Archiwum Historii Mówionej - Irena Wojewódzka\nNazywam się Irena Wojewódzka. Urodziłam się 21 czerwca 1938 roku w Piastowie pod Warszawą.\nW jakiej dzielnicy przebywała pani w czasie Powstania?\nW czasie okupacji i Powstania mieszkałam z rodziną na Woli.\nProszę opowiedzieć o swoim rodzinnym domu.\nUrodziłam się w Piastowie, w domku jednorodzinnym, który dla swojej trójki dzieci wybudował mój dziadek, Aleksander Wojewódzki. Urodziłam się w domu, nie w szpitalu. Już miałam siostrę Jadwigę, starszą o półtora roku. W czasie okupacji rodzice przenieśli się do Warszawy, skąd pochodzą obaj dziadkowie ze strony mamy i ojca. Łatwiej było utrzymać rodzinę, coś zarobić.\nKim był z zawodu pani ojciec?\nOjciec był kierowcą mechanikiem, mama przed wyjściem za mąż była modystką, potem pracowała u braci Jabłkowskich. Przedtem – w jakimś sklepie odzieżowym z galanterią, na Chmielnej.\nW pani domu rodzinnym mieszkała pani z rodzicami i z siostrą?\nNie, to był domek, w którym mieszkał dziadek, on zbudował ten domek. Na parterze mieszkała córka ze swoją rodziną, młodszy syn.\nZ czyjej strony to była rodzina?\nOjca. Ojciec miał dwoje rodzeństwa, młodszego brata Władysława, który […] zginął w 1939 roku w obronie Warszawy, [był żołnierzem] i siostrę, Helenę Bogalską, która mieszkała z córką i synem na parterze. Na górze mieszkał mój ojciec, jeszcze jako kawaler, i dziadek. Jak się ojciec ożenił, to rodzice mieszkali właśnie w Piastowie.\nGdzie mieszkaliście na Woli?\nNa Woli mieszkaliśmy na ulicy Chłodnej 31. Mam nawet dokumenty, kenkartę ojca.\nByła pani małym dzieckiem, jak pani odbierała to, co się wokół pani działo, czyli okupację? Czy pani zdawała sobie z tego sprawę?\nByły takie momenty, że zdawałam sobie z tego sprawę. Pamiętam, że były ostrzeżenia. Nie wiem, czy kierowane do nas, czy w ogóle. Dziecko się orientuje z ogólnej sytuacji, co mu wolno powiedzieć, co nie. Na przykład wiedziałam, przy kim mam czegoś nie mówić. Była taka osoba, która mieszkała w oficynie na Chłodnej 31, nazywali ją „Śmietankowa”. Donosiła Niemcom, głównie gdzie ukrywają się Żydzi. [„Śmietankową” aresztowało w końcu gestapo jak zało jej osób, na które mogła donosić. Okazało się, że sama była Żydówką]. Wiem, że „Śmietankowej” trzeba było unikać. Nie pamiętam, czy mnie ktoś ostrzegał. W każdym razie [jak] widziało się gdzieś „Śmietankową”, a był teren spory na Chłodnej 31, było gdzie się usunąć… Jeszcze pamiętam, że trzeba było unikać dwóch chłopców, kiedy mieli odrę czy ospę. Mama powiedziała: „Nie bawcie się z nimi, bo zachorujecie”. Tak że wiedziałam, ale to już nie było związane z okupacją. Takie rzeczy pamiętam. Mieli płaszczyki w kratkę, pepitkę, trzeba było ich unikać, jak byli blisko. Ale potem spotkaliśmy się w przedszkolu, przychodzimy z siostrą: dwa płaszczyki wiszą. Co mamy teraz zrobić? Takie dylematy dziecinne.\nChodziła pani do przedszkola w czasie okupacji?\nNie wiem gdzie. Wiem, że było przedszkole, do którego nie uczęszczałam: od strony Żelaznej, jak się szło od getta Chłodną. Kiedyś poszłam tam z siostrą odebrać jakąś małą dziewczynkę. Wiem, że było przedszkole, ale tam nie chodziłam.\nChodziła pani do innego?\nDo innego. Pamiętam, że było ładne. To była chyba jakaś dawna szkoła, bo była sala gimnastyczna, w której głównie przebywaliśmy. Miała różne drabinki na ścianach, można się było wspinać.\nKto prowadził to przedszkole?\nPolacy na pewno.\nNie pamiętam żadnych habitów. Pamiętam dzieci, rówieśników. Byłam bardzo nieśmiała, raczej siedziałam zawsze, moja siostra nie interesowała się mną, nie pomagała mi wejść w zabawy. Wiem, że raz mnie poproszono, jakąś główną role grałam, byłam bardzo szczęśliwa. Ale raczej nie pamiętam najlepiej tego przedszkola. Nie było tak przez cały okres.\nCzy byliście jakoś przez swoje wychowawczynie ostrzegane przed Niemcami?\nNie. Czułam się bezpieczna. Nie włączałam się, chyba z własnej winy, w gry. Czułam się trochę na boku.\nJakie obrazy pani zapamiętała, które na pani zrobiły duże wrażenie?\nZwiązane z okupacją?\nTak. Początek pani życia jest związany z okupacją.\nNie wiem, czy chronologicznie podam.\nTo nie ma znaczenia. Pani była za malutka.\nPowiem wyrywkowo obrazy, które mi się w tej chwili nasuwają. Jeszcze nim Powstanie wybuchło. Są chyba imieniny mojej mamy, czyli to musiał być 27 czerwca. Władysława miała na imię. Idziemy z siostrą i z babcią do mamy, złożyć jej życzenia. [...] Wydaje mi się, że to był dzień imienin mojej mamy, jeżeli dobrze sobie kojarzę [te laurki, które] trzymałyśmy w rękach. […] Być może to nie był czerwiec, tylko październik, może do ojca szłyśmy. Ale raczej to były życzenia dla mamy. Pamiętam, że stoimy z babcią i z siostrą przy krawężniku, chyba to była ulica Chłodna, bo dość szeroka. Wronia była węższa. Coś nas zatrzymało. Było dużo ludzi, cywilów, oczywiście warszawiaków, stojących na chodniku. Nie można było przejść, bo ulicą szła rzesza ludzi z tobołkami, wózeczki prowadzili, skromnie ubrani, spokojnie, wolno, równo szli. To była bliska odległość od getta, dlatego że my mieszkaliśmy na Chłodnej 31. Było widać […] od bramy [tego budynku „over pass”], przejście między gettem. Potem się [nauczyłam], że to jest getto duże i małe, ale było połączenie na Chłodnej, to pamiętam. Czekamy, bo ci ludzie idą. Zapamiętałam dwie rzeczy: że Polacy stojący na chodnikach śmieli się, właściwie szydzili z tych idących ludzi, a ci szli spokojnie, nie reagowali. Jedna osoba powiedziała, tylko nie wiem, czy to pamiętam, czy na przykład babcia powtarzała mamie tego samego dnia, jaki był odzew od kogoś idącego: „Śmiejcie się, śmiejcie. Dzisiaj my, jutro wy”. Ale co pamiętam na pewno, mam to przed oczami: szła między innymi bardzo wysoka osoba, bardzo elegancko ubrana, dystyngowana. Mogła to być żona jakiegoś prawnika, ubrana w czerni, miała dość długą suknię. Wyprostowana, szła bardzo godnie, miała szal koronkowy niezawiązany, tylko spływający, zakrywający ją, szeroki. Szła bardzo wyprostowana. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie godność tej osoby. Była siwa, musiała mieć gdzieś koło sześćdziesiątki. Taki obraz pamiętam. Laurki były takie, że miałam narysowaną niezapominajkę. Laurka to rulon papieru, związany był niebieską wstążką, bardzo ładną. Byłam bardzo dumna z tej laurki. Jeszcze były liście paproci w tym. Byłam zainteresowana głównie laurką, żebym mogła mamie doręczyć, ale ten obraz między innymi też długo mi został. Laurka – przyjemność, a tutaj ten pochód.\nCzy jest pani w stanie umiejscowić to wydarzenie w czasie? Ile pani mogła mieć wtedy lat?\nMyślę, że to można w ten sposób umiejscowić, że laurki były narysowane przy pomocy nauczycielki, która przychodziła do siostry. Czyli siostra musiała mieć siedem lat. Dołączyłam, bo chciałam koniecznie tak jak siostra się uczyć. „Najpierw niech tylko słucha”. Włączyłam się, właściwie równo odbierałam edukację, mimo że byłam półtora roku młodsza od siostry. Czyli to musiało być przynajmniej rok przed Powstaniem. Ona miała osiem lat. Chyba tak, to było w ten sposób.\nCo jeszcze pani z okresu okupacji zapamiętała? Czy były drastyczne momenty, które panią, jako dziecko, przeraziły?\nByły takie dwa momenty, kiedy się bałam, bo moja mama się bała. Jeden z nich: jest przed Powstaniem, jesteśmy na ulicy, jest jakieś straszne zamieszanie.\nPani sobie zdawała sprawę z tego, że miało być Powstanie?\nNie, absolutnie nie. Jest ulica Warszawy, chyba gdzieś w okolicy Leszna. Pamiętam, że mama nas przytula – byłam z siostrą – do siebie, jest dosłownie histeryczna, wiem, że płacze, trzęsie się. My też. Mama nas przytula, żebyśmy nie widziały czegoś, jesteśmy zwrócone twarzami do mamy, mama nas obejmuje. Chyba nie zdawałam sobie sprawy, ale wszyscy ludzie byli w okropnym napięciu. Też się wtedy bałam, nie wiedziałam, czego, ale naprawdę się bałam. Potem się okazało, że to była egzekucja, na którą spędzali przechodniów, żeby warszawiacy widzieli. Nie wiem, czy to było to, ale wieszali ludzi za języki gdzieś na Lesznie. Nie wiem, jak to można umiejscowić.\nStrzałów pani nie słyszała?\nNie, to było wieszanie zakładników czy kogoś. Kojarzę sobie to, że do tej pory jakoś pamiętam, że to było z tym faktem związane. Jakaś egzekucja była, ale strzałów nie pamiętam, czyli pewnie wieszali. Może mamie jakoś się udało odejść z nami, nim się to zaczęło. To coś w rodzaju ulicznej łapanki ludzi, żeby patrzyli na egzekucję. Pamiętam ten strach. Drugi taki moment, był już wtedy, kiedy było Powstanie. Myśmy schodzili do piwnic, jak były alarmy.\nDo Powstania przejdziemy za chwilę.\nDobrze. Dwa razy się bałam, to pamiętam.\nJak wyglądało pani życie codzienne jako dziecka? Czy na przykład wychodziła pani na podwórko bawić się z sąsiadami, czy raczej nie wolno pani było?\nMoje dziecięce życie nie było złe w porównaniu z innymi rówieśnikami, ponieważ ojciec zatrudnił się jako dozorca pod adresem Chłodna 31. Jak się wchodziło w bramę, to po lewej stronie było pomieszczenie jednoizbowe, ojciec z mamą prowadzili tam barek. Jak się wchodziło, to lada była, oczywiście była wódka, były kanapki, jakieś gorące dania. Pamiętam, że na pewno był alkohol, bo pamiętam, że byłam zainteresowana, jak ojciec kręcił butelką i alkohol leciał do szklanki. To było o tyle dobry punkt, że – potem się okazało – Niemcy przychodzili na wódkę, można było coś od nich wyciągnąć. Ale to tak na marginesie. W głębi był stół, nieraz z siostrą jadłyśmy tam posiłki. Jak spędzałyśmy czas? Jak się wchodziło na ten teren, po prawej stronie było wejście na dość spory teren, nawet tam mama kury hodowała. Może kilka tylko, ale pamiętam koguta, który był bardzo groźny, skakał nam na głowy. Koguta [też] się bałam. Jeszcze był z boku skład desek, przykryty, często się z siostrą tam bawiłyśmy. To było bezpieczne, było zagrodzone. Koguty nas goniły, albo kury. Poza tym w głębi tego podwórka, po lewej stronie była oficyna, gdzie mama wynajmowała pokój. Siostra pamięta nazwisko, nie będę mówiła, bo nie wiem, ale on miał dwóch synów czy wnuków raczej, bo to był starszy pan, rówieśników naszych. Nieraz bawiliśmy się tam wspólnie. Poza tym pokojem był też jakiś stryszek czy coś, gdzie był skład. Pamiętam dokładnie, jak to wyglądało: głowy brązowego cukru, myśmy skakali po tych głowach cukru, ale też było bezpiecznie. W pokoiku nas rodzice samych zostawiali. Siostra bardzo ładnie już umiała lepić z plasteliny ludziki, byłam nieszczęśliwa, bo mnie się nic nie udało ulepić, nawet chaty jakiejś czy parkanu. Same się zajmowałyśmy sobą, ale to był taki okres, kiedy jeszcze rodzice nad nami czuwali. Potem dużo czasu spędzałyśmy u babci na Wroniej i u dziadka. Jeszcze w głębi podwórza były stajnie, brukowany dziedziniec prowadził do tych stajni. Ojciec był bardzo dumny, że jestem odważna, chciał mnie kiedyś na konia posadzić. Strasznego wrzasku narobiłam, pamiętam, że ojciec był niezadowolony ze mnie. Myślę sobie: „Po co płakałam?”. Koni do tej pory się boję trochę. Potem przedszkole było i lekcje u babci.\nProszę opowiedzieć o lekcjach.\nPonieważ jakaś znajoma mojej babci miała córkę czy wnuczkę, dziewczynę w wieku może gimnazjalnym, ona przychodziła do siostry. [Nauczycielka był uczennicą tajnych kompletów liceum pedagogicznego. Ja z siostrą byłam jej „klasą”, z którą miała zajęcia praktyczne]. Ponieważ siostra już zaczęła być w wieku szkolnym, siedem lat skończyła, udzielała jej lekcji pisania, czytania. Też bardzo chciałam się uczyć. Najpierw mnie trochę odsuwali, że za mała, niech się bawi. Jednak nie dałam się wypchnąć stamtąd, też pisałam, czytałam. To było dość przyjemne, z wyjątkiem jednego incydentu, w którym miałam się nauczyć wierszyka: „Do fartuszka spadła gruszka i jeszcze dwa jabłuszka”. Nie nauczyłam się tego, sprytnie powiedziałam, że muszę iść do ubikacji, przesiedziałam tam do końca lekcji. Takie mam wspomnienia. Poza tym przedszkole. Nie byłam głodna, dlatego że w barku […].\nCzuła się pani właściwie bezpiecznie?\nCzułam się bezpiecznie. Mama nas uprzedzała, żeby nie wychodzić z bułką posmarowaną masłem i z szynką, żeby inni nie widzieli, że my to jemy, bo mama nie mogła innych dzieci karmić. Nie było zresztą więcej dzieci na tym podwórku, ale wiadomo było, że bieda była dookoła. […] To znaczy było jedzenie, poza tym ojciec też zadbał o to. Chyba naprzeciwko adresu Chłodna 31, był jakiś ojca znajomy, cukiernik. Był moim chrzestnym ojcem. Wiem, że ojciec nam nie pozwalał jeść żadnych słodyczy, że to jest sztuczne, nieczysto robione. Jedyne słodycze to właśnie u tego pana – nazwisko mi uciekło – mojego chrzestnego. Jak szliśmy do niego, to dostawaliśmy kostki wypełnione taką masą. Lubiłam te wizyty, bo dostawałam taką kostkę.\nCzy pani dom rodzinny, mówię o okupacji oczywiście, był domem otwartym, gdzie przychodzili różni ludzie, czy raczej nie?\nNie. To znaczy na Chłodną rodzina nie przychodziła. Byli klienci, my byłyśmy z siostrą w pokoiku. U babci, dziadek był szewcem, babcia była gospodynią. Dziadek zawsze dłubał, naprawy jakieś robił, w tym czasie sąsiadka może zaszła, ale nie pamiętam. Wizyt żadnych nie było. Nie pamiętam też wizyt w Piastowie, żeby nas ktoś odwiedzał.\nCo jeszcze by pani chciała opowiedzieć z okresu okupacji? Czy pamięta pani jakieś radosne chwile? Dziecko odbiera świat inaczej.\nJakoś specjalnie chyba nie. Byłam dumna na przykład, że poszłam po taką dziewczynkę do przedszkola, że jestem sama przedszkolanką, idę po kogoś. Już prawie dorosła stałam w przedpokoju, żeby to dziecko nam przyprowadzili. Jeszcze chciałabym o jednym opowiedzieć, może nieradosnym, ale to bardzo silne wrażenie na mnie zrobiło. To było Boże Narodzenie, może Wigilia. Jesteśmy w tym pomieszczeniu, gdzie był barek, siedzimy przy stole, jest choinka ubrana. Ściana szczytowa stróżówki wychodziła na ulicę Chłodną. Był taki moment, że był huk, tak jakby wybuch. Okazało się, że koło urwało się od samochodu, uderzyło w ścianę. Potem znowu siedzimy, prawdopodobnie przy Wigilii. Gdyby to była Wigilia, to może bylibyśmy z babcią, ale wiem, że byliśmy sami. Byli rodzice, ja, siostra. Słyszymy skrobanie, nie pukanie do drzwi. Mama zaprosiła, nie wiem, czy ktoś podszedł, w każdym razie stanęło w drzwiach dziecko. Nie wiem czy to było dziecko, które znało moją rodzinę sprzed zamknięcia getta, czy po prostu trafiło, bo było blisko. Może usłyszało, może kolędy śpiewaliśmy, może światło, może ciepło, może zapachy jakieś czy intuicja to dziecko doprowadziła. To była dziewczynka mniej więcej w naszym wieku, mogła być starsza, [tak] wyglądała: duże oczy, skóra na kościach. Głodne dziecko na pewno. Nie wiem, czy poprosiła o jedzenie, czy mama zorientowała się, kto przyszedł i po co. Wiem, że na pewno ją zapraszała, żeby z nami usiadła i zjadła. Dziecko stało cały czas, zamknęło za sobą drzwi, ale cały czas stało przy drzwiach. Była w chuście, pamiętam oczy i szkielet twarzy. Mama jej dała dużo rzeczy na pewno. Było ciemno, godzina policyjna . […] Czy dotarła bezpiecznie do getta [z tymi zapasami], nie wiem. Bardzo mocne wrażenie. Jak byłam w Kanadzie, spotkałam dużo ludzi z okresu tak zwanej wojny Jaruzelskiego, po naszym stanie wojennym. Między innymi byłam z mężem u jego znajomych, to było mieszane małżeństwo, nie wiem, kto był Żydem. Oni przywieźli ze sobą, [kiedy] musieli czy chcieli opuścić Polskę w tym okresie, kiedy dużo Żydów opuszczało Polskę – obraz. Ten obraz przedstawiał właśnie taką dziewczynkę. Duże oczy, skóra, szal jakiś. Obraz był w ogromnych, grubych, pięknych, złoconych ramach. Moje pierwsze wrażenie było takie, że to nie pasuje do siebie − głód i bogactwo dookoła. Potem od razu mi się skojarzyło, że to bardzo słuszny wybór, bo Polacy też Chrystusa umęczonego na krzyżu oprawiają właśnie w takie ramy. To było bardzo silne, obraz tego dziecka wrócił do mnie. […]\nCzy pani zdawała sobie sprawę z tego, że wybuchło Powstanie?\nNie zdawałam sobie sprawy.\nJak zmieniło się pani życie?\nBardzo się zmieniło. Czy sobie zdawałam sprawę? Może dopiero później sobie zdałam sprawę z incydentu, który miał miejsce na pewno w 1943 roku. Mogłam to umiejscowić, porównując datę zgonu mojego brata, który się urodził w grudniu 1943 roku. Mama musiała być w ciąży z nim, jak to się działo. Jak mówiłam, w głębi podwórza były konie, wozy jakieś były. Wiem, że był incydent, który spowodował, że widziałam awanturę rodziców. Dopiero później dowiedziałam się, co było przyczyną takiej awantury. Wtedy przeżywałam tę awanturę. Mama musiała być w ciąży. Potem mamę zapytałam, co to było. Powiedziała, że osłaniała brzuch, bo myślała, że ojciec ją nawet uderzy. Co się wydarzyło? Na wozie przy stajniach była gromadzone, prawdopodobnie przez Podziemie, broń. Głównie granaty przykryte sianem, workami jakimiś. O to podobno oparł się jakiś „wermachtowiec”. Chodzili, nie wiem czy z barku wyszli, jeden Niemiec z bronią oparł się kolbą o ten wóz, stał sobie. Czy zajrzał do tego, czy nie, nie wiem. Mama to widziała, tak się zdenerwowała, że myślała, żeby przeprosić, przyznać się. Podobno o mało nie zdradziła. Ojciec straszną awanturę mamie zrobił. Nie wiem, czy spił tego Niemca, czy gdzieś go wzięli na stronę, w każdym razie się nie wydało, co tam było. Ale już była broń, czyli to wspomnienie późniejsze. Nie było wpadki wtedy. U babci pamiętam właściwie głównie pobyty w piwnicy. Nauczyłam się rozpoznawać – nie musiałam, bo babcia z dziadkiem i inni dorośli tym kierowali – syreny, że jest nalot. Były alarmy przeciwlotnicze, trzeba było zbiec do piwnicy. Zbiegało się po schodach z pierwszego piętra, do piwnicy. Pamiętam nastrój w piwnicy. Nie wiem, czy było światło w mieszkaniach, w piwnicy były świeczki. Nie taka piwnica jak teraz, że są takie przegrody, tylko było jedno spore pomieszczenie. Po obu stronach były wybite przejścia, dziury, przechodzili ludzie, przynosili wodę. Nieraz ludzie z bronią przechodzili, to też pamiętam. Tych ludzi z bronią się nie bałam. Wiem, że był problem z wodą. Głodni nie byliśmy, nie pamiętam, widocznie ojciec nas zaopatrzył. Pamiętam, że ludzie się modlili, to był szept. Nikt głośno nie rozmawiał, cicho. Pamiętam szum szeptów albo modlitw, albo rozmów cichych. Pobyty w piwnicy nieraz się wydłużały, nieraz były krótsze, ale potem wchodziliśmy na piętro do dziadków, to był chyba pokój z kuchnią, takie mieszkanie.\nPamiętam jeden wypadek. Wypuszczali nas trochę, trochę wychodziłam. Jak się wchodziło w bramę, to po lewej stronie było wejście do mieszkania babci na pierwsze piętro, na dół do piwnicy się schodziło, było też wyjście prześwitem na dziedziniec. Jeszcze były budynki z tyłu, była jakaś piekarnia, wypiekali gwiazdki z cukrem. Dziedziniec wyglądał w ten sposób, że było trochę trawy, jakiejś zieleni, krzaków, dookoła był owalny murek. Nieraz, pamiętam, skakałam po tym murku, czyli troszkę na powietrze się wychodziło. Na środku była kapliczka Matki Boskiej, nieduża, jak zwykle na podwórkach warszawskich. Pamiętam taki wypadek: kiedy nie było alarmu, skakałam sobie. Raptem się zorientowałam, że jestem sama. Usłyszałam gniewne głosy kobiet krzyczących na mnie – mało mnie z odległości nie rozszarpały wzrokiem, krzykiem – że co robię, dlaczego nie uciekam. Podobno samolot słyszeli, nie było alarmu, ale był samolot. Podobno jak Niemcy zobaczyli jakieś ruchy, to rzucali bomby. Bali się, że sprowokuję, że zostaną zbombardowani. Też się bałam, ale nie samolotu, tylko tych ludzi, którzy byli źli na mnie.\nAle nic się nie stało?\nJak długo pani przebywała u dziadków? Rodzice przychodzili do pani?\nMusiała być z nami mama, a ojciec był w Powstaniu. Ojciec był akowcem.\nMiała pani świadomość tego?\nNie. Widziałam, że ojca nie ma, ale nie dawało mi to poczucia jakiegoś mniejszego bezpieczeństwa. Była mama, babcia, nie byliśmy głodni. Pewnie się trochę bałam, ale nie dlatego, że ojca nie ma.\nCo pani jeszcze zapamiętała, co na pani zrobiło wrażenie?\nPamiętam mocne wrażenia, jak się wychodziło z piwnic.\nW czasie samego Powstania?\nNie. To znaczy jeden incydent pamiętam. Nie zdążyliśmy zbiec do piwnicy, nie wiem, co nas zatrzymało, czy było ostrzeżenie. Potem nagle wybuchy. Wiadomo, że już jest bombardowanie. Mama nie zdążyła z nami zejść. Nie wiem, czy babcia zdążyła. Pamiętam, że jesteśmy z mamą, siostra i ja, na półpięterku. Nie wiem, czy było okno. Był narożnik, wzmocnienie ściany. Mama nas trzyma, krzyczy, że jeżeli zginiemy to razem. Nie zginęłyśmy, nie zbombardowali nas, zdążyłyśmy zejść. To był drugi raz, kiedy mama się bała i ja się bałam. Ale zdążyłyśmy zejść albo już było po alarmie.\nSłyszała pani bombardowania?\nTak. Dlatego bardzo silne na mnie wrażenie robi, jak nieraz w Muzeum Powstania odtwarzany jest ten dźwięk. Właśnie wybuchy, walące się mury, to było słychać. Najbardziej silne wrażenie na mnie robiły tak zwane krowy. Później się dowiedziałam, że to straszne armaty, „Berty” czy jakieś inne. To były straszne odgłosy.Huk pamiętam, kurz.\nPamiętam jedno związane z początkiem Powstania wydarzenie. Nie wiem, czy mieszkanie babci wychodziło na ulicę. Wiem, że stoimy w oknie, widok jest na ulicę Wronią. Może to był widok z korytarza. Wiem, że ludzie gdzie tylko mogli… Zobaczyli, samochód, teraz bym określiła jako taki z przyczepą, coś zielonego. Wiem, że było na zielono pomalowane, szoferka, dwa miejsca pewnie, taki sobie gruchot.\nSamochód duży czy mały?\nŚredniej wielkości, dostawczy, jak teraz by się określiło. Jechali Polacy z opaskami biało czerwonymi, sztandar mieli polski, ludzie rzucali im kwiaty. Nie wiem, z doniczek chyba wyrywali, bo przecież ciętych nie było. Jedna osoba mówi: „Przecież to chyba nie doleci do nich”. Jakiś pakunek z ciastkami im rzuciła. Ludzie byli w euforii po prostu, że widzą polski symbol. Ale nie trwała ta radość długo. Nie wiem, w którym kierunku oni jechali, ale jakiś pocisk niemiecki zlikwidował ten samochód, tak że oni zginęli prawdopodobnie.\nAle tego pani nie widziała?\nNie. To znaczy wiedziałam, że ludzie cichną, wychodzą, są smutni, huk był. Chyba potem się dowiedziałam, co się stało wtedy, ale teraz jestem pewna, że oni… […]\nCzy pani pamięta, dokąd mieszkała pani w Warszawie w czasie Powstania?\nPamiętam. Próbowałam to jakoś umiejscowić w czasie. Ludzie się modlili bardzo, żeby Niemcy przyszli a nie „ukraińcy”. […]\nPani o tym wiedziała?\nWiedziałam o tym. Wiedziałam, jak Niemcy wyglądają. I że „ukraińcy” są bardzo okrutni dla Polaków. Jakieś litanie razem też mówiłam.\nCzy widziała pani księdza w czasie Powstania?\nNie. Może widziałam, tylko nie pamiętam. Ludzie się modlili, doskonale znali wszystkie modlitewniki na pamięć. Cały czas kojarzy mi się szept modlitw.\nPamiętam, jak nas… Pewnie dorośli wiedzieli, że Niemcy chodzili. Czy jakieś Raus! było, tego nie pamiętam. Pamiętam natomiast taki moment, że wszyscy z piwnic wychodzimy i stoimy na podeście, zanim wejdzie się w bramę i wyjdzie na ulicę. Niektórzy jeszcze na schodach, niektórzy jeszcze w piwnicach, w każdym razie tłum ludzi stoi z tobołkami. Wiemy, że mamy wyjść. Wiem, że ktoś powiedział: „To dobrze, że już wychodzimy, bo tak dłużej żyć nie można. Jutro czy dzisiaj jest Przemienienie Pańskie, coś się musiało zmienić”. Zapamiętałam to Przemienienie Pańskie. Wiem, że wyszliśmy 8 sierpnia. Czy to było Przemienienie Pańskie? Mnie utkwiło Przemienienie Pańskie.\nWyprowadzili nas z piwnicy. Wyszłam, oprócz innych sąsiadów wyszła babcia z dziadkiem – dziadek był głuchy, trzeba mu było do lewego ucha mówić, wtedy słyszał – mama, nas dwie. Ojciec, zanim poszedł do Powstania, zaopatrzył nas w kostki cukru, smalec, wódkę na łapówki. Co jeszcze było? Suchary pewnie jakieś, mydło. Byłam odpowiedzialna za teczkę z mydłem. Długo jeszcze u nas była w Piastowie, niestety brat, jak przyszedł, wyrzucił tę teczkę. Była skórzana, nieduża, kostki brązowego mydła, takie jak to z jeleniem były. Jak wyszliśmy z piwnicy na ulicę Wronią, był niesamowity widok grozy. Może to był wieczór, może to był dzień, tylko chmury dymu, tak że było ciemno. Widziałam dosłownie wszędzie iskry, pożary. Jak wyszło się z bramy, to trzeba było iść bardzo ostrożnie, bo – nie wiem, czy to przeciwczołgowe – w każdym razie były wykopane głębokie rowy. Tylko wąski przesmyk środkiem szedł. Musieliśmy wszyscy przejść. Oczywiście Niemcy, krzyki, ale głównie bałam się, żeby nie wpaść do rowu. Jak tylko wyszliśmy z bramy, to zobaczyłam, że Niemiec – pamiętam, jak był ubrany: na zielono, w płaszczu ochronnym, deszczowym, w hełmie, miał miotacz ognia – określiła bym to, że rzucał ogniem. Między innymi wrzucił granat tam, gdzie mieszkał przyjaciel czy znajomy dziadka, szewc, który miał swój warsztat w parterowym lokaliku przy Wroniej. Najpierw ten granat poszedł. Boże! Zniszczył okno tego pana, potem miotaczem ognia jeszcze spalił. Jak ludzie wychodzili z piwnic, od razu były palone domy.\nPani to widziała?\nWidziałam, dlatego zapamiętałam. To była osoba, którą znałam, jego sklepik był niszczony. Wrażenie było takie, że wszędzie iskry były na niebie, dosłownie czerwone punkciki iskier i czarne niebo. Czy od dymów, czy to był wieczór, nie wiem. Potem pamiętam tylko pobyt, marszu nie pamiętam, ale wiem, że jesteśmy na dziedzińcu kościoła z czerwonej cegły. Mężczyzn wszystkich, dziadka nam zabrali do kościoła. Musieli wszyscy mężczyźni odejść. Siedzimy pod drzewami. Pamiętam, że mama zamieniła się z jakąś panią, dała jej jakąś ilość kostek cukru, a dostała chusty. Pamiętam, były później u nas: białe z nadrukiem popielatym. Taki był handel wymienny, co kto miał to się zamieniali. Tak się siedziało, chyba było ciepło, bo nie pamiętam deszczu i czy byliśmy mokrzy. Pamiętam taki incydent – nie bałam się wtedy jakoś, mama była blisko – że Niemiec wypuścił wiewiórkę jakiejś kobiecie, która miała tylko klatkę z wiewiórką. Wszyscy uważali, że wariatka, nie ma nic. Jak ona przeżyje? Ta kobieta chyba postradała zmysły. Chodziła, może się naraziła temu Niemcowi, nie trzymała się poleceń niemieckich, tylko o wiewiórkę dbała. Niemiec tę wiewiórkę wypuścił. Taki incydent pamiętam, ruda wiewiórka.\nCzy długo tam siedziałyście?\nPowiedziałabym, że godziny: pół dnia, dobę. Nie wiem, czy to była noc, czy przez noc do ranka siedzieliśmy. Nie pamiętam. Nie był to długi okres, krótko. Nie pamiętam potem marszu do – prawdopodobnie – jakiejś bocznicy kolejowej. Może na Warszawę Zachodnią, teraz nie pamiętam, gdzie ten incydent miał miejsce. Czy to było, jak dochodziliśmy do wagonów na Dworcu Zachodnim, czy później w Pruszkowie, jak nas już dowieźli do Pruszkowa? Wtedy też jakaś bocznica była. Pamiętam bardzo wyraźnie: tłum ludzi idzie wolno, każdy miał jakiś ładunek, po obu stronach prawdopodobnie były psy.\nJeszcze jedno: jak wyszliśmy z piwnic, to doprowadzili nas chyba na ulicę Chłodną, bo to była szeroka ulica, Wronia nie była taka szeroka. Stoi masa ludzi frontem do Niemców, którzy chodzili, jeździli na motorach. Wiem, że staliśmy po jednej stronie jezdni plus chodnik, a oni byli tam. Ręce do góry trzeba było trzymać. Wiem, że stałam z moją rodziną w pierwszym szeregu, chyba żeby po prostu dzieci pokazać, że dzieci są. Byli starzy ludzie, kobiety. Muszę trzymać ręce do góry. Jak z tą teczką sobie poradzę, czy mogę ją upuścić? Miałam jej pilnować. Wiem, że jakoś z tą teczką z mydłem sobie poradziłam. To z mydłem, to jedno z bardzo mocnych wspomnień.\nPamiętam, że idzie rzeka ludzi, jest jakaś bocznica kolejowa, jest dużo brązowych wagonów towarowych. Powiedziałabym, że zamkniętych, może bramy były otwarte, ale raczej obudowane wagony. Jest dużo torów. Obok nas szedł człowiek, zwróciłam uwagę jak to dziecko: idą jakieś dzieciaczki, dwóch chłopców szło niedaleko. Ojciec tych dzieci miał tobół z pościelą czy z czymś. Odszedł na moment, kilka kroków, do stojącego pociągu, żeby sobie poprawić tobół. Niemiec krzyczał za nim, żeby nie odchodził, że chce uciec. Zastrzelili go, bo nie posłuchał. Chciał sobie tobół poprawić. Pamiętam grozę ludzi, też się wtedy bałam. Prawdopodobnie dzieci zaczęły krzyczeć, tego nie pamiętam, ale tłum ludzi ogarnął je dosłownie, zabrał ze sobą, żeby dzieci nie poszły do ojca. Co się potem z tymi dziećmi stało, nie wiem. To był taki mocne przeżycie. Chyba to było na Dworcu Zachodnim, bo w Pruszkowie może by nie chciał tego tobołu poprawić. W każdym razie człowiek został przy tym wagonie.\nJeszcze pamiętam moment trochę inny, łagodniejszy. Szliśmy lewą stroną kolumny, Niemcy szli dookoła. Jeden z nich miał lufę w dół, kolbę w górę, tak nie do strzału. Wziął od babci walizkę i niósł. Szedł obok nas, razem, spokojnie, nie był groźny. Jak długo tę walizkę niósł, nie pamiętam. Czy to już było w Pruszkowie, jak dochodziliśmy, czy to było jeszcze na Zachodnim? Ale pamiętam tego człowieka, „wermachtowca”, który z opuszczoną głową szedł, niósł babci walizkę. Nikt mi nie powtarzał tego, pamiętam to. Nie wiem, czy ciężka ta walizka była.\nDojechaliśmy do Pruszkowa.\nCo pani pamięta z Pruszkowa?\nZ Pruszkowa pamiętam takie może trochę śmieszne rzeczy. […] Było dużo wody. Podobno weszliśmy do pierwszego bloku, daleko nie szliśmy tym terenem, czyli pewnie do pierwszego. Nie wiem, czy to z dziećmi nas tam skierowano. Wiem, że dużo wody było, mama znalazła na szczęście jakieś szuflady, coś takiego, że tam można było położyć dzieci, nie w tej wodzie. Nie wiem czy mama miała pościel, czy na deskach leżeliśmy. Co pamiętam jako sześciolatek? W Warszawie w okresie Powstania nie było wody, jak mama zobaczyła, że jest woda jeszcze w kranie, to chciała nas wykąpać. Jak wykąpie dziecko publicznie? Trzeba rozebrać. Wstydziłam się. Jak mama może mnie rozebrać? Tyle ludzi dookoła! Mama nas umyła w zimnej wodzie, nie wiem, czy z użyciem mojego mydła. Nie pamiętam dalej transportu.\nZ dziadkiem państwo się spotkaliście?\nZ dziadkiem się spotkaliśmy. Dziadek do nas dołączył chyba jeszcze na Woli. W jaki sposób babci się udało… To starszy człowiek był, a że głuchy, to nie słyszał komend. Jak wychodziliśmy z Wroniej, to dziadka uderzył kolbą Niemiec, bo coś mówił, żeby szedł szybciej, czy wolniej przez przesmyk. Bałam się, że dziadek spadnie, jak on go uderzył, ale jakoś dziadek sobie poradził. […] Chyba dziadek do nas dołączył właśnie w kościele, jakoś wyszedł od mężczyzn. Pamiętam, że dziadek był później razem z nami. Ale więcej z Pruszkowa nie pamiętam.\nCo się działo dalej, jak długo byliście w Pruszkowie?\nNie potrafię tego powiedzieć, pewnie nie za długo. Nie pamiętam jazdy pociągiem, nie pamiętam wsiadania do pociągu, natomiast pamiętam, że siedzę pod jakimś płotem, nieduże budyneczki są, coś zielonego było za płotkiem. Babcia siedzi, siedzimy rządkiem, mama pewnie gdzieś chodziła z tobołkami. Co się okazało: że można było z tego transportu, jadącego na zachód, odejść. Chyba legalnie, my nie uciekaliśmy. Potem z dokumentów – bo mamy dokumenty, są niemieckie teksty – dowiedziałam się, gdzie dotarliśmy. Był jakiś polski komitet opiekuńczy, to chyba przez ten komitet albo była łapówka dana komuś z tych, co nas pilnowali. Wiem, że był nakaz, żeby się nie plątać. Pozbyć się chcieli części ludzi, nie wiem.\nPamiętam moment w Skierniewicach albo jeszcze w Łowiczu. Pewnie za jakąś opłatą furmanką nas dowieźli do Trzcianny. Teraz mam tam nawet letni domek. W Trzciannie, w okolicy, mama miała rodzinę dziadków. Sporo Maciejewskich mieszkało, mama była z domu Maciejewska, braci po wsiach sporo było. Mama widocznie powiedziała, że mamy tu gdzie się zatrzymać. Na tym terenie spotkała się rodzina mamy, dwaj bracia byli gdzieś w okolicy, poupychali ich gospodarze. Byliśmy z babcią, z mamą. Biednie było strasznie, ziemniaki, głód był w zasadzie, ale gospodarze dzielili się tym, co mieli. Pamiętam wrzody z awitaminozy na nogach. To długo nie było, ale jednak zima była ciężka. Pamiętam, że byłam głodna. U gospodarzy była siedemnastoletnia dziewczyna, ona odprowadzała mnie i siostrę gdzieś miedzą. Nie wiem, ile krów było, ona wracała, my tych krów pilnowałyśmy z siostrą. Babcia z mamą pewnie pomagały w gospodarstwie, żeby na ziemniaki i kapustę zasłużyć.\nJak długo tam byliście?\nByliśmy aż weszli Rosjanie. Rosjanie weszli w maju […], ale przedtem jeszcze ojciec dotarł. Pamiętam taki wieczór, że siedzimy w jakiejś izbie, izba jest zatłoczona po brzegi ludźmi. Był z nami ojciec, coś opowiadał. W środku stał piecyk, rura, na niedużym blacie ktoś piekł dość duże placki z buraków cukrowych. Pewnie buraki cukrowe, mąka, mleka nie było. Wiem, że to mi bardzo smakowało. Po tego buraka sięgałam, oparłam się o rozgrzany piecyk, sparzyłam się, ale wiedziałam, że nie mogę nawet pisnąć. Wiedziałam, że wszyscy są tak zainteresowani tym, co się dzieje, co sobie opowiadają, że nikomu nie powiedziałam, że się sparzyłam. Straszne emocje były. Ale nie wiem, kiedy to było, czy jeszcze jak byli Niemcy, bo jak ojciec dostał się do Dolecka, to jeszcze Niemcy byli. Tak że mógł opowiadać wrażenia z Powstania.\nJaka to wieś była?\nTo jest miejscowość Trzcianna, pod Skierniewicami, najbliższa miejscowość teraz to jest Kamion. […] Raczej było bardzo skromnie, biednie, ale już było powietrze. U sąsiadów niestety był kozioł, starsi chłopcy straszyli nas, puszczali tego kozła na nas. Nie bardzo kochałam tych chłopców. Wtedy był głód. Ale nie tak, żebym była głodna, tylko nie było wyboru: ziemniaki, kapusta, może jakiś chleb też był.\nPamięta pani przyjście Sowietów?\nDoskonale pamiętam. Jeszcze pamiętam taki moment, że przyszedł ojciec, jeszcze zanim Sowieci weszli, przyniósł bochenek białego chleba. To była niesamowita radocha. […] Wiem, że bardzo tęskniłam za Piastowem. Chyba jeszcze jakieś cukierki ojciec przyniósł. Pamiętam, że jak weszli Sowieci to ojciec się jakoś ujawnił. Z dokumentu niemieckiego wynika, że ojciec był w Dolecku zarejestrowany, jak uciekł, bo ojciec uciekł z obozu w Pruszkowie. Ponieważ w Piastowie ojciec miał siostrę, wziął krowę, z tą krową do nas trafił, wiedział, gdzie jesteśmy.\nPani wspomniała kilkakrotnie o Dolecku.\nDoleck jest bardzo blisko Trzcianny. […]\nJak zapamiętała pani przyjście Sowietów?\nJesteśmy w chałupce, gdzie byliśmy na wsi, jest jakaś mata. W jednej izbie mieszkaliśmy. Ojciec nam zostawił zegarek. W pewnym momencie nie ma zegarka. Dlatego to mówię, że jak pierwszy żołnierz sowiecki wszedł, to zegarka już nie było. Żołnierzowi bardziej potrzebny niż cywilowi, nie mam im tego za złe. Pamiętam, że jak ojciec do nas doszedł, to już Sowieci byli. Ojciec mówi: „Zegarka nie ma!”. Pewnie coś brzydkiego powiedział, ale nie pamiętam tego.\nCo pamiętam z wejścia Sowietów? Że już można wyjść, chyba ludzie się cieszyli. Z siostrą wyszłam przed chałupę. Jeden był na białym koniu. Byłam dumna blondynka z warkoczem, sześciolatka. On powiedział, że jestem jego narzeczoną, że po mnie wróci. Nie wiedziałam, co znaczy narzeczony. Białego konia pamiętam, ale również to, że się objęłam z siostrą, zaśpiewałam bardzo głośno piosenkę przeciwko Hitlerowi. Niestety nie pamiętam słów, ale kończyło się: „Niech go piorun trzaśnie”. Ludzie bili brawo. Jak mogłyśmy wiedzieć, że już wolno to śpiewać? Tak że widocznie dziecko obserwując, coś pamiętało, widziało, co może, co nie.\nPotem, jak już ojciec był, pamiętam jeszcze, że trupy…Bo tak Sowieci szybko weszli, że Niemcy, którzy stacjonowali między innymi w szkole, nie zdążyli uciec. Gazikiem próbowali, czołg wycelował w nich, zginęli. Rozstrzelali ich gdzieś w polu. Niemców, którzy byli w szkole.\nPani ich widziała?\nNie, tylko pamiętam, ze ludzie mówili, że trzeba pogrzebać. Teraz chyba wiem, gdzie to jest, jest las, cmentarz.\nCzy wróciliście państwo do Warszawy?\nJak już można było, ojciec był z nami już oficjalnie, znalazł nam lepsze pomieszczenie. Już nie jedną izdebkę, tylko chatę, gdzie tylko jeden mężczyzna mieszkał, chłop. Już była krowa, którą ojciec przyprowadził, już się ojciec nami zajął.\n[…] Mogliśmy iść do Piastowa, było mieszkanie rodziców w Piastowie. To mieszkanie w czasie okupacji zajmował oficer niemiecki z Wehrmachtu. Niemcy przydzielali wolne pomieszczenia, upychali po prywatnych kwaterach. W tym pomieszczeniu mieszkał jakiś oficer niemiecki. Ciotka mieszkała na dole, a to mieszkanie było puste, bo ojciec przeniósł się do Warszawy na czas okupacji. Ciotka mówiła, że tak dbał o to mieszkanie, że nawet jak mu posiłek jakiś stawiała, to serwetkę podwijał. Ale pewnie uciekli stamtąd. Pojechaliśmy do Piastowa. Słabo pamiętam podróż z Trzcianny. Nie wiem, czy już pociągi chodziły, czy do tego Piastowa na furce jechaliśmy. Pamiętam odcinek, uzmysłowiłam sobie, że pięknie śpiewają słowiki. Musieliśmy jechać bardzo wcześnie, że noc była. Pamiętam słowiki.\nNie wróciliśmy, bo mieliśmy dach nad głową w Piastowie, ale wróciła reszta rodziny mamy, czyli bracia. Szczególnie młodszy brat mamy, Edward Maciejewski, który powiedział, że jakieś mieszkanie znajdzie. Znalazł dla siebie, dla swojej mamy. Babcia przeżyła, dziadek też przeżył, rozmieszczeni na wsi. Babcia mieszkała u kogoś innego, dziadek u kogoś innego. Dziadek był chyba w Dolecku. Wrócił. Jak ich odwiedzaliśmy, to cała klatka schodowa była pusta, tylko podesty były położone. Tak się szło, że widać było z czwartego piętra, co jest na parterze. Wujek wrócił do Warszawy, drugi wujek w Jaktorowie gdzieś się zatrzymał. Najmłodszy musiał wrócić do Warszawy. Ja wróciłam do Warszawy, już jak stać mnie było na mieszkanie. Przekoczowaliśmy do wieku dorosłego w Piastowie.\nCzy przeżycia z okresu okupacji, Powstania zostawiły głęboki ślad w pani psychice?\nNie zostawiły w zasadzie, bo nie zdawałam sobie sprawy, że się boję dźwięku samolotów. Wyjeżdżając do Kanady miałam trzydzieści lat, aż do tego momentu się bałam. Cywilne samoloty latały nad nami, bałam się dźwięku samolotów. Jak byłabym w polu, to pewnie położyłabym się w bruzdę. Taka panika mi została. Jeszcze na przykład ten dźwięk odtwarzany w Muzeum Powstania bardzo mi przywraca wspomnienia. Jak zobaczyłam obraz dziecka, to wszystko odżyło. Zależy, co sprowokuje takie wspomnienia. Ale koszmarów w nocy nie mam.\nChciałaby pani jeszcze coś dodać do swoją wypowiedź?\nJeszcze jedno może powiem. To była dość ciekawa wyprawa. Tylko z mamą i z ojcem przyjechałam. To było już na pewno po wyzwoleniu, ale jeszcze Starówka nie była odbudowywana. 1948? Nie wiem, kiedy się zaczęła odbudowa Starówki. Pamiętam, że znajduję się na Rynku Starego Miasta. Jak dotarliśmy, nie wiem. Stoję przed jedną ze ścian Starówki, widać klatkę schodową, metalowe poręcze widać. Front domu stoi, a reszta nie, ojciec nam mówi, że właśnie tutaj miał swoje stanowisko. Jeszcze na metalowej poręczy leżał siennik słomą wypchany, nieregularny, w płótnie, typowy siennik. Ojciec mówił, że jak były rozgrzane bariery, Powstańcy, snajperzy czy obserwatorzy jakoś wchodzili, ale zjeżdżali już na tym materacu. Byłam taka wzruszona! Ojciec też miał łzy w oczach, że ten materac jeszcze jest, zachował się.\nWięcej wspomnień ojca pani, jako dziecko, nie słyszała?\nJako dziecko chyba nie.\nO czym ojciec jeszcze opowiadał?\nZ tego, co ojciec opowiadał, sporo pamiętam. Ojciec bardzo przeżywał wyjście kanałami ze Starówki. Chyba w „Chrobrym I” był. Wiem, że mówił potem, że był pewien solidności tego budynku, gdzie było ich stanowisko, gdzie był ich batalion, oddział „Chrobrego”, że solidna konstrukcja, najlepsza w Warszawie. Mnie się to pokojarzyło z pasażem Simonsa, pamiętam dźwięczną nazwę – Simons. Po tym, jak musieli to miejsce opuścić, ojciec poszedł na Starówkę. Właściwie cały okres Powstania był na Starówce. Ale wydaje mi się, że jednak wyszedł z cywilną ludnością, bo wiedział, że jest upadek Powstania, trzeba zdać broń, potem się poddać. Powiedział, że raz się poddał, był jeńcem, drugi raz broni wrogowi nie odda. Musiał Rosjanom oddać broń po upadku, w 1939 roku, na granicy wschodniej. Wtedy na front wschodni Rosjanie weszli.\nWarszawa, 4 lipca 2011 roku\nIrena Wojewódzka Stopień: cywil Dzielnica: Wola\nkapral, żołnierz o przeszkoleniu minerskim Marian Kater „Rudy”, „Anglik” Data wywiadu: 2011-08-24 Formacja: Grupa „Kampinos”, Obwód II „Żywiciel” Dzielnica: Żoliborz Nazywam się Marian Kater. Urodziłem się 26 października 1925 roku w Warszawie przy ulicy Łuckiej – około trzystu metrów od Muzeum Powstania Warszawskiego. Tu się urodziłem. Czy pa ...\nstrzelec podchorąży, kapral podchorąży Stefan Meissner „Krzysztof” Data wywiadu: 2011-08-03 Formacja: Zgrupowanie „Gurt”, 2. kompania, drużyna szturmowa Dzielnica: Śródmieście Północne Urodziłem się w majątku Buczynek koło Warszawy, w tej chwili jest to wielka Warszawa. Do szkoły powszechnej, do gimnazjum chodziłem w Warszawie, gimnazjum „Przyszłość”. Miałem czterech braci ...\nHenryk Jan Kurek „Sęp” Data wywiadu: 2011-08-03 Formacja: Obwód VI Praga, zgrupowanie 1612 Dzielnica: Nowe Bródno Nazywam się Henryk Jan Kurek, urodziłem się w Warszawie 1 grudnia 1923 roku. Pochodzę z rodziny wielodzietnej, mama miała dziewięcioro dzieci, z tego czworo zmarło w czasie I wojny światowej ...\nsanitariuszka Helena Zofia Knyps „Urszula” Data wywiadu: 2011-11-23 Formacja: Obwód VI Praga Dzielnica: Praga Nazywam się Helena Knyps z domu Suwarów. Urodziłam się 22 lutego 1924 roku. Proszę opowiedzieć coś o rodzinie, rodzicach, rodzeństwie. Mam jeszcze żyjącą siostrę, dwóch syn ...


(R) Zestaw Logitech MK710 (Klawiatura + Myszka M705) Bezprzewodowy US Towar Refurbished / Open Box | Myszki \_ Bezprzewodowe (Odbiornik radiowy) Myszki \_ Zestaw mysz + klawiatura Klawiatury \_ Bezprzewodowe Klawiatury \_ Zestaw klawiatura + mysz | Vedion.pl\nKod produktu: B003CZCF30\nZestaw MK710 został stworzony z myślą o osobach spędzających wiele godzin dziennie przy komputerze. W takich okolicznościach naszym priorytetem powinno stać się zapewnienie naszym dłoniom odpowiedniego komfortu. Wyjątkowe wyprofilowanie, odpowiedni skok klawiszy i rewelacyjne wyważenie - tak możemy opisać zestaw MK710 - zestaw, który zapewni nam wygodną i wydajną pracę.\nWiększy skok klawiszy\nJest to oryginalne rozwiązanie zastosowane przez ekspertów Logitech.\nWiększy skok klawiszy w niskoprofilowej klawiaturze maksymalnie poprawia komfort pisania, co z pewnością przełoży się na satysfakcję z korzystania z K710.\nKlawiatura powinna oferować nie tylko ciekawą i sprawną technologię ale także odpowiedni kształt zapewniający wygodę.\nDzięki miękkiej, wyściełanej podpórce Twoje dłonie będą odpoczywać podczas pracy.\nDzięki temu rozwiązaniu unikniesz nieprzyjemnych odrętwień i bólu.\nZarówno K710 jak i M705 są kompatybilne z odbiornikiem Unifying. Oznacza to, że możesz te obydwa urządzenia podłączyć do jednego odbiornika.\nOdbiornik Unifying oferuje łączność bezprzewodową w paśmie 2,4 GHz. Dzięki niemu możesz śmiało zapomnieć o kablach, a samo użytkowanie z urządzeń będzie przebiegać bez jakichkolwiek opóźnień czy zakłóceń.\nLogitech M705 jest znana ze swojego wyjątkowego wyprofilowania.\nUmożliwi ono wygodne ułożenie dłoni na myszce, przez co komfort z użytkowania całego zestawu będzie nieporównywalny z każdym innym.\nZarówno w klawiaturze jak i w myszce, jeden komplet baterii umożliwia korzystanie z urządzeń nawet przez 3 lata!\nZapomnij o częstej wymianie baterii i ciesz się łącznością bezprzewodową jaką oferuje Ci zestaw MK710!\nDuża mysz. Ciekawie wyprofilowana. Klawiatura jedna z wygodniejszych, które miałem.\nSolidny zestaw. Mysz z bateriami jest dość ciężka, ale sprawia wrażenie solidnej. Klawiatura wielofunkcyjna daje duże możliwości skrótów, co przyśpiesza pracę. Nie ukrywam, że gabaryty mogłyby być trochę mniejsze.


Dekoracje łazienkowe, ozdoby do łazienki | Sklep internetowy Magia Wnętrz Zator, Kraków\nODETTE WHITE DOZOWNIK\nODETTE KOMPLET ŁAZIENKOWY\nPrezentujemy eleganckie i praktyczne dekoracje do łazienki, dzięki którym Twoja aranżacja będzie perfekcyjna w każdym detalu. W tej kategorii czekają na Ciebie:\neleganckie kosze na bieliznę z wikliny, metalu oraz innych materiałów,\nkosz na odpady z funkcją cichego zamykania,\nszczotki do muszli klozetowej.\nMimo że to przedmioty codziennego użytku, u nas przybierają one także formę stylowych ozdób. Łazienkowe akcesoria z kolekcji sklepu internetowego Magia Wnętrz dopełnią wystroju o każdym charakterze. Mamy dla Ciebie duży wybór dekoracji idealnych do pomieszczeń zaprojektowanych w stylu glamour, art. deco, glamour, boho czy nowoczesnym. Asortyment nieustannie uzupełniamy o najciekawsze ozdoby dostępne na rynku.\nProponowane tu komplety składają się z np. z dozownika na mydło w płynie, stojaka na szczoteczki do zębów, kubka na przybory oraz mydelniczki. Wszystkie elementy zestawu wykonane są z porcelany najwyższej jakości, a cena przyjemnie Cię zaskoczy.\nBogaty wybór stylowych ozdób do łazienki\nOferujemy akcesoria znanych i sprawdzonych marek. Pośród propozycji uwzględniliśmy stonowane, lecz niezwykle oryginalne dekoracje o ażurowych wzorach, gładkie parcelowane detale, a także ozdoby łazienkowe o luksusowym złotym lśnieniu. Kupisz tu również pojedyncze produkty, np. sam kubek na przybory o modnej fakturze pikowania z błyszczącymi cyrkoniami.\nJeśli szukasz kosza na bieliznę do łazienki, proponujemy Ci produkty o kilku wielkościach i kształtach wykonane z wikliny. Znajdziesz tu warianty z zamknięciem oraz takie bez wieka, z solidnymi uszkami oraz bez uchwytów. Bez względu na metraż pomieszczenia, u nas wybierzesz przedmiot doskonale dopasowany do potrzeb.\nPrawdziwym hitem jest kosz na odpady marki Blomus w pięknym i uniwersalnym kolorze cappuccino. Niezwykle praktyczny mechanizm spowalnia opadanie zamknięcia i dzięki temu nie powoduje zbędnego hałasu. Twoi domownicy będą Ci wdzięczni za taki detal. Zobacz wszystkie dostępne u nas warianty dekoracji łazienkowych i kup potrzebne akcesorium w dobrej cenie już dziś!\nStojaki na papier (7)\nSzczotki toaletowe (16)


Jaki akumulator do Fiat Doblò 1.2 od 2001?\nFiat Doblò 1.2 od 2001\nJaki akumulator Fiat Doblò 1.2 od 2001\nW samochodzie Fiat Doblò 1.2 od 2001 został zamontowany akumulator w wersji obsługowej z płynnym elektrolitem. Jeśli w swoim samochodzie masz zainstalowane dodatkowe odbiorniki prądu jak: Audio Hi-Fi, TV, ogrzewanie siedzeń, telefon, nawigację, elektryczną regulację: okien, siedzeń, szyberdachu, lusterek, itp. To warto zamontować nieco większy akumulator, pod warunkiem, że mamy sprawny układ ładowania. Jeśli nie wiesz jak sprawdzić czy masz prawidłowe ładowanie to przeczytaj nasz artykuł: Jakie jest prawidłowe napięcie ładowania?\nAkumulator do Fiat Doblò 1.2 od 2001\nAkumulatory do Fiat Doblò 1.2 od 2001


Czy trudno jest zatroszczyć się o zdrowie oraz uniknąć nowotworu? – eduPasaż.pl\nHome /Czy trudno jest zatroszczyć się o zdrowie oraz uniknąć nowotworu?\nZdrowie5 lutego 2019\nZ badań wypływa, że zdrowie jest dla nas niezmiernie ważne. Jednak w praktyce wygląda to nieco inaczej oraz okazuje się, że dedykujemy mu mało swojej uwagi. Wiedziemy siedzący tryb życia, nieprawidłowo się odżywiamy, brakuje nam drogocennych składników odżywczych i witamin, poza tym zanadto mało się ruszamy. Wszystko to powoduje, że jesteśmy zmęczeni oraz brakuje nam sił. Troska o zdrowie nie jest trudne, a jednakże nieczęsto to robimy.\nGłównie z powodu lenistwa. Łatwiej nam jest nabyć na obiad mrożoną pizzę niż np. ugotować sobie kawałek mięsa oraz nieco warzyw, zdecydowanie prościej również wsiąść w samochód oraz pojechać do pracy niż przejść się pieszo, lub pojechać rowerem. Wydaje nam się, że troszczenie się o zdrową dietę jest pracochłonne, a zdrowe posiłki składają się przede wszystkim z nudnych naszym zdaniem warzyw. Jakkolwiek zdrowe dania mogą być w rzeczywistości pyszne, a ich przyrządzenie nie absorbuje wiele czas. Wystarczy jedynie trochę chęci, a tych zdaje się mamy mało jeżeli chodzi o dbanie o swój własny organizm. Zapominamy tez jak ważne są witaminy. Wolimy zakupić opakowanie preparatu witaminowego i zażywać tabletki, niż dostarczać witaminy wraz z pożywieniem, kiedy to właśnie najprzyzwoiciej się one wchłaniają do organizmu. Wbrew temu, co wielu z nas sądzi troska o zdrowie nie jest niczym karkołomnym oraz nie potrzeba mieć do tego dużej wiedzy. W szczególe należy nie zapominać, że istotny jest ruch i zdrowa dieta – przetestuj profilaktykę na objawy raka płuc.\nJeżeli to sobie uświadomimy to już wiele znaczy i jesteśmy na odpowiedniej drodze do tego, by zacząć o siebie dbać. Przez pojęcie „aktywność fizyczna” nie wypada rozumieć biegania pół dnia do utraty oddechu, nie o to chodzi, a jedynie o to, żeby po prostu więcej spacerować, pojeździć na rowerze. Nie musimy całymi godzinami męczyć się na siłowni wystarczy jedynie, że postaramy się na co dzień o dawkę ruchu i zastąpimy nią siedzenie przez ekranem telewizora. Jeśli zaś chodzi o zdrową dietę, to bez obaw – nie łączmy jej tylko z potrawami, które nie mają smaku. Zdrowe posiłki to nie tylko warzywa gotowane na parze, jakkolwiek także pieczone ryby, chude mięso, chodzi o to, by dania zawierały dużo witamin i minerałów. Wystarczy nieco chęci, aby poszukać przepisów kulinarnych na zdrowe, lecz równolegle smaczne dania. Rzecz jasna należałoby dla zdrowia zrezygnować z papierosów, choć tyle się o tym mówi ciągle jest wielu palaczy. Trzeba pamiętać, że dbanie o organizm powinno być stworzonym przez nas priorytetem. Musimy to robić z chęcią, a nie z przymusu.\nPrzygotowywanie ziół – kiedy tak…\nZdrowie cielesne, a zdrowie psychiczne…\nZioła oraz ich typy –…\nLeczenie uzależnień w toku terapii…\nJakim sposobem zatroszczyć się o…\nJakim sposobem zadbać o kanalizację w budowanym domu?


opr. A. C-H. 22.05.2011 15:03\nOto, co warto wziąć pod uwagę, żeby dom był możliwie najbardziej energooszczędny:\n- fundamenty i ewentualna piwnica muszą być dobrze izolowane termicznie i zabezpieczone przed wilgocią;\n- ściany i stropy powinny być solidne ze względu na wymagania konstrukcyjne i akustyczne; mogą jednak także służyć akumulacji energii, co pozwala osiągnąć większą bezwładność termiczną całego domu;\n- dach lub stropodach muszą być bardzo dobrze izolowane termicznie tam, gdzie stanowią one przegrodę między kubaturą ogrzewaną a zewnętrznym otoczeniem lub nieogrzewaną ("buforową") przestrzenią poddasza (nie ma sensu wydawać dużych pieniędzy na izolowanie pomieszczeń, z których nie korzysta się na co dzień, takich jak strych);\n- okna, które pełnią ważną rolę w pozyskiwaniu dla wnętrz światła, energii i... widoków, są jednak istotnym powodem strat ciepła; dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na ich jakość, w tym na charakterystykę energetyczną, oraz postarać się o ewentualne dodatkowe zabezpieczenia ograniczające ucieczkę ciepła z wnętrz, w postaci okiennic czy rolet;\n- detale budowlane powinny być zaprojektowane tak, by można je było wykonać w sposób prosty, z uniknięciem mostków termicznych i ryzyka ewentualnych uszkodzeń (przede wszystkim nieszczelności);\n- instalacje ciepłej i zimnej wody, ogrzewania i wentylacji powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób radykalnie ograniczający straty energetyczne (np. konieczne jest stosowanie mechanicznej wentylacji na wiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła).\nOkna źródłem darmowej energii\nJak poznać, czy okno będzie ciepłe?


AZOPLON Nutri NPK 18-18-18 (Mg, S) + mikro\nAZOPLON NUTRI 18-18-18 (Mg; S) + mikro to wieloskładnikowy, całkowicie rozpuszczalny w wodzie, bezchlorkowy nawóz krystaliczny z magnezem i siarką wzbogacony kompletnym zestawem mikroskładników chelatowanych EDTA.\nZrównoważony nawóz do dokarmiania dolistnego większości upraw rolniczych, sadowniczych i warzywniczych.\nDostępna ilość produktu: -108\nAZOPLON NUTRI 18-18-18 (Mg; S) + mikro to wieloskładnikowy, całkowicie rozpuszczalny w wodzie, bezchlorkowy nawóz krystaliczny z magnezem i siarką wzbogacony kompletnym zestawem mikroskładników chelatowanych EDTA. Zapewnia kompleksowe dostarczanie roślinom wszystkich składników pokarmowych, niezbędnych do ich prawidłowego wzrostu i rozwoju w całym sezonie wegetacyjnym.\n• zwiększona zawartość łatwo przyswajalnego fosforu zapewnia skuteczną eliminację jego niedoborów;\n• pełen zestaw łatwo przyswajalnych mikroskładników w formie stabilnych chelatów;\n• produkt jednorodny, sypki, nie ulga zbryleniu i pyleniu;\n• wysoka czystość i rozpuszczalność w wodzie.\n6 (2,4)% m/m\nBor (B) (0,02), Miedź (Cu) EDTA(0,05), Żelazo (Fe) EDTA (0,05), Mangan (Ma) EDTA (0,01), Molibden (Mo) (0,001) Cynk (Zn) EDTA (0,03)\nZrównoważony nawóz do dokarmiania dolistnego większości upraw rolniczych, sadowniczych i warzywniczych. Nawóz szczególnie zalecany w warunkach osłabienia roślin przez czynniki stresowe oraz po zakończeniu zbiorów owoców celem wzmocnienia kondycji roślin przed kolejnym sezonem.\n1 raz tydzień po zbiorach\nZalecany zakres stężeń (%)\n2 razy w odstępie tygodnia\n2-4 razy co 7 – 14 dni\n1-3 razy co 7 – 14 dni\nOkres przydatności do stosowania 24 miesiące od daty produkcji podanej na opakowaniu. Przechowywać w zamkniętych, oryginalnych, oznakowanych opakowaniach, w suchych, zadaszonych pomieszczeniach, z dala od materiałów zapalnych i substancji redukujących, a także z dala od źródeł ciepła, gorących powierzchni, iskrzenia, otwartego ognia i innych źródeł zapłonu. Przechowywać w temperaturze otoczenia, chroniąc przed słońcem i opadami atmosferycznymi. Nie przestrzeganie powyższych zasad może spowodować zmiany jakości produktu.


ᐅ Trenażery Rowerowe. Opinie I Recenzje W Sierpniu 2019 ᐅ Trenażery rowerowe. Opinie i recenzje\nJaki trenażer rowerowy kupić?\nNajlepsze trenażery rowerowe w 2019 roku\nMożliwość używania na zewnątrz:\nBiorąc pod uwagę to, że trenażera nie trzeba podłączać do gniazdka, możemy na nim ćwiczyć nie tylko wewnątrz, ale i na zewnątrz budynku.\nZwiększa atrakcyjność treningu:\nDzięki sprzętowi codzienny trening staje się znacznie ciekawszy. Ma on funkcję wirtualnego przejazdu, co przypomina nieco grę komputerową, w której sami bierzemy udział.\nZarówno po rozłożeniu, jak i po złożeniu model ma kompaktowe wymiary. Ułatwia to jego przenoszenie i przechowywanie.\nTrenażer wyposażono w funkcję Bluetooth, więc łączy się bezprzewodowo z laptopem, smartfonem, tabletem i podobnymi sprzętami.\nUrządzenie można zsynchronizować z różnymi aplikacjami treningowymi, co pozwala nam na swobodne analizowanie wyników.\nBrak możliwości sterowania bez smartfona:\nAby móc sterować trenażerem i dowolnie zmieniać opór, konieczne jest zsynchronizowanie go ze smartfonem bądź innym urządzeniem.\nMontaż i demontaż sprzętu nie sprawia żadnych problemów, głównie z uwagi na prosty system z zaciskiem.\nKompatybilność z wieloma rowerami:\nNa trenażerze możemy zamontować dowolny rower z kołami w rozmiarze od 26 cali do 28 cali. Ponadto istnieje możliwość trenowania na pojeździe szosowym z 29-calowymi kołami.\nModel jest wyposażony w elektromagnetyczny hamulec, którym steruje się przy pomocy aplikacji zainstalowanej na smartfonie, ewentualnie tablecie lub laptopie.\nTrenażer z zamontowanym na nim rowerze stoi stabilnie na podłodze, dlatego możemy przeprowadzić w pełni bezpieczny trening.\nSkomplikowane mocowanie wspornika:\nZanim usiądziemy na rowerze i zaczniemy ćwiczyć, konieczne jest zamocowanie wspornika przedniego koła. Dla niektórych osób jest to kłopotliwa czynność, która zajmuje zbyt dużo czasu.\nRealistyczne odczucia z jazdy:\nĆwicząc na sprzęcie, możemy poczuć się niemal tak samo, jak w czasie jazdy na rowerze na zewnątrz. Ze względu na to, że silnik modelu może wygenerować opór do 1500 W, możliwe jest symulowanie podjazdów o nachyleniu do 20% i zjazdów o nachyleniu do 5%.\nTrenażer komunikuje się z innymi urządzeniami bezprzewodowo, za pośrednictwem Bluetooth. Aby wygodnie sterować sprzętem, wystarczy zainstalować na smartfonie bądź tablecie odpowiednią aplikację.\nPonieważ podczas użytkowania trenażera nie generujemy dużego hałasu, możemy przeprowadzić trening o dowolnej porze, także stosunkowo wcześnie rano. Nie powinniśmy przy tym przeszkadzać pozostałym domownikom.\nTylko do użytku w domu:\nSprzęt wymaga podłączenia do zasilania (110 V lub 230 V), co oznacza, że jest przeznaczony głównie do użytku w domu.\nDługie trasy HD:\nJeśli połączymy trenażer z komputerem, zyskujemy dostęp do znacznie dłuższych tras rowerowych i to w jakości HD. Co więcej, możemy skorzystać z opcji wirtualnego przejazdu, który nieco przypomina grę komputerową.\nTo model zapewniający symulację podjazdu o nachyleniu do 20%. Możemy poczuć się tak, jakbyśmy jeździli na rowerze w górach, bez potrzeby wychodzenia z domu.\nObsługa sprzętu nie jest trudna, ponieważ ustawienia można szybko zmienić przy użyciu telefonu komórkowego, tabletu, ewentualnie komputera PC.\nMało funkcjonalna aplikacja:\nAplikacja na smartfona służąca do sterowania trenażerem jest mało funkcjonalna w porównaniu do tej instalowanej na komputerze.\nZa mała symulacja zjazdu:\nSprzęt zapewnia symulację nie tylko podjazdu, ale i zjazdu. Maksimum to 5% i według doświadczonych sportowców jest to nieco za mało, aby przeprowadzić odpowiedni dla nich trening.\nElite Qubo Power Mag B+\nRolka z elastogelu:\nTrenażer ma rolkę wykonaną z elastogelu, jej średnica wynosi 3 cm. Odpowiada ona za zwiększenie przyczepności kół, a jednocześnie za redukcję hałasu generowanego w czasie treningu (do 50%) i zmniejszenie zużycia opon, nawet do 20%.\n6 programów trenowania:\nModel zapewnia 6 różnych programów trenowania do wyboru. W czasie ćwiczeń możemy więc postawić na regenerację organizmu lub wręcz przeciwnie, zdecydować się na bardzo intensywny trening.\nKłopotliwy montaż roweru:\nMniej doświadczeni użytkownicy trenażerów uważają, że zamontowanie roweru na sprzęcie nie jest zbyt proste.\nMimo specjalnej konstrukcji, opartej na ramie Qubo kompass, część rowerzystów twierdzi, że trenażer jest mało stabilny.


Dni Młodych – UK 2019 – Laxton Hall\nMłodzi! Nowy Rok 2020 już za chwilę….\nCzekamy na Was w Laxton Hall !\nW tym roku w czasie DNI MŁODYCH wystąpią dla nas Rymcerze\nPomysł na “Dni Młodych” jest odpowiedzią na potrzebę słuchania przez Kościół ludzi młodych. Pewni słuszności Ewangelii, pragniemy głosić młodym kerygmat: „Jezus Chrystus, nasz Pan jest obecny w Twojej historii życia. Nie jest On martwą postacią lecz ciągle żyje i pragnie się z Tobą spotykać w Twojej wspólnocie”.\nDLA NAS STAŁY SIĘ INSPIRACJĄ DO ORGANIZACJI DNI MŁODYCH W LAXTON HALL\nIdeą wydarzenia jest zachęcenie młodych ludzi do lepszego poznania Pana Boga, odkrywania Jego obecności w swoim życiu i pogłębiania relacji z Nim. Dni Młodych są powiązane z programem przygotowania do sakramentu bierzmowania.\nChcemy, by stały się także okazją do budowania wspólnoty, poznania się nawzajem, integracji i dzielenia się swoją wiarą.\nPodczas 3 dniowego wyjazdu będziemy uczestniczyć wspólnie we Mszach Świętych, spotkaniach w grupach, dyskusjach i warsztatach. W planach są też konferencje i koncerty.Organizatorem spotkania jest Polska Misja Katolicka w Anglii i Walii.


Nike Sportswear - Bluza - Czarne bluzy nierozpinane męskie Nike Sportswear, l, bez wzorów, z bawełny, z kapturem. Za 219.90 zł. - Bluzy nierozpinane męskie - Bluzy sportowe męskie - Odzież sportowa męska - Moda dla mężczyzn - Sklep Antyradio.pl\nBluza z kapturem z kolekcji Nike Sportswear. Model wykonany z dzianiny z nadrukiem. – Miękko wyściełany model. – Luźny fason. – Obniżona linia ramion. – Wsuwana kieszeń. – Model z kapturem. – Gruba, elastyczna dzianina. – Wykończenie ze ściągacza. – Szerokość pod pachami: 63 cm. – Długość rękawa(mierzona od kaptura): 79,5 cm. – Długość: 70,5 […]\nmoda dla mężczyzn answear.com bluzy nierozpinane męskie z kapturem czarne bluzy z kapturem męskie bluzy nierozpinane męskie ze sklepu answear.com moda dla mężczyzn nike sportswear bluzy z kapturem męskie nike sportswear bluzy nierozpinane męskie nike sportswear czarne bluzy nierozpinane męskie bluzy z kapturem męskie z kapturem bluzy z kapturem męskie ze sklepu answear.com


Obilash, Ross-on-Wye - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRoss-on-Wye — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Obilash\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Ross-on-Wye Atrakcje w pobliżu obiektu Obilash\nEuropa Wielka Brytania (UK) Anglia Herefordshire Ross-on-Wye Ross-on-Wye Restauracje Obilash\nNr 41 wśród 68 Restauracje w lokalizacji Ross-on-Wye $$ - $$$\nIndyjska, Azjatycka, Balti 19A Gloucester Road, Ross-on-Wye HR9 5LQ, Anglia+44 1989 567860Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 186Doskonałe59%B. dobre19%Średnie8%Złe3%Okropne8%16 kwi 2017“Nice”8 sty 2017“Great food ”Teraz zamknięteN - Cz23:30 - 05:00Pt - So23:30 - 05:30Wszystkie godziny KUCHNIE Indyjska, Azjatycka, Balti, Miejsce przyjazne dla wegetarianCENA $$ - $$$SZCZEGÓŁY 19A Gloucester Road, Ross-on-Wye HR9 5LQ, AngliaObsługaJedzenieWartośćAtmosferaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenie\nOceny podróżnych Doskonałe111B. dobre37Średnie15Złe7Okropne16Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (55)angielski (186)Język polski (55)angielski (186)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSkipjack999Leicester, Wielka Brytania53Zrecenzowano 6 dni temu Pretty averageWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieRachel L149Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Fabulous Indian RestaurantWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nRiotstarWielka Brytania202242Zrecenzowano 5 tygodnie(-i) temu Tasty take awayTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Riotstar Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNienessy123uk5525Zrecenzowano 16 kwietnia 2017 z urządzeń przenośnych NiceWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nChristopher MHalesowen, Wielka Brytania257Zrecenzowano 19 marca 2017 First time, certainly not the last!Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Christopher M Zara MCardiff, Wielka Brytania2024Zrecenzowano 11 marca 2017 z urządzeń przenośnych Terrible Indian. Bad service. Tłumaczenie Google Więcej1 Dziękujemy, Zara M Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieHowcaplefamilyHerefordshire, Wielka Brytania3114Zrecenzowano 22 lutego 2017 Slow service but decent foodWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieHill_top19701Zrecenzowano 29 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Best Indian in RossJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiejazhall66Ross-on-Wye, Wielka Brytania51Zrecenzowano 21 stycznia 2017 One of the best places to eat in Ross on WyeWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMarkandSamWestwood7135Zrecenzowano 8 stycznia 2017 z urządzeń przenośnych Great food Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń toDobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeNo 3 RestaurantLiczba recenzji: 388 w odległości 0,17 km Pots and PiecesLiczba recenzji: 308 w odległości 0,24 km Yaks N YetisLiczba recenzji: 500 w odległości 0,25 km Caffe EleganzaLiczba recenzji: 213 w odległości 0,22 km Pobliskie atrakcjeIn The Footsteps Battlefield ToursLiczba recenzji: 131 w odległości 1,24 km Wilton CastleLiczba recenzji: 41 w odległości 1,05 km St Mary The Virgin ChurchLiczba recenzji: 25 w odległości 0,32 km The Thomas Blake Memorial GardensLiczba recenzji: 8 w odległości 0,57 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Obilash.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie\n19A Gloucester Road, Ross-on-Wye HR9 5LQ, Anglia Lokalizacja:


AudioOskary Onepressu 2018! Księgarnia ekonomiczna Onepress.pl\nAudioOskary Onepressu 2018!\nCzas rozdać Oskary Onepressu!\nTuż przed rozdaniem najważniejszych nagród filmowych podgrzewamy atmosferę i proponujemy oskarową rozgrzewkę! Pomóż nam wybrać AUDIOBOOK najlepszy z najlepszych! Sprawdź jaką wiedzę klasy biznes proponowaliśmy Wam do posłuchania w 2018 roku i spraw ją sobie 40 % taniej!\nNie możesz się zdecydować na jedną? Tym lepiej!\nBo ONEPRESS jest pełny samych BESTSELLERÓW!\nSpiesz się jednak Drogi Słuchaczu, bo promocja trwa TYLKO trzy dni! Od 22 do 24 lutego!\nA później wszyscy będziemy kibicować polskiemu kandydatowi do Oskara! I trzymać za niego kciuki! :)\nUwierz w siebie i działaj. Pokonaj wątpliwości, zostaw przeszłość za sobą i odkryj swój potencjał Getting Things Done, czyli sztuka bezstresowej efektywności. Wydanie II Psychologia szefa 1. Szef to zawód. Wydanie III rozszerzone Subtelnie mówię F**k! Sprzeczna z logiką metoda na szczęśliwe życie\nLidia Buksak David Allen Jerzy Gut, Wojciech Haman Mark Manson\nRozmyślnik Jacka Walkiewicza. Zainspiruj się do działania! Insight. Droga do mentalnej dojrzałości Coaching. Złote zasady Podręcznik startupu. Budowa wielkiej firmy krok po kroku\nJacek Walkiewicz Michał Pasterski Maciej Bennewicz Steve Blank, Bob Dorf\nPRZYGOTUJ SIĘ NA TO CO NADCHODZI! :) czyli przedsprzedaż Onepressu!\nPrzestań się czuć do d**y! Zmień nawyki, które blokują Twoje szczęście Ponadczasowy hit. O sztuce tworzenia i marketingu dzieł, które przetrwają próbę czasu Zapytaj szefa. Jak się dogadać w trudnych sytuacjach z przełożonym, podwładnymi i kolegami z działu Firma jako CAŁOŚĆ. Porządkowanie chaosu korporacyjnego/Corporate Global Thinking\nAndrea Owen Ryan Holiday Alison Green Łukasz Kuciński, Dagmara Mielczarek\nZagubiony przedsiębiorca. Brutalnie szczery przewodnik po świecie startupów Kod nadzwyczajnego umysłu Anonimizacja i maskowanie danych wrażliwych w przedsiębiorstwach Legendarny osobomiesiąc. Opowieści o inżynierii oprogramowania. Wydanie II\nRand Fishkin Vishen Lakhiani Dariusz Nabywaniec Frederick P. Brooks Jr.\nBądź zawsze z przodu!


Najwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę [M] - House M.D\nNajwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę [M]\nWysłany: Pią 19:56, 29 Sty 2010 Temat postu: Najwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę [M]\nUwielbiam ten spektakl, ale nie czujcie się zmuszeni do interpretacji wg niego. Jest ona absolutnie dowolna. O ile to w ogóle da się zinterpretować.\nDialogowo - bo lubię, i bo chciałam się sprawdzić.\nPełna obaw pozostawiam do oceny.\n- Jest niedziela. Całkiem późno.\n- Lucas nie czeka na ciebie z kolacją?\n- Pewnie czeka.\n- I mimo to nie spieszysz się.\n- Podobno najwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę.\n- Aż tak ci się tutaj podoba?\n- Nędzne życie jest lepsze niż nędzna śmierć, czy nie tak to szło?\n- Owszem. Ale gdybyś, hipotetycznie, zamierzała to zrobić...?\n- House, o czym my właściwie rozmawiamy?\n- Odpowiedz. Co zrobiłabyś jako ostatnie?\n- Nagrałabym pożegnanie na skrzynce w telefonie, żebyście wszyscy wiedzieli, co straciliście.\n- Tu Lisa Cuddy. Ja i mój wielki tyłek poszliśmy popełnić samobójstwo.\n- Niezupełnie. Raczej: Tu Lisa Cuddy. Nie ma mnie.\n- Tu House i Cuddy. Nie ma nas. Bez sensu. Nigdy nas nie było.\n- Byliśmy. W pewien sposób byliśmy sobie bliscy. Byliśmy „my”. Poniekąd.\n- Chciałbym, żebyś znowu czepiała się przychodni.\n- Chciałabym, żebyś znowu przychodził do mojego gabinetu.\n- Chciałbym, żebyś częściej się uśmiechała.\n- Chciałabym, żeby było jak dawniej.\n- Masz Lucasa.\n- A mówią że jesteś inteligentny.\nTu House i Cuddy. Nie ma nas.\nOstatnio zmieniony przez Sarusia dnia Pią 21:11, 29 Sty 2010, w całości zmieniany 2 razy\nta miniaturka mnie rozwaliła w pozytywnym tego słowa znaczeniu.\ni nie tak jak Ley, że dostaję napadu śmiechu tylko tak prawdziwie, że nie wiem co powiedzieć.\nOstatnio zmieniony przez baby dnia Pią 20:16, 29 Sty 2010, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Pią 20:14, 29 Sty 2010 Temat postu:\nPrzede wszystkim dziękuję za dedykację. Dziękuję!Dziękuję!Dziękuję\nA co do tekstu. Wspaniały!\nMoże krótki dialog, ale za to jaki ... głęboki? Wiele przekazuje. Ma to coś!\nCudownie się czytało! Masz świetny styl. Taki specyficzny.\nUbolewam, że rzadko piszesz, bo lubię, bardzo lubię Cię czytać, wiesz?\nTen fragment najbardziej mnie ... poruszył. Piękne!\nWeny! Moc buziaków ślę!\nI jeszcze raz dziękuję za notabene niezasłużoną dedykację\nOstatnio zmieniony przez Aduśka dnia Pią 20:34, 29 Sty 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 21:02, 29 Sty 2010 Temat postu:\nDo tej pory, chyba jeszcze nie skomentowałam żadnego tworka Twojego autorstwa. Powód jest prosty, nie wiedziałam jakich słów użyć, aby w pełni wyrazić mój zachwyt, a powtarzać się zwyczajnie nie lubię.\nTą miniaturką mnie ujęłaś, uwielbiam takie formy wypowiedzi, czyste dialogi, gdzie wyobraźnia ma pole do popisu. A jeszcze lepiej, gdy są takie, jak Twoje, takie poważne(?), owszem te zabawne też lubię, lecz właśnie piszane w takim klimacie, jak Twój kradną mi serce. (ile ja już namawiam na coś takiego Liska ) A tu proszę, piszesz z własnej woli i to w dodatku w rewelacyjnym stylu.\nCzytałam powyższy dialog, szeptem, na głos, różnie go modulując, nie wypowiadając ani słowa. Za każdym razem wyglądałam tak: .\nCzytam i czytam, a za każdym razem tak mocno trafia do mnie, jakieś zdanie.\nDziękuję Ci za chwilę uniesienia, powędrowania do magicznego świata, który wykreowałaś. Dziękuję, że mogłam stanąć twarzą w twarz z bohaterami, oczyma wyobraźni wszystko dokładnie rejesterując.\nTworzysz niezwykle i nie jedna osoba pragnęłaby tak pisać. Fakt rzadko piszesz, ale warto czekać na takie perełki.\nPo prostu... Idealne.\nA mogę być bezczelna? Wiem, że sama robię błędy, ale znalazłam to:\n- Nagrałabym pożegnanie na skrzynce w telefonie, żebyście wszyscy wiedzieli co straciliście.\nCzy nie powinno być przecinka przed "co".\nOgromniastego wena i dużo, dużo czasu.\nWysłany: Pią 22:16, 29 Sty 2010 Temat postu:\nWchodzę na forum, widzę Twój temat, myślę: Skąd ja znam ten tytuł?! i nagle doznaję olśnienia. Sarusiu, czy Ty oglądasz spektakle Teatru Telewizji?! Wybacz moje zdziwienie, ale jak wspominam o nich moim znajomym, to nawet nie mają bladego pojęcia, o co chodzi (dobra, jedna koleżanka ma, ale tylko jedna, jedyna ). Powiedz, powiedz, że oglądasz!\nTo po pierwsze. Po drugie: cieszę się niezmiernie, że znowu coś napisałaś! I po trzecie: coś TAKIEGO! ^^ Bardzo mi się Twój dialog podoba, co tu dużo gadać - Huddy w stu procentach.\nNie zawsze jest różowo... A poniekąd ja sama czuję się trochę tak, jakby mnie nie było, a przynajmniej jakby ta weselsza część mnie zrobiła sobie wakacje i tylko czasami zaszczyciła mnie telefonem. No, mniejsza.\nW każdym razie Wena życzę (takiego kudłatego, żeby się nie bał do Ciebie przyjść w to zimno ), pisz jeszcze! Pozdrawiam,\nWysłany: Sob 7:59, 30 Sty 2010 Temat postu:\nTak czytam i czytam... i myślę dokąd zmierza ta rozmowa I to końcowe\nTu House i Cuddy. Nie ma nas. mnie rozłożyło na łopatki.... Cudowna ta miniaturka...\nŚwietnie przemyślane, świetnie napisane, świetny tytuł... itd.\nPotężna jest twoja proza. Tak mi się rzuciło na myśl po przeczytaniu ostatniej linijki.\nCóż ja ci mogę powiedzieć. Nie lubię słodzić, wolałabym wszystko wyrazić w jednym zdaniu. Ale po takim zakończeniu trudno mi wymyślić cokolwiek, co mogłoby wyrazić mój podziw. Zostawię cię więc ze 'znakomicie' oraz 'genialnie'.\nI moimi pozdrowieniami,\n(bez emotikonek, bo tekst mnie wprawił w melancholijny nastrój)\nKocham Cię, Sarusiu.\nKocham to, co piszesz i to, czego nie piszesz, również.\nPolewasz miód na zbolałe serca Huddzinek w tak trudnym czasie, jakim jest szósty sezon.\nI doprowadziłaś mnie do takiego stanu, że jedyne zdanie, które odzwierciedla moją opinię o tej miniaturce, to:\nTu Tygrys. Nie ma mnie.\nMnie też nie ma, Sarusiu.\nNigdy nie byłam dobra w pisaniu komentarzy, ale wiedz, że poruszył mnie ten tekst.\nWysłany: Sob 20:45, 30 Sty 2010 Temat postu:\nTu neko. Nie ma mnie\nwłaściwie... to nie wiem co robić.\nWena na więcej dzieł!\nPS: Czy ja już mówiłam, że masz boski avatar?\nZastanawiam się czym sobie zasłużyłam na takie słowa i niestety wymyślić tego nie mogę. Ale to bardzo cieszy i podbudowuje\nbaby - lubię tę minkę której użyłaś, a jak się jeszcze odnosi do mojego tekstu... to ją lubię podwójnie xD\nAduś - obiecałam Ci, że coś napiszę więc tekst i tak był dla Ciebie. A dodatkowo dedykacja zasłużona w każdym calu, za wszystko co piszesz - do mnie i nt. moich prac, ale też za Twoje własne opowiadania. Dzięki, słońce!\nczarodziejko - wow. Dziękuję po stokroć za taki wyczerpujący komentarz. I bynajmniej nie jesteś bezczelna - bardzo dziękuję za wskazanie błędu. Sama też zwracam zawsze na to uwagę, więc tym bardziej dziękuję. Mam nadzieję, że wiecej nie ma.\na_cappella - no ba! Pewnie, że oglądam! Kocham teatr całym sercem, mogłabym z niego nie wychodzić. A jak już wychodzę to po to, żeby go pooglądać w telewizji\nPiątka, bratnia duszo! A do piątki jeszcze buziak w podziękowaniu za komentarz. Tym bardziej, że uważam Cię za jedną z najbardziej utalentowanych osób na tym forum.\nCaRoLaInE_97 - dziękuję. I za życzenia wena, chociaż to nieprawda, że piszę rzadko! To już drugi tekst w tym miesiacu\nGosiaczeQ_17 - dziękuję bardzo!\ngehnn - nie wiem co powiedzieć, bo Twój komentarz mnie autentycznie wzruszył. Dodałabym coś jeszcze, ale skoro nie lubisz słodzenia, powiem tylko: dziękuję najmocniej jak umiem!\ndr Tygrysolka - mistrzu! Takie słowa od Ciebie? To dla mnie zaszczyt. Dziękuję!\nIloveNelo - nie znikajcie, proszę, bo nie będzie miał nam kto pisać!\nA za komentarz oczywiście dziękuję\nneko.md - dziękuję, ale nie płacz!\nA avatar... hm, jeden z wielu zapisanych na moim dysku. Niestety nie wiem kto zrobił. Jakby się ktoś chciał przyznać, to proszę bardzo, chętnie podpiszę\nWzruszona i niezasłużenie rozpieszczona,\nCzytam to trzeci raz i za każdym razem, kiedy dochodzę do końcówki obiecuję sobie, że teraz już skomentuję...\nWiesz, naprawdę trudno jest mi cokolwiek napisać.\nKiedyś powiedziałaś, że milczenie jest najpiękniejszym komentarzem. Jeśli tak, ja powinnam zamilknąć na bardzo długo...\nMoje słowa byłyby tutaj niczym.\nJeżeli coś jest piękne samo w sobie, ciężko opisać to słowami.\nMusiałabym użyć jakichś porównań. Hmmm...\nMoże włącz swoją ulubioną piosenkę, tak się czułam, kiedy to czytałam.\nPiękne to za mało...\nŚciskam cieplutko, buziak\nWysłany: Nie 10:12, 31 Sty 2010 Temat postu:\nAaa! Boże! Nareszcie ktoś mnie rozumie! *przybija piątkę*\nNo i oczywiście dziękuję po raz milionowy! Uważaj, żebyś mnie za bardzo nie rozpuściła, uważaj, granica jest cienka...\nWysłany: Nie 10:25, 31 Sty 2010 Temat postu:\nMoja natura dała o sobie znać.\nWysłany: Nie 14:01, 31 Sty 2010 Temat postu:\nTu kiki. Nie ma mnie.\nPozwól, że nie powiem zbyt wiele...\nCzytałam tę miniaturkę wczoraj, czytałam i dziś dwa razy. Nadal nie mogę sobie poradzić z nadmiarem emocji, jakie się we mnie skumulowały. Nie przepadam za emotkami, więc i tym razem nie znajdziesz tutaj ani jednej. Wiesz, że Cię bardzo cenię. Za talent, za sympatię do Lisy, do Huddy, po prostu za to jaką jesteś osobą. Jeśli jednak wchodzę na forum, widzę Twój nick, czytam i przeżywam coś takiego, to czasami zastanawiam się, jak wiele trzeba w życiu przejść, żeby nabrać aż takiej wrażliwości. Nie wchodząc w niczyje życie z buciorami, oczywiście.\nTekst zdecydowanie zachęca do refleksji.\nPS Chciałabym kiedyś osiągnąć tak wielką wrażliwość artystyczną. Wkrótce również chciałabym się sprawdzić w czymś tego rodzaju, bo pisać śmieszne historyjki, to nie wszystko.\nWielki buziak i weny życzę!\nWysłany: Pon 21:01, 01 Lut 2010 Temat postu:\nWysłany: Sob 14:20, 27 Lut 2010 Temat postu:\nElizka, przeczytać taki komentarz jak Twój, to miód na serce każdego pisarza. Dziękuję\nKiki, o rany. Jestem autentycznie wzruszona takimi słowami. Dziękuję. I wracaj do nas prędko!\nWysłany: Sob 18:44, 27 Lut 2010 Temat postu:\nTu House i Cuddy. Nie ma nas. - perełka\nPozdrawiam i wena zycze


Libia | naTemat.pl\nRobili wszystko, by nie wpuścić uchodźców do Europy. Aquarius po tygodniu tułaczki zacumował do Walencji\nNa pokładzie Aquariusa – statku należącego do Międzynarodowej Organizacji Sos Méditeranée znajdowało się 630 migrantów ocalonych tydzień temu prze zatonięciem. Przez tydzień Włochy, Malta, Francji i Hiszpania toczyły debatę, a raczej robiły wszystko co mogły, aby nie powitać statku w swoich portach. W końcu Hiszpania zadeklarowała przyjęcie Aquariusa, który przybył w niedzielę przed południem do portu w Walencji.\nDZIEJE SIĘ • 18.06.2018 16:43\nKolejna tragedia na Morzu Śródziemnym. Zatonął kuter z uciekinierami z Libii, z 700 osób przeżyło 28\nTrwa dramatyczna akcja poszukiwawcza na Morzu Śródziemnym. Płynący z Libii kuter wypełniony emigrantami przewrócił się do góry dnem. Śmierć mogło ponieść nawet 700 osób, ocaleć miało tylko 28 osób.\nDZIEJE SIĘ • 19.04.2015 15:07\nPremier Włoch pojedzie do Putina. "Chciałbym, żeby Putin był w drużynie ze mną"\nNa początku maja szef włoskiego rządu Matteo Renzi uda się do Moskwy, by porozmawiać z Władimirem Putinem. Głównym tematem rozmów będzie coraz bardziej pogrążająca się w chaosie Libia, w której islamiści spod znaku ISIS przejmują kolejne porty i miasta. – Chciałbym, żeby Putin był w drużynie ze mną – mówi Renzi.\nDZIEJE SIĘ • 22.02.2015 19:22\nNa lotnisku brakuje 11 odrzutowców. Eksperci ostrzegają: terroryści mogą je wykorzystać do powtórki z zamachów na WTC\nW ostatnich tygodniach wzrasta obawa przed atakami terrorystycznymi. Powodem jest nie tylko sytuacja w Iraku i Syrii, ale też w Libii, która po obaleniu Muammara al-Kaddafiego pogrąża się w chaosie. Terroryści przejęli 11 pasażerskich samolotów odrzutowych z lotniska w Trypolisie. Eksperci obawiają się, że mogą z nich zrobić użytek 11 września, w 13. rocznicę ataków na Nowy Jork i Waszyngton.\nDZIEJE SIĘ • 4.09.2014 17:30\nOkrutna prawda o Kaddafim ujawniona. Dyktator porywał młode kobiety i gwałcił je w sekretnych pomieszczeniach\nDziennikarze brytyjskiego Channel Four nakręcili dokument na temat życia seksualnego byłego libijskiego dyktatora Muamara Kaddafiego. Dokumentaliści dotarli nie tylko do ofiar tyrana, ale także pokazali sekretne pomieszczenia, w których miał je gwałcić. To wstydliwa twarz libijskiej dyktatury, o której mało kto w kraju jest gotów rozmawiać.\nNATEMAT EXTRA • 26.01.2014 16:39\nLokalni watażkowie zastąpili dyktatora. Mordują zwykłych ludzi i dyplomatów. Tak wygląda Libia dwa lata po Kadaffim\nLibia dwa lata po obaleniu Muamara Kadaffiego jest ogarnięta chaosem. Pozbycie się dyktatora miało poprawić byt Libijczyków, tymczasem jest gorzej. Władza się zdecentralizowała i krajem rządzą lokalni watażkowie. Rząd centralny stał się ich zakładnikiem. Dosłownie. O tym świadczyć może porwanie wypuszczonego dzisiaj premiera Ali Zeidana.\nDZIEJE SIĘ • 10.10.2013 14:37\nLibia na skraju kolejnej rewolucji. Rebelianci porwali premiera\nLibijski premier Ali Zidan został uprowadzony przez uzbrojonych napastników z hotelu w centrum Trypolisu. To efekt wojny, jaką od czasu obalenia Muammara Kadafiego prowadzą rywalizujące o władzę bojówki.\nDZIEJE SIĘ • 10.10.2013 08:16\nZ polskich części zbudowano nie tylko bombę w Bułgarii. Nasze firmy handlowały bronią z Kaddafim i Mubarakiem\nPodzespoły przemycone z Polski posłużyły do zbudowania bomby, którą zdetonowano obok autobusu z izraelskimi turystami. Ale broń z Polski, i to w majestacie prawa, trafiała do Muammara Kaddafiego czy Hosniego Mubaraka. Chociaż politycy przekonują, że nasze przepisy dotyczące eksportu broni są bardzo restrykcyjne, uzbrojenie z Polski trafia do krajów, o których można powiedzieć wiele, ale nie to, że są demokratyczne.\nDZIEJE SIĘ • 30.07.2013 13:44\nJak doszło do ataku na ambasadora USA w Libii? Ludzie Clinton zaprzeczają wersji Obamy\nSzczegółowy i zarazem stawiający wiele znaków zapytania opis ataku na amerykańskiego ambasadora w Libii, do którego doszło na początku września, trafił właśnie w ręce amerykańskich mediów i blogerów. To zapis konferencji, którą amerykański Departament Stanu zwołał 9 października. Padły wówczas słowa sugerujące, że pomiędzy prezydentem Barackiem Obamą, a sekretarz stanu Hillary Clinton narasta poważny konflikt.\nDZIEJE SIĘ • 14.10.2012 20:09\n[Krótko] Ambasador USA w Libii nie żyje. Zginął w ataku rakietowym, przez film z Mahometem\nAmbasador USA w Libii i trzech pracowników placówki dyplomatycznej zginęło w ataku rakietowym w Bengazi. To dramatyczny efekt manifestacji, która trwa pod amerykańskim konsulatem na wschodzie Libii. Poszło o film, na którym Mahomet uprawia seks.\nDZIEJE SIĘ • 12.09.2012 11:30\nRada Europy: NATO mogło uratować kilkadziesiąt osób na morzu, ale nie chciało\nOkręty NATO mogły ocalić kilkudziesięciu uchodźców umierających z pragnienia na dryfującej po Morzu Śródziemnym łódeczce. Ale ich zignorowały – wynika z raportu Rady Europy na temat tragicznej śmierci 63 uciekinierów z Libii.\nDZIEJE SIĘ • 29.03.2012 17:11\n"Kadafi wyłożył 50 mln euro na kampanię Sarkozy'ego"\nPojawiły się nowe dowody na to, że Muammar Kadafi sponsorował poprzednią kampanię wyborczą Nicolasa Sarkozy'ego. Miał wyłożyć na nią 50 mln euro. - Jeśli tak, to nie okazałem mu zbytnio wdzięczności – odpiera Francuz, który stał na czele zachodniej interwencji w Libii. W tym momencie może być to jednak dobra mina do bardzo złej gry.\nDZIEJE SIĘ • 13.03.2012 10:21\nLibia: islamiści zniszczyli aliancki cmentarz, bezradność rządu\nUzbrojeni islamiści zdemolowali aliancki cmentarz w libijskim mieście Bengazi. Nie wiadomo, czy była to zemsta za spalenie Koranu w Afganistanie, czy niezależny objaw religijnego fanatyzmu. Jedno jednak jest pewne - nowy rząd Libii nie panuje nad sytuacją w kraju.\nDZIEJE SIĘ • 5.03.2012 10:04\nReporter, który zginął dziś w Syrii był nagrodzony za zdjęcia z Libii\nRemi Ochlik, tegoroczny laureat nagrody World Press Photo, uważany był za jednego z najbardziej utalentowanych młodych fotografów.\nDZIEJE SIĘ • 22.02.2012 12:16\nNie bał się – były szef bezpieki o śmierci Kadafiego\n- Nie okazywał strachu. Do końca był spokojny i żartował - wspomina ostatnie chwile Muammara Kadafiego Mansur Iddhow, który służył mu przez ponad 30 lat. I to nie w byle jakiej roli – Iddhow był szefem libijskiej służby bezpieczeństwa. Widział satrapę na chwilę przed jego śmiercią.\nDZIEJE SIĘ • 20.02.2012 13:11\nInstytut-Lecha-Wałęsy Czy Kadi oszalał? Rozmowa z dr Mateuszem Stępniem z Katedry Socjologii Prawa UJ\nRozpoczynamy opowieść o dziedzinie w naszym kraju niemal nieznanej - kulturze prawnej islamu od bardzo ciekawego wywiadu z dr Mateuszem Stępniem z Katedry Socjologii Prawa UJ, wykładającym Kultury Prawne Azji i Afryki. Prawo jest elementem każdej kultury i bez znajomości jego założeń, nasza o niej wiedza jest ułomna. Co staje się jasne po spotkaniu z dr Stępniem.\nMarek Siwiec Afganistan, Libia i sznurówki\nCzas biegnie nieubłaganie. Ostatni raz szczyt NATO gościł w USA trzynaście lat temu. W atmosferze podwójnego święta zebrali się sojusznicy - starzy i nowi, w tym Polska.


Mieszkanie do zakupu cztero pokojowe w miejscowości Piaseczno o powierzchni 104.60m2 « Nieruchomości w Częstochowie\nData: wrz 13th, 2013\nMieszkanie do zakupu cztero pokojowe w miejscowości Piaseczno o powierzchni 104.60m2\nPiaseczyński/piaseczno/józefosław. Trzystronne, znajduj±ce się na kameralnym osiedlu w józefosławiu. Ponadto w okolicy auchan, fashion house outlet, decathlon, nowoczesny fitness tuan club z kortami tenisowymi, stadnina koni aldragho, ca. Salon 25 m2, pokój 20m2, pomieszczenie sypialniane + gabinet 20m2. Kuchnia 22m2, poł±czona z jadalni±, wyposażona w sprzęt agd. Blisko osiedla zlokalizowany las kabacki, kilka przedszkoli, nowa szkoła podstawowa wraz z gimnazjum, szkoły językowe. Rrefour express, wkrótce piotr oraz paweł. Apartament na piętrze pierwszym, duże 2,80m. Na terenie osiedla sklep, kryty basen, fitness a także dwa place zabaw dla dzieci. Mieszkanie 3-pokojowe, po podzieleniu sypialni wyodrębniony gabinet. Okolica cicha, spokojna, sprzyjaj±ca rekreacji oraz wypoczynkowi z rodzin±. W przedpokoju 3 zabudowane szafy wnękowe. Dwie przestronne łazienki 7m2 oraz 5m2.


Na stażystę | Praca nauczyciela\nJako, że właśnie zdobyłem tytuł magistra geografii i nabyłem uprawnienia pedagogiczne, w najbliższym czasie mam zamiar zacząć rozglądać się za posadą nauczyciela geografii w jakiejś włocławskiej szkole publicznej, nauczyciel Włocławek. Rodzina już teraz przestrzega mnie, że moja kariera w oświacie może nie przebiegać tak, jakbym chciał, a co gorsza może się w ogóle nie zacząć. Nauczyciele w obecnych czasach raczej tracą pracę niż ją zyskują. Ofert pracy dla nauczycieli jest bardzo mało, jednak póki co nie mam zamiaru się poddawać. Może akurat będę wyjątkiem i natrafię na wolny wakat.\nJako świeżo upieczony absolwent geografii na początek mogę jedynie liczyć na posadę nauczyciela stażysty. Nauczycielem stażystą zostaje się od pierwszego dnia zatrudnienia w szkole, a awans na nauczyciela kontraktowego (czyli kolejny stopień) można otrzymać po trzech latach pracy w przypadku nauczycieli akademickich i pięciu latach pracy w przypadku nauczycieli w szkołach podstawowych, gimnazjalnych i średnich. Nauczyciel ubiegający się o awans na stopień nauczyciela kontraktowego w trakcie stażu powinien:\npoznać organizację, zadania i zasady działania szkoły,\nTeściowaMarzenie z dzieciństwa


European Active Projects Ltd. KRAZ (2701) poszukuje dla klienta z Belgii 2 osoby do pracy w produkcji wafelków do lodów.\nMiejsce: Kuurne, Belgia\nPakowanie produktów, kontrola jakości wyrobów, rozkładanie towaru, przygotowanie zamówień do wysyłki, etykietowanie.\nPrzestrzeganie zasad higieny na produkcji.\n- Doświadczenie w pracy na produkcji żywności min. 2 lata\n- Dobra znajomość j. angielskiego lub j.niderlandzkiego\n- Dyspozycyjność do podjęcia pracy od stycznia\n- Praca w oparciu o belgijską umowę o pracę tymczasową


Oreo dla Nokii 5 i 6 oznacza zdecydowaną poprawę jakości zdjęć\nStrona główna > Newsy > Oreo dla Nokii 5 i 6 oznacza zdecydowaną poprawę jakości zdjęć\nCoraz mniej cieszymy się z kolejnych aktualizacji Androida. Google za mało zmienia w interfejsie, żeby można było uznać zmianę „numerka” na wyższy. Nowe słodkości nie oznaczają też rewolucyjnych funkcji. Mimo wszystko warto dbać o aktualizację i wyróżniać producentów, którzy jak najszybciej wydają nowe wersje systemów lub samych paczek zabezpieczeń. Jednak w przypadku Nokii, aktualizacja do Androida Oreo oznacza coś więcej.\nNie da się ukryć, że modele 5 i 6 od Finów nie wyróżniały się niczym szczególnym. Ot, zwykłe smartfony, które są dobrze wykonane i działają pod kontrolą czystego „Robocika”. Temat szybkich aktualizacji pozostawimy z boku, gdyż ich zapowiedź jakoś zginęła w tłumie innych. Mimo wszystko Oreo jest testowane na coraz większej liczbie modeli i w przypadku wspomnianych na początku tego akapitu smartfonów wyraźnie widać poprawę jakości zdjęć i filmów. Firma postanowiła zadbać o lepsze algorytmy, co skutkuje jaśniejszymi fotografiami w nocy. Przekonajcie się sami, na początek zdjęcia z urządzeń, które na pokładzie mają Nougata:\nCiemno. W takim razie aktualizujemy smartfony i otrzymujemy nową aplikację aparatu, która patrzy na świat w następujący sposób:\nJuż coś widać. Fakt, że autorzy nie zrobili identycznych zdjęć, ale widać wyraźną różnicę.\nZobacz też: Czy będzie warto wybrać się na stoisko LG w Barcelonie?\nPo cichu mówi się też o wyraźnej poprawie jakości działania samego systemu, który momentami kulał. Kiedy oficjalnie Android Oreo zawita na wspomniane modele? Zapewne lada moment, a to oznacza, że Nokie 3 i 2 powinny pojawić się na pierwszym planie testów.


Psychologiczne kompleksy - Drs. Claudio Sinotti oraz Iris Sinotti\nLip 3 2013\nPsychologiczne kompleksy – Drs. Claudio Sinotti oraz Iris Sinotti\nCzy uważasz się za osobę z kompleksami?\nBazując na teorii Carla Gustava Junga, twierdząca odpowiedź na to pytanie nie powinna niepokoić.\nJest tak, ponieważ „kompleksy” są „zgrupowaniami treści psychicznych naładowanych emocjami”. Zatem są one ważną częścią naturalnego świata psychiki. Psyche rejestruje wszystkie nasze doświadczenia a emocje ubarwiają i „nadają smak” tym doznaniom. To połączenie formuje kompleksy, które uzyskują siłę i intensywność nadawaną przez emocjonalną zawartość, z którą są połączone.\nSkoro w naszej naturze leży posiadanie kompleksów, to w czym jest problem?\nGdy emocjonalne doświadczenia są pozytywne i zdrowe, nie ma problemu i kompleksy będą współistnieć w harmonii ze świadomością danej osoby. Problem rozpoczyna się, gdy doświadczone emocje są interpretowane jako negatywne poprzez ego, które ma tendencje do odrzucania, zaprzeczania i powstrzymywania tych doświadczeń i emocji. Ponieważ te siły nie znikną dlatego, że ego tego pragnie, każde kolejne doświadczenie przyniesie straszne wspomnienie tego faktu, nawet jeśli dzieje się to nieświadomie, a konsekwencje przenikają do świadomości, prowadząc nas do Freudowskich przejęzyczeń, gaf, impulsywnego nastawienia itd. W tym momencie, Jung powiedziałby, że nie posiadamy kompleksów, lecz to one posiadły nas.\nWyobraź sobie, że ktoś spaceruje ulicą i widzi następującą reklamę: „Dzień ojca – oferujemy specjalną zniżkę”. Jeżeli doświadczenia tej osoby w stosunku do ojca były negatywne, cofnięcie się we wspomnieniach do momentów, w których odczuwał opuszczenie, krzywdę lub lęk kastracyjny spowoduje, że to zwyczajne codzienne wydarzenie może być wystarczające, by uruchomić indywidualny kompleks i zmienić stan emocjonalny tej osoby, choć ona nie będzie sobie z tego zdawać sprawy.\nInne doświadczenia, takie jak zwykłe słuchanie muzyki może sprawić, że zaczniemy wspominać przeszłość, jak również specyficzne zapachy z naszego dzieciństwa lub inne doświadczenia. Być może będą one emocjonalnymi wyzwalaczami, które aktywują kompleksy.\nJakie są nasze podstawowe kompleksy?\nNie ma ostatecznie określonej liczby kompleksów, gdyż są one tak liczne, jak nasze archetypiczne doświadczenia, lecz dla celów dydaktycznych możemy przytoczyć kilka z tych, które się najczęściej pojawiają:\nKompleks matki: Początkowo Freud używał mitu Edypa do zobrazowania jednego z aspektów kompleksu matki, który stanowi fiksację syna na punkcie zakochiwania się w matce. Z pewnością relacje z matką pełne są wyrazistych doświadczeń od czasu ciąży, nie wspominając o naszej duchowej przeszłości. Z tego powodu Joanna de Angelis rozwijając freudowską analizę stwierdza, że w „kompleksie Edypa” zauważamy odziedziczone przez dusze relacje, gdy syn i matka zakochani dzisiaj byli małżonkami wczoraj, w której to relacji zawiedli katastrofalnie.\nJung pogłębił swoje studia nad innymi aspektami kompleksu matki, które poza odniesieniem do relacji matka-syn lub matka-córka, są połączone z kwestią miłości, akceptacji, tożsamości, z łącznością z życiem, naturą, estetyką i ludźmi. Dlatego emocje, które „nie zadziałały” poprawnie w tym kompleksie mogą spowodować między innymi następujące efekty:\n– trudności z radzeniem sobie z instynktem macierzyńskim lub znaczne przecenianie tego aspektu;\n– zależność, brak poczucia bezpieczeństwa i przerażające uczucie bezsilności, by stawić czoła światu i budować samodzielne życie, ciągłe utrzymywanie siebie w pozycji syna lub córki;\n– rozdrażnienie lub tłumienie swojej seksualności;\n– problemy z ustanowieniem zdrowej relacji z Animą, kobiecym aspektem psychiki mężczyzny lub z prawdziwą wewnętrzną kobiecością w przypadku kobiety.\nKompleks ojca: Oprócz relacji z ojcem, ten kompleks obejmuje kwestie związane z władzą, dyscypliną, prawem, porządkiem, pracą i stawianiem czoła światu. Psychiczną ojcowską rolą jest dokonanie odcięcia w odniesieniu do uzależnienia od rodziców i przygotowanie dziecka do uzyskania autonomii, by mogło stawić czoła światu. Gdy ta przemiana nie jest odpowiednio przeprowadzona albo ze względu na traumatyczne przeżycia albo wskutek zaniedbania, kompleks ojca zaczyna być negatywnie konstruowany. Jesteśmy w stanie potwierdzić, że w opisach przestępczych indywidualności jest wielu ludzi, którzy zostali opuszczeni przez ojca lub mieli negatywne doświadczenia z ojcem. Teraz sprzeciwiają się prawu i porządkowi panującemu na świecie. Także męski archetyp w psychice kobiecej – Animus – tworzy się bazując na relacji z ojcem. W przypadku kobiety ten kompleks znacząco wpływa na jej relację z płcią przeciwną i osiągnięcia związane generalnie z „męskim światem”.\nKompleks niższości i wyższości: Niektórzy ludzie czują, jakby byli owładnięci poczuciem niskiej własnej wartości lub niskiej samooceny. Odnoszą wrażenie, że wszystko, czego się podejmą będzie przebiegać nieprawidłowo. Dzieje się tak, ponieważ wierzą, że na to nie zasługują lub brakuje im kompetencji.\nWiele razy te kompleksy są budowane w rodzinnym środowisku poprzez systematyczne krytykowanie i obniżanie poczucia warości w trakcie procesu uczenia. Ego staje się kruche i osoba zaczyna czuć się niezdolna do większych osiągnięć, ponieważ jest stale konfrontowana z kompleksem niższości.\nZ drugiej strony, niektórzy ludzie uważają się za lepszych i zawsze wymagają dla siebie specjalnej atencji, nierzadko narzucając własne zachcianki i nie zdając sobie sprawy, że są na łasce kompleksu wyższości. To może prowadzić do wypaczenia sposobu życia i relacji z innymi. Kompleks wyższości jest także rezultatem nauki w przypadku, gdy brak jest ograniczeń, a osoba ta spotyka się z nadmiernym pobłażaniem, które szkodzi tworzeniu się zdrowej osobowości.\nZ pewnością doświadczenia poprzednich wcieleń sumują się do obecnych, ingerując w emocjonalny ładunek kompleksów. Wypada zaznaczyć także następującą zależność: im większa emocjonalna reakcja na naturalne wyzwania życia, tym większa będzie siła kompleksów. Dzieje się tak w odniesieniu do spraw rodzicielskich, seksualnych, do kwestii władzy i innych niezliczonych kompleksów, które istnieją w świecie psychiki i stają się konfliktogenne, ponieważ wzrastają w nierozwiązanych sytuacjach. Jeżeli decydujemy się na ignorowanie istnienia kompleksów, wówczas „te konflikty które drzemały, przejmą kontrolę nad osobowością powodując u pacjenta trudności w budowaniu konstruktywnej relacji pomiędzy ego i własnym Ja” – jak stwierdza Joanna de Angelis.\nJaki jest sposób, by przezwyciężyć kompleksy?\n1) Przede wszystkim fundamentalne znaczenie ma znajomość własnych kompleksów. Jest to podstawowy krok do ich przekształcenia. Dlatego ważne jest, by być świadomym swoich emocjonalnych stanów, które nam przeszkadzają i spróbować zidentyfikować sytuacje, które do nich prowadzą. Jeśli potrafimy odkryć powiązanie pomiędzy wydarzeniami, jakie powodują w nas pewien niepokój, możemy też dotrzeć do sedna kompleksów. Ciągłe ćwiczenie samo-obserwacji, skupiania uwagi na swoim zachowaniu i na naszych ekscesach jest także dobrym sojusznikiem przy identyfikacji kompleksów.\n2) Od tego momentu stawiamy przed sobą zadanie łagodzenia intensywności emocji, których doświadczamy. Jedną z metod, dzięki którym możemy tego dokonać, jest sięgnięcie pamięcią do przeszłych doświadczeń. Należy więc zidentyfikować i wyrazić emocje, które były tłumione, a w wielu przypadkach przekształcane w urazę.\nJoanna de Angelis uczy nas, że „największe wyzwanie ludzkiego istnienia leży w zdolności do eksplorowania nieznanego i wydobycie stamtąd całego potencjału, który może przynieść szczęście i osobiste spełnienie”. Gdy doświadczenia są bardzo bolesne i trudne do zaakceptowania, duchowe spojrzenie oferuje nam szansę, by rozszerzyć zazwyczaj ograniczony obszar widzenia ego. Nie możemy zaprzeczyć, że pewne doświadczenia są bolesne i wstydliwe, lecz nigdy nie powinniśmy postrzegać siebie jako ofiary życia, ponieważ życie przynosi nam rezultat naszych wcześniejszych działań.\nPowinniśmy bezustannie analizować i pracować nad naszymi traumatycznymi doświadczeniami do czasu, aż stracą one swoją negatywną intensywność. Prawdą jest, że nie możemy zmienić przeszłości, lecz nasze spojrzenie na przeszłość może być przekształcone, dodając jej nowego kolorytu, nowego emocjonalnego tonu, który da nam możliwość zdrowej koegzystencji z naszymi kompleksami, tak byśmy mogli kontrolować je i nie pozwolić im kontrolować naszej osobowości.\nŹródło: „The Spiritists Magazine”, wydanie angielskie nr 21 kwiecień-czerwiec 2013, www.thespiritistmagazine.com, oryginalny tytuł „Psychological Complexes”\n Vida: Desafios e Soluçőes. Salvador: LEAL, 1997\n Encontro com a Paz e a Saúde. Salvador: LEAL, 2009\nBy krzysztoff • Nauki duchów, Psychologia, zaburzenia, problemy • 0\nMiłosny trójkąt – Richard Simonetti\tCzynienie cudów. – Jim Pursley\nKontakt z duchami – mediumizm (73)\nSpirytyzm a badania naukowe (19)\nPodstawowe informacje o spirytyzmie (45)