Jesteś tutaj: Start --> sylwetki muzyczne lista --> Amalia Rodrigues - Królowa fado\nFado powstało ze smutku i biedy. Tworzyli je ludzie z nizin społecznych, złodzieje, prostytutki. Być śpiewakiem fado (fadistą) oznaczało status równie marny jak bycie cyrkowcem. Fadista śpiewał prostą, rzewną melodię z prostymi słowami, przy prostym gitarowym akompaniamencie. W zależności od nastroju – improwizował, a publiczność reagowała spontanicznie. W Lizbonie słuchacze zwykli bić brawo, w Coimbrze – głośno kaszleć.\nSą dwie główne odmiany fado: fado z Lizbony i fado (canćcao) z Coimbry, miasta położonego około 200 km na północ od Lizbony. Fado z Coimbry wywodzi się ze średniowiecznych śpiewów studentów i wykładowców tamtejszego uniwersytetu. Fado z Lizbony jako gatunek ukształtowało się w portowych dzielnicach miasta w XIX wieku. Wokalista (kobieta lub mężczyzna) śpiewał przy akompaniamencie guitarry (portugalskiej gitary o gruszkowatym pudle rezonansowym i dwunastu stalowych strunach) i violi (gitary akustycznej o sześciu strunach metalowych), ewentualnie violi baixo (gitary basowej o czterech metalowych strunach).\nDzisiejsze fado jest bardziej wyrafinowane; i muzycznie, i literacko. Portugalscy wykonawcy, tacy jak Mariza, Misia, Teresa Salgueiro i zespół Madredeus są znani w Europie i na świecie. Międzynarodowej popularności fado przysłużył się też film Wima Wendersa „Lisbon Story” (1994) z muzyką Madredeus, a także obraz „Fados” (2007) Carlosa Saury.\nMariza, przez niektórych uważana za następczynię Amalii Rodrigues, twierdzi, że również w samej Portugalii fado zyskuje nowych słuchaczy: „Młodzi na nowo odkrywają ten styl. Nowe pokolenie Portugalczyków zaczyna rozumieć, że fado jest częścią ich tradycji, że dzięki niemu Portugalia jest znana ze swojej kultury. Zaczynają rewidować swoje poglądy na kulturowe dziedzictwo swojego kraju”.\nAmalia Rodrigues zrewolucjonizowała reguły fado i wprowadziła tę muzykę do wielkich sal koncertowych całego świata.\nZostała królową – „królową fado” – chociaż nie pochodziła z rodziny arystokratycznej. Jej ojciec był trębaczem i szewcem-łataczem. Amalia urodziła się w 1920 w Lizbonie. Roczną córkę rodzice oddali pod opiekę dziadków (analfabetów, gorliwych katolików), a sami zamieszkali w rodzinnym mieście ojca. Powrócili do stolicy, z dziećmi zrodzonymi przed i po przyszłej „królowej fado”, kiedy dziewczynka miała 14 lat. Z ośmiorga rodzeństwa Amalii tylko czworo osiągnęło wiek dorosły.\nEdukację zakończyła na szkole podstawowej, w wieku 12 lat, chociaż byłą wzorową uczennicą. Miała się uczyć na hafciarkę, a terminowanie zaczęła od funkcji prasowaczki. Zarobione pieniądze nie wystarczały nawet na dojazd do pracy. Zatrudniła się zatem w fabryczce cukierków. Potem zaczęła pomagać matce w prowadzeniu straganu z owocami.\nJako najstarsza z sióstr wzięła na siebie większość domowych obowiązków. Starszy brat często bił ją po twarzy za to, że miała w zwyczaju śpiewać, idąc ulicą. Tak wspominała te czasy: „Nigdy nie skarżyliśmy się na życie. Oczywiście wiedzieliśmy, że inni żyją inaczej; w przeciwnym razie nie wybuchałyby rewolucje. Nigdy jednak nie słyszałam, żeby ktoś o tym mówił. To klasy uprzywilejowane rozmawiają na te tematy, nie zaś biedota. A prawdę mówiąc, wśród biednych też występuje nierówność klasowa. Byliśmy wszyscy jak wyrzutki społeczne”.\nUwielbiała kino i, jak wiele dorastających dziewcząt, marzyła o karierze na miarę Grety Garbo. Planowała nawet uciec z siostrą statkiem do Ameryki. Od dziecka lubiła śpiewać, a sąsiedzi nagradzali ją słodyczami i drobnymi monetami. Była dość nieśmiała. Kiedy nuciła w domu popularne piosenki i tanga Carlosa Gardela, a przez otwarte okno śpiew dobiegał na ulicę, dziadek z dumą liczył przechodniów, którzy zatrzymywali się pod domem. Chciał dodać wnuczce wiary w jej umiejętności. Potem swoim śpiewem Amalia zaskarbiła sobie sympatię właścicieli straganów na portowym targu. Po raz pierwszy wystąpiła publicznie jako piętnastolatka, w reprezentacji dzielnicy w corocznym lizbońskim konkursie piosenki, a pierwszy kontrakt zawodowy podpisała w wieku 19 lat. Rodzina nie była zachwycona perspektywą niepewnej kariery szansonistki, toteż początkowo ojciec odprowadzał ją do lokalu i siedział na sali, kiedy śpiewała.\nRobiła wielkie wrażenie barwą głosu i dramatyzmem interpretacji. Zaczęła występy w rewiach i „domach fado” – lokalach, w których wykonywano ulubiony gatunek muzyczny Portugalczyków. Zdaniem Amalii, „jedyne, co się liczy – to czuć fado. Fado się nie śpiewa, fado po prostu się dzieje. Czujesz to, nie rozumiesz i nie tłumaczysz”.\nStopniowo stawała się sławna, najpierw w Lizbonie, a potem w całym kraju. Przyciągała do klubów tłumy i zarabiała coraz więcej.\nMałżeństwo z tokarzem i gitarzystą amatorem, Franciskiem Cruzem, zawarte w 1940, przetrwało zaledwie trzy lata. Mężowi nie podobały się jej sukcesy zawodowe i wysokie zarobki. Odpowiadało jej też bujne nocne życie Lizbony w czasie II wojny światowej, kiedy miasto stało się punktem przerzutowym dla europejskich uchodźców. Amalia śpiewała, tańczyła, bawiła się. Po raz drugi wyszła za mąż już jako dojrzała kobieta, w 1961 roku, za brazylijskiego inżyniera Césara Seabrę. Tworzyli szczęśliwą parę, lecz nie mieli dzieci.\nPo II wojnie reprezentowała Portugalię w serii koncertów z udziałem muzyków z krajów objętych Planem Marshalla. W Rzymie wystąpiła na jednej scenie razem ze śpiewakami operowymi (Maria Caniglia, Fiorenzo Tasso) i orkiestrą symfoniczną. Bała się zestawienia ze światem muzyki poważnej jej repertuaru i skromnego gitarowego akompaniamentu. Trzęsła się przerażona, a po końcowych brawach się rozpłakała. Wtedy pozbyła się kompleksu niższości. Zrozumiała, że jako wykonawczyni fado nie jest gorsza od innych muzyków.\nPopularność Amalii przekroczyła granice Portugalii. Poznała ją publiczność od Brazylii po Izrael, od USA po ZSRR. Sukces nie przewrócił jej w głowie. Wyznała: „Przez całe życie bywałam zaskakiwana przez wydarzenia, które mnie spotykały. Nigdy nie rwałam się do tego, żeby coś zyskać, żeby osiągnąć to, co ludzie nazywają sukcesem. Może nie w pełni cieszyłam się życiem”.\nChociaż przez władze Portugalii zawsze była traktowana jak skarb narodowy i otaczana szacunkiem, czy to przez faszyzującą dyktaturę Salazara przed 1974, czy po Rewolucji Goździków, Amalia unikała deklaracji politycznych. W miarę możności pomagała osobom represjonowanym. Wykonywała pieśni do słów poetów emigracyjnych. Dawna piosenka fado, opowiadająca o zakochanych z miasta Peniche, nagrana przez Amalię, stała się hymnem dysydentów zamkniętych w więzieniu w Peniche. Tak wyjaśniała to zjawisko: „Kiedy śpiewam tę piosenkę, śpiewam po prostu o smutku miłości, o uczuciu znacznie piękniejszym i boleśniejszym niż wszelkie idee rewolucyjne. Jestem jak najdalsza od skojarzeń z tematem więzienia”.\nJak to bywa ze sławnymi ludźmi, także Amalii nie omijały złośliwe i absurdalne plotki. Rozpowiadano, że tajny tunel łączy jej dom z rezydencją dyktatora Salazara, aby mogła śpiewać w każdej chwili tylko dla niego. Równocześnie krążyła plotka, że Rodrigues potajemnie sprzyja komunistom. Przypisywano jej romanse z bankierami. Twierdzo, że jest lesbijką i że rozdała biednym wdowom biżuterię wygnanego króla. Plotki o niej niemal nie schodziły z łamów tabloidów.\nPrawda była inna. Amalia nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Opowiadała się po stronie biednych i uciśnionych. Jej interwencja przyczyniła się do uwolnienia z więzienia i wypuszczenia z kraju jednego z opozycyjnych poetów. Na wygnaniu słuchał jej płyt. Wspominał: „Czułem w [jej śpiewie] cząstkę Portugalii, dla mnie bowiem (...) nikt oprócz Amalii nie potrafi wyrazić tego, co określam naszą „atlantyckością” – tego melancholijnego i nostalgicznego uczucia, nazywanego przez nas «saudade» [tęsknota]”.\nPortugalczycy kochali Amalię jak matkę. Co roku, 22 lipca, w dniu jej urodzin, setki mieszkańców Lizbony przychodziły pod dom piosenkarki, śpiewały jej przeboje i „Sto lat”. Rodrigues pojawiała się na balkonie, pozdrawiała przybyłych, dziękowała. Obchody 70. urodzin zorganizował lizboński ratusz. Na iluminowanym placu w centrum miasta czekały tysiące fanów. Artystka przyjechała w otwartej limuzynie i została obrzucona kwiatami.\nOstatni raz wystąpiła publicznie w 1994 roku. W następnym przeszła operację wycięcia nowotworu płuc. Po rekonwalescencji weszła na próbę do studia, z nadzieją, że powróci do śpiewania. Ale głos odmówił posłuszeństwa.\nPoza sceną, schorowana, owdowiała, gasła w oczach. Zmarła w Lizbonie w październiku 1999. W kraju trwała akurat kampania wyborcza, ale mimo to rząd ogłosił trzydniową żałobę narodową. Trumnie, wystawionej w jednym z kościołów, oddały hołd rzesze Portugalczyków. Pochowano ją na cmentarzu Prazares w Lizbonie, a później prochy przeniesiono do Panteonu Narodowego. W jej domu na Rua de São Bento otwarto muzeum.\nPoeta David Mourão-Ferreira powiedział, że Amalia była „głosem portugalskiej diaspory, głosem ziemi, głosem dystansu i głosem przygód serca; głosem potężnym jak spieniona fala i tkliwym jak aura sanktuarium”.\nNasycała interpretację emocjami, które w danej chwili ją przepełniały, dlatego każde wykonanie danej piosenki było inne. Lubiła poddawać linię melodyczną improwizacjom, a jej swoboda udzielała się towarzyszącym gitarzystom. Zdarzało się, że oczarowani nastrojem słuchacze klękali przed nią. Nagrania studyjne nie oddają magii głosu Amalii i jej innowacyjności, której sama była świadoma. Mówiła: „Pewnie nie jestem kreatywna, ale kiedy śpiewam – tworzę. A żeby tworzyć – potrzebuję muzyki. Kiedy zaczynałam śpiewać, fado było bardzo ciasnym pojęciem, jak jednopokojowe mieszkanie, natomiast mój sposób śpiewania dodał dwa pokoje. W tamtym pojedynczym pokoju nie czułam się wolna. Mój głos chciał się wyrwać, ale drzwi były wciąż zamknięte. Musiałam zatem śpiewać po swojemu”.\nAmalia odważnie traktowała rytm frazy muzycznej, podporządkowując go sensowi poetyckiemu. Stosowała pauzy,￼rubata i ozdobniki. Talentem i niezwykłą barwą głosu zwróciła uwagę Frederika Valério. Kompozytor o klasycznym wykształceniu wiedział, czego brakuje Amalii i zaczął pisać repertuar specjalnie dla niej. W odróżnieniu od tradycyjnych piosenek fado Valério wprowadzał skomplikowaną linię melodyczną i orkiestrowy akompaniament.\nNa początku lat 50. znany portugalski poeta David Moruão-Ferreira podjął współpracę z Amalią jako tekściarz. Zachęcił innych poetów, aby dawali swoje wiersze do zaśpiewania „królowej fado”. Amalia ośmieliła się sięgnąć nawet do twórczości klasyka liryki portugalskiej, Luísa de Camõesa, wywołując swoim nagraniem ogólnonarodową polemikę. Ważnym momentem w jej karierze było spotkanie z francuskim kompozytorem i producentem André Oulmanem na początku lat 50. Podobnie jak wcześniej Valério, Oulman starał się poszerzyć granice konwencji fado. Gitarzyści, z którymi współpracowała Rodrigues, musieli pilnie pracować, aby sprostać wymogom skomplikowanych partytur. Wątpili, czy to jeszcze fado. Twierdzili z przekąsem, że będą teraz grać operę. A Amalia czuła, że rozwija skrzydła.\nCzasem sama pisała sobie teksty. Krótkie wersy, proste rymy, podstawowe prawdy życiowe o dzieciństwie, miłości i śmierci.\nFonografia i film rozsławiły jej śpiew na całym świecie. Nagrała dziesiątki płyt. Pierwszą (78-obrotową) – w 1945 roku, w czasie występów w Brazylii. Ostatnim studyjnym albumem Amalii była „Lagrima” („Łza”), zarejestrowana w 1983.\nW 1947 po raz pierwszy zainteresowało się nią kino. Film „Capas negras” okazał się portugalskim przebojem kasowym. W 1954 zagrała drugoplanową rolę u Henriego Verneuila w „Les Amants du Tage”. Zaśpiewała tam brazylijską pieśń „Barco Negro”, a brawurowa interpretacja otworzyła jej drogę na scenę paryskiej Olimpii. Ogółem wystąpiła w dwunastu filmach fabularnych, ostatni raz – w „Niebie nad Berlinem” (1987) Wima Wendersa w epizodzie – jako kobieta wsiadająca do tramwaju.\nKino znów przypomniało sobie o Amalii. Tym razem powstał film o niej – fabularna opowieść biograficzna w reżyserii Carlosa Coelho da Silvy, którą w Polsce możemy oglądać pod jakże trafnym tytułem „Amalia. Królowa fado”.\nOficjalna biografia książkowa:\nVitor Pavao dos Santos: „Amalia Rodrigues...” Wydanie polskie: Prószyński i S-ka, 2009


Lakma Perlux 24Szt White Super Compact Perły Piorące - opinie, komentarze o produkcie, 3\nJustyna Elżbieta S. 5 lat temu\nNa samym wstępie chcę podziękować Streetcom za możliwość uczestnictwa w tak wspaniałej kampanii i przetestowania kapsułek piorących Perlux. Dzielenia się nimi z przyjaciółmi, rodziną, znajomymi i sąsi (…) więcej adami.\nJeśli czytając tą rekomendację uważasz, że to co piszę jest tylko reklamą produktu to się mylisz. Przetestowałam perły piorące Perlux wspólnie z moimi przyjaciółmi i znajomymi.\nPerły piorące Perlux.\nZdaniem producenta perły piorące Perlux łączą w sobie ,,skuteczność proszku i delikatność żelu".\n,,W małym ciele...duży duch" ten cytat idealnie oddaje możliwości perły piorącej Perlux.\nGdy już raz zastosujesz kapsułkę Perlux środki piorące takie jak proszek lub żel do prania, odkamieniacz czy odplamiacz nie będzie już potrzebny. Bo ta mała perła łączy to wszystko w sobie.\nPosiada 300% więcej środków powierzchniowo czynnych niż tradycyjny proszek a to gwarantuje lepszą, efektywniejszą jakość prania.\nZwiększoną ilość środków zmiękczających wodę a to sprawia, że nasze ubrania są jeszcze skuteczniej wyprane.\nAktywne enzymy zawarte w kapsułce skutecznie walczą z silnymi zabrudzeniami i plamami.\nKolejną zaletą jest, że perłę Perlux chroni folia rozpuszczająca się w wodzie. Osoba piorąca nie ma kontaktu z enzymami w przeciwieństwie do zwykłego proszku.\nPerła jest idealnym rozwiązaniem dla alergików. Nie uczula bo chroni ją folia zabezpieczająca.\nZwiększona ilość aktywnego tlenu sprawia, że nasze białe pranie staję się śnieżnobiałe. Szarzenie się białych ubrań staję się odległym wspomnieniem.\nWiele osób narzeka na to, iż środek piorący, który jest reklamowany, chwalony za swą skuteczność nie spełnia oczekiwań.\nProblemem nie jest środek piorący, ale kamień, który osadza się w pralce i na przewodach.\nMoją poprzednią pralkę wykończył kamień. Zaczęło się od tego, że pranie ustawione na 1h coraz bardziej się wydłużało a pranie miało zapach metalu.\nW okresie kiedy miałam problemy z pralką kupno odkamieniacza do pralki nawet w sklepie z chemią należało do rzadkości. Najczęściej radzono mi, aby do pralki wlewać zwykłego octu.\nGdybym parę lat temu spotkała się z tego typu produktem jak perła piorąca Perlux moja pralka funkconowała by do dziś.\nObiecałam sobie, iż z następną pralką nie popełnie tego samego błędu i słowa zamierzam dotrzymać.\nJestem tego pewna w 100%, iż perły piorące Perlux mi w tym pomogą.\nŚrodek piorący zamknięty w małej kapsułce Perlux sprawia, że oszczędzamy aż 3-krotnie!\nKoszt jednego prania z perłą Perlux to 1,20 zł a koszt prania w proszku premium to 3,53 zł.\nPerlux jest dużo bardziej opłacalny. Pozwala zaoszczędzić co jest w tych czasach niewątpliwą zaletą.\nNajmniejsza doza środka piorącego na rynku to tylko 23 gramy(w porównaniu do innych kapsułek piorących 37-40 gramów, proszku 50 gramów).\nPerła nie zawiera wypełniaczy. Jest produktem wybiegającym w przyszłość, nowoczesnym dbającym o środowisko. A to jest istotne dla przyszłości naszej planety.\nBadania instytu Chemii Przemysłowej wykazały, że Perlux jest najskuteczniejszą perłą piorącą dostępną na rynku!\nPoddano ocenie perły piorące Perlux oraz inne produkty z półki premium sprawdzając jak sobie radzą w zwalczaniu najbardziej uporczywych i najczęściej występujących plam z:\nWyniki badań wykazały, że Perlux najlepiej poradził sobie w usuwaniu trudnych plam!\nA to dlatego, że Perlux w swoim składzie zawiera aktywne związki, które są bardzo pomocne i skutecznie usuną w temperaturze prania 40°C codzienne plamy, jak i te najtrudniejsze do wyprania zaschnięte plamy.\nIdealne połączenie związków aktywnych ze specjalnie dobranym kompleksem enzymów pozwala usunąć najtrudniejsze plamy.\nStosuj się do porad eksperta.\nPerły piorące najlepiej rozpuszczają się w temp. minimum 40°C oraz cyklu prania minimum 40 minut.\nTylko zastosowanie się do tych wskazówek gwarantuję całkowite rozpuszczenie się perły piorącej i zawartego w niej proszku.\nBo proszek, który jest skoncentrowany w perle piorącej potrzebuje wyższej temperatury oraz większej ilości wody, aby całkowicie się rozpuścić.\nKupowanie proszku lub żelu do prania, odkamieniacza i odplamiacza jest już zbędne.\nPerła piorąca Perlux ma w swoim składzie to wszystko i to we właściwych, skutecznych proporcjach.\nDzięki kampanii Streetcom miałam możliwość przetestowania dwóch wariantów pereł piorących Perlux White Super Compact i Perlux Color Super Compact.\nPerły wspaniale wywiązały się ze swojego zadania.\nJuż po pierwszym praniu odzież biała stała się jaśniejsza. Kolorowe ubrania stały się bardziej wyraziste.\nZapach świeży, długo się utrzymuję na wysuszonym praniu.\nGama Perlux poszerzyła się jeszcze o:\nPerlux baby - perły piorące do ubranek dziecięcych oraz osób ze skórą wrażliwą\nPerlux black - perły piorące do czarnych ubrań\nPerlux Classic Fresh Wind\nPerlux Delicate Lovely\nPerlux Baby Gentle Touch.\nTeraz kilka słów o producencie Perluxa.\nFirma Lakma istnieje od 1988 roku na rynku!\nLakma jest jednym z największych producentów polskich z bogatą ofertą profesjonalnych środków piorących i czyszczących.\nW ofercie posiada doskonale znany środek czyszczący Sidolux...nie pierwszy raz stosowałam ;)\nLakma to firma z doświadczeniem, z wypracowaną przez lata marką. Lakma posiada 100% polski kapitał.\nPerły piorące Perlux to najlepsza rzecz jaka przytrafiła się mojej pralce i moim ubraniom.\nMoje pranie cudownie pachnie, po plamach i zabrudzeniach nie ma śladu.\nIdealny środek jest teraz w zasięgu ręki.\nPerły piorące Perlux to najlepszy wybór!\nJestem z nich w pełni usatysfakcjonowana! :)\nfunkcja zmiękczania wody\nOstatnio miałam przyjemność wypróbować kapsułki piorące Perlux opcję White. Jako środek do prania jest bardzo bardzo wygodny. Nie muszę przejmować się już czyszczeniem pojemnika na proszek oraz pozost (…) więcej ałościami proszku lub płynu które pozostawiały plamy (osad) na upranych rzeczach. Biorę kapsułkę wrzucam do pralki i nie mam nigdzie rozsypanego proszku. Dla osób którym zależy na czasie idealny środek. Kapsułka się całkowicie rozpuszcza i jest bardzo wydajna. Rzeczy były czyste i ładnie pachnące. Zapach był bardzo ładny, dzięki właściwościom zmiękczającym wodę nie musiałam używać płynu do płukania a ubrania się nie elektryzowały. No ale jest jedna wada. Niestety kapsułki nie mają właściwości wybielających. Rzeczy były czyste ale nie wyglądały lepiej niż po ostatnim praniu. Niestety biel nie była bielsza. Palmy które powstały podczas ostatnich dni były usunięte ale te ubrania które były trochę zszarzałe nie dostały nowego życia. ALE GENERANIE POLECAM!!! mniej\nMam szczęście testowania Perluxa ze Streetcom i jestem z niego ogromnie zadowolona. Na początku nie byłam nastawiona zbyt entuzjastycznie ,no bo jak jedna kapsułka może w sobie zawierać proszek,żel,od (…) więcej plamiacz,odkamieniacz i to wszystko w małej kapsułce,ale już po pierwszym praniu okazało się inaczej.\nMam małe dzieciaki więc one potrafią brudzić ich ubrania poszły na pierwszy ogień ,i co się okazało skarpetki doprane plamy po soku i zupie z przedszkola również ,dla mnie to jest naprawdę rewolucja zamiast kupować proszek żel i odplamiacz mam pralkę bez kamienia i doprane ubrania więc dziękuje LAKMIE że wprowadziła na rynek Perlux ,króry pomaga Polskim mamą!\nChce jeszcze nadmienić ,że kapsułka w ogóle nie pozostawia po sobie śladu co jest ogromnie ważne a prałam w różnych temperaturach i nawet przy 40c nie było problemu z jej rozpuszczaniem .\nJa od siebie serdecznie polecam Perlux bo jest to innowacja w praniu i domu!! mniej\ndobra rozpuszczalność kapsułki\npołączenie żelu i proszku\nTestuje obecnie kapsułki piorące #Perlux super compact white.\nJestem bardzo zadowolona z rezultatu prania. Używam programu „pranie codzienne” 51 minut i 40 stopni. Kapsułka bez problemu się rozp (…) więcej uszcza. Pranie jest doprane, plamy znikają, białe rzeczy zachowują swoją naturalną biel. Wyprane rzeczy bardzo ładnie pachną.\nDzięki połączeniu proszku i żelu produkt jest bardzo delikatny dla ubrań. Zawarty dodatek odplamiacza usuwa plamy. Składniki anticalc, zawarte w kapsułce zmiękczają wodę i tym samym produkt dba również o pralkę- kamień nie osadza się na elementach pralki, na bębnie czy w komorze, do której sypie się proszek. Perełka #Perlux składa się w 100% skoncentrowanych składników i 0% wypełniaczy dzięki temu jest w 100% skuteczna.\nJako mama 2 małych dzieci (2 lata i 4 miesiące) bardzo sobie cenie rozwiązania, które oszczędzają czas, pieniądze. Dzięki kapsułkom piorącym #Perlux nie muszę odmierzać proszku, martwić się, że coś się rozsypie, nie muszę pamiętać o dodaniu odkamieniacza, mam czyste pranie i czystą pralkę.\nZ czystym sumieniem mogę zarekomendować ten produkt. mniej\nWypróbowałam ten produkt i naprawdę polecam !\nTaką możliwość dała mi strona streetcom.pl - strona marketingu rekomendacji. Początkowo byłam dość sceptyczna perły piorące, a w czym mogą być lepsz (…) więcej e od innych kapsułek czy żeli do prania? ale cóż szkodzi spróbować.. i tu się zdziwiłam bo czymś się różnią. po pierwsze kupując wspieramy polską firmę, po drugie produkt jest skuteczny i łączy w sobie kilka rzeczy: proszek, żel, odplamiacz, wybielacz, chroni kolor, zmiękcza wodę. więc jest do tego oszczędny, wydajny i zajmuje mało miejsca. Pranie ładnie i długo pachnie-nawet to suszone na dworze- plamy są usunięte, a kolor się utrzymuje..\nmyślę że warto go poszukać, bo jest naprawdę skuteczny i łatwy w użyciu mniej\nbardzo ładnie pachnie i zapach utrzymuje\nZ perłami Perlux miałam okazję zapoznać się dzięki kampanii #Streeetcom #Perlux #NajskuteczniejszePerły\nJak dotąd dość skutecznie wzbraniałam się od używania wszelkiego rodzaju kapsułek, pereł (…) więcej i innych skoncentrowanych środków piorących, nie wierząc w ich skuteczność a przede wszystkim w dopasowanie składu produktu i ilości składników zawartych w tak małej objętości. Moje dotychczasowe obawy nie sprawdziły się w przypadku pereł Perlux.\nPerlux świetnie poradził sobie ze wszelkimi plamami i zabrudzeniami, z którymi musiał się zmierzyć. Pościel, firany, obrusy, mocno zabrudzone robocze stroje, plamy z tłuszczu, ręczniki.... wszystko czyściutkie. Perlux poradzi sobie także z plamami z z herbaty, czerwonego wina, pomidora, sosu mięsnego, krwi, trawy czy też białka. A to dzięki zastosowaniu formuły połączenia żelu i proszku do prania, które pełnią szereg funkcji, m.in. zawierają odplamiacz i odkamieniacz, zmiękczają wodę, pozostawiają długotrwały i przyjemny zapach, zmiękczają także wodę.\nDo mniej zabrudzonego prania wystarczy spokojnie jedna perła, dla silniejszego efektu dwie. Najlepiej jednak prać w programach o min 60min. długości, nawet w 40 stopniach świetnie sobie poradzi.\nU mnie zagości na stałe. Polecam serdecznie mniej\nGorąco polecam wszystkim osobom, które są alergikami na wszelkie produkty chemiczne. Ja też do nich należę, jednakże miałam ostatnio szansę się przekonać, że można kupić w sklepie coś idealnego dla mn (…) więcej ie, a dodatkowo jest to polski produkt. Jako ambasadorka Streetcom otrzymałam paczkę z perełkami. Na początku nie byłam do nich przekonana. Jednakże po pierwszym ich zastosowaniu zakochałam się.\nTeraz wiem, że nigdy nie wrócę do innych środków piorących.\nPerełki Perlux nadają się na każdy rodzaj plam oraz nadaje ślicznie delikatny zapach tkaninom. Moja rodzina i przyjaciele, którym poleciłam ten produkt, też są nimi zachwyceni.\nMarketing Perluxa zasługuje na pochwałę. Po pierwsze duża rozpoznawalność nowego przecież produktu a przede wszystkim świetne hasło reklamowe „najskuteczniejsze perły piorące na rynku”. Bardzo mi się (…) więcej ono podoba i bardzo działa na wyobraźnie kobiet. Super użyte określenie „perły”, do tego stopnia iż myślałam że kapsułki mają kształt okrągłej twardej kuli. Kapsułka jest mięciutka i bardzo skuteczna. Co najważniejsze rozpuszcza się do końca i nie zostają "gluty" co obserwowałam przy innych tego typu produktach". Pieknie pachnie i spiera plamy. Dodatkowo zajmuje mało miejsca i prosto się dozuje. mniej\nPerły marki Perlux mają ważną cechę: są najskuteczniejsze w praniu, łączą one bowiem to co najlepsze dla naszych ubrań - skuteczność proszku i delikatność żelu.\nJedna perła zawiera w sobie:\ni - uwaga - ODKAMIENIACZ !!\nTak, to dla mnie - jak i myślę dla wielu z Was - zupełna NOWOŚĆ.\nBiel jest intensywna, bez efektu szarzenia, wszelkie plamy znikają a bardzo przyjemny zapach który wita nas tuż po otwarciu opakowania, pozostaje na praniu na długi czas.\nZdecydowanie mogę polecić produkt jako idealny do prania białych tkanin.\nTestuję kapsułki #perlux dzięki kampanii na Streetcom, gdyby nie to pewnie nie szybko bym po nie sięgnęła. Jeśli chodzi o chemię zawsze rutynowo podchodziłam do zakupów. Muszę powiedzieć, że jestem na (…) więcej prawdę miło zaskoczona, jeden mały produkt zawierający w sobie tak wiele funkcji. Cóż moje pranie nie jest w stanie dociekliwie zbadać skuteczności kapsułęk, ponieważ moje dziecko jest juz prawie nastolatkiem, natomiast dzieci moich znajomych bardzo ciężko pracowały nad tym, żeby kapsułki miały co dopierać :)\nZ czystym sumienie mogę polecić, jak dla mnie tylko zbyt intensywny zapach. mniej\nsolidne i wygodne opakowanie\nubrania po praniu są miękkie\nPolecane Celebrations cukierki Modne Szaliki Lampa sufitowa pająk Żyrandol rustykalny Antyrama a4\nNajpopularniejsze Sztuczna trawa Wimbledon 4m 3m 2m 1,3m 1m Zielona KOMODA SZAFKA 2D4S 120CM BIEL BETON B22 DRZWI SZUFLADY Sencor SDC 120 Fairy Platinum Tabletki Zmywarki 140 Sztuk Vidaxl Sofa Z Niebieskiego Materiału


Mucha i Pajączek – Biblioteka Malucha\n18/07/2021 18/07/2021 Sandra\n„Mucha i Pajączek” to krótkie opowiadanie, które w interesujący i zabawny sposób pokazuje, że istnieją różne perspektywy patrzenia na świat, oczami dziecka i robali.\nKsiążeczka podzielona jest na 5 części i przedstawia historię kilkuletniego chłopca oraz sytuację, w jakiej się znalazł. Mały Bruno zostawia w pokoju nadgryzione jabłko, na którym siada mucha. Owad wywołuje w nim niepokój. Zaalarmowana wrzaskiem mama wbiegła do pomieszczenia. Jej oczom ukazuje się bałagan na podłodze, więc prosi, aby synek wszystko posprzątał.\nKiedy zapada noc, Bruno w świetle księżyca dostrzega podejrzany cień na dywanie. Cały dom został postawiony na nogi z powodu nieproszonego gościa. Do akcji wkracza tata ze zwiniętą w rulon gazetą, by pomóc dziecku wrócić do łóżka i zasnąć. Czarna plama, która okazała się pająkiem, zniknęła bez śladu.\nNastępnego ranka Bruno z tatą znajdują uplecioną pajęczynę. Mężczyzna tłumaczy chłopcu, że jeśli nie będzie utrzymywał porządku w swoim pokoju, to nie tylko będą się do niego spraszać okoliczne owady, ale i odwiedzi go tajemnicza postać Boboka.\nPowyższa historia widziana jest oczami Bruna. Młody czytelnik poznaje także odczucia muchy i pająka, to, w jaki sposób one widzą wielkoluda i czego się boją. Teraz dziecko może nie tylko wyobrazić sobie, co czuje robak znajdujący się w pobliżu, ale też jak prowadzi swoje życie. Uczy to prozwierzęcej postawy i szacunku, nawet do takich małych stworzeń, jakimi są owady.\n„Mucha i Pajączek” to książeczka dla dzieci, która podkreśla znaczenie empatii w życiu. Uczy wrażliwości oraz rozumienia natury. Opowieść pokazuje, że spojrzenie z innego punktu odniesienia zupełnie zmienia perspektywę, a przy okazji przemyca dobrą radę, że warto sprzątać w swoim pokoju. Według mnie jest to mądra lektura dla młodych czytelników. Doszukałam się także wydania w formie audiobooka, a ponieważ bardzo lubimy słuchowiska, skuszę się również na jej zakup w takiej formie.\nPrevious Pieniądze dla początkujących


Marketing cyfrowy w Melbourne - trendy, które będą ewoluować w 2021 r. - Wiadomości społeczne: wiadomości o biznesie online, sprzedaży hurtowej i B2B\nStyczeń 20, 2021 Styczeń 19, 2021 Devid John B2B, Blog, Biznes, Ciekawa Aktualności, Globalna sprzedaż hurtowa online, Globalny świat, Sprzedaż hurtowa online i B2B, Sprzedaż hurtowa online i rynek B2B, Kupuj online B2B, Shop The Globe, Sklep hurtowy online, Technologie, Hurtownia, Sprzedaż hurtowa - B2B, Rynek hurtowy i B2B, Rynek hurtowy Online Kupuj i sprzedawaj\nRok 2020 był pamiętnym rokiem dla całego świata, ponieważ pandemia mocno nas uderzyła.\nWiększość firm, instytucji itp. Była obsługiwana z domu za pośrednictwem mediów cyfrowych.\nSztuczna inteligencja jest przyszłością wszystkiego i będzie widoczna w prawie wszystkich procesach biznesowych i marketingu.\nPandemia dała także początek tysiącom nowych twórców na całym świecie, którzy w końcu znaleźli tak potrzebną przerwę, by popracować nad tym, co kochają robić. W takim scenariuszu firmy zajmujące się marketingiem cyfrowym również odniosły duże korzyści, ponieważ zużycie danych online było znacznie wyższe niż wcześniej.\nZnajomość korzyści płynących z marketingu cyfrowego jest niezwykle ważna, jeśli chce się osiągnąć sukces w internecie. Marketing cyfrowy w Melbourne zajmuje się wieloma aspektami, a jeśli dobrze gra się w tę grę, wzrost jest gwarantowany.\nJak sama nazwa wskazuje, marketing cyfrowy to marketing online oparty na technologiach cyfrowych i urządzeniach, takich jak komputery stacjonarne, telefony komórkowe i inne platformy mediów cyfrowych. Jest to element marketingu, w ramach którego promowany jest produkt lub marka za pomocą mediów internetowych. Jest to technika marketingowa mająca na celu przyciągnięcie klientów za pośrednictwem poczty elektronicznej, marketingu treści, platform wyszukiwania i Media społecznościowe.\nJakie są trendy w marketingu cyfrowym?\nTechnologia rozwija się tak szybko, że kluczowe znaczenie ma podążanie za najnowszymi trendami i taktykami w tej dziedzinie. Cały rok 2020 upłynął pod znakiem usług cyfrowych i internetu, co dość naprawdę dało nam wyobrażenie o tym, jak będzie wyglądała nasza przyszłość pod względem biznesowym i budowania marki. Marketing cyfrowy w 2021 roku będzie nieco futurystyczny i znacznie mniejszy, aby sprostać wymaganiom klienta.\nPonad 60% odbiorców przyciąga produkty za pośrednictwem platform mediów społecznościowych, ponieważ jest to bezproblemowe i łatwe w obsłudze.\nPrzewidywane trendy, które prawdopodobnie będą ewoluować i dostosowywać się w nadchodzącej dekadzie, są następujące:\nSztuczna inteligencja (AI): AI jest przyszłością wszystkiego i będzie widoczna w prawie wszystkich procesach biznesowych i marketingu. Sztuczna inteligencja działa zgodnie z zachowaniami klientów i wzorcami wyszukiwania. Gromadzi dane z różnych platform mediów społecznościowych i postów na blogach, co daje firmom wyobrażenie o tym, jak klienci szukają swoich ulubionych produktów lub usług.\nWpisy do kupowania: w dzisiejszych czasach platformy mediów społecznościowych stały się kanałem dla prawie wszystkiego. To nie tylko platforma do interakcji, ale także zakupy za pośrednictwem linków dołączonych do różnych postów na niej. Ponad 60% odbiorców przyciąga produkty za pośrednictwem platform mediów społecznościowych, ponieważ jest to bezproblemowe i łatwe w obsłudze.\nWyszukiwanie głosowe: konieczne jest zoptymalizowanie treści dowolnej platformy z funkcją wyszukiwania głosowego. Obecnie ludzie uwielbiają pracować z łatwością i decydują się na wyszukiwanie bez użycia rąk na urządzeniach inteligentnego domu. Należy pamiętać o takich analizach. Tendencja ta rzeczywiście wywrze znaczący wpływ na trendy wyszukiwania.\nTrend w marketingu wideo: prawie 60% odbiorców ogląda wideo online produktu przed zakupem. Treści wideo zawierają stosunkowo szczegółowe informacje o marce / produkcie i pomagają zdecydować, czy się na to zdecydować, czy nie. Aby pozostać na rynku, należy podążać za tym trendem. To jest jak pośrednia sprzedaż twojego produktu. Wiele marek współpracuje z wpływowymi osobami, które mają dobry zasięg społeczny, aby tworzyć treści marketingowe wideo. W 2021 roku na rynek wejdą cyfrowe influencerki.\nTechnologia wirtualnej rzeczywistości: Życie stało się szybkie, a ludzie stali się bardziej zajęci. Nie poświęcają czasu ani wysiłku, aby fizycznie odwiedzić sklep lub salon, aby kupić lub poznać produkt, i to jest powód, dla którego AR i VR pojawią się w akcji. Ludzie teraz dostosowują i wizualizują wyniki, zanim jeszcze kupią produkt. VR pomaga uzyskać podstawowe pojęcie o tym, jak dana rzecz będzie wyglądać na tobie fizycznie, ale za pośrednictwem wirtualnego medium. Jest to środowisko generowane komputerowo, w którym użytkownicy czują się zanurzeni w otoczeniu, scenach i obiektach. Tworzy sztuczny świat, konstruowany za pomocą obrazów, dźwięków itp., W którym można się w pełni zanurzyć. VR ma szerokie zastosowanie w takich dziedzinach jak medycyna, kultura, architektura, edukacja itp.\nRozszerzona rzeczywistość (AR): To samo dotyczy AR, która pomaga wygenerować wizualizację miejsca za pomocą aparatu w smartfonie, pokazując, jak ich produkt będzie wyglądał w tej konkretnej przestrzeni. AR jest zawsze źle rozumiana z VR, a czasami też nie jest oczywista. W AR nasz świat staje się szkieletem, a obiekty, obrazy mogą być umieszczane wirtualnie. Dzięki tej technologii komponenty świata cyfrowego wtapiają się w ludzkie postrzeganie świata rzeczywistego. AR służy do ulepszania otaczającego nas środowiska naturalnego poprzez dodanie wizji komputerowej, która jest generowana cyfrowo w celu stworzenia interaktywnej przestrzeni.\nAplikacje do przesyłania wiadomości społecznościowych: aplikacje do przesyłania wiadomości społecznościowych, takie jak WhatsApp, WeChat, Facebook Messenger, Instagram DMs, umożliwiły ludziom kontakt. Takie aplikacje do przesyłania wiadomości są łatwe w użyciu i mogą ułatwić komunikację. Wiele aplikacji do obsługi wiadomości społecznościowych zaczęło udostępniać konta biznesowe, aby pomóc budować biznes na takich aplikacjach i przybliżać biznesmenów do ich klientów.\nTechnologia 5G: Piąta generacja technologii mobilnej prawdopodobnie pozostawiła niewielką wskazówkę w 2020 r. Nadchodząca dekada będzie nową erą komunikacji cyfrowej. Szybkość 5G wzmocni branżę rzeczywistości rozszerzonej i przyniesie zupełnie nowy świat wirtualnych wyświetlaczy heads-up. Technologia 5G zmieni sposób, w jaki korzystamy z internetu dla wszystkich, od przeciętnych użytkowników po sprzedawców cyfrowych. Szybka sieć 5G pomoże światu łączyć się skuteczniej, nawet dla konsumentów z obszarów wiejskich, co pomoże w ogólnym wzroście rynku cyfrowego. Pomaga lokalnym ludziom w biznesie, aby być bliżej swoich konsumentów i pomoże stworzyć wirtualnie połączoną społeczność.\nStrategie marketingowe będą ewoluować i zmieniać się z czasem. Wspaniale będzie zobaczyć, jak marketing cyfrowy w Melbourne przejmuje te trendy, aby wspierać rozwój firm w okolicy.\nWiadomości społeczne Digital Marketing SEO Media społecznościowe\nJestem copywriterem w Newpath Web, wielokrotnie nagradzanej Australian Digital Agency i pracuję nad promocją online tej witryny.


Nie rozumiem jak można się doprowadzić do takiego stanu. Ta kobieta jest sama sobie winna.\nCzy dzieci musiały donosić jej to jedzenie? Widać, że ta kobieta nie byłaby sobie w stanie zrobić żadnego posiłku. Można by było donosić jej jedzenie 5 razy dziennie. Zdrowe jedzenie. Byłaby wściekła to pewne. Ale po jakimś czasie przyzwyczaiłaby się i schudła i nie byłoby tragedii. No ale nie ma co gdybać.\nwcale mi jej nie żal ! wiem że to okrutne co napisałam, ale sama na to zapracowała ..\nKto nie pracuje ten nie je. Ciekawe kto jej sponsorowal te tony pozywienia.\nOglądałam o niej program. Ignorowała pomoc. Przemycała żywność dla niej szkodliwą terroryzując córki, bagatelizowała niebezpieczeństwo jakie jej grozi. Zapracowała na to co ją spotkało. Niestety.\nTo się nazywa przesadne dbanie o figurę...\nto obrzydliwe, dzieci też ją miały gdzieś, nigdy nie pozwoliłabym tak się utuczyć rodzicom czy braciom!!\nOglądałam program z nią - jej dzieci i lekarze walczyli o nią ale ona zachowywała się tak jakby prawda do niej nie docierała. Miała ułożony plan żywieniowy, przygotowywano dla niej specjalnie niskokaloryczne, zdrowe posiłki. A ona oszukiwała, podkradała fastfoodowe jedzenie, terroryzowała rodzinę. Nie ma co jej żałować. Jej córki teraz odpoczną.\nZnowu jakaś upasiona krowa, która żarła jak gęsi tuczone przez rurę.


Dane socjologii - Rozdział VI. Człowiek pierwotny - strona uczuciowa | Socjologia i religie\n§ 31. Miarą rozwoju istot żyjących jest stopień odpowiedniości pomiędzy zmianami zachodzącymi w ustroju, – a wypadkami współistnienia i następstwa – w otoczeniu. W Zasadach Psychologii (§§ 139 – 176) wykazano już, że rozwój duchowy jest „pewnym dopasowywaniem się warunków wewnętrznych do zewnętrznych, rozszerzającym się w czasie i przestrzeni, coraz to bardziej szczególnym i złożonym, dopasowywaniem którego pierwiastki koordynują się coraz dokładniej, integrują się coraz zupełniej.” Jakkolwiek na owym miejscu przytaczaliśmy przykłady, odnoszące się do rozwoju umysłu, to jednak prawo to jest jednocześnie prawem rozwoju uczuć (wzruszeń). Wzruszenia składają się z czuć prostych, albo raczej z wyobrażeń tych czuć; wzruszenia wyższe złożone są z niższych, a w ten sposób odbywa się stopniowa integracja. Z tej samej też przyczyny dokonywa się postęp złożoności: wszelki większy agregat czuć idealnych zawiera w sobie bardziej urozmaicone, jak również bardziej liczne, grupy składników. Rozszerzanie się odpowiedniości w przestrzeni, jakkolwiek mniej oczywiste, jest również widoczne: świadczy o tym, np. różnica pomiędzy poczuciem własności dzikiego, odpowiadającym zaledwie kilku najbliższym przedmiotom – a takimże poczuciem człowieka cywilizowanego, który nabywa grunta w Kanadzie, dzieli się kopalniami Australii, kupuje winnice w Egipcie i udziały jednej z kolei indyjskich. Przypominając zaś sobie, jak nas samych uczucie władania ponagla do czynów, których owoce ukażą się po latach wielu, jak uczucie to łechtane bywa nawet przez idealne posiadanie własności, przekazywanej nam testamentem, zrozumiemy jasno, że istnieje tu również pokrewne pierwszemu rozszerzanie się odpowiedniości w czasie.\nW ostatnim dziale zasad psychologii (§§ 479 – 483) wykazano, iż bardziej specjalną miarą rozwoju umysłowego jest stopień wyobraźni (representativenes) stanów świadomych. Akty poznawania i czucia były klasyfikowane w porządku następującym: jako wrażeniowe (presentative), wrażeniowo – wyobrażeniowe, (presentativerepresentative), wyobrażeniowe (representative) i wyobrażeniowo – wyobrażeniowe (re-representative). Wykazano iż ta bardziej szczególna zasada zgadza się z zasadą bardziej ogólną, gdyż wyższej wyobraźni domyślać się każe bardziej rozciągła integracja wyobrażeń spotęgowana większa ich określoność, większa złożoność grup zintegrowanych, jak również większa różnorodność ich pierwiastków; tutaj zaś można dodać, że wyższa wyobraźnia objawia się również w większym zakresie czasu i przestrzeni, jakiego sięgają wyobrażenia. Istnieje jeszcze inna miara (stopnia rozwoju), którą posługiwać się można z pożytkiem wraz z dwiema tamtymi. W Zasadach Psychologii, w § 253, widzieliśmy, że „rozwój duchowy, tak w dziedzinie umysłu, jak i uczuć, może być mierzony stopniem odległości od pierwotnego działania odruchowego; tworzenie nagłych nieprzepartych wniosków, za najlżejszym pozorem, mniej oddala się od działania odruchowego, niż tworzenie wniosków rozważnych i dających się zmieniać po zgromadzeniu wielu dowodów. Podobnie też szybkie przejście od wzruszeń prostych do jakiegoś szczególnego rodzaju postępowania, do którego one przynaglają, mniej oddala się od działania odruchowego, niż stosunkowo chwiejne przejście od wzruszeń złożonych do rodzajów postępowania, określanych łączną pobudką ich składników.”\nTej ostatniej trudności, tak samo, jak i pierwszej, można się było spodziewać. Znacznie różniące się od siebie siedliska, powodujące całkiem odmienne sposoby życia, musiały z konieczności wywołać pewną specjalizację wzruszeń, tak samo, jak wywołały specjalizację cech fizycznych. Dalej – rasy niższe nabywały różnic, dzięki rozmaitym stopniom i rozmaitemu trwaniu społecznej dyscypliny, jakiej podlegały. Odnośnie do tych niepodobieństw, Mr. Wallace robi uwagę, że istnieje w istocie prawie tak wielka różnica pomiędzy rasami dzikich, jak i pomiędzy ludami cywilizowanemu\n§ 33. Zasadnicza cecha – impulsywność nie wszędzie jest wydatną. Wzięci jako całość, tubylcy nowego świata zdają się być niewrażliwymi w porównaniu z tubylcami świata starego. Niektórzy z nich bowiem przewyższają istotnie cywilizowane ludy Europy zdolnością kontrolowania swych wzruszeń. Dakotowie znoszą cierpliwie tak fizyczne jak moralne cierpienia. Krikowie zdradzają „flegmatyczną oziębłość i obojętność.” Zdaniem Bernaua, Indianie gujańscy chociaż „silni w swych uczuciach…. nigdy nie płaczą, przenosząc najokrutniejsze cierpienia i straty osób najdroższych ze stoicką na pozór nieczułością”; Humbold zaś mówi o ich „rezygnacji”. Wallace opowiada „o apatii Indianina, który nigdy prawie nie okazuje uczuć żalu przy jego odjeździe lub też uciechy przy powrocie.” Że zaś cecha tego rodzaju szeroko była upowszechnioną, tego, jak się zdaje, domyślać się każą opowiadania o starożytnych Meksykanach, Peruwiańczykach i ludach Ameryki Środkowej. Niemniej wszakże spostrzegamy też wśród owych ras cechy przeciwne, bardziej licujące z naturą łudzi niecywilizowanych w ogóle. Pomimo zwykłego swego zachowania się obojętnego, Dakotowie wpadają w stan strasznej krwawej furii, gdy zabijają bawołu; zaś pomiędzy flegmatycznymi Krikami zdarzają się „bardzo częste samobójstwa”, spowodowane jakimś „marnym rozczarowaniem.” Nadto, niektórzy z krajowców amerykańskich wcale nie okazują owej apatii; tak dzieje się na północy wśród Indian Czinuków (Chinook), o których się mówi, iż są „istnymi dziećmi”, których rozdrażnia i zachwyca lada drobnostka; tak samo ma się rzecz na południu z Brazylijczykami. o których czytamy że „kiedy dziki uderzy się o kamień wścieka się nań i gryzie go, jak pies.” Niepobudliwość, istniejącą w rasach amerykańskich, być może, przypisać trzeba konstytucjonalnej ich bezwładności. Wśród nas samych są przecie ludzie, których spokój wynika z braku ich żywotności; ponieważ są na wpół tylko żywi, przeto powstające w nich pod wpływem podrażnień wzruszenia, przedstawiają natężenie mniej niż zwykłe. Że spowodowana tą drogą apatia może nam wytłumaczyć ową osobliwość, tego, jak się zdaje, domyślać się każe również wspomniana oziębłość płciowa mieszkańców Ameryki południowej.\nUznając to wszystko, co może być nienormalnego w tych faktach, w pozostałej reszcie świata znajdujemy już powszechną zgodność faktów innego rodzaju. Przechodząc od Ameryki północnej do Azji, spotykamy naprzód Kamczadalów, którzy są „drażliwi, żeby nie powiedzieć (o mężczyznach) histeryczni. Lada błahostka zasmuca ich lub popycha do samobójstwa.” Dalej mamy Kirgizów, o których się mówi, iż są „zmienni i niestali.” Zwracając się do ludów Azji południowej, znajdujemy, że Beduini, zdaniem Burtona, odznaczają się „męstwem chwilowym i niepewnym”. Wreszcie podczas kiedy Denham robi o Arabach uwagę, że „zwykły przebieg ich rozmowy wygląda jak ustawiczna kłótnia i sprzeczka, ” Palgrave znów powiada, iż gotowi są oni „targować się pół dnia o jednego pensa, ale z drugiej strony wyrzucać będą funty szterlingów na prośbę pierwszego lepszego.” W Afryce spotykamy też rysy podobne. Burton, powiedziawszy naprzód, że mieszkaniec wschodniej Afryki jest „tak jak inni barbarzyńcy, dziwną mieszaniną dobrego i złego”; opisuje go tak.\n„Jest on zarazem bardzo tkliwy i twardego serca, nabożny i bojaźliwy, raz uprzejmy, to znowu okrutny, bezlitosny i gwałtowny; towarzyski i nieczuły; przesadny i grubiańsko lekceważący, szczodry i skąpy, służalczy i ciemiężący; uparty a jednak płochliwy i pełen zmienności; posiada pewne punkty honoru, lecz ani śladu uczciwości w słowie lub czynie; przywiązany do życia, a jednak skłonny do samobójstwa, przezorny i oszczędny, a jednak lekkomyślny i nieopatrzny”.\nZ wyjątkiem Beczuanów, to samo stosuje się do plemion zamieszkałych dalej ku południowi. Tak wśród Damarczyków uczucie zemsty jest bardzo przejściowe, „i ustępuje miejsca uwielbieniu dla ciemięzcy”. Burchell opisuje Hotentotów jako przechodzących z łatwością od skrajnego lenistwa do niezwykłej żądzy czynu. Buszmen zaś jest żywy wspaniałomyślny, odważny, mściwy, skory do kłótni, ojciec i syn gotowi się pozabijać wzajemnie. Z pomiędzy rozsiadłych plemion Archipelagu wschodniego, te, w których przeważa krew malajska, rysów takich nie okazują. O Małagezach mówi się, iż „namiętności ich nigdy nie bywają podniecone gwałtownie”; właściwi zaś Malajczykowie opisywani są jako zamknięci w sobie. Pozostali wszakże zwykłą cechują się zmiennością; wśród Negrytosów Papuas odznacza się popędliwością, drażliwością i hałaśliwością; Fidżyjczycy wzruszają się łatwo lecz „przelotnie” i cechują się „skrajną zmiennością usposobień”, Audamańczycy „są strasznie namiętni i zmienni” O Tasmańczykach zaś czytamy, że „tak jak wszyscy dzicy przechodzą szybko od śmiechu do łez”. To samo tez stosuje się do innych ras najniższych: Oto mamy mieszkańców Ziemi Ognistej posiadających „temperament żywy” i odznaczających się „głośne i zażarte gadulstwem”. Oto Australijczycy, których popędliwości – każe domyślać się Haygarth, mówiąc że zagniewana Australijska „jin” przewyższa europejską sekutnicę i że pewien mąż odznaczający się wyniosłością i wstrzemięźliwością długo szlochał gdy mu zabrano jego synowca. Pamiętając, że taki brak pobudliwości, jaki spotykamy wśród Małajczyków, zdarza się wśród ras częściowo już ucywilizowanych i że rasy najniższe jak Andamańczycy, Tasmańczycy mieszkańcy Ziemi Ognistej, Australczycy zdradzają pobudliwość bardzo wyraźną, możemy z dostateczną słusznością utrzymywać, iż jest ona cechą człowieka pierwotnego. Z zamieszczonego poniżej żywego opisu pewnego Buszmena widać również, jakim był najpierwotniejszy charakter ludzki. Wskazawszy na jego małpią powierzchowność, Lichtenstein tak dalej ciągnie:\n„co jeszcze bardziej nadawało cechę prawdy takiemu porównaniu, to żywość jego oczu i ruchliwość brwi, które podnosił i opuszczał przy każdej zmianie postawy. Nawet nozdrza jego i kąty ust, a dalej uszy poruszały się mimowolnie, wyrażając szybkie jego przejścia od silnej żądzy do ostrożnej przezorności…. gdy mu dawano kawałek mięsa i kiedy, na wpół podniósłszy się z miejsca, wyciągnął ostrożnie rękę, aby go pochwycić, łapał go pośpiesznie i natychmiast pakował w ogień rzucając do koła małymi oczkami, jak gdyby się obawiał, że mu ktoś odbierze. Wszystkiemu temu towarzyszyły takie spojrzenia i gesty, iż nie jeden byłby gotów przysiąc, że brał on całkowicie przykład z małpy.”\nDowodów tego, że pierwotna natura człowieka różniła się od późniejszej ową niezwykłą zmiennością emocjonalną, dostarcza nam w śród nas samych przeciwieństwo pomiędzy dzieckiem a dorosłym. Zgodnie bowiem z hipotezą ewolucji człowiek cywilizowany, przechodząc przez fazy będące odbiciem tych, przez jakie przechodziła rasa, będzie właśnie w zaraniu swego życia zdradzać ową pobudliwość, jaką odznaczała się rasa pierwotna. Twierdzenie, że dziki posiada umysł dziecka, a namiętności dorosłego (albo raczej posiada on namiętności człowieka dojrzałego działające na sposób dziecinny), twierdzenie to posiada znaczenie głębsze niż, się zdaje na pozór. Istnieje takie podobieństwo tych dwu natur, że uwzględniając różnice rodzaju i „‚stopnia wzruszeń, możemy na koordynację ich w dziecku zapatrywać się, jak na analogiczną z koordynacją człowieka pierwotnego.\nAustralijczycy „niezdolni są do jakiej takiej wytrwałej pracy, za którą nagrody oczekiwać trzeba by było w przyszłości” Hotentoci są „narodem najbardziej leniwym pod słońcem”, u Buszmenów zaś widzimy „zawsze albo głód albo ucztę”; przechodząc do tubylców Indii, czytamy o Todasach, iż są oni „niedołężni i gnuśni o Bhilach, że mają „pogardę i wstręt do pracy” i wolą raczej prawie umrzeć niż robić, o Santalach, że cechują się „niepokonanym lenistwem bardzo dawnych plemion górskich”; tak też dzieje się w Azji północnej; Kirgizi mogą być wzięci za wzór próżniactwa. W Ameryce spotykamy fakt, że żaden z ludów tubylczych bez przymusu nie okazuje chęci do przemysłu. Na północy Indianin, odciętym będąc od swego życia łowieckiego, a niezdolny do czegokolwiek bądź więcej, marnieje i zanika; na południu plemiona, ćwiczone niegdyś przez Jezuitów, popadły w swój stan pierwotny lub jeszcze gorszy, kiedy bodźce i więzy znikły. Wszystkie te fakty po części przypisać należy niedostatecznemu uświadamianiu przyszłości. Tam, gdzie, tak jak u wielu malajsko-polinezyjskich społeczeństw, znajdujemy znacznie rozwinięty przemysł, postępuje on wraz ze stanem uspołecznienia, każącym domyślać się długotrwałej dyscypliny w ciągu przeszłości. Co prawda, to i wśród dzikich spotyka się też wytrwałą pracę, mającą przynieść pożytek w odległej przyszłości. – Kosztem wielkiego czasu i mozołów ulepszają oni swoją broń itd. poświęcając np. 6 miesięcy na wyrobienie kilku strzał, cały rok na wyrobienie łuku i kilka lat na wydrążenie kamienia. Ale zajęcia te wymagają niewielkiego wysiłku mięśni, działalność zaś ześrodkowuje się tu w zdolnościach postrzegania, będących już konstytucjonalnie aktywnymi .\nPewnym znów rysem, towarzyszącym naturalnie owej niezdolności rozumienia wpływu własnego pojęcia na przyszłość, jest dziecinna wesołość. Jakkolwiek rozmaite rasy nowego świata obok swej obojętności odznaczają się słabym usposobieniem do radości i jakkolwiek powaga jest cechą znamienną pośród plemion malajskich i wśród Dajaków (Dyaks), to jednak pospolicie dzieje się inaczej. O Nowokaledończykach, Fidżyanach, mieszkańcach wysp Tahiti i Nowej Zelandii czytamy iż zawsze są oni śmiejący się i żartobliwi. W Afryce – murzyn odznacza się tą samą cechą, o innych zaś plemionach innych krajów opisy rozmaitych podróżników mówią, iż są one pełne „śmiechu i zabawy” „życia i dowcipu”, „wesołości i gadatliwości”; „zawsze weseli jak ptaki niebieskie” „odznaczają się gwarną wesołością”, „śmieją się nieumiarkowanie z drobnostki”. Nawet Eskimosi, pomimo wszystkich ich niedostatków, opisywani są jako „naród szczęśliwy”. Przypomnijmy tylko sobie, jak dalece troska o przyszłość przytłumią naszą żywotność – porównajmy żywego ale nieprzezornego Irlandczyka z poważnym ale przezornym Szkotem, a spostrzeżemy, że istnieje pewien związek pomiędzy tymi cechami człowieka niecywilizowanego. Bezmyślne pogrążanie się w teraźniejszości sprowadza jednocześnie i ów zbytek wesela i ową niebaczność wobec grożącego zła.\nObok nieprzezorności ukazuje się, jako przyczyna jej i następstwo niedostateczny rozwój poczucia własności. Niepodobieństwem jest, dla dzikiego wobec warunków jego życia powziąć dość rozległą świadomość indywidualnego posiadania. Uczucie to (własności), utrwalające się, jak każde inne, jedynie dzięki doświadczeniu osiąganych z posiadania korzyści, trwającemu przez ciąg kolejnych pokoleń, nie może powstać tam, gdzie okoliczności na doświadczenia takie nic pozwalają. Człowiek pierwotny nie posiada nic, co by gromadził, oprócz paru pierwotnych narzędzi, służących potrzebom ciała lub ku jego ozdobie. Gdy już był wzniósł się do życia pasterskiego, wówczas zrodziła się dlań możność ciągnięcia zysków ze zwiększenia posiadłości, korzystał on z pomnażania się swojego stada. – Ale i wówczas, dopóki pozostaje koczownikiem, trudno mu jest zawsze zaopatrywać owe stada, gdy się rozruszają, w odpowiednią żywność, a nadto ponosi on wtedy większe straty od wrogów i dzikich zwierząt; tak więc korzyści gromadzenia w ciasnych objawiają się granicach. Dopiero po dojściu do stanu rolniczego, dopiero wtedy gdy władanie ziemią przejdzie od postaci swej gminnej przez rodzinną do indywidualnej, rozszerza się zakres rozwoju uczucia własności.\n§ 35. Zwróćmy się teraz do tych cech emocjonalnych, jakie bezpośrednio dotyczą tworzenia się grup społecznych. Rozmaite odmiany ludzkości towarzyskimi są w stopniu nie jednakim, a dalej – jedne z nich znoszą przymus, drugie zaś nie znoszą. Jasnym jest, że stosunek pomiędzy tymi dwiema cechami musi bardzo wpływać na społeczne związki.\nOpisując Mantrasów, tubylców półwyspu Malaka, ojciec Bourien powiada: „wolność zdaje się być koniecznym warunkiem samego ich istnienia;” każdy osobnik „żyje tak jak gdyby oprócz niego nikogo nie było na świecie”; rozłączają się gdy się pokłócą. Tak samo ma się rzecz z dzikimi mieszkańcami wnętrza wyspy Borneo, którzy się nie stowarzyszają z sobą i których dzieci, jak tylko „podrosną o tyle, iż mogą już radzić sobie, zazwyczaj się rozłączają, nie myśląc później jedno o drugim,” Podobna też natura (usposobienie) objawia się w samotnych rodzinach Weddachów leśnych (wood-Veddahs) albo Buszmenów, opisywanych przez Arbusseta jako plemię, niezależne i nad wyraz biedne, jak gdyby stworzone było do wiecznej swobody i braku wszelkiej własności,”\nZauważono też taką samą cechę wśród wielu ras niskich; tak, o Indianach brazylijskich mówi, się iż dostępnymi bywają tylko we wczesnej młodości lecz za nadejściem wieku dojrzałego poczynają okazywać „niecierpliwość wobec wszelkich więzów; to samo też utrzymuje się o Karibach, którzy są „niecierpliwi wobec najmniejszego skrępowania ich niezależności”. Pomiędzy górskimi plemionami Indian dzicy Bhilowie „posiadają naturalnego ducha niepodległości”; plemiona Bodów i Dhimalów „sprzeciwiają się wszelkim nierozsądnym naleganiom z ponurą zaciętością” zaś Lepchasowie „ponoszą raczej największe braki, lecz nie poddają się uciskowi” Tę samą cechę spotykamy znowu wśród niektórych plemion koczowniczych. „Beduin” powiada Burckhardt, „nie ulegnie żadnemu rozkazowi, lecz łatwo ustąpi wobec perswazji”. Palgrave zaś mówi, iż „cenią oni wysoko wolność narodową i osobistą”. Że ten rys ducha w ciągu stadiów pierwotnych szkodzi postępowi społecznemu, to już w pewnych wypadkach zauważyli podróżnicy; tak np. Earle powiada o mieszkańcach nowej Gwinei, że nie znoszenie przez nich kontroli wyklucza możność organizacji; nie znaczy to jednak, aby brak niepodległości sam przez się rodził następstwa przeciwne. Kamczadalowie objawiają „służalczość względem ludzi obchodzących się z nimi szorstko” i „pogardzają tymi, którzy traktują ich grzecznie”; Damarowie zaś, nie posiadając „żadnej w sobie niepodległości hołdują niewolnictwu, przy czym uwielbienie i strach” są jedynymi ich uczuciami silnymi.\nZdaje się, iż niezbędnym jest pewien stosunek pomiędzy uczuciami zniewalającymi do posłuszeństwa, a tymi, które wywołują opór. O Malajczykach, którzy się rozwinęli w kilka na wpół ucywilizowanych społeczeństw mówi się, iż są uległymi władzy, a jednak każdy z nich jest „czułym na jakiekolwiek wkraczanie do sfery wolności osobistej, jego lub jego bliźnich”. Jasnym jest wszakże, iż, jakąkolwiek byłaby przyczyna subordynacji, pewną względną karność spotykamy wszędzie w ludziach, składających skupienia społeczne znacznej objętości. Widoczne to jest w takich na wpół cywilizowanych społecznościach, jakie widzimy w Afryce podzwrotnikowej; ta sama też cecha odznaczała ludzi, wchodzących niegdyś w skład wygasłych narodów wschodnich, jak również wygasłych narodów nowego świata.\nKiedy, tak jak u wyżej wzmiankowanych Mantrasów, nie znoszenie jakichkolwiek więzów łączy się z brakiem towarzyskości, wówczas spostrzegamy podwójną przeszkodę do społecznego zjednoczenia: przyczyna wywołująca skupianie się nie przeciwdziała wtedy przyczynie, która powoduje rozproszenie jednostek. Kiedy, jak to sio dzieje wśród Todasów, człowiek może siedzieć bezczynnie całymi godzinami, „nie szukając bynajmniej towarzystwa,” wówczas bywa on mniej skłonnym do znoszenia więzów, niż wtedy, gdyby samotność była dlań nieznośną. Jasnym jest, że okrutny Fidżyjczyk, w którym, jakkolwiek to jest dziwne, „uczucie przyjaźni silnie jest rozwinięte, że, Fidżyjczyk ów przez to właśnie uczucie, jak również dzięki niezwykłej swej lojalności, popchniętym został do życia społecznego, w którym panuje niczym nie krępowany i na ludożerstwie oparty despotyzm.\nTak więc, indukcja dostatecznie potwierdza naszą dedukcją, że ludzie pierwotni, którzy, przed rozwinięciem się jakichkolwiek, środków utrzymania, z konieczności żywili się dziko, to jest pokarmem surowym, co każe domyślać się szerokiego rozproszenia małej ich liczby, że ludzie ci – z jednej strony niezbyt byli przyzwyczajani do życia towarzyskiego, z drugiej zaś przywykali do owego niczym nie krępowanego ulegania pierwszym popędom, jakim cechuje się życie odosobnione. W ten sposób, siła przyciągająca była nieznaczną, podczas kiedy siła przeciwna odznaczała się wielkim natężeniem. Dopiero, kiedy, pod działaniem warunków miejscowych, wywołujących utrzymywanie się wielu osób na przestrzeni małej, zostali oni zmuszeni do większej gromadności [gregariousness], dopiero wówczas nastąpił ów wzrost towarzyskości [sociality], niezbędny do skrępowania działalności niepowściąganej. Tutaj więc spostrzegamy jedną jeszcze trudność, tamującą na wstępie drogę społecznego rozwoju.\n§ 36. Doszedłszy w ten sposób od wzruszeń wyłącznie egoistycznych, do takich które każą już przypuszczać obecność innych osobników, rozpatrzmy naprzód wzruszenia ego-altruistyczne, (Zas. Psychol. §§ 519 – 23). Zanim w znacznym stopniu zaczną objawiać się uczucia, znajdujące swe zaspokojenie w szczęśliwości innych, istnieją już znacznie rozwinięte takie uczucia, które zaspakaja w nas podziw naszych bliźnich. Nawet zwierzęta okazują zadowolenie z pochwał, otrzymywanych za dokonanie jakiegoś postępku, w ludziach zaś życie gromadzkie wcześnie otwiera i rozszerza to źródło przyjemności.\n„żyłem wśród społeczności dzikich Ameryki południowej, i na wschodzie, wśród społeczności nie posiadających żadnych innych praw ani przybytków prawa, oprócz swobodnie wyrażanej publicznej opinii wioski. Każdy ściśle szanuje tam prawa swych bliźnich i pogwałcenie ich nie zdarza się nigdy, lub rzadko kiedy. W społeczności takiej wszyscy są prawie równi.”\n§ 37. Pozostaje nam jeszcze przyjrzeć się takim cechom natury pierwotnej, jakie są wynikiem uczuć altruistycznych Ponieważ źródłem ich jest sympatia, muszą one przeto, zgodnie z hipotezą ewolucji, rozwijać się w miarę tego, jak okoliczności sympatię ową powołują do działania; to znaczy – w miarę tego jak umacniają stosunki rodzinne, jak nakłaniają do towarzyskości oraz nie sprzyjają agresywności.\nTrudno jest rozwikłać i uogólnić dowody, przemawiające za lub przeciwko temu apriorystycznemu wnioskowi. Wiele przyczyn spiknęło się na ich zagmatwanie. Przyjmujemy, że uda się nam spotkać dość jednostajne objawy charakteru w każdym plemieniu, tymczasem jesteśmy w błędzie. Zarówno jednostki, jak grupy ich, różnią się od siebie znacznie; tak np. dzieje się w Australii, gdzie jedno plemię jest „stanowczo spokojne”, inne zaś „stanowczo burzliwe”. Przyjmujemy, że rysy okazywane, podobne będą we wszystkich jednakich wypadkach, tymczasem tak nie jest: zachowywanie się jednego podróżnika innym jest, niż zachowywanie się drugiego, a to, prawdopodobnie, z powodu niejednakowego zachowywania się samych krajowców. Nadto, objawy takiego lub innego charakteru rasy tubylczej zależne są pospolicie od obejścia się, jakiego doznała ona od osób odwiedzających ją uprzednio, i zmieniają się z przyjacielskich na wrogie – pod wpływem doświadczonych przykrości. Tak np. zauważono co do podróżników australijskich, że dawniejsi z pomiędzy nich mówią pochlebniej o krajowcach, niż późniejsi; Earl zaś powiada o Jawajczykach, że ci, co zamieszkują części, mało przez Europejczyków zwiedzane, „są znacznie wyżsi pod względem obyczajów od ludności wybrzeża północnego, której stosunki z Europejczykami były częstsze”. Kiedy, pod wpływem doświadczenia, zdobytego na oceanie Spokojnym, Erskine robi uwagę, że „wcale też nie jest nieprawdopodobne, iż nałóg uczciwości i przyzwoitości może być jeszcze narzucony handlarzom obcym przez tych, których dotąd przywykli oni uważać za nieugłaskanych i zdradzieckich dzikich z wysp porośniętych lasem sandałowym”, kiedy dowiadujemy się, że w Vate miejscową nazwą człowieka białego jest „pływający rozpustnik, ” kiedy w końcu przypomnimy sobie, że świeżo dokonywane w owych okolicach czyny usprawiedliwiają nawet gorsze przezwiska – zrozumiemy wówczas, jak sprzeczne twierdzenia o charakterze krajowców mogą stąd wynikać.\nObok trudności, płynącej z tego źródła, powstaje nadto inna – z owej pierwotnej pobudliwości, która sama przez się, powoduje zmienność, wprawiającą w zakłopotanie każdego, kto by chciał wytworzyć sobie pojęcie o charakterze przeciętnym. Tak np. zdanie Livingstone’a o Makololach „Nie trudno byłoby nadać tym ludziom pozór niezmiernie dobrych, lub też niepospolicie złych”, oraz przytoczone wyżej z kapitana Burtona niezgodne z sobą rysy – każą domyślać się takich właśnie faktów. Mamy więc tutaj odnaleźć pewien przeciętny rys objawów chaotycznych z natury i powikłanych nadto przez sprawozdania tych, którzy o nich dają świadectwo.\nNajlepiej się pokierujemy, biorąc sobie za przewodnika tymczasem nie uczucia altruistyczne, ale pewne czucie, zwykle działające z nimi wespół – instynkt rodzicielski, miłość dla istot słabych (Zasady Psychol. § 532). Nieuchronnym jest, iż najniższe rasy ludzkie, wespół ze zwierzętami niższymi, obdarzone są tym czuciem w szerokiej mierze. Te z nich tylko mogą pozostawać przy życiu, w których miłość dla potomstwa wywołuje należytą o nie troskę. Poświęcenie zaś, jakiego ta sprawa wymaga, jest zarówno wielkim wśród dzikich, jak i wśród ludzi cywilizowanych. Stąd to pochodzi owa czułość, okazywana dzieciom nawet przez najniższe rasy ludzkie, jakkolwiek dzięki zwykłej swej pobudliwości, łączą z nią one często wielkie okrucieństwo. Mieszkańcy ziemi Ognistej, opisywani, jako „bardzo czuli” względem swych dzieci, niemniej sprzedają je Patagończykom do niewoli. Wielką miłość dzieci przypisuje się też krajowcom Nowej Gwinei, a jednak jaki taki „odstąpi jedno lub dwoje handlarzowi za jaki przedmiot potrzebny”. O Australijczykach, których silnym uczuciom rodzicielskim Eyre daje świadectwo, powiadano, iż porzucają swoje dzieci chore; w końcu Angas utrzymuje o nich, że nad Murrayem zabijają niekiedy dzieciaka w celu zrobienia przynęty na wędkę z jego tłuszczu. Jakkolwiek miał być silnym instynkt rodzicielski Tasmańczyków podług opisów, to jednak praktykowali oni dzieciobójstwo; chociaż wychowanie potomstwa u Buszmanów wobec wielkich trudów każe przypuszczać znaczną siłę poświęcenia, to jednak Moffat powiada, iż, zabijają oni swe dzieci bez wszelkich wyrzutów w okolicznościach rozmaitych”. Pomijając z jednej strony dalsze dowody miłości rodzicielskiej dzikich, z drugiej zaś przykłady okrucieństwa, z jakim zabijają oni dziecko – np. za upuszczenie czegoś z rąk, możemy słusznie powiedzieć o nich, że ich miłość potomstwa silną jest, lecz że działanie jej, jak w ogóle działanie ich uczuć (emocji), jest nieregularne.\nPamiętając o tym, z wielką łatwością będziemy mogli pogodzić wiadomości o ich niezmiernym egoizmie i odczuciu bliźniego (fellow-feeling) – o ich okrucieństwie i przywiązaniu. Mieszkańcy Ziemi Ognistej są dla siebie z wielką czułością, jednakże w czasach biedy zabijają oni stare kobiety na pokarm. Mount, opisujący Andamańczyków, jako rasę niewdzięczną, powiada niemniej, że jeden z nich, którego zabrał z sobą do Kalkutty, odznaczał się „wielce uprzejmym i przyjacielskim charakterem” Wykazano wiele niezwykłych przykładów okrucieństwa wśród Australijczyków. Jednakże Eyre daje świadectwo ich uprzejmości, poświęceniu a nawet rycerskości. – To samo stosuje się do Busszmanów. Lichtensztein sądzi, że w żadnym z plemion dzikich nie znajdzie „okrucieństwa w tak wysokim stopniu”; Moffat wszakże był głęboko uderzony „przyjacielskością tych biednych Buszmanów,” Burchell zaś powiada, iż okazują oni sobie „gościnność i wspaniałomyślność – często w stopniu niezwykłym”. Przechodząc do ras wyższych, pod względem uspołecznienia, znajdziemy obfite już świadectwa ich uczuć dobrych. O Nowokaledończykach mówi się, iż są „łagodnego i dobrego usposobienia, ” Taneńczycy „gotowi są do wszelkiej usługi, jaka leży w ich mocy”; mieszkańcy Nowej Gwinei są „z natury dobrzy” i usposobień łagodnych, przechodząc od Negrytosów do Malajopolinezyjczyków, spotykamy też rysy podobne. Epitety nadawane krajowcom wysp Sandwich, są: „łagodni, uprzejmi”, Tahitańczykom – „gościnni, dobrzy z natury”; Dajakom – „ożywieni”, Dajakom nadmorskim – „towarzyscy i przyjaźni; ” Jawajczykom – „łagodni”, „zgodni” i „wesołego usposobienia”, Malajczykom z północnej części Celebesu – „spokojni i grzeczni”, w innych wypadkach spotykamy, co prawda, opisy wprost przeciwne. – O tubylcach brazylijskich mówi się, iż zemsta jest ich namiętnością panującą: pojmane zwierzę zabijają za pomocą razów możliwie łagodnych, aby „możliwie najwięcej cierpiało”; głównym rysem, przypisywanym Fidżyjczykom jest „silna i mściwa złośliwość”, Galton potępia Damarczyków, jako „nicponiów, złodziei i zabójców”, Andersson – jako „niepowściągnionych łotrów”. W pewnych wypadkach sąsiadujące z sobą plemiona okazują nam owe cechy sprzeczne; tak np. dzieje się wśród tubylców Indii: podczas kiedy Bhilowie uważani są jako okrutni, mściwi i gotowi dokonać zabójstwa za marne wynagrodzenie, Nagasów opisuje się jako „z natury dobrych i uczciwych”, Bodów zaś i Dhimalów jako „pełnych zalet przyjacielskich”, „uczciwych i prawych”, „całkowicie wolnych od arogancji, mściwości, okrucieństwa”; na koniec, o Lepchasach Dr. Hooker powiada, że usposobienie ich jest „przyjacielskie,” „spokojne i niekłótliwe”, a w ten sposób „stanowią oni silne przeciwieństwo z sąsiadami swymi od wschodu i zachodu.”\nOczywiste jest więc, że jeśli człowiek niecywilizowany (pierwotny) ma niewiele w sobie dobroci czynnej, to nie odznacza się też, jak często przypuszczano, czynną złośliwością. Istotnie, przegląd faktów dąży raczej do wykazania nam, że, podczas kiedy płoche okrucieństwo wśród plemion najmniej uspołecznionych pospolitym nie jest, u bardziej ucywilizowanych spotyka się je dość często. Krwiożerczy Fidżyjczykowie dosięgli znacznego stopnia rozwoju. Burton mówi o Fanach że „okrucieństwo zdaje się być potrzebą ich życia”; a jednak rozwinęli oni wysoko sztuki i rzemiosła, mieszkają zaś w wioskach, mających niekiedy po cztery tysiące ludności. W Dahomeju, gdzie jest wielka i w znacznym stopniu zorganizowana ludność, zamiłowanie rozlewu krwi prowadzi do częstych a okropnych ofiar; na koniec układ społeczny dawnych mieszkańców Meksyku, oparty na ludożerstwie, a jednocześnie wysoko i wszechstronnie rozwinięty – wskazuje nam, że nie najniższe to rasy są najbardziej nieludzkimi.\nPewną pomoc w sądzeniu obyczajowej natury dzikich okazuje nam uwaga Mv. Bates’a, że „dobroć tych Indian, podobnie jak większej części plemion, wśród jakich żyłem, polegała może więcej na braku złych przymiotów czynnych, niż na posiadaniu dobrych; innymi słowy – była ona raczej ujemną nie zaś dodatnią (pozytywną)… Dobre uczucia bliźnie (względem bliźniego) naszych Cucamów zdawały się wypływać nie z gorącej sympatii, lecz po prostu z braku ostrzejszego sobkostwa w rzeczach błahych.” Dalej, w sprawie pogodzenia rysów na pozór sprzecznych znajdziemy też pomoc, zwracając uwagę na to, jak pies jednoczy w sobie: wielką czułość, towarzyskość, a nawet sympatię ze zwykłym mu egoizmem, wybuchami okrucieństwa – jak łatwo przechodzi od swawolnej przyjacielskości do walki, jak będąc zdolnym do wydarcia żywności towarzyszowi, innym znów razem dopomaga mu w nieszczęściu.\nIstnieje wszakże jeden rodzaj dowodów, będący dość pewnym przewodnikiem wśród tej gmatwaniny świadectw sprzecznych. Zwykłe obchodzenie się z kobietami wskazuje z przybliżoną pewnością, jaka jest przeciętna potęga uczuć altruistycznych danego ludu; wskazówka zaś ta przemawia na niekorzyść charakteru człowieka pierwotnego. Zachowywanie się płci silniejszej względem słabej bywa, pośród niecywilizowanych, często grubiańskie, a nawet w najlepszym razie postępowanie ich nie jest sympatyczne. To niewolnictwo kobiet, połączone często z okrucieństwem silniejszego, pospolitym będąc wśród dzikich i uważanym jako sprawiedliwe nie tylko przez mężczyzn, ale i przez same kobiety – dowodzi nam, że, jakiekolwiek przypadkowe objawy altruizmu zdarzać się tam mogą, zwykły prąd uczucia altruistycznego jest wśród nich mały.\n§ 38. Zanim przystąpimy do streszczenia tych głównych cech emocjonalnych, musimy wymienić jeszcze jedną z pomiędzy nich, oddziałującą na wszystkie inne: jest nią nieruchomość obyczaju, – rys wiążący się bezpośrednio z wczesnym następowaniem okresu dojrzałości, o czym mówiliśmy pod koniec rozdziału ostatniego Człowiek pierwotny jest w wysokim stopniu konserwatywny. Nawet, zestawiając rasy wyższe pomiędzy sobą, można zauważyć, że najmniej rozwinięte z nich czują największą odrazę do zmian; to samo stosuje się też do rozmaitych klas jednego społeczeństwa. Trudno jest wprowadzić jakiś ulepszony sposób działania, wśród pospólstwa; nawet nowe rodzaje pożywienia są tam zazwyczaj źle widziane. Człowiek niecywilizowany odznacza się tą samą cechą w stopniu jeszcze większym. Jego prosty ustrój nerwowy, tracąc wcześniej swoją plastyczność, bywa jeszcze mniej zdolnym do przybierania zmienionych sposobów działalności. Stąd to wynika tak bezwiedne jak i świadome przywiązanie jego do ustalonego porządku rzeczy. „Ponieważ to wystarczało memu ojcu, wystarcza więc i dla mnie” mówili murzyni z plemienia Houssa. Indianie z plemienia Kryków śmieli się z tych, którzy im doradzali „zmienić ich dawno ustanowione zwyczaje i obyczaje.” O niektórych mieszkańcach Afryki Liwingstone powiada: „często pożyczałem przyjaciołom moim łyżek żelaznych; ciekawą też było rzeczą patrzeć, jak zwyczaj jedzenia ręką brał nad nimi górę, jakkolwiek łyżki ich zachwycały. Zaczerpnąwszy trochę (mleka) łyżką przekładali ją oni do ręki lewej i jedli z niej prawą”; o ile skłonność taka prowadzi do niezmienności zwyczajów społecznych okazuje się z przykładu Dajaków, którzy, jak powiada Mr. Tylor, „objawiali niesmak z powodu innowacji przez nakładanie grzywien na każdego z swoich współplemieńców, którego złapano na gorącym uczynku krajania na sposób europejski.”\nStreszczając tu rzecz naszą o cechach emocjonalnych, uwydatniających się niekiedy jeszcze bardziej dzięki owej względnej stałości obyczajów, zaznaczyć mamy przede wszystkim popędliwość człowieka pierwotnego, która, cechując głównie jego postępowanie, tak bardzo przeszkadza współdziałaniu. Owo „zmienne i niestałe usposobienie”, które pospolicie „uniemożliwia jakiekolwiek poleganie na jego obietnicy,” wyklucza też wzajemną ufność, niezbędną do postępów uspołecznienia. Rządząc się despotycznymi wzruszeniami, rugującymi się kolejno, nie zaś harmonijnym ich ustosunkowaniem, człowiek pierwotny odznacza się postępowaniem chaotycznym, raptownym, nie dającym się obliczyć, co utrudnia bardzo działanie wspólne. Jedną z cech bardziej szczegółowych, wynikającą częściowo z tamtej ogólnej, jest jego nieprzezorność, nieprzeparta żądza bądź zadowolenia osobistego, bądź też poklasku, jaki wywołuje jego wspaniałomyślność; wyklucza to w nim wszelką obawę przyszłych cierpień, gdy tymczasem przyszła przykrość i rozkosze, nie będąc żywo wyobrażanymi, nie są dlań dostatecznym bodźcem zabiegów i pozwalają mu w ten sposób z lekkim sercem i bez troski pogrążać się w teraźniejszości. Towarzyskość [sociality], tak wielka w człowieku cywilizowanym, jest słabszą u dzikich; wśród plemion typu najniższego grupy są małe, zaś więzy łączące ich jednostki – stosunkowo słabe. Obok skłonności do zrywania tych więzów, będącej wynikiem źle strzeżonych namiętności osobników, spostrzegamy też stosunkowo nieznaczne natężenie uczucia łączności [sentiment causing cohesion]. Tak więc, wśród ludzi przechodzących pod wpływem uczuć od jednej ostateczności do drugiej, wśród ludzi często podległych wielkiemu rozdrażnieniu wskutek głodu, który, jak zauważył Liwingstone, „posiada potężny wpływ na temperament” – wśród ludzi tych – istnieje zarazem mniejsza skłonność do zespalania się pod wpływem wspólnych upodobań oraz większa skłonność do opierania się jakiejś władzy, która by inną drogą zespolenie takie wywołać chciała.\nPowyższe cechy emocjonalne zgadzają się z tymi, jakich spodziewaliśmy się z góry – z mniej rozciągłą i urozmaiconą odpowiedniością względem otoczenia, z mniejszą wyobrażennością, z niniejszym oddaleniem się od działalności odruchowej. Zasadnicza ich cecha, popędliwość, każe przypuszczać nagłe, czyli prawie odruchowe przejścia od danej namiętności do wymaganego przez nią postępku, a, w braku uczuć przeciwnych, każe przypuszczać, iż świadomość utworzoną tu bywa z mniejszej liczby wyobrażeń; w końcu przypuszczać każe, iż dopasowanie się działań wewnętrznych nie bierze w rachubę następstw zbyt odległych w czasie i w przestrzeni. Tak samo ma się rzecz z towarzyszącą tamtemu rysowi nieprzezornością: pożądanie dąży od razu do zaspokojenia; istnieje zaledwie słabe wyobrażenie następstw wtórnych; nie ma mowy o zapobieganiu potrzebom dalszym. Zamiłowanie w pochwałach, wzrastając w miarę wzmagania się gromadności, każe tu przypuszczać wzmożoną zdolność wyobrażania: zamiast wyników bezpośrednich, rozpatruje się już tutaj wyniki o jedno więcej stadium oddalone; zamiast postępków, wywołanych przez pożądanie proste, ukazują się już tutaj postępki powściągane i kontrolowane dzięki pożądaniom wtórnym. Jakkolwiek wszakże natura wzruszeń, cechujących się przewagą tego uczucia ego-altruistycznego, staje się, dzięki jemu, mniej odruchową, bardziej wyobrażenną oraz przystosowaną do wymagań szerszych i bardziej urozmaiconych, to jednak, pod wszystkimi tymi względami, jest ona niższą od natury wzruszeń człowieka cywilizowanego, cechującej się działaniem uczuć altruistycznych. W braku tych ostatnich, człowiek pierwotny nie posiada uczuć przyjaznych (benevolence), przystosowujących jego postępowanie ku pożytkowi innych, pożytkowi odległemu w czasie i przestrzeni; nie posiada on poczucia sprawiedliwości, każącego przypuszczać zdolność wyobrażania wysoce złożonych i oderwanych stosunków pomiędzy ludzkimi postępkami, nie posiada poczucia obowiązku, które by powściągało sobkowstwo wtedy, gdy żaden poklask nie ma zachęcać go do dobrego.


Dużą część książki zajmuje psychopatologia, czyli to wszystko, co psycholog może powiedzieć o zaburzeniach psychicznych (zaburzeniach zachowania), o ich pochodzeniu (etiologii), klasyfikacji, przebiegu i skutkach. Jest tak dlatego, że sądzimy iż wszystko inne w praktyce psychologii klinicznej...\nCena: Nasza cena: 28,40 zł 29,89 zł\nGrant Paul Neal Stolar Aaron T. Beck Neil R. Rector\nCena: Nasza cena: 62,61 zł 65,90 zł\nEdward Hallowell John J. Ratey\nKontynuacja poprzedniej książki tych samych autorów, W świecie ADHD, którą uznano za pozycję klasyczną w swoim gatunku. Obaj uczeni, powołując się na najnowsze badania, słusznie zauważają, że nazwa "zespół nadpobudliwości psychoruchowej" nie najlepiej opisuje zadziwiającą umysłowość ludzi z ADHD....\nPaweł Bucoń Justyna Maciaszek Justyna Red Maciaszek Paweł Red Bucoń\nZamieszone w publikacji artykuły są zróżnicowane tematycznie, ale łączy je próba zrozumienia istoty zaburzeń psychicznych oraz poszukiwania idealnego modelu opieki i ochrony praw osób niepełnosprawnych. Zaburzenia psychiczne umiejscowione zostały w dwóch kontekstach: nie tylko indywidualnym, ale...\nCena: Nasza cena: 26,64 zł 33,30 zł\nKsiążka podsumowuje czynniki ryzyka samobójstwa we wszystkich zaburzeniach psychicznych sklasyfikowanych w ICD-10 i DSM-IV i nadaje im określoną wagę prognostyczną. Znajduje się w niej również opis ryzyka w poszczególnych trudnościach psychospołecznych, w kontekście specyficznej osobowości i w...\nCena: Nasza cena: 49,00 zł 129,00 zł\nEwa Bartnik Wanda Badura-Madej Maria de Barbaro\nKsiążka od wielu lat jest podstawowym polskim podręcznikiem z dziedziny psychiatrii napisanym przez wybitnych rodzimych specjalistów. Rola psychiatrii jako dynamicznie rozwijającej się gałęzi medycyny systematycznie wzrasta. Powoduje to konieczność ciągłej aktualizacji informacji zawartych w...\nPsychiatria. Tom 3. Metody leczenia. Zagadnienia etyczne, prawne, publiczne, społeczne\nCena: Nasza cena: 114,56 zł 143,20 zł\neBook Psychiatria w praktyce pdf\neBook Prawo - Psychiatria - Społeczeństwo pdf\nNa początku kwietnia 2007 roku miała miejsce w Polsce premiera filmu pt "Ogród Luizy". Film ten opowiadał historię spotkania do jakiego doszło pomiędzy dwoma pacjentami oddziału psychiatrycznego. Pierwszym z nich była młoda kobieta - tytułowa Luiza. Osoba ta została przyjęta do szpitala w związku z...\nCena: Nasza cena: 56,96 zł 71,20 zł\neBook Psychiatria pomocnik fizjoterapeuty pdf\nNa początku kwietnia 2007 roku miała miejsce w Polsce premiera filmu pt Ogród Luizy". Film ten opowiadał historię spotkania do jakiego doszło pomiędzy dwoma pacjentami oddziału psychiatrycznego. Pierwszym z nich była młoda kobieta - tytułowa Luiza. Osoba ta została przyjęta do szpitala w związku z...\nTrudny czas dojrzewania.\nDawson Peg Richard Guare Colin Guare


Piłkarskie Typy Bukmacherskie Real Valladolid vs Real Sociedad\nStrona główna › Prognozy › Piłka nożna › Hiszpania › La Liga › Real Valladolid vs Real Sociedad\nReal Valladolid vs Real Sociedad zapowiedź meczu\nMecz Real Valladolid i Real Sociedad odbędzie się 2020-09-13. To spotkanie La Liga rozpocznie się o 14:00 GMT. Zespół pod wodzą trenera Sergio ma na koncie 2 zwycięstwa, zdobyte w ciągu ostatnich 5 meczy. Real Sociedad podczas ostatnich 5 spotkań zwyciężyła 1.\nBiorąc pod uwagę ostatnie spotkania obu drużyn, Real Valladolid ma na koncie 0 zwycięstwa na własnym boisku, zaś Real Sociedad, grając na wyjeździe, odnotowała 0 wygranych.\nReal Valladolid vs Real Sociedad Wyniki spotkań bezpośrednich\nW następnej tabeli możesz sprawdzić wyniki 4 ostatnich spotkań Real Valladolid i Real Sociedad:\nJeśli chcesz poznać więcej informacji na temat bezpośrednich spotkań obu drużyn oraz ligowe statystyki każdego zespołu, proponujemy odwiedzić Real Valladolid vs Real Sociedad – porównanie drużyn.\nReal Valladolid vs Real Sociedad Typy i Kursy\nTypy Bukmacherskie Real Valladolid vs Real Sociedad\nNasze prognozy dotyczące meczu Real Valladolid vs Real Sociedad, który zostanie rozegrany 2020-09-13 w ramach 2020-09-13, zostały oparte na najnowszych statystykach, dotyczących danego zespołu, a także poprzez bezpośrednie porównanie statystyk obu drużyn. Kliknij w przycisk Pokaż Prognozę, aby zapoznać się z naszymi typami.\n*Prosimy wziąć pod uwagę, że powyższe kursy były aktualne w momencie publikowania tego artykuły. Od czasu kiedy pojawił się on na stronie do chwili rozpoczęcia meczu Real Valladolid vs Real Sociedad, notowania mogą się zmienić. Kliknij w przycisk z bonusem, aby odwiedzić stronę konkretnego bukmachera i sprawdzić aktualne kursy dla meczu Real Valladolid vs Real Sociedad.\nJakie są wasze komentarze i prognozy dla meczu Real Valladolid vs Real Sociedad?\nNapisano w La Liga Tagi: Real Sociedad, Real Valladolid


Wpisy o treści naprawa nagrzewnic w dziale Piece i kominki - http://piece-i-kominki.kolagen.wroclaw.pl/\nWpisy o treści naprawa nagrzewnic w dziale Piece i kominki\nserwis nagrzewnic powietrza Ograniczanie zużycia energiiOgraniczanie zużycia energii Ograniczenie zużycia energii jest istotnym elementem prawidłowej polityki ogrzewania domu. Zużycie energii powinno się ogranicza kliknij strone\nnaprawa palników punktach grzewczychDziałanie zaworu z głowicą: załączony/wyłączony ? odcina dopływ energii (np. ciepłej wody, prądu) w momencie wykrycia temperatury ?górnej? w ramach przyjętych widełek dokład ciąg dalszy\nserwis nagrzewnic powietrza Elektryk w przemyśle Wielkie zakłady przemysłowe wymagają ciągłego dozoru ze strony elektryków. W takich miejscach instalacje elektryczne pracują przecież przez całą dobę, nie wyłączając zobacz\nserwis nagrzewnic master Grzejniki radiatoroweGrzejniki radiatorowe Grzejniki radiatorowe są obecnie wypierane przez grzejniki konwekcyjne. Powietrze przepływa na zewnątrz radiatora. Radiator ma rozwiniętą powierz odkryj więcej\nserwis palników olejowych Wykorzystanie kotłów olejowych Kotły olejowe to coraz częściej wykorzystywany rodzaj ogrzewania. Dlaczego z roku na rok taki rodzaj pieca możemy znaleźć w coraz większej liczbie obiektów? C więcej pomocy\nprzeglądy nagrzewnic gazowych Sposoby na przedłużenie żywotności instalacji elektrycznych Właściwie nowoczesne rozwiązania technologiczne w zakresie projektowania i budowy instalacji elektrycznych sprawiają, że usłu sprawdź to\nserwis nagrzewnic mobilnych Regulowanie elektrycznym ogrzewaniem domuElektryczne ogrzewanie domu jest bardzo wygodnym ogrzewaniem domu, a poza tym wydaje się ono bardziej bezpieczne od ogrzewania gazowego. Montaż ele przeczytaj resztę\nserwis nagrzewnic powietrza O ogrzewaniu podczerwienią krok po kroku Ogrzewanie na podczerwień to nowy sposób zapewnienia ciepła gospodarstwu domowemu w małych miejscowościach, na wsiach, czy dużych miastach. Dzięki na tej stronie\nnaprawa palników Ogrzewanie domów wielorodzinnychSposób dostarczania ciepła do domów uzależniony jest od tego, w jakim miejscu stoi konkretny dom oraz od tego, jakiego rodzaju firmy położone są w ich pobliżu. One prz pełen artykuł\nnaprawa nagrzewnic master Montaż ogrzewania w jeden dzieńSzybki montaż ogrzewania może zostać przeprowadzony nawet w ciągu jednej doby. W takim wypadku można zamówić usługi w firmach działających nawet w nocy i przep zobacz\nnaprawa nagrzewnic mobilnych Kocioł gazowyOd kotła węglowego różni go znacząco charakter opału, co pozwala w większym stopniu dokonać automatyzacji procesu spalania. Wady i zalety: konieczność wykonania instala wszystko tutaj\nserwis nagrzewnic olejowych Ryzyko wykonywania zawodu elektryka Zawód elektryka jest bardzo często zaliczany do profesji, w których niezwykle powszechne spotykane są uszczerbki na zdrowiu. Jest to związane przede ws pełen artykuł\nnaprawa palników gazowych Ograniczanie zużycia energiiOgraniczanie zużycia energii Ograniczenie zużycia energii jest istotnym elementem prawidłowej polityki ogrzewania domu. Zużycie energii powinno się ograniczać dowiedz się więcej\nserwis nagrzewnic master Internetowe strony elektryków Bardzo często podczas nagłej awarii związanej z elektrycznością chcemy znaleźć szybkie rozwiązanie problemu. Jeśli korzystamy wtedy z komputera lub innego urząd zapraszam do lektury\nserwis nagrzewnic mobilnych Wyposażenie domu w odpowiednie izolacjeDomy położone na tych obszarach, w których występuje zimny klimat muszą być ogrzewane przez całą zimę, a czasami nawet przez jesień i wiosnę. Dlatego zobaczysz tutaj\nnaprawa palników To warto wiedzieć o eko ogrzewaniu Dzisiejsze czasy to nie tylko rozwój gospodarczy ale też idące za tym przeróżne skutki. Polacy mają kilka razy więcej aut niż na przykład dwadzieścia lat temu. S zobacz pozostałą część\nprzeglądy nagrzewnic olejowych Praktyczne rozwiązanie dla produkcji i dla klientów indywidualnych Bardzo korzystnym dla użytkowników urządzeniem są szafy elektryczne, które w swoim wnętrzu zawierają większą instalac kontynuuj\nnaprawa palników olejowych Automatyka na parkingach Właściwie coraz rzadziej możemy spotkać się z sytuacją, w której na parkingu oczekuje na nas osoba pobierająca opłaty za postój i wydająca odpowiednie bilety. Pows pełen artykuł\nserwis palników olejowych Zabezpieczanie sieci elektrycznych Właściwie nowoczesne rozwiązania technologiczne w zakresie projektowania i budowy instalacji elektrycznych sprawiają, że usługi elektryczne są coraz mniej zobacz resztę\nserwis nagrzewnic mobilnych Gazowe ogrzewanie domuGazowe ogrzewanie domu jest coraz częściej stosowane w nowoczesnym budownictwie. Najlepiej jest, jeżeli gazowe ogrzewanie domu montowane jest w momencie budowy domu, zobacz\nserwis nagrzewnic powietrza Jak zautomatyzować proces? Podczas kursu na zawodowego elektryka coraz częściej możemy spotkać się z różnymi rodzajami programowania. Otóż, jak może niewiele osób wie, odpowiednie zaprogr zobacz więcej\nKilka sposobów na ogrzewanie - o nagrzewnicachSposoby na ogrzewanie zimowych tarasówJak się ogrzać zimową porą?Sposoby na ogrzewanie magazynówZimowy taras - jak go ogrzać?Różne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuKilka faktów na temat ogrzewaniaZimowy taras - jak go ogrzać?Różne źródła ciepła - porozmawiajmy o ogrzewaniuO nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Piece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećZimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Poradnik zimowy - ogrzewanieJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?O nagrzewnicach - kilka ważnych informacjiZimowy taras - jak go ogrzać?Co warto wiedzieć o ogrzewaniu?Zimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Nagrzewnice, kaloryfery, ogrzewanie - kilka cieplych slówSposoby na ogrzewanie magazynówZimowy taras - jak go ogrzać?Ogrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećCo warto wiedzieć o ogrzewaniuSposoby na ogrzewanie problematycznych przestrzeniSposoby na ogrzewanie magazynówJak mieć ciepło w domu, w domku ogrodowym lub w magazynie?Zimowy taras - jak go ogrzać?


MIESZKANIE NA SPRZEDAŻ » MAZOWIECKIE » WARSZAWA » OFERTA RYNKU WTÓRNEGO » MIESZKANIE - OFERTA ID 11078047\n489 982 zł Powierzchnia\n*pokój dzienny j z aneksem kuchennym 27.5 m2, pokój 15.5 m2, łazienka 5.9 m2 ,\ngarderoba 4.4 m2, hol 6.6 m2 , loggia (7,5 m2)\n* W każdym mieszkaniu zainstalowane są logotermy. Umożliwiają one indywidualne dostosowanie temperatury wody wpływającej do mieszkania (do celów ogrzewania oraz użytkowych), według własnych upodobań i potrzeb. Dzięki temu każdy będzie mógł sam kontrolować temperaturę wody, oraz obniżyć koszty związane z jej ogrzaniem.\n*opłata eksploatacyjna do wspólnoty - 550,08 pln miesięcznie\n*Opcja wynajmu lokalu -czynsz 2400 pln/miesięcznie Nr oferty w oferty-dom.pl: 11078047\nNr oferty w biurze nieruchomości: 55426/118/OMS Dodano: pół roku temuAktualizacja: wczoraj Dowiedz się więcej, zapytaj ogłoszeniodawcę\nWitam, interesują mnie szczegóły oferty opublikowanej na oferty-dom.pl (ID-11078047 - 55426/118/OMS) - Mieszkanie na sprzedaż, Warszawa, Al. Krakowska. Proszę o kontakt\n606 61 ... POKAŻ NUMER LOCUS S.C. H. SABAŁA, J. GABLER Numer licencji pośrednika5480 AdresKonduktorska 4 lok.1, 00-775 Warszawa (mazowieckie) Telefon228282873 Fax228276050 E-mailinfo@locus.pl Strona wwwhttp://www.locus.pl Godziny otwarcia Biura Pon-Piątek9-17 489 982 zł 8 166 zł/m2 Locus s.c. H. Sabała, J. Gabler\nWarszawa Ochota, ul. Al. Krakowska Polecane przez oferty-dom.pl Super Oferta!Dosinul. Rumiankowamazowieckie 360 000 zł 123 m22 927 zł/m2 dom na sprzedaż Oferta LuksusowaBiałkaul. Słoneczna 38lubelskie 1 180 000 zł 1 341 m2880 zł/m2 lokal na sprzedaż WyróżnionaMała Wieświelkopolskie 400 000 zł 20 600 m219 zł/m2 działka na sprzedaż WyróżnionaWarszawaul. Marymonckamazowieckie 4 800 zł 44 m2109 zł/m2 lokal do wynajęcia Zobacz podobne ogłoszenia\n489 982 złMieszkanie na sprzedaż, mazowieckie, Warszawa, Ochota, Al. Krakowska Zapytaj o ofertę


Mathieu van der Poel kontra reszta świata - Rowery.org\nHome / Inne / Przełaje / Mathieu van der Poel kontra reszta świata\nautor: Paweł Gadzała :: 28 listopada 2013, 13:36@8aldwin\nJest podwójnym mistrzem świata i Europy juniorów w przełajach. Mistrzem świata juniorów na szosie. I wygrywa przełajowe wyścigi orlików z taką łatwością, jakby chodziło o zjedzenie jajecznicy na śniadanie. Mathieu van der Poel jest bez wątpienia jednym z najbardziej utalentowanych młodych kolarzy. I mimo że dopiero zaczyna stawiać kroki w kategorii U-23, w grudniu otrzyma szansę walki z przełajową elitą świata.\n18 grudnia w belgijskim Sint-Niklaas odbędą się przełajowe zawody Cyclocross van het Waasland. Na starcie pojawią się: mistrz świata Sven Nys, były mistrz świata Niels Albert, Philipp Walsleben, Thijs van Amerongen, Tom Meeusen czy mistrz Europy Michael Vanthourenhout. Słowem - wyścig mistrzów.\n18-letni Van der Poel także znajduje się na liście startowej i najprawdopodobniej wystartuje w przedświątecznych zawodach. Teatru jednego aktora, jak w przypadku wyścigu U-23, nie można się spodziewać, ale możliwe, że Holender wreszcie znajdzie swoją ligę, gdyż dotychczas zdawał się jeździć w zupełnie innej niż jego przeciwnicy.\npowiązane:Mathieu Van Der Poelprzełaje


Objawy ostrych zespołów wieńcowych - Ostre zespoły wieńcowe - objawy\nZobacz tagi: czerwononiebieskie siateczkowate wzory na skórze, oddawanie moczu małym strumieniem, mozaikowe wzory na skórze, krew w kale a choroby jelit, pękająca opryszczka w kąciku ust, kalafiorowate brodawki w odbycie, przeziębienie i grypa - jak odróżnić?, depresja a choroby przewlekłe, pierwsze objawy zatrucia muchomorem sromotnikowym, ból żołądka a zatrucie chlorem\nOstre zespoły wieńcowe to grupa schorzeń cechująca się zmianami w układzie krążenia, których wspólną cechą jest znaczne ograniczenie lub ustanie przepływu w tętnicach wieńcowych. Najczęstszą przyczyną tych zaburzeń jest zakrzep powstający w miejscu pęknięcia blaszki miażdżycowej.\nZobacz również opis choroby: Ostre zespoły wieńcowe\nTermin ostre zespoły wieńcowe obejmuje:\nniestabilna choroba wieńcowa (dusznica bolesna)\nObjawy zawału serca z uniesieniem odcinka ST:\nból stenokardialny silniejszy niż zwykle\ntrwający dłużej niż 20 minut\nchory nie reaguje na podanie nitrogliceryny\nnadmiernie wilgotna skóra\nObjawy zawału serca bez uniesienia odcinka ST:\nnawracające i długotrwałe bóle wieńcowe (powyżej 20 minut)\nhipotonia (zastój w krążeniu małym)\nw EKG obraz niestabilny.\nDo powikłań ostrych zespołów wieńcowych należy m.in. wstrząs kargiogenny. Objawami wstrząsu mogą być chłodne kończyny, skąpomocz, zimny pot zraszający niekiedy całe ciało chorego, tachykardia.\nInnym powikłaniem OZW może być również obrzęk płuc. Główne objawy to duszność spoczynkowa, przyspieszony oddech, kaszel z odpluwaniem pienistej, podbarwionej krwią plwociny, blada skóra, pokryta lepkim potem.\nJest to choroba, która powoduje, że serce ma obniżoną sprawność działania przez co mniej tlenu dochodzi do poszczególnych narządu. Rozwija się ona w wyniku upośledzenia kurczowości mięśnia komór serca. Objawy związane z przewlekłą niewydolnością serca to:... czytaj więcej\nbrak rozwoju, brak rozwoju piersi, ostre zapalenie płuc, patogeny, rzęsy, staw barkowo - obojczykowy, promieniujący ból, Zespół LNS, Histiocytoza X, nadmierne łzawienie


Najnowszy pokaz Gucci odbędzie się we włoskim zamku. Alessandro Michele pokaże swoje projekty w Apulii - ELLE.pl\nPokaz Gucci w Apulii. Włoski dom mody rezygnuje z fashion weeków\nOto kolejny przykład tego, jak bardzo Gucci potrafi iść pod prąd - tym razem Alessandro Michele, który zrezygnował już z klasycznych form pokazów, pokazywał światu kolekcję w formie serialu czy wprowadził linie neutralne płciowo - z premierą swoich nowych projektów postanowił wybrać się do Włoch. To właśnie w rodzinnych kraju luksusowej marki zaprezentuje swoje najnowsze pomysły.\nGwiazda hitu "Bridgertonowie" w bluzce i spódnicy z polską metką! Simone Ashley wybrała zmysłowy zestaw Magdy Butrym>>\nPokaz Gucci odbędzie się w południowej Italii, w Apulii, a dokładniej na XIII-wiecznym zamku Castel del Monte, zbudowanym przez cesarza Fryderyka II Hohenstaufa na wzgórzu w Andrii. Jest on nazywany jednym z najdoskonalszych dzieł architektonicznych średniowiecza (oraz wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO). "Kontynuując zaangażowanie Gucci na rzecz utrzymania, zachowania i promowania dziedzictwa kulturowego i artystycznego, włoska luksusowa marka będzie wspierać projekt ulepszania historycznego miejsca" zwraca uwagę branżowy serwis WWD.com.\nZobaczymy tam kolekcję damską i męską włoskiego domu mody podczas show, który będzie miał miejsce już za ponad miesiąc, 16 maja.\nKilka sezonów temu Michele wybierał aż niestandardowe lokalizacje swoich wybiegów w ramach kolekcji cruise, podobnie zresztą jak większość branży (tu w planach rejsy mają już na pewno Chanel, Louis Vuitton, Dior, Max Mara). Teraz to się jednak zmienia - zarówno Gucci, jak i ostatnio Jacquemus, przełamali schemat. Czy mimo dalekich odległości i trudniejszego transportu niż chociażby do Paryża czy Londynu, zjawią się tam najważniejsze redaktorki mody, stylistki i influencerki? Uznajmy to pytanie za retoryczne.\nZdjęcia niesamowitej lokalizacji kolejnego pokazu Gucci możecie obejrzeć w naszej galerii. Gwarantujemy, że zapiera dech w piersiach.


Podziel się darem życia - gle24.pl\n06:00, 29.08.2020 | K.L\n3 września br. na dziedzińcu Starostwa Powiatowego w Lęborku ponownie zaparkuje krwiobus Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa im. Jana Pawła II w Słupsku. To kolejna wspólna akcja RCK i Starostwa promująca honorowe oddawanie krwi.\nKrew to najcenniejszy z leków. Potrzebują go nie tylko ofiary wypadków, czy osoby poddające się zabiegom operacyjnym, ale również osoby przewlekle chore, np. na białaczkę. Krwiodawcą może zostać każdy zdrowy człowiek w wieku od 18 do 65 lat. Jednorazowo oddać można do 450 ml krwi, nie częściej niż co dwa miesiące. Na dobę przed planowanym oddaniem krwi, należy zastosować się do kilku ważnych zasad, które przypominamy na załączonym diagramie. Współczesne krwiodawstwo umożliwia nie tylko oddawanie krwi, ale także donację poszczególnych jej składników: osocza, płytek krwi, leukocytów czy erytrocytów.\nW czasach pandemii, by móc oddać krew, trzeba wypełnić krótką ankietę, związaną m.in. z określeniem prawdopodobieństwa narażenia na ekspozycję SARS-CoV-2, poddać się obowiązkowemu bezdotykowemu pomiarowi temperatury i badaniu lekarskiemu na miejscu, określającemu zdolność do oddania krwi. To niezbędne i konieczne procedury. Niezbędnym wyposażeniem kandydata na krwiodawcę jest również maseczka lub „komin” zakrywające usta i nos. 3 września krwiobus będzie stacjonował przy Starostwie w godzinach 8.00-12.00.


Grupa iCEA → Case Study → Migracja zakończona sukcesem, czyli wzrost widoczności sklepu Pauzza.pl o ok. 100%\nDziałanie przed migracją\nDalej wykonaliśmy research słów kluczowychi we współpracy z copywriterami rozbudowaliśmy warstwę tekstową zgodnie z zaplanowaną wcześniej strukturą. Uzupełniliśmy m.in. opisy kategorii. Kolejnym krokiem było wdrożenie silosowej struktury strony i pełne podlinkowanie.\nW końcu przyszedł ten moment, kiedy mogliśmy rozpocząć migrację serwisu. Zdecydowaliśmy się na przeniesienie starej wersji strony Pauzza.pl na platormę Magento2. To platforma dla e-commerce, która pozwala stworzyć zarówno prosty sklep internetowy, jak i bardziej rozbudowaną stronę sprzedażową. Więcej o specyfice Magento2 i innych platformach sprzedażowych pisaliśmy na naszym blogu w tym artykule.


Charakter jako cel wychowania cz. 8 - Pedagogika\nHome » Nauka i wychowanie » Charakter jako cel wychowania cz. 8\nCharakter jako cel wychowania cz. 8\nNapisane w Nauka i wychowanie przez admin On Maj 13, 2017\nTagi: wychowanie klasyczne, wychowanie komunikacyjne, wychowanie laickie, wychowanie ludów pierwotnych, wychowanie ludzi dorosłych\nJesteśmy nie dla tego, że myślimy lub chcemy i dążymy, lecz dla tego, że i myślimy, i chcemy i czujemy, i dążymy, doświadczamy trudności i oporów, bólu i radości i mamy bliźnich oraz otoczenie społeczne, które wszystko to w nas potwierdza i z nami podziela. Myśl nasza w pierwotnym, bezpośrednim fakcie życia wyseparowuje oddzielne jego składniki i nadaje im zbyt wyłączną i wygórowaną wartość zarówno poznawczą jak moralną. Mylimy się w naszych sądach o rzeczach, poddajemy się iluzji i fałszywe stawiamy hipotezy, stąd zaczynamy przeze niesłuszne uogólnienie pytać, czy sami nawet jesteśmy, tym bardziej, że rozum nie zna w czasie i przestrzeni żadnego określonego stałego przedmiotu doświadczenia. Pytanie, czy jestem ja, równoznaczne jest z pytaniem, czy jest wszechświat i zawiera w sobie sprzeczność wynikającą stąd, że nie należy do zakresu badania i zastosowania rozumu. Stanowi ono kamień węgielny faktu, który zowiemy wiarą. Wiara jest owym eterem mikrokosmosu. Ograniczamy coraz bardziej jej zakres działania, ale ona tak, jak eter w makrokosmosie ciągle jest i ciągle będzie. Każdy czyn nasz i każda myśl z niej płynie i z nią są związane.\nCharakter jako cel wychowania cz. 9 Niesłusznym jest urzędowe oddzielanie systemu wierzeń od nauki. Wiara jest i w nauce, ale tak samo jak filozofia ogarnia swym duchem całość nauk i tkwi w każdej z nich, a jednocześnie ma swoje oddzielne zagadnienia,…\nprofile z włókna węglowego\nprojektor multimedialny wynajem\nPedagogika jest mi bardzo bliską nauką. Szczerze polecam także czytanie innych wartościowych blogów jak hologram na legitymację, i . Wejdź także na by poznać ten temat dokładnie.\nGalen podejmując na nowo zagadnienie i poddając krytyce wspomniane we wcześniejszym poście klasyfikacje, sądzi, że w teorii czterech temperamentów tkwi błąd dwojaki: przede wszystkim nie …\nCharakter jako cel wychowania cz. 17\nNie stoicyzm, lecz chrześcijaństwo, nie dumna pogarda do życia, lecz czynny w niem udział w imię miłości tego, co pożąda, cierpi i pada… Reforma społeczna, …\nCharakter jako cel wychowania cz. 14\nObywatele takiego państwa stanowią dobry materiał w masie jednolitej i spójnej, silnie na zewnątrz występującej, ale tracą wartość poszczególną, co się odbija na pracy twórczej …\nCharakter jako cel wychowania cz. 15\nCharakter jako cel wychowania cz. 6\nCharakter jako cel wychowania cz. 13