PPT - Prawo Unii Europejskiej PowerPoint Presentation - ID:4076233\n<iframe src="https://www.slideserve.com/embed/4076233" width="600" height="485" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" style="border:1px solid #CCC;border-width:1px 1px 0;margin-bottom:5px" allowfullscreen webkitallowfullscreen mozallowfullscreen> </iframe>\nPrawo Unii Europejskiej - PowerPoint PPT Presentation\nPrawo Unii Europejskiej. Zdzisław Brodecki, Prawo integracji w Europie , LexisNexis, Warszawa 2006 r. Zdzisław Brodecki (red.), Europa sędziów , LexisNexis, Warszawa 2007 r.\nPowerPoint Slideshow about 'Prawo Unii Europejskiej' - lynnea\nZdzisław Brodecki, Prawo integracji w Europie, LexisNexis, Warszawa 2006 r.\nZdzisław Brodecki (red.), Europa sędziów, LexisNexis, Warszawa 2007 r.\nW. Czapliński, R. Ostrihansky, P. Saganek, A. Wyrozumska, Prawo Wspólnot Europejskich. Orzecznictwo, Wydanie nowe z suplementem, Scholar, 2005 r.\nOficjalna strona www Unii Europejskiej: www.europa.eu\nPo II wojnie światowej następuje podział Europy na Wschód i Zachód,\nco daje początek trwającej 40 lat zimnej wojnie.\nW 1949 r. utworzona zostaje Rady Europy.\nRada Europy jest klasyczną organizacją międzynarodową, najstarszą organizacją polityczną w Europie. Skupia 47 państw, w tym wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej i Rosję. Celem jest ochrona praw człowieka, obrona demokracji parlamentarnej i rządów prawa. Siedzibą jest Strasburg. Organem sądowym jest Europejski Trybunał Praw Człowieka z siedzibą w Strasburgu.\nRobert Schuman, francuski minister spraw zagranicznych, przedstawia plan opierający się na pomyśle Jeana Monneta. Schuman proponuje połączenie zasobów węgla oraz stali należących do Francji i Niemiec w ramach nowej organizacji otwartej na członkostwo innych krajów europejskich.\nOd tej daty, którą można uważać za narodziny Unii Europejskiej, dzień 9 maja jest obchodzony corocznie jako „Dzień Europy”.\nSześć krajów zgromadzonych w Paryżu: Belgia, Francja, Luksemburg, Niderlandy, Republika Federalna Niemiec i Włochy\npodpisuje Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS).\nTraktat wchodzi w życie 23 lipca 1952 r. na okres 50 lat,\nwięc 22 lipca 2002 r. Traktat wygasł.\n1955-06-01 do 02\nPodczas konferencji w Messynie\nsześciu krajów członkowskich EWWiS\npodejmują decyzję o rozszerzeniu\nna wszystkie sektory gospodarki.\nEuropejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG)\nEuropejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom)\nw Rzymie (Traktaty Rzymskie).\nprzez sześć państw założycieli EWWiS.\nTraktaty Rzymskie wchodzą w życie 1 stycznia 1958 r.\nPodpisanie w Sztokholmie\nKonwencji o utworzeniu\nEuropejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (ang. EFTA).\nPoczątkowo EFTA była organizacją konkurencyjna wobec Wspólnot Europejskich, ale wobec przystąpienia większości jej członków\ndo Unii Europejskiej, stała się organizacją o marginalnym znaczeniu.\nObecnie do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu\nNorwegia, Szwajcaria, Lichtenstein i Islandia.\nPaństwa EFTA (z wyjątkiem Szwajcarii) wraz z państwami członkowskimi Unii Europejskiej tworzą Europejski obszar Gospodarczy.\nW Yaoundé zostaje podpisana\na 18 krajami afrykańskimi.\nPodpisanie traktatu o wspólnych organach\nłączącego organy wykonawcze\ntrzech Wspólnot (EWWiS, EWG i Euratom)\ni ustanawiającego jedną Radę i Komisję.\nWchodzi on w życie 1 lipca 1967 r.\nPo kryzysie politycznym Francja ponownie zajmuje swoje miejsce w Radzie.\nW zamian zyskuje potwierdzenie,\nże sprawy dotyczące\n„ważnych interesów narodowych”\nbędą nadal przyjmowane jednogłośnie.\nZniesienie ceł na towary przemysłowe\ni wprowadzenie wspólnej taryfy celnej.\nDania, Irlandia oraz Zjednoczone Królestwo przystępują do Wspólnot Europejskich zwiększając liczbę państw członkowskich do dziewięciu. Wskutek negatywnego wyniku referendum w sprawie członkostwa Norwegia pozostaje poza Wspólnotami Europejskimi.\n1974-12-09 do 10\nPodczas szczytu w Paryżu\nprzywódcy polityczni dziewięciu państw członkowskich postanawiają, że będą się spotykać trzy razy do roku jako Rada Europejska.\nW skład Rady Europejskiej wchodzą\ngłowy państw lub szefowie rządów państw członkowskich UE\ni Przewodniczący Komisji Europejskiej.\nZgadzają się również na bezpośrednie wybory\nEWG oraz 46 państw Afryki, Karaibów i regionu Pacyfiku (AKP) podpisują w Lomé konwencję (Lomé I).\n1979-06-07 do 10\nPierwsze bezpośrednie wybory\nGrecja staje się dziesiątym państwem członkowskim Wspólnot Europejskich.\n1984-06-14 do 17\nDrugie bezpośrednie wybory\nJacques Delors zostaje\nPodpisany zostaje Układ z Schengen, który zakłada zniesienie kontroli na wewnętrznych granicach Wspólnot Europejskich.\nHiszpania i Portugalia przystępują\ndo Wspólnot Europejskich,\nzwiększając liczbę państw członkowskich do 12.\n1986-02-17 i 28\nPodpisanie Jednolitego Aktu Europejskiego.\nWchodzi on w życie 1 lipca 1987 r.\n1989-06-15 i 18\nTrzecie bezpośrednie wybory\n1991-12-09 do 10\nRada Europejska zgromadzona w Maastricht przyjmuje Traktat o Unii Europejskiej. Stanowi on podstawę wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, ściślejszej współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych\noraz utworzenia Unii Gospodarczej i Walutowej,\nłącznie z wprowadzeniem wspólnej waluty.\nW Maastricht zostaje podpisany\nWchodzi on w życie 1 listopada 1993 r.\nUtworzenie jednolitego rynku.\n1994-06-09 i 12\nCzwarte bezpośrednie wybory\nAustria, Finlandia i Szwecja przystępują do Unii Europejskiej,\nktóra liczy już 15 członków.\nW następstwie negatywnego wyniku referendum w sprawie\nczłonkostwa Norwegia pozostaje poza Unią Europejską.\nKomisja Europejska rozpoczyna\nswoje urzędowanie pod przewodnictwem Jacques’a Santera (1995-1999).\n1995-11-27 do 28\nW Barcelonie zbiera się konferencja eurośródziemnomorska, która daje początek stowarzyszeniu pomiędzy UE a krajami południowego wybrzeża Morza Śródziemnego.\nPopisanie Traktatu z Amsterdamu.\nWchodzi on w życie 1 maja 1999 r.\nRozpoczęcie trzeciego etapu unii gospodarczej\ni walutowej – przyjęcie euro przez 11 krajów UE.\nEuro zostaje wprowadzone na rynkach finansowych, zastępując waluty krajowe w transakcjach bezgotówkowych. Europejski Bank Centralny (EBC) przejmuje odpowiedzialność za politykę pieniężną.\nW 2001 r. do 11 krajów obszaru euro przystępuje Grecja.\n1999-06-10 do 13\nPiąte bezpośrednie wybory\nKomisja Europejska rozpoczyna swoje urzędowanie\npod przewodnictwem Romano Prodiego (1999-2004).\n2000-12-07 do 08\nW perspektywie rozszerzenia Unii Rada Europejska zgromadzona w Nicei osiąga porozumienie w sprawie treści nowego traktatu zmieniającego system podejmowania decyzji. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Rady Europejskiej i Komisji Europejskiej uroczyście ogłaszają przyjęcie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.\nPodpisanie Traktatu z Nicei.\nWchodzi on w życie 1 lutego 2003 r.\n2001-12-14 do 15\nRada Europejska zgromadzona w Laeken przyjmuje deklarację w sprawie przyszłości Unii.\nOtwiera ona drogę przyszłym reformom w UE oraz umożliwia powołanie Konwentu mającego za zadanie opracowanie Konstytucji dla Europy.\nBanknoty i monety euro zostają wprowadzone do obiegu w 12 krajach strefy euro.\nRada Europejska zgromadzona w Kopenhadze wyraża zgodę,\naby 1 maja 2004 r. do Unii przystąpiło\n10 krajów kandydujących (Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia i Węgry)\nKonwent w sprawie przyszłości Europy\nkończy prace na temat\nprojektu Konstytucji dla Europy.\nCypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia i Węgry przystępują do Unii Europejskiej.\n2004-06-10 i 13\nSzóste bezpośrednie wybory\nW Rzymie przyjęta zostaje Konstytucja dla Europy\n(pod warunkiem ratyfikacji przez państwa członkowskie).\nKomisja Europejska rozpoczyna urzędowanie pod przewodnictwem José Manuela Barroso.\n2005-05-29 i 2005-06-01\nPodczas referendum we Francji\nwyborcy odrzucają Konstytucję unijną.\nTrzy dni później „nie” Konstytucji mówią\nwyborcy w Niderlandach.\nz Turcją i Chorwacją.\nBułgaria i Rumunia przystępują do Unii Europejskiej.\nSłowenia przyjmuje euro.\n2007-06-21 do 22\nSzczyt Rady Europejskiej w Brukseli: W dniu 23 czerwca 2007 przywódcy UE osiągnęli porozumienie w sprawie mandatu konferencji międzyrządowej, która opracuje nowy Traktat w sprawie reformy instytucjonalnej do końca roku 2007. Traktat ten, jeżeli zostanie ratyfikowany, mógłby wejść w życie w czerwcu 2009 r., przed wyborami do Parlamentu Europejskiego.\nMandat Konferencji Międzyrządowej\nMandat Konferencji Międzyrządowej będzie stanowić jedyną podstawę i ramy dla prac konferencji międzyrządowej, która zostanie zwołana zgodnie z pkt 10 konkluzji Rady Europejskiej.\n„10.W tym celu Rada Europejska postanawia zwołać konferencję międzyrządową i wzywa prezydencję do bezzwłocznego podjęcia niezbędnych kroków zgodnie z art. 48 TUE z myślą o rozpoczęciu tej konferencji przed końcem lipca natychmiast po spełnieniu stosownych wymogów prawnych.”\nMandat Konferencji Międzyrządowej 2007\n1. Konferencja międzyrządowa jest proszona o sporządzenie projektu traktatu (dalej zwanego „traktatem reformującym”) zmieniającego obowiązujące Traktaty z myślą o zwiększeniu efektywności funkcjonowania rozszerzonej Unii i umocnieniu jej legitymacji demokratycznej, jak również spójności jej działań zewnętrznych.\nZrezygnowano z koncepcji konstytucyjnej polegającej na uchyleniu wszystkich obowiązujących traktatów i zastąpieniu ich jednym tekstem zwanym „Konstytucją”.\nTraktat reformujący wprowadzi do obowiązujących Traktatów, które pozostają w mocy, przedstawione szczegółowo poniżej nowe elementy wynikające z ustaleń konferencji międzyrządowej w 2004 roku.\n2. Traktat reformujący będzie zawierał dwie zasadnicze klauzule zmieniające odpowiednio Traktat o Unii Europejskiej (TUE) oraz Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską. (TEC).\nTUE zachowa swoją obecną nazwę, natomiast TWE będzie nosił tytuł Traktat o funkcjonowaniu Unii, a Unia nabędzie jednolitą osobowość prawną. Wyraz „Wspólnota” zostanie w całym tekście zastąpiony wyrazem „Unia”; w tekście znajdzie się stwierdzenie, że te dwa traktaty są traktatami stanowiącymi podstawę Unii oraz że Unia zastępuje Wspólnotę i jest jej następcą prawnym.\nDalsze klauzule będą zawierać standardowe postanowienia dotyczące ratyfikacji i wejścia w życie, a także ustaleń przejściowych.\n3. TUE i Traktat o funkcjonowaniu UE nie będą miały charakteru konstytucyjnego.\nNazewnictwo stosowane w całym tekście traktatów będzie odzwierciedlać tę zmianę: nie będzie stosowany termin „Konstytucja”, „minister spraw zagranicznych Unii” będzie nazwany Wysokim Przedstawicielem Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, odejdzie się także od stosowania określeń „ustawa” i „ustawa ramowa”, zostaną natomiast zachowane obecnie stosowane określenia „rozporządzenia”, „dyrektywy” i „decyzje”. Analogicznie, w zmienionych traktatach nie będzie artykułu mówiącego o symbolach UE, takich jak flaga, hymn lub dewiza.\nW odniesieniu do pierwszeństwa prawa UE konferencja międzyrządowa przyjmie deklarację przywołującą obowiązujące orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. Choć artykuł o pierwszeństwie prawa Unii nie zostanie powtórzony w TUE, konferencja międzyrządowa uzgodni następującą deklarację:\n„Konferencja przypomina, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE Traktaty i prawo przyjęte przez Unię na podstawie Traktatów mają pierwszeństwo przed prawem państw członkowskich na warunkach ustanowionych przez wspomniane orzecznictwo”. Ponadto do aktu końcowego konferencji zostanie dołączona opinia Służby Prawnej Rady (dok. 11197/07).\nKonferencja międzyrządowa ma zakończyć swoje prace możliwie najszybciej, a w każdym razie przed końcem 2007 roku, tak aby tekst traktatu będący wynikiem tych prac mógł być ratyfikowany przed wyborami do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 roku. Zgodnie z uzgodnieniami Rady Europejskiej prezydencja portugalska przygotuje projekt tekstu traktatu zgodnie z zapisami mandatu i przedłoży ten projekt konferencji międzyrządowej niezwłocznie po jej rozpoczęciu.\nKonferencja międzyrządowa będzie prowadzona pod ogólnym zwierzchnictwem szefów państw lub rządów wspieranych przez członków Rady ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych. W konferencji będzie uczestniczył przedstawiciel Komisji.\nWspólnota Europejska i Euratom „Filar wspólnotowy" obejmuje większość wspólnych polityk, w której decyzje podejmowane są na podstawie "metody wspólnotowej", z udziałem Komisji, Parlamentu i Rady.\nWspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa Decyzje podejmowane są jedynie przez Radę.\nWspółpraca Policyjna i Sądowa w Sprawach KarnychDecyzje podejmowane są jedynie przez Radę.\nOrzeczenia do przygotowania na ćwiczenia na następny tydzień zajęć:\nSprawa 6/64 Flaminio Costa v. ENEL\nSprawa 26/62 N.V. Algemene Transport – en Expeditie Onderneming Van Gend & Loos v. Holenderska Administracja Podatkowa\nSprawa 106/77 Administracja Finansów Państwowych v. Simmenthal SpA,\nDorobek obejmuje wszystkie traktaty i akty prawne UE, deklaracje i uchwały, umowy międzynarodowe w sprawach UE oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Dorobek obejmuje także działania podejmowane wspólnie przez rządy państw UE w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych oraz w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. "Przyjmowanie dorobku" oznacza więc przyjęcie UE w takim kształcie, jaki ma ona na danym etapie rozwoju. Kraje kandydujące do członkostwa w UE muszą przyjąć dorobek zanim przystąpią do UE, i muszą włączyć prawo UE do swojego prawa krajowego.\nSystem instytucjonalny integrującej się Europy:\ngłowy państw lub szefowie rządów państw członkowskich\noraz Przewodniczący Komisji Europejskiej\nUE korzysta z systemu instytucjonalnego WE\nSystem instytucjonalny WE\nOrgany główne (tzw. instytucje wspólnotowe)\nOrgany doradcze (konsultacyjne/pomocnicze)\nPodstawy traktatowe:\tArt. 189-201 TWE\nRanga instytucji:\tOrgan główny Wspólnot\nSkład:\t785 deputowanych z 27 państw członkowskich\nSposób głosowania:\tz zasady obowiązuje zwykła większość głosów\nParlament EuropejskiSkład, wybory, kadencja PE, siedziba\nParlament Europejski składa się\nz 785 posłów,\nwybranych w 27 Państwach Członkowskich\nOd 1979 r. posłowie są wybierani\nw powszechnych wyborach bezpośrednich\nSiedzibą jest Strasburg, gdzie odbywają się posiedzenia plenarne PE. Komisje parlamentarne, grupy polityczne i dodatkowe posiedzenia plenarne odbywają się w Brukseli. Sekretariat PE mieści się w Luksemburgu.\nSprawa 108/83 Wlk. Księstwo Luksemburga v. PE\nParlament Europejski – frakcje polityczne\nPosłowie są członkami grup politycznych; do grup wstępują bez względu na narodowość, w zależności od poglądów politycznych. Obecnie w Parlamencie Europejskim istnieje osiem grup politycznych.\nGrupy określają własną organizację wewnętrzną powołując przewodniczącego (lub, w przypadku niektórych grup, dwóch współprzewodniczących), prezydium i sekretariat.\nW sali posiedzeń plenarnych miejsca są przydzielane posłom w zależności od ich przynależności politycznej, od lewej strony do prawej, po uzyskaniu zgody przewodniczących grup.\nAby utworzyć grupę polityczną, potrzeba 20 posłów reprezentujących co najmniej jedną piątą Państw Członkowskich. Przystępowanie do kilku grup politycznych jest zabronione.\nNiektórzy posłowie nie należą do żadnej grupy politycznej, są to posłowie niezrzeszeni.\nStanowisko przyjęte przez grupę jest ustalane w drodze porozumienia wewnątrz grupy, na żadnego posła nie można nałożyć obowiązku głosowania w określony sposób.\nFrakcja Europejskiej Partii Ludowej- 15/278\nFrakcja Socjalistów Parlamentu Europejskiego- 9/216\nFrakcja Sojuszu Demokratów i Liberałów na Rzecz Europy- 5/104\nFrakcja Zielonych / Frakcja Wolnego Sojuszu europejskiego- 0/42\nFrakcja Konfederatów Zjednoczonej Lewicy Europejskiej- 0/41\nFrakcja Niezależności i Demokracji-3/24\nFrakcja Tożsamość, Tradycja i Suwerenność\nFrakcja Unii na Rzecz Europy Narodów- 20/44\nParlament Europejski- funkcje\nwspółudział w stanowieniu prawa\nw sferze budżetowej\nFunkcja konsultacyjna Parlamentu Europejskiego\n- wydawanie opinii,\ntzn. obligatoryjne lub fakultatywne konsultowanie z Parlamentem Europejskim konkretnej czynności\nSprawa 138/79 Roquette Frėres v/ Rada, (Zb. Orz. 1980, s. 3333).\nPozytywna opinia, czyli zgoda Parlamentu Europejskiego wymagana jest przy następujących czynnościach:\nzawieranie umów międzynarodowych na podstawie art. 300 paragraf 3 TWE i art. 310 TWE;\nzawieranie umów adhezyjnych na podstawie art. 49 TUE;\nnominacja Przewodniczącego Komisji Europejskiej;\nmodyfikacja Statutu EBC\nWspółudział Parlamentu Europejskiego\nw stanowieniu prawa:\nudział w procedurze współdecydowania (art. 251 TWE)\nudział w procedurze współpracy (art. 252 TWE)\nUdział PE w procedurze współdecydowania (art. 251 TWE)\nProcedura współdecyzji została wprowadzona przez Traktat o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht, 1992 r.), a następnie rozszerzona i dostosowana przez Traktat Amsterdamski, w celu zwiększenia jej skuteczności (1999 r.).\nProcedura współdecyzji nadaje ona takie samo znaczenie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii w odniesieniu do wielu dziedzin (np. transportu, środowiska naturalnego, ochrony konsumentów itp.). Dwie trzecie europejskich aktów prawnych jest przyjmowanych wspólnie przez Parlament Europejski i Radę.\nKomisja wysyła swój projekt Parlamentowi i Radzie.\nObie instytucje kolejno dwukrotnie analizują projekt i poddają go pod dyskusję.\nJeżeli po dwóch czytaniach nie mogą osiągnąć porozumienia, projekt przedstawia się komitetowi pojednawczemu składającemu się z równej liczby przedstawicieli Rady i Parlamentu.\nPrzedstawiciele Komisji również uczestniczą w posiedzeniach komitetu i biorą udział w dyskusji.\nKiedy komitet uzyska porozumienie, uzgodniony tekst jest przesyłany do Parlamentu Europejskiego i Rady celem trzeciego czytania, aby można było ostatecznie przyjąć go jako akt prawny.\nPorozumienie końcowe dwóch instytucji jest niezbędne do przyjęcia tekstu.\nNawet jeżeli komitet pojednawczy uzgodni wspólny tekst, Parlament może odrzucić proponowany akt bezwzględną większością głosów.\nFunkcja kontrolna Parlamentu Europejskiego:\nwzględem Komisji Europejskiej\nwzględem Rady Unii Europejskiej\nwzględem innych instytucji wspólnotowych\nFunkcja kontrolna Parlamentu Europejskiego względem Komisji:\nkontrola dokonywana a priori - związana z powoływaniem Komisji\nkontrola stała - czuwanie nad prawidłowym przebiegiem prac Komisji\nkontrola dokonywana a posteriori - związana z odpowiedzialnością polityczną członków Komisji przed PE; Na podstawie art. 201 TWE Parlament Europejski działając większością 2/3 głosów może uchwalić wotum nieufności dla Komisji (en bloc)\nFunkcja kontrolna Parlamentu Europejskiego względem Rady:\nObowiązek wysłuchania Rady przez Parlament na warunkach określonych przez Radę w jej regulaminie wewnętrznym;\nRada ma obowiązek informowania PE o każdym swoim spotkaniu;\nRada ma obowiązek przesyłać Parlamentowi roczne sprawozdanie ze swej działalności;\nCzłonkowie Rady nie odpowiadają politycznie przed PE.\nFunkcja kontrolna Parlamentu Europejskiego względem innych instytucji wspólnotowych:\nudział w powoływaniu Rzecznika Praw Obywatelskich;\ndoradztwo przy powoływaniu członków Trybunału Obrachunkowego i Prezesa EBC.\nKompetencje budżetowe Parlamentu Europejskiego\nW przypadku wydatków obowiązkowych (np. wydatków rolnych i wydatków związanych z umowami międzynarodowymi) ostateczną decyzję podejmuje Rada.Jeżeli chodzi o tzw. wydatki nieobowiązkowe (inne wydatki) decyzję podejmuje Parlament w ścisłej współpracy z Radą.\nParlament Europejski i Rada są zobowiązane przestrzegać limitów wydatków rocznych określonych w wieloletnich perspektywach finansowych.\nBudżet Wspólnoty Europejskiej:\ncła (wynikające ze stosowania wspólnej taryfy celnej w odniesieniu do wymiany handlowej z państwami trzecimi) stanowiące około 10% dochodów,\nopłaty rolne (pobierane od przywozu produktów rolnych pochodzących z krajów nienależących do Unii Europejskiej), co stanowi około 1 % całkowitej kwoty dochodów,\n„zasoby VAT” (wkład Państw Członkowskich odpowiadający podatkowi VAT pobieranemu według stawki 1 % od ujednoliconej podstawy wymiaru podatku) stanowiące około 14 % całkowitej kwoty zasobów,\n„zasoby z tytułu produktu narodowego brutto” (wkład każdego Państwa Członkowskiego obliczony od jego udziału we wspólnotowym PNB przy maksymalnej stawce 1,27%) stanowiące 3/4 całkowitej kwoty dochodów.\nPE może żądać od Trybunału Obrachunkowego dostarczenia określonych informacji;\nPE udziela Komisji absolutorium za budżet minionego roku.\nSprawa 294/83 „Les Verts” v. PE (sprawa „Zielonych”)\nSprawa C-70/88 PE v. Rada (Sprawa „Chernobyl”)\nParlament pracuje od 2007 roku w 23 językach urzędowych. Budżet Parlamentu Europejskiego stanowi około 1% ogólnego budżetu Unii Europejskiej, lub inaczej: 1/5 całkowitych kosztów administracyjnych wszystkich unijnych instytucji.\nBudżet PE na 2006 rok wynosi 1,32 mld euro, z czego 44% przeznaczone jest na koszty personalne, głównie na wynagrodzenia dla 5800 osób pracujących w administracji oraz, w mniejszym stopniu, we frakcjach politycznych.\nPodstawy traktatowe:\tArt. 202-210 TWE\nSkład:\tpo jednym przedstawicielu szczebla ministerialnego z każdego państwa członkowskiego\nSposób głosowania:\tzwykła lub kwalifikowana większość głosów, lub jednomyślność\nDocelowo: większość kwalifikowana 254/345\nWarunki podjęcia decyzji po Nicei:\nWymagana większość głosów ważonych\nZgoda ponad 50% państw członkowskich\nReprezentowanie łącznie 62% ludności\nRozkład głosów w Radzie po Nicei\nPrzydział głosów dla poszczególnych Państw Członkowskich (od 01.01.2007 r.)\nNiemcy, Francja, Włochy, Zjednoczone Królestwo 29\nBelgia, Czechy, Grecja, Węgry, Portugalia 12\nAustria, Szwecja, Bułgaria 10\nDania, Irlandia, Litwa, Słowacja, Finlandia 7\nCypr, Estonia, Łotwa, Luksemburg, Słowenia 4\nOd 01.01.2007 roku kwalifikowana większość głosów wymaga spełnienia następujących dwóch warunków:\nwiększość Państw Członkowskich głosuje «za» (w niektórych przypadkach większość dwóch trzecich głosów);\nminimum 255 głosów «za», tzn. 73,9% wszystkich głosów (mniej więcej taki sam procent jak w poprzednim systemie).\nPonadto Państwo Członkowskie może zażądać potwierdzenia, że głosy «za» reprezentują ogółem przynajmniej 62% ludności Unii. Jeśli wymagany procent nie zostanie uzyskany, decyzja nie zostaje podjęta.\nRada UE – kompetencje (Art. 202 TWE)\nKoordynacja ogólnej polityki gospodarczejpaństw członkowskich\nPrawotwórcze / decyzyjne\nRada UE – kompetencjedo zawierania umów międzynarodowych w imieniu Wspólnoty\nwww.europa.eu.int : EUR-Lex\nPodstawy traktatowe:\tArt. 211-219 TWE\nSkład:\tpo jednym komisarzu z każdego\tpaństwa członkowskiego\nSposób głosowania:\tzwykła większość głosów\nKomisja Europejska – kompetencje (Art. 211 TWE)\nwykonywanie aktów prawnych uchwalonych przez Radę\nprawo inicjatywy ustawodawczej (przygotowywanie projektów aktów prawnych dla Parlamentu Europejskiego i Rady)\nnegocjowanie umów międzynarodowych w imieniu Wspólnoty, w tym umów adhezyjnych\nwydawanie aktów prawnych w ramach wykonywania aktów prawnych Rady:\nSprawa 25/70 Einfuhr – und Vorratsstelle für Getreide und Futtermittelc/ Koster, Berodt & Co., (Zb. Orz. 1970, s. 1161)\nsamodzielne kompetencje decyzyjne na mocy przepisów szczególnych\nSprawy połączone 188-190/80: Republika Francuska, Republika Włoska i Zjednoczone Królestwo c/ Komisja, (Zb. Orz. 1982, s. 2545)\nKomisja jako „strażnik traktatów”\nSprawa C-265/95 Komisja v/ Francja, (Zb. Orz. 1997, s. I-6959).\nWybrane sprawy Komisja v. Rzeczpospolita Polska\nSądy wspólnotowe, w tym:\nTrybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS)\nPodstawytraktatowe:Art. 220-245 TWE\nProtokół w sprawie Statutu ETS\nRegulamin proceduralny ETS\nRangainstytucji:\tOrgan główny Wspólnot\nSkład:\t27 sędziów i 8 rzeczników generalnych\nSposóborzekania:\tPostępowanie jawne\nKompetencje E T S\n(ETS jako sąd konstytucyjny albo administracyjny oraz jako sąd apelacyjny)\nRozstrzyganie spraw związanych z odpowiedzialnością\n(ETS jako sąd międzynarodowy, sąd arbitrażowy, sąd pracy albo jako sąd apelacyjny)\n(ETS jako „Sąd Najwyższy”)\nZakresjurysdykcjiEuropejskiego Trybunału Sprawiedliwości\nSkargi państw członkowskich lub instytucji wspólnotowych dotyczące kontroli legalności aktów prawa wspólnotowego, w tym:\nskarga o stwierdzenie nieważności aktu wydanego przez organ Wspólnoty (art. 230 TWE)\nskarga na bezczynność organu Wspólnoty (art. 232 TWE)\nSkargi dotyczące odpowiedzialności Wspólnoty:\nskarga o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności umownej (kontraktowej) (art. 235 TWE + art. 288 TWE)\nskarga o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej (deliktowej) (art. 235 TWE + art. 288 TWE)\nOdpowiedzialność państw członkowskich:\nskarga Komisji Europejskiej na państwo członkowskie w związku z naruszeniem przez to państwo obowiązków traktatowych (art. 226 TWE)\nskarga jednego państwa członkowskiego na inne państwo członkowskie w związku z naruszeniem obowiązków traktatowych (art. 227 TWE)\nskarga o nałożenie kar pieniężnych na państwo członkowskie (art. 228 TWE)\nskargi składane w sporach toczących się między państwami członkowskimi, związane z przedmiotem traktatów, o ile państwa zgodnie oddają taki spór do Trybunału (art. 239 TWE)\nPytania wstępne (procedura odesłania prejudycjalnego) (art. 234 TWE):\nPytania wstępne dotyczące interpretacji Traktatu\nPytania wstępne dotyczące ważności i/lub interpretacji aktów instytucji wspólnotowych i Europejskiego Banku Centralnego\nZakres jurysdykcji ETSSkargi bezpośrednie\nSkarga o stwierdzenie nieważności aktu prawa wspólnotowego (art. 230 i 231 TWE w zw. z art. 233 TWE)\nSkarga na bezczynność organu wspólnotowego (art. 232 TWE w zw. z art. 233 TWE)\nSprawy połączone 7/54 i 9/54 Groupement des Industries Sidérurgiques Luxembourgeoises v. Wysoka Władza Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali\nSprawa 15/70 Amadeo Chevalley v. Komisja Wspólnot Europejskich\nSprawa C-25/62 Plaumann and Co. v. Komisja EWG\nSprawa 106 i 107/63 Alfred Toepfer i Getreide-Import Gesellschaft v. Komisja\nSprawa 173/03 Komisja v. Rada UE (sprawa sankcji w och. środ.)\nSprawa C-440/05 Komisja v. Rada UE (sprawa kar za zanieczyszczenia ze statków)\nSprawa C-460/05 Rzeczpospolita Polska v. Parlament Europejski i Rada UE (sprawa uznawania kwalifikacji zawodowych pielęgniarek i położnych)\nSprawa C-273/04 Rzeczpospolita Polska v. RUE (sprawa rozszerzenia niepełnego wymiaru płatności na nowe płatności bezpośrednie w nastepstwie reformy Wspolnej Polityki Rolnej)\nSprawa C-112/05 Komisja v/ Niemcy (Sprawa Spółki VW)\nSprawa 141/78 Republika Francuska v/ Zjednoczone Królestwo (Zb. Orz. 1979, s. 2925).\nOrzeczeniawstępne (Art. 234 TWE)\ncel: utrzymanie jednolitości porządku prawnego Wspólnoty poprzez współpracę ETS z sądami krajowymi\nsąd krajowy ETS\nważność i interpretacja aktów instytucji Wspólnoty i EBC\ninterpretacja statutów organów powołanych aktem Rady, jeżeli jest to przewidziane w tych statutach\nnie może być przedmiotem odesłania wstępnego ważność postanowień traktatowych\nSprawa 283/81 CILFIT Srl v/ Lanificio Gavardo SpA\nv/ Ministerstwo Zdrowia, (Zb. Orz. 1982, s. 3415)\nOrzeczeniawstępne (Art. 234 TWE)- aspekt polski\n1) Czy do polskich przepisów proceduralnych należy wprowadzić unormowania szczególne dotyczące instytucji orzeczenia wstępnego?\n- art. 234 TWE jako wystarczająca podstawa prawna\n2)Który z polskich sądów będzie sądem ostatniej instancji w rozumieniu art. 234 TWE?\nW sprawach „kasacyjnych” Sąd Najwyższy? - nie\nW sprawach „niekasacyjnych” sąd drugiej instancji?\n1) Czy na postanowienie o zwróceniu się z wnioskiem o wydanie orzeczenia wstępnego będzie przysługiwało zażalenie do sądu wyższej instancji?\n- Decyzja polskiego sądu o zwróceniu się do TS przybierze formę postanowienia (dot. postęp. cywil., karnego i adm.).\n2) Czy wydanie takiego postanowienia musi być zawsze powiązane z zawieszeniem postepowania?\nETS: - Nie.\nK.p.c, k.p.k.,k.p.a.: tak/nie\nAd. 1) Zażalenie na postanowienie sądu I instancji o zwróceniu się z wnioskiem do TS nie przysługuje.\nWspółpraca sądów krajowych z Trybunałem Sprawiedliwości Pytania prejudycjalne - aspekt polski\nPodstawa prawna: art. 234 TWE\nWniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 8 grudnia 2006 — Halina Nerkowska v. Zakład Ubezpieczeń Społecznych,\nczyli Sprawa C-499/06, Dz. Urz. C 20/14 z 27 stycznia 2007;\nArt. 3 ust. 5 Rozporządzenia 883/2004; ponadto art. 70 ust. 2;\nNie ma zastosowania zasada zachowania prawa do świadczenia bez względu na miejsce zamieszkania uprawnionego wyrażona w art. 7 oraz przepisy innych rozdziałów tytułu III rozporządzenia 833/2004. Świadczenia te są wypłacane wyłącznie w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania osoby zainteresowane oraz wyłącznie na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego. Świadczenia te są udzielane na rachunek instytucji właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej.\nArt. 18 TWE\nSprawa 192/05 K. Tas-Hagen v. Raadskamer WUBO van de Pensioen-en Uitkeringsraad(Wyrok TS z dnia 26 października 2006)\nSprawa 192/05 K. Tas-Hagen v. Raadskamer WUBO van de Pensioen-en Uitkeringsraad\nSentencja wyroku TS:\nArtykuł 18 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym to państwo członkowskie odmawia przyznania swojemu obywatelowi świadczenia na rzecz cywilnych ofiar wojennych z tego tylko powodu, że w chwili złożenia wniosku wnioskodawca nie zamieszkiwał na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.\nPodstawy traktatowe:\tart. 224-225a TWE\nwg Traktatu Nicejskiego\nSkład:\t27 sędziów\nSąd Pierwszej Instancji - kompetencje\nskargi bezpośrednie wniesione przez osoby fizyczne lub prawne przeciwko aktom prawnym instytucji wspólnotowych (których są one adresatami lub które dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie) lub przeciwko zaniechaniu działania przez te instytucje. Może to być na przykład skarga przedsiębiorstwa na decyzję Komisji nakładającą na nie grzywnę;\nskargi wniesione przez Państwa Członkowskie przeciwko Komisji;\nskargi wniesione przez Państwa Członkowskie przeciwko Radzie, dotyczące aktów z dziedziny pomocy państwa, handlowych środków ochronnych („dumping”) oraz aktów, za pomocą których korzysta ona z uprawnień wykonawczych;\nskargi o odszkodowanie za szkody wyrządzone przez instytucje wspólnotowe lub ich pracowników;\nskargi dotyczące umów zawartych przez Wspólnoty, w których właściwość Sądu została wyraźnie określona;\nskargi z zakresu wspólnotowych znaków towarowych.\nSąd ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej\nW ramach wspólnotowej instytucji sądowniczej Sąd do spraw Służby Publicznej zajmuje się sporami z zakresu służby publicznej Unii Europejskiej, w których wcześniej właściwy był Trybunał Sprawiedliwości, a od jego utworzenia w 1989 r. – Sąd Pierwszej Instancji.\nSąd jest właściwy do rozpoznawania w pierwszej instancji sporów między Wspólnotami a jej pracownikami na mocy art. 236 traktatu WE, co oznacza około 150 spraw rocznie przy personelu Wspólnot obejmującym około 35 000 osób. Spory te dotyczą nie tylko kwestii związanych ze stosunkiem pracy w ścisłym znaczeniu (wynagrodzenia, przebieg kariery, nabór, środki dyscyplinarne), ale także systemu zabezpieczenia społecznego (choroba, starość, niezdolność do pracy, wypadki przy pracy, zasiłki rodzinne i in.).\nSąd jest również właściwy w sporach dotyczących niektórych szczególnych grup pracowników, w szczególności personelu Eurojustu, Europolu, Europejskiego Banku Centralnego i Biura Harmonizacji w ramach rynku Wewnętrznego (OHIM).\nOd orzeczeń Sądu można w terminie dwóch miesięcy wnieść odwołanie do Sądu Pierwszej Instancji. Odwołanie takie ogranicza się do kwestii prawnych.\nPodstawy traktatowe:\tart. 246-248 TWE\nSkład:\tpo jednym członku ETO\nkontrola dochodów i wydatków z budżetu Unii Europejskiej;\nkontrola legalności i prawidłowości dochodów i wydatków;\nkontrola należytego zarządzania finansami UE;\nsporządzanie sprawozdania rocznegopo zamknięciu każdego roku budżetowego.\nBadanie skarg złożonych w związku z niewłaściwym administrowaniem w instytucjach i organach UE;\nBadanie skarg złożonych na krajowe, regionalne lub lokalne władze, nawet jeśli skargi te dotyczą spraw związanych z UE (m.in. urzędów centralnych, agencji państwowych i rad miejskich).\nBadanie skarg dotyczących działań krajowych sądów lub krajowych rzeczników praw obywatelskich.\nEuropejski Rzecznik nie jest organem odwoławczym od decyzji podjętych przez zaskarżane instytucje!\nBadanie skarg wniesionych przeciwko firmom lub osobom fizycznym.\nZ kompetencji Rzecznika wyłączone są jedynie Trybunał Sprawiedliwości, Sąd Pierwszej Instancji oraz Sąd do spraw Służby Publicznej, wykonujące swoje funkcje sądowe.\nBadanie spraw związanych z nieprawidłowym administrowaniem, polegającym np. na:\nPodstawy traktatowe:\tart. 257-262 TWE\nRangainstytucji:Organ doradczy Wspólnot\nSkład:344 przedstawicieli pochodzących z 27 państw członkowskich UE\t(21 z Polski)\nZadanie:\twydawanie opinii\nGrupa I - Pracodawcy\nSektor publiczny i prywatny w przemyśle, handlu, finansach itp. (duże przedsiębiorstwa);\nGrupa II – Pracownicy\nOgólnokrajowe związki zawodowe;\nGrupa III – Inne podmioty\nRolnicy, konsumenci, rzemieślnicy i MŚP, gospodarka społeczna, społeczne i ekologiczne organizacje pozarządowe, wolne zawody itp.\nKomitet Ekonomiczno-Społeczny- przedstawiciele RP\nPodstawy traktatowe:\tart. 263-265 TWE\nSkład:344 przedstawicieli pochodzących z 27 państw członkowskich UE\n(21 z Polski)\nZgromadzenie polityczne przedstawicieli samorządów regionalnych i lokalnych z państw członkowskich UE\nWydawanie opinii przez KR:\nWniosek Komisji Europejskiej, Rady lub Parlamentu Europejskiego o sporządzenie opinii;\nPrzydzielenie wniosku przez Prezydium właściwej komisji KR-u;\nWyznaczenie sprawozdawcy komisji KR-u i rozpoczęcie prac;\nPrzedstawienie pierwszego projektu opinii w komisji KR-u;\nDalsza praca sprawozdawcy nad opinią;\nDyskusja, wprowadzenie poprawek oraz przyjęcie opiniiprzez komisję KR-u;\nPrzyjęcie opinii na sesji plenarnej oraz publikacja w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;\nKomitet Regionów – funkcje:\nPełnienie funkcji rzecznika samorządów lokalnych i regionalnych w procesie opracowywania prawodawstwa unijnego (70% przepisów wdrażanych jest na szczeblu lokalnym i regionalnym);\nPrzybliżanie Unii obywatelom i rozpowszechnianie kultury pomocniczości;\nOdgrywanie roli forum, na którym regiony i miasta mogą dzielić się wzorcowymi rozwiązaniami i uczestniczyć w dialogu z instytucjami europejskimi;\nRozporządzenie Parlamentu i Rady 45/2001o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych;\nDecyzja Parlamentu, Rady i Komisji 1247/2002w sprawie regulaminu i ogólnych warunków regulujących wykonywanie obowiązków przez Europejskiego Pełnomocnika ds. Ochrony Danych\nWysłuchiwanie i badanie skarg;\nPrzeprowadzanie dochodzeń z własnej inicjatywy i na podstawie skarg;\nMonitorowanie i zapewnianie stosowania przepisów rozporządzenia 45/2001 i każdego innego aktu prawa wspólnotowego odnoszącego się do ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez instytucję lub organ wspólnotowy;\nostrzeżenie lub upomnienie administratora danych;\nNałożenie czasowego lub całkowitego zakazu przetwarzania;\nPrzekazanie sprawy odpowiedniej instytucji wspólnotowej, a jeśli to konieczne, to przekazanie sprawy do PE, Rady i KE;\nInterwencja w sprawie wniesionej przed Trybunałem Sprawiedliwości\nPojęcie prawa Unii Europejskiej\nPrawo stanowione w ramach I filaru:\ntzw. Prawo wspólnotowe (TWE, TEWEA)\nPrawo stanowione w ramach II filaru:\nWspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa (TUE)\nPrawo stanowione w ramach III filaru:\nWspółpraca Policyjna i Sądowa w Sprawach Karnych (TUE)\nŹródła prawa wspólnotowego:\ntraktaty zmieniające traktaty założycielskie\nPrawo wtórne/pochodne (art. 249 TWE):\nTraktaty założycielskie Wspólnot i Unii:\n- EWWiS – Traktat ustanawiający EWWiS\npodpisany 18 kwietnia 1951 w Paryżu (Traktat Paryski) – wygasł 22 lipca 2002\n- WE (pierwotnie EWG) oraz\n- EWEA (Euratom)Traktat ustanawiający WE oraz Traktat ustanawiający EWWiS podpisane dnia 25 marca 1957 w Rzymie\nTraktat o Unii Europejskiej (TUE)\npodpisany dnia 7 lutego 1992 w Maastricht\n(Traktat z Maastricht)\nTraktaty zmieniające traktaty założycielskie:\nTraktat o Fuzji Organów\n(Traktat ustanawiający jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich) - podpisany 8 kwietnia 1965 w Brukseli\nJednolity Akt Europejski (JAE)\n- podpisany 17 lutego 1986 w Luksemburgu,\nTraktat Amsterdamski zmieniający Traktat o Unii Europejskiej, Traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty\n- podpisany 2 października 1997 w Amsterdamie, oraz\n- podpisany 26 lutego 2001 w Nicei.\nWtórne źródła prawa wspólnotowego - art. 249 TWE\nRozporządzenie ma zasięg ogólny, obowiązuje w całości i stosuje się bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich.\nDyrektywa jest wiążąca, jeśli chodzi o zamierzony skutek dla każdego państwa członkowskiego, do którego jest skierowana, zostawiając jednak władzom krajowym wybór formy i metod.\nDecyzja obowiązuje w całości tych, do których jest skierowana.\nZalecenia i opinie nie mają mocy wiążącej\nSpecyfika prawa wspólnotowegoElementy konstrukcji europejskiej, które odróżniają strukturę Unii i Wspólnoty od struktury klasycznej organizacji międzynarodowejoraz wspólnotowy porządek prawny od prawa międzynarodowego:\nWspólnota Europejska posiada własny aparat instytucjonalny oparty o zasadę równowagi instytucjonalnej.\nMechanizmy decyzyjne obowiązujące we Wspólnocie przewidują możliwość podejmowania decyzji w drodze głosowania większościowego, a nie wyłącznie w drodze jednomyślności.\nIstnieje własny system źródeł prawa i specyficzna hierarchia norm.\nObowiązująca kontrola legalności udostępniona jest nie tylko państwom członkowskim i instytucjom wspólnotowym, ale również osobom fizycznym i prawnym.\nStosowane są specyficzne metody interpretacji traktatów założycielskich.\nPrawo wspólnotowe utrzymuje z prawem wewnętrznym państw członkowskich stosunki nie dające uprościć się do relacji prawa międzynarodowego do prawa wewnętrznego. Jest tak chociażby ze względu na rolę, jaką odgrywa zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego i prymatu prawa wspólnotowego oraz istnienie mechanizmu odesłania prejudycjalnego.\nNatura prawa wspólnotowego powoduje, że wspólnotowy porządek prawny jest nie tylko autonomiczny, ale także niezależny od prawa międzynarodowego.\nRozpoznanie w konstrukcji europejskiej wymiaru federalistycznego prowadzi do asymilacji wspólnotowego porządku prawnego do krajowego porządku prawnego.\nMetody integracji poprzez prawo:\nZasady stosowania prawa wspólnotowego\nZasada prymatu prawa wspólnotowego\nZasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego\nSprawa 6/64 Flaminio Costa c/ ENEL\nW przypadku sprzeczności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, organ stosujący prawo ma obowiązek zastosowania prawa wspólnotowego i niestosowania sprzecznego z nim prawa krajowego.\nNastępstwa prawne zasady prymatu prawa wspólnotowego\nNakaz efektywnej implementacji prawa wspólnotowego, w tym zakaz stanowienia prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym i nakaz uchylenia prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym;\nZakaz kwestionowania ważności norm wspólnotowych przez krajowe organy stosowania prawa, w tym przez trybunały konstytucyjne państw członkowskich;\nZakaz stosowania przez krajowe organy stosowania prawa jakichkolwiek przepisów krajowych sprzecznych z prawem wspólnotowym;\nNakaz zapewnienia bezpośredniej wykonalności orzeczeń sądów wspólnotowych oraz decyzji Rady i Komisji nakładających zobowiązania pieniężne na osoby inne niż państwa.\nPorządek prawny RP:\nWyrok Trybunału Konstytucyjnego RP z dnia 11 maja 2005, sygn. akt K 18/04,\nTraktatu Akcesyjnego z Konstytucją RP\nPostanowienie Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 19 grudnia 2006, sygn. akt P 37/05\nw sprawie pytania prawnego WSA w Olsztynie:\n„czy art. 80 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) stanowiący, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, jest zgodny z art. 90 zdanie pierwsze Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stwierdzającym, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe, i, w związku z tym, z art. 91 Konstytucji określającym, iż umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową,”\nAkty prawne objęte zasadą prymatu prawa wspólnotowego:\nkonstytucje państw członkowskich;\nakty władzy ustawodawczej (np. ustawy) i/lub akty zrównane z nimi mocą (np. w RP rozporządzenia z mocą ustawy i dekrety);\nakty prawne władzy wykonawczej (np. rozporządzenia Rady Ministrów lub ministra);\ninne akty władzy wykonawczej (np. decyzje administracyjne);\nakty prawa miejscowego (w tym np. przepisy porządkowe wydawane przez wojewodę, uchwały rady miasta);\ninne akty prawne (np. w RP Regulamin Sejmu, Regulamin Senatu i inne uchwały Parlamentu, umowy z kościołami i związkami wyznaniowymi będące podstawą dla umów o stosunku państwa do danego\nkościoła lub związku wyznaniowego).\nŹródło: S. Majkowska-Szulc, Stosowanie i interpretacja prawa Unii Europejskiej [w:] A. Łazowski, Prawo Unii Europejskiej, seria Meritum, W-wa 2007, s. 292.\nOrgany krajowe związane zasadą prymatu prawa wspólnotowego:\norgany administracji rządowej (w tym ogólnej i specjalnej);\norgany administracji samorządowej (w tym organy miejskie, gminne, powiatowe);\norgany ochrony i kontroli prawa (na przykład Najwyższa Izba Kontroli, regionalna izba obrachunkowa, Rzecznik Praw Obywatelskich);\nsądy krajowe (wszystkich instancji);\nkażdy organ stanowiący emanację państwa (w tym na przykład: rektor uniwersytetu, dyrektor państwowego szpitala, administrator więzienia, państwowy pracodawca itp.).\nSprawa 26/62 N.V. Algemene Transport – en Expeditie Onderneming Van Gend & Loos v/ Holenderska Administracja Podatkowa\nJednostka indywidualna ma możliwość bezpośredniego powoływania się na normy prawa wspólnotowego przed krajowymi organami stosowania prawa, w tym przed sądami krajowymi, celem realizacji uprawnień wynikających z bezpośrednio skutecznych norm prawa wspólnotowego.\nPrzesłanki bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego. Norma prawa wspólnotowego musi być:\njasna i precyzyjna\nnadawać uprawnienia jednostkom\nRodzaje skutku bezpośredniego\nPaństwo członkowskiePaństwo członkowskie\nNastępstwa prawne zasady bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego\nObowiązek uznania i zabezpieczenia skutku bezpośredniego w krajowym porządku prawnym;\nObowiązek wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem wspólnotowym;\nObowiązek zwrotu opłat pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa wspólnotowego;\nOdpowiedzialność odszkodowawcza państw członkowskich w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego, zwłaszcza w związku z całkowitym brakiem implementacji dyrektyw lub nieprawidłową implementacją dyrektyw; (Uwaga! Według Trybunału Sprawiedliwości odpowiedzialność odszkodowawcza państw członkowskich może powstać nawet wówczas, gdy normy wspólnotowe wywierają skutek pośredni.)\nSprawa 106/77 Administracja Finansów Państwowych c/ Simmenthal SpA,\nZasada bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego(dotyczy co do zasady rozporządzeń)\nAkty prawa wspólnotowego ze swej natury stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności transpozycyjnych i wywierają skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek;\nAkty prawa wspólnotowego mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich;\nObowiązywanie aktów prawa wspólnotowego zależy wyłącznie od publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;\nBezpośrednia stosowalność wymaga, by wejście w życie rozporządzenia i jego stosowanie na rzecz lub z obciążeniem jednostek odbywało się bez jakiegokolwiek środka recypującego do prawa krajowego.\nBezpośredni skutek postanowień traktatowych\nSprawa 43/75 Gabrielle Defrenne v/ Sabena.\nSprawa C-281/98 Roman Angonese v. Cassa di Risparmio di Bolzano SpA.\nBezpośredni skutek rozporządzeń\nPaństwo członkowskie Państwo członkowskie\nSprawa C-253/00 Antonio Muñoz y Cia SA et Superior Fruiticola SA\nv. Frumar Ltd et Redbridge Produce Marketing Ltd.\nBezpośredni skutek dyrektyw\nSprawa 8/81 Ursula Becker v/ Urząd Finansowy Münster-Innenstadt;\nSprawa 152/84 M. Marshall v/ Southampton and South-West Hampshire Area Health Authority;\nSprawa 14/83 S. Von Colson i E. Kamann v/ Kraj federalny Północna Nadrenia-Westfalia;\nSprawa C-271/91 M. H. Marshall v/ Southampton and South-West Hampshire Area Health Authority;\nSprawa C-10689 Marleasing S.A. v. La Comercial International de Alimentación S.A.\nWyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2006, sygn. akt I PK 263/05, w sprawie z powództwa Czesława Misia przeciwko Szpitalowi Specjalistycznemu im. Jędrzeja Śniadeckiego w Nowym Sączu o nakazanie udzielenia czasu wolnego;\nDyrektywa 93/104/WE w sprawie niektórych aspektów organizacji czasu pracy (02.01.1994-01.08.2004) oraz\nDyrektywa 2003/88/WE w sprawie niektórych aspektów organizacji czasu pracy (obowiązuje od 02.08.2004)\nUstawa z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej\nSN (kasacja): Prymat prawa wspólnotowego (w/w dyrektyw) przed ustawą polską, w konsekwencji SN uchylił wyrok SO w Krakowie i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu – Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie do ponownego rozpoznania;\nWyrok SO - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 – bezpośrednie zastosowanie przepisów w/w dyrektyw: Czesław Miś pracował ponad normy czasu przewidziane przez w/w dyrektywy i dlatego Szpital w Nowym Sączu ma mu zwrócić 169 godzin czasu wolnego.\nBezpośredni skutek decyzji (w rozumieniu art.. 249 TWE)\nFranz Grad v. Urząd Finansowy Traunstein,\nZb. Orz. 1970, s. 825\n- decyzja 65/271 skierowana do państw dotycząca harmonizacji przepisów o transporcie lądowym oraz\n- dyrektywa 67/227 harmonizująca ustawodawstwo o podatku obrotowym\nBezpośredni skutek umów międzynarodowych, w tym umów stowarzyszeniowych\nUkład ustanawiający stowarzyszenie między RP a WE i ich państwami członkowskimi\npodpisany 16 grudnia 1991 (wszedł w życie 1 lutego 1994):\nSprawa C-162/00 Kraj Federalny Płn. Nadrenia-Westfalia v. Beata Pokrzeptowicz-Meyer;\nPozostałe polskie sprawy z zakresu Układu Europejskiego:\nSprawa C-63/99 The Queen v. Secretary of State for the Home Department, ex parte: Wiesław Głoszczuk i Elżbieta Głoszczuk (swoboda przedsiębiorczości, samozatrudnienie);\nSprawa C-268/99 Aldona Małgorzata Jany i inni v. Sekretarz Stanu ds. Sprawiedliwości (swoboda przedsiębiorczości, samozatrudnienie);.\nStowarzyszenie Turcji z UE:\nSprawa C-383/03 Ergül Dogan v. Sicherheitsdirektion für das Bundesland Vorarlberg\nSprawa C-373/03 Ceyhun Aydinli v. Land Baden-Württemberg\n- Obywatel turecki, który zgodnie z decyzją 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia wydaną przez Radę Stowarzyszenia na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenia między EWG a Turcją, korzysta z prawa swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej, nie traci tego uprawnienia z powodu zaprzestania działalności zawodowej podczas okresu pozbawienia wolności, nawet jeśli trwa on wiele lat, ponieważ jego nieobecność na legalnym rynku pracy przyjmującego państwa członkowskiego jest tymczasowa.\nProwspólnotowa wykładnia prawa krajowego:\nOdpowiedzialność państw członkowskich za naruszenie prawa wspólnotowego:\nw związku z brakiem implemetacji dyrektyw: • Sprawa C-6/90 i C-9/90 Andrea Francovich i Daniela Bonifaci v. Włochy\nw związku z błędami ustawodawcy: • Sprawa C-46/93 i C-48/93 Brasserie du Pęcheur S.A. v. RFN\nw związku z wydaniem przez sąd krajowy wyroku naruszającego prawo wspólnotowe:• Sprawa C-224/01 G. Köbler\nBezpośredni dostęp do dokumentów:\nRejestry prowadzone przez instytucje UE\nŹródło: M. Szwarc-Kuczer, Dostęp do dokumentów instytucji Wspólnot Europejskich [w:] A. Łazowski (red.), Unia Europejska - Prawo instytucjonalne i gospodarcze, Meritum 2007, s. 239-274.\nPodstawy prawne dostępu do dokumentów\nRozporządzenie nr 1049/2001\nRegulaminy wewnętrzne instytucji WE\nOrzecznictwo SPI i ETS\nZakres prawa dostępu do dokumentów\nInstytucje zobowiązane do udostępnienia dokumentów\nPodmioty uprawnione do ubiegania się o udostępnienie dokumentów\na. Definicja „dokumentu”\nb. Dokumenty przechowywane przez instytucje\nc. Zakres działań UE objęty rozporządzeniem\nWyjątki od zasady dostępu do dokumentów\na. Wyjątki uzasadnione interesem publicznym\nb. Ochrona prywatności i integralności jednostki\na. Postępowanie sądowe\nb. Ochrona celu i toku dochodzeń\nc. Przeważający interes publiczny\nPozostałe ograniczenia dostępu do dokumentów\nUdostępnianie dokumentów stron trzecich\na. Dokumenty stron trzecich\nb. Dokumenty państw członkowskich\nc. Dokumenty instytucji WE\nCzęściowy dostęp do dokumentów\nOkres ochrony dokumentów objętych wyjątkami\nPostępowanie w sprawie wniosków\nForma i tryb składania wniosku\na. Forma wniosku o udostępnienie dokumentu\nb. Tryb składania wniosku\nSposób udostępnienia dokumentów\nPostępowanie odwoławcze – wnioski potwierdzające\nPostępowanie z dokumentami niejawnymi\nśrodki ochrony jednostek\nPublikacja aktów prawnychi ich wejście w życie\nArt. 254 TWE:\nRozporządzenia, dyrektywy i decyzje przyjęte zgodnie z procedurą określoną w artykule 251 są podpisywane przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i przewodniczącego Rady oraz publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą one w życie z dniem w nich określonym lub, w jego braku, dwudziestego dnia po ich publikacji.\nŹródła prawa w II filarze UEtj. tworzonych w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa\nArt. 12 TUE:\nZasady ogólne i wytyczne Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa\nSystematyczna współpraca między państwami członkowskimi\nŹródła prawa w III filarze Unii Europejskiej,tj. tworzone w ramach Współpracy Policyjnej i Sądowej w Sprawach Karnych\nArt. 34 ust. 2 TUE:\nWspólne stanowiska – ustalają sposób postępowania UE w określonej sprawie\nDecyzje ramowe – są wiążące co do celu, który ma być osiągnięty, i wymagają transpozycji do prawa krajowego pozostawiając państwom członkowskim swobodę w przedmiocie form i metod implementacji\nDecyzje – mogą być utworzone dla innych celów niż zbliżanie krajowych przepisów prawnych, a związanych z realizacją Współpracy Policyjnej i Sądowej w Sprawach Karnych\nArt. 17 TWE:\nObywatelstwo Unii uzupełnia obywatelstwo krajowe, nie zastępując go jednak.\n1. Każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w niniejszym Traktacie i w środkach przyjętych w celu jego wykonania.\n2. Jeżeli dla osiągnięcia tego celu działanie Wspólnoty okazuje się konieczne, a niniejszy Traktat nie przewiduje niezbędnych kompetencji, Rada może wydać przepisy ułatwiające wykonywanie\npraw określonych w ustępie 1. Rada stanowi zgodnie z procedurą określoną w artykule 251.\n3. Ustępu 2 nie stosuje się do postanowień dotyczących paszportów, dowodów tożsamości, dokumentów pobytowych lub jakichkolwiek innych podobnych dokumentów bądź postanowień dotyczących zabezpieczenia społecznego lub ochrony socjalnej.\nKatalog praw obywatelskich:\nPrawo do poruszania się i przebywania na terytorium państw członkowskich UE\nBierne i czynne prawo wyborcze w krajowych wyborach samorządowych i do Parlamentu Europejskiego\nMożliwość korzystania z opieki dyplomatycznej i konsularnej państwa członkowskiego\nPrawo petycji do Parlamentu Europejskiego i Rzecznika Praw Obywatelskich\nSprawa C-200/02 Kunqian Catherine Zhu\ni Man Lavette Chen przeciwko Secretary of State for the Home Department.\nPrawo pobytu - Dziecko mające obywatelstwo Państwa Członkowskiego, ale przebywające w innym Państwie Członkowskim - Rodzice będący obywatelami państwa trzeciego - Prawo pobytu matki w tym drugim Państwie Członkowskim.\nSwobodny przepływ kapitału i płatności\nRynek wewnętrzny – (art. 14 TWE) obszar bez wewnętrznych granic, na którym swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału jest zapewniony zgodnie z postanowieniami TWE\nwspólny rynek (art. 2-3 TWE)\nUnia celna i wspólna taryfa celna\nArt. 23 ust. 1 TWE\nSprawa 7/68 Komisja v. Włochy\nSprawa C-2/90 Komisja v. Belgia (odpady)\nSprawa 6/64 F. Costa v. E.N.E.L.\nSwobodny przepływ towarów a pozostałe swobody\nTransmisja sygnału telewizyjnegoSprawa 155/73 Sacchi\nHandel nagraniami dźwiękowymi, filmami, aparatami itd.\nZakaz lub ograniczenia reklamy towarów\nPrzepływ monet i banknotów przez granicęSprawa 7/78 Królowa v. Thompson…\nTowary pochodzące z państw członkowskich:- całkowicie uzyskane na terytorium UE- pochodzące z państw trzecich, ale legalnie dopuszczone do obrotu w jednym z państw członkowskich UE- przetworzone na terytorium UE z towarów pochodzących z poza UE:\nTowary w swobodnym obrocie\nPrzesłanki przetworzenia towaru pozawspólnotowego w towar wspólnotowy\nGesellschaft für Überseehandel mbH przeciwko Handelskammer Hamburg.\nUnia celna (art. 23 TWE)\nZakaz ceł (przywozowych, wywozowych, tranzytowych) między państwami członkowskimi UE;\nZakaz opłat o skutku podobnym do cła,\nZakaz opłat o skutku podobnym do cła\nSprawa 106/77 Amministrazione delle Finanze dello Stato przeciwko Simmenthal SpA.\nSprawa 313/05 Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektor Izby Celnej w Warszawie.\nZakaz ograniczeń ilościowych i środków o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych\nSprawa 120/78 Rewe-Zentral AG przeciwko Bundesmonopolverwaltung für Branntwein.\nSprawa 8/74 Procureur du Roi przeciwko Benoît i Gustave Dassonville (formuła Dassonville).\nSprawa 267 i 268/91 Postępowanie karne przeciwko Keck i Mithouard\nSprawa C-265/95 Komisja v/ Francja\nZakaz monopoli państwowych\nSprawa C-72/83 Campus Oil Ltd. I inni v. Minister Przemysłu i Energii i inni\nDyskryminujące ograniczenia reklamy lub promocji towarów\nDyrektywa Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd;\nDyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (wersja ujednolicona) (Tekst mający znaczenie dla EOG)\nSprawa C-373/90 Tribunal de grande instance de Bergerac v. X\nSprawa C-126/91 Schutzverband… v. Yves Rocher\nSprawa C-315/92 Verband… v. Clinique Laboratoires SNC i Estée Lauder Cosmetics GmbH\nSprawa C-470/93 Verein gegen… v. Mars GmbH\nsprawa C-356/04 Lidl Belgium GmbH & Co KG / Etablissementen Franz Colruyt NV\nsprawa C-380/03 Republika Federalna Niemiec / Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej\nSprawa C-381/05 De Landtsheer Emmanuel SA / Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, Veuve Clicquot Ponsardin SA\nOgraniczenia w swobodnym przepływie towarów\nArt. 30 TWE:\nSwobodna przepływu osób\nZ wolności zatrudnienia – jednej z 4 wolności Jednolitego Rynku – mogą korzystać tylko te osoby, które podejmują pracę w celu osiągnięcia dochodu, tj. wtedy gdy charakter wykonywanego zajęcia zachowuje wartość ekonomiczną zgodnie z celami i zadaniami WE (art. 2 TWE).\nNie dotyczy osób wykonujących pracę jako woluntariusze lub świadczących pracę w ramach programów rehabilitacyjnych czy terapii zajęciowej.\nPrawo przemieszczania osób\n1. Każdy obywatel Unii ma prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków ustanowionych w niniejszym Traktacie i środkach przyjętych w celu jego wykonania.\n2. Jeżeli dla osiągnięcia tego celu działanie Wspólnoty okazuje się konieczne, a niniejszy Traktat nie przewiduje niezbędnych kompetencji, Rada może wydać przepisy ułatwiające wykonywanie praw określonych w ustępie 1. Rada stanowi zgodnie z procedurą określoną w artykule 251.\nArt. 18 w najnowszym orzecznictwie ETS jest uznawany za normę bezwarunkową, która wywołuje skutek bezpośredni\nPrawo przemieszczania osób - art. 308\nDyrektywa Rady nr 90/364 z 28 czerwca 1990 r. o prawie stałego pobytu(dotyczy osób posiadających wystarczające środki utrzymania).\nDyrektywa Rady nr 90/365 z 28 czerwca 1990 r. o prawie stałego pobytu osób zatrudnionych i wykonujących działalność zarobkową na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową.\nDyrektywa Rady nr 93/96 z 28 czerwca 1993 r. o prawie stałego pobytu studentówi osób uczących się.\nDyrektywa Rady i PE nr 2004/38 dotyczącą prawa obywateli Unii Europejskiej i ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.Weszła w życie 30 kwietnia 2004 r., natomiast państwom członkowskim pozostawiono dwa lata na implementację jej postanowień – do 29 kwietnia 2006 r.\nDyrektywa Rady i PE nr 2004/38\nNa podstawie art. 12, 18, 40, 44 i 52 przejęto dyrektywę Rady i PE nr 2004/38 dotyczącą prawa obywateli Unii Europejskiej i ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.\nDyrektywa uchyla 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96\nZmienia Rozporządzenie nr 1612/68 (art. 10 i art. 11)\nWyczerpuje zakres normowania z Rozporządzenia Komisji nr 1251/70 dlatego wydano Rozporządzenie Komisji nr 635/2006 z dnia 25 kwietnia 2006 r. uchylające rozporządzenie (EWG) nr 1251/70 dotyczące prawa pracowników do pozostania na terytorium państwa członkowskiego po ustaniu zatrudnienia w tym państwie\nSwoboda zatrudnienia – podstawy prawne\nArt. 39 TWE oraz art. 40 TWE\nRozporządzenie Rady nr 1612/68 z 15 października 1968 dotyczące swobody przepływu pracowników w ramach Wspólnoty,\nDyrektywa Rady i PE nr 2004/38 dotyczącą prawa obywateli Unii Europejskiej i ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (przejmuje dorobek Dyrektyw Rady 64/221, 68/360, 72/194, 73/148, 75/34, 75/35, 90/364, 90/365 i 93/96 oraz Rozporządzenia Komisji nr 1251/70)\nSwoboda zatrudnienia – prawo pierwotne\nArtykuł 39 TWE\n1. Swobodny przepływ pracowników zostaje zapewniony w obrębie Wspólnoty.\n2. Swobodny przepływ obejmuje zniesienie wszelkich form dyskryminacji ze względu na obywatelstwo w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy i zatrudnienie pracowników pochodzących z Państw Członkowskich.\n3. Swoboda ta zapewnia pracownikom — z zastrzeżeniem ograniczeń ze względu na porządek, bezpieczeństwo i zdrowie publiczne — prawo do:\na)\tubiegania się o rzeczywiście oferowane miejsca pracy,\nb)\tswobodnego przemieszczania się w tym celu po terytorium Państw Członkowskich,\nc)\tprzebywania w jednym z Państw Członkowskich w celu podjęcia tam pracy, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi zatrudniania pracowników tego Państwa,\nd)\tpozostawania na terytorium Państwa Członkowskiego po ustaniu zatrudnienia, na warunkach ustalonych przez Komisję w rozporządzeniach wykonawczych.\n4. Przepis niniejszy nie dotyczy zatrudnienia w administracji publicznej.\nTransgraniczny stosunek pracy – łącznik „przepływu”\nSwobodny przepływ pracowników zostaje zapewniony w obrębie Wspólnoty.\nArt.. 1 R 1612/68\nKażdy obywatel Państwa Członkowskiego, bez względu na miejsce pobytu, ma prawo do podjęcia działalności jako pracownik najemny i prowadzenia tej działalności na terytorium innego Państwa Członkowskiego zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi zatrudnienia obywateli tego państwa.\nArt. 39 TWE normuje jedynie stosunki pracy w wymiarze transgranicznym, tj. stosunki prawne, które powstają w wyniku migracji osób wykonujących (lub chcących podjąć) działalność zarobkową na terenie innego kraju. Łącznik przepływu - migracji - warunkuje zastosowanie prawa wspólnotowego.\nBrak transgraniczności – konsekwencje\nOrzeczenie z 27 października 1982 r. w połączonych sprawach Elestina Esselina Christina Morson v. Holandia, a także Sweradjie Jhanjan v. Holandia,\nC-35 i C-36/82, ECR 1982, s. 3723\nSprawa dotyczyła dwóch obywateli Surinamu, którzy ubiegali się o prawo legalnego pobytu w Holandii, tj. kraju obywatelstwa i miejsca zamieszkania swoich dzieci. Jednak dzieci nigdy nie korzystały z prawa swobodnego przepływu, mieszkając i pracując jedynie w Holandii.\nW przypadku, gdy stosunek pracy pozbawiony jest łącznika w postaci „przepływu”, którego wystąpienie warunkuje zastosowanie prawa wspólnotowego, obywatele danego państwa nie mogą wystąpić przeciwko krajowi swego obywatelstwa ze skargą, iż wobec nich państwo pochodzenia nie respektuje przepisów dotyczących swobody przepływu pracowników, przez co stawia ich w gorszej sytuacji prawnej aniżeli pracowników migrujących.\nDlaczego ETS nie zastosował art. 12 TWE (zasada niedyskryminacji z uwagi na obywatelstwo), która jest normą o bezpośredniej stosowalności i bezpośrednim skutku?\nSwoboda zatrudnienia – zasada ogólna prawa wspólnotowego\nOrzeczenie Sądu z 7 lipca 1988 r. w sprawie Christopher Stanton and SA belge d'assurances "L'Étoile 1905" v. Inasti (Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants),\n143/87, ECR 1988, s. 3877\nSprawa dot pracownika, prowadzącego działalność w innym państwie w formie samozatrudnienia, któremu odmówiono zwolnienia z opłat składek na ubezpieczenie społeczne, podczas gdy osobom prowadzącym działalność gospodarczą w tym samym kraju takie zwolnienie przysługiwało\nArt. 39 ma stwarzać uprawnienia do podjęcia przez obywateli UE jakiejkolwiek formy aktywności zawodowej w każdym czasie i w dowolnym państwie członkowskim, eliminując wszelkie bariery, które mogą utrudnić podjęcie działalności ekonomicznej na terenie innego państwa członkowskiego\nArt. 39 jest bezwzględnie wiążący, a więc jest normą o bezpośredniej stosowalności i bezpośrednim skutku w krajowych porządkach państw członkowskich\nKonsekwencje prawne skutku bezpośredniego art. 39 TWE\nArt. 39 jest dla jednostek bezpośrednim źródłem uprawnień i obowiązków (przyznaje prawa podmiotowe)\nNorma wyrażająca zasadę wolności zatrudniania i pracy ma konstrukcję wolności, zatem art. 39 nie zawiera zamkniętego katalogu uprawnień jednostki\nKażdy sąd krajowy, którego zadaniem – jako organu państwa – jest ochrona praw jednostek, zobowiązany jest w pierwszej kolejności stosować prawo wspólnotowe.\nW razie stwierdzenia kolizji normy krajowej z normą wspólnotową, normy prawa wewnętrznego nie skuteczne (ale nie nieważne).\nSwoboda przepływu obejmuje:\nPracowników wspólnotowych ( w tym osoby poszukujące pracy),\nCzłonków rodziny pracownika migrującego.\nprzyjęcia złożonych ofert w zakresie zatrudnienia,\nswobodnego poruszania się na terytorium państwa goszczącego,\nzatrudnienia bez dyskryminacji co do warunków pracy i płacy oraz korzyści socjalnych,\npozostawania na terytorium państwa goszczącego po upływie zatrudnienia.\nCzłonkowie rodziny mają prawo do:\npołączenia się z pracownikiem,\npodjęcie zatrudnienia wolnego od dyskryminacji,\nkształcenia ogólnego i zawodowego w państwie goszczącym.\nPracownik wspólnotowy - pojęcie\nOrzeczenie Sądu z 19 marca 1964 r. w sprawie Mrs M.K.H. Hoekstra v. Bestuur der Bedrijfsvereniging voor Detailhandel en Ambachten Administration of the Industrial Board for Retail Trades and Businesses,\nC-75/63, ECR 1964, s. 0347\nWyrok został wydany w oparciu o wcześniejsze, już nieobowiązujące, Rozporządzenie Rady nr 58/3 EWG, dotyczące socjalnej ochrony migrujących pracowników.\nDefinicja pracownika nie może być uwarunkowana definicją zawartą w wewnętrznych systemach państw członkowskich (np. w kodeksach pracy), lecz ma niezależne i samodzielne znaczenie w prawie wspólnotowym.\nDefiniowanie w nawiązaniu do regulacji prawa krajowego grozi jednostronną modyfikacją pojęcia pracownika, a więc może ograniczyć zakres podmiotowy swobody przepływu pracowników, bez możliwości kontroli ze strony Wspólnoty.\nOrzeczenie Sądu z 23 marca 1982 r. w sprawie D.M. Levin v. Staatssecretaris van Justitie,\nC-53/81, ECR 1982, s. 1035\nSprawa dotyczyła obywatelki brytyjskiej p. Levin, która zatrudniona na terenie Niemiec otrzymywała skromny dochód (poniżej minimalnego wynagrodzenia określonego w prawie niemieckim), który łączyła z dochodem z dzierżawy swojego majątku w Wielkiej Brytanii. Dzierżawa stanowiła główne źródło utrzymania jej i małżonka. Władze niemieckie odmówiły przedłużenia pozwolenia na pobyt, argumentując to tym, iż źródłem utrzymania małżonków nie jest stosunek pracy.\nStatus pracownika wspólnotowego można nabyć poprzez wykonywanie jakiegokolwiek zajęcia o charakterze ekonomicznym, na tyle szerokiego, by nie można było go traktować jako działalności marginalnej czy dodatkowej.\nOrzeczenie Sądu z 3 czerwca 1986 r. w sprawie R.H. Kempf v. Staatssecretaris van Justitie,\nC-139/85, ECR 1986, s. 1741\nSprawa dotyczyła obywatela niemieckiego zatrudnionego w Holandii w charakterze nauczyciela muzyki. Tygodniowo pracował on zaledwie 12 godz., osiągając na tyle skromne dochody, że łączył je z publiczną pomocą finansową w postaci zasiłku z pomocy społecznej. W opinii sądu holenderskiego zatrudnienie nie miało celu ekonomicznego, a Pan Kempf nie był zdolny do zaspokajania swoich potrzeb poprzez pracę.\nDochód otrzymywany z wykonywanej pracy może być nawet na takim poziomie, który nie zapewnia minimum socjalnego według prawa obowiązującego w danym państwie.\nŁączenie dochodu z pracy z pomocą finansową z funduszy publicznych nie wyłącza automatycznie stosowania przepisów wspólnotowych\nWyjątki i derogacje muszą być interpretowane restrykcyjnie.\nOrzeczenie Sądu z 3 lipca 1986 r. w sprawie Deborah Lawrie - Blum v. Land Baden – Württemberg,\nC-66/85, ECR 1986, s. 2121\nSprawa dotyczyła obywatelki Wielkiej Brytanii, której odmówiono odbycia stażu zawodowego będącego warunkiem zdania II egzaminu państwowego i podjęcia pracy nauczyciela w niemieckim gimnazjum. Władze niemieckie powołały się na wyjątek (art. 39 ust. 4), który stanowił, że swoboda przepływu nie obejmuje pracowników służby publicznej, a nauczyciele - zgodnie z prawem niemieckim - uważani są za takich właśnie.\nPracownikiem w rozumieniu prawa wspólnotowego jest osoba, która wykonuje czynności przedstawiające wartość ekonomiczną, pod kierownictwem pracodawcy (praca podporządkowana), za odpłatnością\nPojęcie „pracownik” jest definiowane zgodnie z obiektywnymi cechami charakteryzującymi stosunek pracy transgraniczny stosunek pracy\nPojęcie pracownika nie może być definiowane poprzez wewnętrzne ustawodawstwo.\nOrzeczenie Sądu z 5 października 1988 r. w sprawie Udo Steymann v. Staatssecretaris van Justitie,\nC-196/87, ECR 1988, s. 6159\nSprawa dotyczyła obywatela niemieckiego p. Steymanna, który podjął zatrudnienie jak hydraulik na terenie Holandii. Następnie przystąpił do wspólnoty religijnej Bhagwan, na rzecz której wykonywał szereg czynności w zamian za utrzymanie.\nO przyznaniu statusu pracownika zadecydowało zachowanie ekwiwalentności świadczeń pomiędzy sektą a jej członkiem.\nOtrzymywanie dochodu z wykonywanej pracy wcale nie musi mieć charakteru pieniężnego.\nOrzeczenie Sądu z 26 lutego 1992 r. w sprawie M. J. E. Bernini v. Minister van Onderwijs en Wetenschappen,\nC-3/90, ECR 1992, s. I-1071\nBernini była Włoszką, córką włoskich emigrantów, zatrudnionych w Holandii. Po ukończeniu szkół podjęła w Holandii pracę jako stażysta a następnie studia na kierunku architektury w Neapolu. Zwróciła się do Min. Edukacji i Nauki prośbą o dofinansowanie studiów, w oparciu o zasady finansowej pomocy udzielanej holenderskim studentom studiujących za granicą.\nPracownikiem jest każda osoba, która świadczy autentyczną i efektywną działalność carries on genuine and effective activities, która ma wartość ekonomiczną, na podstawie stosunku pracy niezależnie od podstawy jego nawiązania w prawie krajowym\nWymiar czasu pracy nie jest istotny, jednak czas wykonywania pracy w niepełnym wymiarze nie może być na tyle ograniczony, by sprowadzał pracę do czynności przypadkowych lub pomocniczych\nIstną cechą wyróżniającą transgraniczny stosunek pracy jest to osoba świadczy przez pewien czas usługi dla świadczenia wzajemnego pod kierownictwem innej osoby w zmian za co otrzymuje wynagrodzenie.\nOrzeczenie Sądu z 30 maja 2006 r. Cynthia Mattern and Hajrudin Cikotic v Ministre du Travail et de l'Emploi\nC-10/05, ECR 2006, s. I-03145\nC. Mattern obywatelka Luksemburga ukończyła w Belgii kurs kształcenia zawodowego w zakresie pomocy rodzinie i opieki. Od marca do czerwca 2003 r. odbyła w Belgii staż zawodowy jako pomoc pielęgniarska. Jednak wniosek męża pani Mattern – pana H. Cikotic obywatela państwa 3-go – o zezwolenie na zatrudnienie został odrzucony na tej podstawie, że pani Mattern nie jest pracownikiem migrującym, a jedynie korzysta z uprawnień jakie nadaje jej Traktat w art. 150 TWE w ramach polityki kształcenia zawodowego. Prawa obywateli państw 3-ch zależne są od statutu obywatela UE\nSystemu edukacji (art. 149 TWE) i kształcenie zawodowe (art. 150 TWE) należą do kompetencji wewnętrznych państw. Obywatele UE mogą łączyć prawa z art.. 150 i art. 39. Stosunek prawny jaki łączy panią C. Mattern z instytucją, w której odbywała staż spełnia kryteria stosunku pracy jakie określił ETS w sprawie 66/85 Lawrie‑Blumr. 2121, pkt 16 i 17 oraz z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C‑456/02 Trojani\nKto nie nabywa statusu pracownika wspólnotowego?\nOrzeczenie Sądu z 31 maja 1989 r. w sprawie I. Bettray v. Staatssecretaris van Justitie,\nC-344/87, ECR 1989, s. 1621\nSprawa dotyczyła obywatela Wielkiej Brytanii p. Bettray, który poddał się leczeniu na terenie Holandii, celem uniezależnienia się od narkotyków. Po zakończeniu programu rehabilitacyjnego, polegającego na świadczeniu pracy w jednym z okolicznych zakładów za odpłatnością, wystąpił on do władz Holandii z wnioskiem o przedłużenie pozwolenia na pobyt. Wniosek odrzucono.\nOsoba, która nie wykonuje pracy o wartości ekonomicznej, lecz w celu terapeutycznym, nie nabywa statusu pracownika migrującego.\nOrzeczenie Sądu z 26 lutego 1991 r. w sprawie Królowa v. Immigration Appeal Tribunal, ex parte Gustaff Desiderius Antonissen,\nC-292/89, ECR 1991 s. I-0745\nSprawa dotyczyła obywatela belgijskiego p. Antonissen, który przybył do Wielkiej Brytanii z zamiarem podjęcia pracy. Niestety, przez okres 6 m-cy nie znalazł zatrudnienia. Władze brytyjskie po tym czasie odmówiły mu prawa legalnego pobytu.\nSwoboda przepływu pracowników obejmuje osoby poszukujące zatrudnienia na terenie innego państwa członkowskiego.\nPowody, które skłaniają bezrobotnego do poszukiwania zatrudnienia w innym państwie członkowskim, są nieistotne z punktu widzenia prawa wjazdu i pobytu w tym państwie, pod warunkiem że podejmie on rzeczywiście pracę.\nTermin na poszukiwanie pracy określa prawo wewnętrzne (jest to przeważnie okres od 3 do 6 miesięcy). Limity czasowe muszą być rozsądne.\nPrawo do poszukiwania pracy wygasa z momentem korzystania ze świadczeń pomocy publicznej.\nCzłonkowie rodzinypracownika – art. 10 R-1612/68 zastąpiony przez D-2004/38\nPrawo połączenie się i prawo pobytu przysługuje:\nwspółmałżonkowi, tj. osobie pozostającej w formalnym związku małżeńskim (a także partnerowi po rejestracji takiego związku, o ile związki tego rodzaju nie naruszają przepisów państwa goszczącego)\nzstępnym, tj. dzieciom poniżej 21 roku życia, zarówno naturalnym jak i adoptowanym przez pracownika; dzieciom małżonka pracownika tylko wtedy, jeśli mieszkały wspólnie z małżonkiem pracownika migrującego lub pozostają na utrzymaniu pracownika (także zstępnym partnera)\nwstępnym, tj. rodzicom, dziadkom w linii pracownika i jego współmałżonka, którzy są „zależni” od pracownika (pozostają na jego utrzymaniu) (także wstępnym partnera)\nAkt implamentujący Dz.U.2006.144.1043 (U) Wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobyt oraz wyjazd z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin\nPreambuła (6) Aby utrzymać szeroko pojętą jedność rodziny oraz bez uszczerbku dla zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, przyjmujące Państwo Członkowskie powinno zbadać w oparciu o własne ustawodawstwo sytuację osób, które nie są objęte definicją członka rodziny na mocy niniejszej dyrektywy i nie korzystają z automatycznego prawa do wjazdu i pobytu w przyjmującym Państwie Członkowskim, w celu podjęcia decyzji, czy można udzielić takim osobom pozwolenia na wjazd i pobyt ze względu na ich związek z obywatelem Unii lub wszelkie inne okoliczności, na przykład zależność finansową lub fizyczną od tego obywatela Unii\nMałżonek - pojęcie\nOrzeczenie Sądu z 13 lutego 1985 r. w sprawie Aissatou Diatta v. Land Berlin,\nC-267/83, ECR 1985 s. 0567\nSprawa dotyczyła obywatelki Indii, żony obywatela Wielkiej Brytanii, który podjął pracę na terenie Niemiec wraz z małżonką. Po pewnym czasie nastąpiła separacja małżeństwa. Władze niemieckie odmówiły prawa przedłużenia pobytu, argumentując to faktem utraty statusu współmałżonka przez obywatelkę Indii.\nOgłoszenie separacji nie ogranicza praw współmałżonka.\nPrawo wspólnotowe nie reguluje instytucji małżeństwa.\nPrawo wspólnotowe nie normuje wewnętrznych relacji pomiędzy małżonkami.\nOrzeczenie Sądu z 17 kwietnia 1986 r. w sprawie Holandia v. Ann Florence Reed,\nC-59/85, ECR 1986, s. 1283\nObywatelka Wielkiej Brytanii przekroczyła teren Belgii z zamiarem połączenia się ze swoim konkubentem i podjęcia w tym kraju pracy. Przez 6 m-cy pracy nie podjęła, lecz wniosła o przedłużenie pozwolenia na pobyt, argumentując to tym, iż obywatelom belgijskim umożliwia się pozostawanie w stałych nieformalnych związkach z osobami, bez względu na obywatelstwo konkubenta. W takim wypadku - zdaniem powódki - konkubinat można porównać z małżeństwem i w konsekwencji zrównać prawa konkubenta z prawami współmałżonka.\nETS nie uznał konkubinatu za związek równorzędny z małżeństwem, ale nadał mu kwalifikacje korzyści socjalnej.\n2.\tBez uszczerbku dla jakiegokolwiek osobistego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu zainteresowanych osób, przyjmujące Państwo Członkowskie, zgodnie ze swoim ustawodawstwem krajowym, ułatwia wjazd i pobyt następujących osób:\na)\twszelkich innych członków rodziny, bez względu na ich przynależność państwową, którzy nie są objęci definicją określoną w art. 2 ust. 2, a w kraju, z którego przybyli, pozostają na utrzymaniu lub są członkami gospodarstwa domowego obywatela Unii, posiadającymi pierwotne prawo pobytu, lub gdzie istnieją poważne względy zdrowotne ściśle wymagające osobistej opieki obywatela Unii nad członkiem rodziny;\nb)\tpartnera, z którym obywatel Unii pozostaje w stałym, należycie poświadczonym związku.\nOrzeczenie Sądu z 18 czerwca 1987 r. w sprawie Centre public d'aide sociale de Courcelles v. Marie-Christine Lebon,\nC-316/85, ECR 1987, s. 2811\nKryterium pozostawania na utrzymaniu rozumiane jest jako pewien stan faktyczny, w którym pracownik wspomaga członka rodziny bez względu na motywy, którymi się kieruje.\nOrzeczenie Sądu z 22 czerwca 1972 r. w sprawie Rita Frilli v. Belgia,\nC-1/72, ECR 1972, s. 0457\nFakt ubiegania się przez członka rodziny o zasiłek z pomocy społecznej nie wpływa na status członka pozostającego na utrzymaniu pracownika, jeśli identyczną możliwość mają członkowie rodzin krajowców\nZakres uprawnień uzależniony jest od kręgu beneficjentów. Różne uprawnienia przysługują:\nczłonkom rodziny pracownika,\nPrawo wjazdu pracowników i ich rodzin – D-68/360oraz D-2004/38\nPrawo wjazdu i pobytu przysługuje osobom posługującym się paszportem lub innym dokumentem identyfikacyjnymważnym przez okres 5 lat\nWizy wymagane są tylko dlaczłonków rodziny nie będących obywatelami Unii o ile taki obowiązek wynika z R-539/2001.Zniesienie wiz wjazdowych dla obywateli państw III posiadających kartę stałego pobytu wydaną w jednym z państw członkowskichD-2004/38\nPrawo wjazdu nie może zostać uzależnione od złożenia oświadczenia o celui okresie planowanego pobytu w danym państwie\nPrawo wjazdu i pobytu pracownika nie zależy od uwiarygodnienia posiadania wystarczających środków finansowych na pobyt w kraju goszczącym (wyjątek D-90/364, 90/365, 93/96) – wymóg ten potwierdza D-2004/38\nPozwolenie na pobyt - D 68/360i 2004/38\nPozwolenie wydawane przez państwo goszczące dla cudzoziemca i członków jego rodziny ma charakter potwierdzający prawo a nie kształtujący prawo.\nW zależności od czasu trwania umowy o pracę państwo wydaje:\npozwolenia czasowe (do 1 roku),\npozwolenia stałe (ważne powyżej 5 lat)\nprawo stałego pobytu (dla osób zamieszkujących powyżej 5 lat)\nPraca sezonowa do 3 miesięcy nie wymaga zezwolenia na pobyt (zasada ta będzie dotyczyła obywateli państw III)\nCiągłość pobytu - D 68/360i 2004/38\nCiągłość pobytu jest zachowana:\njeśli przerwy w pobycie pracownika w państwie goszczącym nie przekraczają 6-ciu kolejnych miesięcy,\nw przypadku nieobecności spowodowanej odbywaniem służby wojskowej w kraju obywatelstwa pracownika,\nw przypadku czasowej niezdolności spowodowanej chorobą zawodową lub wypadkiem w pracy,\nw przypadku niezawinionej utraty pracy (bezrobocie nieumyślne)połączonej z wymogiem rejestracji w urzędzie zatrudnienia; po 12 miesiącach pozostawania bez pracy państwo może ograniczyć długość pozwolenia na pobyt.\nZakaz dyskryminacji w zatrudnieniu – art. 39 TWE, preambuła R-1612/68\nZakazane są wszystkie formy dyskryminacji formalnej i faktycznej.\nZakaz dyskryminacji jest bezpośrednio obowiązujący i bezpośrednio skuteczny w wewnętrznych porządkach państw członkowskich.\nZakaz dyskryminacji powszechne i swoiste źródła prawa a także umowy o pracę\nZakaz dyskryminacji dotyczy zarówno praw indywidualnych jak i zbiorowych praw pracownika.\nZakaz dyskryminacji obejmuje stosunki prawne poprzedzające nawiązanie stosunku pracy jak i sam stosunek pracy.\nDostęp do zatrudnienia wolny od dyskryminacji – art.1-6 R-1612/68\nObywatele UE mają prawo podjęcia na terytorium państwa goszczącego każdej dostępnej pracy na równi z obywatelami danego kraju.\nObowiązuje reguła pierwszeństwa zatrudniania obywateli państw Unii przed cudzoziemcami z krajów trzecich.\nObywatele UE i pracodawcy prowadzący działalność na terytorium dowolnego państwa UE mogą składać podania o pracę i oferty pracy.\nStrony stosunku pracy zawierają i wykonują stosunek pracy zgodnie z przepisami wewnętrznymi państwa goszczącego.\nRówne warunki zatrudnienia- art. 7\nArtykuł 7 (R 1612/68)\n1. Pracownik będący obywatelem Państwa Członkowskiego nie może być na terytorium innego Państwa Członkowskiego ze względu na swą przynależność państwową traktowany odmiennie niż pracownicy krajowi pod względem warunków zatrudnienia i pracy, w szczególności warunków wynagrodzenia, zwolnienia i, jeżeli straci pracę, powrotu do pracy lub ponownego zatrudnienia.\nRówne warunki ustania pracy\nOrzeczenie Sądu z 13 grudnia 1972 r. w sprawie Pieter Marsman v. M. Rosskamp,\nC-44/72, ECR 1972, s. 1243\nObywatel Wielkiej Brytanii p. Marsman, zatrudniony na terenie Niemiec, w wyniku wypadku stracił zdolność do pracy w 50%. Rozwiązano z nim stosunek pracy argumentując to brakiem stałego miejsca zamieszkania na terytorium Niemiec.\nPrawo niemieckie obejmuje szczególną ochroną przed rozwiązaniem umowy o pracę pracowników, którzy ulegli wypadkowi w pracy. W przypadku cudzoziemców ochrona ta zależy dodatkowo od spełnienia warunku stałego zamieszkania na terytorium Niemiec, choć takiego wymogu nie stawia się obywatelom niemieckim.\nETS stwierdził, iż doszło do pośredniej dyskryminacji, a pracodawca naruszył prawo wspólnotowe.\nOrzeczenia Sądu z 17 czerwca 1963 r. w sprawie Republika Włoska v. Komisja\nC-13/63, ECR 1963, s. 0337\nZ dyskryminacją bezpośrednią stykamy się zarówno wówczas, kiedy różnie traktowane są podobne sytuacje, jak i wtedy, gdy odmienne okoliczności ujmowane są podobnie.\nOrzeczenie Sądu z 23 maja 1996 r. w sprawie John O'Flynn v. Adjudication Officer, C-237/94, ECR 1996, s. I-2617\nO dyskryminacji pośredniej mówimy wtedy gdy stosowanie pozornie neutralnych przepisów sprawia, iż obywatele pochodzący z innych państw członkowskich Unii Europejskiej znajdują się w mniej korzystnej sytuacji od obywateli państwa członkowskiego.\nPrawo do ulg podatkowych\nOrzeczenia Sądu z 14 lutego 1995 r. w sprawie Finanzamt Köln-Altstadt v. Roland Schumacker,\nC-279/93, ECR 1995, s. I-0225\nPracownikowi narodowości belgijskiej władze niemieckie odmówiły wspólnego rozliczenia się z małżonką, nakazując rozliczenie się w formie uproszczonej i samodzielnie. Pracownik ten nie miał stałego pobytu w Niemczech, mimo że świadczył pracę na rzecz kilku niemieckich pracodawców. Odmowa wspólnego rozliczenia się pozbawiła go zwrotu nadpłaty przysługującej z tytułu łącznego opodatkowania.\nSytuacja rezydentów i nie-rezydentów nie jest tożsama.\nNie-rezydenci mogą ponosić większe obciążenia podatkowe z tytułu podatków bezpośrednich.\nW sytuacji gdy większą część dochodu nie-rezydent otrzymuje w państwie świadczenia pracy, a tylko cząstkową w państwie stałego pobytu, powinien on skorzystać ze wszystkich udogodnień jakie stwarza system podatkowy tego państwa, w którym jest wykonywana praca.\nPrawa członków rodziny - art. 12 R-1612/68\nPrawo połączenia się z pracownikiem migrującym.\nPrawo legalnego pobytu.\nPrawo dostępu do zatrudnienia.\nPrawa dzieci do kształcenia się, nauki zawodu oraz szkolenia zawodowego w państwie goszczącym (Dyrektywa nr 77/486 z 25 lipca 1977 r. w sprawie kształcenia dzieci pracowników migrujących).\nPrawo otrzymywania korzyści socjalnych.\nWyłączenia podmiotowe – art. 39 ust. 4\nSwoboda zatrudniana pracowników w prawie wspólnotowym doznaje wyłączeń jedynie w stosunku do grupy pracowników zatrudnionych w służbie publicznej.\nTermin „praca w służbie publicznej” dotyczy wyłącznie osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, przy czym podstawa nawiązania stosunku pracy jest w tym wypadku bez znaczenia. Może więc być to akt mianowania, powołania czy też umowa o pracę.\n„Zatrudnienie w służbie publicznej”ma jednolite i wspólnotowe znaczenie, podobnie jak pojęcie „pracownik”.\nZatrudnienie w służbie publicznej\nOmawiana wcześniej sprawa obywatelki Wielkiej Brytanii, której odmówiono odbycia stażu zawodowego będącego warunkiem zdania II egzaminu państwowego i podjęcia pracy nauczyciela w niemieckim gimnazjum.\nZatrudnienie w służbie publicznej musi ograniczać się jedynie do stanowisk istotnych dla ochrony ważnych interesów państwa, a więc takich, które wymagają szczególnej więzi pomiędzy funkcjonariuszem a państwem, opartej na lojalności, jakiej można oczekiwać od własnych obywateli.\nSzczególna więź pomiędzy pracownikiem a państwem wynika z faktu, iż funkcjonariusz uczestniczy w wykonywaniu władczychuprawnień państwa lub stoi na straży ochrony jego interesów.\nKwalifikacja danego stanowiska do służby publicznej opiera się na rodzaju zadań zlecanych do wykonania pracownikowi przez pracodawcę oraz odpowiedzialności, jaką ponosi pracownik w związku z wykonywanymi czynnościami.Kwalifikacja ta ma więc charakter merytoryczny a nie formalny i jest wykonywana zgodnie z celami prawa wspólnotowego.\nArt. 39 ust. 3 TWE oraz Dyrektywa Rady nr 64/221 określają trzy przesłanki, które uprawniają państwo do wprowadzenia odstępstw od bezpośredniego i jednolitego stosowania prawa wspólnotowego. Są nimi: porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne i zdrowie publiczne.\nKlauzule publiczne podlegają interpretacji zawężającej. Ochrona interesów Wspólnoty Europejskiej jest nadrzędna w stosunku do ochrony interesów danego państwa.\nStosowanie klauzul publicznych\nOgraniczenia praw indywidualnych (w tym wolności zatrudnienia - art. 39 TWE) mogą nastąpić jedynie w celu ochrony ważnego interesu państwa, limitując prawa podmiotów działających na terytorium danego kraju w sposób równomierny i uzasadniony.\nOgraniczenia muszą być stosowane z zachowaniem zasady proporcjonalności.\nStosowanie klauzul podlega kontroli za strony organów UE.\nPrzykłady zastosowania klauzul publicznych (1)\nOrzeczenie Sądu z 27 października 1977 r. w sprawie Régina v. Pierre Bouchereau,\nC-30/77, ECR 1977, s. 1999\nObywatel francuski p. Bouchereau, zatrudniony w Wielkiej Brytanii, został dwukrotnie skazany za nielegalne posiadanie narkotyków. Po odbyciu kary 12 miesięcy pozbawienia wolności, brytyjski sąd karny wystosował pismo rekomendujące deportację skazanego, co też uczyniono. Sąd rozpatrujący odwołanie od nakazu deportacji wystosował pytanie prejudycjalne do ETS czy skazujący wyrok wydany przez niezawisły sąd jest wystarczającym uzasadnieniem do wydalenia danej osoby, bowiem sama Dyrektywa nr 64/221 takiej przesłanki nie uwzględniała.\nETS uznał, że postępowanie cudzoziemca godziło w porządek publiczny poprzez poważne naruszenie prawa, w związku z czym deportacja była jak najbardziej zasadna.\nPrzykłady zastosowania klauzul publicznych (2)\nOrzeczenie Sądu z 18 maja 1982 r. w sprawie Rezguia Adoui v. Belgia i Miasto Liege oraz Dominique Cornuaille v. Belgia,\npołączone sprawy C-115 i C-116/81, ECR 1982, s. 1665\nSprawa dotyczyła odmowy prawa wjazdu dwóch obywatelek Francji na terytorium Belgii. Odmowę argumentowano figurowaniem obu kobiet w kartotekach policyjnych za uprawianie prostytucji, chociaż tego rodzaju działalności nie zakazywano własnym obywatelkom.\nETS uznał niewłaściwe zastosowanie klauzul publicznych, bowiem nierównomiernie dotykały one cudzoziemców i własnych obywateli.\nPojęcie interesu państwa\nZachowanie równowagi na rynku pracy.\nOchrona interesów pracowników.\nZapewnienie skutecznej opieki zdrowotnej.\nDo „interesu publicznego” nie kwalifikuje się interesu ekonomicznego państwa.\nKlauzule publiczne – przepisy krajowe\nKlauzula ochrony zdrowia publicznego\nRozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25 września 2003 r. w sprawie wykazu chorób uznanych za zagrażające zdrowiu publicznemu, z powodu których można odmówić zezwolenia na pobyt lub pobyt czasowy obywatelowi Unii Europejskiej i członkowi jego rodziny (DU2003-1737)\nZgodnie z rozporządzeniem jest 9 chorób zakaźnych, które uzasadniają odmowę wjazdu i pobytu w Polsce\nZakres przestrzenny i czasowy swobody zatrudnienia\nSwoboda zatrudnienia jest prawem podmiotowym (indywidualnym).\nSwoboda zatrudnienia przysługuje każdej osobie legitymującej się obywatelstwem UE niezależnie od miejsca jej zamieszkania czy pobytu (art. 1 R-1612/68).\nPrzepisy wspólnotowe dot. swobody przepływu są stosowane, jeśli stosunek pracy został zawarty na terenie WE lub wówczas gdy umowa zawarta pomiędzy stronami wywiera skutek na terytorium jednego z państw UE.\nPrzepisy wspólnotowe dot. swobody przepływu są stosowane nawet wtedy gdy stosunek pracy został zawarty poza terytorium Wspólnoty i był wykonywany także poza nim - C-214/94.\nEksterytorialność prawa UE\nOrzeczenie Sądu z 30 kwietnia 1996 r. w sprawie Ingrid Boukhalfa v. Republika Federalna Niemiec,\nC-214/94, ECR 1996, s. I-2253\nObywatelka belgijska na stałe zamieszkała w Algierii podjęła pracę jako sekretarka w ambasadzie niemieckiej w tymże kraju.Ambasada zaproponowała jej gorsze warunki płacowe w porównaniu z pracownikami narodowości niemieckiejpracujących na podobnych stanowiskach.\nZastosowanie Rozporządzenia nr 1612/68 stało się możliwe, bowiem umowa o pracę podlegała prawu niemieckiemu, a także składki na ubezpieczenia społeczne były opłacane zgodnie z przepisami tego kraju.\nStosunek pracy nawet wówczas gdy został zawarty poza terytorium Wspólnoty i był wykonywany także poza nim, podlega regulacji prawa UE, pod warunkiem, że treść umowy o pracę łączącej pracownika i pracodawcę podlega unormowaniu jednego z krajowych systemów prawnych państwa członkowskiego.\nZakres czasowy prawa UE - okresy przejściowe\nIstota okresów przejściowych polega na tym, że na mocy wyraźnego przepisu prawa wspólnotowego (np. Traktatu Akcesyjnego), pewna jego część nie jest stosowana przez ściśle określony czas.\nZ upływem daty końcowego okresu przejściowego zawieszone postanowienia prawa wspólnotowego nabierają pełnej skuteczności.\nNie ma okresów przejściowych nieograniczonych czasowo.\nNie ma okresów przejściowych o charakterze generalnym.\nZakres czasowy – przykłady\nOrzeczenie Sądu z 27 marca 1990 r. w sprawie Rush Portuguesa Lde v. Office national d'immigration,\nC-113/89, ECR 1990, s. I-1417\nPrzedsiębiorstwo portugalskie Rush Portuguesa działało jako podwykonawca firmy francuskiej na budowie linii TGV we Francji. W celu wykonania usługi sprowadziło własnych pracowników, nie uzyskując dla nich pozwolenia na pracę, i to w czasie gdy Portugalię obejmował okres dostosowawczy.\nCzapliński W., Ostrihansky R., Saganek S., Wyrozumska A.: Prawo Wspólnot Europejskich. Orzecznictwo. Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR, Warszawa 2001, s. 634.\nPracownicy delegowani – sytuacja prawna (1)\nWykonywanie pracy przez pracowników oddelegowanych nie podlega przepisom prawa wspólnotowego regulującego swobodę przepływu pracowników.\nWykonawca usługi na prawo wykonać ją w oparciu o zatrudnionych pracowników.\nPracownicy usługobiorcy nie mają swobodnego dostępu do rynku pracy. Ich status jest związany ze statusem aktualnego pracodawcy (czyli wykonawcy lub usługobiorcy).\nPracownicy delegowani – sytuacja prawna (2)\nPaństwo członkowskie, na którego terytorium świadczone są usługi, może żądać zastosowania własnych przepisów prawa pracy (w tym układów zbiorowych pracy) w stosunku do osób wykonujących konkretną pracę na jego terytorium, bez względu na to, w jakim państwie ma siedzibę firma zatrudniająca.\nWykonawca usługi, delegujący swoich pracowników, musi respektować bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa pracy miejsca świadczenia pracy (Dyrektywa 96/71 w sprawie delegowania pracowników w ramach świadczenia usług).\nTraktat AkcesyjnyDU 2004 nr 90 poz. 864\nTraktat Akcesyjny - podstawa prawna\nArtykuł 49 TUE\nKażde Państwo Europejskie, które respektuje zasady określone w Artykule 6 ust. 1 TUE, może ubiegać się o status Członka Unii.\nSwój wniosek składa do Rady, która działa jednomyślnie, po porozumieniu z Komisją i po otrzymaniu zgody Parlamentu Europejskiego, który działa bezwzględną większością głosów swoich członków.\nWarunki przyjęcia i wynikające z tego przyjęcia dostosowanie Traktatów, na których opiera się Unia, będą przedmiotem umowy (akcesyjnej) pomiędzy Państwami Członkowskimi a państwem ubiegającym się o członkostwo.\nTraktat Akcesyjny - struktura\nTraktat o przystąpieniu do Unii Europejskiej (pierwotne prawo wspólnotowe)\nAkt Przystąpienia dotyczący warunków przystąpienia wszystkich krajów kandydackich do Unii Europejskiej (pierwotne prawo wspólnotowe)\n18 załączników (dołączonych do Aktu Przystąpienia), z których załącznik nr XII przewiduje dla Polski odrębne okresy przejściowe (pierwotne prawo wspólnotowe)\nAkt Końcowy zawierający protokoły oraz deklaracje, a także oświadczenia państw stron (nie stanowi pierwotnego prawa wspólnotowego)\nWarunki członkostwa Polski w UE\nArt. 2 i Art. 53 Aktu Przystąpienia\nNowe państwa członkowskie uznaje się za adresatów dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 249 Traktatu WE i artykułu 161 Traktatu Euratom, o ile takie dyrektywy i decyzje zostały skierowane do wszystkich obecnych Państw Członkowskich.\nZ wyjątkiem dyrektyw i decyzji, które wchodzą w życie zgodnie z art. 254 ust. 1 oraz z art. 254 ust. 2 TWE, uznaje się, że nowym Państwom Członkowskim notyfikowano takie dyrektywy i decyzje przy przystąpieniu.\nWolność zatrudnienia w obowiązujących WE Umowach Stowarzyszeniowych\nart. 5 Aktu Przystąpienia\nNowi członkowie zobligowani są do dnia akcesji przystąpić do konwencji międzynarodowych, o których mowa w artykule 293 TWE, a także innych umów międzynarodowych zawartych lub tymczasowo stosowanych przez Wspólnotę lub zawieranych przez Wspólnotę wraz z państwami członkowskimi.\nNa tej podstawie Polska będzie zobowiązana przestrzegać warunków umowy stowarzyszeniowej zawartej przez WE i państwa członkowskie np. z Turcją czy EOG.\nSą także zobowiązani do ratyfikacji Konwencji Rzymskiej i Brukselskiej\nArt. 24 Aktu Przystąpienia (w części IV) przewiduje stosowanie środków tymczasowych w załącznikach dołączonych do Aktu Przystąpienia (załączniki od V do XIV).\nAkt przystąpienia przewiduje dwa rodzaje środków tymczasowych:\nZałącznik XII, pkt 2, ust. 11 Traktatu o przystąpieniu\nArtykuł 39 oraz artykuł 49 akapit pierwszy TWE mają w pełni zastosowanie tylko w odniesieniu do swobodnego przepływu pracowników oraz swobodnego świadczenia usług w ramach czasowego przepływu pracowników, o którym mowa w art. 1 dyrektywy 96/71 (tj. do 30 dni)między Polską\na Belgią, Republiką Czeską, Danią, Niemcami, Estonią, Grecją, Hiszpanią, Francją, Irlandią, Włochami, Łotwą, Litwą, Luksemburgiem, Węgrami, Niderlandami, Austrią, Portugalią, Słowenią, Słowacją, Finlandią, Szwecją oraz Zjednoczonym Królestwem, z zastrzeżeniem postanowień przejściowych określonych w ustępach 2-14\nOkres przejściowy podzielono na etapy 2+3+2.\nDotyczy on zawieszenia stosowania art. 1-6 rozporządzenia 1612/68 oraz dyrektywy 68/360\nPrzepisy o okresach przejściowych odnoszą się do 8 państw (poza Malta i Cyprem)\nHolandia, Szwecja, Dania, Irlandia, a także Wielka Brytania początkowo wyrażały zamiar całkowitego otwarcia swoich rynków pracy. Ostatecznie zamiar ten zrealizowały jedynie Wielka Brytania,Szwecja, Irlandia\nW okresie przejściowych dozwolone jest stosowanie zasady wzajemności\nIrlandia oraz Szwecja nie wprowadziły żadnych restrykcji w dostępie do swoich rynków pracy\nWielka Brytania wprowadziła system rejestracji pracowników.\nDania wymaga od podejmujących zatrudnienie pracy w pełnym wymiarze, zawarcia stosownego porozumienia ze związkami zawodowymi oraz wskazania od osoby aplikującej jej miejsca zamieszkania.\nHolandia wprowadziła podwójna procedurę dostępu do pracy z podziałem na sektory (tych jest mniejszość), gdzie nie są wymagane pozwolenia na pracę i te które tego wymagają. W tym ostatnim przypadku podjecie pracy do dwóch tygodni nie wymaga rejestracji, ale dłużej już tak.\nWe Francji jedynym sektorem wyłączonym spod restrykcji w otrzymywani uprzednich pozwoleń jest sektor naukowo-badawczy,\nBelgia, Finlandia, Grecja, Luksemburg i Hiszpania nie zmieniły na korzyść obywateli z nowych krajów swoich przepisów o dostępie do rynku pracy\nWłochy regulują rynek pracy na zasadzie kwot kontyngentów, podobnie jak Portugalia.\nSystem Niemiecki i Austryjacki jest najbardziej restrykcyjny\nOkres przejściowy – etap „2”\nDo końca dwuletniego okresu następującego po dniu przystąpienia, dotychczasowe Państwa Członkowskie będą stosować środki krajowe lub środki wynikające z umów dwustronnych, regulujące dostęp obywateli polskich do ich rynków pracy.\nPo upływie pierwszych dwóch lat od przystąpienia Polski do UE, Komisja przygotuje raport, na podstawie którego Rada dokona przeglądu funkcjonowania uregulowań przejściowych.\nZ prawa wniesienia wniosku o dokonanie dodatkowej oceny funkcjonowania uregulowań przejściowych może skorzystać także Polska, ale tylko raz w ciągu trwania pierwszego etapu okresu przejściowego.\nOkres przejściowy – etap „3”\nKażde z dotychczasowych państw członkowskich UE będzie miało obowiązek wystosowania do Komisji notyfikacji o tym, czy zamierza skorzystać z kolejnego, tym razem trzyletniego okresu przejściowego.\nJeśli tak, to w dalszym ciągu dany kraj będzie mógł stosować krajowe przepisy regulujące dostęp do pracy cudzoziemców.\nDo końca pięcioletniego okresu następującego po dniu przystąpienia, dotychczasowe Państwa Członkowskie będą dalej stosować środki krajowe lub środki wynikające z umów dwustronnych, regulujące dostęp obywateli polskich do ich rynków pracy.\nMożliwość zawieszenia przepisów wspólnotowych o kolejne dwa lata, czyli do 2011 r., w zakresie swobody przepływu pracowników zależy od:\nzłożenia do Komisji przez państwo UE umotywowanego wniosku oraz\nZałącznik XII, pkt 2, ust. 10 Traktatu o przystąpieniu\nW każdym przypadku gdy środki krajowe lub środki wynikające z porozumień dwustronnych są stosowane przez obecne Państwa Członkowskie na mocy powyżej ustanowionych postanowień przejściowych, Polska może utrzymać w mocy równoważne środki w stosunku do obywateli Państwa lub Państw Członkowskich stosujących te środki\nPrawo wjazdu i prawo pobytu – przepisy krajowe\nUstawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej\nRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wzorów wniosków, dokumentów i rejestrów dotyczących wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej\nRozporządzenie w sprawie zakresu ograniczeń pracy przez cudzoziemców Załącznik XII pkt 2 ust. 11 do TA\nRozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu ograniczeń w sferze wykonywania pracy przez cudzoziemców na terytorium RP, Dz.U. 2004 nr 96 poz. 961 nieobowiązujący uchylona podstawa art. 51 ust.6\nRozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 maja 2004 r. w sprawie zakresu ograniczeń w sferze wykonywania pracy przez cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, art. 90 ust. 6 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy\nRozporządzenie w sprawie zakresu ograniczeń pracy\nDo obywateli Austrii, Belgii, Danii, Finlandii, Francji, Grecji Hiszpanii, Islandii, Liechtensteinu, Luksemburga, Niderlandów, Republiki Federalnej Niemiec, Norwegii, Portugalii i Włoch obowiązani są posiadać zezwolenie na prac´ wydane przez wojewodę, jeżeli celem ich pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy\nz tym że do obywateli Danii, Niderlandów i Norwegii Włoch wojewoda wydaje zezwolenie na pracę, nie stosując przepisów w zakresie:\n1) oceny sytuacji na rynku pracy;\n2) kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę;\n3) okoliczności wydania odmowy przyrzeczenia lub\no zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - art. 51 ust. 1\nrozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców Dz.U. 2001 nr 153 poz. 1766, zm. Dz.U. 2004 nr 27 poz. 236\no zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - art. 51 ust. 4\nRozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, Dz.U. 2001 nr 153 poz. 1765 zm Dz.U. 2004 nr 27 poz. 238\nb) zstępnego obywatela polskiego lub cudzoziemca w wieku do 21 lat lub pozostającego na jego utrzymaniu;\nBrakuje odniesienia do kategorii wstępnych linii pracownika i jego współmałżonka, którzy pozostają na utrzymaniu pracownika. Prawo pobytu jej grupy reguluje Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej\nAustria i Niemcy - dodatkowe klauzule ochronne\nOba państwa mogą nakładać ograniczenia swobody świadczenia usług przez firmy mające swoją siedzibę w nowych państwach członkowskich, jeśli wykonanie usługi wiąże się z czasowym przepływem pracowników zatrudnionych w tych firmach (zakaz delegowania pracowników).\nKlauzula ochronna ma ograniczone zastosowanie i w zasadzie dotyczy nielicznych branż.\nPolska jest uprawniona do stosowania zasady wzajemności.\nRozporządzenie w sprawie zakresu ograniczeń pracy przez cudzoziemców\nArt.. 2 Obywatele Republiki Austrii oraz Republiki Federalnej Niemiec zatrudnieni przez pracodawcę prowadzącego działalność w Państwie Członkowskim Unii Europejskiej i delegowani przez tego pracodawcę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach świadczenia usług w przypadkach, o których mowa w art. 1 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach Świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18, z 21.01.1997), obowiązani sŕ posiadać zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę\nZastosowanie klauzuli ochronnej dotyczy tej grupy państw członkowskich, które zrezygnowały z możliwości wprowadzenia okresów przejściowych w zakresie swobodnego przepływu pracowników, a więc zaczęły stosować prawo wspólnotowe.\nUzasadnieniem wprowadzenia klauzuli ochronnej jest wyłącznie wystąpienie zakłóceń na wewnętrznym rynku pracy.\nKomisja musi zadecydować w ciągu dwóch tygodni jakiego rodzaju będą to ograniczenia i jaki będzie czas ich trwania.\nOd decyzji Komisji (aprobującej lub negującej wniosek państwa) przysługuje skarga do Rady o unieważnienie bądź zmianę decyzji Komisji.\nRada zajmuje stanowisko w kwestii zastosowania klauzuli ochronnej (także w ciągu dwóch tygodni) w głosowaniu kwalifikowaną większością głosów.\nDeklaracje państw dotyczące polskich pracowników\nDeklaracja nr 15 zamieszczona w Akcie Końcowym dotyczy wyłącznie polskich pracowników. Podkreślono w niej wolę obecnych państw członkowskich do zwiększania dostępu do swoich rynków pracy dla Polaków na mocy swoich przepisów krajowych.\nPaństwa członkowskie UE zadeklarowały, mimo uzgodnionych okresów przejściowych, możliwość wdrożenia dorobku prawnego w obszarze swobodnego przepływu pracowników w możliwie szybkim okresie.\nJeżeli stosowanie artykułów 1-6 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 jest zawieszone przez którekolwiek z obecnych Państw Członkowskich (dot. klauzul ochronnych), Polska może skorzystać z procedur, o których mowa w ustępie 7 w stosunku do Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Słowenii lub Słowacji. W tym okresie, pozwolenia na pracę wydawane przez Polskę obywatelom Republiki Czeskiej, Estonii, Łotwy, Litwy, Węgier, Słowenii lub Słowacji, dla celów monitorowania, wydawane będą automatycznie\nCudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy. Z tego obowiązku są zwolnieni:\n1) cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się,\n2) cudzoziemcy, którym nadano status uchodźcy w RP,\n3) cudzoziemcy posiadający zgodę na pobyt tolerowany,\n4) cudzoziemcy korzystający z ochrony czasowej na terytorium RP,\n5) cudzoziemcy posiadający obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej,\n6) cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego UE innego niż RP, który na terytorium RP wykonuje pracę lub prowadzi działalność gospodarczą,\n7) cudzoziemcy – członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż RP, który przebywa na terytorium RP na podstawie przepisów o prawie stałego pobytu, obowiązujących państwa członkowskie Unii Europejskiej,\n8) cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, który przebywa na terytorium RP na podstawie przepisów o prawie pobytu pracowników i osób pracujących na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową, obowiązujących państwa członkowskie UE,\n9) cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, który przebywa na terytorium RP na podstawie przepisów dotyczących prawa pobytu studentów, obowiązujących państwa członkowskie Unii Europejskiej,\n10) cudzoziemcy zwolnieni z obowiązku uzyskania pozwolenia na pracę na podstawie odrębnych przepisów.\nArt. 56-60 TWE\nDyrektywa 88/361 w sprawie wykonania art. 67 Traktatu(tzw. czwarta dyrektywa kapitałowa)\nNOMENKLATURA PRZEPŁYWÓW KAPITAŁU OKREŚLONYCH W ART. 1 DO NINIEJSZEJ DYREKTYWY\nI — INWESTYCJE BEZPOŚREDNIE \n1. Utworzenie i powiększenie oddziałów lub nowych przedsiębiorstw należących wyłącznie do osoby wnoszącej kapitał oraz nabycie w całości istniejących przedsiębiorstw.\n2. Udział w nowym lub istniejącym już przedsiębiorstwie mający na celu ustanowienie lub utrzymanie trwałych powiązań gospodarczych.\n3. Pożyczki długoterminowe mające na celu ustanowienie lub utrzymanie trwałych powiązań gospodarczych.\n4. Reinwestowanie zysków mające na celu ustanowienie lub utrzymanie trwałych powiązań gospodarczych.\nA — inwestycje bezpośrednie na terytorium danego państwa dokonywane przez nierezydentów .\nB — inwestycje bezpośrednie za granicą dokonywane przez rezydentów .\nII — INWESTYCJE W NIERUCHOMOŚCI (nie objęte pkt I) \nA — inwestycje w nieruchomości na terytorium danego państwa dokonywane przez nierezydentów\nB — inwestycje w nieruchomości dokonywane za granicą przez rezydentów\nIII — OPERACJE ODNOSZĄCE SIĘ DO PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH BĘDĄCYCH PRZEDMIOTEM OBROTU NA RYNKU KAPITAŁOWYM (nie objęte pkt I, IV oraz V)\na) Akcje i inne papiery wartościowe o charakterze udziałowym .\nb) Obligacje .\nA — Transakcje odnoszące się do papierów wartościowych na rynku kapitałowym\n1. Nabycie przez nierezydentów krajowych papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu giełdowego .\n2. Nabycie przez rezydentów zagranicznych papierów wartościowych będących przedmiotem obrotu giełdowego.\n3. Nabycie przez nierezydentów krajowych papierów wartościowych nie będących przedmiotem obrotu giełdowego .\n4. Nabycie przez rezydentów zagranicznych papierów wartościowych nie będących przedmiotem obrotu giełdowego.\nB — Dopuszczenie papierów wartościowych na rynek kapitałowy \ni) Wprowadzenie na giełdę .\nii) Emisja i plasowanie na rynku kapitałowym*.\n1. Dopuszczenie krajowych papierów wartościowych na zagraniczny rynek kapitałowy.\n2. Zarządzanie zagranicznymi papierami wartościowymi na krajowym rynku kapitałowym.\nIV — OPERACJE DOTYCZĄCE JEDNOSTEK UCZESTNICTWA PRZEDSIĘBIORSTW ZBIOROWEGO INWESTOWANIA \na) Jednostki uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe będące przedmiotem obrotu na rynku kapitałowym (akcje, udziały zwykłe i obligacje).\nb) Jednostki uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe lub instrumenty będące przedmiotem obrotu na rynku pieniężnym.\nc) Jednostki uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w inne aktywa.\nA — transakcje odnoszące się do jednostek uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania\n1. Nabycie przez nierezydentów jednostek uczestnictwa krajowych przedsiębiorstw będących przedmiotem obrotu na giełdzie.\n2. Nabycie przez rezydentów jednostek uczestnictwa zagranicznych przedsiębiorstw, będących przedmiotem obrotu na giełdzie.\n3. Nabycie przez nierezydentów jednostek uczestnictwa krajowych przedsiębiorstw nie będących przedmiotem obrotu na giełdzie.\n4. Nabycie przez rezydentów jednostek uczestnictwa zagranicznych przedsiębiorstw nie będących przedmiotem obrotu na giełdzie.\nB — zarządzanie jednostkami uczestnictwa przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania na rynku kapitałowym\ni) Wprowadzenie na giełdę.\nii) Emisja i plasowanie na rynku kapitałowym.\n1. Dopuszczenie jednostek uczestnictwa krajowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania na zagraniczny rynek kapitałowy.\n2. Dopuszczenie jednostek uczestnictwa zagranicznych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania na krajowy rynek kapitałowy.\nV — OPERACJE ODNOSZĄCE SIĘ DO PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I INNYCH INSTRUMENTÓW BĘDĄCYCH PRZEDMIOTEM OBROTU NA RYNKU PIENIĘŻNYM \nA — Transakcje odnoszące się do papierów wartościowych i innych instrumentów na rynku pieniężnym.\n1. Nabycie przez nierezydentów krajowych papierów wartościowych i instrumentów krajowego rynku pieniężnego.\n2. Nabycie przez rezydentów zagranicznych papierów wartościowych i instrumentów rynku pieniężnego.\nB — Dopuszczenie papierów wartościowych i innych instrumentów na rynek pieniężny\ni) Wprowadzenie na uznany rynek pieniężny*.\nii) Emisja i plasowanie na uznanym rynku pieniężnym.\n1. Dopuszczenie krajowych papierów wartościowych i instrumentów na zagraniczny rynek pieniężny.\n2. Dopuszczenie zagranicznych papierów wartościowych i instrumentów na krajowy rynek pieniężny.\nVI — OPERACJE NA RACHUNKACH BIEŻĄCYCH I DEPOZYTOWYCH INSTYTUCJI FINANSOWYCH \nA — Operacje dokonywane przez nierezydentów z krajowymi instytucjami finansowymi\nB — Operacje dokonywane przez rezydentów z zagranicznymi instytucjami finansowymi\nVII — KREDYTY ZWIĄZANE Z TRANSAKCJAMI HANDLOWYMI LUB ŚWIADCZENIEM USŁUG, W KTÓRYCH UCZESTNICZY REZYDENT \n1. Krótkoterminowe (poniżej jednego roku).\n2. Średnioterminowe (od roku do pięciu lat).\n3. Długoterminowe (pięć lat i więcej).\nA — Kredyty udzielane przez nierezydentów rezydentom\nB — Kredyty udzielane przez rezydentów nierezydentom\nVIII — POŻYCZKI PIENIĘŻNE I KREDYTY (nieobjęte pkt. I, VII oraz XI) \nA — Pożyczki i kredyty udzielane przez nierezydentów rezydentom\nB — Pożyczki i kredyty udzielane przez rezydentów nierezydentom\nIX — PORĘCZENIA, POZOSTAŁE GWARANCJE I PRAWA ZASTAWU\nA — Udzielane przez nierezydentów rezydentom\nB — Udzielane przez rezydentów nierezydentom\nX — TRANSFERY WYNIKAJĄCE Z WYPEŁNIANIA UMÓW UBEZPIECZENIOWYCH\nA — Składki i płatności związane z ubezpieczeniem na życie\n1. Umowy zawierane pomiędzy krajowymi zakładami ubezpieczeń na życie a nierezydentami.\n2. Umowy zawierane pomiędzy zagranicznymi zakładami ubezpieczeń na życie a rezydentami.\nB — składki i płatności związane z ubezpieczeniem kredytu\n1. Umowy zawierane pomiędzy krajowymi zakładami, ubezpieczającymi kredyty a nierezydentami.\n2. Umowy zawierane między zagranicznymi zakładami ubezpieczającymi kredyty a rezydentami.\nC — Inne transfery kapitału odnoszące się do umów ubezpieczeniowych\nXI — PRZEPŁYWY KAPITAŁU O CHARAKTERZE OSOBISTYM\nA — Pożyczki\nB — Darowizny\nC — Posagi\nD — Spadki i zapisy\nE — Spłata zadłużenia przez imigrantów w państwach ich poprzedniego miejsca zamieszkania\nF — Transfer majątku zgromadzonego przez rezydentów w przypadku emigracji, w czasie ich zagospodarowywania lub w okresie przebywania za granicą\nG — Transfer oszczędności imigrantów w okresie przebywania za granicą do państwa ich poprzedniego miejsca zamieszkania\nXII — FIZYCZNY PRZYWÓZ I WYWÓZ AKTYWÓW FINANSOWYCH\nA — Papierów wartościowych\nB — Wszelkiego rodzaju środków płatniczych\nXIII — INNE PRZEPŁYWY KAPITAŁU\nA — Podatki od spadków\nB — Odszkodowania (tam, gdzie mogą być uważane za kapitał)\nC — Zwroty w przypadku unieważnienia umowy oraz zwroty nienależnych płatności (tam, gdzie mogą być uważane za kapitał)\nD — Honoraria autorskie: patenty, wzory przemysłowe, znaki handlowe i wynalazki (przeniesienie praw własności i użytkowania oraz płatności z nich wynikające)\nE — Transfery płatności za świadczenie usług (nie objęte pkt VI)\nF — Pozostałe\nSprawa 286/82 Luisi i Carbone\nSprawa 203/80 Postępowanie karne przeciwko G. Casati\nSprawy połączone C-358/93 i C-416/93 Postępowanie karne przeciwko A. Bodessie i innym\nSprawa C-302/97 K. Konle v. Austria\nSprawy połączone C 463/04 i C 464/04 Federconsumatori i in. / Comune di Milano\nZASTRZEŻONY DLA PODMIOTÓW PUBLICZNYCH PRZYWILEJ POLEGAJĄCY NA MOŻLIWOŚCI SPRAWOWANIA W SPÓŁCE AKCYJNEJ KONTROLI NIEPROPORCJONALNEJ DO ICH UDZIAŁU JEST SPRZECZNY Z PRAWEM WSPÓLNOTOWYM\nPrawo włoskie, które pozwala na to, by podmiot publiczny mógł powoływać bezpośrednio członków zarządu, może zniechęcić inwestorów z innych państw członkowskich.\nArt. 81-89 TWE\nZasada uniwersalizmu wspólnotowego prawa konkurencji\nKontrola pomocy państwa na poziomie ponadnarodowym\nSprawa 48/69 Imperial Chemical…\nSprawa 27/76 UBC i inni (banany Chiquita)\nSprawy połączone Ets. Costen SARL & Grundig…\nSprawa 26/76 Metro S. B. …\nC-320/91 Postępowanie karne przeciwko P. Corbeau (monopol pocztowy)\nSprawa T-201/04 Microsoft v. Komisja\nSprawa 142 i 156/84 B.-A. Tobacco Company Ltd. … (Philip Morris)\nC-317/91 Deutsche Renault AG v. AUDI AG\nArt. 87 ust. 1 TWE\n1. Z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w niniejszym Traktacie, wszelka pomoc\nprzyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek\nformie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom\nlub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie,\nw jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.\nArt. 87 ust. 2 TWE\nZgodna ze wspólnym rynkiem jest:\na) pomoc o charakterze socjalnym przyznawana indywidualnym konsumentom, pod warunkiem\nże jest przyznawana bez dyskryminacji związanej z pochodzeniem produktów;\nb) pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi\nc) pomoc przyznawana gospodarce niektórych regionów Republiki Federalnej Niemiec dotkniętych\npodziałem Niemiec, w zakresie, w jakim jest niezbędna do skompensowania niekorzystnych\nskutków gospodarczych spowodowanych tym podziałem.\n3. Za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana:\na) pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom\nżycia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego\nb) pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot\nwspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom\nw gospodarce Państwa Członkowskiego;\nc) pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych\nregionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym\nze wspólnym interesem;\nd) pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile nie\nzmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym\ne) inne kategorie pomocy, jakie Rada może określić decyzją, stanowiąc większością kwalifikowaną,\nna wniosek Komisji.\nSprawa C-730/79 Philip Morris…\nSprawa C-78/76 Firma Steinike…\nSprawy połączone C-324/90 i C-342/90 RFN i Pleuger…\nSprawy połączone C-72/91 i C-73/91 Sloman Neptun …\nSprawa C-295/97 Industrie Aeronautiche…\nSprawa C379/98 PreussenElektra AG…\nZamówienia (zakupy) publiczne – pojęcie\nZakup, przez organy władzy publicznej, organy samorządowe i inne podmioty publiczne, dóbr i usług potrzebnych do funkcjonowania i prawidłowego wykonywania powierzonych tym podmiotom zadań.\nZakupy te finansowane są ze środków publicznych.\nProcedury i praktyki prowadzące do wyboru najtańszej/najkorzystniejszej oferty.\nPodstawa prawna zamówień publicznych w UE:\nW TWE brak przepisów bezpośrednio regulujących zamówienia publiczne w UE;\nZgodnie z orzecznictwem ETS, zamówienia publiczne podlegają ogólnym zasadom wynikającym z TWE, a przede wszystkim:\nArt. 12 TWE – zakaz dyskryminacji ze względu na narodowość;\nArt. 28 TWE – zakaz ograniczeń ilościowych w handlu wewnątrzwspólnotowym i środków o skutku podobnym do ograniczeń ilościowych;\nArt. 43 TWE – swoboda zakładania i prowadzenia przedsiębiorstw\nArt. 49 TWE – swoboda przepływu usług;\nArt. 81 TWE – zasada ochrony konkurencji\nŹródła prawa wtórnego regulujące zamówienia publiczne:\nZamówienia klasyczne (zamówienia na roboty budowlane, dostawy i usługi udzielane przez podmioty publiczne sektora klasycznego):\nDyrektywa PE i Rady 2004/18 z 31 marca 2004 koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi;\nZamówienia sektorowe (zamówienia udzielane przez podmioty działające w sektorach użyteczności publicznej: gospodarka wodna, energetyka, transport i usługi pocztowe):\nDyrektywa PE i Rady 2004/17 z 31 marca 2004 koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działajace w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych;\nTermin na implementację obu ww. dyrektyw upłynął 31 stycznia 2006.\nDyrektywy odwoławcze: dyrektywa 89/665 i dyrektywa 92/13.\nZakres obowiązywania dyrektyw,\ntj. przesłanki, które muszą być spełnione,\nby zastosowanie znajdowały ww. dyrektywy:\nZamówienie jest udzielane przez podmiot objęty zakresem podmiotowym dyrektyw,\nPrzedmiotem zamówienia jest dostawa, usługa lub robota budowlana, a w przypadku dyrektyw sektorowych musi być ono jeszcze związane z określoną działalnością zamawiającego,\nWartość zamówienia osiąga lub przekracza określone progi wartości,\nNie zachodzi żadna z przesłanek wyłączenia określona w dyrektywach.\nWyłączenia w dyrektywie klasycznej:\nZamówienia uznane za tajne lub wymagające środków ostrożności,\nZamówienia udzielane zgodnie z przepisami międzynarodowymi,\nWyłączenie dotyczące niektórych usług wskazanych w dyrektywie,\nKoncesje na usługi.\nWyłączenia w dyrektywie sektorowej:\nzamówienia udzielane w innym celu niż wykonanie odpowiedniej działalności lub w celu wykonania wspomnianej działalności w kraju trzecim,\nKoncesje na roboty budowlane lub usługi,\nZamówienia udzielane w celu odsprzedaży lub najmu osobom trzecim,\nZamówienia uznane za tajne lub wymagające szczególnych środków ostrożności,\nZamówienia udzielane podmiotowi powiązanemu.\nWyłączenie dotyczące niektórych usług wymienionych w dyrektywie,\nWyłączenie dotyczące wyłącznie zamawiających w sektorze gospodarki wodnej oraz energetyki, zamówienie na usługi udzielane innemu zamawiającemu.\nProgi obowiązywania dyrektyw od 01.01.2006:\nZamówienia publiczne na dostawy i usługi:\n137 000 euro – podmioty administracji centralnej, wymienione w załączniku do dyrektywy,\n211 000 euro – pozostali zamawiający,\nZamówienia na roboty budowlane:\n5 278 000 euro wszyscy zamawiający, objęci zakresem dyrektywy,\n422 000 euro dla dostaw i usług,\n5 278 000 euro dla robót budowlanych.\nKomisarze, deputowani i audytorzy, czyli kto rzadzi w Unii Europejskiej -System instytucjonalny ue. system instytucjonalny unii europejskiej stanowia organy i zasady rzadzace stosunkami miedzy nimi (definicja z publikacji c.mika europejskie prawo\nBUDZET UNII EUROPEJSKIEJ Katowice 2008 -Czym jest budzet unii europejskiej?. . unia europejska posiada wlasne srodki finansowe, umozliwiajace prowadzenie wsplnej polityki w dziedzinach przewidzianych prawem traktatowym oraz inne dzialania\n-Projekt współfinansowany ze środków unii europejskiej w ramach europejskiego funduszu społecznego zajĘcia „z jĘzykiem niemieckim dookoŁa Świata” uczestnicy: karina szczęśniak sebastian dąbrowski magdalena wawrzyniak\nBUDŻET UNII EUROPEJSKIEJ -. czym jest budżet unii\nJak uczymy si? o Unii Europejskiej w naszej szkole? -Jak uczymy się o unii europejskiej w naszej szkole?. gimnazjum w opatowie. unia europejska . ue, do której także należy polska, jest jedynym w swoim rodzaju partnerstwem gospodarczym i\nAnna Grapatyn – Korzeniowska Warszawa, 18 lutego 2011 r. -Plan gospodarki odpadami dla województwa pomorskiego w świetle dyrektywy 2008/98/we. anna grapatyn – korzeniowska warszawa, 18 lutego 2011 r. prawo unijne - planowana gospodarka\nBezpiecze?stwo wewn?trzne w Unii Europejskiej projekt -Bezpieczeństwo wewnętrzne w unii europejskiej projekt. mgr ewa wolska. składowe zaliczenia projektu:. afd: co najmniej 2 wpisy w semestrze ( przed terminem oddania pracy). zakładamy\nFundusze Strukturalne Unii Europejskiej -. ewa kocińska - rpk poznań ewa.kocinska@ppnt.poznan.pl www.ppnt.poznan.pl/rpk. wprowadzenie. fundusze strukturalne są instrumentami polityki strukturalnej unii\n-Wykorzystanie środków unii europejskiej a rozwój powiatu sztumskiego. lokalny punkt informacyjny funduszy europejskich w dzierzgoniu sztum, 09.12.2013 r. unia europejska. jest to wspólnota państw europejskich, zapoczątkowana w 1951\nProgramy rozwoju technologii kosmicznych w Europejskiej Agencji Kosmicznej i Unii Europejskiej. -Programy rozwoju technologii kosmicznych w europejskiej agencji kosmicznej i unii europejskiej. pol ska platforma technologii kosmicznych. bartosz\nRola i znaczenie Unii Europejskiej w polityce globalnej -. uniwersytet warszawski wydzial prawa i administracji 23 stycznia 2010. podstawowe tezy. ue jest aktorem o zasiegu globalnym ue ma znamiona\nZespół ds. Ochrony Interesów Ekonomicznych Unii Europejskiej -Wydziału dw. z przestępczością gospodarczą komendy wojewódzkiej policji w katowicach. opis sprawy zrealizowanej przez zespół ds. ochrony interesów ekonomicznych\nInstytucje Unii Europejskiej i proces podejmowania decyzji w UE -Instytucje unii europejskiej i proces podejmowania decyzji w ue. małgorzata czernielewska-rutkowska. instytucje europejskie. organy główne rada europejska\nPraca w instytucjach Unii Europejskiej -. po przystąpieniu polski do ue od 1,8 do 2,7 tys. dobrze płatnych posad w instytucjach ue będzie przeznaczonych dla polaków. podstawa prawna zatrudnienia. zatrudnianie funkcjonariuszy we jest\nZARZĄDZANIE STRATEGICZNE NA SZCZEBLU LOKALNYM - doświadczenia polskie -„niniejszy dokument został opublikowany dzięki pomocy finansowej unii europejskiej. za treść tego dokumentu odpowiada fundacja kaliski inkubator przedsiębiorczości,\nŹródła prawa w Internecie -. adam bielański wydzi ał prawa i administracji, pracownia komputerowa. prawo unii europejskiej. dostęp do zasobów prawa unii europejskiej możliwy jest poprzez stronę: http://eur-lex.europa.eu/ (jest tam