątrz jest nicość/światłość, pokazane na przykładzie filmu "Matrix". Skąd oni to wszystko wiedzą?\nA nas się karmi "nauką".\nWysłany: Pon 17:49, 29 Lip 2013 Temat postu:\nWiedzą bo i pismo św,tak mówi Ziemia jest nieruchoma,a Niebo koliste I słońce stało pośrodku niebios, i nie śpieszyło ku zachodowi, mniej więcej przez cały dzień." (Joz 10,10-13)słońcu postawił namiot, a ono jak oblubieniec wychodzi ze swej komnaty, Raduje się jak bohater, biegnąc swą drogą. Z jednego krańca niebios wychodzi i biegnie do drugiego krańca, i nic się nie ukryje przed jego żarem." (Ps. 19:5-7); Księga Hioba 26:(5) Cienie zmarłych drżą, wody i ich mieszkańcy.\n(6) Odkryta jest przed nim kraina umarłych i nie ma okrycia miejsce zagłady.\nWysłany: Wto 17:00, 30 Lip 2013 Temat postu:\nOstatnio podczas jednej z rozmów kolega na moje stwierdzenie, że ziemia się nie kręci odpowiedział - a co z wahadłem Foucault ?\nWyszukałem od razu coś takiego: "hoax foucaults pendulum" i zobaczcie jaką stronę znalazłem:\njest na niej dużo obrazków, a między nimi ten, który objaśnia znaczenie zegara geocentrycznego, który jest w Pradze:\na tu ten zegar:\ni tu ten rysunek wyjaśnia temat planet, który też mnie dziwił w odniesieniu do "wewnętrznej" ziemi, a teraz jest to możliwe - tylko niezgodne z Biblią, ponieważ "Bóg stworzył 2 źródła światła" - chociaż z drugiej strony planety nie są źródłami światła więc skoro są widoczne na teleskopach (takich ogólnodostępnych) to raczej nie są na firmamencie tylko może gdzieś pomiędzy księżycem i firmamentem jak na rysunku - chociaż pewnie do końca nie będzie wiadomo jak jest naprawdę.\nNa samym końcu jest artykuł o wahadle Foucault - ale mój poziom angielskiego jest za niski aby to w pełni zrozumieć.\nKtoś mógłby to przełożyć ?\nDodatkowo na końcu artykułu jest taki komentarz:\n"Nice..the flag of U.N is flat earth like flat earth society's flag...I heard MATT BOYLAN the ex painter of NASA , he drew the sphere earth and planetes to the miliards of peoples!!the moon landing was a Hollywood film all this to proove the heliocentrism !!! The satan doen't care about The means to astray you..I knew too that satellite is a hoax too and just we still use old fashioned radio waves propagation through ionosphere !!! The nuclear bomb is a stupid video simulation, the 9/11 and ...I m tired but I feel happy and quite..hope god ll forgive my stupidity That followed what we name still science or HOAX.."\nGdzie ten wpis "I heard MATT BOYLAN the ex painter of NASA , he drew the sphere earth and planetes to the miliards of peoples" mówi o jakimś gościu ex pracowniku NASA, który rysował kulę ziemską - może chodzi o rzekome zdjęcia z orbity .\nMam też pytanie do Reda czy ma jakąś teorię na temat: czym są meteoryty przebijające "krzemową" linię Karmana ?\nBo ja nie mam pomysłu - czymś co odpada z nieba ?\nPonadto już prawie byłem umówiony z tym samym kolega na test z ciężarkami na jednej z wież widokowych w pobliżu ale przy dyskusji wyszło, że nie jest to takie proste, bo wynika z krzywizny ziemi (wklęsłej) doświadczenie o którym pisze thewordwatcher jest w 2 szybach kopalni oddalonych od siebie o prawie kilometr dlatego są takie różnice w odległościach na powierzchni i 1200 metrów poniżej. Jeżeli ciężarki będą zawieszone w odległości kilkunastu centymetrów nie będzie takiej różnicy na górze i na dole bo jest za mała odległość między nimi - przynajmniej mi się tak wydaje - jeżeli się mylę to prośba o sprostowanie.\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Wto 17:25, 30 Lip 2013, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 0:00, 31 Lip 2013 Temat postu:\nWedług biblii meteoryty spadały podczas sadu Bożego,gdy otwierały się upusty nieba,świadczy o tym prorok Izajasz 24:18I będzie tak, że kto będzie uciekał przed okrzykiem grozy, wpadnie w przepaść, a kto wyjdzie z przepaści, uwikła się w pułapkę, gdyż upusty w górze się otworzą, a ziemia zadrży w posadach.To samo było podczas potopu gdy otwierały się upusty nieba Rodz 7:11W roku sześćsetnym życia Noego, w drugim miesiącu roku, siedemnastego dnia miesiąca, w tym właśnie dniu trysnęły z hukiem wszystkie źródła Wielkiej Otchłani i otworzyły się upusty nieba\n,leciały meteoryty i sprawiały,że ziemia unosiła się i opadała,to sama było podczas Sodomy i Gomory,gdy spadał ogień na Ziemie.Ale też mam pytanie do Mariusza czy zna pochodzenie i cel meteorytów.Co do światła planet też nie znam odpowiedzi,ale księga astronomiczna Henocha ,,któremu Pan otworzył oczy i obdarzył świętym widzeniem w niebiosach, zabrał głos i powiedział" Najpierw wstaje światło większe zwane słońcem. Jego kolistość podobna jest do kolistości niebios. Całe Wypełnione jest ogniem dającym światło i ciepło. wnioskuje zatem,że zródło słonecznego światła jest w Słońcu.Błogosławiony Henoch mówi cyt. Słońce zstępuje z nieba i północną drogą powraca na wschód. Jest tak prowadzone, żeby trafiło do właściwej bramy i [znowu] zaświeciło na niebie. Czy faktycznie Słońce w swej podróży, czasami jest poza firmamentem Niebios ?Parę dni temu, o 0:2 w nocy obserwowałem pełnie księżyca i jego ruch.Widziałem jak momentami drgał jakby zakopał się w chmurach,po czym załapał twardy grunt i przyspieszył takie zachowanie było przez kilkanaście minut potem łagodnie się poruszał,prawie pewien jestem,że widziałem chmury za Księżycem .\nWysłany: Śro 13:44, 31 Lip 2013 Temat postu:\nJak się już wie o co chodzi z linią Karmana to już się wie dlaczego tak jest :\nA ta kometa, jej warkocz od czego sie odbija?\nCo do pytań na temat meteorytów to jeszcze do tego nie doszedłem, zobaczymy z czasem , na tyle na ile się da dowiedzieć.\nPodobno takie komety powodują tzw. "deszcz meteorytów"\na tu ekstra widok:\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Śro 14:13, 31 Lip 2013, w całości zmieniany 4 razy\nWysłany: Sob 10:07, 03 Sie 2013 Temat postu:\nPodesłano mnie link do artykułu, który ujawnia pewne interesujące detale w zakresie widoczności na morzu.\nArtykuł podaje, że odległość do linii horyzontu, kiedy stoimy na plaży - czyli na poziomie morza wynosi 2.8 mili, czyli 4.5062km.\nWynika z tego prosty wniosek, że stojąc nad morzem możemy swobodnie widzieć do 4.5 km. Potem już widok zasłania nam woda.\nCo jest jeszcze ciekawsze, jest dostępna, znana marynarzom książka Johna Rousmaniere - The Annapolis Book of Seamanship (Annapolis - księga kunsztu żeglarskiego. Annapolist to port w Marylandzie USA gdzie jest największa szkoła morska w USA.)\nW książce tej Rousmaniere umieszcza dokładne tabele odległości oraz wysokości obiektów widzianych na poziomie morza lub statku.\nCzyli Rousmaniere korzysta dokładnie z tego samego wzoru matematycznego, z którego korzystamy - szczególnie Mariusz oraz... prof. Keppler!\nKolejne potwierdzenie, że ten wzór jest jak najbardziej prawidłowy oraz dokładnie określa rzeczywisty zasięg widoczności na poziomie morza oraz na różnych wysokościach.\nCo jest niezwykle ważne, owa widoczność ma taki zakres w przypadku ziemi wypukłej. W przypadku ziemi wklęsłej również widzimy to w taki sposób z powodu odchylenia światła do góry. Ów efekt natychmiast znika, kiedy uzbroimy nasze oczy w pokaźną lornetkę.\nJak już omawialiśmy to wielokrotnie, miażdżącym dowodem na odgięcie światła ku górze jest odchyłka w niwelatorach, które zawsze i w każdej sytuacji ukazują nam fakt odginania światła ku górze.\nCzyli wszyscy patrzący prze lornetkę widzą znacznie więcej, niż powinni, ale niemal nikt się nie zastanawia na przyczynami tego niezwykłego zjawiska.\nTo, co widzimy w lornetkach i lunetach jest absolutnie niemożliwe przy modelu ziemi wypukłej.\nNikt nawet nie podejrzewa, że coś jest nie w porządku! Sprawdź, jeżeli masz dostęp do morza czy dużego jeziora.\nPoniżej przykład doświadczenia, jakie dokonał jeden ze znajomych w Perth. Z miejsca - Cottesloe - na plaży, woda niemal sięgająca stóp, uzbrojony w potężną lornetkę obserwował wyspę Rottnest, która jest w odległości od tej plaży około 20 km. Czyli na 4.5 km jego horyzont powinien się zatrzymać i obejrzenie Rottnest - gołym okiem lub przez lornetkę myłoby w przypadku ziemi wypukłej zupełnie niemożliwe.\nTymczasem widział on wyraźnie nadbrzeże dokowania promów. Sam osobiście kiedyś oglądałem Rottnest swoją prostą lornetką i definitywnie widać ją dosyć wyraźnie w pełnej okazałości z każdego miejsca na każdej plaży, nawet gołym okiem. Każdy mieszkaniec Perth to może potwierdzić, że gołym okiem widać z plaży wyspę Rottnest, o ile jest odpowiednia widoczność i nie pada.\nGdyby ziemia była wypukła, aby zobaczyć Rottnest w pełnej okazałości od plaży wzwyż,gołym okiem, musielibyśmy patrzeć przez spiętrzenie wody nad plażą - 6.7 metra., albo podnieść się na wysokość 30 metrów ponad plażę.\nZwróćmy uwagę na pewne nonsensy związane z naszym słońcem, jakie nam serwuje NASA.\nWedług NASA nasza ziemia i słońce - oto klasyczne proporcje wielkości w tym rysunku.\nTa czarna kropeczka to podobno nasza ziemia.\nDystans ziemi od słońca wynosi około 150 milionów kilometrów.\nProporcje wyglądają w ten mniej więcej sposób.\nZiemia w tych przypadkach jest wielkości główki od szpilki.\nZadajmy sobie wielce kłopotliwe pytania.\n1. Czy ziemia rzeczywiście odczuwa z takiej odległości jakąkolwiek zmianę temperatury na równiku czy w okolicach podbiegunowych?\n2. Czy rzeczywiście dociera do nas ciepło słoneczne, skoro w przestrzeni kosmicznej jest próżnia?\nJak powszechnie wiadomo, próżnia jest jednym z najdoskonalszych izolatorów ciepła.\n3. Czy jest możliwe, żeby słońce ogrzewało nas z odległości 150 mln kilometrów?\nW kosmosie jest według NASA próżnia. Czyli nie ma żadnych cząsteczek.\nDefinicja ciepła według Wikipedii - Jest to przekazywanie energii chaotycznego ruchu cząstek (atomów, cząsteczek, jonów).\nMówiąc najprościej - połóżmy na stalowej płycie czerwony gorący kawałek metalu. Oczywiście płyta się nagrzeje także. Ale zawieszony na kawałku drutu ten sam kawałek metalu nagrzeje płytę żelazną minimalnie a spowoduje to powietrze nagrzewane od czerwonego gorącego kawałka metalu.\nOdsuńmy gorący metal na 2 metry i nie ma szansy na ogrzewanie owej płyty żelaza. Pomimo, ze jest pewien przewodnik ciepła, czyli powietrze. W próżni chaotyczny ruch cząsteczek nie istnieje czyli ciepło nie może być przekazywane. podobnie jest z dźwiękiem czy nawet falami radiowymi.\nCzyli nie ma znaczenia temperatura słońca skoro dzieli nas odległość 150 milinów kilometrów próżni, pozbawionej jakichkolwiek cząsteczek. W tej kwestii można także zakwestionować twierdzenie, że słonce nagrzewa księżyc czy jakiekolwiek ciało niebieskie.\nNajwyraźniej jedynie biblijny opis słońca i księżyca - tej samej wielkości, oraz w bliskiej odległości od ziemi wyjaśnia, dlaczego na równiku jest znacznie cieplej niż na biegunach.\nTen model jest niezwykle logiczny i ukazuje nam wyraźnie, że przy takim modelu naszego mikrokosmosu ziemia ogrzewana ciepłem słońca będzie mocniej nagrzewana na równiku niż na biegunach ponieważ słońce jest bliżej równika niż biegunów.\nInna rycina, ukazująca nam obieg słońca wewnątrz kuli, która także nam wyjaśnia dlaczego na biegunach panuje 6 miesięczny dzień lub noc.\nPrzy takich przybliżonych proporcjach jak na tym rysunku wszystko idealnie pasuje.\nWysłany: Nie 14:01, 04 Sie 2013 Temat postu:\nW piątek wybrałem sie ponownie nad jezioro by przy dobrej pogodzie i świetnej widoczności "dobić" temat j. Turawskiego.\nTym razem nie poziomowałem kamery bo gdybym chcial taka jak w maju, wypoziomować kamerze to bym brzegu nie zobaczyl przy 40x przybliżeniu (poprzednie posty) a zobaczył tylko ....wodę.\nAle tym razem zależało mi na brzegu bo widoczność była wspaniała.\nAle na początek zobaczmy cała sytuację odległościową:\na teraz policzmy sciane wody (wypuklosc) na srodku jeziora o długosci AB , 5,65 km\n[link widoczny dla zalogowanych] - przełaczyc na radiany.\n6371,17 km - 6371,17 x cos 2.825 km/6371,17 =0.00062630512451 km (62 cm)\nmamy cztery rzeczy;\n1. zasięg widocznosci dla poziomu kamery 0,5 m = 2,5 km obliczenia w moich postach.\n2. spietrzenie wody dla wypuklej ziemi na środku jeziora 62 cm.\n3. zoom 40x\n4. refrakcję, czyli załamanie światła w górę wg tabeli Hohennera:\nA teraz zobaczmy na zdjęcia z zeszłego piątku i skorzystajmy z w/w obliczeń i odrobiny wyobrazni:\n1. dlaczego widzimy brzeg na 6-tym kilometrze od linii wody wzwyż???\nza scianą wody 62 cm i daleko poza zasięgiem widoczności 2,5 km ???\n2. dlaczego widzimy kaczkę też na 6 kilometrze pod drugim brzegiem???,\nza scianą wody 62 cm i daleko poza zasięgiem widoczności 2,5 km i poniżej lini brzegowej ???\n3. a jesli dodamy do tego eliptyczne załamanie światła i ....tabelę Hohennera???? to co zobaczymy???, tego nikt nie bierze pod uwagę.\nJak ocenimy odległość do kaczki?: proszę spojrzeć na ślad na wodzie w poprzek jeziora, który znajduje się między brzegiem i łodzią i jest on widoczny na zdjęciu kaczki , łodzi i na zdjęciu z wału oporowego. Wystarczy się dobrze przyjrzeć. Jak widać kaczka znajduje się miedzy tym śladem a brzegiem. Czyli poza wszelkimi przeszkodami wynikającymi z wypukłości ziemi - poza zasięgiem widoczności i obliczeniową ścianą wody na środku jeziora. Dodajmy do tego 40x przybliżenie i mamy kaczkę pod drugim brzegiem.\nCo robi łódz wiosłowa na granicy zasięgu widoczności (bardziej bliżej mnie ok 2 km) na tle brzegu gdzie brzeg jest powyżej linii zanurzenia łodzi???\na gdzie w tym przypadku spiętrzenie wody (wypukłość) zasłaniająca linie brzegową za łodzią???.\nI do tego dodajmy załamanie światła w górę: [link widoczny dla zalogowanych]\nto co? brzeg widoczny????\nTu dla orientacji fota z góry wału oporowego z wys ok 13 metrow dla określenia odległości ode mnie do łodzi.\nA to już statyw w wodzie i to z glonami, niestety jak sa upały to w niektórych miejscach jest taka woda. J. Turawskie jest zbiornkiem retencyjnym i na wiosnę jest poziom wody wiekszy od tego miejsca o co najmniej 2,5 metra i powierzchnia jeziora staje sie większa niz teraz i wtedy zalewa nawet tereny wokół wlotu do jeziora rzeki zasilajacej jaką jest Mała Panew, prawobrzeżny dopływ Odry. W ten sposób długość jeziora sięga 7 km.\nWięcej fot na moim blogu:\nTakie foty to każdy może zrobić, nie musząc mieć wypoziomowany statyw. Jeśli chce się na statywie, który nie posiada libelli poziomującej, to poziomujemy aparat fotograficzny z pomocą takiej libelli :\nalbo zastosowac taką zaslepkę :\nHoryzont albo brzeg "odpływa w gore" poza środek obrazu.\nJest to już znane i udokumentowane od bagatela 116 lat\nA bez poziomowania to takie foty jak wyżej.\nKwestię dokładności poziomowania opisałem tutaj : Śro 18:36, 17 Lip 2013\nTakie foty jak wyżej są możliwe tylko i wylącznie w przypadku ziemi wklęsłej i jezioro jest wklęsłe a nie wypukłe. To obliczenia zdradzają istotę tematu.\nOstatnio podobne foty pokazywałem jednej osobie i co myslicie? on tam w tej focie nie widzial nic dziwnego , a dlaczego? bo nikt nie ma pojęcia ze takie foty przy wypuklej ziemi są niemożliwe. Kiedy zadałem pytanie dlaczego przy wypoziomowanej kamerze obraz "uciekł" do góry i kiedy zacząłem pokazywać obliczenia to dopiero wtedy załapał ze coś jest nie tak.\nWczoraj zadano mi pytanie: skąd wiesz że ten jacht byl w odległosci 5km od twojego stanowiska robienia foty?\nOdpowiedziałem anegdotą, pośmiejecie się:\n"jednemu żydowi zarzucono ze jego żona prowadzi się niemoralnie z całym... miastem. A żyd na to : jakim miastem?? ?, tam są tylko ...trzy domy."\nO co tu chodzi?, żyd nie kwestionuje niemoralności żony tylko odwraca uwagę od tego faktu na inny szczegół.\nW przypadku foty, największym problemem dla wypukłości ziemi jest fakt który widzimy na zdjęciu że linia brzegowa jest powyżej pokładu jachtu.\nA jak dodamy eliptyczne złamanie światła w górę??? to co zobaczymy???\nTego nikt nie bierze pod uwagę. Na to się nie zwraca uwagi.\nTego sie nie kwestionuje ale zadaje sie pytanie odwracające od tego faktu: skąd wiesz...itd. i do tego robi sie "odpowiedni" rysunek nie uwzględniający przybliżenia 13x , bez znajomości charakterystyki jeziora i topografii linii brzegowej.\nA sie jej nie zna bo sie siedzi za komputerem i nie robi sie nic, oprocz analizy typu " mucha siedzi jeszcze na suficie czy już zeszła na ścianę?"\nTemat j. Turawskiego zamykam i nie będe już pisał więcej na ten temat. Każdy z nas może takie proste doświadczenie powtórzyć.\nA sprane mózgi niech sobie rysują na AutoCadzie styczną do ....kaczki. z ....uwzględnieniem załamania światła w gorę\nJa sie wcale nie dziwię ze nikt z oponentów do tej pory nie zrobił jakichkolwiek doświadczeń, które by wskazywały że te wszystkie w w/w postach doświadczenia są mylne, mimo prostoty ich wykonania i dostępności prawie że dla każdego.\nA teraz ciekawy artykuł z roku 1960 na temat doświadczeń w kopalni Tamarack w 1901 roku.\n' Earth's "Center of Gravity" - up or down?' appeared in the November 1960 issue of "Flying Saucers"\nOdpowiada na pytanie dlaczego doszło do tych doświadczeń i dlaczego mimo zasłony tajemnicy ujrzały światło dzienne i inne ciekawe szczegóły:\nA teraz propozycja dla tych co chcieli by zrobić podobne doświadczenie jak w kopalni Tamarack, wykorzystując zastosowaną tam zasadę.\nProfesor Keppler zadał studentom takie zadanie.\nZawiesić dwa ciężarki na linkach długości 2 m każda - (może być więcej) i w odległości pomiędzy nimi - 20 m.\nZ odległości 10 m. miedzy linkami (nie musi być bardzo dokładnie) dalmierzem laserowym używanym do pomiarów pomieszczeń na statywie dokonywać pomiaru odległości od góry do dołu na każdym z ciężarków - raz z jednej strony raz z drugiej - jak na rysunku.\nPomiary wklęsłej ziemi wykażą wyniki rosnące ku dołowi, a przy ziemi wypukłej będzie odwrotnie. Jak w kopalni Tamarack\nKorzystając z dokładności pomiarów laserem można wykonać takie doświadczenie samemu i sprawdzić, czy odległości pomiędzy obiema linkami wskazują na wklęsłą, czy na wypukłą ziemię. Dalmierze te nie są drogie i mamy do jednego dostęp!\nJak na razie nikt nie zakwestionował owej metody oraz... kształtu ziemi.\nOstatnio znalazłem takie foty z kosmosu, jak widać nie ma zadnej krzywizny ziemi.\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Czw 22:15, 22 Sie 2013, w całości zmieniany 6 razy\nWysłany: Pon 11:24, 05 Sie 2013 Temat postu:\nPoniżej post wstawiony przez naszą Malke,wstawiony w innym temacie, nie można było inaczej przenieść, więc wklejam w taki właśnie sposób.\nFrapuje mnie kwestia Księżyca jeśli chodzi o jego umiejscowienie w środku sfery. Zaczęłam poszukiwać, mam już parę obserwacji, założyłam ten wątek, aby nie gubić się we właściwym temacie o wklęsłej Ziemi. Zbierzmy tutaj nasze przemyślenia i wnioski, wspólnymi siłami odkryjemy więcej!\nFazy Księżyca - Na całym świecie nie są jednakowe! A przecież gdyby Księżyc okrążał Ziemię - jak to naucza powszechna edukacja - fazy byłyby takie same! Jeśli chodzi o północną i południową półkulę to są one swoimi lustrzanymi odbiciami, są dwoma enancjomerami.\nWidok na odpowiednio północnej i południowej półkuli:\nNa chłopski rozum: nie wiem jaki jest mechanizm świecenia własnym światłem bądź bycia oświetlonym, ALE ZAŁÓŻMY - u mnie w Polsce Księżyc jest sierpem pełnym po lewej stronie. Mieszkańcy Ziemi na Antypodach - np. nasz Heniek - widzi go od drugiej strony, od tyłu, czyli właśnie pełnego po prawej stronie! Prognoza na dziś:\nPOLSKA (http://www.kalendarz-365.pl/ksiezyca/aktualna-faza-ksiezyca.html) Ostatnia kwadra\nPERTH u Heńka w AUSTRALII [link widoczny dla zalogowanych] 58% oświetlenia\nARGENTYNA (http://www.kwathabeng.co.za/travel/moon/full-moon-calendar.html?country=Argentina) 52% oświetlenia\nMADAGASKAR dla wyśrodkowania - 55 % oświetlenia (http://www.kwathabeng.co.za/travel/moon/moon-phase-calendar.html?country=Madagascar)\nW Ekwadorze na równiku właśnie dziś mamy połówkę Księżyca.\nWedług mnie zatem istnieje ścisła zależność pomiędzy torem księżyca będącym bardziej w pionie niż w poziomie - coś tam się musi dziać przy równiku.\nKolejna sprawa - wielkość tarczy podczas dnia i nocy. W pewnym momencie nocy (nie zbadałam jeszcze dokładnie kiedy, w jakim czasie po zachodzie i jaki czas przed wschodem słońca) tarcza Księżyca jest monstrualnych wielkości i znajduje się tuż nad widzianą powierzchnią Ziemi.\nPisałam w innym wątku o możliwym spiralnym ruchu Księżyca, w wyniku którego mógłby on zbliżać się do nas i oddalać.\nBędę dodawać to, co nowego uda mi się odkryć, udzielajcie się\nTemat rzeczywiście interesujący i ze względu na to, że zostałem zamurowany, nic do tej pory nie napisałem. Dostałem także emai8loa od jednej osoby, która stwierdziła, że rogal księżyca jest dowodem na wklęsłą ziemię.\nCo prawda nie przestawiono żadnego dowodu ale razem kwestia księżyca jest wyjątkowo interesująca i zaczniemy w tej materii poważniejsze poszukiwania.\nOsobiście uważam, że być może temat księżyca oraz jego faz jest kluczowym dowodem na wklęsłość ziemi. Nie wiem jak, ale jakoś tak to mi pasuje.\nNie łapać mnie za słowo, proszę!\nWysłany: Pon 12:23, 05 Sie 2013 Temat postu:\nI ja podaje link do symulacji ruchu i faz Księżyca dookoła Ziemi [link widoczny dla zalogowanych] 3 Są to dwa wielkie światła. Ich okrąg jest jak okrąg niebios, a w rozmiarach oba są równe.\n5 Zachodzą one i wchodzą do zachodnich bram, prowadzą bieg okrężny stroną północną i wschodzą przez wschodnie bramy na firmamencie nieba. Błogosławiony Henoch w astronomicznej księdze 78:3,4,5\nWysłany: Pon 13:00, 05 Sie 2013 Temat postu:\nDziewczęta i chłopcy, pozwoliłam sobie wykonać pewne bardzo proste doświadczenie, być może tak proste, że aż głupie, ale często najprostsze wytłumaczenia wydają się być najtrafniejsze. Przyjrzyjcie się temu i pozwólcie mi co nieco ocenić.\nNie wiem w jaki sposób Księżyc wchodzi w fazy, w to się nie wgłębiałam, wybrałam jedną fazę na równiku. (właśnie pisząc to, coś mi zaczyna świtać, ale muszę poskładać te myśli odnośnie faz)\nProszę bardzo, oto ona:\nOdpowiednio (w aspekcie wklęsłej Ziemii) mamy ponad latarką północną półkulę, poniżej żarówki zaś – południową.\nOto jak widziany jest Księżyc z południa:\n[południowo-wschodnia część półkuli (załóżmy, że Australia)]\n[ten sam południk, co zdjęcie odnośnika]\n[południowo-zachodnia część półkuli, przyjmijmy, że zachodnia część Ameryki Południowej]\nI do tego odpowiednio, co widzą mieszkańcy półkuli północnej:\nWidzą to do góry nogami, to oczywiste, ponieważ są wewnątrz sfery!\nMoim zdaniem jest to dobitny dowód na wklęsłą Ziemię, ale to już wiemy, bo dowodów dostarczył nam Red mnóstwo. To mechanizm zróżnicowania wyglądu Księżyca z różnych miejsc na Kuli Ziemskiej.\nCo do faz Księżyca odnośnie danego punktu na Ziemii, myślę, że jest to spowodowane spiralną orbitą Księżyca, po której porusza się on wewnątrz. Raz wysunięta jest ona najdalej w jednym punkcie, drugim razem w innym. I ten punkt odnośnikowy (który zaprezentowałam jako pierwsze zdjęcie - załóżmy równik, południk zerowy) przypada na inny południk. Czyli w zasadzie faza Księżyca bezwzględnie jest WSZĘDZIE TAKA SAMA, jedynie kąt, pod którym przyglądamy się Księżycowi sprawia, że widzimy rozmaite części. Śmiem nawet pokusić się o stwierdzenie, że być może cały czas połowa Księżyca mogłaby być przysłonięta, tak jak w moim doświadczeniu - z pewnych miejsc na Ziemii byłoby przecież widać pełnię, prawda?\nOstatnio zmieniony przez Gość dnia Pon 14:25, 05 Sie 2013, w całości zmieniany 2 razy


Skórzana bransoletka, zielona z liściem - Biżuteria - DecoBazaar\nDecoBazaar > Biżuteria > Bransoletki > Skórzana bransoletka, zielona z liściem (nr 4898512)\nSKÓRZANA BRANSOLETKA, ZIELONA Z LIŚCIEM\nTa elegancka i subtelna bransoletka jest wykonana z wysokiej jakości skóry naturalnej oraz dodatków w kolorze antycznego złota.\nJest ozdobiona łukowato wygiętym elementem, który dopasowuje się do kształtu ręki oraz autorską grafiką umieszczoną w zawieszce, pod wypukłym szkłem. Obok zawieszono mały krążek. Przy zapięciu - drobny listek z mosiądzu.\nBransoletkę należy czterokrotnie okręcić wokół nadgarstka i zapiąć na haczyk.\nMożliwość dopasowania - proszę o podanie obwodu nadgarstka przy zamówieniu.\nTAGI: #bransoletka ze skóry, #elegancka bransoletka, #skóra naturalna, #skórzana bransoletka


ZABRZE – PANKAZEK- fotografia i podróże\nZabrze ( 1915-1945- Hindenburg) jedno z pięciu największych miast Aglomeracji Śląskiej. To ważny punkt na szlaku zabytków techniki tego regionu. Na terenie miasta znajdują się unikatowe pamiątki czasów początków rozwoju przemysłowego śląska. Stare budynki fabryczne, kopalnie, wieże ciśnień, osiedla robotnicze, budynki użyteczności publicznej, to perły w koronie kultury materialnej tego regionu. Zapraszam na jesienny spacer po tym ciekawym i na swój sposób uroczym mieście.\nZOBACZ: Kopalnia PSTROWSKI Kopalnia GUIDO Osiedle Londzina Muzeum Górnictwa Węglowego


Polska premiera horroru "Escape Room" wstrzymana! Powodem tragedia w Koszalinie | Party.pl\nW najbliższy piątek, 11 stycznia, miała odbyć się polska premiera horroru „Escape Room”. Jak podaje portal wirtualnemedia.pl dystrybucja filmu została wstrzymana i nie wiadomo, kiedy zostanie wznowiona. Firma United International Pictures poinformowała o tym fakcie w krótkiej informacji.\nZobacz: Przyjaciółki, które zginęły w tragicznym pożarze w escape roomie zostaną pochowane razem!\nPremiery "Escape Room" wstrzymana\nFirma nie podała oficjalnych powodów wstrzymania premiery filmu, ale nie trudno się domyślić, że decyzja wiążę się z tragedią w Koszalinie, w której w pożarze escape roomu zginęło pięć 15-latek. Z kolei pracownik lokalu uległ poważnym oparzeniom. W tej sprawie postawiono już pierwsze zarzuty za „umyślne stworzenie niebezpieczeństwa wybuchu pożaru w escape roomie i nieumyślnego doprowadzenie do śmierci pięciu osób”. O zarzutach dla Miłosza S., który urządzał pokój zagadek, prokuratura zdecydowała już wczoraj, a dziś sąd zdecydował o tymczasowym areszcie dla mężczyzny. W związku z tą tragedią w całym kraju trwają kontrole tego typu lokali.\nO czym jest film "Escape Room"?\nŚwiatowa premiera horroru "Escape Room" odbyła się 3 stycznia, a w naszym kraju była zaplanowana na piątek. Akcja filmu w reżyserii Adama Robitela to historia szóstki przyjaciół, którzy otrzymują zaproszenie do nowego escape roomu. Jeśli uda im się wyjść mają otrzymać nagrodę – milion dolarów. Jednak sytuacja komplikuje się i zamiast o nagrodę walczą o życie.\nWięcej na temat Tragedia w Koszalinie pożar w escape room


Metody malowania linii w halach i magazynach\nDo bezpiecznego wykonywania pracy w zakładach, zatrudniających dużą liczbę osób i używającą ciężkiego sprzętu warto zadbać o odpowiednie oznaczenia. Malowanie linii w halach i magazynach pozwala rozdzielić określone przestrzenie i zapewnić w nich optymalną formę komunikacji. Jest to również pierwszy krok do usystematyzowania pracy Jakie są metody wykonywania poszczególnych oznaczeń?\nPRACA PRZY KOMPUTERZE - JAK ZADBAĆ O ERGONOMIĘ?\nPraca przy komputerze na pozór nie naraża pracownika na żadne zagrożenia. Wypadki przy pracy tutaj praktycznie nie istnieją. Jednak kiedy bliżej się przyjrzymy dostrzeżemy, że istnieje jednak negatywny wpływ pracy przy komputerze na organizm człowieka. Ból pleców, stres, wysuszone gałki oczne to dolegliwości, które odczuwają osoby pracujące 8 godzin przed monitorem.\nOcena bezpieczeństwa maszyn – komu przynosi największe korzyści?\nWszystkie przedsiębiorstwa muszą spełniać pewne standardy, które zapewniają, że sprzęt używany do produkcji jest wykorzystywany i konserwowany prawidłowo. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wypadków lub uszczerbku na zdrowiu pracowników. Ocena bezpieczeństwa maszyn jest więc konieczna w firmach. Jednak oprócz ograniczeń przynosi ona także wiele korzyści. Jakich i kto na nich najwięcej zyskuje?\nPraca za granicą dla studenta - jak się przygotować?\nŻycie studenckie wiąże się z dużymi kosztami. Książki, kserowanie notatek, autobusy, kino, restauracje i w końcu imprezy to znaczne wydatki, które w szybkim tempie uszczuplają portfel każdego studenta. Nic zatem dziwnego, że świetnym sposobem na pozyskanie potrzebnych środków finansowych jest praca za granicą dla studenta


Majówka na chińskiej wsi w Hunan - SATKurier.pl\ndodano: 2017-05-01 10:04\nautor: Justyna Sulisz | źródło: www.podrozezantena.pl\nCo można robić w Chinach w majówkę? Najlepiej udać się na chińską wieś, czyli pojechać busem tak daleko, gdzie nie sięga cywilizacja, przynajmniej ta europejska. Polki pojechały na majówkę na wieś w Chinach, żeby posmakować lokalnego jedzenia z regionu Changsha, a także zobaczyć muzeum martyrologii drugiej żony przywódcy Chin Mao Zedonga - Yang KaiHui.\nMapka z miejscowościami Baishaxiang i Kaihuizhen\nWycieczka rozpoczyna się na dworcu autobusowym Donghu Gate w chińskim mieście Changsha w prowincji Hunan. Stamtąd jedzie się busem około 100 km na północ do regionu nazywanego Kai Hui county, by w lokalnym resorcie agroturystycznym w okolicach Baishaxiang [白沙] miło spędzić czas majówki. Wygodny dojazd z Changsha drogą nr G4. Temperatura była całkiem przyjemna jak na majówkę - aż 28°C.\nTo jedziemy na chińską wieś!\nŚwięto Pracy 1.05.2017 (poniedziałek) to dzień wolny i jedno z ważniejszych świąt w Chinach, tak jak w Polsce, ale w 2017 roku w Chinach dni wolne to 29.04 - 2.05. Powszechnie znana w Polsce majówka to również okazja dla Chińczyków na dłuższy odpoczynek, wtedy udają się na kilkudniowe urlopy. Planując wyjazd do Chin, należy spodziewać się wzmożonego ruchu turystycznego w czasie takich świąt/weekendów.\nPobyt w resorcie był przyjemny, bo kwitnie mnóstwo kwiatów. Jest niesamowicie kolorowo i barwnie. Kolorowe ryby w mini jeziorkach. Jest też dużo cieplej niż w Polsce.


Chabuca Granda - głos Peru - Tresvodka\nBy Monika Trętowska23 lipca 201120 listopada, 2016No Comments\nWczorajsza wizyta u znajomych skonczyla sie niedoborem snu, nadmiarem alkoholu i nowym odkryciem muzycznym. Wszystkie trzy maja wplyw na moje dzisiejsze samopoczucie, ale pozwolcie, ze sie skupie ino na ostatnim:)\nChoc wiele juz razy odwiedzialismy Ale i Pancho, i oblukalam mniej wiecej ich stosik plyt, znalazlam wczoraj album mi nieznany, z napisem Chabuka Granda. Wykorzystujac moment ozywionej dyskusji o sytuacji politycznej w Chile, przeslizgnelam sie w kierunku sprzetu grajacego, zmienilam plyte i tak oto zabrzmial glos Peru – Maríe Isabel Granda Larco. Dzis googluje i slucham, googluje i slucham i juz wiem, ze kilka utworow znajdzie sie na mojej latynoamerykanskiej playliscie. Wkraczamy niniejszym w peruwianski folk, ale tym razem nie bedzie ani zalosnie, ani niesmacznie ani przasnie, a co wiecej bez golych tylkow w teledyskach. (Niesledzacym bloga egularnie polecam zajrzec do tego posta: http://trentoonline.blogspot.com/2010/11/weekendowe-histore-po-mapie-amazonia.html). Tym razem bedzie ladnie i poetycko.\nMaria, znana bardziej jako Chabuka Granda, nie tylko spiewala, ale i komponowala. Urodzona w 1920 r. jako dwunastolatka zostala sopranem w cenionym chorze Colegio Sophianum. To pozniejsza operacja przyniosla jej owy gleboki glos, z ktorego jest znana i ktory przykul i moja uwage. W poczatkach kariery spiewala romantyczne i nostalgiczne piosenki o Limie, w latach czterdziestych znana byla z interpretacji popularnych w tym czasie piosenek meksykanskich. Pozniej zaczela eksperymentowac, co zaowocowalo wplywami afro i lamaniem konkwencjonalnego rytmu peruwianskiego walca. Napisala tez serie piosenek dedykowana chilijskiej folk legendzie – Violecie Parra, i patriotycznemu poecie – Javierowi Heraund. Rozglos przyniosl jej tez rozwod, ktory w owczesnym niezwykle katolickim Peru byl wydarzeniem. Jej slawa wyplynela tazke poza kraj. Do artystow, ktorych inspirowala nalezy m.in. Caetano Velonso. Po jej smierci (zmarla w 1983 r.) umiescil na swoim albumie wlasna wersje jej utworu 'Fima Estampa’. Tyle faktow, reszte dopowie kilka linkow..\nMiędzynarodowa slawa nadeszla z tym utworem:\n’Fina estampa’ w wersji Chabuka (ta mi sie srednio podoba):\n’Fina estampa’ w wersji Caetano Velonso (ta wersja calkiem juz si):\nChabuka Grandamuzyka PeruPeru


Ville Mönkkönen - dobreprogramy\nMegabane 2: Trinity 1.1\nLicencja: bezpłatna Megabane jest kombinacją gry strategicznej, RPG i przygodowej. Gracz dowodzi trzema mnichami, których celem jest zdobycie świętego amuletu. Każdego mnicha cechują inne umiejętności i zalety co należy wykorzystywać podczas trudnej misji. Podczas… 03.02.2003 19 266 3,0\nLicencja: bezpłatna Notrium jest grą przetrwania rozgrywającą się w czasie rzeczywistym. Bohater jest Robinsonem Crusoe przyszłości, który rozbił się swym statkiem kosmicznym na odległej planecie. Cel jest\_r\_njeden - powrót do domu. W wykonaniu zadaniu przeszkadzają… 06.06.2013 13 870 4,0\nThe Forge 1.11a\nLicencja: bezpłatna The Forge to trójwymiarowe walki gladiatorów. Naszym zadaniem jest rywalizowanie z potężnymi gladiatorami wcielając się w nie mniejszą postać. Każda walka to kolejny krok w karierze, zbieramy pieniądze, kupujemy nowy ekwipunek i ścieramy się z coraz… 05.11.2004 24 093 3,4


Visa ostrzega: Nowe regulacje groźne dla e-handlu - Finanse - rp.pl\nAktualizacja: 22.11.2016, 12:57\nVisa ostrzega: Nowe regulacje groźne dla e-handlu\nOrganizacja Visa ostrzega, że nowe przepisy europejskie dotyczące płatności w handlu internetowym wprowadzają groźbę zakłóceń w zakupach online i będą niekorzystne dla konsumentów.\nNiedawno Europejski Urząd Nadzoru Bankowego przedstawił propozycje dotyczące wprowadzenia tzw. silnego uwierzytelniania klienta. Przewidują one jednakowe, uniwersalne wymogi dla wszystkich transakcji online na kwoty powyżej równowartości 10 euro – w postaci dodatkowych kroków przy płatności za zakup, takich jak wprowadzanie hasła, kodu lub korzystanie z czytnika kart.\nOrganizacja kartowa Visa ostrzega, że w praktyce, przedstawione propozycje prowadziłyby do wyeliminowania szybkich płatności za zakupy w handlu internetowym. - Dotyczy to między innymi płatności typu one-click i to nawet wówczas, gdy konsument regularnie dokonuje zakupów w danym sklepie internetowym. Wyeliminowane byłyby również szybkie automatyczne płatności w aplikacjach mobilnych, w których dane kart płatniczych są już zapisane. Według szacunków Visa te skutki odczułaby ponad połowa wszystkich kupujących online w Europie. Powołuje się na wyniki badań, z których wynika, że niemal dwie trzecie (61 proc.) respondentów przerwałoby transakcję w przypadku wydłużenia procedur zakupowych i płatniczych w handlu internetowym.\nWedług tej organizacji kartowej ograniczony zostanie także dostęp do zakupów internetowych poza Europą, ponieważ takie sklepy internetowe musiałby funkcjonować według nowych przepisów europejskich, w przeciwnym przypadku zakupy byłyby automatycznie blokowane. Według szacunków Visa, dotknęłoby to płatności o łącznej wartości ponad 6 mld euro, stanowiących dwie trzecie ogólnej liczby transakcji dokonywanych przez Europejczyków na stronach międzynarodowych.\nKolejną negatywną konsekwencją przed którą ostrzega organizacja Visa będą dłuższe kolejki i problemy z korzystaniem z kart płatniczych w takich miejscach jak np. punkty poboru opłat na autostradach czy parkomaty – gdzie obecnie nie wymaga się wprowadzania kodu PIN.\n- Nie ma żadnego dowodu na to, że wprowadzone utrudnienia i ograniczenia w istocie zmniejszą zakres nadużyć. Obecnie mamy do czynienia z dobrze działającym systemem, w ramach którego stosuje się tzw. uwierzytelnianie oparte na analizie ryzyka. Umożliwia ono podejmowanie racjonalnych decyzji o stopniu ryzyka danej transakcji np. w zależności od używanego urządzenia i dotychczasowych zachowań zakupowych – argumentuje Peter Bayley, dyrektor ds. zarządzania ryzykiem na obszarze Europy w Visa.\nOrganizacja kartowa podała, że współczynnik transakcji nieuprawnionych dla płatności Visa jest obecnie na niskim poziomie, 5 eurocentów na każde wydane 100 euro (przy czym dla Polski współczynnik ten jest ok. 10 razy niższy – równowartość 5 eurocentów na każde wydane 1000 euro). Visa przekonuje, że konsumenci i tak chronieni są przed stratami z tytułu nadużyć – całe ryzyko przejmują bowiem detaliści i banki, którzy wspólnie z Visa wprowadzili już szereg zabezpieczeń mających na celu zapobieganie nieuprawnionym transakcjom online.\nEuropejski Urząd Nadzoru Bankowego opublikuje ostateczną wersję proponowanych standardów 12 stycznia 2017 r. Oznaczać to będzie wypełnienie Dyrektywy w sprawie Usług Płatniczych (PSD2), która nakłada wymóg silnego uwierzytelniania przy wszystkich płatnościach elektronicznych.\nDo piekła w Europie\nE-sklepy toną w długach\nE-paragony: klienci mogą zacząć działać w szarej strefie