Krytycznym okiem: listopada 2017\nTytuł recenzji: Monotonia zła\nRzadko który polski współczesny prozaik stawia sobie tak wysoko poprzeczkę, jak Łukasz Orbitowski ustawił ją swą „Inną duszą”. „Exodus” to zupełnie inna książka, ale z drugiej strony stale ta sama. Autora wciąż na nowo frapuje temat zła w bardzo wielu kontekstach. Najbardziej w zbliżeniu z człowiekiem, który zła dokonuje i musi za nie pokutować. To trochę jak z pisaniem Jakuba Małeckiego starającego się za każdym razem inaczej oddać egzystencjalne cierpienie. Ponownie zło jest tematem nośnym u Orbitowskiego, ale wydaje mi się, że tym razem ta nośność zamienia się w monotonię i nudę, w pisanie o niczym i gloryfikowanie różnych form bylejakości życia. Prywatna martyrologia głównego bohatera zdaje się nie mieć końca. Dowiadujemy się wciąż nowych, coraz bardziej koszmarnych rzeczy. Włóczymy się z nim po Berlinie, Słowenii i Grecji, a jedyne wytchnienie w tej opowieści o mrocznym wagabundzie dają retrospekcje, czyli narracja opowiadająca o tym, dlaczego mężczyzna imieniem Janek rozpoczyna na bogato swój europejski trip, podejmując dużą kwotę pieniędzy i wykupując cały przedział w pociągu do niemieckiej stolicy. Opowieść o czasie minionym przykuwa uwagę i wybudza z czytelniczego letargu, w jaki wpada się, śledząc teraźniejsze poczynania samotnego uciekiniera. Przyznam szczerze, że gdyby nie ta historia, nad „Exodusem” mógłbym po prostu zasnąć. Nie widzę ani celowości, ani atrakcyjności w opowieściach o tym, jak uciekając w głąb samego siebie, wchodzi się w jakieś przypadkowe, nic nieznaczące relacje z ludźmi – bohaterami mogącymi mieć tysiące imion i mającymi przypadkowe adresy. Orbitowski jest monotonny i wtórny – zarówno w portretowaniu eskapizmu, jak i w kreślonych nonszalancko opisach zdarzeń, których wir czyni z „Exodusu” pewną wypadkową dobrej frazy autora i bylejakości konceptu na kolejne zazębiające się opornie historie.\nTak, ta książka rozczarowuje i mam wrażenie, że autor stracił czujność, bo doskonale wie, że dobrze pisze, tym niemniej nawet niezłymi zdaniami może doprowadzić do czytelniczej katalepsji. Napięcie jest wszechobecne, ale nic nie jest w stanie go zniwelować. Brniemy przez kolejne koszmarne miejsca, przyglądamy się podobnym do Janka życiowym rozbitkom i umieszcza się nas w takiej specyficznej tymczasowości, która nie ma ani początku, ani końca. Nie służy to dobrej powieści, bo przez to „Exodus” traci i soczystość, i wyraźność. Czytany jako opowieść o niespełnionym ojcu i dramacie rodzinnym, od jakiego nigdzie nie da się uciec, gra mocno na emocjach czytelnika i jest dość stronniczy. Odbierany jako powieść drogi raczej odstrasza – ani nie ma tam wyraźnie zarysowanego wędrowania, ani też wiele nie wynika z doświadczeń, które bohater zbiera na swojej drodze.\nJakoś najbardziej odstręczająco wygląda przedstawienie relacji z kobietami. Zwróciłem uwagę na to przede wszystkim dlatego, że powieść jest dedykowana kobiecie. Janek za czasów stabilnego życia rodzinnego marzy o rzeczach prostych – takich jak zrobienie laski przez małżonkę. W swej podróży bez celu i bez sensu spotyka dziewczyny, do których można się przytulić i wyrwać z nich jakąś namiastkę bliskości, ale nieistotne są zarówno ich imiona, jak i życiorysy. Kobieta jest przedmiotem, nie podmiotem – refleksji, odniesień, zasadności trwania obok. Przykre jest to, że po raz kolejny można przyglądać się kobiecym bohaterkom drugiego planu albo marnych epizodów, gdy służą przede wszystkim uwzniośleniu egocentryzmu głównego bohatera. Tak, Janek jest w dużej mierze egocentrykiem. Wygodniej mu mierzyć się z życiowymi traumami w pojedynkę, bo to wygląda na zacne i potrzebne. Rozsypały się kartki jego notesu marzeń. Tymczasem zło, które go wewnętrznie niszczy, nie podlega żadnej formie oczyszczenia. Orbitowski stara się jak może, by pokazać Janka w brudzie, upokorzeniu, z rękami wręcz zbrodniarza, z piętnem niezmazywalnych win. W tym znaczeniu ów bohater w żaden sposób się nie zmienia. Nie ma w zasadzie do opowiedzenia żadnej frapującej historii – i tu trzeba zaznaczyć, że „Exodus” z całym pokładem smutku i melancholii nie mówi nam niczego nowego ani ważnego o kondycji człowieka złamanego przez wydarzenia, nad którymi nie miał pełnej kontroli, ale musi za nie wziąć odpowiedzialność.\nInteresujące byłoby pokazanie w takiej fabule tego, jak bardzo potrafimy być dla siebie tymczasowi, ale Orbitowski wrzuca nas jedynie do ulicznego gabinetu cieni – nikogo tak naprawdę nie portretuje, nikt w żaden sposób nie jest w fabule ważny. Poza Jankiem, ważnym przede wszystkim i nade wszystko dla siebie. Megalomania tuszuje smutek, który mógłby wzruszać, i zaciera ten rys dwuznaczności, gdy autor „Exodusu” opowiada o tym, że zawsze i bez względu na okoliczności wszędzie jesteśmy na chwilę. Ta chwila może być jednak bardzo opresyjna, jeśli ulegniemy tendencjom ucieczkowym. Tak jest czasem najłatwiej i najtrudniej jednocześnie. To akurat sportretowane jest wyjątkowo sugestywnie. Reszta już niekoniecznie. Nawet wówczas, gdy należałoby się pochylić nad bohaterem i zapłakać z nim nad bezkompromisowością życia.\nTak, sporo w tej powieści bezkompromisowości. Nie ma drugich szans, nie ma łzawych możliwości przebaczenia. Jest bardzo szorstko, po męsku, z dużą dozą testosteronu i przekonaniem, że mimo wszystko świat jest mój, choć się go wyrzekam. „Exodus” nie przekonuje jako całość. Są fragmenty, gdy ta historia o pamięci i zapominaniu nabiera pewnego uniwersalnego przesłania. Wszystkiego jest jednak za dużo. Nie chodzi o proporcjonalność i o to, że dobrze byłoby choć na chwilę złapać oddech w tym oceanie marazmu i okrucieństwa. Chodzi o zaproponowanie jakiejś oryginalnej historii, nie o operowanie kalkami, które są dobrze znane i tutaj w żaden sposób nie przykuwają uwagi. Najbardziej irytuje sam Janek w tym, że za wszelką cenę dąży do samotności, wciąż znajdując się wokół ludzi, jakby kontakt z własnym wnętrzem był dla niego całkowicie niemożliwy. Łukasz Orbitowski chciał oddać wyjątkowo przygnębiający nastrój opowieści o kimś, dla kogo nie będzie właściwej kary za przewinienia. Ukarany zostaje jednak przede wszystkim czytelnik. Najpierw długo nie mamy dostępu do świata przeżyć wewnętrznych bohatera, a potem z lekką konsternacją możemy stwierdzić, że jest on nie tyle ograniczony, ile przede wszystkim mało sugestywny. To taka książka niewyraźna, która nie zostawi śladu. Może pewną pamięć o sobie, gdyż czyta się ją wyjątkowo długo i z przygnębieniem, którego nie dzieli się z bohaterem. Z jego karykaturalnie złamanym sercem i nadzwyczajnie podkreślanym poczuciem, że przeżywa coś, co ma być w jakiś sposób wyjątkowe i z tego powodu szalenie smutne.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 14:57 Brak komentarzy:\n„Dzikusy. Tom 2” Sabri Louatah\nTytuł recenzji: Francja w chaosie\nPrzyznam, że zamykałem pierwszy tom „Dzikusów” z dużymi wątpliwościami, za co tak naprawdę Francuzi pokochali autora cyklu. Poza wyjątkową sprawnością językową i umiejętnym portretowaniem niuansów obyczajowych codziennego życia rodziny Narruszów oraz ludzi znajdujących się w orbicie ich wpływów nie dostrzegałem niczego bardziej przykuwającego uwagę. Po lekturze drugiej części wiem już mniej więcej, dlaczego Sabri Louatah cieszy się tak dużym powodzeniem. Projektowanie wizji przyszłości nie jest w jego przypadku tak bardzo mroczne i pozbawione nadziei jak u Houellebecqa, choć przyznać trzeba, że autor robi wszystko, byśmy się przestraszyli i wpadli w przygnębienie. Myślę, że fraza Louataha jest takim świeżym antidotum na pisanie Houellebecqa, który powoli – jak zauważyłem przy lekturze „Uległości” – zaczyna zjadać swój ogon. Tu mamy do czynienia nie tylko ze śmiałymi wizjami Francji pogrążonej w kryzysie, ale także z różnego rodzaju diagnozami, być może w większości mrocznymi, ale jednocześnie pozwalającymi zadawać liczne pytania, a tego Houellebecq swoim czytelnikom powoli zabrania, kategoryzując i kreśląc portret przyszłości nazbyt wyraźnymi kreskami. U Louataha mamy bardziej szkice. Próby nakreślenia tego, co mogłoby się wydarzyć we Francji, a co w dużej mierze ma już miejsce. „Dzikusy” w drugiej odsłonie to dynamiczny thriller polityczno-społeczny, ale przede wszystkim książka doskonale portretująca różnorodność zachowań, emocji i działań oraz niuansująca ludzki strach – przed tym, co nieznane, kiedy kraj zapada się w sobie, i przed tym, co już od pokoleń oswojone, a jednak pokazujące swoje nowe, bardzo groźne oblicze.\nFrancuzi doceniają wyobraźnię twórczą oraz wielowątkowość opowieści Sabriego Louataha. Będzie z tego na pewno kawał niezłej prozy w kolejnych częściach. Ta druga zamyka się bardzo dynamicznie i z wieloma znakami zapytania, ale w gruncie rzeczy od początku stawia na wątpliwości. Obrazuje ludzi postawionych w specyficznych sytuacjach granicznych, w których dostrzegamy intensywność portretowanych emocji – tych pozwalających na działanie, ale także tych prowadzących do upadku, kameralnych dramatów o ogólnokrajowym charakterze. Tak, zaczynam rozumieć, co ten cykl zrobił ze świadomością czytelniczą Francuzów, i teraz już akceptuję wewnętrznie entuzjazm wokół cyklu. Mam jednak pewne zastrzeżenia do drugiego tomu. W wirze zaskakujących wydarzeń bardzo dynamiczna fabuła zaczyna tracić ten charakterystyczny rys szczegółu, który towarzyszył jej w pierwszej części. Perspektywa życia rodzinnego zamieniona zostaje na szerszy ogląd nastrojów społecznych, pośród których dostrzegamy postępujący upadek morale Narruszów i cierpienia wywołane zaskakującym postępkiem Karima.\nNastoletni Karim będący w poprzedniej książce taką gąbką, w którą wsiąkały poglądy innych ludzi, tutaj jawi nam się jako trybik w machinie sterowanej przez niezwykle groźnie zarysowaną już w pierwszym tomie postać wyrastającą teraz do rangi mrocznego symbolu. To Nazir, który – cytując Marksa – uznaje się tytułowym upiorem nawiedzającym Europę. Śledzenie jego poczynań schodzi na dalszy plan, bo tak naprawdę chcemy poznać motywy postępowania mężczyzny. Louatah daje nam bardzo ograniczony dostęp do sfery jego przeżyć. Każe przyglądać się działaniom, bo głównie na nich oparta jest dynamika tej powieści. Ludzie są tym, co robią, mówią i o czym decydują. Wychodzą na jaw skrywane emocje, za którymi stoją zaskakujące czyny. Francuski pisarz wyjątkowo trafnie obrazuje, czym mogą być ludzka zawiść i zazdrość, bo w całej aferze, która elektryzuje państwo, ważniejsze stają się prywatne gry oraz utarczki ludzi odpowiedzialnych za funkcjonowanie tego państwa.\nWchodzimy zatem do gabinetów i innych pomieszczeń, w których zapadają decyzje kształtujące życie społeczne Francji. Zbliżymy się do politycznych gier, do konfliktów w obrębie służb porządkowych mających inne wizje porządkowania, ale zajrzymy także do celi, gdzie przebywa zatrzymany Karim, oraz do jego domu, w którym samotność matki zderzy się z dramatem jej odizolowania od dziecka. Chłopca stawiającego francuską rzeczywistość w groteskowym i strasznym świetle. Karim zapoczątkowuje ciąg dramatycznych zdarzeń, których przebiegu nie możemy śledzić tak uważnie, gdyż Louatah stawia na sekwencje krótkich, bardzo dynamicznych scen. Ponownie buduje powieść panoramiczną, ale tym razem mocno podkręca tempo. Trzeba zajrzeć nie tylko do pogrążonego w rozpaczy domu Narruszów. Trzeba przyjrzeć się kipiącej od gniewu ulicy oraz pozostać w dystansie wobec poczynań polityków, dziennikarzy, policjantów i tych wszystkich, których obecne doświadczenie chaosu naznacza już na zawsze.\nSabri Louatah odważnie pyta o to, kim się stajemy, kiedy w sytuacji zagrożenia musimy pożegnać się z wszelkimi rodzajami poprawności. Francja w chaosie staje się państwem, w którym więzi międzyludzkie nie wytrzymują prób albo okazują się na tyle toksyczne, by jedna osoba pociągała do odpowiedzialności kolejną. Ale w czasie, gdy kraj nie może normalnie funkcjonować, a zdezorientowani obywatele obserwują doniesienia z działań prokuratury na przemian z palącymi się na ulicach samochodami, niektórzy bohaterowie odnajdują się nadzwyczaj dobrze. Niektórym służą chaos i poczucie zagrożenia ładu społecznego. Louatah fantazjuje o tym, do jakiego momentu w historii demokracji dotarła Francja i jak blisko jej teraz do niezrozumienia choćby najbliższych tygodni czy miesięcy. W to wszystko wplecione dalsze losy Narruszów, sugestywne dylematy Fu’ada – jedynego chyba sprawiedliwego i poczciwego w tej rodzinie, który za wszelką cenę chce uporządkować chaos i zniwelować niepokój cierpiących matek. Tak, Narruszowie przestają się już koncentrować na tym, jak właściwie celebrować rodzinną uroczystość. Po tym zebraniu atomizują się. W ich życie wkrada się trudny do opisania dramat. Cierpią najbardziej ci, którzy przybyli do Francji, by ciężko pracować na świetlaną przyszłość swoich dzieci. Tych dzieci potrafiących zamienić życie własne i całego społeczeństwa w trudny do opisania, ale doskonale wyczuwalny dla każdego koszmar.\nIntrygująca jest sieć powiązań między bohaterami, dzięki której iskrzą oni i są bardzo wyraźnymi postaciami pierwszego i drugiego planu. Poza zaciętymi walkami o panowanie nad sytuacją tych, którzy nad niczym przecież nie panują, obserwujemy kameralne dramaty miłosne. Miłość odegra bowiem w tej powieści zaskakująco ważną rolę. Louatah w tym właśnie jest świeży – nie pozostawia nas z grozą i apokaliptycznymi wizjami, łączy z nimi silne i konstruktywne emocje. Czy miłość zwycięży chaos? Ku czemu zmierza Francja z kandydatem na prezydenta będącym w stanie śpiączki klinicznej? Odważna, wyjątkowo różnicująca podziały i świetnie stopniująca napięcie powieść, która zapowiada coraz więcej, coraz bardziej intensywne wydarzenia. Bardzo jestem ciekaw, ku czemu kompozycyjnie i w przesłaniu zmierzać będzie Sabri Louatah w kolejnych częściach cyklu. Ta druga zdecydowanie zaostrza apetyt na więcej, choć nie byłoby ze szkodą dla tego pisania, gdyby okiełznać nieco dynamikę zdarzeń, by nie tworzył się chwilowy chaos… opowiadania o chaosie. Dobre i wyjątkowo zajmujące!\nAutor: Jarosław Czechowicz o 17:39 Brak komentarzy:\nAutor: Jarosław Czechowicz o 17:20 3 komentarze:\n„Poliglotyczni kochankowie” Lina Wolff\nTytuł recenzji: Niespełnienia\nWydaje mi się, że nie wypada krytykować powieści Liny Wolff. Po pierwsze – dlatego, że jest skandynawska, że szwedzki adres autora od jakiegoś czasu w Polsce oznacza doskonałą jakość. Po drugie – książka jest bardzo inteligentnie napisana, odkrywa przed nami kolejne poziomy interpretacji i gdyby wykorzystać przymiotniki, jakimi chętnie ozdabia się na Zachodzie okładki książek, można byłoby napisać, że to rzecz brawurowa, ekscentryczna, postnowoczesna czy wyjątkowo oryginalna. Po trzecie zaś – Wolff wplata w świat przedstawiony mniej lub bardziej czytelne aluzje literackie, dokonuje dość śmiałych zabiegów wikłających znane pisarskie nazwiska w rzeczywiście zawikłaną intrygę będącą udziałem bohaterów książki. Nie wypada zatem krytykować kogoś, kto odnosi się do Houellebecqa. Do Houellebecqa odnoszą się dzisiaj jednak wszyscy, bo to modne i wyjątkowo nośne. Tak, „Poliglotyczni kochankowie” to książka, której nie powinno się robić krzywdy. A jednak opierająca się na zbyt prostych dychotomiach, serwująca mało przekonujące (choć bardzo atrakcyjne) rozwiązania fabularne i misternie budująca intrygę wokół pewnego maszynopisu, a to już absolutny przepis na sukces.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 15:58 Brak komentarzy:\n„Zastrzyk śmierci” Małgorzata Rogala\nTytuł recenzji: Frustracje i zemsta\nMiał być koniec serii. Takie przynajmniej wrażenie można było odnieść, czytając „Ważkę”. Małgorzata Rogala zaskakuje – nie tylko pomysłami na dalsze losy swoich ulubionych policjantów. Ważne jest to, że nie wchodzi w pisarski schemat, nie operuje kliszami, nie serwuje podobnych historii ani nie nudzi. Myślę, że dzięki temu to pierwszy od wielu lat cykl powieści, z którym dobrze się czuję, czytając już czwarty tom. Czy „Zastrzyk śmierci” jest dla każdego? W dużej mierze dla znajomych i wielbicieli Agaty Górskiej i Sławka Tomczyka, ale przyjemność odkrywania wielowątkowej zagadki będzie przyjemnością każdego, nawet pierwszy raz czytającego Małgorzatę Rogalę. W tym tomie autorka silnie akcentuje tło społeczne. Wydobywa frustracje, upokorzenia i rozmaite wstydliwe sprawy związane z polskim rynkiem pracy, któremu przyjrzeli się niedawno w dwóch reportażach Rafał Woś i Olga Gitkiewicz. Rogala nie wchodzi głębiej w problemy zatrudniania w Polsce, choć pomyślałem, że brak jej trochę konsekwencji, bo analizując bezrobocie nowych bohaterów, mogłaby zasygnalizować, że Górska i Tomczyk niekoniecznie otrzymują adekwatną zapłatę za ogrom swoich obowiązków. „Zastrzyk śmierci” to historia sfrustrowanych pracowników lub ludzi bez etatu oraz opowieść sięgająca wstecz, do pewnej mrocznej tajemnicy. Motyw dość często wykorzystywany w literaturze kryminalnej, ale tutaj powiązany ze wspomnianą wyżej tematyką społeczną, by zmylić czytelnika. Czyta się po raz kolejny bardzo dobrze i jeśli pojawi się przeczucie, że wszystko w relacjach głównych bohaterów zostało już opowiedziane, na pewno zelektryzuje zaskakujący epilog. Rogala w świetnej formie opowiada o mordercy, który wymierza karę. Także o ludziach, którzy nie chcieliby pamiętać, za co zostaną ukarani.\nInspiracją do napisania tej książki stał się między innymi jeden z najgłośniejszych filmów amerykańskich lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, czyli „Dead Man Walking” Tima Robbinsa. To nim zafascynowany jest morderca z powieści. Przygotowuje ofiarom spektakl znany z filmu. Trzy zastrzyki, które stopniowo pozbawiają życia. Precyzyjnie. Trucizna wstrzykiwana z całą stanowczością i bez żadnego wahania. Śmierć w wyniku splotu okoliczności, których nie wszystkie ofiary się domyślają. My także. Rogala zręcznie łączy historię o zemście wynikającej z traumy z historią inicjacyjną pewnej poszukującej szczęścia osobistego i zawodowego dziewczyny oraz Agaty i Sławka, którzy już oficjalnie są razem, choć starają się nie okazywać tego w pracy. Wszystko we właściwych proporcjach.\n„Zastrzyk śmierci” to powieść kilku spektakularnych, filmowych wręcz scen. Jedna z najbardziej przykuwających uwagę to ta, w której Agata Górska podczas interwencji nawiązuje kontakt z mordercą, nie będąc świadoma tego, z kim ma do czynienia. Okazuje się, że zabójca trafia jeszcze na kogoś, kto mógłby pokrzyżować jego szyki. To tajemniczy obserwator. Świadek pierwszej zbrodni, człowiek podążający śladami wykonującego śmiertelny zastrzyk. Ta postać inteligentnie odsuwa nas od sedna sprawy. Górska i Tomczyk także bardzo długo nie mogą powiązać ze sobą faktów i rozwiązać zagadki, ale w żaden sposób nie umniejsza to dynamizmu tej historii. Żaden z wątków pobocznych – jak zdarza się w niektórych kryminałach – nie spełnia tutaj funkcji nużącej retardacji. Wszystkie zdarzenia absorbują na równi, bo wszystkie też są przez autorkę doskonale przemyślane.\nRogala opowiada o tym, jak praca porządkuje sens ludzkiego życia i jaką pułapką może być dla psychiki jej utrata. Poznajemy nie tylko młodych pracowników, którym pracodawcy dziękują za nieopłacone okresy próbne. Jeden ze starszych bohaterów zakłada stronę, na której pokłady frustracji łączą się z przestrogami. Pracować w Warszawie to wciąż igrać z ogniem. Dla niektórych formy zatrudnienia stają się klatkami, innym kojarzą się jedynie z niepewnością i zdaniem na łaskę lub niełaskę pracodawców. Autorka – jak już wspomniałem – nie sięga jakoś głębiej w portretowaną problematykę, ale wystarczająco, by pokazać, z jakim ogromem napięcia emocjonalnego można mieć do czynienia przy utracie zatrudnienia bądź szukaniu go na nowo. Zwalniani z pracy bohaterowie książki życzą jak najgorzej tym, którzy ich zwolnili, ale przecież nie są mordercami. Albo nie mają predyspozycji do tego. Kto wie, kim naprawdę jest człowiek, który cytując Arystotelesa, pozbawia życia tych, którzy być może z jakichś powodów na to zasłużyli? Czy można zasłużyć na śmierć? Jak długo można planować zemstę? Jak żyć z odium wspomnień, które na zawsze naznaczają w życiu pełnym dynamizmu jako odskoczni od pamiętania o czyjejś tragedii?\n„Zastrzyk śmierci” jest powieścią przede wszystkim o impulsywnych, zagubionych, ale i szukających swego miejsca kobietach. Odnosi się chwilami wrażenie, że mężczyźni schodzą na dalszy plan, ale nie jest tak do końca. Portretować kobiety jest Rogali być może wygodniej. A może chodzi też o to, co zniuansowała w poprzednich powieściach – pokłady kobiecych słabości oraz niezwykłych sił. W tym wszystkim Agata Górska najbardziej chyba spokojna i pozbawiona balastu męczących wspomnień. Nieprzypominająca tej z poprzednich książek Rogali. Spełniona i szczęśliwa. Występująca jako powierniczka siedemnastoletniej siostry swego kochanka, której perypetie dodatkowo skomplikują fabułę. Ten spokój zdaje się pozorny. Wszystko rozsadzi zakończenie. Małgorzata Rogala wie, jak przykuć uwagę do detali, ale zdaje sobie również sprawę z tego, kiedy trzeba zwieść zbyt pewnego siebie czytelnika. Lektura „Zastrzyku śmierci” pozostawia w zdumieniu, a na koniec w niedosycie. Intryga kryminalna jest wystarczająco skomplikowana, by zainteresować różnego rodzaju wielbicieli powieści z dreszczykiem. Ciekawe jest również przenoszenie środka ciężkości – z obserwatora na rozgrywającego wydarzenia, a w końcu na nieświadomego swego udziału uczestnika zdarzeń. Warto wejść w skomplikowany świat przedstawiony tej książki, w którym element współczucia dla wszystkich niemal bohaterów pozwoli spojrzeć na ich losy bardziej osobiście. Ciekawa, interesująco rozegrana z czytelnikiem i postaciami gra. Zdecydowanie warta uwagi.\nAutor: Jarosław Czechowicz o 15:03 3 komentarze:\n„Sen zimowy” Goli Taraghi\nPrzekład: Dorota Słapa\nTytuł recenzji: Wspólnota i samotność\nBardzo się cieszę, że po feminizującym nurcie twórczości Szahrnusz Parsipur polski czytelnik ma okazję poznać irańską prozę portretującą przede wszystkim mężczyzn. Parsipur ukazywała całą gamę emocji i uczuć kobiet, którym nawet w tytule jednej z książek nie dała dostępu do świata mężczyzn. Goli Taraghi także portretuje wyraźne postacie kobiece, ale jej przesycona melancholią i wyjątkowo sugestywnym smutkiem książka opowiada głównie o męskich relacjach. „Sen zimowy” jest anatomią rozpadu gromadnego życia. Wspomnieniem o nieco onirycznym charakterze – co sygnalizuje także tytuł tej skromnej, ale pięknej narracji. Taraghi portretuje grupę przyjaciół. Mężczyzn, dla których wartością i siłą była jedność, a którzy nie potrafili odnaleźć się indywidualnie w życiu serwującym im pułapki zagubienia. Irańska pisarka pokazuje interesujący moment przemiany – zbiorowość kwitnąca życiem, ale bardzo zachowawcza i bierna, a tuż obok niej indywidualny los, samotność. Trudno orzec, czy bardziej przejmująca jest pierwszoosobowa narracja tego, który wspomina grupę, czy też trzecioosobowa historia przyjaciół, dla których rozmowy, słowa i nastroje miały znaczenie tylko kolektywnie. W retrospekcjach rozpadają się, by okazać bezradność oraz bezmiar goryczy tego, który żegna swoich przyjaciół. Przejmuje się tym, że życie ludzkie ma w sobie więcej „było” niż „jest”. Szykując się do snu, odczuwa nie tylko chłód zimy, ale i własną bezbronność wobec losu, który kształtowali kiedyś wspólnie.\nOni wszyscy. Zawsze razem, nigdy którykolwiek z osobna. Optymista Hejdari, który często porządkował rzeczywistość mniej rozgarniętym towarzyszom. Mahdawi decydujący się na opuszczenie przyjaciół dla kobiety, wobec której miał ambiwalentny stosunek, nie pojmując jej mocy i jednoczesnej dobroci, nie zawsze zrozumiałej w swych intencjach. Dżalili, któremu pewnego dnia trzeba zamknąć usta. Ten, który zbuntował się wobec ciężaru życia, ale może nigdy do końca go nie zrozumiał. Sentymentalny Haszemi niemogący zrozumieć istoty bliskości z kobietą, a doskonale odnajdujący się wśród przyjaciół, którzy zbudowali wspólnie jedno miejsce, jeden światopogląd, jedną formę postrzegania świata jako czegoś celowego. Anwari, tęskniący za przyjacielem, grzeczny i uczynny, a jednocześnie potwornie zagubiony bez wsparcia Mahdawiego. Mężczyźni u Taraghi są społecznością niezwykle zżytą i jednocześnie niegotową na żadną formę zmiany – zarówno tej w ich relacjach, jak i zmiany świata egzemplifikowanego przez Teheran opuszczony przez jednego z nich. Są wdzięczni za życie, ale w bardzo określonej formie i w określonym kształcie. Jeden z nich jest przekonany, że wystarczy żyć przyzwoicie, by otoczenie się dopasowało i uporządkowało. Jeden uznaje, że w czasach, w których tworzą wspólnotę, nawet oddychanie wydaje się problematyczne. Goli Taraghi w tym męskim świecie solidarności i prostoty dostrzega nie tylko przywiązanie do tradycji i wynikające z niego ograniczenia. Portretuje status tej przyjaźni jako miniony. W jej miejsce nie pojawia się nic, co dawałoby satysfakcję albo poczucie bezpieczeństwa. Samotny narrator tuż przed snem opowiada z czułością o przedmiotach, emocjach, słowach i sytuacjach, które są już dramatycznie minione. Nie do powtórzenia. Nie do przeżywania na nowo w innym, zimnym świecie.\nInteresujące są orbity wpływów kobiet, które Taraghi portretuje tutaj kontrastowo. Kobiety okazują się męskimi punktami odniesienia do wszystkiego, czego nie zdefiniowała ich grupowa przyjaźń. Mahdawi czuje, że jego partnerka jest opresyjna, ale to ona pozwala mu wydobyć się z bierności męskiej wspólnoty. Haszemi uznaje swą wybrankę za szczęście życia, prawdopodobnie też jego treść. Bliskość z przyjaciółmi nakreśla ramy rzeczywistości, ale to kobieta zapełni ją treścią. Kobieta u Taraghi to cud i przekleństwo. Istota, której nie docenia się, gdy jest obok, i taka, której utrata okazuje się najbardziej bolesnym doświadczeniem życiowym. Zadać należy pytanie o doświadczenie utraty tego, który wspomina minione zdarzenia, sytuując te narracje gdzieś między celebracją życia a przygniatającym, trudnym do zniesienia jego wymiarem.\n„Sen zimowy” to ujmująca poetycką frazą opowieść o tym, jak rozpaczliwie poszukuje się rzeczy na zawsze utraconych. Goli Taraghi w tym utraceniu widzi z jednej strony źródło opresji i nieszczęścia, z drugiej jednak – czas zmiany perspektywy i czas wsłuchiwania się w samego siebie. Irański indywidualizm wydobywa się w bólu ze świata sankcjonowanego przez normy oraz obyczaje grupy. Ta grupa jest silna, ale pozbawiona mocy sprawczej. Przyjmuje świat w najbardziej ograniczonym zakresie, lecz się z nim nie mierzy. Bezradny Anwari w przedziale kolejowym jest doskonałą formą zobrazowania tego, jak mężczyźni z portretowanej grupy potrafią zaginąć, gdy nie stają obok siebie i muszą decydować o tym, co robią i myślą samodzielnie. Taraghi poza poetyckością proponuje nam też wyraźny tragikomiczny ton – choćby wtedy, gdy opisuje wspomnianą podróż Anwariego czy zafrasowanie bliskich skupiających się wokół unieruchomionego i zakneblowanego Dżalilego. „Sen zimowy” w kilku konwencjach portretuje mężczyzn, którzy kiedyś czegoś chcieli wspólnie, ale nigdy nie osiągnęli spełnienia samodzielnie. Nieuchronny upływ czasu, z którym nie może pogodzić się samotnie wspominający przyjaciół narrator, to wszystko, co mogło ich spotkać w przyszłości – niepewność zmian i niezgoda na nie. A jednak zmiany nastąpiły. Goli Taraghi obrazuje, jak bardzo było to bolesne i kto uznał, że życie to mimo wszystko ciąg utrat, a nie zysków.\n„Sen zimowy” opowiada o tym, że piękny świat może nieść w sobie wiele smutków i rozczarowań, kiedy wobec jego różnorodności staje się w osamotnieniu. Myślę, iż jest to piękna opowieść nie tylko o utratach, których doświadczamy wspólnie, ale także o niemożności wyjścia poza kontekst uwarunkowań grupowych, o tej bezwzględnej, silnej i rozpaczliwej przynależności do grupy. Czy w takim razie życie w pojedynkę jest nie do zniesienia? Czy łatwiej o bliskość grupową, gdy wyjście poza pogląd społeczności jest czymś niemożliwym? Taraghi dyskretnie sugeruje – w biografiach bohaterów i nakreślaniu kilku kontekstów ich działań – że Iran to taki świat, w którym trzeba zrozumieć samego siebie, ale wygodniej rozumieć społeczność. Przez dostosowanie? Niekoniecznie. Myślę, że irańska pisarka nie socjologizuje, pokazuje jedynie egzystencjalne ryzyko wzięcia na siebie decyzji za to, co się robi i kim się staje. Bardzo przejmująca i różnorodna symbolicznie proza, dzięki której poczujemy Iran i posmakujemy go takiego, jakiego być może już nie ma. To nie będzie jednak powieść z do końca konkretnym adresem geograficznym. Taraghi opowie o tym, jak bardzo jesteśmy ważni dla siebie i jak trudno nam jako ludziom udźwignąć ciężar życia, z którym przecież od początku do końca mierzymy się sami. Zanim zapadniemy w sen. Zimowy.\nEtykiety: literatura irańska\nTytuł recenzji: Trudna solidarność\nTen rok domaga się jakiegoś wyraźnego debiutu literackiego. Czy „Nieczułość” jest wyraźna? Jak najbardziej. Czy jest to jednak debiut, wokół którego narośnie legenda? Mam pewne wątpliwości. Martyna Bunda nie wzięła się znikąd. Nie jest nikomu nieznaną postacią, której książkę wydobył redaktor i na fali ekscytacji postanowił upublicznić. Doskonałość językowa tej powieści to pokłosie pracy reporterskiej autorki, ale też niebywałej zręczności w niuansowaniu rozlicznych problemów; takim pisaniu, by było o wszystkim, we właściwych proporcjach, w doskonałej frazie i bez rejestrów emocjonalnych, by ta powieść stała gdzieś obok czytelnika, nie manipulowała nim. Problem „Nieczułości” polega na tym, że jest za doskonała.\nCała konstrukcja przemawia do mnie, ale nie pozostawia tak wyraźnego śladu, jak choćby pisarstwo Ingi Iwasiów czy Joanny Bator, jeśli rozpatrywać temat ujęty przez Bundę ze świeżością, jednak wtórny – opowieści o skomplikowanych relacjach kobiet w kilku pokoleniach dano nam do rozważenia i przeżycia wielokrotnie. „Nieczułość” jest takim wyraźnym rewersem do – szukając czegoś wydanego niedawno – choćby „Kolonii Marusi” Sylwii Zientek, która świadomie operowała niezwykle osobistym tonem opowieści o krzywdzonych i silnych zarazem kobietach. Bunda trzyma dystans i doskonale panuje nad światem przedstawionym. Wykorzystując często konwencję mowy zależnej i eliminując bezpośrednie wypowiedzi swoich bohaterek… czyni je trochę przedmiotami, a nie podmiotami opowieści, która osadza się w bardzo wyraźnych ramach. Pisarka każe nam z jednej strony podziwiać zdystansowanie do opowieści, z drugiej jednak – nie pozwala się tą narracją w pełni zachwycić i silniej ją odebrać. Za doskonała, zbyt misternie przemyślana, nadzwyczajnie dobrze dopasowana do idealnych wzorców narracyjnych. „Nieczułość” to bardzo dobra książka, która mnie nie uwiodła. Opowieść o kobietach samotnych, zagubionych, jednocześnie konsekwentnych i niezależnych, które nie potrzebują mojego współczucia ani empatii; którym nic nie mogę dać od siebie i nie jestem w stanie utknąć w jakiejkolwiek formie niedopowiedzenia lub wieloznacznej emocji. Martyna Bunda pokazuje, jak powinno się pisać, i uciera trochę nosa tym sentymentalnym debiutantkom, które myślą, że opowiadanie o emocjach kobiet należy prowadzić tylko poprzez emocje. Wobec takich książek staję czasem bezradny – są doskonałością same w sobie, ale odnoszę wrażenie, że nie potrzebują czytelnika, by się dopełnić. Stąd też duża wstrzemięźliwość wobec zachwytów, skądinąd słusznych – bo to rzeczywiście odkrycie literackie. Podziw i szacunek, ale i dystans, w którym wobec swojej historii autorka pozostawia od samego początku – choćby poprzez dość teatralny prolog.\nTrzy siostry i udręczona wojenną przemocą matka funkcjonują od początku jako postacie rozwojowe. Gerta, Truda i Ilda w 1945 roku zakopywały trupy, a potem przez całe życie wzajemne urazy, idiosynkrazje, zadawane sobie rany oraz traumy wynikające ze zderzeń. Wszystkie trzy wraz z matką przez całe życie wzajemnie się uzupełniały w kontrastach i wspierały w gniewie oraz takich formach opresji, które zrozumie czytelnik w kontekście, portretowane kobiety niekoniecznie. Trudna bliskość między opisywanymi przez Bundę kobietami wynika nie z tego, że wydobyły się z jednego miejsca i w sposób różnorodny kontestowały przynależność do niego. One wiedzą doskonale, że przyszło im żyć w tak mrocznych czasach, że krzywdzenie staje się bardziej naturalne niż zrozumienie. Wszystkie wspierają się, jednocześnie dokładając sobie trosk. Wszystkie udowadniają, że życie może być nieznośną udręką, ale obowiązkiem kobiet jest bycie silnymi – także w opozycji do siebie. W tym znaczeniu inteligentny tytuł książki nabiera mocy i wyjątkowo trafnie nakreśla to, o czym narratorka opowie w sposób wyważony, zwracając uwagę na wspomniane w zakończeniu „drobiazgi frapujące i piękne” będące ozdobą, ale i treścią tej powieści.\nGerta zawsze była tą, z której odwagą i bezkompromisowością musiał liczyć się świat. Pochodząca ze wsi, otwierała swoimi kluczami kolejne drzwi, by ujrzeć świat nieco inaczej, mocno się zdziwić i trwać w przekonaniu o tym, że zawsze warto walczyć o swoje. Aby pomóc siostrze, jest gotowa dotrzeć do samego Bieruta. Uporządkuje mikroświat swego męża zegarmistrza, by potem wychować trzy córki w poczuciu porządku, do którego nigdy nie mógł dopasować się jej mężczyzna. Truda lubi się dopasowywać, ale na własnych warunkach. Matka przemodelowała jej życie i skazała na wiele goryczy, kiedy tuż po wojnie przegnała niemieckiego kochanka, z którym Truda – poniżana podczas wojny – mogłaby stworzyć pełen harmonii związek. Dane jej było jednak coś innego. Żyć wspomnieniami tego dobrego Niemca, który się zaopiekował i chciał być blisko, i związać się z kimś, kto blisko jest rzeczywiście. Czy wybór Rudego Jana stanie się słuszny? Truda wejdzie w pozornie sielankowy związek, który potem stanie się opresją. Wychowa dwóch synów – swojego i przybranego. Zawsze pozostanie wierna instynktom i potrzebom, których nie rozumieją siostry. Najmłodszą Ildę najlepiej rozumie chyba matka, choć Ilda będzie wyjątkowa nie tylko dlatego, że będzie jeździć na motorze i zwiąże się z człowiekiem, który przez lata to jej poczucie wyjątkowości skutecznie spacyfikuje. Myślę, że to najciekawsza z bohaterek – choćby z tego względu, że poddaje się szantażom emocjonalnym partnera, a Bunda bardzo dba o to, by w żadnym momencie nie zaszantażować tak czytelnika. Perspektywa Ildy i model jej życia najbardziej sugestywnie nakreślą trudne czasy, w których siostrom było źle razem i jeszcze gorzej osobno, a kategoria męskości ulegała w ich oczach powojennemu odczarowaniu. Mężczyźni okazywali się warci kompromisów, ale co dały związki z nimi?\nRozela tłumaczy trzem córkom, że życie każdej kobiety boli i że dodatkowych boleści może dodać każdy mężczyzna. Dla niej męskość to dzika żądza i trauma naznaczona śladem żelazka na brzuchu. Jej mąż tylko płodził, nadawał imiona córkom i znikał. Rozela postrzega mężczyzn jako tych, którzy zawsze uciekają. Jak niedoszły małżonek matki, który wystawił ją do wiatru przed ołtarzem. Z dużą dozą nieufności spogląda na związki córek. Wspomnianego już Niemca przepędza z domu. Rozela bywa opresyjna dla córek, ale opresyjny jest cały świat wokół. Dziewcza Góra przez chwilę tylko jest enklawą spokoju. Z niej wydobywają się kobiety poszukujące. Jednocześnie bardzo zdeterminowane w działaniach i udowadniające, jak wiele smutku można w sobie nieść na przekór i wbrew życiu.\nMartyna Bunda wciąż na nowo sugeruje kolejną perspektywę spojrzenia na losy bohaterek. Także tę portretowaną przez dziewczynki z kolejnego pokolenia, uważne i rezolutne córki Gerty. „Nieczułość” portretuje sposób, w jaki ogrom trudnych doświadczeń przekłada się na zacieśnianie więzi i solidarności. W takim znaczeniu Bunda pisze o kobietach, ale jednocześnie o tych wszystkich mężczyznach, którzy w niezgrabny i nieumiejętny sposób odczytują sygnały kobiet, ich potrzeby oraz oczekiwania. „Nieczułość” to też opowieść o niezwykle skomplikowanej polskiej rzeczywistości powojnia i komunizmu, z czytelnym kontekstem społecznym, gdzie kryją się tajemnice ran kobiecych doskonale skrywanych przed światem, wobec którego trzeba być odważnym i czasami porzucić czułość.


"Rzeczywistość" może być "fotomontażem" - Fanfiction SasuNaru/Merthur: Epizod 19\n- Gdzie oni są? Mieli tu już dawno na nas czekać - Marudził Naruto, który dobre 10 minut dłużej czekał już na swoich przyjaciół. Teraz mógł ich tak nazywać i był bardzo z tego powodu szczęśliwy. Jednak niepunktualność była wadą, której nie mógł znieść. Jeżeli ktoś się z nim konkretnie umawiał, to miał być o tej godzinie i koniec.\n- No nareszcie, jeszcze trochę bym posłuchał jego narzekań, a nie powstrzymał by mnie nikt od przyłożenia mu - burknął Sasuke, do którego podeszła para chłopaków.\n- Jesteście prawie 15 minut po czasie, a to wy mieliście na nas czekać - zarzucił im błękitnooki.\n- Sorki stary, ale wiesz jak bywa, czasem pęcherz nie wytrzymuje - wyszczerzył się Kiba, a Uzumaki rzucił mu niewierzące spojrzenie - Kolejka była...wiesz jak taki mały dzieciak dostanie moczopędną coca-cole to ciągnie, nie?\n- Nieważne - skwitował jego wymówkę - gdzie byliście?\n- Na kolejce górskiej, a wy? - zapytał promiennie\n- Niby się cieszy, a mało co pawia nie puścił - powiedział spokojnie długowłosy, a Inuzuce uśmiech zszedł z ust. Uzumaki skomentował go tylko wybuchając głośnym śmiechem, a Uchiha stał z grobową miną i tylko prychnięcie, które wydobyło się z jego gardła, było potwierdzeniem, że słuchał o czym się mówi.\n- To...nie jest śmieszne - orzechowooki przyłożył blondynowi, na co ten się opanował.\n- My byliśmy na diabelskim młynie - powiedział, powstrzymując cisnący się na twarz uśmiech zadowolenia, udawał, że nie było tak ciekawie jak w rzeczywistości. Bał się pytań i sama myśl, że chłopcy będą rzucać dziwne docinki co do związku w jakim znajduje się wraz z Sasuke, powodowała, że miał nogi z galarety. Para wymieniła między sobą porozumiewawcze spojrzenia i zaproponowali wycieczkę do jakiegoś pobliskiego baru, aby uczcić nadejście weekendu.\n- Poczekajcie chwilę - rzucił blondyn gdy przechodzili koło stanowiska Gaary. Czarnookiemu stanowczo się to nie spodobało i skinął na chłopaków aby poszli razem z nim za Naruto.\n- Nie musieliście iść za mną, mogliście poczekać - powiedział zaskoczony niebieskooki lekko denerwując się w środku.\n- Chciałem postrzelać - rzucił Sasuke nie patrząc na blondyna i wyminął go stając przy blacie, po czym wziął broń. Uzumaki wiedział, że tak naprawdę nie o to mu chodzi i poszedł za nim aby mieć go w zasięgu wzroku i słuchu. Uczucie zdenerwowania zaczęło powoli podnosić się do gardła gdy Sasuke rzucił kilka niemiłych spojrzeń w stronę czerwonowłosego chłopaka. Czuł się nie mniej jak winny tego w co wciągnął Gaarę, musiał szybko wymyślić jakąś wymówkę, bo jeszcze trochę, a czarnowłosy zamienił by chłopaka w tarczę, a strzał między oczy punktowany byłby najwyżej.\n- To jak Naruto? W niedzielę mam wolne, więc może wybierzemy się do jakiejś knajpy, co o tym myślisz? - zupełnie nie świadomy sytuacji w jakiej się znalazł, z uśmiechem na ustach zadał pytanie blondynowi. Odpowiedź Uzumakiego poprzedził jednak głośny odgłos wystrzału. Przełknął głośno ślinę i wymusił uśmiech.\n- "Taaa, to było mądre...to żeś wdepnął w wielkie gówno...Uchiha rozszarpie mnie na kawałki jeżeli się zgodzę, a Gaara stwierdzi, że jestem idiotą jeżeli mu odmówię...trzeba było pomyśleć najpierw...teraz mogę się tylko modlić o szybką i bezbolesną śmierć" - po głowie blondyna tułały się najczarniejsze scenariusze. - "No dalej Uzumaki myśl, zawsze jesteś tak mądry, a teraz co? No wytęż swój umysł...wiem!" - w głowie pojawiła mu się wspaniała myśl. Uśmiechnął się w duchu, dziękując swojemu umysłowi. - A nie przeszkadzało by Ci gdybyśmy zabrali ze sobą moich przyjaciół?\n- Pewnie, że nie, to jesteśmy umówieni, ja też kogoś ze sobą zabiorę, im nas więcej tym weselej, moglibyśmy się wybrać do jakiegoś klubu potańczyć, co wy na to? - Uśmiechnięty chłopak zwrócił się do całej reszty. Zakochana para skinęła głową popierając pomysł rudowłosego,a Sasuke nie odezwał się ani słowem. Rzucił tylko rudemu gniewne spojrzenie.\n- Wybacz jego brak manier, ale mama nie pozwala mu rozmawiać z obcymi, więc tak naprawdę się nie przejmuj, on też chętnie pójdzie, prawda Sasuke? - Wyrzucił bez namysłu chcąc rozładować napięcie powstałe między dwoma młodzieńcami, co jednak się mu całkowicie nie powiodło i w rezultacie pogorszył jeszcze sytuację. Czarnowłosy odwrócił się na pięcie i ruszył przed siebie. Kiba stał z rozwartymi szeroko ustami i myślał, że on za takie coś dostałby prosto w pysk. Neji tez był nieco zaskoczony szczerością niebieskookiego. - Jest bardzo wrażliwy - wyszeptał do zdziwionego młodzieńca, który trzymał w ręku nagrodę Uchihy. Cóż nie zdążył nawet mu jej dać - Ja to wezmę, a tu jest mój numer, zdzwonimy się jeszcze...wybacz muszę lecieć bo jeszcze nam się gdzieś biedak zgubi...to pa! - wypowiedział szybko i zabrał z rąk chłopaka pluszowego, czarnego kota, nie dając szans na odpowiedź. Pociągnął dwóch chłopaków za sobą i ruszyli za czarnookim.\n- Naruto, to było...niemiłe - skwitował Inuzuka, krzywiąc usta w dziwnym grymasie.\n- Jestem martwy - wymamrotał - Cholera! To tak samo z siebie, nie pomyślałem...\n- Musisz przestać być taki zaczepny, czasami może Ci to przynieść niepożądane skutki - odezwał się łagodnie lecz stanowczym głosem Neji.\n- Tak, wiem...muszę przeprosić - powiedział i wyprzedził chłopaków doganiając czarnookiego. Zrównał się z nim i wyciągnął w jego stronę rękę z maskotką. Niestety nawet nie został obdarzony spojrzeniem Uchihy, który szedł z rękami w kieszeniach nie zwracając uwagi na towarzyszącego mu blondyna.\n- Sasuke...- zaczął Uzumaki jednak nie miało to żadnego znaczenia, gdyż brunet przyspieszył kroku zostawiając go w tyle.\n- Oi! Naruto! My zawijamy do mnie, trzymaj się, z pubu dzisiaj chyba raczej nici, to na razie! - krzyknął Inuzuka, a blondyn ze zrozumieniem kiwnął głową w geście pożegnania, po czym zniknęli mu z oczy za jakimś zakrętem.\n- Sasuke, poczekaj! - zawołał za brunetem i podbiegł do niego. - Ja przepraszam, nie chciałem żeby tak wyszło, czasami najpierw coś mówię, a potem myślę...tak naprawdę nie chciałem tego powiedzieć! - tłumaczył się zaciekle, ale czarnooki go lekceważył nie zmieniając zimnej mimiki twarzy. Blondyn coraz bardziej irytował się jego milczącą postawą. Na jego twarz wstąpił gniew i złapał mocno bruneta za ramię zmuszając do zatrzymania się. Sasuke syknął bezgłośnie, ale jego twarz nie zmieniła się. Spojrzał tylko na wkurzonego Naruto i czekał. - Chyba nie muszę Ci do cholery przypominać, że tak naprawdę to Ty byłeś niemiły w stosunku do nas! - wyrzucił z siebie odwracając sytuację, która czyniła z niego ofiarę. - To Twoje cholerne lodowate nastawienie do wszystkiego co się rusza, sprawia, że atmosfera jest cały czas napięta! Nie potrafisz czasami okazać trochę...trochę...- blondyn zaciął się nie wiedząc co dalej powiedzieć. Widząc, że mina Sasuke, ani trochę nie zmieniła swojego obojętnego wyrazu, podniósł jego rękę i wepchnął mu w nią maskotkę. - Twoja wygrana - powiedział i odwrócił się z zamiarem odejścia, jednak silna ręka mocno zacisnęła się na jego nadgarstku. Spojrzał zdziwiony przez ramię, ale nie zwrócił się w jego stronę. - Puść mnie - powiedział tylko już spokojnym głosem.\n- Przestań robić ze mnie idiotę - powiedział Uchiha, a jego ton głosu był ostry i zdecydowany taki, którego Naruto doświadczył po raz pierwszy w swoim życiu. - Gówno Ci do moich manier, gówno Ci do tego jakie mam nastawienie do ludzi - Wysyczał zbliżając się do blondyna i odwracając go w swoją stronę. Uzumaki wystraszył się na dobre, gdy po każdej komórce w jego ciele zaczął rozchodzić się intensywny dźwięk wydobywający się z gardła bruneta. - Nie chcę to nie będę się odzywał, nie chcę to nie będę poznawał nowych ludzi i nie chcę to nie będę się dzielił swoją własnością, zrozumiałeś? - zapytał przenikliwie, a niebieskooki drgnął, co dało znać czarnowłosemu o tym, że doskonale słyszał każde jego słowo.\n- Nie jestem...Twoją własnością - blondyn drżącym głosem zaryzykował to stwierdzenie.\n- Masz rację, Ty nie, ale moje życie należy tylko do mnie i to ja będę wybierał gdzie, z kim i kiedy chcę się umówić, a nie jakiś parszywy rudzielec...zwłaszcza nie on, rozumiesz? - zapytał rozluźniając nieco uścisk.\n- Rozumiem - powiedział niebieskooki smutno się uśmiechając - w takim razie pójdziemy bez Ciebie...myślę, że nie zrobi to nam ani Tobie większej różnicy, prawda? To do zobaczenia w szkole, dobranoc - powiedział siląc się na opanowany głos, który jednak przesiąknięty był nutką strachu i rozczarowania, zrobił kilka kroków i się odwrócił - Prawdę mówiąc, to miałem nadzieję, że się ucieszysz, że zaproponowałem mu wyjście razem z wami, ale...może to jednak nie był dobry pomysł? Przecież Ciebie i tak tam nie będzie, więc czy pójdę sam, czy z Kibą i Nejim, to chyba nie zrobi żadnej różnicy - powiedział i wymusił uśmiech, co zaowocowało raczej dziwnym grymasem na jego twarzy.\nInata -chan 21 czerwca 2013 11:37\nI znów Naru w jakimś stopniu manipuluje Uchihą :] . Super. A i Sasuke taki jak zawsze, zaryzykowałabym stwierdzenie - trup, którego gorąca, żarliwa zazdrość trzyma przy życiu :] fajne, fajne.\nSiruwia 11 lutego 2018 19:09\n31 lipca 2008 o 13:40\nNormalnie mam ochotę rozszarpać Sasuke, a zaraz po nim mam na celowniku Naruto… Wrrr, niech ja ich dostanę w swoje ręce to nie ręczę za siebie.Ale… ale… normalnie się popłakałam. Narutek chciał dobrze, chciał by Sasuke mu wybaczył a tak się porobiło… ŁeeeePoczekam na dalszą cześć i póki pamiętam informuję, że u mnie nowy rozdział.\nnie no… a już myślałam że wszystko przynajmniej przez jakiś czas będzie dobrze… a tu jak sie ostatnio całowali tak tu już wielka kłótnia :Pheh no przynajmniej nie jest monotonnie i za słodko… ;]notka co jak co ale była wspaniała ^^czekam na nexta ;]pozdrowionka! :***\n31 lipca 2008 o 23:22\nna końcówce az mi sie zrobiło smutno i zal naru , az sdie wzruszyłąm , notk ajest po prostu pięłna i już nei moge sie doczeakc kolejnej :) pisz szybciutko :*\n31 lipca 2008 o 23:24\nNo nie.. czytając poprzednia notke, myślałam, że Sasuke chociażby zostanie u Uzumakiego, ale widzę sprawy sie pokomplikowały. No trudno.. nie za fajnie wyszło, ale pozostaje czekać aż się pogodzą. Ah ten nieznośny Sasuke. Ciesze się jednak, że nie został zmieniony jego charakter. To sprawia, że opowiadanie jest jest ciekawe. Może i krótko, ale zawsze coś, nie? No cóz.. pozostaje mi czekać na następną notkę.. która pojawi się najszybciej przypuszczam wtorek/środa.\n1 sierpnia 2008 o 09:19\nTak dokładnie jakoś wtorek/środa…ale raczej chyba środa…bo wyjeżdżam z nad morza, nad morze…:D:D Aaaa! To już za godzinę!! Czekajcie na mnie, bo wrócę napewno…miłych wakacji..:D Cya…:*\n1 sierpnia 2008 o 13:23\nTo nie sprawiedliwe!!! Dlaczego się kłócą powinno być tak ze Naru dostanie kotka od niego a na koniec buzi..no cóż ale Akcja musi być :) A ja najchętniej rozszarpałam bym Naru a potem Saska AAA!!\nSiruwia 11 lutego 2018 19:11\n1 sierpnia 2008 o 18:35\nOj, a mogło być tak ładnie… Najchętniej przyłożyłabym Naruto w te jego pustą makówkę! Ale Sasuke też nie zachował się do końca… fer… Bądźmy szczerz. Obaj sobie nieźle nagrabili. Teraz lepiej dla jednego i drugiego, aby siedli i wszystko sobie wyjaśnili, bo jak nie, to będą mieli ze mną do czynienia XD\n2 sierpnia 2008 o 11:11\nhej.Świetna nota.Założyłem bloga o tematyce yaoi.serdecznie zapraszam wszystkich chętnych do przeczytania 1 rozdziału.www.serce-kameleona.blog.onet.pl\n2 sierpnia 2008 o 21:43\nSuper dla mnie bomba !!! Please pisz szybciej!!! Ciekawe czy jednak Sasuke pójdzie Uważam , że tak , bo nie puści samego blondyna.\n3 sierpnia 2008 o 17:14\nuuu.. powiało groza. czuje, że będzie ciekawie ^^ czekam na nastepne notki :D:*\n7 sierpnia 2008 o 10:11\nejj no kiedy bedziesz miała „epizod 20″ ?? kurde jak wciągnęło mnie to Twoje opowiadanie ;p nie moge sie doczekać dalszej czesci opowiadania ;]pozdrawiam cieplutko :*:*:*\n7 sierpnia 2008 o 15:27\nBoże nie było mnie tylko 2 tyg. a tu tyle się wydarzyło. najpierw Naruto jakby trochę przemówił mu do rozumu. ; ] potem Sasuke przyznał mu sie że jest gejem. potem pocałunek. wesołe miasteczko. diabelski młyn. kłótnia. i omg. ile tego było. a teraz na koniec. eh. a miało być tak pięknie. ;p no nic. dzięki za słowa krytyki. chciałabym powiedzieć ci też jakieś słowa krytyki jak prosiłaś. ale no niestety nie mogę nic takiego znaleźć. oczywiście to nie jest ideał. bo ideałów nie ma. ale i tak masz się z czego cieszyć. wiemy że ostatnio się skupiłyśmy na sobie. i zamierzamy to poprawić. i skupić się już tylko na sasunaru. tak i co by tu jeszcze napisać. ? chyba już nic. przepraszam że tak późno komentuje ale. 50 tys spraw na głowie jest. no nic. czekam na nexta i pozdrawiam Cię serdecznie. *;\n10 sierpnia 2008 o 14:40\nSuper XDCzytałam kiedyś Twojego Bloga, ale głupia nie zapisałam adresu >< *Opko jest świetne ^^Dodaje do linków, żeby nie zgubić XDJeśli oczywiście sie zgadzasz.A to mój Blog http://www.sasunaru-two-by-rebelos.blog.onet.plPozdro ;*\n11 sierpnia 2008 o 13:18\nGenialnie skomplikowałaś sprawę XD Nie mam zarzutów, bardzo mi się podoba i uwielbiam, jak Sasuke się wścieka. Dobrze że w fickach Sasuke wciąż jest cool bo ten oryginalny robi się trochę żałosny :/ Ja to się śmieję, żę niedługo będzie się mścił na ekspedientce za to, że by podała zgniłego banana. XD Buziam, Twój Lloydzik


Na dobę przed strajkiem. Symboliczny protest nauczycieli, rodzice mogą spać spokojnie\nNa dobę przed strajkiem. Symboliczny protest nauczycieli, rodzice mogą spać spokojnie\nPomimo szumnych, strajkowych zapewnień Związku Nauczycielstwa Polskiego, rodzice dzieci z naszej gminy i powiatu nie mają najmniejszych powodów do niepokoju.\nZacznijmy jednak od stanu na dzisiaj.\nPiątkowe strajki rozpoczną się od godziny 7:30, a nie jak przekonuje szef związku, pan Sławomir Broniarz. Strajk potrwa do godziny 15:30, a w szczególnych przypadkach do 20-stej.\nStrajk jest całkowicie legalny i nikt ze związkowców nie musi obawiać o jakichkolwiek ewentualnych „represji”. To nie te czasy i nie ten system, który pamiętamy (lub nie ) z przeszłości.\nNajwiększe poparcie dla akcji protestacyjnej ZNP ma w województwach: pomorskim, śląskim, łódzkim, podkarpackim i mazowieckim. Kujawsko – Pomorskie, nie jest u szczytu tych statystyk. Dla informacji, jak twierdzi szef tucholskiego oddziału ZNP – pan Edmund Rząska np. Koronowo nie przewiduje żadnych protestów. A jak będzie u nas? Sprawa wydaje się być oczywistą.\nJak wynika ze słów Pana Burmistrza Tucholi w proteście, w naszej gminie, być może udział wezmą tylko trzy placówki. Skąd owo „być może”. Wszystko opiera się na referendum wśród nauczycieli, które czas jakiś temu się odbyło. Prócz tego, że anonimowe, wzięło w nim udział ponad 50% zainteresowanych. Innymi słowy, były podstawy, do tego, aby podjąć decyzję w sprawie protestu. Klamka zapadła. Jutro rano, pomiędzy godziną 7:00, a 7:30, wszystko się wyjaśni w chwili, gdy listę protestujących zapełnią lub nie, konkretne nazwiska uczestników. Około godziny 9:00 listy z poszczególnych, protestujących szkół, trafią na biurko tucholskiego oddziału ZNP.\nMoże się zdarzyć tak, że chętnych do protestu, zwyczajnie zabraknie. Takiej sytuacji nikt nie wyklucza, on sam (protest)może w tym momencie przyjąć zupełnie inne ramy, czysto symboliczne – oplakatowanie, oflagowanie, ulotki.\nWedług obowiązującego prawa, opiekę dzieciom zapewnia dyrektor placówki. Nie ma więc najmniejszych powodów do obaw ze strony rodziców. Najprawdopodobniej, w szkołach lekcje przebiegać będą bez większych zakłóceń. Z pewnością, nie będzie to dzień stracony.\nNie ma najmniejszych powodów do obaw, piątek będzie takim samym dniem, jak inne, no, może z drobnym wyjątkiem, będzie bardziej „kolorowym”.\nPrevious Donald Trump nie robi „resetu”, więc tragedia smoleńska nie musi się powtórzyć! – St. Michalkiewicz\nNext W zdrowym ciele zdrowy duch, czyli… Legbąd otrzymał piękny prezent!


jaki wybrac piec ?? (strona 1) - Robimy instalację hydrauliczną i grzewczą - forum budowlane - budnet.pl\njaki wybrac piec ??\n14 września 2007, 17:46\nJakiej firmy piec gazowy dwu funkcyjny zamknięty moglibyście mi poradzić? Jakiej firmy? Jeszcze nie wiem tylko do końca czy musi byc koniecznie zamknięty. Od majstra dowiedziałam się że ponoć taki piec jest lepszy? Prawda li to?\n18 października 2007, 14:23\nWitam mamy do zaoferowania dla Pana:\nEkologiczny domowy kocioł grzewczy VASCOAL o mocy 25 kW daje użytkownikowi możliwość połączenia niskich kosztów węgla z wygodną obsługą i wygodna regulacją pieca, typowa dla systemów olejowych i gazowych. Małe ale bardzo sprawne i automatycznie sterowane palenisko pieca pobiera i zużywa, tylko tyle paliwa, ile potrzeba do utrzymania temperatury wody w kotle na poziomie wybranym przez użytkownika. Spalanie jest właściwie bez dymowe a wydajność kotła jest porównywalna do konwencjonalnych kotłów gazowych lub olejowych.\nParametry kotła o mocy 25 kW\nWymiary (szer x wys x głębok): 1270 x 1500 x 785\nZużycie węgla w sezonie: ok. 5 ton\nPojemność zasobnika węgla: ok. 80 kg\nPojemność wodna kotła: ok 80 l.\nObjętość spalin (230°C): 2m3/h\n24 lipca 2008, 17:20\nwitam sam kiedys mialem podobny problem nieiwedzac do końca na co się zdecydowac ale znalazłem tu podaje adres strony www.gazownik.pl z pełnej gamy ofert renomowanych marek napewno znajdziesz cos dla siebie,i tak przy okazji obsługa sklepu jescze powinna ci pomóc w doborze tego co ci by najbardziej odpowiadało tu podaje namiar na nich tarkowik@wp.pl napisz i powiedz o co chodzi a postaraja sie ci pomóc wiem bo mi juz pomogli....pozdrawiam\n24 stycznia 2009, 20:50\nhttp://budujemy-sie.pl/?p=131 tu masz wszystko o piecach - ich pelna charakterystyka - wady i zalety\n12 lutego 2009, 17:35\nZdecydowanie lepszy jest piec dwufunkcyjny. Można nim nie tylko ogrzewać dom ale i wodę. Zdecydowanie polecam kotły dwufunkcyjne firmy JUNKERS. To średnio/wyższa półka cenowa, ale naprawdę się nie warto zastanawiać nad innym wyborem. Po drugie, ważny jest tez wybór fachowców, którzy instalują taki piec. Ja dobrych znalazłem na fachowaekipa.pl\n16 marca 2009, 21:00\nJeśli ma ktoś jakieś pytania co do doboru kotłów ceny czyjakie kolwiek problemy proszę pisać na maila pablo198705@o2.pl\nnapewno pomogę doradzę a nawet wycenię pozdrawiam\n28 kwietnia 2010, 12:11\nPiec dwu-funkcyjny oczywiście o mocy dobranej do metrażu ogrzewanej powierzchni.\nZapytaj ekspertów na stronie www.dobryinstalator.pl. Mi pomogli\n29 maja 2011, 14:57\nDziś poleciłbym Ci odwiedzić stronę Zębca. Na tej stronce masz specjalny konfigurator który pomaga dobrać kocioł do swoich potrzeb.\n1 czerwca 2011, 18:27\nUżytkownik Gość: przemas napisał:\nDokładnie chodzi o stronkę http://jakikociol.pl\nOczywiście wszelkich informacji dowiesz się w sklepie firmowym lub pobierając bezpłatny katalog.\nJaka pompa ciepła? Liczba postów: 276 Grupa: Robimy inst... Ja tutaj https://www.elar.com.pl/ się zaopatrywałam w pompy ciepła. Gdańsk to jest. Można pewnie też wysyłkowo. Bardzo dobra jakość, wszystko działa jak należ...\nkomu zlecić zrobienie kominka z płaszczem wodnym Liczba postów: 2 Grupa: Robimy inst... Jestem zainteresowany tym, żeby sobie w domu zrobić kominek, tylko najlepiej taki z płaszczem wodnym, który ewentualnie będzie rozprowadzał ciepło po domu. Jeśl...\nJak się w praktyce sprawdzają pompy ciepła? Liczba postów: 2 Grupa: Robimy inst... Jak się w praktyce sprawdzają pompy ciepła? Jeśli macie jakieś doświadczenia w tym temacie i możecie coś sensownego podpowiedzieć to dajcie znać jak to wygląda....


Poździk Beata - Zespół Placówek Oświatowych w Ciecierzynie\nponiedziałek, 10 marca 2014 19:10\n"Świerszczykowy Klub Pożeraczy Liter"\nZ przyjemnością informuję, że uczniowie klasy I "b" rozpoczynają czytelniczą działalność w Świerszczykowym Klubie Pożeraczy Liter. Jest to projekt magazynu dla dzieci "Świerszczyk" i wydawnictwa Nowa Era. Dzięki członkostwu w Klubie dzieci mają szansę odkryć bogactwo literatury i zdobyć wszystkie nagrody wynikające z regularnego czytania. Każdy z członków Klubu otrzymał legitymację członkowską, w której osoba dorosła (mama,tata,babcia,dziadek...) musi potwierdzić zapoznanie się dziecka z daną pozycją - podpisem w legitymacji. Za każdą przeczytaną pozycję dziecko otrzyma od nauczyciela pieczątkę.Po zapełnieniu legitymacji dziecko dostaje znaczki z tytułami Pożeraczy Liter, informującymi o wejściu na wyższy poziom w czytelniczej hierarchii Klubu.\nponiedziałek, 03 marca 2014 19:12\nUczniowie klasy I b uczestniczą w projekcie edukacyjnym przygotowanym przez wydawnictwo Nowa Era. Kosmiczny Klub Matematyczny to innowacyjny i atrakcyjny dla dzieci sposób uczenia się matematyki. Zadania, dzięki którym dzieci utrwalają zdobyte umiejętności, są pogrupowane w 6 działach. W każdym dziale zadania są ułożone zgodnie z zasadą stopniowania trudności. Za zaliczenie każdego działu uczniowie otrzymują od nauczyciela pieczątkę do legitymacji. Każdy uczeń musi zdobyć 9 pieczątek. Nagrodą jest tytuł i odznaka "NIEZIEMSKI MATEMATYK".\nśroda, 26 lutego 2014 19:09\nPlan zajęć kl. I. b\nPoniedziałek 8.00 - 12.15\n1. edukacja wczesnoszkolna - w-f\nWtorek 8.00 - 12.15\n8.00 - 8.45 - zajęcia wyrównawcze\nŚroda 8.00 - 11.25\nCzwartek 8.00 - 12.15\n5. edukacja wczesnoszkolna\nPiątek 8.00 - 11.25.\n2. edukacja wczesnoszkolna - w-f\nW poniedziałki i we wtorki niektórzy uczniowie uczestniczą w zajęciach logopedycznych.\nWe wtorki w godz. 12. 15 - 13.15 chętni uczniowie uczęszczają na zajęcia taneczne.\nwtorek, 04 czerwca 2013 20:18\nDzień Matki i Ojca to święta, które obchodzone są corocznie jako wyraz szacunku dla wszystkich matek i ojców. W tych dniach są oni zwykle obdarowywani laurkami, kwiatami oraz różnego rodzaju prezentami przez własne dzieci. Te święta mają na celu okazanie miłości i podziękowania za trud włożony w wychowanie.\nJako ciekawostkę dodam, że Dzień Matki w Polsce po raz pierwszy obchodzono w 1914 roku w Krakowie.\nW tym roku klasa III „b” „Dzień Matki i Ojca” obchodziła 29 maja. Dzieci przygotowały przedstawienie na podstawie bajki pt. „ Calineczka”. Święto poprzedziły przygotowania, które polegały na opracowaniu i wykonaniu dekoracji, własnoręcznym wykonaniu prezentów oraz przygotowaniu słodkiego poczęstunku.


Koronawirus. Sondaż Kantar: Polacy bardzo krytycznie o obecnej sytuacji w kraju\nSondaż Kantar przedstawia obecne nastroje Polaków w związku z panującą epidemią koronawirusa. Większość obywateli obawia się wzięcia udziału w wyborach prezydenckich oraz domaga się większej dostępności testów na obecność choroby COVID-19.\nWybory prezydenckie 2020. Małgorzata Kidawa-Błońska ocenia pomysł PiS. "Nie róbmy fikcji"\nNajnowszy pomysł PiS zakłada przeprowadzenie wyborów prezydenckich 10 maja w formie korespondencyjnej. Do tej koncepcji odniosła się kandydatka Platformy Obywatelskiej Małgorzata Kidawa-Błońska.\nKoronawirus. Rząd nadal planuje delegację smoleńską. Na pokładzie samolotu 49 osób\nZaostrzenie polityki w Polsce w związku z koronawirusem nie przeszkadza rządowi w planowaniu delegacji do Smoleńska i Katynia. Jarosław Kaczyński, Mateusz Morawiecki i 47 innych osób chce udać się tam samolotem w rocznicę katastrofy, 10 kwietnia.\nWybory prezydenckie 2020. Rewolucja według PiS: Lokale wyborcze zamknięte, głosowanie tylko korespondencyjne\nPrawo i Sprawiedliwość szykuje prawdziwą rewolucję. Według najnowszych doniesień, partia wprowadzi zmiany do projektu ws. głosowania korespondencyjnego. Zakładać one będą całkowite zamknięcie lokali wyborczych.\nMateusz Morawiecki w apelu do przedsiębiorców. "To największa skala pomocy w historii"\nNa oficjalnym profilu Kancelarii Premiera RP na Twitterze pojawiło się w środę specjalne nagranie z apelem Mateusza Morawieckiego. Skierowany jest on głównie do polskich przedsiębiorców. Premier zaznacza, że skala pomocy ze strony państwa jest największa w historii.\nKoronawirus w Polsce. Polityk PiS Dariusz Matecki już w domu\nPolityk PiS Dariusz Matecki podzielił się wiadomością za pośrednictwem mediów społecznościowych. Członek Prawa i Sprawiedliwości, u którego potwierdzono zakażenie koronawirusem, spędził w szpitalu 15 dni.\nWybory prezydenckie 2020. Grodzki reaguje na apel Witek. "Po prostu lekceważące"\nMarszałek Senatu prof. Tomasz Grodzki postanowił zareagować na apel marszałek Sejmu Elżbiety Witek o "sprawne procedowanie" projektu PiS mówiącego o głosowaniu korespondencyjnym dla wszystkich uprawnionych.\nWybory prezydenckie 2020. PiS chce wprowadzić powszechne głosowanie korespondencyjne\nPrawo i Sprawiedliwość robi wszystko, by w maju wybory prezydenckie odbyły się zgodnie z planem. Możliwe, że uda się je przeprowadzić tak, by nie była potrzebna wizyta w lokalu wyborczym.\nKoronawirus. TikTok prezydenta Andrzeja Dudy. Władysław Kosiniak-Kamysz krytykuje\nPrezydent Andrzej Duda założył profil na TikToku, czym wzbudził wiele dyskusji. Pomysł głowy państwa skomentował między innymi Władysław Kosiniak-Kamysz, lider PSL.\nKoronawirus w Polsce. Andrzej Duda: jeżeli są warunki, by iść normalnie do sklepu, to są też warunki, by pójść i zagłosować\nPrezydent Andrzej Duda odpowiedział w internecie na kilka pytań dotyczących wyborów i panującej w Polsce epidemii koronawirusa. - Jeżeli są warunki, by iść normalnie do sklepu, to są też warunki, by pójść i zagłosować - stwierdził Andrzej Duda.\nWybory prezydenckie 2020. Marszałek Terlecki: wybory powinny się odbyć w terminie\nSamorządy zgłaszają swój sprzeciw wobec organizacji wyborów prezydenckich w dniu 10 maja. - One nie są poza władzą państwową i jeśli będzie opór z ich strony, żeby przeprowadzić wybory prezydenckie, wprowadzimy tam komisarzy - stwierdził wicemarszałek Sejmu Ryszard Terlecki.\nAndrzej Duda założył konto na TikToku. Opublikował swój pierwszy filmik\nAndrzej Duda dołączył do grona znanych osób, które mają konto na TikToku. Prezydent opublikował swój pierwszy filmik, który jest skierowany do uczniów.\nKoronawirus w Polsce. Poseł PiS Edward Siarka wyszedł ze szpitala\nPoseł PiS Edward Siarka, u którego wykryto koronawirusa, wyszedł ze Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. "Dziękuję wszystkim za modlitwę i wszelkie wsparcie" - napisał na Facebooku polityk.\nWybory 2020. Małgorzata Kidawa-Błońska zawiesza kampanię\nMałgorzata Kidawa-Błońska, kandydatka Koalicji Obywatelskiej na prezydenta, zdecydowała się zawiesić swoją kampanię. - Będę zajmowała się tylko tym, czym dotąd, czyli będę realizowała zadania, które stoją przed posłem Rzeczypospolitej - wyjaśniła Małgorzata Kidawa-Błońska.\nWybory prezydenckie. Małgorzata Kidawa-Błońska wzywa do bojkotu\nMałgorzata Kidawa-Błońska zaapelowała do Polaków, aby zbojkotowali rozpisane na 10 maja wybory prezydenckie. Wezwała też innych kandydatów, aby jasno określili swoje stanowisko w tej sprawie.\nWybory prezydenckie 2020. Poseł PiS: "Żadne wybory nie mają dzisiaj żadnego znaczenia"\nWiele kontrowersji wzbudzają zbliżające się wybory prezydenckie. Nie brakuje osób, które twierdzą, że nie powinny się one odbyć 10 maja. Głos w tej sprawie zabrał poseł PiS Przemysław Czarnek.


ZDROWIE – Morsy weszły do wody\nTemperatura wody 9, powietrza 15 stopni Celsjusza. Tak rozpoczął się sezon dla morsów z Raciborza. W związku z tym, że dla morsów było za ciepło, na pierwszej kąpieli pojawiła się ich garstka, jednak, jak podkreślali, była to idealna aura dla tych, którzy chcą się zapoznać z morsowaniem.\n– Regularne zażywanie kąpieli w przeręblu może mieć zbawienny wpływ na zdrowie, zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Kontakt rozgrzanego ciała z zimną wodą powoduje swoisty wstrząs dla organizmu. W celu uniknięcia wyziębienia mobilizuje on siły odpornościowe poprzez zwiększoną produkcję ciepła i aktywację systemów: immunologicznego, nerwowego i hormonalnego. Poza tym morsowanie normalizuje poziom cholesterolu i poziom cukru we krwi, a kobiety mogą łatwiej pozbyć się cellulitu. W skrócie rzecz biorąc, wskaźniki dobrego zdrowia są zależne od stylu życia – powiedział Piotr Kaszta z Berserkers Team Venganza Racibórz. Kąpiele mają miejsce w każdą niedzielę o godzinie 13.00 na żwirowni w dzielnicy Ostróg.


Wypadek w gminie Somianka. Wjechał w nieoświetloną przyczepę załadowaną gałęziami. Dwie osoby w szpitalu. 12.08.2020. Zdjęcia, wideo | Tygodnik Ostrołęcki\nPiotr Ossowski 13 sierpnia 2020, 12:21\n- Ze wstępnych ustaleń policjantów ruchu drogowego wynika, że kierujący samochodem osobowym marki Opel, nie upewniając się co do możliwości prawidłowego i bezpiecznego wykonania manewru omijania zatrzymanego zespołu pojazdów, rozpoczął manewr. Z uwagi na nadjeżdżający z przeciwnej strony samochód, mieszkaniec Somianki gwałtownie odbił kierownicą i wrócił na wcześniej zajmowany pas ruchu na którym zatrzymany był ciągnik rolniczy z przyczepą.\nWtedy doszło do uderzenia osobówki w przyczepę z drzewem i wywrócenia maszyny rolniczej, w której znajdował się 27-latek\n– relacjonuje komisarz Damian Wroczyński z Komendy Powiatowej Policji w Wyszkowie.\nKierujący oplem 20-latek i jadący z nim 12-latek (obaj mieszkańcy Somianki) zostali z miejsca wypadku zabrani do szpitala. 27-latek kierujący ciągnikiem nie odniósł poważniejszych obrażeń.\nOkazało się, że ani traktor, ani przyczepa nie były zarejestrowanie i nie posiadały wymaganego ubezpieczenia OC. W trakcie policyjnych oględzin okazało się również, że znajdująca się na drodze jednoosiowa przyczepa nie posiadała oświetlenia.\n- Apelujemy do wszystkich uczestników ruchu o przestrzeganie przepisów. Pamiętajmy, że kiedy chcemy wykonać jakikolwiek manewr na drodze musimy być pewni, że będzie on bezpieczny dla wszystkich podróżujących. Natomiast nasz pojazd, którym poruszamy się po drodze publicznej musi być sprawny technicznie i nie stwarzać zagrożenia – komentuje Damian Wroczyński.\nWypadek pod Przasnyszem. Cztery osoby ranne\nDwa wypadki z udziałem motocyklistów w weekend\nCzołowe zderzenie w Rogowie, pow. ostrowski


Poznaj najnowsze trendy oświetleniowe podczas Targów ŚWIATŁO 2020 – Dom na czasie\nPublished on: 29 stycznia 2020 31 stycznia 2020 Author: Aneta Pielak Comment: 0\nSzukasz idealnej lampy wiszącej do nowego mieszkania? Nie wiesz, jakie są globalne trendy? Odwiedź 28. Międzynarodowe Targi Sprzętu Oświetleniowego ŚWIATŁO, które odbędą się w dn. 5-7 lutego w Centrum EXPO XXI w Warszawie.\nJeśli z uwagą śledzisz wnętrzarskie trendy i chcesz wiedzieć, jakie lampy wiszące (i nie tylko) królować będą w przyszłych sezonach, ŚWIATŁO 2020 to pozycja obowiązkowa w Twoim kalendarzu. Lampy wiszące są podstawą systemu oświetlenia w większości domów i mieszkań. Oprócz oczywistej roli użytkowej, pełnią ważną funkcję dekoracyjną, dopełniają i podkreślają cały wystrój oraz budują we wnętrzach pożądaną atmosferę. Dlatego decyzję o ich wyborze warto dogłębnie przemyśleć.\nO Targach ŚWIATŁO 2020\nMiędzynarodowe Targi ŚWIATŁO to największe wydarzenie w branży oświetleniowej nie tylko w Polsce, ale w całej Europie Środkowo-Wschodniej. Targi co roku przyciągają setki wystawców i tysiące gości z różnych krajów Unii Europejskiej, a także z Indii, Chin, Korei Południowej czy Turcji. Podczas 3-dniowej imprezy można oglądać nowoczesne lampy wiszące i oświetlenie dodatkowe z różnych stron świata, poznawać globalne trendy wnętrzarskie oraz poszerzać swoją wiedzę z zakresu systemów oświetlenia. Do wyboru pozostaje szeroka gama specjalistycznych szkoleń, które prowadzą wykładowcy-praktycy. Targi dedykowane są architektom i projektantom wnętrz, inwestorom i deweloperom, producentom i dystrybutorom oświetlenia oraz wszystkim osobom, które chcą kupić modne lampy do domu i poszukują inspiracji. W 4 halach EXPO XXI, na łącznej powierzchni 13 000 m2, z pewnością każdemu uda się znaleźć coś dla siebie.\nJakie oświetlenie zobaczysz podczas Targów ŚWIATŁO?\nOdwiedzając Targi ŚWIATŁO 2020 poznasz aktualne trendy w projektowaniu wnętrz z użyciem oświetlenia. Odkryjesz najnowocześniejsze oświetlenie mieszkaniowe, dekoracyjne i zewnętrzne, w tym modne lampy wiszące – sufitowe i żyrandole oraz przeróżne lampy i lampki do każdej przestrzeni, bez względu na jej funkcję. Jeśli interesują Cię profesjonalne rozwiązania, będziesz mieć okazję do zapoznania się z ofertą oświetlenia architektonicznego, oświetlenia technicznego i komercyjnego, oświetlenia awaryjnego i ewakuacyjnego, oświetlenia scenicznego, eventowego i dyskotekowego, układów zasilania i sterowania, komponentów, układów optycznych, oprogramowania etc. Na pewno sporo uwagi poświęcone zostanie technologii LED oraz inteligentnym systemom zarządzania oświetleniem LEDowym. Zaprezentowanych zostanie także wiele innych, inspirujących rozwiązań i przełomowych technologii. Ciekawą atrakcją będzie „Wnętrze Otwarte by Justyna Smolec”, czyli przestrzeń do otwartych rozmów o świadomym projektowaniu wnętrz, w którym nacisk kładzie się na użyteczność i ponadczasową wartość.\nLampy made in Poland królują w Europie\nTargi ŚWIATŁO są najlepszym dowodem na to, jak ogromnym zainteresowaniem cieszą się polskie lampy i jak wielki potencjał skrywa polska branża oświetleniowa. Oświetlenie made in Poland może z powodzeniem konkurować nie tylko innowacyjnością i jakością, ale również ceną. Szacuje się, że nawet 80% wartości rynku stanowi eksport do krajów UE. Nie bez powodu 1,5 tys. zagranicznych kupców co roku przybywa do Polski, by właśnie tutaj szukać oświetlenia zgodnego z najnowszymi trendami.\nCategory: Wyposażenie and tagged in: lampy, światło\nPrevious Post Previous post: Powłoki i kolory blachy trapezowej – kupujemy dach\nNext Post Next post: Jakiej farby użyć do malowania dachówki?


PDF Podejmowanie decyzji. Co zrobić, kiedy nie wiesz, co robić - Herring Jonathan - Readers Online :: Regionalne e-booki - Cizí Jazyky\nJak zainwestować oszczędności? Gdzie pojechać na wakacje? Z kim związać się na całe życie? Każdego dnia podejmujemy dziesiątki łatwiejszych i trudniejszych decyzji. Jeśli często nie wiesz, co robić, boisz się zaryzykować i zadecydować, masz wątpliwości, to sięgnij po ten poradnik. Dzięki niemu opanujesz sztukę świadomego wyboru i efektywnego podejmowania decyzji.Poradnik pomoże ci ustalić cele, hierarchię ich ważności a także podpowie, jak je osiągnąć. Dowiesz się, jak lepiej poznać typ własnej osobowości czy potrzeby i zrozumiesz, jak wpływają one na dokonywane przez ciebie wybory. Poznasz pięć sprawdzonych modeli podejmowania decyzji, m.in. analizę macierzy decyzyjnej, analizę pola sił czy sześć myślowych kapeluszy. Dowiesz się, jak wcielić podjęte już decyzje w życie i jak umiejętnie ocenić je z perspektywy upływającego czasu. Uzyskasz praktyczne rady dotyczące podejmowania decyzji w życiu zawodowym oraz osobistym, takich jak: zakup mieszkania, wyjazd na wakacje, zatrudnienie nowej osoby, rozstanie, inwestowanie i inne.Dlaczego poradnik trafia w Samo sedno: kompleksowo omawia kolejne etapy procesu decyzyjnego i radzi, jak przez nie efektywnie przejść prezentuje pięć sprawdzonych modeli podejmowania decyzji, m.in. analizę macierzy decyzyjnej, analizę pola sił czy sześć myślowych kapeluszy zawiera praktyczne rady dotyczące tego, co zrobić, kiedy wybieramy nowy samochód, zmieniamy pracę czy robimy rodzinne zakupy uczy podejmowania decyzji samodzielnie i w grupie\nKup w super cenie Podejmowanie decyzji Co zrobi kiedy nie wiesz co robi EDGARD za 24.52 z z rabatem edugaleria.pl. Oprawa jest mikka. What to do when you dont know what to do Jzyk oryginau angielski Tumacz Cholewka Jakub. wie jak to jest kiedy stajesz przed wanym yciowym wyborem i nie wiesz . Podejmowanie decyzji jest czci serii samo sedno Edgard.\nCo Zrobić Kiedy Nie Wiesz Co Zrobić\nObejrzaem go ponownie. Ja sama utknam na lata. Oferta hurtowa dla ksigar na Podejmowanie decyzji Co zrobi kiedy nie wiesz co robi ISBN9788377882351 Wydawnictwo EDGARD. Podejmowanie decyzji to podstawowa umiejtno yciowa. Jak zainwestowa oszczdnoci? Gdzie pojecha na wakacje?. Chyba nie jestem jeszcze gotowa Terapeuta Moshé Feldenkrais powiedzia e jeli robisz wszystko tak samo jak do tej pory. PODEJMOWANIE DECYZJI. Dylematów bywa wiele czy i kiedy zmieni prac czy zaoy rodzin. I teraz gdy ju wiesz co robi nadszed czas aby rozwiza swoje problemy w obliczu których stoisz. Co zrobi kiedy nie wiesz co robi Jonathan Herring wyniki Imi dla dziecka czym si kierowa przy wyborze? W czym pra ubranka niemowlaka? W czym przechowywa zabawki ?. Podejmowanie decyzji Co zrobi kiedy nie wiesz co robi od Jonathan Herring moesz ju bez przeszkód czyta w formie ebooka pdf epub mobi na swoim . Dziki niemu opanujesz sztuk wiadomego wyboru i efektywnego podejmowania decyzji.Poradnik pomoe ci ustali cele hierarchi ich wanoci a take podpowie jak je osign. Podejmowanie trafnych decyzji w rónych dziedzinach ycia Rozdzia 10. Jeli czsto nie wiesz co robi boisz si zaryzykowa i zadecydowa masz wtpliwoci to signij po ten poradnik. Patnoci odkadane na woln chwil. analiz macierzy decyzyjnej . Naucz si klasycznej metody analizy decyzji. Jeli czsto nie wiesz co robi boisz si.\nE-książki PDF do czytnika Podejmowanie decyzji. Co zrobić, kiedy nie wiesz, co robić PDF. E-książki Najsłynniejsze biblioteki cyfrowe oferują książki Herring Jonathan.\nFarfetch Curates Design PDF\nGod and Gravity PDF\nSocial Meaning of Money PDF


Oświadczenie Tatrzańskiego Parku Narodowego ws. śmierci niedźwiedzia. "To było dzieciobójstwo" - podhale24.pl\n06.05.2016, 17:29 | czytano: 5439\n- Historia Kaspra pozornie nie kończy się happy endem. Będzie zapewne wielu takich, którzy będą nas krytykować za to, że dopuściliśmy, lub wręcz doprowadziliśmy do aktu dzieciobójstwa. Będą twierdzić, że lepiej było tego niedźwiadka oddać do zoo – czytamy w oświadczeniu TPN przesłanym dziś mediom.\nNiedźwiadek z Kasprowego Wierchu po uśpieniu został dokładnie zbadany przez lekarza weterynarii i zmierzony – ważył 15 kg i miał metr długości. Był dość mocno wychudzony, co wiosną u niedźwiedzi nie jest jednak czymś nadzwyczajnym. Jego wiek określono na około 16 miesięcy. Roboczo nazwano go Kasper. Dzięki pomocy pracowników PKL, Kasper został zwieziony kolejką do Kuźnic i przetransportowany do jednej z sąsiednich dolinek. Tam podano mu antidotum i wybudzono. Przez dwa kolejne dni niedźwiadek był dyskretnie obserwowany. Zachowywał się zupełnie normalnie, żerował na świeżych roślinach, grzebał też w spróchniałych pniakach. Do ludzi nie podchodził, raczej uciekał, jeśli się ktoś zbliżał. Ostatni raz widziany był wieczorem w niedzielę 1 maja.\nGdy 2 maja rano sprawdzaliśmy na ekranie monitora, co robią nasze niedźwiedzie z obrożami telemetrycznymi, okazało się, że jeden z nich był w nocy w okolicy, w której przebywał Kasper i spędził tam około 2 godzin. Powstało podejrzenie, że dorosły osobnik dopuścił się dzieciobójstwa – podejrzenie to niestety potwierdziło się. Niedźwiedź ten już wcześniej podejrzewany był przez nas o skłonność do kanibalizmu. Gdy tylko opuścił gawrę nad Polaną Pisaną, udał się w rejony znane jako miejsca gawrowania niedźwiedzic z młodymi. Kilkakrotnie był niemal dosłownie u drzwi gawry zajmowanej przez Cyrhlę, niedźwiedzicę zaobrożowaną w ubiegłym roku, która prawdopodobnie w tym roku także urodziła miała młode. Nie wykluczone, że to właśnie aktywność tego osobnika była powodem dość wczesnego rozpadu grupy rodzinnej, z której pochodził Kasper. Dzieciobójstwo jest dobrze znanym zachowaniem niedźwiedzi brunatnych. To strategia rozrodcza samców, albowiem dopóki niedźwiedzice prowadzą młode, dopóty nie szukają nowego partnera do rozrodu. Tak więc samce w okresie rui, który właśnie się rozpoczyna, za wszelką cenę starają się „uwolnić” matki od wcześniejszego potomstwa, którego ojcostwo zawsze jest niepewne, i przekazać własne geny nowemu pokoleniu.\nPozostaje jeszcze poszukać odpowiedzi na pytanie, dlaczego oba niedźwiadki w ogóle pojawiły się w pobliżu ludzi. Zadecydowało chyba o tym wiele czynników: odstawienie przez matkę, nawrót zimy, ale przede wszystkim ich wrodzony oportunizm oraz zdolność uczenia się. Pewnie już w przeszłości, jeszcze gdy były wodzone przez matkę, miały okazję zetknąć się z pokarmem pozostawianym przez ludzi i skojarzyć obecność ludzi z łatwością jego zdobycia. Zapewne już wcześniej razem z matką odwiedzały i Kasprowy, i Myślenickie Turnie, tyle że robiły to dyskretnie, nocą, pilnowane przez matkę. Gdy zabrakło matki i jej opieki, stały się mniej ostrożne, bo tej ostrożności jeszcze nie zdążyły się nauczyć. Może też liczyły na to, że prędzej czy później pojawi się tu ich matka i znowu je przygarnie”.\noprac. r/ zdj. w galerii poniżej Witek Kaszkin\nfryzury fajne i na pewno im cieplej\nNo tacy to się na pewno znają na niedźwiadkach...pożal się Boże leśnicy tak jak pilnują wiatrołomów ...wywożą Słowaki wiatrołomy i nie wiatrołomy ciekawe kiedy wytną wszystko ...widzisz Boże a nie grzmisz\n@Jaga.Był sobie miś.Podczas ostatniej wojny(Wojtek?).Żył z ludżmi,długo,dostał medal,ma pomnik.Ten też mógł żyć z ingerencją ludzi.\nNa fotce z konferencji to kto i co to to? Z wyglądu Głupisie.(ale znawcy,nie wiedzą gdzie góra,duł,przód i tył u owcy jest).Zabiliście miśka swoją głupią ingerencją.30 lat temu też.Tylko wam bić brawo .Po studiach,chłopy,teoretycy.(Juhasów potrzebują,przyjmą, na praktykę).Po ciężkiej pracy na łonie natury w górach swoje mądrości ,,wylewać,,\nTam gdzie trzeba działać to TPN siedzi CICHO!!!!, a gdzie trzeba coś odstrzelić to krzyk i wielkie larum. Dać im pieniędzy i lasów do wycinki, a wiatrołomie niech KORNIK sobie siedzi!!!!!!!!!!!!!!\npatrzacy ze smreckow07.05.2016, 15:43\na jo tak cytom i cytom ,no i mysle ze parkowi dadzom doniesienie czy kij bedze robil zadyme w stolicy\nGłupie komentarze! Taka fałszywa litość bez znajomości tematu jest szkodliwa. Bardzo. Za kilka miesięcy taki Kasperek były już silnym misiem a raczej niedźwiedziem,sporego wzrostu,i namolnie domagającym się pożywienia od ludzi.I dosyć konsekwentnie, nawet z użyciem niedźwiedziej siły. A to już zagrażałoby ludziom. Przewiezienie misia w inne miejsce , było szansą dla niego żeby mógł żyć wolno i dziko. Stracił życie, bo tak w naturze się dzieje czasem. Naturalna selekcja. Ileż takich przypadków się zdarza? Matki porzucają młode, słabe, gdy mają mało pokarmu do wykarmienia całego miotu. Czasem zagryzają. Słabe osobniki padają ofiarą silniejszych etc. Takie jest prawo natury. I my ludzie nie wiemy o tym gdy są to zwierzęta dziko żyjące. Trzeba to pozostawić naturze, ona sobie doskonale poradzi.\nPrzenieść małego niedźwiadka, na teren dorosłego niedźwiedzia który ma predyspozycje do kanibalizmu.\nBEZCENNE. TPN Gratulacje :)\nW tym przypadku pomoc ludzi dla niedzwiadka zakonczyla sie kleska . Oczywiste wiec sie staje steje swierdzenie ze przyroda sama by sobie lepiej poradzila . Niech wiec TPN wyciagnie wnioski i nastepnym razem nie smie spomagac dzikiej zwierzynie ....\npopieram wasza prace turysci i ekolodzy to debile nie znajacy sie na niczym natura jest brutalna ale lepiej im w lasach niz w zoo !!!!! zeozumcie pseudo komemtatorzy\nA dlaczego nie wyciągnąć konsekwencji wobec tpn za to, ze doprowadził do śmierci misia, gdzie są teraz wszyscy ekolodzy z drogi do Morskiego Oka i inni ekoterrorysci. Zlikwidować tpn i wszystkie inne pseudo parki narodowe\nUśpijcie,przenieście nad morze te ,,niedzwiatki,,z Krupówek. Gubałówki.\nJaka kara spotka dzieciobójczynie?


Wzmacniacz basowy o niskiej wadze i mocy wyjściowej 700 W firmy Glockenklang. Dzięki zastosowaniu wzmacniacza mocy klasy D i... Wszystkie informacje o produkcie\n1.397,31 € ok. 5.997,95 zł\nGLOCKENKLANG Wzmacniacz basowy Blue Sky\nWzmacniacz basowy o niskiej wadze i mocy wyjściowej 700 W firmy Glockenklang.\nDzięki zastosowaniu wzmacniacza mocy klasy D i nowoczesnego zasilacza sieciowego, Glockenklang Blue Sky Top waży zaledwie 5 kg i nadal dostarcza pełną moc 700 W przy 4 omach (350 W przy 8 omach).\nDzięki przedwzmacniaczowi klasy A, Blue Sky Top zapewnia typowy dźwięk dzwonka z wysoką czystością dźwięku i rozdzielczością szczegółów, ciepłem i dynamiką. Doskonała 4-pasmowa regulacja barwy dźwięku z półparametrycznymi średnimi częstotliwościami pozwala na doskonałą adaptację brzmienia. Gdy nie jest używany, regulacja barwy dźwięku może być całkowicie wyłączona z toru sygnałowego.\nW celu podłączenia zewnętrznych urządzeń efektowych, z tyłu dzwonu dzwonka Blue Sky Top dostępna jest regulowana ścieżka efektów. Gniazdo powrotne ścieżki efektów może być również użyte do podłączenia odtwarzacza mp3 lub CD jako urządzenia do odtwarzania utworów lub odtwarzania utworów.\nBlue Sky Top posiada również oddzielne, przełączane wyjście do podłączenia tunerów i zbalansowane wyjście D.I., które umożliwia podłączenie wzmacniacza bezpośrednio do konsoli miksera lub urządzenia nagrywającego.\nGniazda SpeakOn pozwalają na bezpieczne podłączenie głośników zewnętrznych Cabinet do góry Glockenklang Blue Sky. Gniazdo słuchawkowe umożliwia również monitorowanie podczas nagrywania lub cichej praktyki.\nGlockenklang Blue Sky Top dostarczany jest również z uchwytami do montażu wzmacniacza w szafie Rack oraz kablem zasilającym Glockenklang High End.\nOpcjonalnie dostępne przyciski nożne mogą być używane do przełączania wyjścia tunera i stanu ścieżki efektów.\nBlat basowy z opcją montażu w szafie typu Rack (2 U)\nMoc: 700 W przy 4 omachu, 350 W przy 8 omachach z możliwością przełączania na 2,7 omachu z 700 W przy 2,7 omachu, 475 W przy 4 omachu, 240 W przy 8 omach\n2 wejścia instrumentu, A dla pasywnego basu, B z regulowaną czułością wejścia\n4-pasmowa regulacja barwy dźwięku z półparametrycznymi środkami, przełączalna\nRegulowana ścieżka efektu; Return nadaje się również do podłączenia odtwarzaczy mp3\nZrównoważone wyjście D.I., regulowane\n2x gniazdo SpeakOn do podłączenia puszek głośnikowych\nścieżka efektu i włącznik nożny tunera (wyłącznik nożny nie wchodzi w skład zestawu!)\nWymiary: 320 x 280 x 88 mm (WxDxH)\nw tym kątowniki stojaka i kabel zasilający wysokiej klasy


Na szczęście mogą one liczyć na azyl oraz pomoc Diecezjalnego Domu Samotnej Matki w Tarnowie. - My również pokażmy, że nie jesteśmy obojętni na ich los i z okazji 8 marca sprawmy im prezent! - przekonuje Seweryn Partyński z Porozumienia - Tarnów, z którego inicjatywy ruszyła zbiórka. - Nie będą to kwiaty, czekoladki, czy perfumy, a środki na niezbędne artykuły codziennego użytku, takie jak np. mleko dla dzieci, przyprawy, cukier, mąka, koncentraty, ryż oraz środki czystości, a także inne produkty potrzebne każdej kobiecie niezależnie od tego w jakiej sytuacji życiowej obecnie się znajduje.\nTaka pomoc to nie tylko konkretne wsparcie, ale również gest solidarności, który w trudnych życiowych momentach jest potrzebny nie mniej, niż schronienie czy pożywienie.\nDiecezjalny Dom Samotnej Matki znajduje się przy ul. Mościckiego 65 w Tarnowie. Funkcjonuje od 1983 roku. Posługę w prowadzeniu Domu pełnią Siostry Urszulanki Serca Jezusa Konającego ze Zgromadzenia założonego przez Św. Urszulę Ledóchowską. Podstawowym zadaniem Domu jest niesienie pomocy kobietom, które spodziewają się dziecka a są w trudnej sytuacji osobistej, rodzinnej lub materialnej oraz kobietom z dzieckiem do 6.miesiąca życia dziecka.\nPrzez 37 lat działalności Domu pierwsze miesiące życia spędziło tam ponad pół tysiąca dzieci.\n- Z jednej strony chcemy pomóc, z drugiej wysyłamy sygnał, że taki ośrodek istnieje. I każda dziewczyna w trudnej sytuacji nie tylko może liczyć na pomoc, ale powinna ją zawsze przyjąć! Jest coś jeszcze. Nie zapominajmy, że ten ośrodek prowadzą również kobiety - dodaje Seweryn Partyński. - Siostry z DSM wykonują świetną robotę! Nie prosząc przy tym o nic i nie użalając się na kształt świata. One go także zmieniają - każdego dnia! Ta zbiórka to również docenienie ich pracy, co czasem jest najlepszym prezentem.\nZbiórka odbywa się online i potrwa do 7 marca. Wesprzeć można ją TUTAJ.\nfot. DSM Tarnów


Kupno działki - co sprawdzić | 886 070 575 | Odbiór.pl\nKupno działki - co sprawdzić | 886 070 575\nW poniższym artykule wyjaśniamy, na co zwrócić uwagę podczas kupna działki.\nCo ma znaczenie przy zakupie działki budowlanej?\nNa co należy zwrócić uwagę, wybierając działkę?\nNie każdy decyduje się na kupno domu i mieszkania od dewelopera, ale chce zbudować od podstaw swoje wymarzone miejsce do życia. Zacząć należy oczywiście od zakupu działki, bo to właśnie do niej należy potem dopasować odpowiedni projekt domu.\nKupno działki wiąże się z koniecznością sprawdzenia tego, do kogo należy nabywany grunt. Wymaga to przeanalizowania księgi wieczystej działki, dzięki czemu będzie można rozwiać wszelkie wątpliwości dotyczące tego, czy sprzedawca rzeczywiście ma prawo do dysponowania oferowaną działką i jest ona wolna od niebezpiecznych dla nabywcy obciążeń. Zweryfikować należy też przeznaczenie nie tylko samej działki, ale też całego terenu i wskaźników jego zagospodarowania. Przyszłego nabywcę powinna interesować kwestia maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy oraz jej wysokości. Nie bez znaczenia będzie też liczba dostępnych miejsc parkingowych. W skrócie należy zapoznać się dokładnie z całym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.\nKażdego nabywcę działki powinna interesować kwestia jej uzbrojenia. Działki nieuzbrojone są oczywiście dużo tańsze, ale wynika to z braku dostępu do mediów i niezbędnych przyłączy. Do działki uzbrojonej prowadzi droga publiczna, połączona jest też skrzynka elektryczna i gazowa. Można liczyć na przyłączenie do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Kolejną kwestią przy wyborze działki jest jej otoczenie, czyli najbliższa okolica. Zapoznać należy się z lokalną infrastrukturą, planowanymi inwestycjami w pobliżu działki. Istotna jest nawet jakość powierza, jej odległość od strefy zalewowej, bliskość pomników przyrody i linii wysokiego napięcia.\nJeśli chce się mieć całkowitą pewność co do słuszności zakupu danej działki, najlepszym rozwiązaniem będzie skorzystanie z usług profesjonalistów i wykonanie kompleksowego jej audytu. Samemu można wiele kwestii pominąć z niewiedzy lub przez niedopatrzenie. Zweryfikować należy stan prawny działki i jej rodzaj, ale nie wszystkie informacje są zawarte w księdze wieczystej. Warto złożyć wniosek o wydanie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zawiera szereg ważnych danych odnośnie danej działki. Zweryfikować trzeba to, czy przypadkiem w okolicy nie planuje się budowy mogącej być w przyszłości źródłem problemów dla nabywcy działki. Zaleca się także zlecić badanie gruntu przed zakupem. Znaczenie będzie miało sprawdzenie działki pod kątem dojazdów i mediów.