Puchar Polski. U Dźwigały wreszcie zgodnie z planem. Wisła Płock lepsza od Siarki | Gol24\nPuchar Polski. U…\nPuchar Polski. U Dźwigały wreszcie zgodnie z planem. Wisła Płock lepsza od Siarki\nKaja Krasnodębska 25 września 2018, 17:57\nWisła Płock pokonała Siarkę i awansowała do 1/16 finału PP Ryszard Kotowski\nZgodnie z oczekiwaniami Wisła Płock pokonała w ramach 1/32 Pucharu Polski drugoligową Siarkę Tarnobrzeg. Szybki gol Karola Angielskiego ustawił spotkanie, a festiwal bramek w drugiej połowie pozwala na optymizm przed kolejnymi ligowymi starciami Nafciarzy.\nPorażka z Cracovią sprawiła, że przed wtorkowym meczem Pucharu Polski sytuacja Dariusza Dźwigały jeszcze mocniej się skomplikowała. Choć włodarze klubu z Płocka zapewniali, że nie zamierzają go zwolnić, ewentualna przegrana w Tarnobrzegu na pewno pogorszyłaby jego nie najlepsze notowania u kibiców. Każdy inny scenariusz niż wygrana z drugoligowym rywalem i idący za nią awans do kolejnej rundy rozgrywek był nie do pomyślenia.\nTen mecz był nie tylko okazją do poprawy humorów przed nadchodzącym w piątek domowym spotkaniem z Lechią Gdańsk, ale też okazją na wypróbowanie nowej opcji na bramce. Kontuzjowany latem Bartłomiej Żynel teraz cieszył się już pełnią zdrowia i przeciwko Siarce po raz pierwszy w barwach Wisły stanął w bramce. Dobrym występem mógł szybko wskoczyć do wyjściowej jedenastki również w lidze, zwłaszcza że nie najlepiej poradził sobie w sobotę Marcel Zapytowski. Oprócz golkipera w Tarnobrzegu debiutował sprowadzony pod koniec okienka Riccardo Grym, a do pierwszego składu wskoczyli m.in. Calo Oliveira czy Karol Angielski. Ten drugi już w 10. minucie otworzył wynik spotkania pakując piłkę do siatki mocnym strzałem z dystansu na dalszy słupek.\nSzybki gol potwierdził przypuszczenia, że mimo słabej postawy Nafciarzy, będzie to mecz jednostronny. Choć do przerwy więcej goli nie padło, goście nie mieli powodów do niepokoju. To oni prowadzili grę, długimi minutami zamykali rywali na ich połowie i co i raz sprawdzali umiejętności bramkarza przeciwnika. Tarnobrzeżanie próbowali jeszcze odrobić straty, ale mieli problem z przedostaniem się w pole karne ekstraklasowicza. Defensywa Wisły spisywała się bez zarzutu, a jedyna próba autorstwa Krzysztofa Ropskiego nie zdołała zaskoczyć Żynela.\nNa drugą połowę goście wyszli więc bez roszad. Również obraz gry nie uległ zmianie. Po dośrodkowaniu Semira Stilicia z rzutu wolnego wynik podwyższyć mógł Angielski, ale tym razem przeniósł piłkę nad poprzeczką. Po stałym fragmencie gry nie pomylił się natomiast Alan Uryga. 24-latek ponownie udowodnił, że w ataku jest równie skuteczny jak w defensywie i strzelił gola z najbliższej odległości.\nPrawdziwy festiwal bramek rozpoczął się dopiero po godzinie gry. W ciągu zaledwie trzech minut padły trzy gole. Po faulu Krystiana Krupy we własnym polu karnym, arbiter bez wahania wskazał na jedenastkę. Tę na trafienie uderzeniem po ziemi zamienił Stilić. Szybkie wznowienie i Ropski golem wykończył rajd lewą stroną Adriana Gębalskiego. Ostatecznie wynik na 4:1 ustalił Damian Szymański. Reprezentant Polski zaliczył prawdziwe wejście smoka. Na boisku w miejscu Gryma pojawił się zaledwie chwilę przed tym jak głową wpakował piłkę do siatki.\nGłodny bramki był także Oskar Zawada. Napastnik, który w weekend grał w czwartoligowych rezerwach zastąpił Stilicia i od razu ruszył do ataku. Nie zdołał osiągnąć celu, a zadanie miał o tyle łatwiejsze, że rywale kończyli mecz w dziesiątkę. Na kwadrans przed końcem drugą żółtą i w konsekwencji czerwoną kartkę obejrzał Gębalski.\nZgodnie z przewidywaniami ekstraklasowicz bez problemu pokonał ekipę występującą w II-lidze. Wiślacy przełamali się i teraz z optymizmem mogą czekać na starcie w kolejnej rundzie oraz to piątkowe z Lechią Gdańsk. U siebie w tym sezonie jeszcze nie wygrali.\n0:1 Karol Angielski (10 min.)\n0:2 Alan Uryga (54 min.)\n0:3 Semir Stilic (62 min.)\n1:3 Krzysztof Ropski (63 min.)\n1:4 Damian Szymański (64 min.)


Tartak Biele na Podkarpaciu | Więźba dachowa | Deski tarasowe\nNa terenie województwa małopolskiego i podkarparckiego GRATIS!\nPozostałe województwa oraz zagranica - cena do uzgodnienia!\nPotrzebujesz indywidualnego wymiaru? Specjalistycznego transportu?\nZadzwoń do nas! Realizujemy zamówienia indywidualne!\nPotrzebujesz niestandardowego wymiaru?\nTartak Biele z Podkarpacia\nTartak Biele jest położony na terenie województwa podkarpackiego i otoczony wieloma lasami, z których pozyskujemy materiały dla Państwa potrzeb. Szeroka oferta produktów wykonanych z solidnego i zdrowego drewna zyskała już aprobatę wielu klientów z terenów Podkarpacia. W pracy stawiamy na profesjonalizm i możliwe najszybsze dostarczenie zamówienia do klienta.\nNajlepsza więźba dachowa na Podkarpaciu\nTartak Biele jest do Państwa dyspozycji, jeżeli potrzebują Państwa drewna do budowy domu czy więźby dachowej na Podkarpaciu. Wiemy, ile pracy i czasu należy włożyć w obróbkę drewna, które ma służyć jako podpora dachu. Nie jest tajemnicą, że to kluczowy element, konieczny do ułożenia kolejnych konstrukcji dachowych. W naszym podkarpackim tartaku przygotowujemy dla klientów więźbę dachową z jodły, sosny, świerka oraz buku. Jesteśmy w stanie dopasować się również do niestandardowych potrzeb naszych klientów, którzy są dla nas najważniejsi. Stawiamy tylko na sprawdzone metody i najlepsze fragmenty drzew.\nWybierz Tartak Biele!\nTo nie wszystko. Dostarczamy na terenie dwóch województw materiały na opał, takie jak drewno kominkowe, pochodzące z dostojnych bukowców, grabów i jesionów. Proponujemy solidne podpory dachów wykonane z jodeł, sosen i świerków, które są polecane przez profesjonalistów. Gwarantujemy, że w naszym tartaku dobiorą Państwo odpowiedni rozmiar drewnianych bel, nawet jeżeli będą potrzebowali Państwo niestandardowych wymiarów. Zapraszamy do zapoznania się z naszą bogatą ofertą przetworzonego drewna oraz do kontaktu drogą elektroniczną, mailową lub poprzez formularz kontaktowy.\nSkontaktuj się z nami i ustal dogodny, możliwie najszybszy termin!\nJesteśmy zaufaną firmą z długoletnim doświadczeniem!\nTransport na terenie województwa Małopolskiego\ni Podkarpackiego – GRATIS.\nTransport drewna dłużycowego na terenie całego kraju!\nBlog - z życia tartaku\nDrewno to jeden z najchętniej wykorzystywanych surowców konstrukcyjnych. Powodów, dla których drewno konstrukcyjne cieszy się tak dużym zainteresowaniem budowlańców jest wiele – w porównaniu z innymi materiałami jest lekkie, łatwe w obróbce, tanie i przy odpowiedniej impregnacji jest w stanie wytrzymać nawet kilka lat. Drewno cechuje się dobrymi właściwościami fizycznymi i mechanicznymi, dlatego ma duże […]\nW lutym tego roku weszło w życie Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 stycznia 2018r. w sprawie sposobu przewozu ładunku. Nowe przepisy dotyczą przede wszystkim warunków stosowania metod mocowania ładunku oraz dodatkowych sposobów zabezpieczenia określonych rodzajów ładunku, w tym szczegółowych metod mocowania za pomocą odciągów prostych i mocowania odciągiem przepasującym od góry. W dalszej części […]\nSurowiec drewniany wykorzystywany jest w budownictwie, gdzie służy jako drewno budowlane i konstrukcyjne, znajduje zastosowanie również w budowie dachów oraz w pracach wykończeniowych, do produkcji podłóg i parkietów. Z drewna robi się też meble, tarasy, schody, a także okna i drzwi. Głównym surowcem w branży drzewnej jest tarcica. Jej zastosowanie jest ogromne. Tarcica liściasta doskonale […]


bielsko.info: [ZDJĘCIA] Bieg na Hrobaczą Łąkę z rekordową frekwencją - Czechowice-Dziedzice\nW sobotę 1 czerwca 2019 w Kozach odbyła się siedemnasta już edycja alpejskiego Biegu na Hrobaczą Łąkę. Impreza biegowa w Kozach powiększyła się o I Rajd Nordic Walking na Hrobaczą Łąkę.\nBieg na Hrobaczą Łąkę - 1.06.2019 · fot. Łukasz Kałwa\nW sobotę 1 czerwca 2019 w Kozach odbyła się siedemnasta już edycja alpejskiego Biegu na Hrobaczą Łąkę. W tym roku organizator, Centrum Sportowo-Widowiskowe w Kozach, przygotował 14-sto kilometrową trasę z metą na szczycie Hrobaczej Łąki w Beskidzie Małym. W zawodach biegowych wystartowało ponad 180 osób. To rekord frekwencji w siedemnastoletniej historii biegu.\n- Cieszę się, że tak licznie biegacze zawitali do Kóz. Po zeszłorocznym wydłużeniu przebiegu trasy mamy wiele sygnałów, że nowa, 14km trasa podoba się uczestnikom. Mamy bardzo dobre opinie, zarówno co do organizacji jak i miejsca rozgrywania zawodów. Cieszy nas to. Beskid Mały oferuje wiele ciekawych tras i ścieżek. W naszej gminie mamy piękne tereny do uprawiania biegów górskich. Korzystając z okazji już dzisiaj serdecznie zapraszam na kolejny przyszłoroczny bieg i marsz z kijkami - mówił na mecie Konrad Hamerlak - dyrektor Centrum Sportowo-Widowiskowego w Kozach.\nBieg w Kozach bardzo dobrze się rozwija. W tym roku padł rekord frekwencji na Hrobaczej Łące. Łącznie w biegu i w rajdzie Nordic Walking wystartowało ponad 210 osób. Organizator przygotował dla biegaczy specjalną stronę biegu www.bnhl.pl.


Dzieje bohaterów 2 - Olbracht Nase | Scratchpad | FANDOM powered by Wikia\nDzieje bohaterów 2 - Olbracht Nase\nPo skumaniu się z pewnymi ludźmi wpadł w tarapaty w Middenheim i musiał opuścić to miasto. Stał się banitą. Zwał się: Olbracht Nase. Ta część historii drużyny pisana jest z perspektywy tego bohatera.\nOd tej pory cała drużyna obserwowana była przez SOWĘ (siedzieli na krzesłach a ona na nich patrzyła).\nDrużyna pomogła złapać szajkę porywaczy koni i zaofiarowała się eskortować wóz pewnego kramarza. Po drodze do celu wydarzyło się coś co odmieniło ich całkowicie. Spotkali jakieś dziwne zwierzęta - duże jaszczury chodzące - o dziwo - na dwóch nogach. Część drużyny zwariowała (Fortunat). Na szczęście reszta przeżyła i cało dotarła do celu. Tam zabili Porwiwoła ( Jurgen Klaus tego dokonał) a następnie, w jaskini, dużego jaszczura. Jak się potem okazało był on matką z dzieckiem. Ścigały ich uprzednio spotkane stwory. My uratowaliśmy dziecko, okupiliśmy to stratą myśliwego. Zostawiliśmy Fortunata w wiosce.\nNo i zaczął się nowy rozdział naszego życia. Zamieszkaliśmy w lesie i wychowaliśmy stworka Mergeth, który w ciągu 2 lat wyrósł na całkiem dużego jaszczura i odszedł gdzieś.\nMergeth wróciła - była duża i bardziej nieludzka. Kazała nam przynieść z kotliny Wartenbuch pewną roślinę, która tylko tam rośnie. Dziwne było to, że nie mogła ona sama tam pójść i sobie jej wziąć. Z perspektywy czasu wydaje się, że Kotlina była strzeżona przez Kamienni Strażnicy, a niespotykana gdzie indziej roślina mogła być tworem Nemerii, która tam mieszkała. Nie wiedząc o tych przerastających nas okolicznościach zgodziliśmy się.\nDotarliśmy na miejsce bardzo szybko (wędrowaliśmy we mgle razem z Mergeth, tak przebyliśmy bardzo dużo mil w ciągu jednej nocy). Przy wejściu do niej natrafiliśmy na oddział goblinów i zniszczoną, a w dodatku spustoszoną wioskę.\nOminęliśmy ich jednak i poszliśmy dalej. Po drodze uratowaliśmy jakiegoś człowieka. Dotarliśmy do następnych wiosek - też były spustoszone. Obok nich trafiliśmy na dworek. W środku nie było nikogo (były natomiast 3 głowy wysłańców Mergeth).\nWzięliśmy sobie co się dało i poszliśmy dalej. No i w końcu natrafiliśmy na zamieszkaną wioskę. Mieszkali w niej mili ludzie. Od nich dowiedzieliśmy się o tym, iż gobliny oblężają zamek szlachcica Wieźna. Zaprowadzili oni nas do osady gnomów. Tam koczowali uciekinierzy z kotliny. Przywódcą ich był szlachcic Marcel Schlieman herbu Wołycz. To właśnie jego dworek zrabowaliśmy. Niestety wyszło to na jaw. Zostaliśmy oskarżeni i skazani. Uratował nas sąd boży - ujeżdżanie Nahaja.\nZwiedziliśmy wioskę gnomów - Sodenringen - oraz sprawdziliśmy siłę goblinów. W wiosce gnomów poznaliśmy 4 mistrzów ( Apurkin – mistrz księgi osady, Khazdil – mistrz kapłan Ringliego, Fredolio mistrz od wyrobu przedmiotów, De Bigossi - mistrz magii ). Dwaj z nich (Khazdil i Apurkin) kłócili się o zegar w osadzie.\nNależy wspomnieć, iż pomogliśmy mistrzowi magii. Prowadził on eksperymenty na Skawenach – wytwarzał flety – broń na Skawenów, którą dostarczał do Middenheim. Jeden z nich mu uciekł, a my sprowadziliśmy go z powrotem, za co otrzymaliśmy czarodziejski flet. Wszyscy w kotlinie postanowili pójść na pomoc oblężonemu |Wieźnie. Po naradzie całej kotliny postanowiliśmy wydać bitwę przeciwnikowi.\nUdaliśmy się jeszcze do wioski Kurzberg. Mieszkali w niej dziwni ludzie - żyjący w zgodzie z naturą. Ludzie, którzy nie wiedzą co to przemoc. Wyjawili nam prawdę o początkach kotliny. Oo tym, iż kotlina jest pod opieką boginki Analii (córki Nemerii i Olafa). Powiedzieli również, że kotliny powinni strzec Kamienni Strażnicy, ale obudzić ich umiał tylko kapłan Taala, który został zabity. Postanowiliśmy się więc udać na miejsce, gdzie przypuszczalnie "spał" strażnik. Przed wejściem na górę, gdzie drzemał strażnik wypowiedzieliśmy zaklęcie: ”dimone errate fohhondre ir ...tu imię wchodzącego... questene”. No i udało nam się go obudzić. Saxon umiał nawet nim "sterować", ale pojawiła się Analia i zabrała strażnika ze sobą.\nPrzygotowania do bitwy i bitwa + wioska gnomów\nGnomowiwisektor - machina zbudowana przez niewinnego Hogo i pokojowe stworzenia - gnomy celem wygrania bitwy\nTak więc pełni nadziei na pomoc strażnika udaliśmy się na naradę wojenną całej kotliny, podczas której wspaniałomyślnie zrzekliśmy się udziałów w nagrodzie za zwycięstwo w bitwie. No i rozegrała się krwawa walka. Ja pokonałem wodza armii wroga - Morgluma Karkołamacza. W bitwie poszkodowanych zostało wielu mieszkańców kotliny. Należy też wspomnieć, iż kamienny strażnik się nie pojawił!.\nNasza drużyna pomimo braku sił pomogła w kopaniu grobów, robieniu krzyży na nagrobki i wywożeniu ciał goblinów. Następnie Wieźna wydał ucztę na cześć zwycięstwa. Od tego czasu cała nasza drużyna przestała go lubić - przywłaszczył sobie zwycięstwo w bitwie (chociaż przez cały czas siedział zabarykadowany w zamku). Starał się także namówić nas do służby u niego, ale my się nie zgodziliśmy. Widać było jaką niechęć ten człowiek czuł do Schliemana, człowieka, którego my polubiliśmy, tak więc rozstaliśmy się z nim w niezbyt przyjacielskich stosunkach.\nPodczas gdy u niego nocowaliśmy zauważyliśmy w nocy potężny błysk na niebie. Udaliśmy się do wioski gnomów i tam spotkała nas niemała przykrość. Otóż opętało coś tą rasę. Wszystkie gnomy stały się agresywne, mało nie zginęliśmy, ale udało nam się uciec (uratowaliśmy także żonę i dzieci Schliemana). Zastaliśmy całą kotlinę w lodzie. Spotkaliśmy Schliemana, który przekazał nam, iż wieśniacy pod przewodnictwem kapłana Urlyka chcą spalić wioskę Kurzberg. Nasza drużyna zapobiegła rzezi i spaleniu wioski (zabitych zostało kilku wieśniaków, oraz spalonych kilka domów). Pomogliśmy wieśniakom dojść do siebie i przenocowaliśmy tam. Następnego dnia dowiedzieliśmy się, iż Analia zginęła, a także ma zginąć w swoim świecie (tak, Analia ma swój świat - wejście do niego znajduje się za wodospadem) a zabić ją tam ma jej siostra - Hopfena. Tak więc my jako odważni i nieustraszeni wojownicy postanowiliśmy pomóc Analii.\nPrzeszliśmy próby Analii (ziemia, miód, miłość - to są odpowiedzi na pytania testowe Analii) i weszliśmy do jej świata. Drzwi do ogrodu po naszym wejściu się zamknęły. Nie mieliśmy więc odwrotu. Przytrafiło nam się wiele przygód - wędrowaliśmy po labiryncie z krzewów, spotkaliśmy babcię, która zatruwała podróżnych swoją herbatką, kamienne posągi, które się poruszały, kamiennego poetę mówiącego poemat o wilczycy, staw w którym żyły czyjeś zwłoki, stodołę z żyjącymi lalkami oraz trafiliśmy na podniszczoną świątynię Morra, a w niej postać klęczącą na ziemi - a właściwie to posąg, który był w nienaruszonym stanie.\nW świątyni nie można było się modlić, ponieważ przy każdej próbie modlitwy rzucały się na nas wilki zrobione z żywopłotu. Znalazłem tam także monety z wizerunkami każdego z nas. Podczas całej podróży po labiryncie trafialiśmy na ludzi strzygących żywopłot - dziwnie się zachowywali - jacyś anemicy i półgłówki. Następnie trafiliśmy na kilku opryszków wałęsających się po labiryncie - zostali oni tu wezwani przez Hopfenę z piekła i mieli oni jej służyć w jakimś planie. Dowiedzieliśmy się także, że niedługo ma się odbyć uroczystość zabicia Analii. Właśnie z rąk jednego z nich uratowaliśmy Damarę - kobietę, która także (chyba przez pomyłkę) została tu ściągnięta. Następnie ujeżdżałem kamiennego rumaka, który zawiózł mnie do bram pałacu Analii - Hopfeny. Uczestniczyliśmy także w turnieju strzelniczym, który ja wygrałem.\nNo i znaleźliśmy się w pałacu. Tam spotkaliśmy się z okropnymi obrazami na ścianach - przedstawiającymi sceny mordu. Na ich widok popełnił samobójstwo nasz przewodnik. Rozdzieliliśmy się i szukaliśmy Analii. Trafiliśmy na pokój z okropnie grubą babą, która jakoś magicznie zniewalała niektórych z nas ( na szczęście nie mnie), tak więc zginęła z rąk Józefa. Następnie trafiliśmy na drzwi do pokoju Hopfeny, obok nich we wnęce na ścianie pod obrazem leżał klucz. Niestety był on niematerialny, i niepotrzebnie stoczyliśmy walkę z postacią przedstawioną na obrazie.\nTrafiliśmy jeszcze na komnatę, w której znaleźliśmy wisiorki, które każdy z nas na siebie nałożył. Potem wreszcie trafiliśmy na odpowiedni korytarz i dotarliśmy do komnaty pełnej luster. Stoczyliśmy okropną walkę z człowiekiem-szlachcicem z lustra (zginął myśliwy – już drugi myśliwy naszej drużyny). I poszliśmy dalej.\nPrzeszliśmy przez szklarnię z roślinami - znaleźliśmy płaszcz i brożkę z napisem UNOSAR oraz zaklęciem z tyłu. Stamtąd trafiliśmy na plac, gdzie była scena i dużo ludzi. Na scenie występowały uprzednio spotkane lalki. Porozmawialiśmy także z człowiekiem ubranym na czarno (jego rzeźba była w świątyni Morra). Okazał on się strażnikiem ogrodów. Nie chciał on nam pomóc pomimo tego, że nie lubił Hopfeny. Odpowiedział na kilka pytań i to wszystko na razie o nim. Później okazało się że nazywa się Nepretise i jest "programem-ojcem tego statku" - nic nie zrozumieliśmy, ale pojeliśmy że może być użyteczny (nb. on to pojawił się kilka lat później przy ognisku gdzie zgineła Babuna Moeschner). Następnie na scenie pojawił się zdrajca - uczeń kapłana Urlyka - Gerard. Okazało się że służy on Hopfenie. Potem pojawiła się Hopfena. Opowiedziała historię, jak to ona była torturowana przez swoją siostrę - Analię - i o tym że teraz nadeszła pora zemsty. Postanowiła zabić Analię. W obronie Analii stanęła tylko Damara. Mało nie przypłaciła tego życiem.\nMy nadal nie wiedzieliśmy jak uratować Analię. Na szczęście dzielny Hogo wpadł na odpowiedni pomysł i przeczytał to co było napisane na znalezionej brożce. Wtedy błysnęło wszyscy zostali oślepieni - Hogo stracił oko, ale Analia zaczęła uciekać. My z nią. Po jakimś czasie ucieczki Analia wpadła na super pomysł - ponieważ jest ona słaba , a nie może wyjść na zewnątrz bo żyje już tylko w tym świecie, to zabijemy ją- jej egzystencję przelejmy do kryształowej kuli. Uciekniemy z tego świata, zamkniemy drzwi do niego aby nikt go nie opuścił, znajdziemy przedmiot z identycznymi właściwościami do tego w którym będzie Analia, tylko że z Hopfeną, rozwalimy go (wtedy Hopfena zginie) i wrócimy z naszą kulą (z Analią w środku) do ogrodów Analii i ona już tu będzie rządzić.\nTak więc Józef zabił Analię, i już mieliśmy wychodzić, gdy drogę zagrodził nam ten czarno ubrany typ. Nie chciał nas wypuścić, ale po negocjacjach pokazał nam jak zamknąć drzwi do tego świata, a my mu obiecaliśmy, że zabijemy Hopfenę. Z nami chciała iść także Damara ale strażnik jej nie puścił - to był szok dla nas - została ona skazana na męki ze strony Hopfeny. Tak więc wyszliśmy z ogrodów.\nPomoc Kurzberg - gnomi szlak\nZamknęliśmy przejście. Byliśmy ranni i wszyscy pomdleliśmy. Znaleźli nas wieśniacy z KurzBergu. Leczyliśmy się u nich. Następnie schowaliśmy kulę z Analią ( zakopaliśmy ją na polu w pobliżu domu Schliemmana - miejsce to znam tylko ja i Hogo).\nNastępnie zaczęły się dziać dziwne rzeczy - otóż ci, którzy zginęli w tamtym świecie nie powinni żyć, a żyli. Mam na myśli naszego przewodnika i myśliwego. Otóż pewnej nocy przwodnik chciał nas zabić. Złapaliśmy go i uwięziliśmy. Potem przybył do nas Gosno (gnom) i zaproponował ucztę na naszą cześć, którą chcą wydać jego pobratymcy. Udaliśmy się z nim i wzięliśmy razem z sobą naszego więźnia. Po drodze on i myśliwy mało nas nie zabili - zginął przy tym przewodnik.\nWróciliśmy do wioski Kurzberg. Tam przesłuchiwaliśmy myśliwego. Okazało się że jest on pod wpływem Gerarda(tego zdrajcy). Żądał on od nas zniszczenia kuli z Analią. My odmówiliśmy, a Józef go zabił. Gerard przeniósł się jednak w ciało Józefa, a potem w ciało Gosna. My chcąc ratować Gosna powiedzieliśmy jakiś głupi wierszyk mający wyjaśnić gdzie ukryta jest Analia. On opuścił Gosna (Gosnowi pomogła Analia). Analia przekazała także przez Gosna wiadomość do mnie - miałem stawić się przy grobie drogiej jej osoby. Udałem się do grobu Olafa - jej ojca i modliłem się. Analia rozmawiała ze mną. No i stało się - od tamtej pory jestem strażnikiem grobu Analii. Mam za zadanie zniszczyć przedmiot podtrzymujący Hopfenę przy życiu. Może on znajdować się w lesie Danhaim leżącym na płn-wschód od kotliny Wartenbuch.\nNastępnie odpoczęliśmy. Odwiedzałem Shliemmana, aż pewnego dnia szlachcic poprosił mnie i moich kumpli abyśmy odbili człowieka z jego wioski (młynarza Józefa Mullera), którego uwięził Wieźna. Dołączył do nas wieśniak mający zdolność oswajania zwierząt (na mię mu Waclaw). Dotarliśmy do zamku Wieźny i Hogo z wieśniakiem weszli do środka. Niestety wieśniak nie potrafił oswoić wilka, no i mało nie przypłacił tego życiem. Udałem się do środka - ogłuszyłem wilka. Przeszukaliśmy pomieszczenia. W jednym z nich trafiliśmy podziemny korytarz. Wpadliśmy w masę pułapek, ale doszliśmy do celu. W jednej z nich był wieśniak, kilka było pustych, oraz w jednej były chyba orki. Niestety nie udało nam się ogłuszyć strażnika i niestety po walce zabiliśmy go. Uwolniliśmy wieśniaka. Potem aby oczyścić ślady wrzuciliśmy orkom klucze i uciekliśmy. Niestety ktoś nas zauważył. Uciekliśmy jednak. Po rozmowie z Schliemanem ukryliśmy się w lesie. Jak się później okazało w lochach były orki - zabiły one 3 drwali i zraniły dużą ilość najemników.\nNastępnego dnia do wioski Kurzberg przybył wysłannik Wieźny i obwieścił, że od jutra ta wioska będzie jego. My postanowiliśmy pomóc. Zwróciliśmy się do Schlimanna z prośbą o to by wziął wioskę wcześniej od Wieźny. Tak też zrobił i zagarnął wioskę na własność. Jednak połowa wioski (40 osób-od dzieci do starców) postanowiła się wynieść - nie chcieli żyć pod władaniem jakiegoś tam szlachcica (mieli według mnie rację, ponieważ nawet Schlieman okazał się niezbyt dobry - stwierdził, iż trzeba będzie nawrócić wioskę na wiarę Sigmara). My postanowiliśmy ich eskortować do nowej kotliny, którą widział kiedyś Gosno. Musieliśmy jednak poczekać na konfrontację z ludźmi Wieźny, którzy mieli przejąć wioskę. Gdy przybyli, okazało się, że przybyło 21 drwali. Udało się nam ich przekupić i wynająć pod komendę Schliemana. Gdy te sprawy były załatwione mogliśmy ruszać w drogę do nowej kotliny.\nWzięliśmy jedzenie i wyruszyliśmy. Droga była z początku łatwa, poruszaliśmy się więc raczej szybko i pod wieczór dotarliśmy do domu ranagera gnomskiego - Suprafiana. Przenocowaliśmy tam i przy okazji przegraliśmy w kości całą kasę. Dowiedzieliśmy się także, że w okolicy coś się przebudza - zło. Zabici zostali wszyscy druidzi z pobliskich lasów. Rano traper oznajmił nam, że za nami ruszyło 5 osób. Wiadomość tą przekazała mu osada gnomów. Ruszyliśmy dalej - tym razem oglądając się za siebie.\nPoruszaliśmy się dalej w dość dobrym tempie. Dotarliśmy więc do miejsca przewidywanego na nocleg (nocowaliśmy przy stawie). Rano wyruszyliśmy dalej. Oglądaliśmy się ciągle za siebie. Po kilku godzinach marszu doszliśmy do półki skalnej (b. wąskiej i ciągnącej się przez 600 metrów). Z dużym trudem pokonaliśmy tą przeszkodę i zajęło nam to dużo czasu, tak więc Józef dostrzegł naszych prześladowców. Postanowiliśmy poczekać na nich na końcu półki. Wieśniacy odeszli od nas na 15 minut drogi.\nZaczailiśmy się i gdy tylko pokazały się na początku półki skalnej osoby, my wyszliśmy z ukrycia mierząc do nich z kusz i łuków. Po krótkiej rozmowie stwierdziliśmy, że nasi przeciwnicy są dość uparci i że nam nie odpuszczą. Waclaw wysłał w ich kierunku ostrzegającą strzałę, co spowodowało, iż jeden z napastników przestraszył się i spadł z półki zabijając się przy okazji. Po pewnym czasie reszta zbirów przypuściła atak na nas. Udało mi się dwóch spośród nich unieszkodliwić, a reszta się schowała. Ich dowódca był bardzo uparty i nie chciał nam darować-twierdził iż zabiliśmy jednego z jego towarzyszy i że musimy za to ponieść karę. Wyzywał nas na pojedynek i przezywał tchórzami i zbójcami. My go sobie olaliśmy.\nPostanowiliśmy wziąć jednego jeńca i poszliśmy dalej. Zastawiliśmy drugą zasadzkę, i w nią wpadła następna dwójka napastników. Tak więc po krótkiej rozmowie z jeńcami zatrzymaliśmy ich przywódcę i puściliśmy na wolność resztę. Przywódca ma na imię Iwan Swetuszko i jest wynajęty przez Wieźne do złapania wieśniaków, których my ochranialiśmy. Jest on zagorzałym wyznawcą Sigmara i jest bardzo uparty - nie chciał zrezygnować ze śledzenia nas. Tak więc stał się naszym więźniem. Poszliśmy więc dalej.\nMinęliśmy uszkodzony most, przy którym znajdował się grób trolla, który kiedyś pobierał myto za przejście oraz widzieliśmy pomnik krasnoluda i gnoma, którzy pokonali tego trola. Pod wieczór doszliśmy do chaty, gdzie mieliśmy spędzić noc. Na nasze nieszczęście w nocy zaczęły w około zbierać się wilki. Nagle wszystkie jakoś się zebrały i pobiegły w kierunku z którego przyszliśmy. Po jakimś czasie usłyszeliśmy krzyki o pomoc. Ruszyliśmy po chwili zastanowienia (tak jak my to zawsze robimy) na odsiecz. Ku naszemu zdziwieniu zastaliśmy Saxona1, siedzącego na 5 metrowej skale, otoczonego przez wilki. Przepłoszyliśmy bestie i uwolniliśmy naszego nowicjusza Morra. Udaliśmy się wszyscy do miejsca spoczynku. Po pewnym czasie wilki znowu nadeszły. Jednak jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności przebiegły tylko koło naszego obozowiska.\nRano ruszyliśmy dalej, oczywiście w nocy zakłócony został porządek wartowania ( Józef sprytnie się wymigał ) i ja wartowałem dwie warty. Ruszyliśmy więc dalej. W ciągu dnia doszliśmy do 8 metrowej półki skalnej( „biedni” starcy musieli być wciągani przez nas na górę – tak więc to my byliśmy chyba raczej „biedni”). Zajęło to duuużo czasu. Trafiliśmy niestety na pewną przeszkodę – druida Fridricha Grinberga, który strzeże „orlej ścieżki”. Ponieważ w tym czasie orły mają sezon lęgowy, nie można ich niepokoić. Oczywiście Gosno wiedział o tym, ale nam nie powiedział. Druid przestrzegł nas przed czymś, co nazwał Vendi. Nie chciał nas jednak poinformować, co to takiego. Podobno jest to bardzo groźne i krąży po okolicy (może jakaś idea). Nie można także zbaczać ze ścieżki i nie można zapędzać się w „ciemne” miejsca. My porozmawialiśmy jeszcze z druidem i przekonaliśmy go, że jesteśmy „dobrą” drużyną i że może nas przepuścić (on się zgodził, ale wtedy niewyparzony język Hogo obraził druida, który się zburmuszył i odszedł – Hogo musiał go przepraszać, aby dostać pozwolenie na przejście przez „orlą ścieżkę”). Ruszyliśmy więc dalej.\nPo kilku godzinach dotarliśmy do gniazd orłów. Były one ogromne – podobno rozpiętość skrzydeł tych ptaków dochodzi nawet do 15 metrów, nie dziwne więc chyba było to, że nie chcieliśmy ich wypłoszyć – kto chciałby z nimi walczyć - chyba tylko jakiś samobójca. Dzięki wcześniej opisanej półce nie dotarliśmy na czas do noclegowni.\nDotarliśmy tam więc następnego dnia. Zastaliśmy spalony szałas i ani śladu po gnomie, który w nim mieszkał. Naszą uwagę zwróciła glina, która była wypalona w koło domu (temperatura musiała być więc bardzo wysoka). W glinie tej wytopione były ślady stóp – wyglądały jak bardzo duże ślady wilka – znaleźliśmy także szarą sierść na krzakach na wysokości 1,5 metra. Wydało nam się to bardzo dziwne. Ruszyliśmy dalej. Znowu trafiliśmy na coś dziwnego – kilkaset metrów od drogi zauważyliśmy ptaki krążące nad ziemią. Gosno postanowił to sprawdzić – jego czterej koledzy wracali w tym czasie ze studiów. Niestety my mieliśmy misję i narażanie życia wieśniaków było wykluczone. Pomni też ostrzeżeń druida postanowiliśmy iść dalej – Gosno się zbuntował, wzięliśmy go więc z sobą siłą.\nRuszyliśmy w ostatnią część podróży. Postanowiliśmy w pełni zaufać Iwanowi i oddaliśmy mu jego broń i pancerz. Postanowiliśmy się także zmierzyć na miecze ( oczywiście na żarty). Owinęliśmy miecze w materiał i starliśmy się. Ja wygrałem. ale przy drugim cięciu nieszczęśliwie rozwaliłem nogę Iwanowi. Niestety rana byłą poważna i Iwan stracił czucie w nodze (trochę głupio mi było z tego powodu). Ruszyliśmy dalej i po dwóch dniach bez przeszkód dotarliśmy do kotliny. Zostaliśmy tam dwa dni i ruszyliśmy z powrotem. Iwan postanowił zostać, aby wyleczyć nogę.\nPo dwóch dniach wędrówki dotarliśmy do miejsca nad którym latały ptaki. Znaleźliśmy tam spalone szczątki muła i ciało gnoma – studenta gnomskiego. Zgodnie z przyjętymi zasadami pochowaliśmy ciało, odprawiliśmy krótką modlitwę i poszliśmy dalej.\nW czasie noclegu, podczas warty Hoga, jakoś w niewyjaśniony sposób zniknął Gosno. Nie wiedzieć jak, ale Hogo nie zauważył jak Gosno wymknął się z obozowiska. Obudziliśmy się więc w środku nocy i poszliśmy szukać Gosna.\nPrzypuszczaliśmy, że poszedł on na miejsce, w którym znaleźliśmy nieżywego gnoma. Tam też trafiliśmy na świeże ślady. Ruszyliśmy po nich. Szliśmy i szliśmy i szliśmy i szliśmy, aż Saxon usłyszał, że ktoś się zbliża. Niestety głośno nas o tym poinformował i ten ktoś uciekł od nas.\nNastępnie natrafiliśmy na ślady krwi i zbitą szklaną kulę. Stamtąd też widać było wyraźny ślad ciągniętego po ziemi ciała – ruszyliśmy tym ciekawym tropem. Po pewnym czasie nadleciała strzała z lasu. Trafiła Waclawa. Ostrożnie więc poszliśmy dalej.\nŚlady doprowadziły nas do jaskini. Dziwna to była jaskinia – szła nie w głąb skały, ale w górę i w dół. Ja poczułem, że jest to „dobre miejsce”. Tak więc pod ostrzałem z lasu weszliśmy do środka. Naszą uwagę zwróciły dwie liny przywiązane do kamieni leżących przed jaskinią i idące do jej środka – jedna w górę, a druga w dół. Nikt nie chciał iść w dół, tak więc ja i Hogo postanowiliśmy „przetrzeć szlak”. No i zapłaciliśmy za to pewną cenę. Otóż na Hogo spadł, a mi wpił się w tyłek duży szczur.\nWalczyliśmy więc z dwoma potężnymi przeciwnikami. Hogo został cały poszarpany, a ja „miałem z dupy jesień średniowiecza”. Moją sytuację pogorszył jeszcze Saxon, który ratując mnie strzelił tak silnie z łuku do szczura, że strzałą wbiła mi się w tyłek. Z lasu ciągle leciały na nas strzały. Zeszliśmy więc na dół. Tam zaczailiśmy się na stwora, który w nas strzelał. Akcja się udała i ja z Józefem zabiliśmy naszego prześladowcę, którym okazał się Skawen.\nPoczuliśmy się bardzo dobrze i pewnie. Poszliśmy dalej. Natrafiliśmy na następną przeszkodę - 2 metrowego Skawena – jadł on właśnie jakiegoś człowieka. Jego widok sprawił, że wszyscy (oprócz „twardego Józefa”) zaczęliśmy uciekać. Oczywiście jesteśmy nieporadni i wszyscy się przewróciliśmy. Skawen nas jeszcze roztrącił i gdy chwilę później ja walczyłem z nim bez wiary w zwycięstwo, Hogo zdobył się na wielki czyn i zabił Skawena jednym rzutem kulki (w twarz – pysk).\nTen fakt tak nas uradował, że poczuliśmy się niezwyciężeni. Ruszyliśmy bez żadnych obaw dalej. Nie obawialiśmy się niczego. Doszliśmy do następnej komnaty. W niej znajdowało się trzech Skawenów. Dwóch z nich pracowało w kręgu zrobionym ze stalaktytów i stalagmitów. Kuli oni jakieś zielone kamyki. Przywiązani byli oni linami do stalaktytów. Pilnował ich trochę większy Skawen. My spokojnie ruszyliśmy na nich. Wystrzeliliśmy w strażnika z kusz. Niestety żaden z nas nie trafił. On ruszył na nas, co spowodowało u nas wybuch śmiechu – bo co on – słabiak (ciastkarz jakiś) mógł nam zrobić? Trochę go to speszyło.\nWtedy do ”roboty” zabrał się Hogo. Rzucił mu kulką w twarz i zabił go na miejscu. Bardzo nas to rozbawiło – taczaliśmy się prawie po ziemi ze śmiechu. Ja zobaczyłem, że dwa pozostałe Skaweny próbują się uwolnić. Zabiłem je „ z palcem w d...”. No i wszystko było by dobrze, gdyby nie Saxon.\nZaczął się on zastanawiać nad naszym postępowaniem. Stwierdził, że źle robimy poddając się manii zabijania. No i przekonał o tym Hoga i mnie. Konsekwencją tego był powrót do wcześniejszego stanu fizycznego i duchowego. Czuliśmy się znowu słabi i bezsilni. Ja poczułem, że od zielonych kamyków, które nazbierał sobie Hogo „bije” zaraza. Pozbyliśmy się więc ich. Ruszyliśmy dalej. Stanowiliśmy 3 drużyny – ja, Saxon i Hogo oraz jednoosobowe drużyny: Waclaw – który nie dał się przekonać i Józef, który się obraził na wszystkich i chciał już sobie od nas pójść.\nDoszliśmy do następnego pomieszczenia. Przywitał nas widok korpusu ludzkiego, który był zjadany przez Skawena, który widząc nas zaatakował. Zabiliśmy go, a następnego ciężko raniliśmy. Muszę także wspomnieć o dziwnym zachowaniu Waclawa, który na widok zwłok zaczął się oblizywać i zemdlał. Doszliśmy do sali tortur. Tam znaleźliśmy 3 gnomów. Jeden z wydłubanymi oczami i nabity na pal nie żył już. Jeden miał zmiażdżoną głowę, a ostatni miał coś w odbycie. Dwaj ostatni żyli. Uwolniliśmy więc ich i opatrzyliśmy. Tak więc pomimo narastającego strachu ruszyliśmy dalej – do ostatniej komnaty – w poszukiwaniu tego, który nas w to wpakował, czyli naszego gnomskiego przyjaciela – Gosna.\nOstatnia komnata – nie udało nam się zaskoczyć znajdujących w niej Skawenów. Musieliśmy więc stoczyć z nimi okropną walkę – ja zostałem osmalony przez miotacz ognia, Waclawowi zmiażdżyli lewą rękę, a Saxon stracił lewą dłoń i gdyby nie moja udana modlitwa błagalna o jego zdrowie do Nemerii, to chyba by już nie żył. W bitwie zginęło 2 Skawenów, a 2 zostało pojmanych.\nUwolniliśmy Gosna. Znaleźliśmy także coś, co było zatopione w skale – jakąś skrzynkę. Wydobyliśmy ją, a gdy do niej dotknąłem, to poraził mnie prąd. „Dosyć wrażeń na dziś” – pomyślałem i udaliśmy się w drogę powrotną. Przy wyjściu z jaskini zniszczyłem jeszcze miotacz ognia i kazałem jeńcom – czyli 2 Skawenom, którzy przeżyli i tym samym stali się naszymi jeńcami, by zawalili wejście do jaskini. Udaliśmy się na trakt – tam pochowaliśmy ciało jedynego gnoma, który nie przeżył tortur.\nW drodze powrotnej mieliśmy nadzieję na spotkanie z Fridrichem Grinbergiem, ale niestety się nie udało. Doszliśmy więc do osady Gnomów. Tam odpoczęliśmy tydzień.\nPo pięciu dniach obudził nas Gosno. Cały ubrany był w białe szaty. Zaprowadził nas do łaźni, gdzie wszyscy zostaliśmy umyci przez gnomki. Następnie zaprowadzono nas do jadalni. Tam każdy z nas zjadł po 3 ryby. Potem odwiedziliśmy kuźnię. Tam musieliśmy wykuć coś dla gnomskiego boga (Grungniego). Ja wykułem ul i osę z niego wylatującą. Potem wykute przedmioty złożyliśmy na ołtarzu.\nNo i dowiedzieliśmy się, że jesteśmy od tej pory obywatelami osady Sodenringen. Potem musieliśmy rozbawić Gnomów. Zrobiliśmy przedstawienie i było dużo radości. Hogo został zauważony przez Grungniego i dostał od niego super śmieszny kawał (czym się różni skowronek od pedała? Niczym obaj mają zasrane drążki). Było dużo radości.\nNastępnego dnia odbył się jarmark, z okazji przybycia namiestnika – Adolfa von Predricha. Razem z nim przybyli tam: tłusty Herman Folke – syn kasztelana będący pod opieką Adolfa, Patrich von Elce – kolega Hermana, Joszke Bansztain – pisarz, Vidrich Loumpert – kapłan Sigmara i Otto von Modke – dziesiętnik. Marcel Wilhelm Schlieman przedstawił nas rodzinie Wieźny – Berguncja – żona, Serafinia - matka, Vincent – kapłan Urlyka, Maurycy – syn(20), Kunegunda, Bonara, Freuzyna – córki. Następnie zapoznani zostaliśmy z namiestnikiem i jego ludźmi. No i zaczął się jarmark. Jedli my, pili i się bawili. Oczywiście nie zabrakło turniejów, w których nasza drużyna wiodła prym.\nNajpierw Olbracht doszedł aż do finału turnieju strzelniczego i zajął w nim 2 miejsce. Najpierw strzelał z łuku do tarczy – trafił 2 na 3 strzały, potem ze 150 metrów strzelał do tarczy – trafił 1 na 2. Następnie trzeba było trafić do zająca biegającego po dziedzińcu zamku – trafił jako pierwszy – 1 strzałą. Potem przegrał w finale ze strażnikiem dróg.\nW następnym turnieju, polegającym na wspinaniu się po 5 metrowym palu drugą nagrodę zdobył Józef a pierwszą Waclaw (potłukł się on przy tym bardzo, gdyż spadł z samego szczytu). Następnie Olbracht spadł jako przedostatni z konia przy ujeżdżaniu. Wygrał strażnik dróg.\nNo i największe zaskoczenie – przy ostatnim turnieju Józef zajął 1 miejsce siłując się na rękę w finale z De Bigossim (Józef popisał się nie tylko siłą i wytrzymałością, ale też inteligencją – opowiedział mu kawał po czym De Bigossi nie mógł się już siłować i przegrał).\nW tym dniu zaczęły także do nas ciągnąć dziewczyny. Józef dostał propozycję ręki córki młynarza Józefa Mullera. Waclaw chciał zdobyć przychylność Asuany – valaszki, ale niestety nie udało mu się i prawie wpadł w łapy wstrętnej Mauadra. Saxon zakochał się w młodszej od siebie o ponad 20 lat dziewczynie X... . Olbracht dostał najpierw propozycję od sołtysa wsi której ludzi prowadził w bitwie - Filipa Zmunza. Oferta dotyczyła jego córki: Brygidy. Następnie Wieźna na osobności zaproponował mu rękę średniej córki w zamian za zeznawanie przeciw Schlimanowi. Olbracht się nie zgodził i opowiedział Adolfowi von Predrichowi co się zdarzyło podczas bitwy. Gdy tak się bawiliśmy, do Waclawa przybiegła przestraszona Mauadra, zaginęła jej koleżanka Asuana.\nPo poszukiwaniach znaleźliśmy ją związaną i odurzoną w lesie. Porwali ją Herman von Folke, Maurycy Wieźna i Patrich von Elce. Szybka akcja pozwoliła ją uratować. Zanieśliśmy ją do jej szałasu i odbyliśmy ciekawą rozmowę z jej dziadkiem.\nPodobno u Valachów ma nadejść dzień Vendigo – jest to samo udoskonalenie się, czy coś takiego. Valachowie nie mogą chodzić w zakazane miejsca, których strzegą druidzi. Podobno kryje się tam coś co może być wykorzystanie do złych czynów. Podobno wilki atakują ludzi w tamtych górach. Źle się dzieje. My skojarzyliśmy, iż w pobliskich górach też nie ma już druidów i że Fridrich Grinberg ostrzegał nas przed jakimś Vendi. Pod koniec dnia przyszedł do nas człowiek, którego uratowaliśmy przy wejściu do kotliny – Klaus Ostenbruk. Dziękował nam bardzo (w sumie to mu się nie dziwie).\nNastępnego dnia Olbracht uczestniczył w uroczystości nadania wiary dla dziecka ze wsi Naderecht. Dziecko ma na imię Adam, a Olbracht wybrał mu wiarę oczywiście Nemerii. Gdy te uroczystości się zakończyły, przyszedł czas na sąd. Otóż Wieźna wytoczył przeciwko nam wiele spraw: o zagarnięcie wioski Kurzberg, o przejęcie drwali, Hoga oskarżył o włamnie się do zamku, a Józefa o to, że opuścił ziemię, jaką mu przydzielił. Następnie oskażył Józefa młynarza o kłusownictwo i wycinanie drzew, a Schliemana o zabranie wsi i ziem. Schlieman natomiast oskarżył go o zdradę i próbę zagarnięcia całej kotliny.\nNo i zaczęły się rozprawy. Po pierwsze uratowaliśmy Józefa młynarza – jeleń, którego przyniesiono jako dowód, nie był jeleniem królewskim, a także okazało się, że nie ściął on jeszcze żadnego drzewa. Gorzej było z naszym Józefem – zająknął się on podczas przysięgi, co świadczyło na jego winę i stał się od tej pory chłopem Wieźny. Następnie rozstrzygnąć miała się sprawa wioski i drwali. No to nasz ukochany Saxon zdecydował się na sąd boży i przeszedł boso po rozżarzonych węglach. O dziwo nawet go nie zabolało.\nNastępnie Hogo przyszedł z całą społecznością gnomią, która się za nim wstawiła – oczywiście został on uniewinniony. Podczas procesu na naszego Józefa spadły podejrzenia o liczne kradzieże podczas jarmarku. Zabrany został na salę tortur, ale na szczęście wina nie została mu udowodniona. To był koniec 1 dnia procesu.\nNiestety – nie był to koniec dnia. Otóż przybyła do nas jedna osoba ze wsi Kurzberg – okazało się, że jakaś kobieta umarła pomimo młodego wieku. Udaliśmy się więc tam. Hogo stwierdził zgon, ale nie z powodu starości, lecz z powodu otrucia. Gdy przepytaliśmy dzieci, to okazało się, że widziały one jakąś postać kręcącą się wkoło wioski – niewysoką, z brodą, wąsami, w płaszczy z kapturem, w szarych spodniach i zielonej koszuli.\nPostanowiliśmy wartować w nocy. Nic się jednak nie wydarzyło. Rano znaleźliśmy ślady w pobliskim lesie – jakby ktoś obserwował wioskę. Przestrzegliśmy więc wieśniaków by sami się nigdzie nie oddalali- by chodzili w grupkach. Udaliśmy się na ostateczną rozprawę – między Schliemanem i Wieźną. Rozprawa trwała długo – my włączaliśmy się do rozmowy – broniliśmy Schliemana i oskarżaliśmy Wieźnę. Nasi przeciwnicy bronili się bardzo dobrze, tak więc nie byliśmy pewni ostatecznego rozwiązania tej sprawy. Wynik miał być ogłoszony następnego dnia.\nGdy mieliśmy się udać do wioski, przybiegł do nas Hogo. Niestety – był przestraszony, spodziewaliśmy się najgorszego. Okazało się, że jedna dziewczynka z wsi Naderecht chora jest na nieuleczalną chorobę – leprę. Udaliśmy się tam z Hogiem by ją o tym poinformować. Saxon zobaczył płaczącego Klausa Ostenbruka – to on był nosicielem choroby.\nOpowiedział nam swoją historię: 15 lat temu, kiedy miał 25 lat trafił ze swoją drużyną do grobowca Hopfeny!!! Ta kazała im iść do grobu swojego męża i przynieść jakiś przedmiot. Klaus się nie zgodził, więc Hopfena zesłała na niego tą właśnie chorobę. Od tej pory szwęda się on po świecie i męczy się – powoli umierając.\nPo krótkiej rozmowie i pewnych wyjaśnieniach doszliśmy do wniosku, że mamy tych samych wrogów. Ruszyliśmy do Adolfa von Predricha z pomysłem, by w górach założyć Leprizoruim – ośrodek dla chorych na leprę. Oczywiście ten pomysł nam się spodobał.\nRuszyliśmy do Kurzbergu i na miejscu niestety spotkała nas już druga ofiara – kobieta, która oddaliła się od grupy w celu robienia kupy. W pobliżu znaleźliśmy na drzewie wełnę owcy. Postanowiliśmy wartować w nocy.\nKiedy robiliśmy obchód po domach , zobaczyliśmy, że drzwi od jednego z domów są otwarte. Ja się przyczaiłem, i jak tu ktoś siekierą w głowę nie rąbnie – jakoś przeżyłem, ale gość uciekł. Niestety pościg nie doprowadził nas do sprawcy. Ślad urwał się po 4 godzinach szukania. Należy dodać, że zginęły 2 kolejne osoby z wioski.\nRano udaliśmy się na rozstrzygnięcie procesu. To było miłe przeżycie – Wieźna zły, a Schlieman dobry – sprawa o zdradę trafić miała do księcia. Niestety dzień nie był taki do końca. Gdy wróciliśmy do Kurzbergu okazało się, że znowu jest jedna ofiara. Kiedy mieliśmy wdrażać w życie nasz wspaniały plan schwytania mordercy, Józef, który wracał inną od nas drogą, natrafił na złoczyńcę. Zaczął się pościg. Dorwaliśmy gada. Zostawiliśmy go przy życiu. Niestety nie chciał nam wyjawi, czy ma przyjaciół. Zginął z rąk Klausa Ostenbruka. Jego przyjaciele sami się ujawnili. Zaatakowali drużynę. Zostali złapani i dostali chłostę.\nPostanowiliśmy wyruszyć do wioski Waclawa – jego sny były coraz gorsze. Wzięliśmy jedzenie i w drogę.\nZaczęło się źle – otarłem sobie poważnie rękę na początku podróży. Potem połowa drużyny zachorowała. Potem ja dostałem piorunem – cudem przeżyłem. Ciągle padał deszcz. Potem spotkaliśmy Staruszka – Ludomiła. Pomogliśmy mu w porządkach, a on nas ugościł. Potem dał nam kilka magicznych strzał. Saxonowi dał kieł trolla, który po namoczeniu we własnej krwi i wypowiedzeniu słowa Bargatuba pozwalał na szybsze zdrowienie organizmu.\nRuszyliśmy dalej. Stan zdrowia drużyny był coraz gorszy – w końcu okazało się, że nie trafiliśmy. Po kilku dniach jedzenie się skończyło. Polowaliśmy na gołębie. Skończyły się strzały i bełty. Głodowaliśmy. Potrwało to jeszcze kilka dni – Olbracht żywił się larwami, a cała drużyna jadła korzonki.\nPodczas wchodzenia pod pewną górę Saxon i Olbracht poczuli się obserwowani – czuli, że w pobliskim lesie coś jest. Po dokładnym zbadaniu sprawy znaleźli na gałęzi wisiorek ( ten sam co u Walahów). Olbracht go zniszczył. Kilka chwil później wchodzili już pod górę. Tam czekała na nich niespodzianka. Otóż, gdy szli zboczem góry, zaczęła na nich spadać lawina błotna. Jakoś to przeżyli – Saxon cudem uniknął śmierci (lawina porwała go, ale przed uskokiem się zatrzymała).\nNastępnego dnia trafili na spalone domostwo – dziwne było to, że w zagrodzie leżały owce – chude owce. Dziwne było także to, że kości ludzkie leżały w jednym miejscu – tak jakby ktoś je tam rzucił. Pochowaliśmy kości i ruszyliśmy dalej.\nNastępnego dnia leżał śnieg – w lecie!!! Czuliśmy, że to nasze ostatnie chwile – ledwo mogliśmy iść. Nagle coś zobaczyliśmy – goblina – był ranny. Józef go zabił. No i spotkaliśmy Valachów – zaprosili nas a jedzenie. Oczywiście ucieszyliśmy się i poszliśmy z nimi. Gdy siedzieliśmy w jednym z domów i czekaliśmy na strawę, usłyszeliśmy krzyki z zewnątrz. Do domu wpadła bestia – Valach zaczął bić jej pokłony. Wtedy zrozumieliśmy – to my mieliśmy być jedzeniem. Bestia zaatakowała. Waclaw dostał pierwszy. Ledwo żył. Olbracht dostał potem. Potem bestia znowu zaatakowała Olbrachta – stanął dzielnie, ale był bez szans, dostał i zginął. Potem Waclaw w bohaterskim ataku został zmiażdżony przez bestię. Tak to koniec Olbrachta. ;(((\nPłaczcie wszyscy dobrzy ludzie – zginął ktoś wyjątkowy. Pozostaje tylko nadzieja, że ktoś będzie kontynuował dzieło Olbrachta. Na pocieszenie pozostaje to, że nie dostał się on w ręce Hopfeny – poszedł do Morra, a po drodze spotkał się jeszcze w postaci astralnej z drużyną – poprosił by wspierała ona Hoga w misji jaką ma. Ciekawe, czy drużyna się do tego zastosuje?\nRetrieved from "http://scratchpad.wikia.com/wiki/Dzieje_bohater%C3%B3w_2_-_Olbracht_Nase?oldid=300022"


Dlaczego pęcherz może być nadpobudliwe? | LadyJournal.EU Polska\nDlaczego pęcherz może być nadpobudliwe?\nW okresie menopauzy lub ciąży u kobiet\nBardzo często ludzie oglądają oddawanie moczu przez małych odstępach czasu. Oczywiście, jest możliwe połączenie z historią naprężeń lub zastosowanie diuretyków lub herbat leczniczych do utraty wagi. Ale jak zrozumieć, że gdy pęcherz nadreaktywny występuje bez widocznego powodu i trwa dłużej niż miesiąc?\nWtedy może również manifest syndrom zwany pęcherz nadreaktywny.\nObjawy tego są takie, że człowiek zawsze chce skorzystać z toalety, jeśli pił dużo płynów. Chociaż w rzeczywistości nie było nic. A przy oddawaniu moczu na niewielką ilość cieczy, która jest zdrowa osoba nie chce skorzystać z toalety.\nPrzyczyny częste oddawanie moczu, które mogłyby doprowadzić do tego zespołu, może być ustawiony. Wspólne dla wszystkich powodami są: zakłócenia hormonalne, impotencja u mężczyzn, szok u dzieci po ciężkim strachu, a także cukrzyca czy nowotwory, które odnoszą się do wszystkich ludzi.\nJednym z powodów częstych pragnień w toalecie jest podniecenie. Ale co do zasady, to jest widoczne tylko po stosunku płciowym lub jego wystąpieniu. W zasadzie, może to nawet nie być nazywany zespołem, ponieważ sytuacja może trwać dłużej niż kilka godzin, jeżeli wszystkie inne parametry osoba jest zdrowa.\nOprócz tego powodu nadreaktywnego pęcherza może być tymczasowe. W tym przypadku, nie ma powodu jakichkolwiek poważnych naruszeń. Po prostu, to jest postrzegany jako zjawisko naturalne w niektórych sytuacjach. Sytuacje te zwykle określane w okresie menopauzy lub ciąży. Jest oczywiste, że może to być tylko żeńska połowa populacji.\nPodczas klimakterium występują znaczące zmiany w zakresie hormonalnych i mikroflory w wewnętrznych narządów rozrodczych. W efekcie, kobieta może pojawić częste pragnienia w toalecie połączony z aktywnymi procesami, jakie zachodzą w jej ciele. Zazwyczaj wkrótce po menopauzie wraca do normy, wszystko jest coraz lepiej sama. Ale jeśli ten zespół jest bardzo daje wielki dyskomfort, należy skonsultować się z lekarzem. On określić pewne witaminy, które z pewnością pomogą uporać się z tym problemem.\nTeraz w odniesieniu do ciąży. Zespół pęcherza nadreaktywnego jest pokazany w 95% kobiet w ciąży. To nie jest chorobą, a przeważnie nawet nie zmiany hormonalne. Tutaj nacisk położono na fizyczne zmiany w wielkości macicy. Przejawia zespół, kiedy macica jest już zaczyna rosnąć na wielkość. W związku z powyższym, istnieje nacisk na wewnętrznych narządów płciowych i narządów moczowych, który wzrósł jedynie w rozwoju płodu. To jest powód, że pęcherz prostu stale muszą być zmniejszone.\nW przypadku tego typu zespołem prześladuje was stale, i nie można normalnie żyć z nim, należy udać się do lekarza, aby traktować go na własną rękę nie ma sensu. Jest to konieczne w celu przezwyciężenia lęku ponadto, że choroba ta nie jest fatalny, i nie zawsze jest uważana za chorobę. Lekarz Ci wyznaczyć witamin ani pić, ani zaleceń prostego leczenia.\nPonadto, należy zauważyć, że poważne leczenie przepisanych leków tylko w przypadku, gdy ściany pęcherza są osłabione i wymagają ćwiczeń. W innych przypadkach, jeśli nie działają, wszystko jest rozwiązany znacznie łatwiejsze i szybsze.


07/06/2016 / Lifestyle / komentarze 22\nW maju się działo, oj tak! Od pierwszego dnia miesiąca do ostatniego. Pełno wrażeń, podróży, radości i spotkań. Zaczęło się od majówkowej wizyty w Krakowie i reportażu poprawin Angeliki i Arka, których znacie z bloga A Dreamer’s Life. To były dla mnie bardzo emocjonujące chwile. Prosto z samolotu przyjechałam późnym wieczorem na wesele, więc mogłam zamienić parę zdań z parą młodą, która wyglądała olśniewająco. Następnego dnia na poprawinach towarzyszyłam z aparatem Angelice i Arkowi oraz ich gościom. Atmosfera była świetna, więc wróciłam do domu ze zdjęciami pełnymi emocji i radości. Więcej znajdziecie za kilka dni na stronie mytych.photography\nPóźniej nie mniej emocjonujący wyjazd do Warszawy. Głównym jego celem było zrobienie wyczekiwanego kilka lat tatuażu u Juli z Junior Ink. Julie obserwuje od dawna i wiedziałam, że jak mam mieć kolejny tatuaż to tylko u niej. Zresztą nad pierwszym też będziemy pracować, ale muszę jeszcze uzbierać na to fundusze. Samo wykonanie tatuażu i atmosfera panująca w studiu mega! Ból do zniesienia, jedynie kontury były nieprzyjemne, a tak poza tym czułam się fantastycznie. W tle leciała płyta Aerosmith, a jak zaczynałyśmy znany wszystkim „Crazy”. Aż się uśmiechałam pod nosem i nie kryłam łez wzruszenia, jak spełniałam swoje marzenie. Sarenka wyszła pięknie, Julia dopieściła każdy detal. Jestem bardzo zadowolona i w lipcu idę po więcej… ups!\nW Warszawie byłam chwile, ale spędziłam je bardzo intensywnie. Spotkałam się ze znajomymi i przyjaciółką, zrobiłam zakupy w Risk Made in Warsaw oraz odwiedziłam urocze bielańskie kawiarnie Roślina i Czytelnia. Wreszcie udało mi się spotkać z Renią z bloga Ronja, a na miejsce spotkania wybrałyśmy żoliborską Ósmą Kolonię. Spacerując po Śródmieściu zjadłam pyszne wegańskie danie w Kik Fit Bar i udało mi się wyściskać i pogadać z Magdą z bloga Feminine.\nW maju również obchodziłam pierwsze urodziny bloga, poświęciłam temu osobny wpis, a Wy (moi czytelnicy) sprawiliście mi najlepszy prezent w postaci 1004 fanów na facebooku! Jeszcze raz bardzo dziękuję.\nW tym miesiącu wydarzyła się jeszcze jedna ważna rzecz, a mianowicie zdałam końcowy egzamin na SFI (kursie języka szwedzkiego), Bardzo się cieszę, bo w krótkim czasie przeskoczyłam o jeden poziom i niedługo później nasza nauczycielka zaproponowała mi podejście na egzaminu. Trochę się stresowałam, bo nie przyłożyłam się do nauki tak dobrze, jakbym chciała, ale udało się. Na części ustnej nie mogłam lepiej trafić, bo tematem był między innymi wegetarianizm, więc ze słownictwem było mi łatwiej. W sierpniu zaczynam kolejny poziom nauki SAS w tej samej szkole. Jeszcze nie wiem w jakie dni i jak często będę miała zajęcia, ale myślę, że teraz będę musiała uczyć się znacznie więcej.\nKulinarnie znów było ciekawie. Jak zwykle eksperymentowałam z nowymi koktajlami i sorbetami. Przepisy kilku z nich wrzucałam na facebooka. Do tego pojawiły się nowe przepisy na raw ciasto malinowe, genialny chleb gryczany, pracowałam również nad przepisem na witariańskie cytrusowe kulki z makiem (niedługo na blogu)\nOstatnimi czasem mniej kupuje (choć mój mąż chyba tak nie uważa). Wróciłam do minimalizmu kosmetycznego, zakupy odzieżowe robię z listą albo wcześniej wyszukuje w internecie perełki, które kupuje stacjonarnie. W związku z tym inspiracje w tym miesiącu trochę krótsze. W czerwcu jadę do Polski z listą zakupów (głównie kosmetycznych, bo co nieco mi się kończy), więc pewnie w następnym mixie więcej będzie się działo.\nPoza tym zupełnie zapominałam napisać w Kwietniowym mixie o naszej 7 rocznicy związku z Arkiem, na którą wybraliśmy się do wegetariańskiej restauracji Hermans. W tym czasie w Sztokholmie była moja mama, więc mogła zostać z dziewczynkami w domu, a my wybraliśmy się na randkę klasyka (restauracja + kino). Bardzo spodobało mi się to miejsce. Świetnie położone, z przepięknym widokiem, a jedzenie przepyszne. Dania w formie bufetu, wszystko ciepłe, świeże i dokładane na bieżąco, w cenie lunchu pyszna herbata Pukka (do wyboru wiele smaków). Jak będę miała gości, to chętnie ich zabiorę w to miejsce, tylko wcześniej zrobię rezerwacje, bo miejsca przy oknie z pięknym widokiem są mocno oblegane, a jednak wielki atut tego lokalu. My akurat trafiliśmy do restauracji jak było dość chłodno, więc ogród był zamknięty, ale to też może być świetna opcja na lunch, czy kolację w piękny letni dzień. Niestety nie zrobiłam żadnego zdjęcia na naszej randce, telefony były wyłączone, więc załączam zdjęcie ze strony restauracji.\nKsiążka „Rok w lesie” Emilii Dziubak\nTę książkę postanowiłam zakupić po recenzji na blogu Inne Życie. Zresztą co do nich nie zajrzę, do zaraz czymś mnie kuszą, ale są to rzeczy wyjątkowe i piękne, więc dawkuje sobie te perełki na różne okazje. Tym razem chciałam przywieźć Matyldzie prezent z mojej podróży do Warszawy i zdecydowałam się na „Rok w lesie”. Ta książka zauroczyła mnie od pierwszego wejrzenia. Piękne ilustracje, każdy detal zachwyca. Jej forma mnie zaciekawiła, a zarazem oczarowała. W książce nie znajdziecie zbyt wiele słów. To dwanaście rozkładówek z kolejnymi miesiącami pokazujących jak żyją zwierzęta, jak odpoczywają, bawią się, jedzą. A tylko od Was i od Waszych dzieci zależy jak opowiecie historię, jak wytłumaczycie kto się z kim lubi, a z kim nie do końca, kto jest czyściochem, a kto żarłokiem. Wspaniała zabawa dla całej rodziny.\nKsiążka „Jaglany Detoks” Marka Zaremby\nO tej książce pisałam już przy okazji wpisu o tym jakie są moje wrażenia po przejściu 7 dniowego programu Jaglany Detoks. Wiecie już zapewne z niego, że nie potraktowałam tego jako diety odchudzającej, czy cudownego oczyszczenia ciała w kilka dni. Kupując tą książkę i kartkując ją w księgarni widziałam, że jest tak wiele powtarzających się wskazówek, które przekazał mi jakiś czas temu naturopata. Postanowiłam zagłębić się w książkę, aby sobie przypomnieć co nieco i usystematyzować wiedzę. Poza tym Jaglany Detoks jest bardzo ładnie wydany i zawiera smakowite przepisy. Myślę, że warto zapoznać się z tą książką, szczególnie, jeżeli zależy nam na dobrym zdrowiu i samopoczuciu, nie tylko na diecie wegańskiej.\nTen magazyn znałam od dawna, ale dopiero podczas podróży do Warszawy zdecydowałam się po niego sięgnąć. Zachęciły mnie ciekawe przepisy i piękne zdjęcia. Znalazłam czas na przeczytanie i obejrzenie magazynu dopiero po powrocie do Szwecji i przepadłam. Mam wielką słabość do magazynów i fotografii kulinarnej, więc chyba wyobrażacie sobie jak jestem zachwycona. Kilka przepisów już zdążyłam wypróbować, w tym ten na chleb gryczany, który w maju znalazł się na blogu. Polecam Wam gorąco ten magazyn, jeżeli go jeszcze nie znacie. Nie to wegańska pozycja, ale dużo w niej wege przepisów i ciekawych artykułów.\nTym razem na blogu spokojniej, spore zmiany za mną, więc myślę jeszcze o jakiś kosmetycznych sprawach, o których oczywiście Was poinformuje.\nLubię czytać historie inspirujących osób, tym razem jak zawsze nie zawiedli Tosia i Radek swoim reportażem o Anicie, Magazyn Buzzujemy historią Karoliny, a Feminine o Pani Ewie\nSekrety długowieczności na kanale Sięgnij po zdrowie, zachęciły mnie do przeczytania książki „Niebieskie Strefy” Dana Buettnera. Bardzo interesują mnie takie tematy, więc polecam i Wam!\nOwocowe tapety u Weroniki z Mavelo.pl skusiły do zmian na telefonie. U mnie króluje arbuz. A wy co wybierzecie?\nDla osób, które ciągle szukają swojej pasji, wspaniały przewodnik i wyzwanie, które startuje 13 czerwca. Zaprasza Olga Siekierska\nKto jak kto, ale Natalia wiedzą fotograficzną dzielić się umie. Tym razem stworzyła darmowego e-booka z podstawami fotografii.\nMarta rozprawia się z błędnymi przekonaniami dotyczącymi odżywiania. Koniecznie zajrzyjcie na bloga Wellbelicious.\nJak wiecie w zeszłym miesiącu powstała moja fotograficzna strona mytych.photography. Postanowiłam z tej radosnej okazji i w związku z niedawno obchodzonym rokiem bloga zrobić dla Was konkurs, w którym do wygrania będzie sesja zdjęciową dla dwojga. Koniecznie weźcie udział, a może spotkamy się niebawem w Warszawie! Zapraszam na fanpage Mytych Photography.\nPoprzedni wpis Weekendowe migawki #5 Nynäshamn\nNastępny wpis Weganka pyta: ” Wegański makijaż, to proste!”


Akwaterapia jako podtrzymanie aktywności po urazach | KiF - Zacznij od dziś\n22 kwietnia 2014 Akwaterapia jako podtrzymanie aktywności po urazach\nJak powszechnie wiadomo, czym więcej trenujemy, tym nasze ciało jest coraz bardziej przeciążone i narażone na występowanie różnego rodzaju kontuzji. Zawodnicy czują presję i w pierwszej kolejności zależy im głównie na jak najkrótszym czasie powrotu do formy.\nAkwaterapia to nic innego jak ćwiczenia wykonywane w wodzie gwarantujące tzw. „czynny odpoczynek”. Zapewniają podtrzymanie sprawności układu krążenia, szybkości, koordynacji, równowagi oraz siły. Od poziomu zanurzenia naszego ciała zależy stopień obciążenia jaki wywołuje opór wody. Im jesteśmy głębiej tym mniejsze obciążenie działa na układ mięśniowo – szkieletowy. Jeśli wejdziemy do basenu i woda będzie sięgała nam do klatki piersiowej działa na nas 25% obciążenia. Natomiast jeśli zanurzymy się do pasa, obciążenie będzie równało się 50%. Kolejną istotną cechą jest temperatura wody. Typowe zajęcia w basenie prowadzone dla pacjentów ortopedycznych odbywają się w 32 – 34,5°C. Dla porównania, zawodnicy trenujący intensywnie ćwiczą w wodzie o temperaturze 26 – 28°C.\nProgram treningowy bazuje na ćwiczeniach, jakie są stosowane w środowisku lądowym, w zależności od dyscypliny. Należy pamiętać, że zanim sportowiec wróci do właściwych ćwiczeń, ukierunkowanych na jego dyscyplinę, muszą zostać przeprowadzone testy i próby w płytkiej wodzie, aby ocenić jego możliwości i przygotowanie ciała do pełnego, intensywnego obciążenia. Cała seria prób powinna odbyć się bezboleśnie i bez występowania jakichkolwiek obrzęków.\nIstnieją również sytuacje, kiedy akwaterapia jest bezwzględnym przeciwwskazaniem. Mamy tutaj na myśli: gorączkę, różnego rodzaju uszkodzenia, zakażenia i choroby skóry, choroby zakaźne, zbyt wysokie lub zbyt niskie ciśnienie tętnicze, ostre choroby płuc, tracheotomia, a także paniczny strach.\nRehabilitacja w środowisku wodnym jest przeprowadzana pod okiem specjalisty dzięki czemu można na bieżąco modyfikować trening i dobierać odpowiednie ćwiczenia.\nSłowa kluczowe: akwaterapia, fizjoterapia, leczenie kontuzji, leczenie w wodzie, servah, trening w basenie, trening w wodzie, urazy sportowe


Lechickie Odrodzenie : Lechicki Przegląd Tygodniowy: 15 milionów "zarażonych" Lechitów w satanistycznych planach antynarodowej administracji\nLechicki Przegląd Tygodniowy: 15 milionów "zarażonych" Lechitów w satanistycznych planach antynarodowej administracji\nZapraszamy do dziesiątego Lechickiego Przeglądu Tygodniowego, gdzie wydarzenia omawiamy w duchu wartości narodowych i słowiańskich:\n- sataniści, Chazarowie, masoni, okultyści - słowem wrogowie Słowian, Lachów, Wolnej Woli Rodów i pełni zdrowia i potencjałów ich dzieci - odsłonili się już całkowicie w swoich intencjach, objawili prawdziwe oblicza drapieżców nienawidzących wszystkiego, co stanowi o naszej rodzimej i tak ludzkiej, jak boskiej wartości. Już tylko ludzie najsilniej omamieni programami kontroli umysłu, w tym babilońsko-katolickim, nie widzą oczywistych okupacyjnych działań, a co najmniej są zdezorientowani i potrzebują więcej latarni, by wyjść z mroku. Nie tylko kolejne działania, lecz przekazy słowne ze strony polityków dają wyraz pogardy i groźby dla Narodu. Premier mówi: Nie chcemy, by ludzie ponieśli śmierć lub Seniorzy, wasze życie jest zagrożone, a wicepremier: Narażacie na śmierć mnóstwo ludzi. To nie są przestrogi zatroskanych opiekunów społeczeństwa, lecz afirmacje cierpienia i śmierci współgrające z intencjami i scenariuszami tych, którzy na swoje mapy sztabowe nanieśli ostateczne ruiny Lechistanu i obozy koncentracyjne dla zdziesiątkowanych Polaków. Tak się nie stanie - obłąkani, pozbawieni przehandlowanych dusz urzędnicy upadającego systemu tylko mocniej uderzyli w dzwony Pobudki Słowian. Nie mogą jej już zatrzymać, jedynie w zaciekłości wykonywać instrukcje nad przepaścią. Nie mogą zatrzymać tego, co najsilniej próbowali powstrzymać - jednoczenia się Lachów w obronie wolności.\n- w próbach przetrwania niektórzy politycy głośno podkreślają swoje poparcie dla demonstrujących tłumów Polaków, mówiąc lub pisząc o wolności wyboru obywateli, Narodu (niektórzy już nawet zaczęli pisać to słowo z dużej litery, jak lechiccy patrioci), prawach kobiet i społeczeństwa. Tak jak prezydent Gniezna, który napisał na swoim profilu, że Kobiety o różnych poglądach, wykształceniu, miejscu zamieszkania, wyszły na ulice, bo chcą decydować, mieć wybór, i rozstrzygać te trudne decyzje zgodnie ze swoim sumieniem. Dzisiaj jako włodarz miasta jestem z Wami. Żadna władza nie ma prawa decydować za Was. Stowarzyszenie Lechistan Gniezno zareagowało wpisem przypominającym niedawne, bardzo stanowczo wyrażane poparcie owego prezydenta dla restrykcji wobec Rodziców nieszczepiących swoich dzieci (zakaz przyjmowania do szkół i przedszkoli). Jak już to nie raz zaznaczyliśmy, urzędnicy Matrixa nie mają ducha (często i DNA) słowiańskiego, w związku z czym ich zwroty poglądowe są hipokryzją, manewrami taktycznymi. Dotyczy to wszystkich odpowiedzialnych za kampanię pogłębiania niewoli narodowej, w tym premiera, którzy oświadczył: Odłóżmy spory na czas pandemii. Sens, praktyczne zastosowanie i zuchwalstwo takiego przekazu byłyby takie same, gdyby rzec: Odłóżmy działania obronne na czas pandemii w przypadku inwazji obcych armii na Polskę. Jest to hipokryzja i wyrachowane krępowanie ruchów obronno-wyzwoleńczych Lachów. Które - nie może się już udać, a zadziała najzupełniej przeciwnie.\n- prokurator generalny i przy okazji minister systemowej sprawiedliwości wydał nakaz ścigania organizatorów demonstracji, co jest łamaniem praw słowiańskich, w tym Prawa Wolnej Woli. To kolejny przykład objawionej nienawiści i uzurpacji urzędnika antylechickiej administracji. Równie bezprawne według reguł lechickich było zatrzymanie czternastoletniej dziewczyny pod zarzutem organizowania demonstracji. Wolni Słowianie mają wszelkie prawo stanąć na przestrzeni wspólnej i wypowiedzieć wszelkie Słowo. Ten przywilej należy do najświętszych wartości Narodu. Urzędnik/policjant, który tego nie rozumie i nie szanuje, nie nadaje się do żadnych funkcji mających wpływ na losy Rodaków. W tym wypadku złamane zostało także Prawo Nietykalności i prawa rodowe: nikt nie ma może decydować o wyborach i położeniu czyichś dzieci, a tym bardziej upokarzać ich i zastraszać, gasić odwagi i inicjatywy, powodować traum i utraty wiary w swe możliwości. Policjant słowiański ma być tylko i wyłącznie strażnikiem, empatycznym, świadomym, silnym duchowo obrońcą Rodaka, nigdy jego ciemiężycielem. Dla policjantów szykanujących Rodaków dalsza praca w mundurze nie będzie możliwa, podobnie jest z rzecznikami, którzy usprawiedliwiają interwencje o charakterze antywolnościowym i antynarodowym. Policjantów empatycznych, znużonych patologicznym obrazem sytuacji i niezręcznym położeniem, honorowo lawirujących między opresyjnymi instrukcjami odgórnymi, a próbami unikania szykanowania Wolnych Rodaków, uspokajamy - ten ciężki czas dobiega końca, a wy będziecie trzonem Narodowej Policji Lechickiej. Warto trwać na drodze zgodnej z wołaniem serca, duszy i honoru męskiego.\n- profesor Bralczyk rzekł: "marsze się skończą, a wulgarność w przestrzeni publicznej zostanie", i ma rację. Nie ma żadnego wytłumaczenia dla pozbawionej granic wulgarności haseł demonstrantów, niezależnie, jakie kierują nimi intencje. Wulgarność to cecha chazarska, nie lechicka! - i została w ciągu ostatnich 20 lat celowo wprogramowana w mentalność i nawyki komunikacyjne Polaków poprzez media, w tym polskie filmy (nawet komedie), programy rozrywkowe, kanały youtuberów, i co szczególnie smutne i wymowne - kabarety, dotąd kojarzone z wysokim poziomem kultury, taktu i świadomości. Wulgarność objęła szczególnie młodzież, która z naturalnych powodów nie filtruje treści pod kątem wpływu na dzieci czy wrażliwe dziewczęta i osoby starsze, o skutkach dalszego pogłębiania powszechnej, publicznej niechlujności komunikacji nie wspominając. Przekazy telewizyjne wyraźnie pokazują, że w marszach uczestniczy wiele dzieci. Nad ich głowami widać wulgarne napisy dotyczące także kwestii intymnych, co jest sprzeczne tak założeniami ochrony psychologicznej, jak zasadami Wed (broniącymi przed seksualizacją i zanieczyszczeniami mentalnymi dzieci). Polacy nie pierwszy raz wyszli na ulice z transparentami i hasłami w imię praw i wolności - natomiast skrajna wulgarność to owoc westernizacji, która dokumentnie podeptała zasady taktu żywe jeszcze w PRL. Część demonstrantów eksponuje takie wulgaryzmy z nieświadomości (brak filtru, przyjęcie "norm", część dla prowokacji i kumulowania agresywnej energii). Tymczasem do zademonstrowania Wolnej Woli Narodu, potrzebne są trzy rzeczy - dumna, ale taktowna postawa, zjednoczenie we wspólny, odporny na prowokacje i chazarskie gry szereg, oraz świadomość. Prawdziwa, pełna świadomość - która nie ogranicza kwestii wolności do ustawy aborcyjnej...\n- ...lecz pozwala założyć, że przyjęcie jej w takim, a nie innym momencie nie jest przypadkiem. Siły kontrolujące Ziemię Lechicką i instruujące systemowych urzędników nie działają przypadkiem, lecz z rozmysłem taktycznym. Wyprowadzenie tłumów na ulice podczas spreparowanej pandemii pozwala nie tylko z bezkarną fantazją drukować kolejne "rekordy zachorowań", ale też otwiera znakomite preteksty do dokładania restrykcji, upokorzeń oraz wprowadzenia stanu wyjątkowego. Dlatego siłą Lacha jest jego świadomość, czujność, przenikliwość, przewidywanie skutków oraz zachowanie opanowania. Stan wyjątkowy jest zatem logiczną i nieuchronną konsekwencją podtrzymanej taktyki chazarskich okupantów, podwajających coraz śmielej wyniki "zachorowań", przy czym jeśli już padły słowa, że "do wiosny zachoruje połowa Polaków", to skutek tego jest także czytelny - całkowity paraliż zdolności i inwencji ochronno-wyzwoleńczych Polaków, kuriozalny areszt w trybie domowym lub obozowym, pod zupełnie bezkarną i stosującą wszelkie diabła godne metody kontrolą obcych sił.\nTen satanistyczny scenariusz się nie spełni, ponieważ - tradycyjnie - siły mroku i rasy hybrydowe (bezduszne) nie doceniły potencjału duchowego i siły mobilizacyjnej Słowian. Z determinacją ignorują także proces wolnościowy obejmujący całą planetę. Nie zostaną zatem i przymusowo zaszczepieni żadni Lechici, którzy się na to nie zgodzą. Należy z odwagą i opanowaniem wyrażać swoją Wolną Wolę i powoływać się na prawo naturalne. Ogniska zrywu narodowego nie mogą już zostać ugaszone, tylko się pomnażają. Zuchwalstwa rządzących wywołały pobudkę kolejnych patriotów - a przy okazji przyspieszyły zapowiadany nieodwracalny upadek Kościoła Katolickiego i wszystkich religii.\nW związku z tym ponownie wzywamy do tworzenia lokalnych związków/stowarzyszeń w duchu narodowym/lechickim, wspartych o prawo naturalne i zasady wyznaniowe Słowian. W tym nasza MOC.\nWezwanie do tworzenia lokalnych ognisk wyzwoleńczych:\nAnonimowy 1 listopada 2020 10:13\nA próby przymusu szczepień będą czy też już nie ??\nCzcibor i Dobromiła 3 listopada 2020 11:32\nPowołanie się na prawo naturalne, Wolną Wolę i wyznanie wedyjsko-słowiańskie już chroni. Twórzmy lokalne stowarzyszenia o to wsparte. A reżim i tak już się sypie i nie zdąży wprowadzić mechanicznego terroru z map sztabowych.\nAnonimowy 3 listopada 2020 05:31\nKiedy wypatrywać wyzwolenia?\nUnknown 5 listopada 2020 01:47\nAnonimowy 15 listopada 2020 05:35\nNo wlasnie kiedy będzie koniec tego cyrku...\nCzcibor i Dobromiła 19 listopada 2020 14:38\nTen rok był rokiem obnażenia. Diabeł pokazał rogi, musiało mocno wstrząsnąć ludźmi. Przyszły rok to już czyszczenie. Z każdym miesiącem przyspieszenie będzie widoczne.


Wisła spróbuje przełamać się w Poznaniu. Jakub Rzeźniczak: stać nas na bardzo dobry mecz - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nOpublikowano: pt, 22 paź 2021 13:46 2021-10-22T13:46:33.817Z\nSport Najlepszy wynik, jaki Wisła Płock przywiozła w ostatnich latach z Poznania, to remis. Nafciarze przeważnie przegrywają przy Bułgarskiej, a do tego w tym sezonie nie zdobyli choćby punktu w delegacji. Czy przełamią się w stolicy Wielkopolski? - Znając logikę Ekstraklasy, wszystko jest jednak możliwe - mówi Jakub Rzeźniczak, który w meczu z Lechem nie może zagrać ze względu na nadmiar żółtych kartek.\nWisła PłockLech PoznańJakub Rzeźniczak\nWyniki Wisły Płock w tym sezonie są prawdziwą zagadką. Przy Łukasiewicza 34 podopieczni Macieja Bartoszka pokonują niemal wszystkich - jedyny zespół, który wyjechał z Płocka z punktem, to Raków Częstochowa. Z drugiej strony na wyjazdach Nafciarze totalnie bledną. Nie grają tragicznych spotkań, nie ma przegranych 5:0, ale nawet jeśli grają nieźle i strzelają bramki, to przegrywają spotkania. Nawet z I-ligową Koroną Kielce.\nProblemem Nafciarzy z pewnością nie jest ofensywa. Wiślacy stwarzają okazje pod bramką rywali - płocczanie pokonywali bramkarza rywali przynajmniej raz w każdym z 9 ostatnich meczów ligowych. Na kluczową postać w ofensywie wyrasta Damian Warchoł, który jest jednym z objawień sezonu. Ofensywny pomocnik ma niezwykły talent do odnajdowania się w polu karnym przeciwnika i strzela bramkę za bramką. W lidze uzbierał już 5 trafień. Do zdrowia wrócił też Patryk Tuszyński, który w końcu uporał się z urazami, a w odwodzie jest jeszcze Łukasz Sekulski.\nWisła nie ma problemów z przodu, co jest miłą odmianą w porównaniu do poprzednich lat. Zawodzi za to defensywa. Po przerwie reprezentacyjnej Maciej Bartoszek zdecydował się na klasykę - 4 obrońców, a do składu wrócił nawet Damian Zbozień i trzeba przyznać, że zagrał bardzo dobre spotkanie z Pogonią Szczecin. Krzysztof Kamiński zachował czyste konto i wydaje się, że Nafciarze zagrają podobnie w Poznaniu, choć bez zawieszonego za żółte kartki Jakuba Rzeźniczaka. Przy Bułgarskiej czeka ich jednak wyzwanie zupełnie innego kalibru.\nLech Poznań to klub, który w ostatnich latach zawodził na niemal każdym polu. Nawet kiedy wydawało się, że sukces jest blisko, poznaniacy stawali. W poprzednim sezonie przebojem wdarli się Ligi Europy, ale sytuacja w lidze skomplikowała się na tyle, że Kolejorz w prestiżowym meczu z Benficą wystawił rezerwy. Rozgrywki Lech zakończył na upokarzającym dla niego 11. miejscu.\nW Wielkpolsce po raz kolejny wciśnięto guzik "reset", ale tym razem już na poważnie. Zespół prowadzi Maciej Skorża, sprowadzono solidnych zawodników i póki co Lech jest gazie. Kolejorz jest liderem tabeli, tydzień temu triumfował przy Łazienkowskiej (1:0), a u siebie w domu nie przegrywa. Wisłę czeka wyzwanie najtrudniejsze z trudnych.\nNa co trzeba zwrócić uwagę? Coraz większe umiejętności pokazuje sprowadzony latem za ponad milion euro Adriel Ba Loua, świetnie wygląda też Jakub Kamiński. Skrzydła gospodarzy są ich ogromnym atutem. Akcje wykańcza Alexander Ishak - Szwed przewodzi w tabeli strzelców, ma już 8 bramek w lidze. Obrona też wygląda dobrze, zwłaszcza u siebie - Lech nie dość, że przy Bułgarskiej nie przegrywa, to też nie traci bramek. Gola w Poznaniu w tym sezonie zdobyła tylko Pogoń Szczecin. Maciej Skorża ma też ból głowy, bo wielu świetnych zawodników musi posadzić na ławce. Barry Douglas czy Dani Ramirez mogliby liczyć na 1. skład w większości klubów Ekstraklasy.\nLogika i bukmacherzy wskazują, że Lech nie powinien mieć większych problemów, ale skoro Wisła nie wygrała w tym sezonie jeszcze na wyjeździe, a Kolejorz nie przegrał u siebie... Dwie serie mogą skończyć się w jednej chwili. Historia nie gra z Wisłą, bo od czasu powrotu do Ekstraklasy płocczanie przeważnie wracają ze stolicy Wielkopolski na tarczy. Jedyny remis w ostatnich latach to 2:2 z sierpnia 2020 roku.\nPoczątek meczu w Poznaniu o 20:30.\nPrzewidywany skład Wisły: Krzysztof Kamiński, Damian Zbozień, Anton Krywociuk, Damian Michalski, Piotr Tomasik, Damian Rasak, Mateusz Szwoch, Rafał Wolski, Dawid Kocyła, Damian Warchoł, Patryk Tuszyński.\nO meczu z Lechem i ostatnich wydarzeniach krótko rozmawiamy z Jakubem Rzeźniczakiem.\nSporo ostatnio kontrowersji w kwestii sędziowania meczów z udziałem Wisły Płock. Trener Bartoszek przed meczem z Pogonią Szczecin zwracał uwagę, że arbitrzy pozwalają rywalom na zbyt wiele.\nOstatnio w naszych meczach było dużo decyzji, które niekoniecznie są dla nas dobre. Niedawno z kontuzjami zeszli Mateusz Szwoch czy Rafał Wolski. Myślę, że są to błędy i one się zdarzają. Nie lubię jednak doszukiwać się drugiego dna w takich sytuacjach. Piłkarze mają słabszy dzień, sędzia też może. Po prostu oby jak najrzadziej.\nNa pewno rozmawiacie o tym w szatni, na analizach - jak to jest, że Wisła Płock u siebie odprawia z kwitkiem każdego, a gdy tylko wyściubimy nos z Płocka, to nawet jeśli strzelamy 1 czy 2 bramki, kontrolujemy mecz mniej lub bardziej, koniec końców i tak przegrywamy?\nOd zawsze mnie to zastanawia. Boisko zawsze jest prostokątne, trawa jest zielona, obie drużyny mają takie same warunki. Wiadomo, że są kibice którzy pomagają, ale na zawodowego piłkarza nie powinno mieć to wpływu. Wisła Płock u siebie i Wisła Płock na wyjeździe to 2 różne zespoły. Trudno mieć na to wytłumaczenie. Są mecze wyjazdowe, które graliśmy dobrze i nie powinniśmy ich przegrać, chociażby na Legii. Z Lechią powinniśmy powalczyć o punkt, nie mówiąc już o meczach z Górnikiem Łęczna i Górnikiem Zabrze. Prowadziliśmy, a przegraliśmy. To jest kuriozalne.\nCzekamy na przełamanie i na Lechu na pewno nie będzie łatwo. Znając logikę Ekstraklasy, wszystko jest jednak możliwe.\nOglądałeś mecz Legii z Lechem w Warszawie, widziałeś Kolejorza na żywo. Może jeszcze za wcześnie na koronację, ale zespół Macieja Skorży wygląda dobrze i mierzy wysoko. Jakie jest twoje zdanie?\nGrają naprawdę bardzo dobrze. Skład jest mocny, a do tego mają szeroką ławkę rezerwowych. Siedzi na niej chociażby Barry Douglas, który jeszcze rok temu grał w Championship. Pamiętam, że w Polsce był jednym z najlepszych zawodników. To o czymś świadczy. Są w gazie, idą za ciosem. Na pewno powalczą o mistrzostwo. Legii odjechali porządnie, ale są jeszcze Raków czy Lechia. Zdarzy się kryzys i zobaczymy jak sobie z tym poradzą.\nA może to Wisła Płock zapoczątkuje ten kryzys. Na to wskazywałaby właśnie ta słynna logika Ekstraklasy - przełamanie Wisły, wpadka kroczącego od zwycięstwa do zwycięstwa Lecha. Składa się w całość.\nByłoby miło, ale na pewno będzie ciężko. Lech u siebie gra bardzo dobrze - przy Bułgarskiej stracili tylko 1 bramkę w tym sezonie. My się musimy w końcu przełamać, Lech też musi w końcu u siebie przegrać. Wierzę, że po zwycięstwie z Pogonią Szczecin stać nas na bardzo dobry mecz.\nMecze z Lechem to na pewno dla ciebie spotkanie o większym ciężarze gatunkowym. Boli, że nie pojechałeś do Poznania?\nBardziej boli, że nie mogę pomóc drużynie. Każde 3 punkty ważą tyle samo - zdobyte z Lechem, Termalicą czy Górnikiem Łęczna, nie ma to znaczenia. Zwycięstwa są tak samo ważne.\nTych BZDUR tego Rzeźniczaka nie powinno się w ogóle czytać, ale najwyższy czas aby na stałe usunąć go z drużyny.!!!\nJak to nie pojechał do Poznania? Rozumiem, że pauzuje za kartki ale kapitan powinien wspierać swoją drużynę.


Laos tonie pod tamami - Polityka.pl\nLaos tonie pod tamami\nNa inspirowanym przez Chiny planie zabudowania Laosu elektrowniami wodnymi tracą mieszkańcy tego i tak skrajnie biednego kraju.\nNam Khan, Laos\nCzym różni się Hongkong od Chin?\nBędąca na ukończeniu budowy tama Xe Pian-Xe Nam Noy w południowo-wschodnim Laosie pękła 23 lipca. W ciągu kilkunastu minut okoliczne wsie zostały całkowicie zalane. Katastrofa nie była całkiem nieprzewidziana, bo już kilkanaście godzin wcześniej zarządzający tamą wysłali ostrzeżenia do mieszkańców, że zbyt wysoki poziom wody zagraża konstrukcji. Ale Laos to skrajnie biedny i pozbawiony efektywnych służb państwowych kraj, więc sygnał do ucieczki do większości osób po prostu nie dotarł.\nOficjalnie w katastrofie zginęło 29 osób, ponad tysiąc wciąż jest zaginionych, a prawie 7 tys. straciło dach nad głową. W przypadku takich zdarzeń zaginieni to często synonim „martwi, ale nieodnalezieni”. W Laosie tak nie jest, bo wiele osób uciekło do dżungli pozbawionej zasięgu telefonii komórkowej i jakiejkolwiek infrastruktury, więc faktycznie nie da się ich odnaleźć. Dane nie obejmują jednak osób, które ucierpiały w efekcie wtórnych powodzi i przepełnień innych tam.\nCzytaj także: Chiny znalazły skuteczny sposób na uzależnienie od siebie słabych państw\nAkcję ratunkową wspierali przede wszystkimi Chińczycy i Tajowie. Ten pierwszy kraj to największy, w praktyce niemal jedyny inwestor zagraniczny w Laosie. Tajlandia to z kolei główny importer energii produkowanej w laotańskich hydroelektrowniach – po oddaniu Xe Pian-Xe Nam Noy miała kupować 90 proc. produkowanej tam energii.\nLaos „akumulatorem Azji Południowo-Wschodniej?\nTe dwa kraje aktywnie wspierają plan komunistycznego rządu w Wientianie, który chce zrobić z Laosu „akumulator Azji Południowo-Wschodniej”. Przez górzysty kraj przepływa potężny Mekong, jedna z największych rzek świata (pod względem długości i średniego przepływu), oraz wiele jego dopływów, które same w sobie są dobrym źródłem hydroenergii. Większość tam budują Chińczycy, przede wszystkim firma Sinohydro, która działa też w Polsce – regulowała m.in. Odrę we Wrocławiu; prąd trafia potem głównie do Tajlandii. To jeden z niewielu produktów eksportowych Laosu.\nAle, jak wszystkie chińskie plany infrastrukturalne, ten też ma drugie dno. Zwykli mieszkańcy Laosu niewiele korzystają na budowie kolejnych tam (mają może nieco więcej elektryczności, ale pieniędzy już nie), a za to dużo tracą – od ryb, stanowiących w wioskach przy Mekongu główne pożywienie, przez sieci transportowe, bo Mekong to główna „autostrada” w Laosie, po domy, które są zalewane przez zbiorniki zaporowe.\nLaos, chińska hydrokolonia\nSzczegółowe informacje dotyczące katastrofy Xe Pian-Xe Nam Noy są trudno dostępne, bo rząd w Laosie ogranicza dostęp zagranicznym dziennikarzom, a w kraju nie ma mediów nierządowych. Dlatego nie wiadomo i pewnie nigdy do końca nie będzie wiadomo, czy zawiniło koreańsko-tajsko-laotańskie konsorcjum budujące tamę, czy pogoda, czy coś innego. Według Iana Bairda, dyrektora wydziału studiów południowo-azjatyckich na University of Wisconsin-Madison University, odpowiedzialni są jednak ludzie, a nie pogoda – przy dobrym zarządzaniu tama nie powinna się tak szybko przepełnić.\nWiadomo, że może to nie być ostatnia katastrofa. Rząd oficjalnie przyznał, że tama Nam Ou 2 w północnym Laosie, niedaleko popularnej wśród turystów dawnej stolicy Luang Prabang, też jest na skraju przepełnienia. To jedna z czterech tam zbudowanych w tym regionie przez Sinohydro.\nPora deszczowa w Laosie trwa do listopada lub nawet grudnia, więc trudno przewidzieć, co jeszcze może zadziać się w tym roku.\nAle nawet jeśli tamy nie będą pękały, to i tak odciskają swoje piętno. W kraju nie funkcjonuje transparentny system zarządzania publiczną infrastrukturą, więc nie wiadomo, kto, za ile i na jakich zasadach buduje większość tam. Jednak nie ma wątpliwości, że mieszkańcy przy żadnej z inwestycji nie mają nic do powiedzenia. Inwestorzy z lokalnymi politykami zadecydowali, że Mekong to świetne źródło energii, a jeśli przy okazji trzeba pozbawić ludzi żyjących często na rzece domów, nie ma to znaczenia.\nCzytaj także: Czym różni się Hongkong od Chin?\nInwestorzy z bardzo nielicznymi wyjątkami przybywają z Chin. Pekin od dawna stara się zdominować gospodarczo Azję Południowo-Wschodnią, ale z Laosu, kraju stworzonego przez francuskich kolonialistów i do dziś często postrzeganego jako sztuczny twór, uczynił niemal swoją kolonię. Buduje tam drogi i linie kolejowe, przede wszystkim tranzytowe, planowane bez uwzględnienia potrzeb mieszkańców, za to doskonale wspierające eksport i import do Chin przez tajskie, malezyjskie i singapurskie porty. W Wientianie wciąż rządzą maoiści, więc dla nich Pekin to wymarzony partner; zresztą nikt inny nie garnie się do finansowania skorumpowanego, pozbawionego niezależnego sądownictwa i – obiektywnie – nieciekawego pod względem perspektyw gospodarczych kraju.\nW Laosie jest obecnie 51 elektrowni wodnych, kolejne 46 się buduje. Większość z nich powstała w ciągu ostatnich 10 lat. Są budowane na szybko, bez odpowiedniego planowania nawet na poziomie indywidualnych inwestycji, a co dopiero na skalę całego kraju. Dewastują ekosystem i społeczeństwo tradycyjnie żyjące z Mekongu. A do tego nikt nie wie, na ile porządnie są one budowane.\nZarządzanie tamami z roku na rok będzie coraz trudniejsze – globalne ocieplenie powoduje, że monsuny są silniejsze niż dawniej i mniej przewidywalne, więc wypełnieniem zbiorników trudniej zarządzać. Im więcej tam, tym większa groźba efektu domina.\nLaos jest przykładem ekstremalnym, bo to kraj niemal pozbawiony gospodarki poza przemytem narkotyków i ludzi, uzależniony gospodarczo od Chin i w mniejszym stopniu od Tajlandii, którego polityka zagraniczna jest prowadzona przez rząd w Pekinie, bez dostępu do morza, a do tego wojskowo-komunistyczna dyktatura niewykazująca zamiaru oddania władzy. Ale niewiele lepiej jest w Kambodży, gdzie równie nieprzemyślany i równie inspirowany przez Chiny skok na pozornie łatwo dostępną energię wodną zagraża rozregulowaniem ekosystemu jeziora Tonle Sap, potężnego jeziora, które w porze deszczowej zajmuje 10 proc. powierzchni kraju i jest naturalnym zbiornikiem retencyjnym chroniącym resztę kraju przed powodziami. Także w Tajlandii tamy się przepełniają, a rząd szykuje się na masowe powodzie w ciągu kilku najbliższych tygodni.\nAle dla większości rządów w regionie, a już zwłaszcza dla inwestorów z Chin i innych krajów, ma to znaczenie wtórne. Mało kto przejmuje się tym, że cały region gospodarczo i ekologicznie przez tysiąclecia zależał od rzek. Ważniejszy jest napływ juanów lub bahtów, które wspierają lokalnych watażków i dają im możliwość przecięcia wstęg na imponujących tamach zbudowanych na miejscu wiosek mieszkańców, których pozbawiono resztek godności. Spłacaniem kredytów z Chin i całkowitym uzależnieniem od wielkiego sąsiada przejmować się będą później.\nCzytaj także: O tym, co by było, gdyby Chiny rządziły światem\nTajlandia: Piłkarzy z Tham Luang nikt nie deportuje, ale co z resztą bezpaństwowców?\nTrzech młodych piłkarzy wyciągniętych z tajskiej jaskini oraz ich trener mają teraz otrzymać...\nHistoria portu Hambantota na południu Sri Lanki to modelowy przykład tego, jak Chiny wpędzają słabe...\nNoblista Liu Xiaobo zmarł w chińskim szpitalu. To się zdarza drugi raz w historii świata\nO Liu wie świat demokratyczny, a w samych Chinach nie słyszał o nim prawie nikt.


383. Jaka ona jest? Igor Sokołowski „Białoruś dla początkujących”\nCo wiemy dziś na temat Białorusi? – pyta w opisie książki wydawca. Gdyby przeprowadzić taką ankietę, przy wielu odpowiedziach zapadałby wymowna cisza. Niewiele bowiem w polskich mediach mówi się na temat tego kraju.\nTo, co należy na początku podkreślić, pisząc o Białorusi dla początkujących, to nieszablonowość opisywanej w reportażach podróży. Sokołowski, o czym informuje już biogram na czwartej stronie okładki, wybiera takie trasy i miejsca, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się nieinteresujące, mało atrakcyjne. I rzeczywiście: odwiedza ruiny, zapomniane budynki, niezamieszkane miejsca oraz opuszczone przed laty miejscowości, których niekiedy próżno szukać na mapach. Chodzi, podpytuje mieszkańców o pozawalane, zniszczone i rozkradzione zabytki, nieznane ani instytucjom rządowym, ani mieszkańcom. Jego wyprawa przybiera w związku z tym charakter o wiele bardziej spontaniczny, a co za tym idzie – oryginalny, barwny.\nStroniąc od popularnych, typowo turystycznych, rekomendowanych w przewodnikach miejsc, Sokołowski skłania się do poznawania Białorusi takiej, jaką ona jest na co dzień – z perspektywy mieszkańca. Dlatego też w jego relacjach pojawia się tyle historii mówionych, opowieści i przytaczanych rozmów, dotyczących nie tylko – jak na reportaż podróżniczy przystało – kwestii kulturalno-obyczajowych, ale także politycznych oraz światopoglądowych. Autora nie interesują przystosowane do masowych potrzeb atrakcje turystyczne. Zajmują go bowiem doświadczenia napotykanych rozmówców oraz obserwacje, których dokonuje, uczestnicząc w rozmaitych wydarzeniach – czy to podczas nielegalnych, tłumnych demonstracji, czy podczas prywatnych rozmów z Białorusinami. Choć w reportażu Sokołowskiego nie doświadczymy opisów lokalnego folkloru czy kultury (ta została właściwie powierzchownie potraktowana), to z dużymi szczegółami ujrzymy za to sytuację podróży pociągiem i marszrutą oraz życia na prowincji. Białoruś dla początkujących wpisuje się w związku z tym w taki styl pisania o byłych republikach Związku Radzieckiego, który charakteryzuje się nie tyle ukazywaniem osobliwości czy wyjątkowości opisywanego miejsca (w tym jego odrębności), ile jego kuriozalności czy „radzieckości”. Więcej w recenzowanej książce ciekawostek, przejaskrawień i mrugnięć okiem do zachodu (na przykład w sytuacji wyśmiewania skomplikowanych przepisów Unii Europejskiej) oraz naszej niedalekiej przeszłości, niż ogólnych informacji, przybliżających Białoruś.\nDziki wschód i potłuczone lustra\nIgor Sokołowski, autor książki Spokojnie. To tylko Rosja, przedstawia rzeczywistość wschodniego sąsiada poprzez analogie i porównania do „naszego” demokratycznego, kapitalistycznego, zachodniego świata. W swoich relacjach wykorzystuje przede wszystkim obraz budowany na zasadzie kontrastu, uwzględniający różnice, jakie dzielą na przykład Mińsk i Warszawę. Pisząc o ofercie gastronomiczno-kawiarnianej, podkreśla, że na Białorusi nie otwiera się jeszcze miejsc, które w Polsce spotkamy niemal na każdym kroku: modnie urządzonych kawiarni, typowo miejskich lokali. Gdy próbuje przedstawić życie towarzyskie w stolicy, podkreśla, że do McDonalda czasami wypada przyjść. Zajmując się z kolei wyglądem Białorusinów, przywołuje zachodnioeuropejskie standardy: popularną fryzurę ocenia jako okropną, dodając, że wszystko wskazuje na to, że w tym kraju oprócz opozycji tłucze się również lustra, a modę tubylców kwalifikuje jako do ucywilizowania. Oczywiście można się spierać, na ile styl i sformułowania, którymi posługuje się Sokołowski, korzysta z ironii, jednak nie sposób nie odnieść wrażenia, że autor podchodzi do Białorusinów z poczuciem wyższości; dużo w recenzowanym reportażu aroganckich określeń i sformułowań, które podtrzymują krzywdzące stereotypy o biednym pod względem intelektualnym i cywilizacyjnym wschodzie (To, co funkcjonuje u naszego wschodniego sąsiada, rzadko kiedy opiera się na logicznych przesłankach).\nO ile rozpoznania kulurowo-lifestylowe rozczarowują zbyt dużym naciskiem na przejaskrawienie lub obśmianie konkretnych zjawisk i zachowań, o tyle uwagi socjologiczno-polityczne dają dużo do myślenia oraz klarownie odzwierciedlają białoruskie społeczeństwo. Igor Sokołowski z wielką lekkością opisuje tak niełatwy i zagmatwany temat, jakim jest wpływ rządowej propagandy na funkcjonowanie państwa oraz świadomość obywateli, uwzględniając z jednej strony zarzuty o fałszowanie wyborów, a z drugiej realne poparcie, jakim cieszy się Aleksandr Łukaszenka. Autor, mając okazję uczestniczyć w nielegalnej demonstracji, przedstawia czytelnikom pełne spektrum problemu – społeczne niezadowolenie występujące z jednoczesnym niezmiernym zaufaniem wobec rządzącego od lat prezydenta. To właśnie tej kwestii, obywatelskiej bierności i podatności na manipulacje, Sokołowski poświęca sporo uwagi, tworząc swoiste studium socjologiczne Białorusinów – bardzo ciekawą i wymowną płaszczyznę recenzowanych reportaży.\n2019 Igor Sokołowski\nEtykiety: 2019 Igor Sokołowski\n383. Jaka ona jest? Igor Sokołowski „Białoruś dla ...\n382. Centymetr godności. Łukasz Pilip „Podwórko be...\n381. Krwiście. Tomasz Hildebrandt „Czerwony szkwał...\n380. Bez patosu. Michał Rusinek „Jaki znak twój? W...\n379. Nakrętki po napojach. Jakub Tabaczek „Czytajc...


Prywatne pożyczki udzielane w mieście Bielsk Podlaski woj. podlaskie (gmina miejska) lub innym to niemalże codzienność w naszym kraju.\nZanim ostatecznie znajdziemy kogoś w mieście Bielsk Podlaski woj. podlaskie, kto udzieli nam pożyczki prywatnie przeanalizujmy wszelkie za i przeciw. Po pierwsze, winniśmy dokładnie przemyśleć nasz wspólny werdykt, zastanowić się czy w przyszłości damy radę spłacić zaciągniętą prywatną pożyczkę. W przypadku niemożliwości oddania użyczonych pieniędzy, czekać nas będzie całe mnóstwo niemiłych sytuacji.\nDzięki temu iż pożyczek tych udzielają osoby prywatne, dostępne są one niemal dla wszystkich. Jeśłi mieszkasz w Bielsk Podlaski, zrób rozeznanie w lokalnej gazecie a z pewnością znajdziesz sporo ogłoszeń na ten temat.\nWobec tego, nie mając innego wyjścia, wiele osób decyduje się na szybkie pożyczki bez BIK u osób prywatnych w Bielsk Podlaski. Tego rodzaju gotówka to ogromna pomoc, zwłaszcza, gdy nasz domowy budżet został poważnie nadszarpnięty w ostatnim czasie. Warto mieć jednak na uwadze fakt, iż jeden niepoprawny krok z naszej strony skutkuje poważnymi konsekwencjami.\nW tym celu należy wpisać w wyszukiwarkę „udzielę pożyczki prywatnej Bielsk Podlaski„. Tego rodzaju firmy/osoby prywatne nie wymagają od nas dokumentów, które dla banków stanowią podstawę. To sprawia, że spora część społeczeństwa decyduje się na szybkie kredyty pozabankowe. Gdy mamy przysłowiowy nóż na gardle, nie zastanawiamy się nas przyszłymi konsekwencjami, po prostu sięgamy po łatwo dostępne pożyczki prywatne.\nUdziele Pożyczki Prywatnie Dobra\nChwilowki Koscielisko malopolskie – Moonmage\nUdziele Pożyczki Prywatnie Strzelce\nChwilowki Rachanie lubelskie – Moonmage