Powrót do Palermo [Kate Hewitt] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00098 002149 20860522 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-276-3168-8 Data wydania: 2017-08-11\nKate Hewitt Powrót do Palermo Tłumaczenie: Małgorzata Dobrogojska\nROZDZIAŁ PIERWSZY Ślub zaplanowano na dzień następny. Sierra Rocci spojrzała na wiszącą na wieszaku suknię ślubną w kształcie bezy. Choć powtarzała sobie, że decyzja jest słuszna, wciąż miała wątpliwości. A wyboru nie było. Przeniosła wzrok za okno, na ogród otaczający willę jej ojca, na via Marinai Alliata w Palermo. Powoli zapadał zmrok, ale nadal było gorąco i duszno; powietrze stało, na drzewach nie poruszał się żaden listek. Sierra wciąż czuła niepokój, choć na zmianę decyzji było już za późno. Wcześniej tego wieczoru jadła kolację z rodzicami i Markiem Ferrantim, mężczyzną, którego miała poślubić. Gawędzili swobodnie, a we wzroku Marca wyczytała pieszczotę czy może obietnicę. Z pewnością mogła mu zaufać. Za niecałe dwadzieścia cztery godziny przyrzeknie mu miłość, wierność i posłuszeństwo, a jej życie spocznie w jego rękach. Dobrze znała cenę posłuszeństwa i modliła się, żeby Marco okazał się dżentelmenem. Przez trzy miesiące narzeczeństwa był dla niej dobry. Miły, cierpliwy i przewidywalny, za wyjątkiem może tego jednego razu, kiedy spacerowali po ogrodzie, a on ją pocałował, co okazało się zaskakująco podniecającym przeżyciem. Miała dziewiętnaście lat i, jak dotąd, całował ją tylko narzeczony. Nie miała żadnego doświadczona w sprawach alkowy, ale Marco obiecał, że w noc poślubną będzie cierpliwy i delikatny. Wierzyła mu. Tak wybrała, świadomie postanowiła zawierzyć mu swoją przyszłość i wolność. A jednak wciąż nie potrafiła wyzbyć się nieufności. Właściwie wcale go nie znała. Kiedy zobaczyła go pierwszy raz na dziedzińcu domu ojca, o jego nogi ocierała się mizerna kotka. Marco pochylił się i pogłaskał ją, a ona w odpowiedzi na pieszczotę zamruczała rozkosznie. Ojciec z pewnością odpędziłby ją kopniakiem, a kocięta kazał utopić. Tamten spontaniczny ciepły odruch rozpalił w sercu Sierry iskrę nadziei. Wiedziała, że ojciec pochwala ich małżeństwo. Nie była tak naiwna, by nie zauważyć, że to jego dłoń pchnęła Marca w jej stronę. Ale ona wyraziła zgodę. Tak dalece, jak to było możliwe, starała się utrzymać kontrolę nad swoją przyszłością. Tamtego pierwszego wieczoru przedstawił jej się, a później zaprosił na kolację. Zabiegając o jej względy, zawsze zachowywał się bardzo grzecznie i miło. Nie kochała go; nie interesowały jej tak kłamliwe i niebezpieczne emocje. Chciała tylko wyprowadzić się z domu ojca. Małżeństwo z Markiem da jej to, czego chciała, pod warunkiem, że zdoła mu zaufać. To się jednak okaże dopiero, kiedy zostaną wypowiedziane słowa przysięgi i zamkną się za nimi drzwi sypialni. Znów naszły ją wątpliwości. Czy da radę? Musi. Wycofać się to ściągnąć na siebie gniew ojca. Wychodziła za mąż, żeby zyskać wolność niejako pod przymusem. Prawdopodobnie nigdy nie będzie naprawdę wolna. Ale jaki inny wybór miała dziewczyna taka jak ona, dziewiętnastolatka całkowicie odcięta od społeczeństwa, od życia właściwie. Wychowana pod kloszem i uwięziona w domu ojca? Właśnie z dołu dobiegł ją jego donośny głos. Choć nie rozróżniała słów, już sam dźwięk był niepokojący. Potem usłyszała Marca, a jego głos, choć równie donośny, brzmiał dużo cieplej. Polubiła ten głos od pierwszego spotkania, podobnie jak niesymetryczny uśmiech i sposób, w jaki stopniowo rozświetlał całą twarz. Instynkt podpowiadał jej, że może mu zaufać, choć pracował dla jej ojca i podobnie jak on był człowiekiem o niezwykłym uroku. Powtarzała sobie, że na pewno jest inny. A jeżeli się pomyliła? Wymknęła się z sypialni i cicho zeszła na półpiętro. Przystanęła poza zasięgiem wzroku obu mężczyzn i zaczęła nasłuchiwać. ‒ Bardzo się cieszę, że wchodzisz do naszej rodziny. Ojciec był w swojej najlepszej formie, czarujący, promieniujący dobrą wolą. ‒ Cała przyjemność po mojej stronie. Usłyszała klepanie po ramieniu i śmiech ojca, świadectwo dobrego humoru. Doskonale znała ten dźwięk i wiedziała, ile w nim fałszu. ‒ Doskonale, Marco. Dasz sobie radę. Kobiety potrzebują silnej ręki. Nie można być zbyt łagodnym, bo w głowach im się przewraca. Słowa były podłe i aż zbyt dobrze znane, ton ugrzeczniony, ojciec jak zwykle pewny siebie i autorytatywny. W napięciu czekała na odpowiedź Marca. ‒ Proszę się nie martwić, signor. Poradzę sobie. Wiem, jak z nią postępować. Głęboko zdegustowana, oparła się o ścianę. Najwyraźniej jej narzeczony rozumował podobnie jak ojciec. Uważał, że kobietę trzeba wytresować do uległości jak dzikie zwierzę. ‒ Oczywiście – odparł Arturo Rocci z satysfakcją. – Sam cię przecież wybrałem na mojego zięcia. Dziś nie mógłbym być szczęśliwszy. Nie mam co do ciebie cienia wątpliwości. ‒ Pochlebia mi pan, signor. ‒ Ojcze, Marco. Nazywaj mnie ojcem. Sierra zobaczyła, jak dwaj mężczyźni się obejmują. Potem ojciec jeszcze raz poklepał Marca po plecach i ruszył w stronę swojego gabinetu. Obserwowała Marca, nikły uśmiech igrający na wyrazistych wargach, cień zarostu na policzkach, półprzymknięte srebrzystoszare oczy. Poluzował krawat i zdjął marynarkę. Był znużony, ale zawsze bardzo męski i seksowny. Niestety to, co przed chwilą usłyszała, nie dawało się obronić. Mężczyzna, który sądził, że kobiety wymagają silnej ręki, nie grzeszył romantyzmem. Sierra czuła lęk, ale i gniew. Marco najwyraźniej podzielał punkt widzenia ojca, a ona sama okazała się bardzo naiwna. Jak mogła uznać, że go zna po zaledwie trzech miesiącach i kilku zaaranżowanych randkach? Wszystkie zostały starannie zaplanowane, by Marco mógł bez przeszkód roztaczać przed nią swoje wdzięki. Do tej pory sądziła, że to był jej wybór i dopiero teraz odkryła, jak sprytnie została zmanipulowana. Prawdopodobnie jej narzeczony był równie fałszywy jak ojciec i ukrywał przed nią swoje prawdziwe „ja”. Kiedy pozna prawdę, będzie już za późno. Po ślubie droga ucieczki zostanie zamknięta. ‒ Sierra? – Marco zauważył ją kucającą na półpiętrze i uśmiechnął się szeroko, a w policzku utworzył mu się dołeczek. To dzięki temu dołeczkowi zyskał jej sympatię, a teraz czuła się jak naiwne dziecko. Sądziła, że panuje nad sytuacją, a tymczasem była zwykłą marionetką. ‒ Co tam robisz? – Wyciągnął do niej rękę. ‒ Ja… ‒ zająknęła się. Nie była w stanie poskładać sensownej odpowiedzi. W głowie wciąż kołatały jej podsłuchane słowa. „Wiem, jak sobie z nią radzić”. Marco zerknął na zegarek. ‒ Już po północy. Trudno uwierzyć, ale dziś bierzemy ślub. Ślub. Za kilka godzin wyjdzie za tego mężczyznę. Przyrzeknie mu miłość, szacunek i posłuszeństwo… Znów wracała do niej podsłuchana rozmowa… ‒ Sierra? – Niepokój zaostrzył ton jego głosu. – Coś się stało? Źle było od zawsze, ale miała nadzieję, że to się w końcu zmieni. Teraz chciało jej się śmiać. Niepotrzebnie się oszukiwała. ‒ Sierra? – nalegał. Fasada troski opadła i nagle wydało jej się, że widzi jego prawdziwą twarz ‒ Jestem zmęczona – szepnęła. Na drżących nogach pokonała schody i stanęła przed nim. Nie może okazywać lęku. Taki jej mały, prywatny akt oporu, w którym wyspecjalizowała się przed laty, bo wiedziała, że doprowadza ojca do wściekłości. Lubił, kiedy jego kobiety kuliły się ze strachu. Sierra przez lata bała się tego i wstydziła. I jeżeli tylko starczało jej sił, grała chłodną i opanowaną. To był jej sposób na przetrwanie. Marco objął jej policzek ciepłą dłonią. Jego czuły dotyk wciąż budził w niej żar. ‒ Już niedługo – zamruczał, muskając jej wargi. Patrzył na nią czule, ale już mu nie ufała. ‒ Denerwujesz się, kochanie? Bez słowa pokręciła głową, a on roześmiał się cicho. Tak naprawdę wcale go nie znała, nie miała pojęcia, do czego jest zdolny. Owszem, był dla niej dobry, ale czy to nie było tylko na pokaz? Uśmiechnął się do niej, pokazując dołeczek. ‒ Jesteś pewna, kochanie? Kochanie? Przecież jej nie kochał. Przynajmniej nigdy nie powiedział, że kocha, a ona nawet tego nie chciała. Dopiero teraz widziała, jak to wszystko zostało ułożone. Rodzinny obiad, spacer po ogrodzie, randka, oświadczyny. Wszystkim dyrygował jej ojciec na spółkę z narzeczonym. A ona kompletnie nie zdawała sobie z tego sprawy. Myślała, że ma coś do powiedzenia i dopiero teraz zobaczyła, jak została zmanipulowana. I wykorzystana. ‒ Wszystko w porządku – szepnęła. Potrzebowała całej siły woli, żeby dać krok w tył, unikając jego dotyku. Zdumiał się, bo to było coś zupełnie różnego od całkowitego poddania, jakie demonstrowała przez ostatnie trzy miesiące. Przez cały czas to on decydował, czy, kiedy i dokąd pójdą, o czym będą rozmawiali. Gnana pragnieniem ucieczki z domu zdołała przekonać samą siebie do tego małżeństwa. ‒ Jeszcze tylko całus – zamruczał i zanim zdążyła się cofnąć, przyciągnął ją do siebie i pocałował. Jego wargi były twarde i miękkie zarazem. Gorące i chłodne. Przeniknęło ją mnóstwo wrażeń. Tęsknota i radość. Lęk i pragnienie. Tak splątane, że nie potrafiła ich rozdzielić. Nie potrafiła się też oderwać od niego i ta jej reakcja była bardzo znacząca. Marco zaśmiał się cicho i odsunął ją od siebie. ‒ Będzie na to mnóstwo czasu – obiecał. – Już jutro. Wtedy już będą małżeństwem. ‒ Dobranoc – powiedział miękko. ‒ Dobranoc. – Odwróciła się i wbiegła po schodach, a czując na plecach jego wzrok, nie odważyła się odwrócić. Na górze, bezpieczna w ciemności, przycisnęła dłoń do bijącego mocno serca. Nienawidziła i siebie, i jego. Nie powinna była do tego wszystkiego dopuścić. Przemknęła do dalekiego skrzydła domu i zapukała do sypialni matki. Violet Rocci uchyliła drzwi z obawą w oczach, ale na widok córki uspokoiła się i wpuściła ją do środka. ‒ Nie powinnaś tu przychodzić. ‒ Tata jest na dole. ‒ Mimo to… Violet zebrała poły jedwabnego szlafroka, jej szeroka twarz pobrużdżona była ze zmartwienia. Przed dwudziestu laty była piękną, młodą kobietą, światowej klasy pianistką, grywającą w najlepszych salach koncertowych Londynu, z szansami na światową karierę. Po ślubie z Arturem Roccim zniknęła ze sceny, tracąc tym samym swoją tożsamość. ‒ Mamo… ‒ Sierra patrzyła na nią bezradnie. – Myślę, że popełniam błąd. Violet odetchnęła głęboko. ‒ Marco? Sierra pokiwała głową. ‒ Przecież go kochasz… Po dwudziestu latach małżeństwa wciąż wierzyła w miłość. Desperacko kochała męża i to ją zniszczyło. ‒ Nie kocham go, mamo. ‒ Co takiego? – Violet pokręciła głową. – Przecież powiedziałaś… ‒ Zaufałam mu. Wierzyłam, że jest dobry. Ale chciałam wyjść za mąż tylko po to, żeby się uwolnić… Nawet w tej chwili nie potrafiła tego powiedzieć: uwolnić się od ojca. Wiedziała, że te słowa zranią matkę. ‒ I co teraz? – spytała Violet po chwili. ‒ Nie wiem. – Sierra niespokojnie przemierzała pokój. – Właśnie sobie uświadomiłam, że wcale go nie znam. ‒ Ślub już jutro… ‒ Violet drżącą dłonią zebrała poły szlafroka. – Co można zrobić? Wszystko przygotowane… ‒ Wiem. – Sierra przymknęła oczy. – Ależ byłam głupia! – Przełknęła łzy. – Już nic nie poradzę. Muszę za niego wyjść. Ogarnęła ją dobrze znana bezsilność. W dodatku mogła winić wyłącznie siebie. ‒ Niekoniecznie. Zaskoczona, popatrzyła na matkę. Violet była blada, ale jej oczy lśniły niezwykłą determinacją. ‒ Mamo… ‒ Jesteś pewna, że nie chcesz tego małżeństwa? ‒ Pewna? – Sierra pokręciła głową. – Niczego nie jestem pewna. Może to i dobry człowiek… Nawet jeżeli wiązał się z nią ze względu na Rocci Enterprises, był blisko z jej ojcem i utrzymywał, że sobie z nią poradzi. ‒ Ale go nie kochasz – dokończyła Violet. Sierra pomyślała o miłym uśmiechu Marca i dotyku jego warg. A potem o opętańczej miłości matki do ojca pomimo jego okrucieństwa. Z pewnością nie kochała Marca. Nie chciała kochać nikogo. ‒ Nie. ‒ W takim razie nie możesz za niego wyjść. Dla miłości można wiele wycierpieć, ale kiedy jej brakuje… ‒ Zacisnęła wargi i pokręciła głową. Sierra nie mogła zrozumieć, jak matka mogła kochać ojca po tym, czego od niego doznały. A jednak… ‒ Co mogę zrobić, mamo? Violet odetchnęła urywanie. ‒ Wyjechać. Zaproponowałabym to wcześniej, ale myślałam, że go kochasz. Uwierz, kochanie, chciałam tylko twojego szczęścia. ‒ Wiem, mamo. Violet miała słaby charakter, ale bardzo kochała córkę. Teraz tylko kiwnęła głową. ‒ W takim razie zrób to zaraz. ‒ Dziś? ‒ Tak. – Matka odwróciła się szybko, sięgnęła do szuflady z bielizną i podała córce kopertę. – To wszystko, co mam. Oszczędzałam przez lata, na wypadek… ‒ Ale… jak? – Sierra wzięła wypełnioną banknotami kopertę. ‒ Ojciec daje mi co tydzień pieniądze na dom. Violet zarumieniła się lekko i Sierrę zalała fala współczucia. Wiedziała, że matka wstydzi się swojego przywiązania do męża i zależności od niego. ‒ Rzadko wydaję wszystko. I tak, przez lata, trochę się nazbierało. Niedużo, najwyżej tysiąc euro. Wystarczy, żebyś mogła wyjechać. Nadzieja i lęk walczyły w niej o lepsze. ‒ Dokąd miałabym pójść? Nigdy wcześniej nie brała takiej możliwości pod uwagę. Wyjechać, zyskać wolność i niezależność – ta perspektywa jednocześnie ekscytowała ją i budziła lęk. Bo przecież dzieciństwo spędziła w willi za miastem, lata młodzieńcze w szkole zakonnej o surowym rygorze. Nie miała pojęcia o prawdziwym życiu. ‒ Popłyniesz promem na stały ląd, pojedziesz pociągiem do Rzymu, a stamtąd polecisz do Anglii. Anglia… Tam przyszła na świat jej matka. ‒ Mam przyjaciółkę, Mary Bertram – wyszeptała Violet. – Nie rozmawiałam z nią od wielu lat… Od jakichś dwudziestu, od dnia ślubu z Arturem. – Odradzała mi to małżeństwo, nie ufała mu. Ale obiecała, że w razie potrzeby drzwi jej domu zawsze będą dla mnie otwarte. ‒ Masz jej adres? ‒ Tylko ten sprzed dwudziestu lat. Perspektywa była przerażająca. Dziewiętnastolatka, która nie bywała bez towarzystwa nawet w Palermo i korzystała wyłącznie z taksówek… miałaby się porwać na coś podobnego? A jak mogłaby się nie porwać? To była jej jedyna szansa. Gdyby poślubiła Marca, a on okazał się podobny do ojca, już nigdy nie zdołałaby odzyskać wolności. ‒ Jeżeli wyjadę… ‒ szepnęła i głos ją zawiódł. ‒ Nie będziesz miała powrotu – dokończyła za nią Violet. – Ojciec… ‒ Tylko pokręciła głową. – To nasze pożegnanie. ‒ Jedź ze mną, mamo. ‒ Nie mogę. ‒ Wciąż go kochasz? Jak możesz, po tym wszystkim? ‒ To mój wybór. Ty masz szansę dokonać własnego. – Violet była blada. Wybór Sierry. Oznaczał wolność. Niepokojąco nieskrępowaną wolność, więcej, niż miała kiedykolwiek, więcej, niż mogła sobie wyobrazić. Zamiast małżeńskich kajdan przynależność wyłącznie do siebie samej. Wszystkie wybory będą zależały tylko od niej. Nie mogła uwolnić się od lęku, ale też przepełniła ją nadzieja. Przymknęła oczy. ‒ Nie wiem, mamo. ‒ Nie mogę wybrać za ciebie. – Violet delikatnie musnęła córkę po policzku. – Sama musisz zdecydować o swojej przyszłości. Ale małżeństwo bez miłości… Nikomu bym tego nie życzyła. Nie każdy mężczyzna jest jak Arturo Rocci, nie każdy jest tak okrutny, zaborczy, autorytarny. Marco Ferranti mógł być zupełne inny niż jej ojciec, ale mógł też być bardzo do niego podobny. A po tym, co dziś usłyszała, nie czuła się na siłach podjąć ryzyka. Zacisnęła palce na kopercie z pieniędzmi, a na tę oznakę decyzji Violet kiwnęła głową. ‒ Cokolwiek postanowiłaś, córeczko, Bóg jest z tobą. Ze łzami w oczach Sierra uścisnęła matkę na pożegnanie. ‒ Musisz się pospieszyć – powiedziała Violet i dziewczyna wybiegła z pokoju. Suknia ślubna uniosła się przy ruchu powietrza jak duch. Sierra ubrała się szybko i drżącymi dłońmi wrzuciła do torby kilka ubrań i drobiazgów. Tęsknie popatrzyła na pokrowiec ze skrzypcami. Ciężko będzie go ze sobą wozić, a jednak… Przez dużą część życia muzyka była jej jedynym pocieszeniem. Zostawić skrzypce, to jak wyrzec się duszy. Chwyciła pokrowiec i przewiesiła torbę przez ramię. Na palcach zeszła po schodach. Frontowe drzwi były zamknięte na noc, ale odsunęła zasuwę niemal bezdźwięcznie. Z gabinetu ojca usłyszała szelest papierów i na moment zamarła. Potem odetchnęła głęboko i powolutku otworzyła drzwi. Wyślizgnęła się przez nie i bardzo starannie je za sobą zamknęła, zanim spojrzała w czekającą pustkę i ciemność. Odwróciła się i po raz ostatni popatrzyła na dom, a potem pospieszyła w noc.\nTytuł oryginału: Inherited by Ferranti Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2016 Redaktor serii: Marzena Cieśla Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla Korekta: Hanna Lachowska © 2016 by Kate Hewitt © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2017 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-276-3168-8 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n


Strona główna O mnie Zakres działalności FibroScan® Kontakt\n© 2020 Łukasz Ciuchera l.ciuchera@gmail.com\nMetoda bezinwazyjnego badania wątroby za pomocą elastografii dynamicznej (TE- transient elastography) urządzeniem FibroScan® jest obecnie standardowym narzędziem w diagnostyce wielu schorzeń wątroby\nDiagnozowanie i leczenie chorób wątroby oraz dróg żółciowych.\nMetoda bezinwazyjnego badania wątroby za pomocą elastografii dynamicznej (TE- transient elastography) urządzeniem FibroScan®.\nBorelioza, toksoplazmoza, cytomegalia, mononukleoza, lamblioza i inne choroby zakaźne.\nSpecjalizacja: choroby wewnętrzne, choroby zakaźne, zdrowie publiczne Certyfikat Hepatologa Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego\nPosiada wieloletnie doświadczenie w zakresie hepatologii, czyli w diagnozowaniu i leczeniu chorób wątroby oraz dróg żółciowych. Od wielu lat prowadzi terapie przeciwwirusowe u chorych z przewlekłymi wirusowymi zapaleniami wątroby typu B i C. Posiada doświadczenie w leczeniu boreliozy i innych chorób zakaźnych.\nOd 1994 roku posiada stopień naukowy doktora nauk medycznych.\nOd 1996 roku wykonuje badania ultrasonograficzne (USG) jamy brzusznej.\nOd 2007 roku, jako badacz główny, brała udział w badaniach klinicznych u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C oraz z marskością wątroby.\nW 2009 roku, doskonaląc swoje umiejętności w zakresie hepatologii, odbyła staż na Oddziale Hepatologii Vall d’Hebron Hospital General Barcelona.\nOd 2012 roku wykonuje nieinwazyjne badania wątroby metodą elastograficzną (FibroScan).\nOd 1990 do 2020 roku była ordynatorem Oddziału Obserwacyjno - Zakaźnego oraz prowadziła Poradnię Hepatologiczną, a następnie Poradnię Chorób Zakaźnych.\nW 2020 r. uzyskała Certyfikat Hepatologa Polskiego Towarzystwa Hepatologicznego.\nPrawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B, B+E, T\nMetoda bezinwazyjnego badania wątroby za pomocą elastografii dynamicznej (TE- transient elastography) urządzeniem FibroScan® z modułem ilościowego pomiaru stłuszczenia wątroby CAP™ jest obecnie standardowym narzędziem w diagnostyce wielu schorzeń wątroby. Badanie to jest bezpieczną, nieinwazyjną alternatywą biopsji wątroby. Może również pełnić rolę badania przesiewowego u pacjentów bez zdiagnozowanej uprzednio choroby wątroby. Wykrycie uszkodzenia wątroby w początkowej, bezobjawowej fazie schorzenia umożliwia wczesne rozpoczęcie leczenia oraz uniknięcia powikłań choroby.\nFibroScan®, produkowany przez francuską firmę Echosens, jest urządzeniem służącym do oceny włóknienia wątroby opartej na jednowymiarowej elastografii oraz oceny ilościowego stłuszczenia wątroby CAP™.\nNajważniejszym elementem urządzenia jest sonda, będąca jednocześnie głowicą ultradźwiękową o częstotliwości 5 MHz oraz generatorem fali elastycznej o częstotliwości 50 Hz. Głowica generuje impuls mechaniczny przenoszony w głąb wątroby.\nOd stopnia spoistości wątroby zależy szybkość przemieszczania się powstałej w ten sposób fali. Prędkość jest tym większa, im większe jest zwłóknienie wątroby.\nCAP™ to technologia pomiaru zjawiska tłumienia ultradźwięków przez tkankę wątroby.\nFibroScan® ma zastosowanie do oceny stopnia zaawansowania włóknienia i stłuszczenia wątroby w schorzeniach:\nHepatolog, hepatologia, leczenie chorób wątroby, borelioza, bezinwazyjne badanie wątroby.\nul. Wojska Polskiego 11c, 47-400 Racibórz.\nPoniedziałek - Piątek, w terminach uzgodnionych telefonicznie:\nKonsultacja lekarska w gabinecie - rejestracja pod numerem:\ntel. 609 202 294\nBadanie wątroby (FibroScan) - rejestracja pod numerem:


KULTURA LIBERALNA > Bez kategorii > [Spięcie] Narzekanie nas...\nCzytany akapit po akapicie tekst Kai Puto sprowadza się do trzech myśli: Jest źle, a winni są liberałowie i (prawicowi) populiści. Dotychczasowe plany ratunkowe są słabe, a tak czy inaczej ucierpią na tym biedni i nic dziwnego, że się burzą. My wiemy najlepiej, co zrobić i dlaczego winny jest kapitalizm.\nNiestety, nie udało mi się wyczytać, na czym polega wyjątkowość pomysłu Kai Puto i Tomasza Markiewki, poza tym, że mam przyjąć na wiarę, że to pomysł lepszy niż na przykład pomysły Razem, Zielonych i Biedronia, w których przypadku ponoć „ciężko mówić o szeroko zakrojonym planie”.\nCo do tego, że na poziomie państwa strategia energetyczna nie istnieje oczywiście się zgadzamy – piszemy o tym na łamach „Kultury Liberalnej”, podobnie jak o konieczności transformacji energetycznej od lat. Problem w tym, że wbrew opinii felietonistki „Krytyki”, istnieją całkiem szeroko zakrojone plany, problem sprawiedliwości społecznej w transformacji energetycznej nie został zauważony w zeszłą środę, a wiele wskazuje na to, że większe szanse na uratowanie nas – a przy okazji ucywilizowanie europejskiej polityki – mają nie lewicowi populiści, a coraz szersza zielono-liberalna koalicja, której pomysł na politykę klimatyczną nie sprowadza się do „pfi, i tak się nie uda”.\nW ostatnich dwóch latach europejscy Zieloni – na przykład w Holandii, Niemczech, Szwecji i Austrii – notowali duże sukcesy wyborcze i wzrosty w sondażach. Niemieccy Zieloni są już drugą najpopularniejszą partią między Łabą i Renem (czyli nie w byłym NRD). Jednocześnie, jak Europa długa i szeroka, Zieloni się liberalizują, to znaczy dryfują w stronę centrum i zjadają elektorat socjaldemokracji i centroprawicy.\nZ kolei partie liberalne – na przykład w Norwegii, Holandii, Danii czy Szwecji – zaczynają się z Zielonymi ścigać na projekty ekologiczne i plany dekarbonizacji. Weźmy na przykład norweską Venstre – partię tradycyjnie chłopsko-liberalną (tak, tak, to nie pomyłka), która w tworzonych w Norwegii na podstawie partyjnych programów i faktycznych działań rankingach zawsze okazuje się być najzieleńszą. Naturalne jest więc, że te dwie siły się do siebie zbliżają, tworzą koalicje i w większości przypadków – biją prawicowych populistów na głowę. Przy okazji spychają też na margines populistów lewicowych.\nOd kilku lat skupiamy się na „fali populizmu”, która przetacza się przez Europę. Gdzieś jednak przy tej okazji umyka nam nie mniej istotna zmiana w politycznym krajobrazie Europy: systematyczne wzmacnianie się partii zielono-liberalnych.\nMożna powiedzieć: Szwecja, Dania, Norwegia – co to ma wspólnego z Polską? Otóż… wszystko. Bo Wiosna Biedronia to właśnie element tej zielono-liberalnej fali. Słychać narzekania, że mało lewicowa – ale wcale nie miała taka być i nie taki wiatr aktualnie wieje w Europie. Widać wyraźnie, że odpowiedzią na różne zagrożenia współczesności jest właśnie ten liberalno-zielony amalgamat, a nie – licytująca się na prawilność rozdrobniona polska lewica.\nTu dochodzimy do sedna, czyli zarzutów wobec polityki energetycznej Wiosny, które posypały się ze wszystkich stron – i co najdziwniejsze, wtóruje im Kaja Puto. Otóż, to że transformacja energetyczna może boleć, jest oczywiste i dyskusja na ten temat trwa co najmniej od 10 lat, pod szyldem „sprawiedliwej transformacji”, który rzeczywiście dzięki zeszłorocznej Deklaracji Solidarnej i Sprawiedliwej Transformacji (tak zwanej „Deklaracji Śląskiej”) i protestom „żółtych kamizelek” we Francji wypłynął na powierzchnię. Tak się składa, że w Polsce, od co najmniej tak dawna prowadzą tę dyskusję, opierając się na konkretach, różni ludzie – na przykład Instytut na Rzecz Ekorozwoju, WISE Europa, Zielony Instytut, Koalicja Klimatyczna.\nWszyscy oni są świadomi, że rodziny górników nie znikną, kiedy zamkniemy oczy, ale też, że konstatacja: „jeśli będziemy walczyć z globalnym ociepleniem, ucierpią jedni biedni, a jeśli nie będziemy, ucierpią drudzy biedni”, jest prawdopodobnie najbardziej bałamutnym demotywatorem, jaki można wymyślić.\nSwoją drogą, brak transformacji też kosztuje, o czym wszyscy mogli przekonać się zimą, wciągając do płuc to, co w Polsce szumnie nazywane jest powietrzem. Koszty smogu można mierzyć obciążeniem systemu zdrowotnego, ale realny koszt ponoszą ci, którzy mieszkają w miejscach najbardziej zanieczyszczonych – poza Wilanowem to głównie rejony najbiedniejsze.\nWiększe szanse na uratowanie nas mają nie lewicowi populiści, a coraz szersza zielono-liberalna koalicja, której pomysł na politykę klimatyczną nie sprowadza się do „pfi, i tak się nie uda”.\nTransformacja energetyczna to nie jest jak sugeruje Puto trolley problem, w którym musimy wybierać, komu zrobimy krzywdę dla dobra większości, ani tym bardziej gra o sumie zerowej. To jest największa zmiana technologiczna, ekonomiczna, społeczna i być może polityczna w tym stuleciu – i ma gigantyczny potencjał emancypacyjny i demokratyczny.\nWiosna dostała po głowie za pomysł dekarbonizacji do 2035 roku, ale ten pomysł nie wziął się z księżyca. Za energetyczno-klimatyczną myślą partii Biedronia stoi Dariusz Szwed, wieloletni szef Zielonego Instytutu, kiedyś współprzewodniczący Zielonych, z którymi pożegnał się przez swoje „odchylenie centrowo-liberalne”. On jednak o potrzebie wciągnięcia górników na stronę energetycznej transformacji i demokracji mówił już w 2012 roku, wtedy też powstawały pierwsze plany, modele i kalkulacje dekarbonizacji Polski wspierane przez Europejską Fundację Klimatyczną. A więc nie, to nie jest rzucony z głupia frant pomysł, nie jest to też „plan naskrobany na kolanie” – to jest budowana od lat wizja wrażliwa i na konkretnych ludzi i na abstrakcyjną „gospodarkę”.\nRytualne łupanie w liberałów i kapitalizmu jest oczywiście bardzo urocze. Ale podczas gdy lewicowi populiści będą się pławić w moralnej wyższości, mniej lub bardziej liberalni ekonomiści (uznający co najmniej, że kapitalizm lepiej reformować, niż się na niego obrażać), ekolodzy, energetycy i inni będą dalej kombinować, jak ograniczyć emisje, jednocześnie nie obciążając najbardziej wrażliwych grup, jak sprawiedliwie ponosić koszty i dzielić się niewątpliwymi zyskami transformacji, jakie sposoby wytwarzania energii mogą wspierać demokrację itd. Można sobie sarkać na karykaturalnie przerysowane call center i hipsterskie kawiarnie jako efekty takiej zmiany, tu jednak chodzi o realizację prawdziwej zielonej gospodarki, która może generować wartość dodaną, podnosząc przy tym jakość życia i odciążając planetę.\nA rosnące w siłę zielono-liberalne partie, tam, gdzie dojdą do władzy, będą te pomysły stopniowo wprowadzać w życie. Gdzieś równolegle będzie zaś trwać świat lewicowego niedasieizmu.\nWierzę w dobre intencje Kai Puto i nie podważam wiedzy ani intencji Tomasza Markiewki, ale serio: jeśli można lekką ręką wrzucić kilkanaście lat pracy wielu ludzi do kosza, mówiąc, że nieciekawe, tu krzywo, a tu my naszkicowaliśmy ładniejszy rysunek, to daleko nie zajedziemy.\nczłonek redakcji „Kultury Liberalnej”, adiunkt na Uniwersytecie w Oslo. Założyciel Instytutu Studiów nad Środowiskiem i Polityką (ESPRi). Zajmuje się europejską polityką energetyczną i klimatyczną oraz ruchami społecznymi. Studiował w Konstancji, Amsterdamie, Oslo i Warszawie. Redaktor monografii „Energy Security in Europe” [Palgrave, 2017], wkrótce nakładem Europejskiego Centrum Solidarności ukaże się „«Bez atomu w naszym domu»: Protesty antyatomowe w Polsce po 1985”, której jest współautorem.\n531 bieda Kacper Szulecki Kaja Puto klimat Krytyka Polityczna Kultura Liberalna lewica liberałowie nr 531 ochrona środowiska polityka klimatyczna populizm Razem Spięcie sprawiedliwa transformacja wiosna Zieloni żółte kamizelki


(Chodzimy do teatru - 7 grudnia 2009r.)\nŻyliśmy na niby a zapłaciliśmy jak za prawdziwe życie.\n"Oboje graliśmy w jakimś spektaklu, ale chyba nie w tym samym. Ja byłam dla niego panienką z dobrego domu. A on dla mnie... To był proletariacki książę z bajki."\nPoetka, pisarz i ten trzeci - kompozytor, obecny tylko w opowieściach i muzyce, wielki i skromny, cudownie przez Agnieszkę opisany, a z obojgiem powiązany – z nią przez muzykę, z nim także przez tragiczny wypadek – Krzysztof Komeda.\nPrzyjaźń i miłość burzliwa jak całe pokolenie "pięknych dwudziestoletnich".\n"Zabawki Pana Boga" to fraza z "Kolędy z pretensjami" Agnieszki Osieckiej.\n"Zabawki Pana Boga" to słowno-muzyczna opowieść o trojgu niezwykłych ludzi, których losy splotły się ze sobą, to też opowieść o nieobecności.\nAktorzy Joanna Trzepiecińska i Przemysław Sadowski zbudowali postaci, korzystając z ich tekstów i listów. Padają słowa ważne. Opowieść o ich trudnym związku przeplatana jest piosenkami Komedy w wykonaniu zespołu "Trzy Dni Później".\nJerzemu Satanowskiemu, autorowi tej opowieści, udało się niezwykle misternie połączyć "rozrzucone kartki" w bardzo spójną kompozycję, w której kolejne słowo wypływało z poprzedzającej go muzycznej frazy i otwierało następną.\nNie ma w tym spektaklu słabych momentów.\nMuzycznie jest zachwycający. Zespół wokalny "Trzy Dni Później" kompozycje Komedy śpiewa „po swojemu”, inaczej niż jesteśmy przyzwyczajeni, ale są to pomysły i aranżacje głęboko przemyślane i znakomicie współistniejące z tempem przedstawienia i jego treścią. Wszystko dzieje się tam jakby we śnie. Wolno, ale wyraziście i dotkliwie.\nDebiut nowej, kameralnej sceny teatru muzycznego "Roma" to eksplozja – eksplozja sensu, smaku, pokory...\nMamy nadzieję, że każda następna premiera będzie tworzona zgodnie z dewizą Alfreda Hitchcocka.\nTekst ukazał się 7 grudnia 2009r. w blogu "Chodzimy do teatru".\nHŁASKO, OSIECKA, KOMEDA - ZABAWKI PANA BOGA


Zuta Młodziakówna - charakterystyka postaci ostatnidzwonek.pl\nZuta jest nastoletnią córką Młodziaków. Józio nazywa ją „nowoczesną pensjonarką” i „zjawiskiem potężnym”: „Lat szesnaście, sveater, spódnica, gumiane sportowe pół-buciki, wysportowana, swobodna, gładka, gibka, giętka i bezczelna! Na jej widok struchlałem w duchu i na twarzy. Zrozumiałem na pierwszy rzut oka, że oto – zjawisko potężne, potężniejsze bodaj od Pimki i równie absolutne w swym rodzaju, nie dające się nawet porównać z Syfonem. Przypominała mi kogoś – kogo, kogo? – ach, Kopyrdę mi przypominała! Czy pamiętacie Kopyrdę? Była taka sama, lecz mocniejsza, pokrewna mu typem, ale bardziej nasilona, doskonała pensjonarka w swej pensjonarskości i absolutnie nowoczesna”.\nDziewczyna jest gombrowiczowskim symbolem młodości, nowoczesności, witalności, aktywności fizycznej i seksu. Określa ją tak zwana „łydka”, czyli znak obyczajowych zmian, jakie widać w postępowaniu Zutki. Przykładem tego może być fragment dotyczący codziennego stroju bohaterki i jej nonszalanckiego zachowania się przy stole: „(…) przychodzę ze szkoły na obiad, Młodziakowie siedzą już przy stole, służąca wnosi zupę kartoflaną, pensjonarka również siedzi – siedzi doskonale, z nieco bolszewicką fizkulturą i w gumianych półbucikach. Zupy jadła mało – a za to wypiła duszkiem szklankę zimnej wody i zagryzła kromką chleba, zupy unikała, rozwodniona papka, ciepła i zbyt łatwa, musiała zapewne szkodzić jej na typ i prawdopodobnie chciała być jak najdłużej głodna, przynajmniej do mięsa, gdyż dziewczyna nowoczesna głodna jest wyższej klasy niż dziewczyna nowoczesna syta”.\nNie tylko wygląd i zachowanie Zuty jest manifestem jej poglądów. Także otoczenie jest znakiem wszechobecnej w jej życiu nowoczesności. Otóż pensjonarka nie ma własnego pokoju. Zastępuje jej go hall: „Była w tym wielka tymczasowość naszego stulecia, koczownictwo pensjonarki i jakieś carpe diem, które tajnymi przejściami łączyło się z gładką, wzorowaną na samochodzie naturą młodości współczesnej”.\nWyznawane zasady sprawiły, że stałą się ignorantką. Nie obchodzą jej sprawy sztuki i kultury (podczas rozmowy z profesorem Pimką okazuje się, że nie wie, kim był Norwid), wydaje się nie dbać o rozwój inteligencji. Ostentacyjnie ignoruje autorytety, jest niegrzeczna wobec starszych. Jej głównym zajęciem staje się dbanie o dobrą kondycję fizyczną („łydka”).\nJest tak pewną słuszności swych ideałów i samodzielną, że nie przyjmuje głosów krytyki, nie daje się sprowokować. Dlatego też jej obojętna postawa na „zaloty” doprowadza zakochanego w niej Józia do pasji i powoduje uknucie intrygi. Bohaterowi sprzyja w zrealizowaniu planu fakt, iż Zuta cieszy się dużym powodzeniem u mężczyzn w różnym wieku, czego dowodem są liczne liściki, wśród których były wiadomości od adwokatów, sędziów, prokuratorów, aptekarzy.\nGdy Józio przeprowadza plan, ma niezbite dowody na wyzwolenie seksualne dziewczyny, której nie dziwi obecność w pokoju podnieconego Kopyrdy. To właśnie ona staje się spirytus movens zbliżenia: „Obyczaj nowoczesny nie pozwalał im, na szczęście, dużo mówić ani dziwić się sobie, musieli udawać, że wszystko rozumie się samo przez się. Niedbałość, brutalność, zwięzłość i lekceważenie – oto, czym dobywali poezję, którą dawniejsi kochankowie dobywali za pomocą jęków, wzdychów i mandolin. Wiedział, że jedynie z lekceważeniem mógł posiąść dziewczynę, a bez lekceważenia – ani mowy”.


Sprzedam dom wolnostojący 185 m2 Murowaniec\nCena: 380 000 zł ( 2054 zł za m² )\nWolnostojący dom jednorodzinny parterowy z użytkowym poddaszem, garażem jednostanowiskowym, bez podpiwniczenia, posadowiony na działce 880m2.\nDom wybudowany wg.projektu ,,Pod Jemiołą 2,,\nZainstalowana i działająca pompa ciepła.\nBudynek ocieplony, pokryty dachówką.\nDom w stanie deweloperskim, z rozprowadzonymi instalacjami.\nNa parterze salon 23m2 połączony z jadalnią 9m2, kuchnią 8m2,\npokój/gabinet 9m2, łazienka 4m2, holl, wiatrołap, kotłownia i garaż.\nNa piętrze cztery sypialnie w tym jedna z garderobą, łazienka i jasny hol.\nDostępne media to woda i prąd oraz szambo.\nGORĄCO POLECAM DZWOŃ\nKontakt i prezentacja: Wioleta - tel. 791 863 976\ntel: 791 863 976\nW przypadku kontaktu telefonicznego, prosimy o powołanie się na serwis nieruchomosci.2222.pl oraz podanie numeru oferty: 703/4455/ODS Dziękujemy !\nIlość odsłon oferty : 35\nDomy Kruszyn Krajeński\nDomy Lisi Ogon


To opowiadanie, a właściwie pierwsza część powstała wspólną siłą członków grupy facebookowej "Grupa Warsztatowa dla Pisarzy", do której należę. Jest tu gdzieś moja cegiełka ;) Jeśli chcecie to śmiało zapraszam do lektury.\nŻyła sobie piękna księżniczka, która była zamknięta w wieży ponurego zamczyska o nazwie Deadline. Dziewczyna miała na imię Delfina i mimo zamknięcia, nie była uwięziona. Bohaterka była jedną z Kreatorek. Czarodziejek które panują nad otaczającym nas światem. Niestety Delfina oprócz tego daru posiadała też klątwę. Wiązała się ona z tym, że jeśli pokocha jakiegoś mężczyznę, on umrze w katuszach. Miłość. Tego właśnie uczucia księżniczka pożądała ponad wszystko inne. Z trudem obserwowała radość, jaka gościła na twarzach zakochanych, samej mogąc jedynie spojrzeniem dotknąć zakazanego owocu. Zamek Deadline był budynkiem wielce niezwykłym. Nie można było doń dotrzeć pieszo, konno czy powozem. Nie było w nim bram, okien ani świetlików. Tak prawdę mówiąc wyglądał trochę niczym góra i tylko jej oryginalny kształt mówił co innego. Jednak mimo tej niedostępności w środku panowało światło i świeże powietrze. A Delfina obserwowała wszystkich przez specjalną magiczną fontannę. Zaledwie kilka chwil temu dostrzegła w niej potencjalny zakazany owoc - mężczyznę niebywałej urody. Bezczelnie mościł sobie posłanie na szczycie jej zamku. Księżniczka nachyliła się nad fontanną, blisko odbicia tajemniczego mężczyzny, badając go wnikliwie. Wnet przecząc wszystkiemu popatrzył wprost na nią.\n- Wyglądasz jakbyś zobaczyła ducha - stwierdził z zarozumiałym uśmiechem, dostrzegając szok na twarzy dziewczyny. - Czy coś się stało?\n- Kim jesteś? - zawołała przerażona.\n- Daj spokój, księżniczko, nie domyślasz się?\nWestchnęła i pomyślała. Ach gdyby wszystko było takie proste. Twarz wyczekiwana, twarz wymarzona, a jednak? Po chwili milczenia odezwała się.\n- Widzę cię pierwszy raz w życiu.\n- A więc tak się bawimy? - Spytał z rozbawieniem tajemniczy mężczyzna - Naprawdę tak trudne jest znalezienie osobnika, który wie kiedy podglądasz go przy użyciu fontanny. - wypowiadając te słowa położysz nacisk na ostatnie.\n- Nie mam pojęcia, kim jesteś - powtórzyła z uporem, ale w jej głosie słychać było nutkę strachu. - Człowiek, który stworzył tę fontannę, dawno nie żyje. Zginął... na moich oczach - tutaj jej głos lekko się załamał.\n- Dość wygłupów ślicznotko. Otwieraj drzwi.\nWzdrygnęła się na te słowa.\n- Jeśli jesteś tym, za kogo się podajesz, to wiesz, że ta wieża nie ma drzwi. I że nie masz prawa zwracać się do mnie w ten sposób. Mężczyzna roześmiał się, w jego tonie było coś czego Delfina nie umiała rozgryźć. - Nie chcesz to nie, poradzę sobie bez ciebie. Zapatrzyła sie w wodę ale twarz jakby rozpłynęła się. Może to była tylko ... Ułuda, duch, halucynacja. Przecież nie miewała takich. Na wszelki wypadek wzmocniła wszelką ochronę w zamku i przywołała w myślach obraz biblioteki. To nie była halucynacja. Nieproszony gość przeglądał półkę z planami na kolejne ćwierćwiecze. Miał tupet! Chwyciła za świecznik stojący na sekretarzyku i rzuciła w niego. Ten jednak w ostatniej chwili przechylił się lekko w bok po czy odwrócił do niej i rzekł.\n- Nieładnie tak rzucać prezentem ode mnie. Jak ci się nie podoba trzeba było powiedzieć.\n- Nienawidzę cię. Wynoś się z mojego zamku. - krzyczała\n- Twojego? Od kiedy? - spokojnie pytał. - Wiesz chyba tu na trochę zostanę. - Odparł uśmiechając się, a kobieta coraz bardziej miała ochotę siłą zetrzeć mu ten uśmiech z twarzy. "Dobrze. Uspokój się." - Mówiła do siebie - "To tylko twój umysł płata ci figla. Musisz sie uspokoić!" Wtedy mężczyzna podszedł do niej i pocałował. By to silny, zimny i wulgarny pocałunek. Delfina odrzuciła go i powiedziała:\n- Co ty sobie wyobrażasz?\nMężczyzna podszedł do niej nie wiadomo kiedy. Nim mrugnęła okiem stał już kilka centymetrów od niej. Widziała szaroniebieskie tęczówki i poczuła odurzający zapach, który zwalał ją z nóg. Poczuła zawroty głowy, nogi miała jak z waty. Jej oddech przyspieszył. Otworzyła usta by coś powiedzieć, i powtarzało się to kilka razy. Zamknęła oczy i nastała cisza. Gdy je otworzyła była sama. Pozostało jednak ulotne wrażenie. Wrażenie, że jeszcze go spotka, a wtedy on... Musiała być gotowa na to spotkanie, nie tylko fizycznie ale i duchowo! Usłyszała jego głos rozbrzmiewający w całym zamku.\n- Ty i ja zawsze będziemy razem.\nWzdrygnęła się, rozglądając nerwowo wokół siebie. Pusto. Była sama. Pierwszy raz czuła się w tym miejscu tak bardzo niepewnie. Tak niebezpiecznie. "Czy ten koszmar już na zawsze będzie tak żywy? Tak realistyczny? Była sama. Od kilku lat czekała na niego. Obiecywał szybki powrót. Miała serdecznie dość obmyślania coraz to wymyślniejszych scenariuszy jego niemożliwego powrotu. Nie wraca sie z grobu. A może jej magia uległa rozwinięciu kształtowania istot żywych? Pomyślała i w ramach testu próbowała stworzyć małego króliczka. Niestety, królik okazywał się tylko nieruchomym martwym posążkiem. Nie bądź jak naiwny człowiek... Jesteś wieczna i byle uczucie nie będzie mieszać ci w głowie. Jednak zapach mężczyzny i dotyk jego ust nie chciał jej opuścić. Ze złością tupnęła nogą i poszła na rozległy taras .... mogła z niego zobaczyć tylko morze, ciągnące się aż po horyzont. Pustka, którą w tej chwili poczuła , podziałała na nią przygnębiająco. Zacisnęła ręce na poręczy barierki i wyszeptała ...\n- Serce me samotne, wciąż krwawiące. Czemu zatem nadal szuka pary.\nZwiesiła ramiona z rezygnacją. Na bogów! Jak mogła sądzić, że on nie powróci? W swej naiwności założyła, że ma ten etap za sobą. Zdążyła już pogrzebać wspomnienia, zamknąć niechlubny rozdział swojego życia. Była wszak czarodziejką, one nie miały serca. A przynajmniej tak powiadali ludzie. Czy to była kolejna cena za jej moc? Czy już nie dość wycierpiała? Wiedziała, że dar jaki otrzymała od swego ojca - Wielkiego Maga- jest wspaniały jak i okrutny.\nPrzypomniała sobie słowa ojca:\n- Będziesz stale obserwowana, gdy będziesz potrzebować pomocy znajdź Oko. Nigdy nie odgadła o jakie Oko może mu chodzić. I kto taki może widzieć wszystkie jej ruchy. Przed oczami stanęło jej upiorne wspomnienie: ukochany, wrzeszczący z bólu w ostatnich chwilach życia. Oraz człowiek, który ją dziś odwiedził, przyglądający się temu z chorą fascynacją. ,,Nienawidzę go", pomyślała. ,,To znaczy, nienawidziłam. Przecież on nie żyje". Czy to możliwe? Zauroczenie osobą, która ostatecznie zniszczyła twoje nieskończone życie? Życie, taki kawałek w bycie kimś lub nikim. Życie, które ktoś inny może zniszczyć jednym gestem, jednym słowem. Zrodziła się w niej straszna myśl. "A może powinnam zniszczyć całą magię i niech życie trwa samo" Nagle poczuła czyjś delikatny dotyk. Poczuła go na włosach, które lekko zafalowały, potem na plecach. Czyjaś dłoń delikatnie sunęła wzdłuż pleców w dół kręgosłupa.. Odwróciła się nagle, lecz nikogo nie zobaczyła.\n- To wiatr - pomyślała i w tym momencie spostrzegła przezroczystą mgłę w kształcie człowieka. Nie był to on ... czuła dziwny spokój, jej myśli uspokoiły się, umysł stał się jasny. Dziwny byt, unosił się nad ziemią i sunął do biblioteki. Niepewnie poszła za nim ... Dotarli do wielkiego regału, który znajdował się aż na samym końcu pomieszczenia. Niewidzialna istota, wyciągnęła jedną książkę, z samego środka półki. Miała ona piękną srebrno- czarną okładkę. Coś zgrzytnęło, a regał przesunął się tworząc wejście do ukrytej komnaty. Upiór wepchnął Delfinę do pomieszczenia i jakby mocnym powiewem wiatru zatrzasnął za nią jedyną drogę powrotu. Delfina, otoczona zewsząd nieprzeniknioną ciemnością, nieomal spanikowała. Czuła własne, dudniące w popłochu serce, strach zdławił jej gardło i nie pozwalał klarownie myśleć. Nienawidziła ciemności i nigdy przedtem nie dopuściła, by została z nimi sam na sam. A jednak teraz, w obliczu utknięcia w pułapce bez wyjścia, z mrokiem za jedynego towarzysza, wydała się sobie niesłychanie żałosna. Prędko odzyskała rezon. Była przecież czarodziejką! Mogła nie mieć serca, posiadała za to coś znacznie lepszego - magię. Odetchnęła głęboko, zduszając wkradający się w umysł lęk. Wyszeptała zaklęcie, zaciskając rękę w pięść. Spomiędzy palców wychynęło nieśmiało światło. Magiczne światło. Uniosła rękę, wypuszczając jaskrawą kulę, która zawisła jej nad głową, tuż pod sklepieniem pomieszczenia. Kiedy czujny wzrok czarodziejki na powrót przywykł do światła, jej oczom ukazała się mała wirująca w powietrzu karteczka. Złapała ją trochę nad głową i rozwinęła. Odczytała jej zawartość i dawny strach powrócił na nowo- ,,Chcesz się pozbyć magii? Zaraz i tak możesz ją stracić" Nie myśląc wyrzuciła kartkę i pobiegła do miejsca, w którym wcześniej znajdowały się drzwi przez które weszła. Rozpaczliwie próbowała wydostać się z tego ciemnego pomieszczenia. Macała palcami ścianę szukając choćby najdrobniejszej szczeliny. Jednak nic nie dawało jej nadziei na ratunek. Strach i rozpacz coraz bardziej ją obezwładniały. Światło robiło się coraz bardziej przytłumione, nie z powodu słabnącej magii, ale dlatego, że coś w tej świecącej kuli zaczęło się poruszać. Jej strach zmieniał dobrą magię na zło. "Ze strachu lęgną się demony" - przypomniała sobie jedną z lekcji... Powinna być bardziej odważna. I doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale w tej chwili nie umiała kontrolować paniki, w którą coraz bardziej wpadała.\n- Wypuść mnie stąd! - krzyczała, waląc pięściami w ścianę. Czuła się okropnie z tym, że była w tej chwili tak bezradna. - Czego ode mnie chcesz?!\nUsłyszała śmiech. Ktoś w jej głowie rżał niczym koń. Już gdzieś go słyszałam, pomyślała. Momentalnie wróciły wspomnienia. Ona i matka stojące nad Przepaścią Zmarłych. Próba ożywienia Johna. Nagły świst. Matka wpada w przepaść, która automatycznie się zamknęła. Właśnie wtedy po raz pierwszy w jej głowie odezwał się ten śmiech. Upiorny i tajemniczy.Światło nad jej głową coraz bardziej szarzało, a stworzenie w kuli coraz bardziej rosło.\n- Wypuść mnie! - Po jej policzkach zaczęły spływać łzy. Nie miała pojęcia, co mogłaby zrobić, więc tylko dodała szeptem: - Błagam.\nRęce miała cały czas przyciśnięte do ściany. W jednej chwili straciła pod nimi oparcie, a sama upadła na kolana. Kiedy obejrzała się za siebie, nie było śladu po wcześniejszym sekretnym przejściu. W pomieszczeniu było ciemno, gdyż oświetlana była tylko przez jedną niedużą pochodnię przymocowaną do ściany. Powoli wstała, ponieważ zmarzła. Zauważyła cień przebiegający pod pochodnią. Wzdrygnęła się. O matko, szczur, jęknęła. Uciekła w róg pomieszczenia. Ściana zaczęła burczeć. Odskoczyła i zauważyła schody prowadzące w dół. Zeszła na dół i poszła korytarzem. Po jakimś czasie stanęła, ponieważ tunel rozdzielał się na trzy. Po krótkim namyśle ruszyła środkową drogą. Było coraz ciemniej. Gdy już nic nie widziała podeszła do ściany i wymacała włącznik światła. Gdy je zaświeciła... Gdzieś w górze, w pomieszczeniu, z którego wyszła rozległo się głuche pacnięcie. Larwa zrodzona z jej strachu właśnie się wykluła. W miejscu, w którym się znajdowała, było kilka starych mebli oraz zakratowane okno, przez które przebijał się nieśmiały promyk słońca. Podeszła do biurka i zaczęła przeszukiwać szuflady. Było tam pełno kurzu i mnóstwo pożółkłych kartek. Prawie krzyknęła, gdy zobaczyła jak z jednej z szuflad wybiegają małe włochate pająki. Zatrzasnęła szufladę z odrazą. Rzuciła okiem jeszcze raz na blat biurka. Na jednej z kartek zobaczyła swoje imię napisane czarnym tuszem. Była oszołomiona. Smuga światła przewinęła się po karcie i wtedy ciemność rozrosła się. Pochłonęła biel. Wessała ją w otchłań, aż kartka spłonęła różowym światłem. Straciła przytomność. Obudziła się w ciasnym pomieszczeniu bez okien i drzwi. Wstała i zaczęła dotykać gołych kamieni w nadziei że coś znajdzie. Kiedy już opuszczały ją pozytywne myśli... Zobaczyła tajemniczą wajchę wystającą ze ściany. Raz się żyje, pomyślała. Pociągnęła ją i dotknęła zroszonego potem czoła: "To chyba jakiś koszmar! Upiory, pochodnie, larwy strachu i pająki. Do tego elektryczność" Po chwili kamienie przed nią, zaczęły zamieniać się miejscami. Przedtem nic nie znaczące na nich rysy układały się w znaki. Było to pismo, którym posługiwali się starodawni magowie. Delfina, jako, że uczęszczała kiedyś do najlepszej szkoły dla czarownic, potrafiła odczytać parę znaków. Ściana ukazała jej zagadkę, ale także ważną wskazówkę. Zmarszczyła czoło."Och, na głowę Meduzy, toż to zagadka Sfinksa" Dlaczego nie uważałam na lekcjach dotyczących zagadek? Nie wiem jak ją rozwiązać. Dopóki nie rozwiąże zagadki nie wydostanie się z sali. Miała dużo czasu na myślenie. "Tak to jest gdy zamiast skupić się na zajęciach myśli się o słodkich oczach ukochanego" Dobra, skup się, pomyślała. Niech szare komórki w końcu się ruszą, niemal wrzasnęła. A, dobra, najwyżej umrę. Kopnęła w trzecią lekko wysuniętą cegłę i... Ściana runęła. Jednak mam trochę siły, pomyślała. Wzbiły się tumany kurzu. Widziała przed sobą plamę zieleni. Dopiero po chwili dostrzegła, że jest to goblin. Wrzasnęła, gdy on przemówił. Abrakadabra, czary mary widzę, że buty masz nie do pary! Zobaczyła pod siebie. Faktycznie założyła dwa lewe buty. Zaraz, szepnęła, przecież ja mam dwie lewe nogi! Jak to możliwe?\n– To twoja sprawka! Odczaruj mnie!\n– Bo... Abrakadabra słodki miód, będziesz za chwilę zimny trup!\nGoblin padł martwy. Dziewczyna szczęśliwa, że pokonała potwora, zaczęła się śmiać. Jednak nie trwało to długo ponieważ z góry w końcu spełzła larwa strachu. Delfina zaczęła tupać obiema lewymi nogami"\nŁaaa - krzyknęła - gdzie są wiedźmini kiedy są potrzebni?? Albo chociaż jakiś miły włochaty kotołak??Wszystkie jej koszmary zaatakowały ją wspólnie. Tego już było za wiele jak na jedną dziewczynę. zaczęła snuć zaklęcie Ostatecznej Likwidacji... Raz, dwa, trzy, kończysz się... Nagle coś ją szturchnęło. Upadła. Złamała nos. Wszędzie wokół było pełno krwi. Dokończyła zaklęcie: losie zły. Wszystko co złe kończy się. Każdy potwór z wyjątkiem larwy zamienił się w proch.\n- Twoja magia nie działa na mnie. Ja żyję w twojej podświadomości. I wtem się obudziła. Koszmar się skończył. Powitało ją słońce. Spojrzała na obie nogi, były jak najbardziej do pary. Popatrzyła w lewo, popatrzyła w prawo... podniosła głowę do góry. Koszmar dalej trwał - larwa strachu otwierała swoje blado sine usta... Widzisz? Mogę podsunąć ci każdy obraz. Słońce, deszcz, śmierć, zniszczenie. Nie uwolnisz się od tego, bo nie wiesz jak mnie zniszczyć "To strach daje ci pokarm! Tym się żywisz! Jeśli pokonam strach pokonam ciebie". Larwa zaczęła się śmiać.\n- Drogie dziecko, a czy ty wiesz czego się naprawdę boisz?\nDelfina zaczęła się zastanawiać. Czego tak naprawdę się boi? Zdrady? Samotności? Braku miłości? A może każdy z jej strachów był tylko urojeniem? Czy to oznaczało, że popada w obłęd? Stwór widząc jej zmieszanie, zaczął cmokać z udawaną troską.\n- Nie wiesz, tak? Głupia, nikt tego nie wie! To co wymieniłaś w swojej głowie to obawy. Nagle Delfina przypomniała sobie tą niezmiernie ważną wskazówkę ze ściany. "Nie ograniczaj się do siebie, patrz głębiej" brzmiała. W tym momencie coś zaczęło ją parzyć w palce lewej dłoni. Krzyknęła i jak najszybciej próbowała pozbyć się owego przedmiotu. Gdy zdjęła pierścień, którego nawet nie pamiętała choć musiała mieć długo, odezwał się głos.\n- Wreszcie udało ci się stawić mu opór.\nDelfina spojrzała w tamtą stronę i zobaczyła dziwną postać. Wyglądał jak jakaś dziwna krzyżówka i była pewna, że to nie ona go stworzyła. Miał wielkie krucze skrzydła, wilcze futro i dziób? Tak, to dziób. Mężczyzna był czarny, połyskliwie czarny. W jego oczach widać było inteligencje i ból długiego, zbyt długiego życia.\n- Kim jesteś? - spytała.\n- Kimś poza magią. Istniałem zanim ona powstała i będę istniał gdy o niej już zapomną. - powiedział ciepłym, melodyjnym tonem lecz wyczuwało się w nim nutkę cierpienia. Delfina wiedziała co ona oznacza. Samotność.\n- Czego chcesz? - spytała, po raz pierwszy niepewna czarodziejka.\n- Na początek? Spytać czy nie jesteś głodna? Oraz zaproponować jakieś ubranie na zmianę. Zbliża się noc, a te są chłodne. Nie bój się, On nie dosięgnie cię tutaj. Zauważyła, że już nie znajduje się w tym samym miejscu. Teraz zewsząd otaczały ją kwiaty i oczy ciekawskich, niezwykłych zwierzątek. Ona sama siedziała na miękkiej, ciepłej trawie. - Co to za miejsce? zapytała.\n- To Azyl, miejsce poza miejscami. Odpocznij tu a ja pozbędę się twego więzienia. - odparła postać i zanim księżniczka cokolwiek zrobiła, on sprawił że jej zamek przestał istnieć. Czy mogę jemu zaufać, pytała się siebie. Czy to nie jest kolejny człowiek, który mówi, że jest dobry, a będzie zły? Co powinnam zrobić? A niech tam! Raz kozie śmierć - pomyślała. Rozejrzała się w około. Łąka pełna była mleczy w pełnym rozkwicie. Zaczęła je zrywać i gdy już miała całe naręcze kwiatów, umościła się na trawie i zaczęła pleść wianek. Zanim się spostrzegła podeszło do niej jedno z owych pląsających w trawie zwierzątek. Sięgało jej zaledwie do kolan, miało sześć łapek, dwa ogonki zakończone haczykami i pokryte było łuskami we wszystkich kolorach tęczy. Włożyła mu wianek na głowę, a potem podłapała je za uchem. Nagle niewdzięczna bestia capnęła nic nie podejrzewającą Delfinę w palec u nogi.\n- Auu! - krzyknęła i kopnęła stworzenie, które poleciało kilka metrów dalej. Wiedziała już, że tu nie jest bezpiecznie. Gdzie jednak mogła stąd uciec? Była tu uwięziona. Odnalazła wzrokiem tajemniczego mężczyznę i zwróciła się do niego. - Mówiłeś, że będę tu bezpieczna a tymczasem ugryzło mnie jakieś stworzenie. - Nie poznajesz Kerna? - powiedział - Przecież sama go stworzyłaś. Ale nie podobał ci się i rzuciłaś go w cień. Cierpiał przez długi czas. A to ugryzienie nie jest groźne. Za pół godziny nawet nie będzie po nim śladu.\n- Ale miało mnie tu nie spotkać nic złego. - upierała się Delfina. - Wcale tak nie twierdziłem. Powiedziałem, że ON cię tu nie znajdzie. Delfina usiadła z powrotem na trawie. Zaczęło do niej podchodzić coraz więcej stworzeń. Mały kotek z czterema oczami, coś co przypominało pomniejszoną krówkę ze skrzydłami orła i wiele innych. Na początku się wystraszyła, że też ją pogryzą, ale po godzinie byli już najlepszymi przyjaciółmi. Chwile radości przerwał cień zakrywający słońce. Dziewczyna spojrzała w górę. Było to kolejne stworzenie. Tym razem wyglądało jak całkiem zwyczajny tyle, że przerośnięty bocian. W dziobie trzymał sporej wielkości zawiniątko. Bocian położył zawiniątko przed Delfiną, jakież było jej zdziwienie gdy w środku była księga. Jej tytuł to "Początki magii, zapomniana historia". Kobieta zerknęła na mężczyznę, a ten rzekł\n- Ciebie wybrano jako powierniczkę prawdy. Tu znajdziesz lekarstwo na swoje zmartwienie. - Księżniczka otworzyła książkę i zaczęła czytać. Pierwszy rozdział brzmiał: "Pierwszy Czarodziej".\n-Tylko pamiętaj, że powierniczka musi znać cały tekst na pamięć. Kiedy już poznasz książkę, spal ją, aby nikt inny jej nie poznał. Delfina jęknęła:\n- Ona jest za gruba, nigdy jej nie zapamiętam\n- W takim razie ja ci pomogę.\nWskazał palcem na książkę, która nagle zaczęła świecić. Z początku jej blask był słaby, ale z czasem przybierał na sile. Kiedy raził ją w oczy, poczuła pociągnięcie, została wessana do środka. Obudziła się na polanie, na której była wcześniej, tylko że wszystko było szare. Trawa, niebo. I nikogo innego tam nie było. Tak przynajmniej myślała do czasu, aż usłyszała za sobą płacz. Odwróciła się i zobaczyła siebie z przeszłości. Jednak nigdy nie pamiętała by była dzieckiem, ani nawet aby płakała. Przez większość czasu była wręcz wyzbyta wszelkich emocji. A tu ta mała, bosa dziewczynka, ona. Płakała. Dlaczego?\nPodeszła bliżej do dziewczynki.\n-Dlaczego płaczesz? Czy mogę ci pomóc? Jednak ta chyba jej nie słyszała. Chciała położyć jej rękę na ramieniu, jednak o dziwo, przeniknęła przez nie. "Co tu się dzieje?" pomyślała. Uklękła przed nią i zobaczyła, że dziewczyna wcale nie jest nią, była tylko bardzo podobna. Odróżniała ich blizna po, jak sądziła Delfina, ugryzieniu na twarzy małej. Po chwili płacz ucichł, a dziecko spojrzało ponad ramieniem zmieszanej Delfiny. "Co ona tam widzi?". Odwróciła się. Przed nią stał wilk. Kobieta odskoczyła do tyłu sięgnęła swojej magii i nic się nie stało, nie ma mocy. Poczuła się naga, słaba i niezdolna do jakiegokolwiek ruchu. Wilk rzucił się w jej stronę. Jednak jeszcze zanim jej dotknął, uderzyła w niego fala szarego ognia. Na ziemię spadły tylko popioły z jego ciała. Odwróciła się i przerażona dostrzegła groźne spojrzenie przed chwilą zapłakanej dziewczyny, która odezwała się.\n- Wiem, że mnie słyszysz. Skoro tak jest, to ty jesteś powierniczką magii. Chodź za mną.\nDelfina zamrugała szybko zszokowana tak, że łzy zamazały jej obraz. Wytarła szybko oczy po czym niepewna co do swego zadania udała się za dziewczynką. - Nie jestem jedną z Was - odparło dziecko - nie próbuj nic mówić i tak cię nie słyszę. Wiem, że jesteś ponieważ związałam się zaklęciem z księgą opisującą nasze dzieje i ten kto zostanie przez nią wybrany ujrzy to co ja.\n- Jeśli nie jesteś jedną z nas, to kim jesteś? Do jakiego świata należysz?\n- Wiem, że masz wiele pytań. Postaram o sobie opowiedzieć najlepiej jak umiem. Nie słyszę twojego głosu, ale mam na imię Izelda, pochodzę z rodu Shiminigindem, w naszym języku oznacza to Wielcy i Potężni. Niestety z upływem lat, również rozumiani jako Nietrwali. Jestem tylko historią, legendą, która zawiera w sobie ziarno prawdy. Dla ciebie jestem teraz, także nauczycielką, więc słuchaj uważnie, a zrozumiesz swój sens istnienia i sens przywartej do ciebie klątwy. Moim zadaniem będzie pokazać ci całą treść księgi na podstawie wydarzeń. Zapewne zastanawiasz się także dlaczego znalazłam się na samym początku. Otóż to ja jestem Pierwszym Czarodziejem, ja stworzyłam magię. Ja znam wszystkie jej tajemnice. Stanowię też tajemnicę, którą musisz sama zrozumieć. Słuchaj swojego serca, a na pewno ci się uda. W miejscu do którego idziemy nie możesz okazywać żadnych pozytywnych uczuć, ponieważ wkraczamy na teren wysysacza. Gdy znajdzie w tobie jakąś cząstkę szczęścia czy radości pożre twą duszę a twoje ciało pochylone nad księgą obróci się w proch który rozwiany zostanie po całym świecie. "Z tym nie będzie problemu" pomyślała Delfina. "Ostatnio wydarzyło się tyle złego, że długo nie będę w stanie się cieszyć". -Teraz przekroczyłyśmy teren wysysacza i znajdujemy się pod jego władzą. On nie jest osobą i nie można go zobaczyć. Poznać można go po tym, że przestajesz się cieszyć z czegokolwiek. Ale Delfina nadal przeglądała swoje wspomnienia. Kiedy wróciła myślami na łąkę pełną cudnych stworzeń na jej twarzy pojawił się uśmiech. Nim zdała sobie sprawę z tego co zrobiła wokół niej pojawiła się mgła. A przynajmniej wyglądała tak, ale czuć było iż jest żywa i głodna.\n- Uważaj! - krzyknęła Izelda - odsuń to wspomnienie, bo zostaniesz wtrącona w nicość niebytu! Skup się! Delfina skupiła się ze wszystkich sił uczuciach które miała podczas rozmowy z tajemniczym mężczyzną. Oraz temu jak bardzo nieprzyjemny był jego pocałunek. Mgła nie ustępowała, bo cały czas w głowie Delfiny tliła się radość. Poczuła jak to uczucie stopniowo z niej uchodzi. Poczuła przerażenie.\n- Odejdź! - krzyknęła. Mgła ustąpiła jak za dotknięciem magicznej różdżki.\n- Poczułam coś. - powiedziała Izelda - To ty? Poważnie zraniłaś wysysacza. Nie wiem jak to uczyniłaś ale zaczynam rozumieć czemu to ciebie wybrano. Już niedaleko. Za tym wzgórzem będzie cel naszej podróży. Dziewczynka uśmiechnęła się, nie widziała Delfiny ale ona wiedziała, że to uśmiech przeznaczony dla niej. Razem powoli wspinały się na wzgórze. Nagle Izelda niespodziewanie odwróciła się, na jej twarzy nie było cienia uśmiechu, którym uraczyła dziewczynę jeszcze chwilę temu. - Zanim nasza podróż dobiegnie końca, czeka nas jeszcze jedna, tysiąc razy trudniejsza od tamtej, próba.\n- Co takiego? Co to będzie? - zapytała Delfina, nie pamiętała, że dziewczynka nie może jej usłyszeć. Ruszył, więc dalej przed siebie. W sercu czarodziejki, rósł coraz większy strach. - Musisz wyzbyć się lęku - szepnęła Izelda.\n- Lęku? Ale jak? - Delfina stanęła jak zmrożona i uczyniła trzy kroki w tył. - Jak mam się pozbyć lęku, tyle go w sobie mam. Czy jestem na tyle odważna, żeby stanąć naprzeciw własnym lękom i odrzucić je?\n- Pamiętaj, że lęk i strach to nie tylko nasze myśli, lub wybujała wyobraźnia - mówiąc to Izelda wyczarowała miecz i wbiła go obok stóp dziewczyny. Delfina popatrzyła na nią jeszcze bardziej przerażona. Drżącymi dłońmi chwyciła rękojeść miecza i wyrwała go z ziemi. Okazał się niezwykle lekki, co trochę uszczęśliwiło czarodziejkę. Minęła dziewczynkę i stanęła na szczycie wzgórza. Spojrzała w dół i jej oczom ukazał się widok tysięcy olbrzymich pająków. Od zawsze bała się pająków, dlatego też paliła każdego w swoim zamku, swym więzieniu. Ale czy rzeczywiście była więziona. Dlaczego tak szybko zaufała temu dziwnego człowiekowi a odrzuciła mężczyznę który był ucieleśnieniem jej marzeń. Jednak nie czas na to, uniosła miecz i pozwoliła mu się prowadzić wycinając ścieżkę wśród dzieci Arachne. Nic więcej się nie wydarzyło.\n- To koniec naszej wspólnej podróży, teraz czas na następny rozdział. Spotkasz wiele różnych postaci, które skrywają taką samą tajemnicę jak ja. Oto jej treść: jestem historią i jestem prawdziwa. To ze mnie jest magia i ze mnie magiczny świat, chociaż przepadłam, przetrwam tysiące lat. W tej chwili zniknęła.\n- Czekaj! Co teraz? - krzyczała Delfina. Poczuła na twarzy krople wody, ale przecież wcale nie płakała. Z chmur runął potężny deszcz. Dziewczyna usłyszała głos.\n- Witaj, jestem Rachela. Nic więcej się nie wydarzyło.\n- Witaj, jestem Rachela.\n- Widzisz mnie? - spytała Delfina.\n- Oczywiście - odpowiedziała - Jestem tą która widzi. Jestem tą która pokaże ci jak patrzeć. - Przecież wzrok jest jeden? - odpowiedziała zdziwiona czarodziejka.... W naszej głowie znajduje się trzecie oko, które widzi znacznie więcej. Musisz je otworzyć, a wtedy zobaczysz świat w innych barwach i znacznie więcej rzeczy. - Nic nie rozumiem. Co to znaczy, jak to zrobić?\n- Zajrzyj w głąb siebie a znajdziesz sposób - odparła Rachela - Każdy jest inny, każdy ma inny klucz, każdy ma inne oko.\n- Dlaczego mówisz zagadkami? - spytała Delfina.\n- Ponieważ właściwą ścieżkę musisz sama odnaleźć, ja jestem tylko od udzielania rad.... Czy to pomoże mi w przyswojeniu sobie wiedzy zawartej w księdze? Ona jest tak koszmarnie gruba a jej magia jest mi tak niezbędna. Nie chcę czegoś zepsuć.\n- Objętość jest względna, słowa zawarte w księdze są tylko wskazówką. Nie musisz znać słów. Ważne jest dostrzeganie czegoś pomiędzy.\n- Ale ja nie wiem czy potrafię? - zawahała się Delfina.\n- Oczywiście, że wiesz. Zajrzyj w siebie a odnajdziesz ścieżkę. Rozejrzyj się wokół, a zobaczysz prawdę.\n- Możesz mi pomóc.\n- Jesteś zaślepiona!! - krzyknęła Rachel - Mogę zrobić tylko to. - po czym jednym szybkim ruchem ręki machnęła przed oczami czarodziejki.\n- Oślepiłaś mnie, miałaś mi pomóc.\n- Pomagam, wzrok cię oszukuje, poszukaj ścieżki a później sięgnij po swój wzrok. Delfina skupiła się i zaczęła analizować wszystkie wskazówki. "Zajrzyj w głąb, rozejrzyj się, poszukaj ścieżki"\n- Nie potrafię!\n- Skup się! Przypomnij sobie! "Przypomnij sobie? Ale co? Następna zagadka. Zajrzyj w głąb, rozejrzyj się...". Nagle Delfina doznała olśnienia.\n- Rozejrzyj się i przypomnij sobie! Chodzi o wyobraźnię! Trzecie oko to oko wyobraźni! Krzyczała rozradowana.\n- Tak jest. A teraz...\n- ... pójdź ścieżką i powiedz co widzisz.\n- A co mam widzieć przecież oślepiłaś mnie. -zaczęła lecz w pewnym momencie coś się zmieniło. Nagle zaczęły się normować kształty i postacie. Księżniczka rozglądała się ciekawie. - Co to za rzeczy? Jakim cudem mają takie kształty i kolory? - Zawsze takie były. Jesteś widzącą, i widzisz prawdziwe, rzeczy a nie postać wybraną przez magów czy wspierane samą magią.\n- A dlaczego niektóre z przedmiotów mają obok siebie jakieś migoczące rzeczy? - Spójrz na siebie. - odpowiedziała Rachela a gdy Delfina uczyniła to zauważyła, że również błyszczy - To magia a oto twój tekst "Magia jest wszędzie obok nas a słowo mag, znaczy kierujący światłem. Słabsi z nich korzystają tylko z własnego światła, ale najpotężniejsi potrafią kierunkować każdy z widocznych". Poznałaś już tekst teraz zadanie stwórz, drzwi do kolejnego strażnika, i przejdź przez nie. Rachela zniknęła a Delfina została sama, skupiła się na zadaniu i zauważyła ruch wśród światła. Poruszało się i zaczęło układać się w kształt potężnych dębowych drzwi. Podeszła do nich, pociągnęła z kołatkę otwierając przejście. Wyrzuciła z umysłu wszelkie myśli i przeszła przez próg. Kiedy to zrobiła, wrócił jej normalny wzrok. Tym razem była na drodze przed małym, ślicznym domkiem. Rozejrzała się dookoła. W pobliżu było jeszcze kilka takich domków. Z pierwszego wybiegła dwójka dzieci. Śmiały się, ganiały. Delfina ruszyła w ich kierunku. Dzieci śmiejąc się przybiegły do niej. Dziewczynka wyciągnęła w jej kierunku piękne, smakowicie wyglądające jabłko. Wciągnęła powietrze wraz ze słodkich jabłkowym zapachem. - To jabłko dla Ciebie - powiedziała dziewczynka wyciągając do niej dłoń z owocem. Delfina otworzyła usta słysząc dźwięczny jak dzwoneczki głos dziewczynki. Pomyślała, że mała mogłaby cudownie śpiewać i czarować ludzi swoim głosem.\n- Dziękuję - odpowiedziała z uśmiechem.\n- A teraz zjedz - głos dziewczynki stał się poważny. Wraz ze stojącym w milczeniu chłopcem śledzili jak przybliża jabłko do ust i z głośnym chrupnięciem odgryza kawałek. Z początku Delfina czuła niewyobrażalną słodycz, sok rozpłynął się po całym jej podniebieniu wprawiając ją w dobry humor. Dzieci obserwowały ją uważnie. Nagle chłopczyk pociągnął dziewczynkę za rękę i odsunęli się. I w tej samej chwili Delfina poczuła palącą gorycz rozlewającą się po przełyku, brzuchu. Rozlewała się na całe jej ciało. - Otruliście mnie! - krzyknęła dziewczyna piskliwie i upadła na kolana podcięta nagłym bólem. Chłopiec dopiero teraz podszedł i odezwał się grubym, dorosłym głosem:\n- To lekcja dla ciebie. Nie powinnaś ufać każdemu, kto wygląda niewinnie. Wróg może być wszędzie. Trucizna sparaliżuje cię w ciągu paru chwil, a później umrzesz. Masz tylko trochę czasu żeby ją usunąć magią. Kobieta skupiła się na swoim organizmie, wsłuchiwała się w pulsowanie krwi aż znalazła coś czego tam być nie powinno. Skoncentrowała całą wolę jaką miała, albo tak jej się wydawało, i spowodowała iż cała trucizna zaczęła piąć się w górę układu trawiennego. Delfina zgięła się wpół i zwymiotowała ją całą. Wtedy podszedł chłopczyk i podał jej jakiś brzydki brązowy korzeń.\n- Masz, włóż pod język i ssij aż cały się rozpuści. Nie gryź ani nie połykaj gdyż zbyt duża dawka uśpi cię na tysiąc lat.\n- Skąd mam wiedzieć że to nie kolejna trucizna? - spytała Delfina.\n- Przeszłaś próbę. Teraz musisz się wzmocnić. Z nami pobędziesz trochę dłużej niż z poprzednimi przewodnikami. Widzisz ten las?- wskazał za dom. Istotnie, widać było drzewa w oddali. - Tam czeka cię kolejna próba. Musisz iść tam sama. Delfina niepewnie wzięła korzeń w dłoń i zbliżyła do nosa. Momentalnie oddaliła dłoń i odparła - Jak to śmierdzi? Chcecie bym się udusiła!\n- Wygląd zewnętrzny potrafi okłamać. Masz otwarte oko, ale ono nie jest nieomylne. Naucz się patrzeć innymi zmysłami.\n- To śmierdzi! Nie wezmę tego. Poza tym, już czuję się dobrze. Próbowała wstać, jednak nogi odmówiły jej posłuszeństwa i upadła.\n- Chyba jednak nie - skomentowała dziewczynka.\n- Jak chcesz - odparł chłopczyk - Ale na twoim miejscu postarałbym się jak najszybciej zebrać siły.\n- Niby, dlaczego. Przecież powiedziano mi, że jestem w bezpiecznym miejscu? - Może i tak. Ale jak sądzisz, czym teraz oddychasz? Dziewczyna wciągnęła powietrze. Nic nie poczuła, powietrze jak każde inne. Otworzyła trzecie oko i faktycznie to było inne. Miało dziwną zieloną łunę. - Co to jest?\n- To również jest trucizna, tylko działa ciszej i wolniej, bezobjawowo. Powietrze jest zdrowe dopiero w tym lesie. A teraz weź ten korzeń i uciekaj. Dziewczyna włożyła roślinę pod język i poczuła gorzko słony smak. Podniosła się i ruszyła we wskazanym kierunku.\n- Tylko pozbądź się go kiedy rozpuści się do połowy! Krzyknęła dziewczynka. Oddycham trucizną która mnie zabija? - myślała - Ale ja czuję się dobrze. No dobra, raz kozie śmierć. - pomyślała i wzięła korzeń pod język. Na początku chciała go wypluć przez swój bardzo gorzki smak, jednak mimo iż nadal był gorzki to każdą sekundą czuła przypływ mocy. Wstała i podążyła w kierunku dzieci które już zdążyły przejść kilka metrów. - Cieszę się, że dołączyłaś do nas - powiedziała dziewczynka.\n- Nie miała wyboru, druga opcja to śmierć. - wtrącił się chłopiec. - Zawsze musisz być taki ponury?\n- A ty wesoła?\n- Wesoła... Myślisz ze ta sytuacja wprawia mnie w radość? Wkładacie mi w usta jakieś śmieci i pokrętnie odpowiadacie na pytania. Chyba daleko tej sytuacji do szczęśliwej, nie uważasz ?\n- Strażniczko mówiłem do mojej siostry. - odpowiedział smętnie chłopak - Nawet nie wiesz jakie to irytujące, przez ponad tysiąc lat słyszeć jej śmiech i smętne kawały - Moje kawały są smętne? - dodała dziewczynka - Jestem sto razy bardziej wesoła niż ty!\n- Ja chyba śnię - burknęła Delfina, czując wciąż pod językiem podły, gorzki smak korzenia. - Gdzie tam. Tylko masz koszmary - Dziewczynka zachichotała, nawijając kosmyk włosów na palec.\n- Nie mieszaj jej w głowie, i tak wątpi już w swój rozsądek - upomniał ponuro chłopak - A przecież jest naszą jedyną nadzieją.\n- Dzięki, od razu mi lepiej - Delfina przewróciła oczami. I pomyśleć, że jeszcze niedawno siedziała bezpiecznie w wieży. Szli tak, aż do granicy lasu gdzie dzieci zatrzymały się i wyczekująco spojrzały na czarodziejkę. - Dacie mi jakąś radę? - spytała niepewnym tonem.\n- Oczywiście. - zaszczebiotała dziewczynka - Chodzi o to by ...\n- Cicho bądź! - burknął chłopak - Nie możemy jej tego powiedzieć.\n- O czym? - spytała Delfina.\n- O twojej próbie - powiedziała dziewczynka - gdybyśmy powiedzieli tobie co tam czeka, skończyłaby się porażką. Nie mogła już na nich polegać. Czy kiedykolwiek dotąd mogła? Nie dość ze znała ich ledwie kilka chwil to jeszcze nie miała pewności czy w ogóle istnieją. Ewidentnie robili sobie z niej żarty. Te wszystkie niedomówienia i zagadki rodem z kiepskiego filmu o mało miasteczkowym detektywie od siedmiu boleści. Jak to się stało ze wylądowała tutaj z daleka od przytulnej wieży? Miała sen. Sen stal się jawa. Ugrzęzła pomiędzy jawa, a tym pieprzonym snem. Ona, której przeznaczeniem było kreowanie losów innych ludzi, zagubiona pośród dziwaków. Świat stanął na głowie.\n- Świetnie! Nic mi nie mówcie! - krzyknęła z obłędem w oczach - to doskonale się składa. Wiecie co? - zapytała nie czekając na odpowiedz - Wracam do siebie! - Ale... Ale... Nie ma już twojego "do siebie"! - dzieci zdawały się bardziej przerażone aniżeli ona. - Więc stworze nowa wieżę. Nowe mury broniące mnie od was wszystkich. I radze Wam - uniosła ręce do góry i krzyknęła zwielokrotniwszy swój głos - radze wam żebyście sie do mnie nie zbliżali! Dlaczego ich tak potraktowałam? Przecież to nie ich wina co mi się przydarza. Świat Magów, to nie świat ciepła i przytulności, a może to inne spojrzenie na życie? To przecież ja jestem kreatorką zdarzeń, czyli wszelkie niegodziwości jak i radości stwarzam ja sama? Czym wobec tego ma być życie? Dlaczego nie mogę stworzyć tylko pięknych obrazów? Czy nie tego potrzebuje świat? Weszła w las. To dziwne ale wydał jej się znajomy. A może to każdy las jest taki sam. Nagle drzewa poruszyły się, ale ona nie poczuła wiatru. Stale te które były za jej plecami poruszały się, a gdy się odwróciła były jakby bliżej. Chciała się upewnić czy to prawda. Przeszła jeszcze kilka kroków i spojrzała za siebie. Jedno z drzew stało na ścieżce którą szła. Ruszyła biegiem przed siebie, byle być jak najdalej od tej pochrzanionej krainy. W pewnym momencie potknęła się o coś i upadła. Zanim się podniosła, poczuła że coś oplata jej nogi, potem talię, klatkę piersiową i twarz. Widziała tylko ciemność, zaczęło brakować jej powietrza. I obudziła sie w swojej więzy. Wstała i podeszła do okna. Wokół znajdowała się czerń. Miejsce w którym była to pustka, nicość. Stąd nie było wyjścia. Odwróciła twarz, przed nią stał ten tajemnicy mężczyzna w czerni. Uśmiechał się, a przynajmniej tak jej się wydawało.\n- Gratuluje strażniczko - powiedział - Przeszłaś próby, a teraz jaki chciałabyś widzieć świat. Raj, piekło czy może taki z wolną wolą i niech jego mieszkańcy o tym decydują. To twój wybór, dobrze się zastanów bo nie będzie już odwrotu.\n- Każdy świat ma swoje wady i zalety. Ja proponuję świat, w którym każdy decyduje za siebie. Wolna wola jest i radością i udręką, ale stojąc przed lustrem, każdy może powiedzieć to ja jestem twórcą mego świata!\n- Chcesz dać możliwość tworzenia każdemu? - spytał mężczyzna. - Dokładnie to przemyślałaś? Czy to nie wywoła chaosu. Czy jak wszyscy będą Twórcami to będą chcieli odejść? Jak długo wszechświat wytrzyma tak duże nagromadzenie istot?\n- Na początku zawsze jest chaos! Po uspokojeniu zaczyna kwitnąć myśl. Ta dopiero jest panią rzeczy. Myśl będzie pozytywna lub nie ale będzie zawsze gotowa do działania.\n- Niech tak się stanie- powiedział i zniknął mężczyzna.\nKiedy znowu podeszła do okna, Delfina zauważyła że czerń zaczyna znikać zastąpiona łąkami, lasami, górami, rzekami i morzami. W każdym z nich miało rozwinąć się życie. Dziewczyna wyszła na zewnątrz i podeszła do pierwszego lasu jaki znalazła, aby rzucić czar. Po chwili zza drzew wyszły różne stworzenia. Następnie tak samo uczyniła z górami, rzekami i łąkami.\n- A teraz ludzie. Stworzyła wielką kulę światła, która poleciała w górę i rozbiła się na kilka mniejszych. Każda z nich poleciała w innym kierunku.\n- Teraz będę się nazywała również Matką Naturą. Każdy będzie mógł tworzyć co zechce, ale bez użycia magii. Każdy będzie posiadał inne umiejętności, a przez to wszyscy będą wyjątkowi. "A teraz odpocznę w mojej wieży" i odeszła, pozostawiając świat samemu sobie. Musisz wziąć odpowiedzialność za to co stworzyłaś - zaczęły szeptać lasy, których głos zaczął się przedzierać przez pozamykane okna. - Stworzyłaś nas, więc teraz nam rozkazuj. Teraz nas chroń. Popatrzyła i rzekła:\n- Przecież dałam wam własną wolę, skąd więc u was dążenie do zależności? Świat ma być piękny bo stworzony przez was i dla was.\n- Naszą wolą jest byś była naszą matką. Czyż rodzic z radością opuści swe dzieci?\n- Czyli wolna wola to tylko jeszcze jedna forma niewoli myśli, uczuć, dokonań?\n- Wolna wola to niewola? Jesteś pewna, Matko?\n- Dzieci moje czy jak ja wam będę mówić co będziecie robić, czyż to nie jest niewola waszej chęci do innego przeżywania? Ja będę decydowała co dobre, a co naganne? A czy to nie zrodzi buntu?\n- Ucz nas. Naucz nas co jest dobre a co jest złe. Na tym polega rola stwórcy.\n- Nie jestem stwórcą, jestem kreatorką waszej wolności i sami musicie obudzić się w swojej rzeczywistości. Wy musicie wykreować swoje dobro i jak najmniej zła, swoją miłość i jak najmniej zdrady. To wy musicie stanąć przed ścianą niepewnego jutra i sami ją przebić!\n- Skoro taka jest twoja wola, niech tak będzie. Jednak pilnuj nas i w razie czego skieruj na właściwą drogę.\n- Oczywiście, że będę nad wami czuwała. Jednak teraz dajmy się wszystkiemu potoczyć tak jak chce. Pamiętajcie, to dopiero początek.\nKONIEC CZĘŚCI PIERWSZEJ ....


Co musisz wiedzieć o księdze wieczystej - PORADNIK - Strona 3 - Księga wieczysta i hipoteka - Nieruchomości - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Dom > Nieruchomości > Księga wieczysta i hipoteka > Co musisz wiedzieć o księdze wieczystej - PORADNIK\nCzym jest księga wieczysta? W jakim celu jest zakładana? Jak taka księga wygląda w rzeczywistości? Poradnik w sposób praktyczny przedstawia wszystko to, co o księgach wieczystych powinniśmy wiedzieć. Po zapoznaniu z jego treścią nie będą mieć Państwo problemów z wypełnieniem wniosku o założenie księgi wieczystej czy uzyskaniem odpisu.\nKoszty uzyskania odpisu wynoszą 30 lub 60 zł w zależności od jego rodzaju. Aby uzyskać numer księgi wieczystej najłatwiej jest skontaktować się z wydziałem ksiąg wieczystych w sądzie, który jest właściwy miejscowo dla nieruchomości, lub sąd najbliższy dla tej miejscowości. Księgi wieczyste są jawne, co oznacza, że każdy ma do nich dostęp. Jednak aby uzyskać informację dotyczącej danej nieruchomości musimy znać numer takiej księgi albo numer działki gruntowej.\nPosiadając stary numer (sprzed „migracji” – czyli przeniesienia księgi do systemu informatycznego) wystarczy podać go podczas rozmowy. W innym wypadku, należy liczyć się z koniecznością podania szczegółowych informacji na temat nieruchomości tj. nr działki ewidencyjnej, ewentualnie adres (oraz numer mieszkania w przypadku odrębnej własności lokalu).\nInnym źródłem informacji o tym czy dla nieruchomości jest prowadzona księga wieczysta i jaki ma numer może być starostwo powiatowe prowadzące ewidencję gruntów i budynków.\nCo do numerów telefonicznych do poszczególnych sądów, to bez trudu można odnaleźć je w Internecie bądź pod numerem informacji Telekomunikacji Polskiej (118913).\nW zależności od potrzeb możemy wybrać odpis zwykły lub odpis zupełny.\nOdpis zwykły to dokument urzędowy wydany przez Centralną Informację. Przedstawia ostatni stan wpisów w księdze wieczystej oraz wzmianki o wnioskach, skargach i apelacjach. Koszt takiego odpisu wynosi 30 zł.\nOdpis zupełny również jest dokumentem urzędowym wydawanym przez Centralną Informację. Oprócz ukazania aktualnego stanu, zawiera również wszystkie wcześniejsze wpisy, a więc co do zasady jest o wiele obszerniejszy i zawiera dużo więcej informacji. Koszt takiego odpisu wynosi 60 zł.\nOdpis zwykły w zupełności wystarcza do przeprowadzenia czynności w kancelarii notarialnej.\nZaświadczenie o zamknięciu księgi wieczystej wskazuje, iż księga wieczysta została zamknięta np. w wyniku odłączenia wszystkich działek do innej księgi wieczystej (10 zł).\nSamo wypełnienie formularza nie powinno nam sprawić problemu. Wpisujemy swoje dane oraz numer księgi wieczystej, datę i składamy podpis.\nBłędne wpisanie numeru księgi wieczystej spowoduje, że dostaniemy odpis z innej księgi (o ile księga o takim numerze będzie istniała). Jeśli takiej księgi nie będzie, to wpłacona kwota nie zostanie stracona, wystarczy ponownie, ale już bez błędu wpisać numer i uzyskamy odpis.\nW formularzu możemy również wskazać adres, na który księga zostanie nam dostarczona za zaliczeniem pocztowym. To rozwiązanie dla tych, którzy nie chcą czekać na wydrukowanie odpisu z księgi, a tak się zdarza w wypadku bardzo obszernych ksiąg.\nNależy pamiętać, że nie można kreślić po wniosku, jeżeli zdarzy nam się jakaś pomyłka; w przypadku chęci dokonania zmian musimy ponownie wypełnić wniosek.\nWniosek najpierw opłaca się w kasie, wówczas uzyskujemy dowód wpłaty. Dopiero opłacony wniosek możemy złożyć w celu uzyskania odpisu. Odpis musi być opatrzony pieczęcią i podpisem pracownika sekretariatu.\nTaki odpis możemy uzyskać tylko dla księgi, która została zmigrowana.\nOdpis ksiąg elektronicznych można uzyskać w każdym sądzie wieczystoksięgowym obsługującym system informatyczny. Oznacza to, że w sytuacji, w której nieruchomość znajduje się na drugim końcu Polski nie musimy jechać do tamtejszego sądu po odpis. We wniosku o wydanie odpisu należy wyraźnie zaznaczyć kod wydziału, w którym znajduje się dana księga.\nUzyskanie księgi wieczystej wiąże się z dość długim, około godzinnym oczekiwaniem na początku, aby opłacić wniosek a później na wydruk i opieczętowanie odpisu. Najlepiej po odpis udać się od razu po otworzeniu sądu, zwykle zaraz po godzinie 8:00, wówczas unikniemy długich kolejek.\nNie wszystkie sądy włączyły się do sieci informatycznej, tak więc nie wszędzie możemy uzyskać odpis w powyższy sposób.\nObecnie w Polsce trwa szeroko zakrojony proces zmigrowania ksiąg wieczystych, a więc ich zinformatyzowanie i przekształcenie z formy papierowej na formę elektroniczną. Niestety nadal w wielu placówkach księgi są papierowe, więc sposób pozyskania odpisu jest nieco inny niż w przypadku odpisu ze zmigrowanej księgi wieczystej.\nAby uzyskać odpis z papierowej księgi wieczystej tak samo jak w przypadku księgi zmigrowanej musimy znać jej numer. Gdy będziemy mieli starą księgę (papierową) wówczas numer ten jest oznaczony jako ciąg cyfr np. 123456. Nowy numer oprócz cyfr zawiera również skrótowo oznaczoną miejscowość.\nKod dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie - dla części miasta stołecznego Warszawy w granicach ustalonych dla dzielnic: Bemowo, Bielany, Ochota, Ursus, Włochy i Żoliborz oraz gminy Izabelin to np.WA1M/123456/9.\nJeżeli nie posiadamy numeru księgi, trzeba go będzie ustalić. W pierwszej kolejności należy zwrócić się do właściwego wydziału wieczystoksięgowego – mimo że sama księga jest papierowa, to ewidencja takich ksiąg jest zinformatyzowana, więc jej odnalezienie nie powinno zając wiele czasu. Jeśli to nie okaże się pomocne, wówczas takich informacji możemy doszukiwać się w starostwie sprawdzając numer księgi w ewidencji gruntów i budynków.\nW przypadku odpisu z księgi papierowej gotowe druki niestety nie istnieją. Taki wniosek musimy napisać sami. Musimy w nim umieścić:\na)\tnasze dane osobowe,\nb)\toznaczenie sądu i wydziału wieczysto księgowego,\nc)\toznaczenie, że jest to wniosek o wydanie odpisu z księgi wieczystej.\nWnosimy o wydanie odpisu z księgi wieczystej o numerze: ……. prowadzonej przez sąd rejonowy w …………. xxx Wydział Ksiąg Wieczystych.\nWniosek należy podpisać oraz opłacić znaczkami sądowymi lub przelewem na rachunek sądu. Wysokość zależy od grubości księgi, zwykle kwota ta wynosi około 30 zł. W przypadku przelewu należy również załączyć potwierdzenie przelewu.\nWniosek składamy osobiście w siedzibie sądu lub możemy przesłać go pocztą. Możemy monitorować doręczenie wniosku telefonicznie i próbować umówić się na konkretny termin odbioru odpisu z księgi. W odróżnieniu od ksiąg zmigrowanych, na odpis z księgi papierowej będziemy musieli czekać około 3 tygodni.\nOdpis z księgi możemy uzyskać jedynie w wydziale właściwym miejscowo dla nieruchomości.\nTreść odpisu z księgi papierowej jest prostsza w zrozumieniu dla osób, które nie miały nigdy z nią do czynienia.\nZ ustawy regulującej księgi wieczyste wynika, że są one jawne, a więc dostępne dla wszystkich. Nie można zasłaniać się ich nieznajomością co do wpisów w niej zawartych lub wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę. Tak więc zapoznać się z księgą może każdy w obecności pracownika sądu. Zasada ta polega na zagwarantowaniu każdej osobie swobodnego zapoznania się z informacjami w niej zawartymi, a co za tym idzie brak możliwości powoływania się na jej nieznajomość.\nZasada domniemania zgodności ze stanem prawnym\nDomniemywa się, iż prawo ujawnione w księdze wieczystej zostało wpisane w sposób zgodny z prawem a prawo, które zostało wykreślone nie istnieje. Domniemanie zgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym służyć ma pewności obrotu prawnego. Daje więc podstawy do funkcjonowania zasady rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych.\nZasada ta polega na tym, że osoba, która dokonuje czynności prawnej o skutkach rozporządzających z osobą uprawnioną, według treści księgi wieczystej nabywa własność lub inne prawo rzeczowe, choćby stan prawny ujawniony w księdze wieczystej nie był zgodny z rzeczywistym stanem prawnym.\nProwadzenie księgi wieczystej dla określonej nieruchomości zapewnia bezpieczeństwo w obrocie nieruchomościami oraz jest pomocne zarówno dla właścicieli jak i dla innych osób posiadających jakikolwiek tytuł prawny do danego terenu.\nPostępowanie wieczystoksięgowe wiąże się z koniecznością ponoszenia opłat sądowych. Zgodnie z ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 z późn. zm.) wysokość opłat kształtuje się w następujący sposób:\n•\tzałożenie księgi wieczystej 60 zł,\n•\twpis w księdze wieczystej własności, użytkowania wieczystego lub ograniczonego prawa rzeczowego (np. służebności drogi koniecznej, służebności mieszkania, hipoteki) 200 zł,\n•\twpis własności, użytkowania wieczystego lub spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu na podstawie dziedziczenia, zapisu lub działu spadku albo zniesienia współwłasności, niezależnie od liczby udziałów w tych prawach 150 zł,\n•\tsprostowanie działu I księgi wieczystej 60 zł.\nKiedy obowiązek zgłoszenia nabycia nieruchomości spoczywa na właścicielu\nJeżeli nieruchomość nie jest nabywana w drodze umowy sporządzanej w kancelarii notarialnej, to obowiązek zgłoszenia nabycia własności w księdze wieczystej spoczywa na tym kto daną nieruchomość nabył.\nKażda zmiana w sferze własności nieruchomości powinna być odzwierciedlona w jej księdze wieczystej. Jeśli przeniesienie własności następuje w drodze umowy sporządzanej przed notariuszem – wówczas to notariusz występuje z wnioskiem o dokonanie wpisu do księgi wieczystej bezpośrednio w podpisanym akcie.\nJeżeli jednak własność nabywana jest w drodze orzeczenia sądu (np. stwierdzenia nabycia spadku) czy decyzji administracyjnej, obowiązek zgłoszenia nowego stanu prawnego nieruchomości spoczywa na nowym właścicielu.\nksięgi wieczyste, kupno nieruchomości, odpis, wpis


„Uśmiechologia. Pozytywna strona myślenia” - czyli jak uśmiechnąć się… do siebie Nowa seria Michała Zawadki, skierowana do dzieci i dorosłych - już w sprzedaży! » EgoDziecka\nStart › Aktualności › „Uśmiechologia. Pozytywna strona myślenia” – czyli jak uśmiechnąć się… do siebie Nowa seria Michała Zawadki, skierowana do dzieci i dorosłych – już w sprzedaży!\nBądź szczęśliwy bo jesteś! Jesteś niezwykły – taki jaki jesteś! Świadomy siebie, pełen pasji, nawet tych jeszcze nieodkrytych. Ta seria to zaproszenie do pięknej podróży – w głąb siebie, do poczucia własnej wartości … DO UŚMIECHU.\nSkierowana do dzieci i młodzieży, uśmiechnięta i pozytywna, chociaż poruszająca poważne tematy – taka jest „Uśmiechologia. Pozytywna strona myślenia” .\n„Uśmiechologia. Pozytywna strona myślenia” część 1, to książka dedykowana dorosłym odbiorcom i mająca na celu poszerzenie ich dotychczasowych umiejętności i wiedzy wychowawczej. Wszystko po to by sukcesywnie mogli wspierać swoich potomków (a także uczniów) w rozwoju, jak również zbliżyć się w relacji z dziećmi i sami się rozwijać. Będąc towarzyszem młodego człowieka, w drodze do poznania siebie, dowiedzą się jak mogą wzmocnić nawyki i pozytywne myślenie u dzieci, wspierać ich potencjał oraz jak zmienić znajome wszystkim, karcące ocenianie na inspirujące docenianie.


Mental body - nowatorska forma ćwiczeń - Aktywni\n» Mental body - nowatorska forma ćwiczeń\nMental body - nowatorska forma ćwiczeń\nAutor: AKTYWNI.PL Data publikacji: 2010-12-15\nTagi: body & mind, joga, medytacja, mental body, nowoczesny fitness, stres, techniki relaksacyjne Zdrowa forma\nMental Body to unikatowy system ćwiczeń inspirowany klasyczną Hatha Yogą i Ashtanga Yogą. Połączenie lekcji wzmacniającej, intensywnego stretchingu oraz relaksacji. Zajęcia bardzo ładnie rozbudowują układ mięśniowy, rzeźbią ciało, odprężają i rozciągają.\nPodczas tradycyjnych ćwiczeń fitness te same ruchy powtarzane są w tempie 130 uderzeń na minutę. W mental body muzyka jest wolniejsza i wynosi ok. 80-118 uderzeń na minutę. Ułatwia to skupienie się na wykonywanych ćwiczeniach, przez co ważna staje się staranność ich wykonania, a nie ilość.\nJest on szczególnie polecany dla tych, którzy chcą zwiększyć siłę swoich mięśni. Ćwiczenia te skutecznie wyszczuplają sylwetkę. Po dwóch tygodniach wytrwałych treningów zauważysz zdecydowaną poprawę rzeźby ciał. Formuła to coraz popularniejsze body&mind.\nMental body wymaga pełnego zaangażowania, trzeba zapomnieć o codziennych stresach, i problemach i skupić się na odczuwaniu własnego ciała, koncentracji na wlasnym oddechu, każdym ruchu i ćwiczeniu.\nZajęcia łączą w sobie elementy ćwiczeń aerobowych, jogi, pilatesu i tańca klasycznego. Programem został stworzony w warunkach szkoły Open Mind Health & Fitness Idea.\nSprawą priorytetową jest skupienie się na wykonywanych ruchach. Ćwicząc dbamy przede wszystkim o jakość trening.u Musimy wyobrażać sobie jak nasze mięśnie napinają się w czasie poszczególnych ćwiczeń, odczuwać korzyści, jakie przynoszą nam one. W mental body ruch zaczyna się w mózgu. Najpierw powstaje impuls do jego wykonania, jego następstwem jest wykonane ćwiczenie.\nTrening Mental Body opiera się na założeniu, że trenując w sposób mentalny, świadomie wykonując ćwiczenia, podnosi się efektywność tych ćwiczeń. Podaje się, że w ten sposób można osiągnąć nawet dwa razy lepsze rezultaty.\nDlatego podczas zajęć Mental Body, instruktor na bieżąco opisuje trenującym, co dzieje się z ich mięśniami podczas wykonywania danych ruchów oraz mówić co powinni odczuwać podczas napinania, rozluźniania czy też rozciągania poszczególnych partii ciała. Instruktor podaje też w jakim celu ćwiczenie jest wykonywane oraz podaje jak prawidłowo oddychać.\nTaki trening zapewni nam dobre zdrowie i równowagę. Nic więc dziwnego, że w klubach fitness zajęcia mental body wprowadzane są coraz częściej.\nIdealny sport dla nienawidzących ćwiczeń – cz.I\nNa szczęście treningi prozdrowotne są coraz bardziej popularne! A nie tylko siłka! Polecam poczytać: http://trenerpersonalny-pozna…


Praktyczne zastosowanie nowych danych w Narzędziach dla webmasterów | Marketing w Internecie\nIdentyfikacja najbardziej efektywnych pod względem klikalności treści?\nJeżeli posegreguję moje słowa kluczowe według wskaźnika klikalności, otrzymam te słowa kluczowe, które mają najwyższą klikalność w obrębie wyników wyszukiwania.\nAnaliza słów kluczowych i wyników wyszukiwania dla tych wyników pozwolą sprawdzić, które formy prezentacji mojej treści w wynikach wyszukiwania najlepiej się sprawdzają.\nJak widać w powyższym przykładzie w przypadku mojej witryny dobrze sprawdzają się artykuły pisane w formie „zasad”.\nIdentyfikacja i analiza słów o najwyższym potencjale i znaczeniu\nJeżeli posegreguję słowa kluczowe według ilości wyświetleń i kliknięć znajdę te słowa kluczowe, z którymi może się wiązać największy potencjał jeśli chodzi o poziom ruchu.\nAnalizując słowa kluczowe o największej ilości wyświetleń:\nidentyfikuję te słowa kluczowe, które nie są zbytnio związane z treścią mojej strony\nNa poniższym przykładzie nie powinienem się bawić niską klikalnością takich słów kluczowych jak „maps google”, jako, że nie są one związane z moją stroną internetową.\nNawet jeżeli byłby tych wyświetleń kliknięcia to i tak ruch internetowy z nimi związany, będzie miał niską jakość. Poniżej widać, że współczynnik odrzuceń dla tego słowa kluczowego wynosił prawie 95% (prawie 95% użytkowników, którzy przyszli z tego słowa kluczowego opuściło witrynę bez przechodzenia na kolejną podstronę serwisu).\nwyszukuję potencjalne słowa kluczowe – gwiazdy\nWyszukuje słowa kluczowe, które są ważne z punktu widzenia treści mojej witryny i mają niski współczynnik klikalności. Sprawdzam, czy niski współczynnik klikalności wynika z niskiej pozycji w wynikach wyszukiwania (trzeba walczyć o pozycję) czy też z mało atrakcyjnego opisu mojej strony w wynikach wyszukiwania (trzeba zmodyfikować opis w wynikach).\nStosunkowo spory potencjał i niską klikalność w moim przypadku ma słowo kluczowe „marketing”. Jest ono na stosunkowo niskiej pozycji, a opis może nie być adekwatny do oczekiwań użytkowników.\nPo sprawdzeniu danych w Google Analytics widzę, że te słowo kluczowe nie jest zbyt efektywne w odniesieniu do mojego serwisu (dość wysoki współczynnik odrzuceń, niski czas na użytkownika i itp).\nanalizuję klikalność szczególnie ważnych słów kluczowych\nSzczególne znaczenie mają słowa brandowe i związane z naszym serwisem. Klikalność dla słowa kluczowego „ittechnology” rzędu 43% to wysoki wskaźnik. Gdzie się jednak podziało pozostałe 57% (dane analizuję dla Polski, więc nie ma efektu szukania spraw związanych z technologią).\nAnaliza działań pozycjonerskich i SEO\nCiekawym działaniem może się okazać analiza stosunku kliknięć słów kluczowych do ilości wyświetleń naszej strony w wynikach wyszukiwania. Możemy wtedy sprawdzić, czy większa obecność naszej strony w wynikach wyszukiwania (więcej wyświetleń naszej strony w obrębie wyników wyszukiwania) idzie w parze z większą ilością przejść na witrynę.\nW tym przypadku ze wzrostem ilości wyświetleń nie idzie wzrost ilości kliknięć.\nwyświetlaniu witryny na zapytania, które nie są związane z treścią mojej witryny\ndziałaniach konkurencji, która optymalizuje opisy witryny w wynikach wyszukiwania\nrozszerzaniu listy słów kluczowych, na które pojawia się witryna wraz z spadkiem pozycji w obrębie tych pozycji.\nDane w interfejsie Narzędzi dla webmasterów\nNowe dane można znaleźć w interfejsie Narzędzi dla webmasterów w sekcji Twoja witryna w Sieci -> Zapytania najczęściej powodujące wyszukanie.\nInterfejs pozwala na sprawdzanie danych dla poszczególnych segmentów wyszukiwania w Google – grafika, wyszukiwanie w urządzeniach przenośnych, tradycyjna wyszukiwarka i itp.\nPozwala również na filtrowanie danych w przypadku, kiedy chcemy dotrzeć do określonych słów kluczowych (np. chciałbym sprawdzić wszystkie słowa kluczowe zawierające wyraz „adwords”).\nWyglad linku po wklejeniu na stronie: Praktyczne zastosowanie nowych danych w Narzędziach dla webmasterów\nPraktyczne zastosowanie nowych danych w Narzędziach dla webmasterów\n5 komentarzy to “Praktyczne zastosowanie nowych danych w Narzędziach dla webmasterów”\n# Kornel on 16 Kwi 2010 at 09:41\nBardzo ciekawa funkcjonalność – jestem na etapie analizowania. Od pewnego czasu mamy podobne narzędzie łączące dane z Analyticsa z pozycjami oraz danymi odnośnie linkowania wewnętrznego. Widzę jednak spore rozbieżności…\n# Poliman on 29 Kwi 2010 at 11:52\nDo tej pory często widać rozbieżności między statystykami googla np. adwords a samym analyticsem. Dobrze, że Google stara się cały czas pracować nad swoimi narzędziami, ciekawe jak będzie z tym.\n# Changes in Google webmaster tools « digital marketing on 03 Cze 2010 at 23:30\n[…] http://www.ittechnology.us/praktyczne-zastosowanie-nowych-danych-w-narzedziach-dla-webmasterow/ […]\n# kurtz on 29 Cze 2010 at 13:37\nPorównując dane między analytics a narzędziami dla webmasterów zauważyłem rozbieżności w danych. W analytics mam więcej( prawie o 300% więcej wejść na stronę na dane słowo) niż na podstawie danych z „narzędzi”. Myślałem,ze wpływ na to może mieć adwords, ale tu też..mam inne dane nt. wejść. Pytanie do Was: „o co kaman?:)” z tym wszystkim, które statystyki są bardzie dokładne, na co zwracać uwagę, gdzie tkwi problem i jak go rozwiązać??\n# Jak szybko obserwować zmiany w ruchu organicznym z Google – nowa funkcja w Narzędziach dla webmasterów on 06 Paź 2010 at 21:14\n[…] hasła obok informacji o słowach kluczowych i pozycjach słów kluczowych, które zostały wprowadzone już jakiś czas temu, można znaleźć informacje na temat procentowych zmian danych. Dane te pokazują wzrost lub […]


Francja. Wstrzymano pracę reaktora atomowego w Dieppe z powodu zagrożenia korozją - Polsat News\nFrancja. Wstrzymano pracę reaktora atomowego w Dieppe z powodu zagrożenia korozją\n14.01.2022, 05:50 Świat\nWikimedia/Energi-vore Photographe : Francis Chanteloup (EDF)/Zdjęcie ilustracyjne\nZatrzymano reaktor atomowy we Francji. Zagrożenie korozją\nReaktor atomowy Penly 1 w elektrowni w Dieppe, w Normandii, został zatrzymany z powodu zagrożenia wywołanego korozją i problemami spoin. To piąty reaktor, którego pracę przerwano we Francji od grudnia - podaje w czwartek dziennik "Ouest-France".\nFrancuski minister zdrowia zakażony koronawirusem\nW czterech reaktorach zamkniętych w grudniu również pojawiły się problemy spoin. "Wady wykryte w (czterech) reaktorach ostatniej generacji zostały stwierdzone w kolejnym reaktorze" - powiedziała agencji AFP wicedyrektor IRSN Karine Herviou, nie podając dodatkowych szczegółów.\nMacron: atom to jedyny sposób na suwerenność energetyczną\nW grudniu 2021 roku prezydent Francji Emmanuel Macron ogłosił, że energia atomowa to jedyna możliwość produkcji energii w sposób suwerenny. Podkreślił, że również eksperci uznali, iż energia atomowa jest częścią dekarbonizacji. Ogłosił też, że do roku 2030 jego rząd chce zainwestować miliard euro w małe nuklearne reaktory modułowe (SMR) w ramach programu nazwanego "Francja 2030".\nZOBACZ: Chiny. 150 reaktorów atomowych powstanie w ciągu 15 lat\nW czerwcu ubiegłego roku badanie opinii publicznej przeprowadzone na zamówienie EDF - głównego francuskiego dostawcy elektryczności i operatora elektrowni jądrowych wskazało, że 43 proc. respondentów uznało, że atom to energia przyszłości, 30 proc. wyraziło przeciwną opinię. Jednak 49 proc. badanych obawia się zagrożenia, jakie stanowić może wypadek lub atak terrorystyczny na elektrownię jądrową.\nWydłużenie eksploatacji elektrowni\nZOBACZ: Hiszpania. Pożar elektrowni atomowej w Katalonii. Zginął strażak, są poszkodowani\nPomysł ten jest wciąż przedmiotem debaty we Francji, mimo że ASN zapowiedział że konieczne byłyby zmodyfikowanie siłowni, jak podwojenie lub nawet trzykrotne zwiększenie ilości wody używanej do schładzania rdzenia reaktora w razie poważniejszej awarii, poprawa bezpieczeństwa silosów, w których przechowywane jest paliwo jądrowe. Ponadto konieczne byłyby ulepszenia zabezpieczeń na wypadek zagrożeń wynikających ze zmian klimatycznych, jak powodzie czy ponadprzeciętne fale upałów.


Północna Izba Gospodarcza - Kalendarz\nIzbowy wyjazd na Majówkę\nWzorem lat ubiegłych chcielibyśmy zaprosić Państwa na kolejny, izbowy wyjazd turystyczny. W związku ze zbliżającym się długim weekendem majowym przygotowaliśmy dla Państwa atrakcyjna ofertę wyjazdu na Majorkę. Więcej...\nObiadek Izbowy z Dyrektorem ZUS\nInformujemy, że następny Czwartkowy Obiadek Izbowy odbędzie się 25 kwietnia br. w restauracji Ładoga w Szczecinie. Tym razem naszym gościem specjalnym będzie Dyrektor szczecińskiego Oddziału ZUS – Zbigniew Zalewski. Więcej...\nSpotkanie Inauguracyjne Komisji ds. współpracy środowiska naukowego z otoczeniem gospodarczym\nZapraszamy na spotkanie Komisji ds. współpracy środowiska naukowego z otoczeniem gospodarczym, zainicjowananej przez Europejską Wyższą Szkołę Prawa i Administracji z siedzibą w Warszawie.\nSpotkanie odbędzie się w siedzibie Północnej Izby Gospodarczej 25 kwietnia o godz. 13:00.\nZamek zaprasza na: OGÓLNOPOLSKI FESTIWAL POLSKIEJ ANIMACJI O!PLA - Szczecin\nPodstawą festiwalu będzie konkurs najnowszej polskiej animacji dla dorosłych, przeprowadzony w 21 miejscach festiwalowych. Filmy prezentowane będą w czterech kategoriach: STUDYJNEJ, SZKOLNEJ, OFF, WIDEOKLIP. Jedynymi jurorami będą widzowie biorący udział w projekcjach. Więcej...\nSpotkanie informacyjne w Gryfinie\nLokalny Punkt Informacyjny Funduszy Europejskich w Pyrzycach zaprasza do udziału w spotkaniu informacyjnym „Zbuduj swój sukces - fundusze dotacyjne i pozadotacyjne dla rozwoju przedsiębiorczości”. Więcej...\nZamek zaprasza na: Recital Krzysztofa Jakowicza\nRecital ukazujący muzyczne inspiracje Witolda Lutosławskiego i jego kompozycje skrzypcowe, połączony ze wspomnieniami Krzysztofa Jakowicza oraz prezentacją pamiątek artysty po zmarłym kompozytorze. Więcej...\nElitarne warsztaty: Etykieta w biznesie\nWszystkich przedsiębiorców zachęcamy serdeczie do uczestnictwa w elitarnych warsztatach z cyklu Biznesowy Savoir-vivre, które odbędą się w pensjonacie wypoczynkowym w Międzywodziu w dniach 18-19 kwietnia br. Więcej...\nWspółpraca firm z Polski i Rosji - spotkanie z ekspertem\n18 kwietnia br. na zaproszenie Sądu Arbitrażowego Pomorza Zachodniego Szczecin odwiedzi p. Marina Nikołajewna Ficak - Prezes Sądu Polubownego dla Rozstrzygania Sporów Gospodarczych przy Kaliningradzkiej Izbie Przemysłowo-Handlowej a jednocześnie Zastępca Przewodniczącego Kaliningradziej Izby Przemysłowo-Handlowej. Więcej...\nSzkolenie: Forma prawna prowadzonej działalności a ryzyka...\nPółnocna Izba Gospodarcza – jako instytucja wspierająca rozwój przedsiębiorstw w naszyn rejonie, wraz z Marią Olszewską i Marcinem Kubica, mają przyjemność zaprosić Państwa na bezpłatne szkolenie pt. „Forma prawna prowadzonej działalności a ryzyko gospodarcze, prawne, finansowe w obszarze zarządzania długoterminowego”. Więcej...\nW dniach 13-14 kwietnia na terenie MTS trwać będą Targi Motoryzacyjne MOTOSHOW. W targach wezmą udział wystawcy znanych marek z całej Polski. Zaprezentują najnowsze modele swoich samochodów. Dziesiątki firm: dealerów aut osobowych i użytkowych, motocykli, firm z zakresu tuningu, car audio, akcesoriów i wyposażenia serwisów zaprezentuje swoje najnowsze produkty i nowinki technologiczne. Więcej...\n< Kwiecień 2013 >