Czytam, bo...: …Lem poszerza moje horyzonty myślowe\n…Lem poszerza moje horyzonty myślowe\nKsiążka wydana w 2000 r. Pierwsza praca Lema wydana przez niego po trzynastoletniej ciszy twórczej. Należy do nurtu eseistycznego w pisarstwie Lema. Autor wydając ją, miał niespełna 80 lat. To doskonale tłumaczy fakt, dlaczego jest to swoiste rozliczenie z jego futurologicznym pomysłami zawartymi w mało znanych Dialogach z 1957, a następnie udoskonalonych w powszechnie uznanej za odkrycie Summa Technologiae z 1964 (sam podaje datę 1963 r.)\nNiesamowicie jest czytać Lema w dzisiejszych czasach. Jego język to język przedwojennego inteligenta, wszechstronnie wykształconego w zakresie nauk ścisłych, biologicznych, medycyny i filozofii. Choć autor dąży do osiągnięcia precyzji wypowiedzi godnej ‘osoby scjentystycznie informacjożernej’ – jak sam się nazywa - to po prostu nie może ukryć co najmniej kilku rzeczy, które sprawiają, że czyta się te teksty jak unikalny wytwór literatury, po prostu.\nA jest to przede wszystkim unikatowy sposób wyrażania się wynikający z tego, że mamy do czynienia z niewyobrażalnie oczytaną osobą o bardzo złożonej umysłowości. Jego piękna, krągła, staroświecka polszczyzna; trzymana w ryzach, ale i tak imponująca ilość słów naukowych i swoich własnych (archaicznych w wyrazie) neologizmów; piękne, ale niestety już zapomniane związki frazeologiczne; zdarzająca się inwersja szyku; wykorzystanie znajomości języków obcych, oczywiście z nieodłączną łaciną… To wszystko powoduje, że czułam się… onieśmielona,… zaszczycona, a pod koniec… zachwycona!\nTak już nikt od dawna nie mówi i nie pisze. W porównaniu ze stylem Lema, każdy inny współczesny tekst wydaje się być napisany w „basic Polish”. Poza tym Lem pisze w sposób pozbawiony patosu, a nawet sarkastyczny. Dlatego o nieśmiertelności, w której koncepcję nie wierzy, pisze tak: ‘[…] nieśmiertelność przemieszczała myśl człowiecza w obręb utwierdzanych religiami zaświatów. [..]’\nPisze bez patosu i programowo antysentymentalnie. O przeszczepianiu tkanek i organów w celu przedłużenia życia: ‘Technologia łataniny tkankowo-narządowej jest niedostateczna.[…] ‘ A potem tłumaczy dokładnie dlaczego, opierając się na faktach.\nZ kolei o poszukiwaniach UFO pisze: ‘[…] nie zmienia to niestety faktu, że nie odkryliśmy żadnych „braci w rozumie”, i zaczyna nam się wydawać […], iż oprócz nas nikogo w całym kosmosie nie ma.’\nI kto to pisze? Twórca Solaris – powieści, w której sam dał światu najniezwyklejszą postać Obcego w historii literatury światowej!\nPatrzmy dalej. Lem był nie tylko erudytą, on był także człowiekiem mądrym, niestety pesymistą. Dlatego wielokrotnie wspomina o powszechnej dolegliwości występującej u gatunku ludzkiego: ‘Mundus vult decipi, ergo decipiatur’ , czyli ‘Świat łaknie oszustw, więc jest oszukiwany.’ Kosmitów nie ma, ale ludzie będą tego zawsze pragnąć… Dlaczego? Być może dlatego, konstatuje Lem, że oddala ich to od zwykłych ziemskich problemów. Dlatego nie poświęcają uwagi kwestii głodu na świecie, raczej wolą zdobywać Marsa.\nDługo by wymieniać choćby tylko wątki, które poruszył Stanisław Lem w kolejnych rozdzialikach Okamgnienia - bo książeczka jest nieduża, 160 niedużych stroniczek. Powiem tylko, ze koncentrują się one na trzech kierunkach futurystycznych rozważań na temat rozwoju ludzkości (wskazanych notabene przez autora już w jego Sumie technologicznej (1963 r.): rewolucji biologicznej, technologicznej i transbiologicznej (opisanej przez Lema po raz pierwszy w 1980 r.).\nBył to człowiek, który będąc jedynym takim osobnikiem w naszym kraju, absolutnie bez żadnego zaplecza, poparcia, a nawet środowiska, tworzył wizje, osiągając najtrudniejszy poziom abstrakcji – wychodząc poza znaną sferę pojęciową. A więc kreślił wizje zjawisk i sam je nazywał. Jego nazwy, tak jak jego styl, okazały się urokliwe, ale jakoś niestrawne i nieprzyswajalne kulturowo, ale same pomysły - tak. Zmusiły do myślenia niejednego homo sapiens na planecie Ziemia.\nPodkreślę na koniec, że książeczka jest niezwykle skondensowana i ma mnóstwo smaczków. Na pewno mogę polecić jego rozważania o sztucznej inteligencji i istocie świadomości. Lem pisze rzeczy, które wiele razy zbiły mnie z tropu, zmusiły do myślenia, np. że software nie musi być wcale świadomy (czego tak się obawiamy), eksperymenty pokazują, że wystarczy, że dobrze udaje świadomość. Człowiek resztę dopowiada sobie sam, itd., itp.\nA specjalnie dla moich braci bibliofilów lubiących czytać o pisaniu przytoczę na koniec zwierzenie Lema, o tym, jak on pisał:\nNie wiem, czy jestem przykładem reprezentatywnym, ale wiadomo, że większość fikcji beletrystycznych napisała mi się w tym rozumieniu sama, że pisałem nie znając z góry ani fabularnego schematu, ani przebiegu akcji, ani miejsc węzłowych, ani wreszcie finału. Tym samym pisałem jak gdyby dyktando, tyle tylko, że to, co napisałem był, mnie się samemu podyktowało przez takie czynnościowe obszary mózgu, do jakich nie mam żadnego introspekcyjnego wglądu.\nKiedy to czytam, to łza mi się oku kręci. Już nigdy, przenigdy nie będzie drugiego takiego pisarza, erudyty, autora na skalę światową, Polaka tłumaczonego na 40 języków, ambasadora naszej kultury wysokiej, który przy tym wszystkim w sposób naturalny używa czasu zaprzeszłego…\nKsiążka przeczytana w ramach wyzwań: LEMoriada, Z półki, Płynna nowoczesność.\nAutor: Agnieszka czyta... o 00:05\nEtykiety: erudyci, eseistyka, Lemoriada, literatura polska, literatura popularno-naukowa, o pisaniu, Płynna nowoczesność, problemy współczesności, Stanisław Lem, Z półki\nJest to zatem rozliczenie jego wcześniejszych pomysłów i prognoz. I chyba ani razu nie musiał powiedzieć, że się mylił w swoich, pesymistycznych przeważnie, osądach kondycji człowieka i jego przyszłości, która teraz jest już naszą teraźniejszością. Trochę to zawiłe:)\nAgnieszka czyta... 10:29\nTak, penego rodzaju nawiązanie do swoich poprzednich dociekań. Ale wykład jest jasny. zawiłe jest tylko samo zagadnienie. Lem, ktory jakimś cudem przeżył II wojnę światową, nie jest rzeczywiście zbyt optymistyczny, kiedy myśli o cywilizacji. Zdarza mu się napisać, że rozwijamy się jako gatunek, ale ma wątpliwości, czy jest to progres czy raczej regres.\nNo i to jego powiedzenie: Człowiek jest małpą, która potrafi zrobić najprecyzyjniejszą brzytwę, aby poderżnąć gardło drugiej małpie.\nJuż teraz nabrałam dzikiej ochoty na "Okamgnienie" - ale decyduję się poczekać z czytaniem tego na moment, gdy już porządniej się wgryzę w prozę Lema i przeczytam wcześniejsze teksty niebeletrystyczne. W każdym razie to, o czym piszesz, brzmi niesamowicie apetycznie.\nPrzy Lemie mam wrażenie, że to taki rozmówca, który nie czuje potrzeby działać na zasadzie "żeby rozmówcy było przyjemnie", choć zarazem nie szuka na siłę sposobów na unieprzyjemnienie kontaktu. On pozostaje spokojny, nieco zdystansowany i uprzejmy, natomiast to, o czym mówi, wywołuje takie odczucia, jakie wywołuje. Lem o tym wie i nie zamierza za to przepraszać, ale też nie podskakuje z radości za każdym razem, gdy zaskoczy lub zszokuje odbiorcę.\nBardzo mi się podoba ta uwaga o poszukiwaniu fantastyki jako zastępstwa "realnego" życia.\nPodoba mi się też Twój tytuł - zgadzam się, też mam wrażenie, że Lem poszerza moje horyzonty myślowe. Może czasem (często?) w sposób mało przyjemny, lecz za to niewątpliwie wartościowy.\nMyślę, że będę w poście "LEMoriady" dołączać linki do recenzji/refleksji z wyzwania :)\nAch, i cytat o małpie z Twojego komentarza powyżej - nie kojarzę go albo nie pamiętam, ale jest doskonały. Parszywie doskonały.\nAgnieszka czyta... 20:33\nTo z jakiegoś wywiadu wydanego w roku śmierci Lema.


Przedsiębiorstwo Górnicze ”SILESIA” Sp. z o.o. - SPRZEDAŻ\nPG SILESIA dąży do produkcji węgla o wysokich parametrach, dlatego też w latach 2010-2011 zmodernizowano Zakład Przeróbczy w zakresie wzbogacania klas grubych. Na rok 2013 zaplanowano przeprowadzenie dalszej modernizacji mającej na celu wzbogacanie klas miałowych, z zastosowaniem cyklonów cieczy ciężkiej. Pozwoli to na uzyskanie miałów energetycznych o wysokich parametrach jakościowych.\nWęgiel oferowany przez PG SILESIA posiada wysokie i stabilne parametry jakościowe, które są cenione przez odbiorców. Dzieje się tak za sprawą pełnego zautomatyzowania procesu produkcyjnego. Opiera się on na najnowocześniejszych urządzeniach i systemach stabilizacji paramentów produkcji, a także na nowoczesnych systemach ciągłej kontroli parametrów jakościowych na przenośnikach załadowczych z pomiarem skanującym całą strugę.\nDobra i stabilna jakość w złożu, wysoko wyspecjalizowana kadra Zakładu Przeróbki Mechanicznej Węgla, wiedza i kompetencje, a także stosowane technologie, reżim produkcyjny oraz ciągła kontrola jakości, gwarantują wysoką jakość oferowanych produktów.\nPG SILESIA posiada własne laboratorium gdzie wykonywane są dzienne analizy z bieżącej produkcji.\nW chwili obecnej PG SILESIA oferuje badanie próbek przy załadunkach i z produkcji sortymentów węgla przez niezależne instytucje takie jak: J.S. Hamilton Poland Ltd oraz SGS Polska Sp.z o.o.\nOferta handlowa PG SILESIA skierowana jest do:\nAutoryzownych dilerów PG SILESIA\nCałego przemysłu energetycznego i ciepłowniczego na terenie Polski oraz poza jej granicami\nPG SILESIA oferuje następujące produkty:\nGrube sortymenty węgla\nOgólne deklarowane parametry jakościowe\nKarty produktów grubych sortymentów węgla\nPrzedsiębiorstwo Górnicze „Silesia” prowadzi sprzedaż wyrobu budowlanego pod nazwą Kruszywo PGS-Hoka.\nJest to Kruszywo naturalne z łupka powęglowego nieprzepalonego do niezwiązanych i związanych hydraulicznie materiałów do dróg.\nKruszywo PGS-Hoka pochodzi z bieżącej produkcji (Odmiana A – Kruszywo niesortowane o wielkości ziarna do 250mm) oraz z kruszywa magazynowanego na zwałach kopalni (Odmiana B – Kruszywo odmiany A typu K sezonowane lub drobniejsze niź odmiana A). Typ K - skladajace sie z łupka poweglowego nieprzepalonego w ilości 100%\nBadania wstępne PGS-Hoka


Jacek Siewierski - agent nieruchomości Kraków | Nowak Estate\nRozległe zainteresowania z zakresu inwestycji, coachingu i biznesu pozwalają mu realizować się jako agent. Specjalizuje się w sprzedaży mieszkań na terenie całego Krakowa.\nPan Siewierski dużym zaangażowaniem szukał mi mieszkania wg wymagań, a potem (skutecznie) negocjował cenę. Zdecydowanie polecam.\nNależę raczej do wymagających osób i dlatego cenię sobie współpracę z osobami i firmami, którym naprawdę zależy na swoich klientach, dlatego polecam firmę Nowak Estate oraz Pana Jacka Siewierskiego, który wykazał się bardzo dużym zaangażowaniem w poszukiwaniach nietypowej nieruchomości. Bardzo dobry kontakt, same konkrety. Dziękuję\nZ czystym sumieniem mogę bardzo polecić współpracę z Panem Jackiem. Łatwy kontakt, szybka realizacja kupna nieruchomości (mimo niezbyt łatwej sytuacji na rynku mieszkań i dość konkretnych wymagań), pełen profesjonalizm. Jestem zdecydowanie bardzo zadowolony ze współpracy. Polecam w 100%.


Powieść o potędze miłości\nCzy wierzysz w anioły? Że stoją tuż za Tobą, gdy tego potrzebujesz, reagują na Twoje pragnienia, obawy i lęki? Pytanie o wiarę w istnienie anioła jest oczywiście jednoznaczne z pytaniem o wiarę w Boga. Jeśli pamiętamy o Nim, On pamięta o nas. Podobnie jest z aniołami i innymi duchami.\nKsiążka, którą trzymam w ręce jest przesiąknięta wiarą i miłością. Oczywiście, najpierw wszystko zaczyna się w mroku – mroku duszy. Młoda, kilkunastoletnia dziewczyna, postanawia nagle zakończyć swoje życie. Źle wybrany kierunek studiów, brak przyjaciół, trudne relacje z matką, samotność, nieakceptacja siebie – to wszystko sprawia, że Marta sięga po tabletki. Po ich zażyciu, w nagłym porywie pragnienia, postanawia się wyspowiadać, lecz na klatce schodowej traci przytomność. Poobijana i nieprzytomna trafia do szpitala psychiatrycznego, gdzie poddana zostaje rozlicznym badaniom. Okazuje się, że przez fatalny upadek najprawdopodobniej nie będzie chodzić. Ponadto źle dobrane przez lekarza tabletki sprawiają, że depresja dziewczyny pogłębia się na tyle, iż po raz kolejny postanawia targnąć się na swoje życie. I tym razem szczęśliwie udaje jej się wymknąć śmierci, jednak wszyscy wokół wyczuwają, że potrzebna jest dziewczynie natychmiastowa pomoc doświadczonego terapeuty. I wtedy pojawiają się dwa „anioły” – psycholog Anna oraz wolontariusz Michał. Oboje małymi krokami uzdrawiają poharataną duszę bohaterki.\nDzięki rozmowom z doktor Anną młoda dziewczyna uświadamia sobie prawdziwe podłoże depresji, której korzeń zasadził się głęboko w jej dzieciństwie i traumatycznych przeżyciach. W oderwaniu od złych myśli pomaga jej również przystojny Michał, który opiekując się Martą, zabierając na spacery i do świątyni, oddala ją od złych myśli oraz wspomnień.\nW przemianie bohaterki pomaga jej jeszcze jeden anioł – Ognista – która co rusz wstawia się u Stwórcy za swą podopieczną. Bóg początkowo wydaje się zbywać natrętną dziewczynę, oznajmiając, że każdy jest kowalem swojego losu i On, jako Stwórca, nie może w niego ingerować, bowiem wówczas zachwiałoby to w posadach pojęcie wolnej woli. Na szczęście wszystko zmienia się, gdy Marta przychodzi do kościoła. Tam odkrywa na nowo Boga oraz swoje powołanie – taniec.\nMichał zabiera jeszcze Martę w podniebną wyprawę na paralotni. Podczas lotu robi jej zdjęcie, które wygrywa konkurs i dzięki temu mogą we dwoje polecieć do Hiszpanii. Tam ponownie Marta zalecza rany duszy smakami, zapachami i tańcem, który widzi na ulicy.\nJeszcze tylko pozostaje przedstawienie swojej dziewczyny rodzicom, wręczenie zaręczynowego pierścionka i happy end! Nie, nic z tych rzeczy. Książka jest tak skonstruowana, że na Czytelnika czeka na końcu ciekawy suspens.\nŚwiat, do którego zaprasza nas Agnieszka Andrzejczak wydaje się prawdziwy, sensualny, jakby spisany jakimś niezwykłym doświadczeniem autorki. W tej mądrej książce znajdziemy odpowiedzi na pytania o depresję – w jaki sposób do niej dochodzi i jak ją leczyć. Marta miała szczęście. Na jej drodze stanęli mądrzy i szlachetni ludzie, którzy pokazali, jak bardzo jest dla nich ważna, ale zarazem udowodnili, jak ważna jest dla siebie oraz Stwórcy.\nPomimo poruszonego w Tysiącu metrów nad ziemią trudnego tematu depresji, próby samobójczej i odrzucenia, książkę gnieźnianki czyta się szybko. Gratuluję Autorce udanego debiutu i życzę wielu twórczych dni w jej życiu. No i – rzecz jasna – Ognistej obok!\nAgnieszka Andrzejczak, Tysiąc metrów nad ziemią, Wydawnictwo Paulinianum, Częstochowa 2021.


Sałatka z bobu z miętą i boczkiem | Niech się gotuje!\n12-15 cieniutkich plasterków boczku (ok. 70g)\nBób wrzucamy do wrzątku i gotujemy ok. 5 minut – powinien pozostać intensywnie zielony i jędrny (bobu mrożonego nie romrażamy wcześniej i gotujemy krócej).\nMiętę i dymkę drobno siekamy.\nBoczek wysmażamy na patelni (bez dodatkowego tłuszczu), aż zrobi się chrupki. Osączamy z tłuszczu na papierowym ręczniku. Kiedy wystygnie – łamiemy na kawałki.\nBób łączymy z miętą, dymką, oliwą i octem, przyprawaimy solą i pieprzem (solidnie). Posypujemy boczkiem.\nSałatkę można przygotować dzień wcześniej, ale boczek lepiej usmażyć w dniu podania i posypać nim sałatkę przed postawieniem na stół.\nBób,posiekana mięta, boczek wysmażony, ocet, oliwa , odrobina czosnku, posiekana szalotka\nbób mrożony gotować bardzo krótko\n< Poprzedni Tarta bazyliowa z młodymi cukiniami i kozim serem\nNastępny > Domowa granola z migdałami


Witaj na stronie www.kulkigra.com.pl !\nGwarantujemy, że z naszą dużą kolekcją darmowych gier w KULKI online\nkategoria: kulki gra\nCelem gry bubble shooter jest złączenie trzech lub więcej baniek aby doprowadzić do wybuchu za pomocą pocisku ustawionego na dole ekranu. Bańki szybko przesuwają się na dół, więc muszisz uważać aby nie dotknęły ziemi. Bo wtedy zaczniesz grę od początku.\nZadaniem gracza jest usuwanie tych kulek z planszy poprzez ustawianie obok siebie w ciągłej linii (poziomej, pionowej lub ukośnej) pięciu lub więcej kulek jednakowego koloru. Za każdą usuniętą kulkę otrzymuje się punkty.\nBubble Hit - Przy użyciu myszki strzelaj kulkami i łącz je według kolorów przynajmniej po 3, żeby zniknęły. Za udany strzał dostajesz punkty, ich ilość zależy od liczby usuniętych kulek. Jeśli kilkukrotnie chybisz, na pole trafi dodatkowy rządek baniek do zbicia.\nBubble Struggle - Legendarna już gra w której Twoim zadaniem jest zniszczenie wszystkich kulek odbijających się po planszy. Gra wymaga nadzwyczajnej zręczności.\nBubble Hit Halloween - Strzelaj kulkami a one przykleją się do pozostałych. Złącz 3 lub więcej kulek tego samego koloru aby zniknęły. Im więcej kulek złączysz za jednym razem, tym więcej punktów zdobędziesz.\nColor Balls Extreme - Nie pozwól kulkom dotknąć sufitu. Usuwaj kulki z planszy poprzez klikanie na grupy kulek tego samego koloru. Musisz zgromadzić przynajmniej trzy kulki tego samego koloru aby móc je usunąć. Im większą grupę kulek usuniesz tym więcej punktów zdobędziesz.\nMonster Shooter - Zasady jak w grze Bubble Hit czyli strzelamy do kulek tego samego koloru. Trzy kulki lub więcej i bańki pryskają. Miłej zabawy!\nWoobies - uwolnij kudłate kulki. Dopasuj przenajmniej 3 kudłate kulki tego samego koloru aby mogły odlecieć. Czarny kudłacz uwalnia kulki dowolnego koloru. Za każde 100 000 dostajesz extra życie.\nStrzelasz kulkami z armatki umieszczonej na górze ekranu do obracającej się pod wpływem uderzenia tarczy z różnokolorowymi kulkami. Uważaj aby zlepek na tarczy nie urósł do rozmiarów niepozwalających na dalsze obracanie się.\nCo prawda to nie gra w kulki tylko w kwadraty, ale gra jest warta polecenia. Kliknij na kwadrat, który znajduje się w towarzystwie przynajmniej dwuch kwadratów tego samego koloru aby je zniszczyć. Postaraj się zniszczyć grupę 15 kwadratów lub więcej a dostaniesz bonus w postaci bomby. Nie trać czasu , bo kolejne rzędy kwadratów pojawią się lada chwila.\nOcean Bubble jest to darmowa gra w kulki online polegająca na łączeniu ze sobą kulek tego samego koloru. Kulki spadają w grupach po 3, obracaj nimi tak aby łączyć je według kolorów.\nBall Trap - Spraw aby niebieskie kulki znalazły się na niebieskiej połowie planszy a czerowne kulki na czerwonej połowie. Powodzenia :)\nFill Up - twoim zadaniem jest przepchnięcie wszystkich złotych kulek na pola oznaczone białymi gwiazdkami..\nKtóż nie zna klasycznej gry Arkanoid. Celem tej gry jest odbijanie kulki w taki sposób, aby zbić wszystkie klocki znajdujące się na planszy.\nBallies - to gra w kulki polegająca na rozbijaniu kulek w kolorze aktualnego tła planszy. Testy dowiodły ,że ta gra w kulki może być uzależniająca.\nBouncing Balls - postaraj się oczyścić planszę i zdobądź przy tym jak najwięcej punktów. Musisz strzelać kulkami tak, aby obok siebie znalazły się przynajmniej trzy jednakowe kulki.\nKulki z Potworkiem - oczyść planszę i zdobądź przy tym jak najwięcej punktów. Musisz strzelać kulkami tak, aby obok siebie znalazły się przynajmniej trzy jednakowe kulki.\n© 2018 kulkigra.com.pl wszystkie prawa zastrzeżone


Rewolucja na rynku wtórnym. Gdzie teraz po tanie mieszkanie? - Dziennik.pl\n10 kwietnia 2013, 12:40 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nRewolucja na rynku wtórnym. Gdzie teraz po tanie mieszkanie? / Shutterstock\nmieszkanie ceny mieszkan mieszkanie w Krakowie cena kupię miekszanie kupię mieszkanie mieszkanie w Warszawie


Wszystko o cenach energii elektrycznej – kWh Energia\nWszystko o cenach energii elektrycznej\nPosted by kwhenergia on October 2, 2015 March 1, 2016\nCeny energii rosną niemal co roku, jest to proces stały. Jest to szczególnie uciążliwe w stosunku do energii elektrycznej i gazu. Wzrosty te są na tyle niefortunne dla odbiorcy, że dowiaduje się o nich po trzymaniu faktury.\nEnergia elektryczna jest energią, niestety nie jest nieskończona. Czy ktoś kiedykolwiek widział film, w którym energia była towarem deficytowym. Biorąc pod uwagę, fakt, że w ciągu 10 lat, koszt pozyskania energii wzrósł o 35%. Może wydawać się to dużo ale jest to nieznaczny wzrost w porównaniu do wzrostu kosztu oleju napędowego, który wynosi 96% . Nie ma niestety dobrych wiadomości, wszystkie kraje muszą kontynuować poszukiwanie nowych dróg pozyskiwania prądu.\nCałkowita cena energii elektrycznej obejmuje koszt abonamentu, że ceny konsumpcyjne (opłata za kWh), opłaty za dostęp do energii elektrycznej, zwanych jako koszty dystrybucji, oraz podatki. Stawki te różnią się w zależności od rodzaju sprzedawcy energii, taryfy energetycznej, krótko mówiąc od umowy jaką podpisał.\nNext Post Ile kosztuje prąd? Czyli jak policzyć wydatki na elektryczność


Nowa, ulepszona formuła kultowego kremu Chanel CC Cream. Formuła wzbogacona o składniki przeciwstarzeniowe, jeszcze bardziej komfortowa w noszeniu z większą ochrona przeciwsłoneczną. Nowy krem CC Chanel Cream Complete Correction zawiera filtr SPF 50, aby chronić cerę przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych i zapewnić zdrowy wygląd.\nChanel CC Cream Complete Correction w kilka chwil sprawia, że skóra staje się gładka, świeża i promienna, a wszystkie niedoskonałości znikają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Chanel CC Cream mimo dobrych właściwości kryjących nie tworzy maski jak klasyczne podkłady i pozwala cerze oddychać. Nie zatyka porów.\nDostępność: Stacjonarnie w Douglasie, Sephorze\nLewa strona: CC cream w kolorze 20. Prawa strona: CC cream w kolorze 30.\nPremiera CC kremu nastąpiła 15 maja 2015 r. W tym dniu bliska mi osoba nabyła na moją prośbę krem od Chanel. Polowałam na niego kawał czasu. W zasadzie jak tylko dowiedziałam się, że ma być dostępny w PL Sephorach i Douglasach nie myślałam o niczym innym tylko o tym by go w końcu kupić ;) Oczywiście pech chciał, że nie mogłam go dorwać w swoim mieście. O ile stacjonarnie marka Chanel jest dostępna w pobliskim Douglasie i Sephorze o tyle z zakupieniem najnowszego kosmetyku był wielki problem. Na całe szczęście (bo tak to mogę nazwać) udało się go dorwać w Silesii w Katowicach. Osobiście go nie kupiłam, bo nie miałam możliwości tam być, ale jak wspomniałam wcześniej bardzo bliska mi osoba w moim imieniu go kupiła :* Nawiasem pisząc ten dzień był dla mnie niezwykle wyjątkowy, osoba czytający ten wpis wie o co chodzi :*\nWiecie już, gdzie krem został kupiony to teraz czas na to jak się sprawdza, a w tej dziedzinie nie będę na niego specjalnie narzekać ;)\nKrem ma gęstą konsystencję, nie ukrywając sceptycznie do tego podeszłam. Od razu do głowy wpadła mi myśl, że na lato będzie za ciężki. Raczej preferowałabym go na jesień, zimę i wczesną wiosnę. W sumie niewiele się pomyliłam, bo krem faktycznie okazał się być dla mnie za ciężki, czułam go na twarzy, a to go wstępnie dyskwalifikowało. W okresie, gdy nastały Nas upały rzędu + 30 darowałam sobie jego stosowanie. Tak naprawdę zaczęłam go regularnie używać dopiero na początku września. Dla mnie wtedy był to adekwatny czas na zapoznanie się z nim nieco bliżej. CC daje dobre krycie, nie jest ono pełne, aczkolwiek wystarczająco na tyle by nie móc dodatkowo sięgać po korektor do twarzy (w moim odczuciu). Ładnie wtapia się w cerę, nie jest aż tak widoczny. Noszony przez cały dzień nie powoduje ściągnięcia i błyszczenia w strefie T (pod warunkiem, że mamy dobrze nawilżoną cerę, zdarzało mi się tak, że krem niedostatecznie ją nawilżał i w trakcie dnia czułam ociężałe czyt. nieprzyjemnie ściągnięte czoło). Co do koloru był to dla mnie ciężki orzech do zgryzienia :/ 20 jest zdecydowanie dla mnie za jasna. Posiadam podtony oliwkowe czego pod tym kolorem w ogóle nie było widać, wyglądałam w nim jak trup :/ Twarz odcinała się od szyi o kilka ton. 30 na sezon letni okazała się być trafiona, niestety przez swoją ciężkość nie była (w upalne dni) przeze mnie noszona. Obecnie jest dla mnie za ciemna, ale ratuję się białym pigmentem z MUFE (pisałam o nim tutaj). W CC kremie szczególnie podoba mi się SPF 50. Jest to bardzo wysoki filtr co mnie cieszy, bo na ten moment 'się kwaszę' i filtry w tym momencie są mi niezmiernie potrzebne by nie nabawić się przebarwień.\nJest to bardzo dobry krem. Gdyby miał nieco lżejszą konsystencję mogłabym go używać nie tylko w chłodne dni, ale i w te upalne. Od prawie 2 msc. mam go na twarzy każdego dnia co tylko świadczy o tym, że musi naprawdę dobrze się spisywać ;) Jest to mój pierwszy pełnowymiarowy krem CC, nie zawiodłam się na nim :) Raczej nie będę szukać innych kremów CC, bo takowe mnie już nie interesują. Zakup okazał się być trafiony, więcej do szczęścia nie potrzebuję (no... może poza niższą ceną ;)) ;)


Szablon ulotki reklamującej zajęcia fitness zumby i tańca\nStrona główna\tSklep\tUlotki reklamowe\t3DL\tSzablon ulotki reklamującej zajęcia fitness zumby i tańca\tpowróc do poprzedniej strony\nSKU: U3DLZ21201505\tBrand: e-Reklamowe\nilość Szablon ulotki reklamującej zajęcia fitness zumby i tańca\nNowoczesna, wielokolorowa i doskonała do promocji obecnie tak modnych zająć zumby rozkładana ulotka, w której zawarto wiele cennych dla klienta informacji. Ulotka opatrzona jest zdjęciami aktywnych fizycznie, uśmiechniętych kobiet, co stanowi zachętę do skorzystania z oferty. Na okładce, nad zdjęciem tematycznym widnieje duży i wyraźny napis ZUMBA. W środkowej części składającej się z trzech sekcji przewidziano miejsce na informacje na temat zajęć i korzyści z nich wynikających. Z tyłu znajduje się przestrzeń na zamieszczenie danych na temat miejsca i godzin spotkań.\nNapisz pierwszą opinię o „Szablon ulotki reklamującej zajęcia fitness zumby i tańca” Anuluj pisanie odpowiedzi


Odkrycie Ameryki przez Kolumba | Podróże | Odkrycia geograficzne\nNie da się zaprzeczyć temu, że odkrycie Ameryki przez Kolumba to bardzo ważne osiągnięcie dla całej ludzkości, ale warto zastanowić się jakie tajemnice stoją za tym sukcesem. Wydawać by się mogło, że cała ta historia jest czymś bardzo miłym i wartym powtarzania, ale pomyślmy przez chwilę: Ameryka została zdobyta, czy może utracona?\nOdkrycie Ameryki rok 1492 – dla jednych wielki początek, dla innych wielki koniec\nKiedy Kolumb wraz ze swoją załogą statku Santa Maria dobił do brzegów nowego landu, był przekonany, że udało mu się odkryć nową drogę morską prowadzącą do Indii. Zadowolony z siebie opuścił pokład, żeby zbadać teren, do którego udało mu się dopłynąć. Wtedy jego oczom ukazały się masy ludzi, które wyglądały dla niego jak istoty z innej planety. Kolumb nigdy wcześniej nie widział tak przedziwnych istot. Byli oni bowiem nadzy i mówili dziwnymi językami, których nikt z załogi wcześniej nie słyszał, a tym bardziej nie potrafił się posłużyć. Wyznawali oni również inne religie, niż Europejczycy. Były to doprawdy dziwne istoty dla Kolumba.\nIndianie – mieszkańcy Indii?\nKolumb do końca życia był przekonany, że tego pamiętnego dnia w 1492 roku udało mu się dotrzeć do Indii. Dlatego też postanowił, że nazwie te dziwne istoty, które spotkał na swojej drodze Indianami. Wydawało mu się to całkowicie logiczne i z nami pewnie byłoby tak samo, gdybyśmy byli na jego miejscu.\nKolonizacja zaczęła się zaledwie kilka lat po pierwszej wizycie w domniemanych Indiach. Europejczycy przybywali tłumnie, żeby zasiedlać nowe tereny, gdzie obiecywano im pracę i dostatnie życie. W rzeczywistości było trochę inaczej, ale to długa historia. Tak czy siak, brzmiało to wszystko sielankowo: nowi osadnicy mieli przybyć do Ameryki i zamieszkać na odkrytych przez Kolumba terenach. Niestety prawda jest taka, że te tereny już do kogoś należały – do Indian. Nie stanowiło to jednak problemu dla kolonistów, którzy postanowili przepchnąć plemiona w głąb kraju. W późniejszych latach, kiedy pojawiła się potrzeba zagarnięcia większej ilości ziemi, przesuwano Indian jeszcze dalej, ku wybrzeżu, aż w końcu wyparto ich zupełnie. W ten właśnie sposób powstało mocarstwo, które dziś znamy jako Zjednoczone Stany Ameryki.\nPierwotni mieszkańcy tych ziem utracili swoje domy, miejsca które znali, tereny które zamieszkiwali, ale przede wszystkim wolność. Byli przeganiani z miejsca na miejsce, brani w niewolę. To koszmar, który stoi za odkryciem Ameryki przez Kolumba. Ludzie, którzy wcześniej żyli według swojego własnego porządku i zasad, musieli się dostosować do rygoru, który wprowadzili intruzi, osoby, które wcale nie potrzebowały tych ziem i których chciwość doprowadziła do zniknięcia większości plemion Indian w Ameryce.\nTags Ciekawostki o mieszkaniach Informacje o biznesie Informacje ogólne Kolumb odkrycia geograficzne odkrycie Ameryki podróże Porady dla zdrowia


Koszula z krótkim rękawem da chłopaka, biała | Sklep Internetowy Reporter Young\nBiała koszula z krótkim rękawkiem dla chłopaka\nKoszula z krótkim rękawem dla chłopaka\nBiała koszula z krótkim rękawem sprawi, że będziesz dobrze czuł się w galowym stroju, również podczas cieplejszej pogody!\nWygodny, lekko dopasowany krój sprawia, że będziesz się czuł swobodnie nawet w eleganckiej stylizacji. Miękki w dotyku, bawełniany materiał zapewni komfort noszenia ubrania. Tę białą koszulę z krótkim rękawem założysz na eleganckie uroczystości w szkole, uroczystości rodzinne i wszystkie te okazje, które wymagają galowego stroju. Dopasujesz ją do marynarki i do eleganckich spodni, jak i ciemnych jeansów – w każdym zestawieniu będą prezentować się znakomicie! Front koszuli posiada bardzo dyskretne, białe guziki, które nadają jej elegancji. Przekonaj się, jak świetnie będziesz wyglądać w tej koszuli z krótkim rękawkiem.\nBiała koszula z krótkim rękawkiem i szarymi wstawkami dla chłopaka\nJeansowa koszula dla chłopaka z kapturem i przeszyciami na łokciach


Pożyczka dla zadłużonych z komornikiem – Blog – pożyczki chwilówki i kredyty pozabankowe\nGdzie warto brać tego rodzaju pożyczkę? Warto poszukać ofert w internecie. Przykładowo wiele informacji na ten temat możemy znaleźć pod adresem http://guldeny.pl/pozyczka-dla-zadluzonych-z-komornikiem-w-jakiej-firmie-pozabankowej-zaciagnac. Odwiedzenie takich stron może nam bardzo pomóc przy podejmowaniu ostatecznej decyzji, która może zaważyć przecież na naszej przyszłości. Warto również poczytać w internecie opinie innych ludzi, którzy bardzo często na specjalistycznych forach opisują swoje doświadczenie z danym parabankiem. To pożyteczne\ninformacje, które bardzo często okazują się cennymi wskazówkami.\nCzy pożyczki komornicze zaciągniemy w bankach? Teoretycznie jest to nawet możliwe, ale praktycznie rzecz ujmując nikt nie ma większych szans na uzyskanie takiej pomocy. Dlaczego? Odpowiedź jest bardzo prosta. Banki z reguły nie udzielają kredytów ani pożyczek ludziom, którzy są już poważnie zadłużeni. Dla banków takie osoby nie są w żaden sposób wiarygodne i lepiej nie podpisywać z nimi umów. Szybkie sprawdzenie wnioskodawcy o kredyt w Biurze Informacji Kredytowej lub Krajowym Rejestrze Długów dyskwalifikuje każdego, kto tylko zamierza prosić bank o pomoc. Instytucje pozabankowe pozostają więc bardzo często jedyną alternatywą wartą polecenia.


Head Full of Ideas | angielski dla dzieci, blog dla nauczycieli: Name, Find, Do... vol. 2\nA właściwie talerzykowej, jak widzicie na zdjęciu powyżej :). Tak! Talerzyki posłużą za pomoc dydaktyczną po raz kolejny. I to jaką! Ale o tym za chwilę.\nMoją, drugą już, wersję "Name, Find, Do" przygotowałam sobie z okazji zbliżających się Świąt, ale tak na dobrą sprawę może stać się grą uniwersalną i posłużyć do przećwiczenia dowolnego zakresu słownictwa.\nCo będzie potrzebne do jej stworzenia?\n* jednorazowe talerzyki\n* kolorowe pola NAME, FIND oraz DO\n* dowolne pola "funkcyjne", jak na przykład Miss a turn lub Move ahead 2 spaces\n* pola START oraz FINISH\n* karty obrazkowe z ćwiczonym w grze słownictwem\n* specjalnie przygotowane karty do gry\n* pionki i kostka\nZacznijmy od początku, czyli od tego, jak to wszystko ma wyglądać :).\n1. Zamiast tworzyć jedną dużą planszę, można wykorzystać jednorazowe talerzyki jako kolejne pola w grze, na których będa zatrzymywali się gracze. By to zrobić, na pewno przydadzą Wam się przygotowane przeze mnie, gotowe do druku materiały (link na końcu wpisu):\n* W pliku znajdziecie również pola START oraz FINISH w uniwersalnej, nieświątecznej wersji :).\nWydrukujcie wszystkie w odpowiednim formacie i przyklejcie na talerzyki. Tak przygotowane pola możecie dowolnie układać - w zależności od liczebności grupy, może ich być więcej lub mniej, możecie dołożyć lub całkiem zrezygnować z pól "funkcyjnych", jeżeli uznacie, że za bardzo skomplikuje to grę (np. w przedszkolu). Ich kolejność i liczebność każdego z pól także zależą od Was - takie możlwości daje wykorzsytanie talerzyków!\n2. Jak widzicie pola NAME, FIND oraz DO mają każde inny, przyporządkowany tylko jemu kolor. Jest to ważne także przy tworzeniu kart, które muszą mieć odpowiednie tyły:\n- karty z ciemnozielonym tłem to kategoria NAME - na nich umieszczamy zadania opisowe lub w formie obrazkowej (dla młodszych dzieci), które polegają na nazwaniu rzeczy/zwierzęcia/osoby, o której mowa lub którą przedstawia obrazek:\n- karty z jasnozielonym tłem to kategoria FIND - na nich umieszczamy wybrane słownictwo, pojawiające się również na kartach obrazkoywch, które przygotujemy do gry (najlepiej w formie słownej), poprzedzając je słowem "Find":\n- karty z czerwonym tłem to kategoria DO - na nich umieszczamy zadania ruchowe, dopasowane do wybranej przez nas do ćwiczenia tematyki (w formie jedynie słownej lub słownej i obrazkowej, dla młodszych graczy):\n* W pliku znajdziecie kolorowe tła oraz szablony do wykonania kart. W ich wypełnieniu mogą pomóc Wam moje tutoriale, dotyczące obsługi programu PicMonkey. Karty możecie też wypełnić ręcznie, a jeżeli chcecie, by były do wielokrotnego użytku przy okazji różnych tematów, zalaminujcie same szablony (wraz z odpowiednimi tłami) i wypełniajcie je za pomoca suchościeralnego flamastra! :)\nTo teraz pora na zasady, czyli jak grać:\nJeżeli gracie z dużą grupą, podzielcie uczniów na drużyny, na zajęci*ach w małych grupach każdy może grać sam, a podczas zajęć indywidualnych, grajcie 1:1. Przygotujcie pionki (u mnie są to kolorowe, drewniane kręgle z Tigera) i kostkę do gry (moja, duża, piankowa również z Tigera). Jak już pewnie się domyślacie kolorowe pola NAME, FIND, DO odpowiadają kartom z poszczególnych kategorii. Gracze poruszają się po talerzykowej "planszy", zgodnie z liczbą oczek wyrzuconych na kostce. Gracz, który stanie na polu NAME, losuje jedną kartę ze stosu ciemnozielonych i nazywa to, co się na niej znajduje lub jest opisane, na polu DO - losuje jedną z czerwonych i wykonuje zadanie zapisane na karcie. Jeżeli chodzi o jasnozielone pola FIND, można przygotować zabawę na dwa sposoby:\nWARIANT 1. Rozwieszamy po sali przygotowane karty obrazkowe, gdy uczeń w trakcie gry wylosuje kartę z puli jasno-zielonych, jego zadaniem jest odnalezienie rzeczy/zwierzęcia/osoby na karcie obrazkowej i podbiegnięcie do niej.\nWARIANT 2. (np. na zajęcia indywidualne lub gdy mamy mało miejsca) Jeszcze przed rozpoczęciem gry prezentujemy wszystkie karty, następnie układamy je na dywanie obrazkami do dołu. Gdy uczeń w trakcie gry wylosuje kartę z puli jasno-zielonych, jego zadaniem jest odnalezienie odpowiedniej karty wśród tych obrazkoywch rozłożonych na podłodze.\n* Jeżeli uczniowie grają w drużynach, mogą zadania wykonywać wspólnie.\nJak Wam się podoba ta wersja Name, Find, Do? Muszę przyznać, że taka duża, kolorowa gra naprawdę prezentuje się świetnie i robi wrażenie! Jeżeli macie ochotę przygotować własną, możecie skorzystać z przygotowanych przeze mnie plików. Enjoy!\nWykorzystanie talerzyków genialny pomysł!\nMarysia Bursche 29 listopada 2016 22:29\nMonika 29 listopada 2016 18:50\nO tym, że gra bardzo mi się podoba, to już wiesz:) Kostka w Tigerze kosztuje 30zł,ale gdyby ktoś szukał tańszej wersji to w mojebambino (nie, nie płacą mi za to) są takie ale gumowe, też miękkie za 1/3 ceny:)\nMarysia Bursche 29 listopada 2016 19:09\n30 zł? To chyba nie ta sama... Ja swoją kupiłam za 10zł! :)\nMarysia Bursche 29 listopada 2016 19:11\nNa Allegro też do kupienia za ok 5 zł + kw, wyskakuje nawet sporo do wyboru po wpisaniu "duża kostka do gry" :)\nAnonimowy 29 listopada 2016 21:25\nRewelacja! Dziękuję za pomysł:)\ngronek 19 grudnia 2016 00:31\nGra fantastyczna, wypróbowałam, dzieciakom się bardzo podoba:)\nMarysia Bursche 19 grudnia 2016 15:51\nŚwietnie! Bardzo się cieszę :) Dziękuję!\nSaramena 3 września 2017 19:02\nCudne!!! Dla moich 5-6 latków jak znalazł, oni kochają gry wszelkiego rodzaju. Już widzę jaki będzie szał:D


KE sprawdzi, czy Holandia złamała prawo - Money.pl\nStrona głównaWiadomościKE sprawdzi, czy Holandia złamała prawo\nKE sprawdzi, czy Holandia złamała prawo\nKraj ten opublikował już wstępne wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego.\nKomisja Europejska zapowiedziała, że sprawdzi, czy Holandia złamała prawo unijne. Kraj ten opublikował w czwartek wieczorem wstępne wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego w tym kraju.\n_ - Sprawdzimy, czy doszło do złamania unijnego prawa _ - powiedział rzecznik KE Amadeu Altafaj.\nZapowiedział, że KE zwróci się do Hagi o wyjaśnienia. Odmówił jednak spekulacji, czy Holandii grożą jakieś konkretne kroki ze strony Komisji. _ _\n_ - Jeśli doszło do złamania prawa, to będziemy o tym dyskutować. Nie mogę nic przesądzać z góry _ - powiedział Altafaj. Przyznał jednak, że publikacja danych o wynikach wyborów_ wydaje się sprzeczna z duchem wyborów do Parlamentu Europejskiego _, które jego zdaniem mają wymiar _ znacznie szerszy niż wybory narodowe _.\nPrzypomniał, że zgodnie z regułami unijnymi zakazane jest publikowanie oficjalnych wyników _ zarówno wstępnych, częściowych czy lokalnych _ do czasu zamknięcia ostatnich lokali wyborczych we wszystkich pozostałych krajach Unii. Nastąpi to dopiero w niedzielę wieczorem, o godz. 22.00 czasu polskiego.\nHolandia uważa, że opublikowała _ nieoficjalne wyniki _ i że nie jest to sprzeczne z unijnymi przepisami. Rzecznik MSW podkreślił, że _ oficjalne, ostateczne wyniki _, których wymaga Komisja Europejska, będą opublikowane dopiero w niedzielę wieczorem.\nWładze holenderskie, podobnie jak w 2004 roku, już przed wyborami do PE ogłosiły zamiar opublikowania wyników z gmin w czwartek wieczorem lub w nocy z czwartku na piątek. Uznają bowiem te rezultaty za wstępne, a nie ostateczne i oficjalne.\nWedług sondaży w Holandii, gdzie zarejestrowanych jest 13 milionów wyborców, oczekiwana jest 40-procentowa frekwencja.\n13-milionowa Holandia wybierała 25 deputowanych do liczącego 736 miejsc europarlamentu. Holandia i Wielka Brytania były pierwszymi krajami Unii Europejskiej, które przeprowadziły w czwartek wybory do PE. Wybory odbywać się będą w innych krajach UE do niedzieli 7 czerwca.\nNa zdj. głosujący premier Holandii Jan Peter Balkenende


Koronawirus pojawił się w odizolowanym plemieniu Janomamów! Zachorował 15-latek\nkw. 11, 2020 Janomamowie, koronawirus, plemię\nJanomamowie to plemię, które właściwie jest w izolacji od zewnętrznego świata. Niestety, nawet tam zawędrował koronawirus. Hospitalizowany musiał być 15-latek, u którego wynik testu był pozytywny.\nChłopiec do brazylijskiego szpitala trafił z objawami, jakie wywołuje COVID-19. Pojawiły się duszności, gorączka, ból gardła i klatki piersiowej, więc natychmiast wykonano test. Co prawda pierwszy był negatywny, ale następny już potwierdził chorobę.\nInformacje o zakażeniu podał do wiadomości minister zdrowia Brazylii Luiz Henrique Mandetta. Stwierdził, że niepokojące jest to, iż pomimo faktu, że społeczność Janomamów jest odseparowana, i tak tam pojawił się wirus.\nPlemię to liczy 20 tys. osób mieszkających w 200 wioskach zlokalizowanych na granicy wenezuelsko-brazylijskiej w amazońskich lasach deszczowych. To najliczniejsze plemię rdzennej ludności Brazylii.\nLokalne media podały, że wirus dotarł do kilku wiosek, a eksperci są zdania, że może to być poważne zagrożenie dla przetrwania plemienia. Dodatkowym problemem jest to, że społeczność ta, z uwagi na odizolowanie przez pokolenia od zarazków, nie ma takiej odporności jak reszta świata.\nW związku z tą sytuacją, powołano krajowy komitet kryzysowy. Ma on monitorować oddziaływanie COVID-19 na tubylców i przeciwdziałanie rozwojowi pandemii.


Projekt domu Taurus II g1 151,50 m² - koszt budowy - EXTRADOM\nProjekt domu Taurus II g1\n1. Wiatrołap 4,50 m2 (0 m2)\n2. Hall 12,20 m2 (0 m2)\n3. Kuchnia 9,50 m2 (0 m2)\n4. Spiżarnia 1,60 m2 (0 m2)\n5. Jadalnia 12,80 m2 (0 m2)\n6. Pokój dzienny 27,30 m2 (0 m2)\n7. Pokój 12,20 m2 (0 m2)\n8. Pom. gospodarcze 5,70 m2 (0 m2)\n9. Łazienka 3 m2 (0 m2)\n10. Garaż jednostanowiskowy 26,70 m2 (0 m2)\nRazem 115,50 m2\n1. Hall 9,10 m2 (0 m2)\n2. Pokój +garderoba 19,20 m2 (0 m2)\n3. Pokój 11,10 m2 (0 m2)\n4. Garderoba 2,50 m2 (0 m2)\n5. Pokój 10,20 m2 (0 m2)\n6. Pokój 5,50 m2 (0 m2)\n7. Łazienka 5,10 m2 (0 m2)\n8. Strych 7,40 m2 (0 m2)\nRazem 70,10 m2\nProjekt domu Taurus II g1, a w nim:\nProjekt domu Taurus II g1 odpowiedni do zrealizowania na średniej szerokości działkę. Dom posiada typową bryłę, przez co jest tani w budowie. Projekt należy do kategorii domów z kalenicą skierowaną równolegle do drogi, co jest istotne ze względu na wymagania określone w warunkach zabudowy. Dom został stworzony do zabudowy wolnostojącej. W projekcie zaproponowano garaż jednostanowiskowy w bryle budynku. Jest to również ciekawa propozycja dla osób szukających domu z dachem kopertowym, który charakteryzuje się dużą odpornością na działanie niesprzyjających warunków pogodowych. Projekt Taurus II g1 to dom parterowy z poddaszem użytkowym, dzięki czemu domownicy mogą cieszyć się większą prywatnością.Warto zwrócić uwagę na przestronną część dzienną. Tworzy ją między innymi funkcjonalna kuchnia, którą każdy Inwestor swobodnie dostosuje do swoich potrzeb. Dodatkowo przydatnym pomieszczeniem jest pojemna spiżarka. Architekt przewidział również miejsce na jadalnię, dzięki czemu wspólne posiłki będą doskonałą okazją do rozmów w rodzinnej atmosferze. Usytuowany w salonie kominek nie tylko świetnie się prezentuje, ale także zapewni przyjemne ciepło w chłodniejsze dni. Praktycznym rozwiązaniem jest uwzględnienie w projekcie dwóch łazienek - zarówno na dole jak i na górze. Potrzeby 4-6 osobowej rodziny spełnią przewidziane w projekcie cztery przestronne sypialnie. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. W utrzymaniu porządku z pewnością pomoże nam przewidziane w projekcie pomieszczenie gospodarcze. Wspólne grillowanie i rodzinne posiłki umili uwzględniony w projekcie taras. Niewątpliwym atutem domu jest weranda, która dodaje uroku bryle, a także podnosi funkcjonalność domu. Projekt został wykonany w technologii murowanej, dzięki czemu podczas upałów dom utrzymuje przyjemny chłód. Jego wygląd nawiązuje do stylu tradycyjnego, dlatego będzie prezentować się doskonale niezależnie od okolicy.\nSpołeczność projektu domu Taurus II g1 w budowie\nOpinie o projekcie domu Taurus II g1\nProjekt domu Alicja X\nPowierzchnia uytkowa: 138,09 m²\nProjekt domu Meander\nPowierzchnia uytkowa: 139,21 m²\nProjekt domu uA116\nPowierzchnia uytkowa: 154,28 m²\nPowierzchnia uytkowa: 144 m²\nProjekt domu Willa Jawor II\nPowierzchnia uytkowa: 147,10 m²\nProjekt domu Harfa - murowana – ceramika\nPowierzchnia uytkowa: 159,50 m²\nPowierzchnia uytkowa: 151,10 m²\nProjekt domu Karmel\nPowierzchnia uytkowa: 138,07 m²


Wydawnictwo Nowa Kobieta - Dotyk prawdy\nCodziennie, w każdej godzinie, każdej minucie i nawet każdej małej sekundzie życia chcemy coś ważnego odkryć, zrobić coś, co da nam poczucie spełnienia. Ruszamy dziarsko do wykonywania swoich zadań, robimy kolejne kroki w kierunku spełnienia swoich marzeń i czekamy na ten jeden krótkotrwały moment, w którym poczujemy czystą radość, poczucie zwycięstwa, adekwatności. Może to potrwać kilka chwil, czasem godzin, przy odrobinie szczęścia nawet kilka dni. Mówimy nawet wtedy: „to jest jak sen, to mi się na pewno śni”. Potem jednak znowu wraca poczucie braku, niedoskonałości, jakieś gorsze samopoczucie. To ten moment, w którym zaczynamy planowanie, co znowu zrobić, czego dokonać by wróciło poczucie szczęścia, w którą stronę teraz pójść?\nJest też na odwrót. Czasem wpadamy w „czarną dziurę”, wszystko się wali, nic się nie udaje, ktoś bliski odchodzi, jakaś choroba, problem goni problem. I znowu mówimy: „to jest jak sen, to mi tylko śni”.\nJest jednak coś więcej, coś, czego nie da się w żaden sposób opisać ani też w żaden racjonalny sposób wytłumaczyć. W obu powyższych sytuacjach istnieje moment, jedna mała chwilka, bardzo trudna do uchwycenia. Pojawia się zaraz po słowach: „to jest jak sen, to mi się tylko śni”. To dotyk prawdy. W tej jednej maleńkiej chwilce czujemy pełnię. Niestety ta chwilka jest bardzo ulotna, już po chwili jej niema. Czasem ją zauważymy, najczęściej jednak nie. Ta chwilka to ten nieświadomie wyczekiwany przez nas przez całe życie moment poczucia pełni jedności z boskością w nas. To moment prawdy, to nasze życie, prawdziwe. To Niebo. I choć „żyjemy” na tym świecie średnio kilkadziesiąt lat, to jednak nie żyjemy naprawdę, żyjemy naprawdę tylko w tej jednej maleńkiej chwilce. Reszta jest snem.\nJesteśmy cząstką Boga a jednak cały czas odczuwamy jego brak. Gdzieś podświadomie czujemy, że nie zrobiliśmy wszystkiego aby się z nim połączyć, że nie wykorzystaliśmy dobrze naszego czasu tutaj. Kręcąc się w kółko i zagłuszając tym samym prawdę przespaliśmy sprawę i potrzebujemy więcej czasu aby się obudzić. Trzeba zdążyć obudzić się przed śmiercią. Wracamy do punktu wyjścia. Jak żyć dłużej?


Essex Road Station, London, domy wakacyjne: Domy i więcej | HomeAway\nPokaż 1 030 Domy\nPokaż 3 756 Apartamenty/mieszkania\nZnajdź wynajem wakacyjny na pobyt — Essex Road Station\nGdzie się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station, London?\n2019 — oferujemy Ci 5 066 domków wakacyjnych koło miejsca takiego jak Essex Road Station. Od 1 030 obiektów typu Domy do 3 756 obiektów typu Apartamenty/mieszkania, tu jest ten idealny na pobyt z najbliższymi koło miejsca takiego jak Essex Road Station.\nW której dzielnicy najlepiej się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station?\nCzy podróżujesz solo, czy z rodziną i przyjaciółmi, w tych dzielnicach możesz się zatrzymać zarówno na weekendowy wyjazd, jak i dłuższe wakacje w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station:\nCzy mogę wynająć obiekt taki jak Domy w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station?\nOczywiście. Liczba obiektów takich jak Domy dostępnych na HomeAway w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station to 1 030 . Nasze popularne typy obiektów do wynajęcia w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station to:\nApartamenty/mieszkania: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 3 756\nCzy mogę znaleźć dom, w którym znajduje się basen w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station?\nTak, możesz wybrać swój wymarzony dom, w którym znajduje się basen spośród 84 domów w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć dostępne domy.\nCzy mogę zarezerwować dom wakacyjny online lub natychmiastowo w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station?\nTak, na HomeAway znajdziesz szeroki wybór 5 059 domów, które możesz bezpośrednio zarezerwować online i 2 471 domów z dostępną opcją natychmiastowej rezerwacji, wszystkie w pobliżu miejsca takiego jak Essex Road Station. Nie czekaj, zobacz co możemy Ci zaoferować przy użyciu naszej wyszukiwarki i przygotuj się na swój następny wyjazd niedaleko miejsca takiego jak Essex Road Station!\nEssex Road Station — odkrywaj miejsca w pobliżu


Odyseja (Homer, tłum. Siemieński, 1895) - Wikiźródła, wolna biblioteka\nOdyseja (Homer, tłum. Siemieński, 1895)\nWszyscy uczestnicy wyprawy trojańskiej dawno już wrócili do domu, tylko Odysej marnieje w niewoli u nimfy Kalipso, która chce go koniecznie zatrzymać przy sobie, biorąc za małżonka. Tymczasem na wyspie Itace okoliczni panowie, pewni, że Odysej już nie żyje, zalecają się natrętnie wiernej jego żonie Penelopie i, nie zważając ani na nią, ani na dorastającego jej syna Telemacha, gospodarzą swawolnie w domu królewskim, dopóki jednego z nich nie wybierze za męża. Wreszcie lituje się nad Odysejem Atena i, korzystając z nieobecności Posejdona, nieprzejednanego wroga jego, prosi Zeusa, żeby się ujął za nieszczęśliwym jeńcem. Zeus przychyla się do prośby córki, czem zachęcona Atena pośpiesza do Itaki, namawia Telemacha do wyruszenia na poszukiwanie ojca i pod postacią Mentora towarzyszy mu w podróży. Telemak odwiedza Nestora w Pylos i Menelausa w Sparcie; Menelaus powtarza mu opowieść Proteusza, według której ojciec jego siedzi zapewne w niewoli u nimfy Kalipso na bezludnej wyspie Ogigii. Zalotnicy, zauważywszy nieobecność Telemacha, dowiadują się, co uczynił, i postanawiają zgładzić go, gdy będzie wracał, i w tym celu urządzają na morzu zasadzkę. Pod ten czas Odysej, uwolniony na rozkaz Zeusa przez nimfę, buduje sobie tratwę, a gdy powiał wiatr pomyślny, puszcza się na morze.\nI tak dni siedemnaście pruł bezbrzeżne tonie:\nGdyż Feacy najbliżej tych tam stron mieszkali —\nWłaśnie od Etyopów, gdzie go tak raczono\nWracający Posejdon ze Solymskiej góry\nUjrzał, jak Odys płynął — i wnet gniewu chmury\nWybiegły mu na czoło, wstrząsł się, i sierdziście:\n„Oho! — rzekł — coś innego bogi oczywiście\nMyślą zrobić z Odysem; znać, żem nie był z niemi!\nBo już się do Feaków zbliża, gdzie z długiemi\nWróci; lecz czekaj, jeszcze dam ci się we znaki!“\nRzekł, i bałwany wzruszył; chmur zgromadził nawał,\nGęsty obwinął — że się stała noc na dworze;\nZerwał się i dął Eurus, Not, toż Zefir wściekły,\nToż mrożący Boreasz — i przestwór wód siekły.\nA w Odysie zadrżało serce, drżą kolana:\nWestchnąwszy, w sobie rzekła dusza niezłamana:\n„Biada mi! czegoż ja tu nie dożyję jeszcze!\nBędę wielkiej na morzu. Ot do tego idzie!\nCóż tu chmur na niebieskie stropy Zews napędza;\nJak morze wzdyma; a jak wicher każdy, by jędza\nSzaleje! — Teraz pewnie kres mój ostateczny.\nTrzy, czterykroć szczęśliwy każdy Grek waleczny,\nCo legł pod Troją, walcząc za swoje Atrydy.\nCzemużem nie legł z nimi; czemu ostrzem dzidy\nByłbym pogrzeb miał piękny, w Achai — bym słynął —\nGdy teraz tak nędzną śmiercią będę ginął!“\nMówił to — wtem spiętrzony bałwan się nań rzucił\nWściekle, z góry w łódź lunął, zakręcił, przewrócił...\nWyrwało; a masztowe drzewo na dwie części\nI co jednym podmuchem zdarł żagle i reje...\nLecz darmo! Od Kalipsy suknie dane darem,\nNasiąknięte, ciągnęły na dno swym ciężarem.\nWypluł — z czaszki się lała całemi upusty.\nPolem, a to splątane trzymają się przecie.\nTak i tratwą wichura tu i owdzie miota:\nEur cisnął Zefirowi, by ją ścigał dalej....\nPo niejakiej chwili znowu\nLądowstrzęsca Posejdon słał nań wał spiętrzony,\nOgrom jego rósł nad nim i lunął nań z góry —\nZ kupy, i tu i owdzie po polu je pędzi —\nZ darowanych przez nimfę wyzuł się ubrani...\nPotom w nurt skoczył, fale rozcinał ramieniem\nI raźnie płynął. — Widzi to morskich bóg toni,\n„Płyńże, płyń! przez te wały przebijaj się w trudzie,\nPóki się nie dostaniesz między zbożne ludzie —\nMyślę, że ci tą biedą dałem się we znaki!“\nTo rzekłszy, biczem zaciął grzywiaste rumaki\nI do Egeów przybył, gdzie miał gmach wspaniały.\nWtem Atenę już inne myśli podleciały.\nUcisza je i każe iść na swoje leże;\nFeacki on nie stąpi, ocalon z rozbicia.\nTak przez dwa dni, dwie straszne noce broniąc życia\nOd fal napaści, z morzem bił się bez ustanku;\nOdbijała wód szyba — a on falą wzbity\nJuż-już kona, okrutnie męczon przez demony...\nUzdrawia go — taż radość w oczach mu zaświeci,\nRąk i nóg, by do brzegu dobił się tem skorzej.\nWydostawszy się na ląd, Odysej znajduje gościnny przytułek u Alkinoja, króla Feaków. Alkinoj na wiecu postanawia odesłać rozbitka do domu, a tymczasem wyprawia dla niego ucztę, na której ślepy pieśniarz domowy Demodok opiewa spór Odyseja z Achillesem. Alkinoj dostrzegł wzruszenie gościa i zaproponował biesiadnikom szermierki gimnastyczne.\nRzekł i wyszedł, a za nim wyszła gości rzesza.\nKeryks dźwięczną formingę na kołku zawiesza,\nA pieśniarza za rękę wyprowadza z sali,\nWiedzie drogą, po której kniaziowie zdążali,\nIdący na szermierskie patrzeć się igrzyska.\nI tak szli wśród wielkiego gminu zbiegowiska\nAż na plac. Tam w zapasy z sobą wystąpili\nCo najprzedniejsi z paniąt. Zaraz się schwycili\nAkroneos, Okialos, dalej Elatreus,\nNautej, Prymnej, Achialos, z nimi Eretmeus,\nAnabezynoj, Pontej; Prorej wyzwał Tona,\nAmfial, syn Polimeja, co zrodzon z Tektona,\nI Euryal, waleczny jak Ares, bóg wojny;\nToż Naubolides, wzrostem, kształtem tak przystojny,\nJak żaden — chyba tylko Laodam jedyny.\nWreszcie Alkinoosa dziarskie, rosłe syny:\nLaodamos, toż Kalios, Klitonej, w zawody\nSpróbują, kto do mety dobiegnie z nich wprzódy.\nOd miejsca aż do kresu wytknięto im gony.\nKopną się: i biegł z nimi polem kurz wzniecony,\nAlić wszystkich Klitonej pozostawił w tyle;\nJak dwa muły sprzęg wołów prześcigną — o tyle\nOn swych braci przegonił i przypadł do celu.\nW twardych zapasach siłę sterało tam wielu;\nZaś Euryal szermierzy co najlepszych pobił;\nAmfialos najbujniejszy skok ze wszystkich zrobił;\nW miotaniu kręgiem jeden Elatrej miał szczęście;\nLaodamos najkrzepszy z wszystkich był na pięściepięście.\nGdy widok tych tam igrzysk serca już nasycił,\nSyn Alkina Laodam te słowa pochwycił:\n„Sam tu moi! Spytajcie ot gościa, czy zna się\nNa szermierce? czy szermierz? kształtem zacny zda się;\nI ognisty; lecz widać, że zjadła go nędza;\nI najtęższego chłopa naraz z nóg obala“.\nNa to wyszła odpowiedź ta z ust Euryala:\n„Trafnieś rzekł, Laodamie; jeśliś tak ochoczy,\nIdź sam do niego, powtórz mu to samo w oczy“.\nWięc gdy syn Alkinoja usłyszał zachętę,\nPrzedarł się do Odysa przez tłumy ściśnięte.\n„Gościu! pójdź z nami, w szrankach spróbuj się — powiada —\nJeśli umiesz; lecz pewnie tyś szermierz nielada.\nJak gdy rąk i nóg siłą przeciwnika zbije?\nWięc spróbuj i te myśli chmurno strząśnij z duszy.\nOdeślem cię niebawem — okręt twój wyruszy\nPrzygotowan w przystani, czeladź też gotowa“.\nNa to przebiegły Odys odparł mu w te słowa:\n„Czemu mnie wyzywacie? czy z urągowiska?\nMoje troski mi bliższe, niżli te igrzyska,\nBom się dużo nacierpiał i tak się wciąż biedzę,\nŻe jeśli w zgromadzeniu waszem tutaj siedzę,\nTo wciąż rwę się do domu i błagam w tęsknocie\nKróla i lud, niech radzą o moim powrocie“.\nNa to Euryal tak mu z przekąsem odrzecze:\n„Zaprawdę, tobie z oczu nie patrzy, człowiecze,\nByś się znał na szermierskich, szlachetnych zabawach.\nZ tycheś raczej, co żywot swój trawią na nawach.\nMożeś patron okrętu, włóczęga kupczący,\nStróż ładugi, towary sam dozorujący\nŁapigrosz! Wcale miny nie masz na szermierza“.\nOdysej na to wzrokiem ukośnie go zmierza:\n„Nie znam cię, lecz źle mówisz, jak młokos zuchwały!\nWiedz, że bogi nie wszystko naraz wszystkim dały,\nTak urodę, jak rozum, jak wymowę świetną;\nToż niejeden, co postać wziął lichą i szpetną,\nOtrzymał z łaski bogów taki dar mówienia,\nŻe gmin się nim zachwyca, gdy bez zająknienia\nTnie wdzięcznie i poprostu — podziwia go mnóstwo;\nIdącego przez miasto tłum wita jak bóstwo!\nInny znów, chociaż kształtem niebianom podobny,\nNie potrafi się w sposób wysłowić nadobny.\nToż i ty, taki śliczny, że nawet bogowie,\nPiękniejszego nie stworzą — a pustki masz w głowie.\nGłupiem słowem aż do dna rozdarłeś mi serce —\nChoć mogę ci zaręczyć, żem nie fryc w szermierce,\nJakeś twierdził. Jam niegdyś z pierwszymi się mierzył,\nPókim młodości mojej i ramionom wierzył.\nDzisiaj troski przysiadły; cierpiałem zbyt wiele\nW bitwach z ludźmi, toż morskie zjadły mię topiele.\nLecz i dziś niezłomnego znajdziesz zapaśnika\nWe umie, tak mię twa mowa boli i dotyka“.\nRzekł to — i jak był w chlenie, wstał i wziął do ręki\nKrąg ciężki i nabity i nie tak maleńki,\nAż warknął — aż i głowy pochylą Feaki\nDo ziem, te zawołane na morzach flisaki.\nTak głaz huczał i dalej poza metę padnie\nPuszczon z ręki. Atena, gdzie upadł, znak kładnie\nI przemieniona w człeka, ku niemu się zwraca:\nZnalazłby głaz twój; z wszystkich najdalej on leży\nNiezmieszany z innemi. O, niech się nie mierzy\nNikt tu z tobą; zwycięstwo zawsze jest przy tobie!“\nZwycięstwem tem podbija sobie Odyseusz Feaków: w dowód uznania i czci składają mu kosztowne upominki. Podczas wieczerzy Odyseusz prosi Demodoka, aby zaśpiewał o koniu drewnianym,\na gęślarz boskiem nuż śpiewać natchnieniem,\nJak jedni, na burtowne wsiadłszy już okręty,\nOdbijali, gdy obóz trawił pożar wszczęty;\nJak inni wraz z Odysem przesławnym Achaje\nW koniu siedzą, przez Trojan oblężeni zgraje —\nBo wróg sam tego konia wciągnął był do grodu.\nA tak, gdy wkoło mnóstwo radziło narodu\nZnów, by z murów zamkowych strącić go na skały;\nSwe wpuści konia, w którym tylu tam heroi\nGdy się z brzucha zdradnego konia wysypali:\nJak na mury zamkowe leźli ci i owi;\nPodobien, wpadł z Atrydą Menelem we dwójkę;\nJak twardą mu tam przyszło z wrogiem stoczyć bójkę;\nJak go zmógł, bo Atena wsparła go ramieniem.\nTak śpiewał boski piewca. Odys z rozrzewnieniem\nSłuchał go; łzy mu z powiek lunęły nawałem —\nTak zawodzi niewiasta nad mężowskiem ciałem,\nZabitem pod murami, co je piersią bronił,\nBy dzień hańby od dzieci i miasta odgonił...\nOna widząc, jak z śmiercią męczy się, jak kona,\nObejmuje go, wyje... a tu rozjuszona\nKupa wrogów włóczniami plecy jej okłada,\nI wlecze w jasyr, gdzie ją trud czeka i biada,\nGdzie ból rozpaczy krasę z lic kwitnących wyssie...\nTaki ból łzy wyciskał i tobie, Odyssie!\nAlkinoj pyta gościa o przyczynę wzruszenia, o jego nazwisko i koleje. Odyseusz wyjawia, kim jest, i opowiada swoje przygody od chwili, gdy wypłynął z pod zdobytej Troi. Zapędzony burzą na nieznane morze, miał ciężką przeprawę z dzikim jednookim cyklopem, którego przez ciekawość chciał poznać i w tym celu, wziąwszy z sobą dwunastu ludzi, zapas wina i żywności, wysiadł na ląd i wszedł do jego groty. Nie zastali w niej olbrzyma; snać trzodę pognał na pastwisko. Na widok ogromnych zapasów serów, mnóstwa jagniąt i koźląt towarzysze srodze się napierali,\nPuszczam to mimo uszu (czemuż nie słuchałem!)\nChciało mi się go poznać, być jak gość podjętym —\nCyklop wrócił dopiero nad wieczorem, wpędził trzodę do jaskini i zawalił wnijście ogromnym głazem, którego nie udźwignęłyby dwadzieścia dwa wozy czterokołowe. Wreszcie spostrzegł przerażonych gości i srogim głosem spytał, co za jedni i skąd przybywają? Nie zrobiła na nim wrażenia odpowiedź, że są greccy zwycięzcy zpod Troi, ani napomknienie, że Zeus czuwa nad podróżnymi.\nJędzon milcząc jął oczyma strzelać\nDwóch pochwycił i o ziemię cisnął, jak szczenięty —\nAż z czaszek mózg na ziem bryznął rozpryśnięty;\nOn zaś w sztuki podarłszy ciała, na wieczerzę\nPożarł ich, jak lew górski; a nawet się bierze\nPo takiej wieczerzy usnął, a Odyseusz w pierwszej chwili chciał go zabić, ale zaniechał tego zamiaru, gdy przypomniał sobie, że nie byłoby komu odwalić kamienia, którym było zawalone wnijście. Nazajutrz rano\nJak nic głaz ów odsunął i znowu zastawił,\nRzekłbyś, że się z przykrywką u kołczana bawił.\nW góry... a mnie tysiączne zamiary się roją\nPod obórką znalazłem drzewo jakieś duże\nZ oliwnika ucięte; snać, nim zeń wystruże\nMaczugę, chciał wysuszyć i rzucił ten kawał...\nDrąg ten długości masztu, grubości masztowej,\nUciąłem był na sążeń; zachęcając słowy\nPoczem ożóg ten w mierzwę przed wzrokiem cyklopa\nSkryłem, albowiem mierzwy była pełna szopa.\nGdy spać będzie; i losy na czterech trafiły,\nKtórych sobie życzyłem; ja sam byłem piąty.\nO zmroku wrócił cyklop w domowe zakąty...\nTeraz spuścił i brama szczelnie już zamknięta.\nDoić, lub pod nie sadzać jagnięta ssać chcące.\n„Pij, cyklopie! po mięsie ludzkiem wino służy!\nPij duszkiem — tego wina miałem zapas duży\nNa statku; lecz w rozbiciu dla ciebiem ocalił\nZ śmiertelnych, próg twej jamy przestąpić bezpiecznie.\nOj cyklopie! tyś ze mną obszedł się niegrzecznie!“\n„Nalej jeszcze i gadaj, jak cię zowią, brachu,\nAbym wet za wet mógł cię ugościć w mym gmachu?“..\nTak mówił — a jam pełną podał mu ochotnie;\nI tak trzykroć nalaną, pił głupiec trzykrotnie.\nZacząłem pochlebnemi słowy zlekka macać:\n„Chcesz wiedzieć? więc ci powiem, jakie miano noszę;\nWoła rodzony ojciec i woła czeladka“.\nRzekłem — a na to jędzon odrzekł: „Słuchaj, bratku!\nNikt zjedzon będzie; jednak zjem go na ostatku.\nA tych tam pierwej pożrę — ot masz podarunek!“\nLedwo rzekł, runął na wznak; powalił go trunek.\nWraz toż kół wydobywszy, wsadziłem w ognisko\nOstrzem, i serca druhów krzepiłem, by który\nRozgrzał się i na ostrzu płomień się pokaże.\nStali tuż i bóg jakiś dodał im otuchy:\nBo razem pochwyciwszy, cyklopowi w oko\nWbili go; jam na ożóg wdrapał się wysoko\nI kręcił — tak jak świder okrętową belkę,\nZ dołu ciągną — on leci pędem wirującym —\nTak i my tym ożogiem, jak żar pałującym,\nWszystkie włókna trzeszczały, skwarząc się w źrenicy...\nJako kowal siekierę, ukutą w kuźnicy,\nPrzez co mistrz swej robocie trwałą dzielność daje —\nTak syczało cyklopskie oko pod ożogiem...\nCyklop z oka kół wyrwał zbryzgany posoką\nI od siebie precz cisnął w zajadłej wściekłości\nI jął na gwałt cyklopy wołać, co w blizkości\nMieszkali po pieczarach skał wietrznych. Ci, owi,\nUsłyszawszy krzyk wielki, w pomoc cyklopowi\nPrzybiegli i jaskinię obiegłszy dokoła,\nPytali, co się stało i po co ich woła?\n„Polifemie! co tobie, że w tej nocy ciemnej\nCzy samego morduje gwałtem albo zdradnie?“\nPolifem na to z jamy tak im odpowiada:\n„Nikt mnie zdradą morduje; to nie gwałt lecz zdrada“.\nOni na to: „Jeżeli ciebie tu w jaskini\nToś chory z Zeusa woli, nic ci nie pomożem —\nMódl się do ojca twego, który włada morzem“.\nOślepiając Polifema, Odyseusz ratuje się od śmierci, ale ściąga na siebie gniew Posejdona. Teraz zaczyna się prawdziwa niedola. Eol, bóg wiatrów, rozkazuje Zefirowi pędzić statki Odyseusza do domu, a inne wiatry dał mu w miechu zamknięte; ale gdy już zbliżał się do Itaki, usnął znużony, a jego towarzysze, mniemając, że w mięchu znajdują się skarby, rozwiązują go, aby je obejrzeć... Wymykają się wiatry i odrzucają nawy napowrót do wyspy Eola. Odpędzony przez Eola, który poznał, że nad nim ciąży gniew bogów, dopłynął tułacz do kraju Lestrygonów; ci ludożercy zatapiają jego nawy prócz tej, na której znajdował się sam Odyseusz. Na wyspie Eei czarodziejka Kirke zamienia towarzyszów jego w wieprzki; na szczęście Odyseusz pozyskuje miłość czarodziejki, wyzwala swoich i po rocznym u niej pobycie udaje się do krainy zmarłych, żeby tam od wieszcza Tejrezyasza dowiedzieć się swojej przyszłości. Tu, u wnijścia do Erebu zarzyna dla uczczenia zmarłych kozła i barana; do ich krwi tłoczą się dusze, a Odyseusz poznaje w ciżbie swoją matkę, Agamemnona, Achillesa i t. d. Tejrezyasz oznajmia mu, że po wielu przygodach wróci do domu, ale sam jeden. Odyseusz widzi w głębi Hadesu sędzię Minosa, udręczenia Tytyosa, Tantala, Syzyfa, poczem wraca na wyspę Eeję, a stąd przepłynąwszy obok wyspy Syren, pomiędzy Scyllą i Charybdą, które mu porwały sześciu ludzi, zawija do wyspy Trynakii, na której pasą się woły, poświęcone Heliosowi. Pomimo przestróg Odyseusza czeladź zabija woły; to też zaledwie statek puścił się w dalszą drogę, burza go rozbija, wszyscy toną i tylko Odyseusz wydostaje się na wyspę Ogigię, na której lat siedm przesiedział w niewoli u nimfy Kalipso.\nWysłuchawszy tej opowieści, Alkinoj odsyła Odyseusza do Itaki. Tu Atena dla bezpieczeństwa przemienia go w żebraka, okrytego łachmanami. Odyseusz posuwa się zwolna w głąb wyspy, ku miastu i przybywa do zagrody swojego pastucha nierogacizny Eumeja. Ten przyjmuje wędrownego dziada gościnnie, ubolewa przed nim nad losem zaginionego pana i skarży się na karygodną swawolę zalotników; gdy zaś usłyszał z ust gościa, że Odyseusz może powrócić, odrzekł:\n„Nie myśl, starcze, że żona albo syn uwierzy\nToż gdy który włóczęga do Itaki przydzie,\nOna go podejmuje, o szczegóły bada;\nWzdycha za każdem słowem, łzy jej strugą cieką,\nZa coby cię chitonem i chleną okryto.\nA psy i ptaki ciało z kości mu obżarły,\nLub zjadły ryby morskie; a kilka piszczeli,\nNiema go! swych przyjaciół zostawił w żałobie;\nMnie w największej! bo gdzieżbym znalazł pana sobie\nNazajutrz do zagrody pastucha, prosto z nawy, którą tylko co szczęśliwie z wycieczki powrócił, przybywa Telemach i wysyła Eumeja do matki, żeby ją uspokoił. Po odejściu Eumeja Atena przywraca Odyseuszowi własną jego postać i ten daje się poznać synowi.\nMłodzianek w zachwycie\nDo serca cisnął ojca, łez wylewał strugi.\nRozbolał się, rozrzewnił tak jeden jak drugi;\nTak kwilili zawodząc oba niebożęta,\nŻe i słońceby zaszło, oni nie przestali...\nWtajemniczony w plan przyszłej walki z zalotnikami, Telemach udaje się do dworca królewskiego, a wkrótce potem, przemieniony znów w dziada, podąża do niego i Odyseusz w towarzystwie Eumeja. Biesiadujący zalotnicy oburzają się na żebraka, łają go i potrącają. Odyseusz znosi to cierpliwie, a wieczorem po rozejściu się biesiadników, wezwany do Penelopy, ma jej zakomunikować wieści o mężu. Wierna mężowi Penelopa żali się przed nim na swoją dolę i przykre położenie wobec zalotników.\n„Powiem ci, że woń cnoty, urodę bogatą\nWydarli mi niebianie odtąd, gdy pod Troję\nSławąbym zajaśniała nie taką nikczemną!\nI tych, którzy w słonecznej Itace rej wodzą, —\nWszyscy drą się do ręki mojej i dom głodzą.\nPrzeto mało się troskam o biednych żebrzących,\nLub cudzych, lub heroldów ludowi służących —\nNałożyła, by utkać ogromną oponę. —\nI tak rzekłam do gachów: Chcecie mieć za żonę,\nPrzędza w niweczby poszła — a mnie idzie o to,\nToż szydziłyby ze mnie achajskie kobiéty,\nGdyby pan taki wielki leżał nieokryty.\nTak rzekłam wybiegliwie — i zmiękły ich serca.\nPrując nocą przy żagwiach, com za dnia utkała;\nTak-em ich przez trzy roki wciąż oszukiwała.\nLecz niepoczciwe sługi zdradziły tajemnicę gachom i Penelopa musi nareszcie wybór wśród nich uczynić. Odyseusz pociesza ją zapowiedzią, że mąż wkrótce powróci, bo wiadomo mu z pewnością, że teraz gości u Feaków.\n„Oby się twe spełniły, gościu, obietnice!\nŻe każdy, co cię spotka, zazdrością zapała.\nLecz już wiem, co się stanie, jakbym przeczuwała:\nAni Odys nie wróci, ni ciebie w twe strony\nOdeślą — bo ten dom nasz już osierocony.\nNiema w nim Odyseja! Gdy on gospodarzył,\nI gościa przyjąć umiał i hojnie obdarzył.\nMimo to wzruszona pomyślnemi wiadomościami królowa każe Euryklei, niegdyś piastunce Odysa, umyć nogi tułaczowi.\nA starka miednik wraz przyniosła śliczny\nDo nóg mycia i wlała w niego zdrój kryniczny,\nBowiem pomyślał sobie, że przy tem nóg myciu\nBlizna, jaką ma, łatwo podpadnie odkryciu...\nWłaśnie starka tę bliznę pod dłonią spotyka —\nA poznawszy — jak miała nogę jego w ręku,\nGłos jej zastygł, a łzy się cisną — lecz wzruszenie\nPrzeszło... i już podbródek głaszcząc mu pieszczenie,\nRzekła: „Synu! Tyś Odys; jam ciebie, mój panie,\nNie mogła pierwej poznać, aż ot po tej ranie“.\nZnać dawał, że to mąż jej, Odys wracający.\nGdyż Atena gdzieindziej myśl jej skierowała.\nNa szczęście udało się królowi uspokoić Eurykleję i skłonić ją do zachowania tajemnicy. Nazajutrz Penelopa z natchnienia Ateny zjawia się w komnacie biesiadnej, z której Telemach uprzątnął już wszelki oręż, i oznajmia zalotnikom, że zdecydowała się przyjąć za męża tego z nich, kto naciągnie łuk Odyseusza i strzałę z niego przepędzi przez ucha dwunastu siekier. Propozycya zostaje przyjęta, ale nikt łuku napiąć nie może. Odyseusz ujmuje łuk i, napiąwszy go bez trudu, z popisu wychodzi zwycięsko. Wówczas, mając już zapewnioną sobie pomoc Eumeja i drugiego wiernego pastucha, daje znak Telemachowi, że nadeszła chwila stanowczej rozprawy. Telemach z mieczem zbliża się do ojca i staje obok niego w progu. Odrzuciwszy łachmany i wysypawszy strzały z kołczanu, Odysej wskoczył na próg i w Antynoosa puścił „gorzką strzałę“,\nSięgał, i już ją ręką schwyciwszy posłuszną,\nChciał do ust podnieść; umrzeć ani mu się śniło.\nKtóżby myślał przy godach, gdzie ich tylu było,\nLecz Odys weń zmierzywszy, trafił w samo gardło,\nŻe aż przez kark żeleźce nawskroś się przedarło,\nI zaraz promień czarnej krwi buchnął mu nosem.\nŻe się wywrócił; misy zasłały podłogi,\nI przebiegając izbę od kołka do kołków,\nSzukali po wszech ścianach w zajadłym ukropie —\nLecz ani jednej tarczy nie było, ni kopje,\nWięc grożąc, Odyseja karali słowami:\n„Na złeć wyjdzie, włóczęgo, żeś śmiał zadrzeć z nami!\nAle sztuka do razu; pójdziesz wnet do ojców\nZa zabójstwo pierwszego z itackich mołojców.\nŻywot twój policzony; sępy cię tu zjedzą!“\nTak mu grozili w szale; bo iście nie wiedzą,\nCzy zabił go umyślnie. Głupcy ani marzą,\nŻe skrzydła bliskiej śmierci nad nimi się ważą.\nNa to Odys — i przebił ich źrenicą swoją:\n„Psy jakieś, myśleliście, żem poległ pod Troją?\nŻe nie wrócę? Więc dalej rej wodzić po domu....\nJakby bogi nie mogły tych szaleństw ukrócić,\nLecz dosyć — wyrok śmierci padł na wszystkich razem“.\nTo rzekł; a blady przestrach ogarnął zbytniki;\nTen i ów radby umknąć z tej zabijatyki.\n„Jeśliś itacki Odys, wracający zdrowo,\nAntynoj — on nas ciągle kusił do grabieży.\nJak o większe, to z wolą Kronjona nie było.\nOwóż chciał on sam królem zostać nad Itaką,\nA syna twego sprzątnąć śmiercią ladajaką.\nNad nami; każdy chętnie, co porwał, odniesie;\nZa to, cośmy najedli, napili z tych stołów,\nPóki cię nie zjednamy — gniew twój nie dziwota!“\nOdyseusz odrzuca zgodę i wszystkim zapowiada zagładę. Wówczas Eurymach zachęca towarzyszów do napaści na wroga\nI zaraz dobył obosieczny, miedny\nKoncerz, i z podniesionym na Odysa bieżał\nŁuk swój i w same piersi celował pociskiem,\nRęka miecz wypuściła — on sam runął krwawy\nZ dwuuszną czaszą; wił się, czołem tłukł po ziemi,\nZwalił stołek i oczy nocą się powlekły.\nZabiegł mu; w same plecy, pomiędzy ramiona\nŚmiertelna walka toczy się z obustronną zaciętością. Nareszcie Atena potrzęsła\nZwarzyła serca gachów. Popłoch na nich pada;\n↑ Chlena — suknia wierzchnia, opończa.\nTekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autora: Homer i tłumacza: Lucjan Siemieński.\nTę stronę ostatnio edytowano 2 lip 2018, 18:38.


Wiadomości: Ryszard Bosek: Z Moskwy wróciliśmy rozczarowani\nStrona Główna > Aktualności > inne > Ryszard Bosek: Z Moskwy wróciliśmy rozczarowani\nRyszard Bosek: Z Moskwy wróciliśmy rozczarowani\n25 grudnia 2020 08:07\n– W Sosnowcu zastaliśmy najbardziej profesjonalny w tamtych czasach klub. Dyrektorzy kopalni zapewnili nam doskonałe warunki do życia i trenowania, co zaowocowało dwukrotnym mistrzostwem Polski i zdobyciem w 1978 roku Pucharu Europy – wspomina Ryszard Bosek. – Dwa lata później wyjechaliśmy do Włoch. Ja do Padwy, Wiesiek [Gawłowski – przyp. red.] do Pescary. (…) Byliśmy Włochom potrzebni. Oni budowali swoją siatkówkę i stawiali na takich, jak my, którzy będą grali i od których będą uczyć się młodsi.\nKiedy poznałeś Wiesława Gawłowskiego?\nRyszard Bosek: Po raz pierwszy spotkaliśmy się na zgrupowaniu kadry juniorów. Znalazłem się wtedy w grupie niższej, mniej zaawansowanej. Wiesiek, który wywodził się z Tomaszowa Mazowieckiego – kuźni wielu siatkarskich talentów, już wtedy wyróżniał się w silniejszej grupie. Trafiliśmy pod skrzydła trenera Władysława Pałaszewskiego, który wiele nas nauczył. Później los nas połączył w AZS AWF Warszawa.\nW 1969 roku polecieliście na mistrzostwa Europy juniorów do Rygi. Skończyło się mało zaszczytnym siódmym miejscem, choć grali w reprezentacji przyszli mistrzowie olimpijscy i świata. Czego zabrakło, bo chyba nie talentu?\n– Na Łotwę udawaliśmy się z zamiarem zdobycia złotego medalu. Czyliśmy się mocni i tylko taki cel nas interesował. Ale jak to w tym wieku bywa jedna niespodziewana porażka i szanse zostały stracone. Ten występ był dla mnie osobistą porażką i chciałem wszystko co się z nim wiąże jak najszybciej wyrzucić z pamięci. Gdy straciliśmy szanse na złoty medal, interesowało nas już tylko „sowietskoje suchoje”. Z turnieju zapamiętałem faceta z brodą, który pilnował wejścia do kawiarni hotelowej, w której trzymał nam miejsca za hojne napiwki.\nWasz ówczesny klub zaliczał się do czołówki, nie tylko w siatkówce.\n– To były wspaniałe czasy. Mieszkaliśmy w dwóch akademikach. Oddzielnie mężczyźni i kobiety. Dzieliłem pokój z wieloma mistrzami kraju w różnych dyscyplinach sportu m.in. Zbyszkiem Paceltem, który w tym czasie wygrywał w mistrzostwach Polski wyścigi chyba wszystkich dystansach poza tymi bardzo długimi. Oprócz trenowania mieliśmy czas na rozrywkę i muszę powiedzieć, że potrafiliśmy się mądrze bawić. Na tych imprezach Wiesiek zawsze był w towarzystwie narzeczonej, a później żony Basi, z którą byli nierozłączni. W Warszawie pomiędzy Wieśkiem i mną narodziła się przyjaźń, która trwała do końca.\nZ AWF trafiliście do kadry seniorów.\n– Tutaj też los nas połączył. Trafiliśmy do reprezentacji, a właściwie do jej zaplecza w 1968 roku, gdy pierwsza reprezentacja przygotowywała się do olimpiady w Meksyku. My tam nie pojechaliśmy. Byliśmy jeszcze za młodzi, ale po meksykańskim fiasku podjęto decyzję o odmłodzeniu kadry i od tej pory aż do igrzysk w Moskwie graliśmy wspólnie w reprezentacji.\nNajwiększy sukces osiągnęliście w igrzyskach olimpijskich w 1976 roku. Jakie masz montrealskie wspomnienia z osobą Wiesława Gawłowskiego?\n– Wiesiek na boisku zawsze imponował opanowaniem. Nigdy nie okazywał emocji, natomiast wewnątrz kotłowało się w nim. Pamiętam, że przed finałem z ZSRR robiliśmy wszystko, żeby odstresować Wieśka i żeby porządnie się wyspał. Jak wiadomo, chyba nam się to udało.\nJakim siatkarzem był Wiesław Gawłowski?\n– Był doskonałym rozgrywającym, a mimo mizernego wzrostu dzięki wspaniałej skoczności dobrze radził sobie w ataku. Na początku kariery, gdy grało się na dwóch rozgrywających, Wiesiek doskonale atakował. Niechętnie pogodził się ze swoją nową rolą – tylko rozgrywającego. Ze mną było odwrotnie, chciałem wystawiać, ale zobaczono we mnie talent do odbioru dołem i zostałem przyjmującym. Wychodzi na to, że obaj nie graliśmy na swoich ulubionych pozycjach.\nKarierę reprezentacyjną też zakończyliście wspólnie, po igrzyskach w Moskwie.\n– To był nasz ostatni turniej. Wróciliśmy z Moskwy bardzo rozczarowani zajęciem tylko czwartego miejsca. Uważam do dzisiaj, że mieliśmy zespół na co najmniej olimpijski finał.\n– Uważam, że błąd popełnił trener Aleksander Skiba, który na siłę chciał udowodnić, że grupa młodych graczy w kadrze osiągnie sukces. Uparcie stawiał na swoim i zbyt mało korzystał z nas starszych. Po powrocie wyjaśniliśmy sobie wszystko, ale medal nam uciekł.\nGraliście wspólnie i to z ogromnymi sukcesami w polskich klubach. W tym samym czasie, ale do różnych klubów wyjechaliście do Włoch.\n– W 1973 roku przeszliśmy z AZS AWF Warszawa do ówczesnego spadkowicza z pierwszej ligi Płomienia Sosnowiec. Z resztą do ich spadku trochę się przyczyniliśmy, bo wygraliśmy kluczowy dla Płomienia mecz w końcówce rozgrywek. Wiedzieliśmy już, że w kolejnym sezonie będziemy tam grali, ale nie odpuściliśmy meczu praktycznie spuszczając ich do drugiej ligi. W Sosnowcu zastaliśmy najbardziej profesjonalny w tamtych czasach klub. Dyrektorzy kopalni zapewnili nam doskonałe warunki do życia i trenowania co zaowocowało dwukrotnym mistrzostwem Polski i zdobyciem w 1978 roku Pucharu Europy. Dwa lata później wyjechaliśmy do Włoch. Ja do Padwy, Wiesiek do Pescary.\nJaką pozycję wypracował sobie Wiesław Gawłowski w słonecznej Italii?\n– W tym miejscu trzeba dodać, że oba kluby czekały na nas. Mogliśmy wyjechać już rok wcześniej, ale ze względu na olimpiadę zostaliśmy w kraju. Byliśmy Włochom potrzebni. Oni budowali swoją siatkówkę i stawiali na takich, jak my, którzy będą grali i od których będą uczyć się młodsi. Przez kilka lat uczyliśmy Włochów gry w siatkówkę i spędziliśmy tam kawał naszego życia.\nCzy kiedykolwiek wasza przyjaźń została wystawiona na próbę?\n– Mieliśmy dwa różne charaktery. Ja bywałem trudny we współżyciu, wybuchowy. Wiesiek był racjonalny i spokojny. Nigdy nie doszło między nami do kłótni, pozostaliśmy przyjaciółmi do dnia jego tragicznej śmierci. Do dzisiaj nie mogę się z tym pogodzić. Wiesiek miał wiele planów. Powiodło mu się w sporcie i biznesie. Namawiałem go do kandydowania na prezesa PZPS. Byłby idealnym szefem Związku. Niestety wszystko zniweczył ten koszmarny wypadek. Brakuje mi go bardzo.\nhistoria siatkówki, Ryszard Bosek


Jak ćwiczyć z dzieckiem dykcję? - mamdziecko.interia.pl - ciąża, poród, wychowanie dzieci\nJak ćwiczyć z dzieckiem dykcję?\nNienaganna dykcja, czyli sposób poprawnego wymawiania wyrazów, jest czymś niezwykle pożądanym. Wysławianie się piękną polszczyzną budzi podziw i szacunek, a nawet zazdrość.\nDykcję możesz ćwiczyć z dzieckiem w każdym wieku /123RF/PICSEL\nWyrazista mowa jest również nieodzownym elementem niektórych zawodów, jak np. aktor, prezenter radiowy, telewizyjny, lektor, czy logopeda. Prawie każdy rodzic chciałby, aby jego dziecko wypowiadało się perfekcyjnie. Dobra dykcja nie jest jednak czymś, co przychodzi łatwo. Aby osiągnąć sukces potrzeba połączenia wiedzy i motywacji, a także wysiłku i dużej wytrwałości. Znaczenie ma również systematyczna praca.\nJak należy rozpocząć przygodę z treningiem dykcji?\nPrzede wszystkim sprawdź, czy twoje dziecko nie ma wady wymowy. W takim przypadku ćwiczenia powinny odbywać się pod kontrolą specjalisty. Jeśli wszystko jest w porządku, zacznij od pracy nad usprawnieniem motoryki narządów artykulacyjnych, czyli od ćwiczeń buzi i języka. Wykonuj je razem z dzieckiem przed lustrem.\nAby urozmaicić ten proces, możesz obudować je historią (tzw. "bajeczka logopedyczna") lub wprowadzić je jako element gry, np. planszowej - po każdym rzucie kostką wykonujemy jedno ćwiczenie:\nunoszenie języka do nosa,\nopuszczanie języka na brodę,\nwodzenie czubkiem języka po podniebieniu - tzw. "malowanie sufitu",\nliczenie zębów czubkiem języka,\nczyszczenie wewnętrznej strony górnych i dolnych zębów czubkiem języka,\nwykonywanie na zmianę uśmiechów i dzióbków,\nwypychanie policzków czubkiem języka,\nzwieranie i rozwieranie warg (przy zamkniętych zębach) - tzw. "rybka",\ngłośne przełykanie śliny,\nprzenoszenie słomką papierowych elementów (np. listków na planszę z drzewem),\nczesanie warg zębami,\ndmuchanie na watkę, zdmuchiwanie świeczki (wdech nosem, wydech ustami),\nPo rozgrzaniu narządów mowy możesz przejść do ćwiczenia konkretnych głosek, np. głoski [p]. Początkowo w izolacji: ppppppppppppp (nie pypypypypypypy), następnie w logotomach: pa, pe, py po, pu, pą, pę, apa, opo, upu, epe, ipy, opą, epę, ap, op, ep, up, ip, yp; wyrazach (np. pech, pole, mapa, słup, itd.), logotomach z podwojoną spółgłoską: ap-pa, ep-pe, ip-py, up-pu, op-po, pap-pa, pyp-py, pep-pe, pup-pu, pop-po.\nTakie powtarzanie również nie musi być nudne. Przygotuj obrazek pieska i wycięte z papieru kości, na których odwrocie zapiszesz logotomy oraz wyrazy. Dziecko po prawidłowym wypowiedzeniu karmi pieska. Zwiększając inwentarz ćwiczonych głosek, możesz wprowadzać trudniejsze zbitki wyrazowe oraz wyrazy (np. po przećwiczeniu głosek: [p], [b], [t] oraz [d], zacznij trenować połączenia takie jak: pta, pto, pte pty, ptu, pta-tpa, pto-tpo, itd.).\nUcz się razem z dzieckiem i recytuj wierszyki z przerabianymi głoskami - na rynku znajduje się wiele pomocy z rymowankami logopedycznymi dostosowanymi do wieku dziecka.\nKamila Okrój - logopeda pracujący w Centrum Zdrowia Dziecka Pegaz w Baninie\nDowiedz się więcej na temat: dykcja


Seat Ateca Facelift 2021 - dane techniczne, wymiary, silniki\nBy Karol Filipiak / 15 czerwca 2020\nDzisiaj na rynku królują takie SUV’y jak Seat Ateca, a wersja po faceliftingu pozwala producentowi oferować wciąż świeży samochód w dobrej ideologii\nSeat Ateca to bez wątpienia samochód udany dla producenta, a potwierdza to chociażby liczba sprzedanych egzemplarzy od 2016 roku na poziomie ponad 300 000. To sporo, więc nie powinien dziwić fakt, że Seat przykłada dużo uwagi do tego by jego auto wyglądało ciekawie, świeżo i interesująco. Facelifting wprowadzony 4 lata po zaprezentowaniu auta po raz pierwszy jest dosyć subtelny i tak naprawdę zmiany zauważy tylko wprawione oko, chociaż te, gdy się przyjrzymy, są dosyć kluczowe. Na dzień dzisiejszy są oferowane 4 wersje wyposażenia – Reference, Style, FR i nowy Xperience, który zastąpi Xcellence. Jeśli dziwi was taka zmiana nazewnictwa to warto przypomnieć sobie targi w Paryżu w 2016 roku, kiedy to pokazano koncepcyjny model Ateca X-Perience, który miał na nowo definiować SUV’a i pozwalać na przekraczanie granic.\nLista opcjonalnego wyposażenia dla modelu Ateca zakłada między innymi 10 kolorów nadwozia (w tym nowy lakier Dark Camouflage) i 14 wzorów felg w rozmiarze od 16 do 19 cali. Co ciekawe, będzie można wybrać dowolną felgę z dowolnym kolorem i nie będzie sytuacji, w której dane felgi można połączyć z lakierem tylko w danej wersji wyposażenia. To dobra informacja, bo pozawala na znacznie większe możliwości personalizacji. Za obsługę multimediów odpowiada ekran o przekątnej 8,25 lub 9,2 cala, a przed oczami kierowcy będzie znajdował się wirtualny kokpit o przekątnej 10,25 cala. Sama stylistyka wnętrza również doczekała się małych zmian, nawiązujących do najnowszych trendów grupy VAG.\nWymiary samochodu również się zmieniły, bo ten został wydłużony o 18 mm do 4381 mm względem poprzedniej wersji, podczas gdy szerokość i wysokość pojazdu pozostały takie same. Bagażnik ma 510 litrów pojemności. Jeśli chodzi o jednostki napędowe to mamy aż 7 silników. Pierwsze cztery to jednostki benzynowe o pojemności od 1 litra do 1,5 litra i mocy zaczynającej się od 110, kończąc na 190 KM. Wszystkie warianty silników wysokoprężnych mają pojemność 2-litrów, a moc wynosi 150 KM.\nSprzedaż odświeżonej wersji rozpocznie się w trzecim kwartale 2020 roku. Oficjalnego cennika jeszcze nie znamy, ale ten powinien zostać ujawniony za kilka tygodni. Pozycja SUV’ów w marce Seat jest bardzo ważna, bo aż 44% wszystkich sprzedanych aut to właśnie modele “terenowe”. Wariant CUPRA powinien mieć swoją premierę już niedługo.\nJednostki napędowe w Seat Ateca Facelift 2021:\nBMW serii 6 (2025) – duchowy rekin na wzór kultowego E24 sprzed 45 lat


Katolik.pl - Trudny temat przebaczenia\nTrudny temat przebaczenia\nZ ojcem Peterem Gumplem SJ rozmawia ks. Krzysztof Wons SDS\nPodstawowy tekst odnoszący się do przebaczenia chrześcijańskiego znajdujemy w modlitwie, której nauczył swoich naśladowców sam Jezus Chrystus: „Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, przebacz nam nasze winy, jako i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili” (Mt 6, 8.12).\nSłowami: „przebacz nam nasze winy”, prosimy Ojca, aby nam przebaczył nasze grzechy, ale zauważmy, że ta prośba o Boże przebaczenie jest dogłębnie związana z tym, co następuje bezpośrednio za tymi słowami, czyli „jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”. Ten głęboki związek pomiędzy przebaczeniem, o które prosimy Ojca, a przebaczeniem, którego mamy udzielić naszym winowajcom, daje okazję do pewnych przemyśleń teologicznych i duchowych.\nO. Peter Gumpel jest jezuitą narodowości niemieckiej. Należał do grupy teologów ekspertów w czasie Soboru Watykańskiego II. Wieloletni profesor w Instytucie Duchowości Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie, relator Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.\nKsięże Profesorze, na początku naszej rozmowy pozwolę sobie zadać pytanie elementarne i być może w brzmieniu trochę naiwne: Czy wszyscy potrzebujemy Bożego przebaczenia? Stawiam je dlatego, ponieważ, jak to bywa z pytaniami najbardziej podstawowymi, nierzadko sobie z nimi nie radzimy.\nOdpowiedź jest niewątpliwie twierdząca. Nawet więcej, im jakiś człowiek jest bardziej inteligentny i uczciwy oraz im głębiej jest zjednoczony z Bogiem, tym bardziej uzna prawdę stów Apostoła Jakuba: „Wszyscy bowiem często upadamy” (Jk 3,2). A skoro wszyscy musimy błagać o Boże przebaczenie, to i nas wszystkich dotyczy obowiązek koniecznego przebaczania naszym winowajcom, czyli tym, którzy w jakikolwiek sposób skrzywdzili nas lub zaszkodzili nam.\nCzy istnieje jakiś jeden, skuteczny dla wszystkich, sposób przebaczania?\nOdpowiedzią na to pytanie z pewnością nie może być łatwe „tak”. Konieczne jest uwzględnienie wielu czynników różnorakiej natury.\nPrzede wszystkim należy uwzględnić różnorodność charakterów, temperamentów, głębi wiary chrześcijańskiej poszczególnych osób, nadto zaś domniemaną lub rzeczywiście wyrządzoną nam, jak uważamy, krzywdę. Rozróżnienie pomiędzy krzywdą domniemaną a rzeczywistą jest konieczne, ponieważ miłość własna, egocentryzm i nadmierna wrażliwość mogą sprawić, że uwierzymy, iż mamy powód do tego, by czuć się skrzywdzonym, gdy tak naprawdę nie było żadnej krzywdy. Spokojne zbadanie sytuacji, refleksja nad domniemanymi motywami tego, kto wydawało się, że nas skrzywdził, i konieczne uwzględnienie ewentualnych okoliczności łagodzących mogą nam pomóc w postrzeganiu wydarzenia na sposób bardziej obiektywny. To samo należy powiedzieć w odpowiedzi na pytanie, czy może nie my sami, i w jakim stopniu, spowodowaliśmy reakcję, która na pierwszy rzut oka mogła się wydawać, lecz nie była krzywdą lub uczynkiem w sposób świadomy i zawiniony wrogim w stosunku do nas. Z psychologicznego punktu widzenia, a tym bardziej z punktu widzenia chrześcijańskiego, takie badanie może być wielce pomocne w przywróceniu nam pogody ducha: może pobudzić do okazywania miłosierdzia bliźniemu i ułatwić nasze przebaczenie w przypadku, gdyby zaistniała taka potrzeba.\nAle nie zawsze jest możliwe rozwiązanie problemu w taki sposób. Chrześcijanin powinien być wyrozumiały, dobry i miłosierny; nie oznacza to jednak, że powinien być naiwny. Na świecie zawsze były i dotychczas występują niesprawiedliwości, których nie można ignorować, pomniejszać czy nawet negować. Wystarczy pomyśleć o takich uczynkach obiektywnie, a nawet subiektywnie grzesznych, jak złośliwe zniesławienie, niesłuszne przeszkadzanie w karierze i promocji, by nie mówić już o kradzieżach, napadach, przemocy i tylu innych rzeczach, które ewidentnie szkodzą prawu i godności innych.\nCzy musimy przebaczać tym, którzy popełniają takie niesprawiedliwości i przestępstwa?\nOdpowiedź na to pytanie została udzielona wyraźnie przez cytowane wyżej słowa Chrystusa: „Przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”. To właśnie te sytuacje wymagają od nas szczerego przebaczenia.\nTak, może to być bardzo trudne, ale należy pamiętać, że istnieje pewna zasadnicza różnica między zapomnieniem o zniewadze a przebaczeniem jej. I choć nie należy powracać nieustannie myślami do otrzymanej zniewagi, to często zapomnienie jest niemożliwe, a nawet nie jest ono wymagane. Przebaczenie natomiast - tak. Jest to akt duchowy, akt intelektu i woli, a nie uczuć, które jako takie mogą być niekontrolowane. Jeżeli jednak nie jest się w stanie przebaczyć, należy przynajmniej tego pragnąć.\nW takich przypadkach jest czymś bardzo korzystnym praktykowany przez wielu świętych i innych chrześcijan zwyczaj regularnej modlitwy za tych, którzy nas skrzywdzili. W ten sposób będzie trudne lub nawet niemożliwe zachowanie urazy wobec tych, za których codziennie się modlimy.\nNiejednokrotnie jesteśmy zniechęceni ciągłym przebaczaniem osobie, która nie przestaje nas krzywdzić. Rodzi się w nas pytanie łączące się z uczuciem buntu: Ile razy jeszcze mam przebaczać?\nTak, jest to takie samo pytanie, jakie Apostoł Piotr zadał Jezusowi: „Wtedy Piotr zbliżył się do Niego i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?» Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18,21-22). „Siedemdziesiąt siedem razy” oznacza w języku tamtego miejsca i tamtych czasów, że należy przebaczać zawsze i nigdy nie odrzucać przebaczenia, niezależnie od tego, jakie były zniewagi.\nCzy ta nauka ewangeliczna o przebaczeniu odnosi się tylko do krzywd wyrządzonych naszej osobie, czy także do krzywd popełnionych wobec osób szczególnie nam drogich?\nJest to bardzo poważne pytanie, ponieważ doświadczenie duszpasterskie poucza, że to właśnie krzywdy wyrządzone komuś z rodziny czy serdecznemu przyjacielowi często powodują cierpienie tak głębokie, że czyni ono przebaczenie szczególnie ciężkim. Pomimo to zasady dotychczas wyjaśniane powinny być odnoszone także do tych przypadków. Należy jednak zauważyć, że przebaczenie wymagane w takich sytuacjach nierzadko może być jedynie owocem długiego dojrzewania i nieustannego zaangażowania, które Pan Bóg wesprze cierpliwym intensywnym działaniem swojej łaski. Należy też powiedzieć, że przebaczenie jest znakomitym aktem cnoty, a cnoty nie nabywa się w przeciągu chwili. Tak więc im wcześniej kształtuje się zwyczaj przebaczania, tym łatwiej będzie się przebaczać także w okolicznościach bardzo dramatycznych i bolesnych.\nDotychczas mówiliśmy o przebaczeniu, które jest wymagane od strony pokrzywdzonej. Ale zagadnienie przebaczenia ma także inne aspekty i o niektórych dobrze będzie przynajmniej pokrótce wspomnieć. Zagadnienie jest następujące: Czy jest słuszne i stosowne, aby podejść do osoby, która zachowała się źle w stosunku do nas lub do naszych bliskich i poprosić, aby przeprosiła i zabiegała o nasze przebaczenie?\nMoim zdaniem odpowiedź na to pytanie musi być zbudowana w następujący sposób: Nic nie zakazuje, a nawet może być wskazane, aby jakiś ojciec duchowy czy inny animator pokoju poczynił próby ku urzeczywistnieniu pojednania pomiędzy dwiema stronami najpierw osobno, a potem, jeżeli wynik mediacji wydaje się być obiecujący czy nawet wyraźnie pozytywny, z obydwoma. Również osoba pokrzywdzona może w sposób słuszny i godny pochwały podjąć inicjatywę tego rodzaju, choć wielu wybitnych chrześcijan wolało nie czynić tego rodzaju kroku. W obydwu jednak przypadkach należy uwzględnić to, że nierzadko człowiek, który popełnił zło, złoczyńca, a jeszcze bardziej prawdziwy przestępca, zamiast przeprosić i poprosić o przebaczenie, staje się jeszcze bardziej agresywny, zaprzecza wszelkim oskarżeniom i jest zdolny do ewentualnej zemsty. Jeżeli istnieje prawdopodobieństwo takiej reakcji, każda próba zażegnania zatargu może być i często będzie nie tylko bezużyteczna, ale nawet wywoła przeciwny skutek, szkodliwy, a nawet niebezpieczny.\nOdmienna jest kwestia, która w naszych czasach jest szczególnie aktualna. Mam na myśli to, że pewne środowiska domagają się uporczywie i poprzez agresywną kampanię reklamową, aby Kościół przeprosił je i poprosił o przebaczenie za domniemane krzywdy, które im wyrządził w przeszłości.\nTe dobrze przygotowane i zorganizowane ataki oprócz tego, że drażnią zwłaszcza dlatego, iż są nieustannie powtarzane bez uwzględniania wielokrotnie dawanych już odpowiedzi, wykazują również wyraźną tendencję do biało-czarnego malowania bardzo złożonych i mających różne odcienie sytuacji. Ci, którzy tak postępują, przedstawiają się jako zupełnie niewinne pod każdym względem ofiary i nigdy nie zastanawiają się, czy nie należy zbadać własnego przekonania, uznać najpierw swoje ewentualne uchybienia i poprosić o przebaczenie.\nWydaje mi się koniecznym powiedzieć o tym, ponieważ historia uczy, że pewne dyskusyjne czy nawet niemożliwe do przyjęcia działania były często reakcjami na zachowania słusznie czy niesłusznie uważane za błędne, prowokujące i krzywdzące. Aprioryczne przekonanie, że jedynie Kościół katolicki był winny i musi prosić o przebaczenie, jest więc błędne. Właściwa droga do upragnionego pojednania nie jest wcale drogą jednokierunkową. Mimo to, jakim by nie było zachowanie innych, faktem pozostaje to, że my, katolicy, mamy obowiązek badania przeszłości naszego Kościoła i jeśli jest ku temu racja, uznania nieusprawiedliwionych błędów i zachowań.\nWiemy, że Kościół założony przez Chrystusa jest święty w swoim nauczaniu, w sakramentach, w instytucjach fundamentalnych. Ale wiemy tak samo, że członkowie Kościoła pielgrzymującego nie są wszyscy doskonali: obok świętych są też grzesznicy. Słuszne i konieczne jest więc badanie naszej historii i kontynuowanie tym samym aktu oczyszczenia, który będzie pożyteczny dla uniknięcia ewentualnych przyszłych błędów, a jednocześnie dla rozwijania jedności z tymi, którzy są od nas oddzieleni.\nNiech jednak będzie jasnym to, że badania i studia tego rodzaju nie mogą być prowadzone przez kogokolwiek. Sytuacje, które trzeba rozważać, są prawie zawsze bardzo złożone i nierzadko odnoszą się do czasów odległych od współczesności, dlatego jedynie zawodowi historycy, doskonale wyspecjalizowani w zagadnieniach różnych okresów, są w stanie dojść do sprawiedliwej i słusznej oceny faktów. Na podstawie swojej wypróbowanej kompetencji i doświadczenia nie będą oni przynajmniej narażać się na niebezpieczeństwo popełnienia błędów tak powszechnych wśród dyletantów, jak nieuwzględnienie konkretnych okoliczności i mentalności czasów oraz anachroniczne ocenianie ich na podstawie kryteriów dzisiaj uważanych za ważne. Ta uwaga ma ogromne znaczenie. Już niejednokrotnie słyszałem stwierdzenia wypowiadane przez kaznodziejów i prelegentów, którzy oczywiście nie mając odpowiedniego przygotowania i w wyraźnej sprzeczności z prawdą historyczną, przepraszali i prosili o przebaczenie, publicznie oraz w imieniu Kościoła, za poważne niesprawiedliwości i grzechy, które on, według ich błędnej opinii, popełnił. Takie zachowania są niesłuszne, nieodpowiedzialne i zmierzają jedynie ku wyrządzeniu poważnych szkód wiernym, którzy nie będąc w stanie skontrolować osobiście tego rodzaju stwierdzeń, pozostaną nimi zmieszani i zgorszeni.\nNiemiłe fakty, o których Ojciec wspomniał przed chwilą, prowadzą ku jeszcze innej kwestii. Kto ma prawo przepraszać i prosić o przebaczenie w imieniu Kościoła? Czy każdy człowiek?\nZ pewnością nie każdy. Wypowiadanie się w imieniu Kościoła znajduje się wyłącznie w kompetencji Najwyższego Urzędu Nauczycielskiego. Kiedy on uważa, że musi publicznie przeprosić i poprosić o przebaczenie w imieniu Kościoła, mimo że nie dokonuje aktu nieomylnego, to jednak dokonuje aktu, który powinien zaakceptować każdy autentyczny członek Kościoła, i to nie tylko dlatego, że daje on pewność, iż każde słowo zostało starannie wyważone i potwierdzone przez badania historyczne najwyższej jakości, ale także (a może jeszcze bardziej) dlatego, że taki akt pochodzi od kogoś, kto w sposób szczególny cieszy się asystencją Ducha Świętego, czyli Ducha Prawdy i Miłości.\nŚwięty to nie jest odczłowieczony półanioł, który w momencie kanonizacji dostaje jako dowód aureolkę. To część Kościoła, do którego należę – można powiedzieć, że mój kolega z kościelnej ławki. Warto się z nim zaprzyjaźnić – jest w niebie, może mnie wspomóc w tym, czego po tej stronie potrzebuję albo nie wiem.\nZ Szymonem Hołownią, autorem książki Święci codziennego użytku, o świętości naszej powszedniej, robionej „tu i teraz” rozmawia Marta Brzezińska-Waleszczyk\nWieki historii ostudziły żar tęsknoty i naród wybrany przestał czuwać, nie zauważył więc spełnionej przez Boga obietnicy. Dlatego tym donioślej dziś Kościół nawołuje swych wiernych: "Czuwajcie! Czuwajcie!". To przypomnienie i wezwanie do czuwania, z kart Pisma Świętego, weszło do liturgii Kościoła...


Gra SpongeB Mieszkańcy Sea - gra online za darmo.\nNa dnie morza wiele zagrożeń, a nasz przyjaciel, nie lubi być ostrożny i uważaj na to, po prostu idzie się i gromadzi różnego rodzaju premie, mimo niebezpieczeństwa.\n© Darmowe gry online SpongeB Mieszkańcy Sea (). Graj Katowice gry online flash SpongeB Mieszkańcy Sea za darmo. Nie zapomnij ocenić tę grę SpongeB Mieszkańcy Sea i dzielić tę grę z najlepszymi przyjaciółmi.\nGra SpongeB Mieszkańcy Sea Online\nOpis gry SpongeB Mieszkańcy Sea linii. Jak grać w gry online Na dnie morza wiele zagrożeń, a nasz przyjaciel, nie lubi być ostrożny i uważaj na to, po prostu idzie się i gromadzi różnego rodzaju premie, mimo niebezpieczeństwa. Twoim zadaniem jest ochrona przed uszkodzeniem!\nSpongeB Mieszkańcy Sea ( Głosów46, Wtórne Ocena: 3.87/5)