23 maja 2012, 12:54\nFoto: TVN24/TVN Warszawa | Video: TVN24/TVN Warszawa Protestujący obrzucili budynek Sejmu papierem toaletowym\nPapier toaletowy, opony i głośne okrzyki - tak wyglądał finał dzisiejszego protestu taksówkarzy w Warszawie. Protestowali oni przed Sejmem przeciwko zapowiadanej deregulacji ich zawodu. Manifestacja dobiegła już końca, a taksówkarze rozeszli się. Wcześniej taksówki blokowały główne ulice Warszawy i innych miast. W stolicy utworzyły się gigantyczne korki. Policja karała blokujących ruch mandatami i wnioskami do sądu.\nTaksówki zablokowały Kraków. "Brak kompetencji rządzących"\nProtestujący zaczęli się rozchodzić w momencie, gdy można było usłyszeć zbliżające się na sygnale radiowozy oddziałów prewencyjnych. Manifestacja była legalna, bo wcześniej została przez zarejestrowana. Taksówkarze obrzucali budynek parlamentu papierem toaletowym. Przynieśli ze sobą także opony, których jednak nie podpalili.\nRano protest miał inną formę - dużo uciążliwszą dla mieszkańców Warszawy i innych większych miast. Taksówkarze blokowali ruch na ulicach.\nW stolicy zebrali się o 7 rano przy ulicach: Stalowej, Powązkowskiej, Al. Jerozolimskich i Jubilerskiej, a także na parkingu przy torze łyżwiarskim na Stegnach. Następnie powoli wyjechali na ulicę. Około godziny 11.00 rozpoczęli akcję pod Sejmem, gdzie jednak przyszli pieszo.\nWideo: TVN24 / TVN Warszawa Taksówkarze od rana blokowali Warszawę\nCzęść kierowców próbowała "uciec" z ul. Ostrobramskiej ulicą Zamieniecką i dalej Grochowską. Zdesperowani pasażerowie autobusów wysiadali z nich.\nOburzenia protestem nie kryli zwykli kierowcy. - Każdy ma prawo do protestu, ale w ten sposób utrudniają życie przede wszystkim osobom, które próbują dojechać do pracy. To co się dzieje jest po prostu skandalem - mówił jeden z kierowców, stojący w korku na ul. Bitwy Warszawskiej.\nPolicjanci przed południem karali taksówkarzy mandatami i wnioskami do sądu. Jak zapewnił Mariusz Sokołowski z KGP, w związku z akcją protestacyjną taksówkarzy policja "nie odnotowała poważniejszych incydentów".\nWrocław, Gdańsk, Kraków\nProtesty odbyły się też w innych miastach. We Wrocławiu taksówkarze z niemal godzinnym opóźnieniem (ok. godz. 8) wyjechali z parkingu spod wrocławskiej Magnolii i przejechali w stronę placu Jana Pawła II. Jak poinformował reporter TVN24 z powodu opóźnienia przejazd przez miasto nie był aż tak powolny. Nie zatamował ruchu na tyle uciążliwie, co w Warszawie. Taksówkarzy było też mniej, niż zapowiadano. Ze stu kierowców pojawiło się około 50.\nWideo: TVN24 Taksówkarze protestowali we Wrocławiu (TVN24)\nManifestacja zakończyła się przed Urzędem Wojewódzkim, gdzie na ręce wojewody taksówkarze złożyli petycję do rządu będącą wyrazem sprzeciwu wobec planów deregulacji ich zawodu.\nTaksówkarze protestowali dziś także w Krakowie.\nW Gdańsku protest rozpoczął się o godz. 10. Kierowcy trójmiejskich korporacji przejechali pod Urząd Wojewódzki w powolnym tempie.\nNa początku marca minister sprawiedliwości Jarosław Gowin ogłosił listę 49 zawodów, do których ma być ułatwiony dostęp, m.in. trenera sportu, notariusza, przewodnika turystycznego czy taksówkarza.\nCi ostatni od razu zapowiedzieli, że jeżeli rząd planów nie zmieni, zablokują Warszawę 8 czerwca - w pierwszy dzień piłkarskich mistrzostw Europy. Narzekali, że nie mieli okazji przedstawić argumentów ministrowi. Udało się to w czasie debaty ''Otwieracz Zawodów'' (16 kwietnia). Wówczas minister uznał argumenty za przekonujące i obiecał spotkanie.\nSłowa dotrzymał. Na spotkaniu przewoźników reprezentowało pięcioro przedstawicieli organizacji zawodowych (m.in. Zrzeszenia Transportu Prywatnego i Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Taksówkarzy ''S''). Jednak niezadowoleni z wyniku rozmów zapowiedzieli protesty.\nKomentując środowy protest na antenie Radia ZET, minister Gowin powiedział, że jest nim zaskoczony, bo - według niego - propozycje resortu w sprawie taksówkarzy są "bardzo łagodne".\nPrezydenci powiedzieli mi, że nie musi być tak, że w każdej sprawie decyduje rząd; zostawcie tę decyzję w naszych rękach\nWedług projektu kandydaci na taksówkarzy nie musieliby już odbywać kursu i zdawać egzaminu z topografii miasta, przepisów porządkowych i prawa pracy. Dla wykonywania tego zawodu pozostałby zaś obowiązek niekaralności.\nGowin powiedział, że resort - za radą m.in. prezydent Warszawy Hanny Gronkiewicz-Waltz - chciałby pozostawić decyzję o egzaminach w gestii samorządów. - Prezydenci powiedzieli mi, że nie musi być tak, że w każdej sprawie decyduje rząd; zostawcie tę decyzję w naszych rękach - dodał.\n- Mam wrażenie, że ogromna większość taksówkarzy nie zna tych propozycji, tylko dają się podżegać swoim związkowcom - oświadczył minister.\nPremier Donald Tusk podczas środowej konferencji prasowej w sejmie zaapelował do taksówkarzy, aby uszanowali prawo do demonstracji i "nie znęcali się nad mieszkańcami" miast, w których organizują protesty. - Będziemy działać coraz energiczniej wszędzie tam, gdzie prawo będzie naruszane i będzie w dodatku łamane w taki sposób, który staje się coraz bardziej uciążliwy dla mieszkańców - zapowiedział.\nPremier zaapelował także do taksówkarzy, aby korzystali z prawnych form protestu. Przypomniał, że taksówkarze mają zgodę na demonstrację przed Sejmem, natomiast nie mają zgody na blokowanie ruchu poza miejscem wyznaczonym do demonstracji.\njak, pk/ktom//bgr/k ,gak


Zmiany kadrowe w Ruchu Chorzów - Strona 771 - Forum kibiców Ruchu Chorzów\nStrona 771 z 805\n#11551 Post autor: Elmer » 19 sty 2019, o 21:29\nMnie Kulejewski nie przekonuje. Dla mnie jak już to jako zmiennik albo na wyp. żeby zbierał doświadczenie.\nTo będzie wiosna Walskiego!\n#11552 Post autor: wiesiek1 » 20 sty 2019, o 10:38\nDo kiedy Walski ma kontrakt ? Znowu może być tak, że jak zawodnik zacznie dobrze grac to stracimy go za darmo. Przedluzac trzeba teraz, jak zostanie zauwazony to po ptokach. Rowniez uwazam, ze za Wleciala poczynil duzy postep jednak zeby stwierdzic to na pewno nadchodzaca runda musi to potwierdzic.\n#11553 Post autor: HKSADIK » 20 sty 2019, o 11:05\n19-latek podpisał trzyletni kontrakt z opcją przedłużenia o kolejny rok\nKontrakt podpisał latem 2016.\n#11554 Post autor: wiesiek1 » 20 sty 2019, o 11:10\nCzyli z przedluzeniem zostalo mu 1,5 roku. Malo.\n#11555 Post autor: HKSADIK » 20 sty 2019, o 11:20\nTak na szybko zerknalem na kadre. Latem konczy sie troche kontraktow, ale wiekszosc ma opcje przedluzenia o rok. Duriska, Giel( koniec wypozyczenia i jak juz to moze tego drugiego uda sie zakontraktowac), Kulejewski, Walski Miahkov, Mandrysz, Podgorski, Kedziora-wszyscy z opcja przedluzenia kontraktu. Nie wiadomo co z Boguszem, bo ten tez niby ma jakas opcje, ale to jeden wielki znak zapytania. Urbanczyka nie licze\nNie umiem znalezc do kiedy kontrakt ma Balicki.\n#11556 Post autor: HullCityFC » 20 sty 2019, o 11:35\nWy myslicie ze dzialacze nie chca podpisac czy przedluzac? Przedluzyc to my mozemy kontrakt z jakims juniorem z akademii a nie z wyrozniajacym graczem. Menedzerowue radza takiemu Boguszowi sie wstrzymac do konca\n#11557 Post autor: HKSADIK » 20 sty 2019, o 11:39\nTak na powaznie to nikt w zadne przedluzenie kontraktu przez np. takiego Bogusza nie wierzy, ale niby jest jakas opcja w umowie.\nGW pisze: Rozpoczęliśmy je krótko po jego debiucie w pierwszym zespole, a około dwóch miesięcy temu przedłożyliśmy Boguszowi propozycję nowego kontraktu. Obecna umowa obowiązuje do 30 czerwca 2019 r., zawiera jednak klauzulę, która mówi, że jeśli klub do 31 marca przedstawi propozycję przedłużenia, to jest możliwość jego przedłużenia o rok. Zakładam, że w tym okienku Mateusz nas nie opuści. Nie jesteśmy tym zainteresowani – podkreśla Ziętek.\nA czy cos z tego bedzie to nie wiem, znajac nas to odejdzie za darmo(ekwiwalent)\n#11558 Post autor: wiesiek1 » 20 sty 2019, o 12:14\nJakas dziwna ta umowa swoja droga. Zawodnik od stycznia 2019 moze podpisac umowe z innym klubem a my do konca marca 2019 mamy czas zeby ja przedluzyc. Cos tutaj sie kupy nie trzyma.\n#11559 Post autor: Elmer » 20 sty 2019, o 20:20\nCo się dzieje obecnie z Zawalem? Informacji o odejściu nie było, kontrakt ma chyba ważny.\n#11560 Post autor: jajo » 20 sty 2019, o 23:04\nz tego co slyszalem, to skonczyl z gra w pilke.\n#11561 Post autor: scaneRboy » 21 sty 2019, o 05:19\nZ tego co mowil Kowal, na tym poziomie zarobkow nie ma sie co dziwic.\n#11562 Post autor: niebieski73 » 21 sty 2019, o 11:09\nPo 16 latach z Ruchem żegna się nasz wychowanek, Maciej Urbańczyk. Kontrakt pomocnika został rozwiązany za porozumieniem stron\nMaćkowi dziękujemy za wszystkiego lata spędzone przy Cichej i grę w barwach Niebieskich. Życzymy powodzenia w dalszej karierze. Do zobaczenia!\n#11563 Post autor: miechowiner13 » 21 sty 2019, o 11:12\nWielkie podziękowania, różnie bywało, ale cały czas byłeś. Powodzenia w dalszej karierze, a może jeszcze kiedyś do nas wrócisz. Mam nadzieję, że o Ruchu będziesz się wypowiadał tylko dobrze i nie pójdziesz śladem kilku osób, które jak odeszły to sobie zaczęły nagle podśmiechujki robić.\n#11564 Post autor: Ozor » 21 sty 2019, o 11:12\nświetna informacja z rana\n#11565 Post autor: niebieski73 » 21 sty 2019, o 11:47\n21 sty 2019, o 11:12\nChyba lepiej by było, gdybyśmy na nim coś zarobili, a tak kolejny odszedł za free.\nUżytkownicy przeglądający to forum: Bing [Bot], HullCityFC i 15 gości


Największe cięcia w MON. Ograniczą inwestycje - Forum Money.pl\nNajwiększe cięcia w MON. Ograniczą inwestycje\nMoney.pl / 2009-01-30 09:43\nKomentarze do wiadomości: Największe cięcia w MON. Ograniczą inwestycje.\nRe: Największe cięcia w MON. Ograniczą inwestycje\n!!www!! / 193.111.166.*\t/ 2009-01-30 12:29\ntroszkę pensji żołdakom zabrać ale tylko tym co siędzą w koszarach i nic nie robią a po kilkunastu latach emeryturka. misje tez kosztowne - wiec nalęzy powoli je kończyć. 120 tys armii po co?\nRicko / 83.31.208.*\t/ 2009-01-30 11:23\nZapewne "dziwnym trafem", MON (czytaj wszechwiedzący generałowie, w których cywilni ministrowie, często sami nie będący nigdy w wojsku są zapatrzeni jak w obraz) zrezygnuje z zakupu sprzętu produkowanego przez polskie przedsiębiorstwa. Natomiast kupowany od zagranicznych producentów okaże się być niezbędnym. I to wszystko dzieje się kosztem polskiej "zbrojeniówki", bezpieczeństwa naszych żołnierzy na misjach, a nawet naszej ojczyzny. Ale ufam, że pracownicy zbrojeniówki upomną się w końcu skutecznie o swoje miejsca pracy (czytaj interes narodowy) i doprowadzą do rozpędzenia tej wpływowej i wychowanej w sowieckich szkołach grupy generałów. Najlepszym dowodem na postępowanie i faktyczne morale generalicji jest historia z rodzinami zabitych pilotów Casy. A poprawi się dopiero wtedy, gdy politycy w końcu zrozumieją, że miejsce wojska i ich dowódzcow jest w koszarach, a nie ministerstwach, agencjach i agendach rządowych.\nrura / 85.178.155.*\t/ 2009-01-30 10:41\npaskudne kacapy z PO rozlozycie nasz kraj na lopatki...\nbubu / 2009-01-30 10:18 / Bywalec forum\nPisałem o tym kiedyś na jednym z blogów - jak to możliwe że za tego typu projekty przygotowuje Min Boni (Minister bez teki) a nie Min Gospodarki I Min Finansów którzy konstytucyjnie za te kwestie odpowiadają?. Min Boni nie był nawet członkiem rządu kiedy opracowywał "polskiego Paulsona" na 91 mld. To jakiś obłęd!\nOsobną kwestią pozostaje fakt iż rząd zamiast nowelizować łamie uchwaloną własnymi głosami ustawę budżetową a także ustawę o modernizacji armii. Może to doprowadzić do poważnego kryzysu politycznego.\nRe: "Dziennik" cięcia w MON i MSZ\namadeusz2 / 79.188.238.*\t/ 2009-01-30 09:43\nwogóle zlikwidujcie nasza armię. Niech ruskie z putinem nasz bronią , i będzie gaz i ropa i mogielwicz ze swoją ruską mafia będzie nas obsługiwał i będzie GIT platfusy !\ni nie zapomnijcie na placu Defilad postawić pomnika wdzięczności ruskim, oj wałęsa będzie zadowolony. Pamiętam jak w zeszłym roku wołał publicznie że Rosję trzeba przeprosić ! przed wyjazdem tuska do pułkownika KGB.\nNiemcy: Największe od lat cięcia podatkowe\nSzczygło: Cięcia w MON zniszczą polską armię\nPutin: Też możemy ograniczyć zagraniczne...\nKogut ograniczy inwestycje?\nPrezes zapowiada: JSW czeka cięcie kosztów\nChiny rozkręcają inwestycje i tną podatki....


Ghost Stories - troszkę straszno... – GamesFanatic.pl\nHome | Targi w Essen | Essen 2008 | Ghost Stories – troszkę straszno…\nPosted by: Ja_n in Essen 2008, Gry dla graczy 21 listopada 2009\t24 komentarze\nTargi gier planszowych Spiel’08 w Essen przyniosły coś w rodzaju przełomu wśród gier kooperacyjnych. Wcześniej ten typ gier był raczej rzadkością, czymś oryginalnym i niezwykłym. W 2008 roku na rynku pokazały się przynajmniej cztery tytuły, które dzisiaj mają już ugruntowaną pozycję i są uznawane za szeroki kanon gier kooperacyjnych. Mam na myśli oczywiście Battlestar Galactica, Space Alert, Pandemic i Ghost Stories.\nPierwsza z tych gier jest dość specyficzna – nastawiona raczej na klimat, powiązana z serialem, wprowadza graczy w świat knucia, spisków, intryg i podejrzeń dzięki wykorzystaniu zdradzieckich Cylonów. Space Alert to też gra szczególna, rozgrywka w czasie rzeczywistym, w pośpiechu i chaosie na pewno nie jest typowa dla gier kooperacyjnych. Za to dwie ostatnie gry są przedstawicielami bardziej klasycznego podejścia, następcami idei rzuconej w roku 2000 przez Reinera Knizię. To tytuły, w których wszyscy gracze zgodnie łączą wysiłki aby pokonać zagrożenia stawiane przed nimi przez mechanikę gry (czy też – jak nazywają to niektórzy – przez tekturę). Nie ma zdrajców, podejrzeń, knucia. Jest raczej optymalizacja posunięć, wspólne rzucanie dobrych pomysłów, negocjowanie wspólnej strategii, typowe współdziałanie w grupie. Dlatego właśnie w recenzji jednej z nich nie sposób uniknąć porównań między tymi grami.\nTo co znajdziemy w Ghost Stories robi niemałe wrażenie. Dziewięć sporych, dwustronnych żetonów tworzących planszę (o zmiennym układzie), cztery plansze graczy (dwustronne, o innych cechach specjalnych z każdej strony), kilka efektownych kości, gruba talia z duchami, dodatkowo karty z przerażającymi inkarnacjami Wu-Fenga, sporo dodatkowych żetonów no i figurki graczy, Buddy oraz duchów. Wszystko na rewelacyjnym poziomie graficznym – niezwykle efektownie i klimatycznie narysowane. No i te figurki – o ile figurki taoistów (graczy) są średnio udane, to już figurki Buddy, a zwłaszcza kapitalne figurki duchów nawiedzających są niezwykłe.\nInstrukcja (a właściwie trzy instrukcje w trzech językach) jest napisana przejrzyście i zaopatrzona w odpowiednią liczbę rysunków i przykładów. Graficznie nawiązuje do klimatu i grafik z gry. Mimo że towarzyszy jej dwustronna karta pomocy zawierająca objaśnienia najważniejszych ikon z gry, nie jest łatwo znaleźć w niej interesujący nas detal, który wyleciał z głowy w trakcie rozgrywki. Kilka razy szukałem informacji o tym jak używać znaczników jin-jang i za każdym razem zajęło mi to trochę czasu.\nFabuła i zasady\nSiadając do Ghost Stories naszym zadaniem nie będzie ocalenie świata przed globalnym zagrożeniem. Nie próbujemy też ocalić Dobra przed Złem. Nie musimy brać na siebie odpowiedzialności za ludzkość ani za nic równie onieśmielającego. Wszystko o co nam chodzi to ochrona zapadłej chińskiej wioski (jakich w Chinach pewnie więcej niż obywateli naszego pięknego i dumnego kraju) przed (pewnie i tak wyimaginowanymi) duchami. Ba – nie chodzi nawet o całą wioskę. Wystarczy że uchronimy dwie trzecie wsi, resztę możemy bez wielkiej szkody oddać zjawom. Maszkary będą napierały ze wszystkich stron i nie dadzą nam chwili wytchnienia. Sugestywne figurki duchów chcących przejąć kontrolę nad wsią będą spędzać wieśniakom sen z powiek, a okrutne wyczyny duchów dręczących będą przyprawiać naszych taoistów o dreszcze. Nie należy też zapominać o duchach nicnierobiących, które zajmują tylko miejsce przydatne do upychania nadciągających zmor na planszy. Te leniwe nieroby wprawdzie nie są groźne same z siebie, za to wciąż brakuje czasu żeby się z nimi rozprawić i zwolnić miejsce dla kolejnych upiorów.\nGhost Stories oferuje cztery stopnie trudności rozgrywki. Nie raz widziałem kozaków, którzy uznawali najłatwiejszy poziom trudności za przeznaczony dla dzieci i zaczynali zabawę od drugiego. Potem z niewyraźną miną musieli przyznać się do porażki, jeśli nie klęski. Krótko mówiąc – najłatwiejszy poziom trudności jest w sam raz na pierwszą grę, od niego należy zaczynać. Rozgrywka na pewno nie będzie spacerkiem, a wygrana wcale nie będzie przesądzona. W tym pierwszym, najłatwiejszym trybie gracze otrzymują znacznik Jin-Jang, znacznik Tao w swoim kolorze i cztery znaczniki Qi. Jin-Jang pozwala na jednorazowe wykonanie specjalnej akcji, znaczniki Tao pomagają w egzorcyzmach, znaczniki Qi to po prostu punkty życia gracza. Pojedyncza runda składa się z dwóch faz – najpierw duchy zasiedlające planszę gracza wykonują swoją powinność. Nawiedzające zbliżają się do wioski (lub – jeśli są już bardzo blisko – przejmują jedną z lokacji i wycofują się), dręczące dręczą, nicnierobiące nic nie robią. Następnie, jeśli na planszy gracza jest jeszcze miejsce, dolosowywany jest kolejny duch i wyznaczane jest jego miejsce na planszy.\nKażdy duch może mieć trzy akcje. Jedną z nich wykonuje w momencie przyjścia, drugą wykonuje co rundę (czyli nawiedza lub dręczy), a trzecią w momencie gdy zostanie pokonany. Tak więc w momencie umieszczenia ducha na planszy może on wykonać akcję „powitalną”, niekiedy bardzo dotkliwą dla graczy.\nPo tych czynnościach rozpoczyna się druga faza rundy gracza – może on zacząć działać. Może przemieścić się do sąsiedniej lokacji w wiosce i albo skorzystać z tej lokacji, albo spróbować wyegzorcyzmować sąsiednie duchy. Lokacje pozwalają na różnego rodzaju wzmocnienia dla graczy, umiejętne korzystanie z nich to ważny element gry. Egzorcyzmy polegają na rzutach kośćmi i próbie wyrzucenia tylu znaczników w kolorze ducha ile wynosi jego siła. Jeśli znaczników brakuje, można sobie pomóc żetonami Tao (można je zdobywać w lokacjach), lokacjami które osłabiają wybrane duchy (o to trzeba jednak zadbać wcześniej) lub cechami specjalnymi gracza.\nPod koniec gry na scenę wkraczają inkarnacje Wu-Fenga (w zależności od poziomu trudności jedna lub więcej). Rozprawienie się z nimi oznacza zwycięstwo. Porażkę gracze mogą ponieść na kilka sposobów – przez utracenie zbyt dużej liczby lokacji we wsi, przez wyginięcie (choć w grze możliwe jest przywrócenie gracza do gry) lub przez wyczerpanie talii duchów przed pokonaniem wszystkich inkarnacji Wu-Fenga.\nGhost Stories z pewnością jest udaną grą kooperacyjną. Wykonanie gry jest na bardzo wysokim poziomie, rozgrywki są urozmaicone dzięki zmiennemu układowi lokacji, bardzo zróżnicowanej talii duchów i mocno zróżnicowanym inkarnacjom Wu-Fenga. Poziomy trudności są dobrane bardzo dobrze – od takiego w sam raz na pierwszą grę, do niezwykle trudnego, wymagającego najwyższej dyscypliny i łutu szczęścia od graczy.\nJednak żadna gra nie istnieje w próżni. Musi zostać porównana do konkurencyjnych tytułów. Naturalną konkurencją dla Ghost Stories są Pandemic oraz Władca Pierścieni. Zwłaszcza ten pierwszy tytuł, ponieważ te gry mają podobny ciężar i stopień skomplikowania, no i obie są dostępne w polskiej edycji. Muszę przyznać, że dla mnie bardziej wciągające i emocjonujące wydają się rozgrywki w Pandemica. Po grze w Ghost Stories, niezależnie od wyniku, mam zazwyczaj poczucie niewielkiego zaangażowania i brakuje mi wrażenia że los rozgrywki wisiał na włosku. Brakuje napięcia i emocji, brakuje też satysfakcji z ewentualnej wygranej. Prawdopodobnej przyczyny doszukiwałbym się w pełnej jawności i przewidywalności Ghost Stories – gracze nie mają żadnych kart na ręku, wprawdzie kolejne duchy losują się z talii, jednak to jaki duch się pojawi nie robi graczom aż tak wielkiej różnicy jak epidemia w krytycznym mieście w Pandemicu. Temu zagrożeniu Ghost Stories nie mają czego przeciwstawić.\nPełna jawność sytuacji sprzyja też klasycznej dla tego gatunku sytuacji, w której jeden z graczy „wie najlepiej” co trzeba zrobić i przejmuje kierowanie grą. Mówi wszystkim pozostałym co powinni robić, nie pozwala im pograć według własnego planu. Prawdopodobnie dla wyniku to często najlepsze rozwiązanie, jednak dla dobrej zabawy – jak najgorsze. Ghost Stories nie robi nic aby ten problem rozwiązać. A wręcz takie granie ułatwia. W Pandemicu czy we Władcy Pierścieni gracze mają jakieś karty na ręce – karty które mniej lub bardziej otwarcie ujawniają przed pozostałymi graczami, ale jednak nie leżą one odkryte, nie jest tak łatwo wszystko przewidzieć i zaplanować. W Ghost Stories nie ma tego ograniczenia. Tak więc ta gra wymaga szczególnej dyscypliny u graczy, pilnowania żeby – kierując się chęcią wygrania – jeden gracz nie zdominował całej grupy i nie został naczelnym wodzem.\nTrzeba też wspomnieć o tym, że nie udało się obok zróżnicowania inkarnacji Wu-Fenga zapewnić ich zbalansowania. Niewątpliwe są inkarnacje bardziej i mniej groźne, łatwiejsze i trudniejsze do pokonania. Zwycięstwo w rozgrywce z łatwą do pokonania i łagodną inkarnacją nie daje pełnej satysfakcji. Pewnym lekarstwem na to jest gra przynajmniej na trzecim poziomie trudności – wówczas w grze są cztery inkarnacje Wu-Fenga i z pewnością trafią się tam również trudni przeciwnicy.\nSam wobec zła\nNiewątpliwą zaletą Ghost Stories jest tryb solo. Instrukcja proponuje wariant dla jednej osoby, ale równie dobrze można solo grać czterema graczami – wszystko widać na stole, nie ma żadnego problemu żeby jednoosobowo grać za czterech. Nie ma żadnych kart na ręce, które trzeba by odkładać, brać inne itp. – rozgrywka solo możliwa jest jako symulacja dowolnej liczby graczy i dzięki temu zupełnie nie odbiega od wariantu „normalnego”.\nPolskie wydanie Ghost Stories zawiera dodatkowy bonus – kartę Chuck No-Rice, czyli kolejną z inkarnacji Wu-Fenga o oryginalnych właściwościach. Jest to jedna z łatwiejszych do pokonania inkarnacji, jednak dość zabawna koncepcja i działanie tej karty powoduje że to fajny dodatek. Dodatki to generalnie mocna strona Ghost Stories. Jest ich już kilka, zarówno niedużych takich jak Chuck, jak i większych, zawierających kilka kart. Jest też jeden dodatek pełną gębą – White Moon, zmieniający znacząco rozgrywkę.\nGra Ghost Stories spodobała mi się od pierwszego spotkania. Do tej pory brakowało na rynku tego typu tytułów – „normalnych” gier kooperacyjnych, bez zdrajcy, po prostu grupa graczy musi poradzić sobie z zagrożeniami. Jedynie Władca Pierścieni proponował taki typ rozgrywki i był zarazem dobrą grą. Pandemic i Ghost Stories znakomicie tę lukę uzupełniły i za to im chwała. Jednocześnie z tych dwóch gier chętniej zagram w Pandemica – to dla mnie gwarancja silnych wrażeń i emocji. Ghost Stories również chętnie wyłożę na stół, nie będę się przy niej nudził.\nMogę tę grę polecić wszystkim którzy poszukują gry kooperacyjnej i nie posiadają jeszcze żadnej gry tego typu. Wprawdzie najpierw radziłbym wypróbować Pandemic (zwłaszcza że jest obecnie sporo tańszy), jednak bez wątpienia Ghost Stories jest wydana ładniej, ma bardziej klimatyczne grafiki i sama tematyka może być bardziej atrakcyjna.\nJeżeli Pandemica znacie, graliście już dużo, lubicie i chcielibyście spróbować czegoś innego w tym gatunku – jak najbardziej kupujcie Ghost Stories. To bardzo dobra gra, nie ma się do czego przyczepić. Ustępuje konkurencji tylko o kroczek, zresztą może to być odczucie wyłącznie subiektywne.\npiękne grafiki i figurki\ntryb solo oraz możliwość symulacji trybu wielu graczy solo\ndużo kart duchów o unikalnych rysunkach – niepowtarzalność rozgrywki\nrozgrywka nie tak zajmująca jak u konkurencji\nułatwione zawłaszczanie rozgrywki przez jednego gracza\nbazik – (3/5) po pierwszych grach Ghost Stories podobał mi się bardzo, ale na dłuższą metę chętniej wracam do Pandemica. W Pandemicu jakoś bardziej widzę miejsce na kombinowanie, tu stosunkowo więcej zależy od kostek + kolejności wychodzenia duchów + wyboru stron specjalnych postaci.\nNataniel – (5/5) Mi GS podobał się zdecydowanie bardziej od Pandemica czy Shadows over Camelot. Więcej tu klimatu, co jest bardzo ważne w tego typu grach. Na pewno istotna jest losowość (kolejność wychodzenia duchów), ale chyba mniej niż w Pandemicu, epidemie potrafią nagle drastycznie zakończyć grę.\nDon Simon – (2/5) Grałem w GS dwa razy, z roczną przerwą między partiami i wrażenia za każdym razem były podobne. Nudne i losowe. Oczywiście wprawna drużyna będzie radziła sobie lepiej, ale mam nieodparte wrażenie, że kiepskie rzuty kostką, czy dziwaczna kombinacja dociąganych duchów mogą w znaczącej mierze zdecydować o wyniku. Bardzo udana oprawa graficzna nie ratuje tej pozycji. Dla mnie główną wadą gier kooperacyjnych jest ich podatność na opisane przez Jacka „szefowanie” – niby gra kilku graczy, ale tak naprawdę równie dobrze mógłby grać tylko jeden. Dlatego do gier kooperacyjnych bez elementu zdrajcy raczej nie siadam.\nPancho – (4/5) Mam trochę problem z wrażeniami na temat tej gry, bo zagrałem w nią dawno, za czasów poprzedniego Essen. Do dzisiaj nie powtórzyłem rozgrywki, choć Ghost Stories jest cały czas na liście do kupienia. Pamiętam, że po jednej partii mi się podobało. Choć gra nie wprowadzała najmniejszych nowinek do koncepcji gier kooperacyjnych, to dostarczała wciągającej i klimatycznej rozgrywki. Nie jest to na pewno klasa Battlestar Galactica, z jego rozmachem, z fenomenem Cylonów, to nadal – obok Pandemica – porządny kawałek gry kooperacyjnej.\nFolko – (3/5) GS podoba mi się średnio. Wolę Pandemica czy Shadows over Camelot… ale z drugiej strony mam wrażenie że nie jestem grupą docelową :-) Gdy grałem w nią z dziećmi, te miały z zabawy niesamowitą radość, ba siostrzeniec od razu chciał grać jeszcze raz. Jak dla mnie w grze jest trochę za dużo losowości, a klimat średnio mnie wciągnął.\nDzej – (1/5) Fajne orientalne wykonanie.Tyle.Instrukcja beznadziejnie napisana ,a całą radość z planowania zabija losowość . Gs posiada jej najgorszy typ: frustrujący. Kupiłem z wielkimi nadziejami grania solo. Zagrałem raz i sprzedałem.Omijać szerokim łukiem :) Jest dużo lepszych gier kooperacyjnych\nPrevious: Aukcja na Essen 2009\nNext: Rise of Empires – prawie jak Civilization\n18 listopada 2009 at 12:17\nJa_n wiedzę nadrabia zaległości, bo ostatnio było go na gaemsfanatic jakby mniej, ale z tego pośpiechu zapomniał chyba usunąć notki roboczej z początku tekstu ;)\n21 listopada 2009 at 22:06\n@bogas – recenzja została omyłkowo kliknięta przez Nataniela przy okazji uzupełniania jego opinii o grze i – jak widać – nie dość szybko z powrotem ukryta przez yosza, który pierwszy się w sprawie zorientował.\n21 listopada 2009 at 22:44\nNie, no karta pt. „Chuck No-Rice” rozwala :D\n21 listopada 2009 at 22:54\nMnie jakoś Pandemic w ogóle nie ujął. Optymalizacja na całego, nudna tematyka i w praktyce mocne szefowanie jednego gracza. Za to w GS (mimo dużej losowości) grało mi się dużo fajniej – fajny klimat, emocje przez rzuty kostką i jakoś wszyscy mieli różne koncepcje co robić i były gorące dyskusje i dochodzenie do zgody.\n22 listopada 2009 at 03:23\nhmm wszyscy recenzenci z tego co widzę żyją w innym świecie gier kooperacyjnych, takim bez Wielkich Przedwiecznych…\n22 listopada 2009 at 07:07\n@madi w Arkham bardzo chciałem zagrać, nawet sobie kupić… ale zagrałem w Battlestart Galacticę, którą tak wiele osób chwaliło, a dla mnie to była słabizna 1/5 (no może 2) i boję się. Za bardzo lubię Lovecrafta żeby próbować i zawieźć się na grze :(\n22 listopada 2009 at 08:56\n@Folko. Bardzo możliwe, że tak samo byś się zawiódł na Arkham. Ja się zawiodłem niesamowicie. Długa, nudna, losowa gra. Lovecrafta też lubię, ale niestety nie pomogło :).\n22 listopada 2009 at 09:03\n@konev – dlatego wolę nie próbować :D\n22 listopada 2009 at 11:33\nO ile orientuję się mniej więcej w preferencjach Folka, to AH faktycznie bardzo by mu nie podeszło.\n22 listopada 2009 at 12:43\nFolko: ja też uwielbiam Lovecrafta tak jak moi współgracze i chyba tylko dlatego nikt nie zawiódł się tę pozycją, bo bez budowania atmosfery przez graczy to ta gra wygląda trochę słabo.\n22 listopada 2009 at 13:04\nCiekawe na ile ocena Nataniela 5/5 ma związek z faktem, że Rebel wydaje Ghost Stories w języku polskim? Inni nie byli tacy łaskawi. Może to budzić podejrzenia o stronniczość. Zastanawiam się czy osoby jakkolwiek związane z grą i mające mniejszy czy większy interes w jej promowaniu powinny się wypowiadać na jej temat? Zahacza to o reklamę, a osoby nie obeznane w całokształcie powiązań i zależności danych osób mogą czuć się nieswojo.\n22 listopada 2009 at 13:09\nŻeby nie było. Nataniel ma prawo do swojego zdania, tak jak i ja. Tyle tylko, że ja nie mam w tym żadnego interesu. Podejrzewam, że pozostała część recenzentów (oceniających grę niżej niż 5/5) również.\n22 listopada 2009 at 13:34\n@Wango nie przesadzaj ;-) Jeśli już to kolejność mogła być odwrotna, Arturowi na tyle gra się podobała, że zaraził nią resztę osób w Rebelu :D (a potem ją wydali ;-) )\n22 listopada 2009 at 13:50\nTo prawda przy Ghost Stories. Akurat grałem na Essen 08 w towarzystwie chłopaków z Rebela i im się aż nieprzyzwoicie oczy świeciły na widok tej gry (Natanielowi, Mrokowi, Widłakowi). Trochę nie rozumiałem AŻ TAK wielkiej ekscytacji, ale to właśnie ona przełożyła się na decyzję o wydaniu. A nie w drugą stronę, wydaliśmy, to teraz to już musi być super gra :)\n23 listopada 2009 at 11:00\nZastanawialem sie nad tym, czy wypowiadac sie o tej grze – zwykle staram sie nie wypowiadac o grach wydanych przez REBEL.pl wlasnie z powodu podejrzenia o konflikt interesow. Jednak przy GS bylo tak jak pisze Pancho – na Essen gra nam sie tak bardzo spodobala, ze za chwile napisalismy do wydawcy z pytaniem o polska edycje. Zreszta wiele razy te gre pokazywalem masie osob (m.in. z 10 razy na GRAMY), ze jestem do niej absolutnie przekonany :-)\n31 stycznia 2010 at 20:32\nMam wrażenie, że recenzent grał w inną grę niż ja. Nie mogę bowiem pozostać obojętny na stwierdzenia: „Po grze w Ghost Stories, niezależnie od wyniku, mam zazwyczaj poczucie niewielkiego zaangażowania i brakuje mi wrażenia że los rozgrywki wisiał na włosku. Brakuje napięcia i emocji, brakuje też satysfakcji z ewentualnej wygranej.” oraz: „wprawdzie kolejne duchy losują się z talii, jednak to jaki duch się pojawi nie robi graczom aż tak wielkiej różnicy jak epidemia w krytycznym mieście w Pandemicu.”\n1. Grałem w grę kilkanaście razy i ani razu nie udało się wygrać, co więcej nie doszliśmy nawet do inkarnacji (a byli tacy co wygrywali jedną grę na 40)\n2. Emocje są ogromne, dlatego, ze nigdy nie wiesz co się zdarzy (jaki duch, jaki wynik rzutu kostką etc)\n3. Gdybym choć raz wygrał – niewątpliwe odczuwałbym satysfakcję\n4. Jak najbardziej MA znaczenie jaki duch się pojawi (czy nawiedzi kolejna wioskę, czy może „tylko” odbierze nam tokeny albo kość)\nAlbo Pan Ja_n grał na czitach albo nie doczytał instrukcji. Bo gra może się podobać lub nie, ale powyższe stwierdzenia to nie subiektywne odczucia a wierutne bzdury.\n31 stycznia 2010 at 22:05\n@SolusLupus – w cytacie porównuję Ghost Stories do Pandemica, a odnosisz się tylko do jednej strony porównania. Przecież GS oceniłem dość wysoko, jednak pierwszeństwo przyznaję innej grze. Grałeś w Pandemica? Oceniasz go niżej niż GS?\nCo do tego że na kilkanaście partii nie wygrałeś ani jednej, mógłbym odwrócić Twoją sugestię – albo nie umiesz w to grać, albo to Ty nie doczytałeś instrukcji… Na jakim poziomie trudności grywasz?\n1 lutego 2010 at 20:33\n@SolusLupus – nie rozumiem Twojego komentarza. Czepiasz się czyichś wrażeń. Masz inne ok, ale nie musisz recenzenta mieszać z błotem tylko dlatego, że ma inne. Mnie się Ghost Stories mało podoba, ale skoro innym podoba się bardzo, to mi nic do tego.\n1 lutego 2010 at 21:36\nSolus Homini Lupus ;)\n14 lutego 2010 at 17:14\nOczywiście,że grałem w Pandemica i uważam, że jest to zupełnie inna gra niż GS, dlatego nie da się ich porównać. I nie o ocenę mi chodzi, bo sam oceniam GS na 6/10 tylko o fakty. A fakty są takie, że w GS wygrana jest bardzo trudna – wystarczy zresztą poczytać na BGG, żeby się o tym upewnić, w Panedmicu natomiast wygrywałem dość często. Jeśli Pan Ja_n uważa, ze grał zgodnie z zasadami i bez problemu wygrał może podziali się opisem rozgrywki choćby na BGG? Bo może gdybym grał sam, to uznałbym, ze za głupi jestem, ale grałem z profigamerami, którzy też nie mogli poradzić na GS. I to na podstawowym poziomie trudności.\nPonadto odwołuję się tylko do faktów – uznanie, ze nie ma znaczenia jaki duch się pojawi jest bzdurą ( a nie wrażeniem recenzenta) bo inną wagę ma duch nawiedzający a inną taki, który nic nie robi, a jeszcze inną odbierający tokeny. W Pandemicu natomiast każda choroba ma tę samą siłę, więc, to raczej tam jest nudno (jeśli stosować kryterium recenzenta).\n14 lutego 2010 at 17:20\nJak mogłeś zauważyć, i co napisałem w poprzednim poście, nie czepiam się odczuć – de ustibus non disputantum est – Ale faktów. Nie oceny (bo sam oceniam GS nisko za zbyt słabe zrównoważenie – np. działania podejmują wszystkie duchy na planszy, a gracz ma do wyboru tylko jedno działanie – albo egzorcyzm albo wykorzystanie wioski – pomijam dodatkowe). I tylko tyle – moje DOŚWIADCZENIE z gra jest inne, nie ODCZUCIA. Np. twierdzenie o tym, ze nie ma znaczenia jaki duch się pojawi, o czym już pisałem w poprzednim poście. I tyle. I nie mieszam nikogo z błotem. Czy zawsze trzeba dać emotikon na końcu zdania, żeby młodzież zrozumiała, ze to jest żart?\n15 lutego 2010 at 08:45\n@SolusLupus – trzymaj się więc faktów. Nigdzie nie napisałem, że wygrałem bez problemu. Napisałem, że najłatwiejszy poziom jest dobrany w sam raz na pierwszą grę – co nie znaczy przecież że łatwo go wygrać.\nNie wiem kto to taki „profigamer”, ten fragment Twojego komentarza niewiele ma wspólnego z faktami.\nPodobnie nigdzie nie napisałem, że to jaki duch się pojawi „nie ma znaczenia” jak sugerujesz. Cytuję fragment recenzji: „to jaki duch się pojawi nie robi graczom aż tak wielkiej różnicy jak epidemia w krytycznym mieście w Pandemicu.” Jeśli grałeś w Pandemica to wiesz, że dobrze przycelowana epidemia jest katastrofą dla graczy. W GS jest kilka bardzo groźnych duchów, które w niewłaściwym momencie/w przypadku kumulacji mogą narobić szkód, ale (dla mnie) nie ma tych emocji które towarzyszą Pandemicowi – tam gracze są świadomi swoich słabych punktów i potrafią oszacować, że feralna karta miasta jest już gdzieś bardzo blisko bo karty z ostatniego przetasowania się już kończą. Tego w GS nie ma i to starałem się napisać w recenzji.\nTrzymaj się więc faktów i nie wypaczaj moich wypowiedzi.\n17 lutego 2010 at 20:19\nW moim przekonaniu reagujesz alergicznie na rzeczowa krytykę recenzji. Po prostu użyłeś, sobie tylko znanych, skrótów myślowych, które w logicznej konsekwencji prowadzą do konkluzji przedstawionych przeze mnie. Dlaczego tego co w powyższym poście nie zawarłeś w recenzji? Bo byłaby zbyt długa, czy może się nie chciało? Przepraszam za zgryźliwość, ale jestem zbyt stary na takie wyjaśnienia. Od recenzentów oczekuję – rzetelności i poprawnego posługiwania się językiem polskim w czytelnym wyrażaniu myśli. Niestety w powyższej recenzji tego zabrakło, stąd moje zarzuty. To nie ja wypaczam wypowiedzi, a sam to robisz wypowiadając się nieprecyzyjnie.\n18 lutego 2010 at 10:08\n@SolusLupus – Miałem napisać tu ze dwa merytoryczne zdania, ale doszedłem do wniosku, że należysz do osób, które ZAWSZE mają rację i każdego kota odwrócą ogonem. Zatem tylko prośba: zadymy i zadymki wywołuj na onecie. Tu jak na stronie o dosyć łagodnym hobby i tak jest ich zbyt wiele…


Hawajska wyspa właśnie została zmieciona z powierzchni ziemi. Nie przetrwała huraganu Walaka - Nauka jest niesamowita\nHawajska wyspa właśnie została zmieciona z powierzchni ziemi. Nie przetrwała huraganu Walaka\nMika 25 października 2018, 13:48\nDla tego odległego pasma piasku należącego do Hawajów zniknięcie było kwestią czasu. Patrząc jednak na zdjęcia satelitarne, nie ulega wątpliwości, że ten czas już nadszedł.\nOpublikowane kilka dni temu zdjęcia satelitarne pokazują, że maleńka East Island należąca do archipelagu została zniszczona przez potężne fale sztormowe. Na Pacyfiku ostatnio zrobiło się niespokojnie przez jeden z najintensywniejszych huraganów, który nawiedził region.\nZdjęcia „przed i po” pokazują ponurą przyszłość, która może czekać kilka podobnych wysepek. Maleńkie i nisko położone miejsca w obliczu zmiany klimatu nie mają szans, a wyspy nieustannie nawiedzane są przez niszczycielskie burze.\nPodnoszący się poziom mórz, gorętsze warunki pogodowe i coraz gwałtowniejsze zjawiska nie wróżą niczego dobrego, a doskonałym przykładem są skutki, których w ostatnim czasie doświadczyło wiele krajów lub zmieciona z powierzchni ziemi East Island.\nPomijając fakt, że znikająca pod powierzchnią wody wyspa jest nieco niepokojącą informacją, całe zamieszanie związane jest głównie z ekosystemem. East Island została zniszczona podczas huraganu Walaka wraz z pobliską wyspą Tern.\nObydwa miejsca były ważnym regionem, szczególnie dla zagrożonych gatunków żółwi morskich oraz gatunku fok zwanych mniszkami.\nTo jeszcze jedno pęknięcie w ścianie sieci różnorodnych ekosystemów naszej planety, która powoli jest demontowana. – zauważa Chip Fletcher z Uniwersytetu Hawajskiego\nPrzystań dla zwierząt została zniszczona, istnieje jedynie pod wodą, gdzie nie może już zapewnić bezpiecznego i suchego schronienia dla wielu stworzeń. Naukowcy jeszcze nie ocenili skali zagrożenia dla lokalnej fauny i flory, prognozy jednak są poważne.\nChoć East Island była zaledwie kilometrową masą lądu szeroką na około 120 metrów, był to ważny ośrodek dla natury oraz część morskiego pomnika Papahānaumokuākea. Region chroniony jest od 2006 roku i właściwie jest trzecim co do wielkości takim obszarem na świecie.\nMimo ludzkich starań, by chronić Papahānaumokuākea, okazaliśmy się bezsilni w obliczu niepowstrzymanej siły Walaki. Nie jesteśmy w stanie powstrzymać zmian klimatycznych, których konsekwencje przekraczają najpotworniejsze scenariusze.\nGatunki są odporne aż do pewnego stopnia. W przyszłości może więc nastąpić punkt, w którym ta odporność okaże się nie być wystarczająca. – powiedział biolog Charles Littnan\nFletcher podejrzewał, że East Island zostanie w pewnym momencie zmieciona z powierzchni, nie miał jednak pojęcia, że stanie się to tak szybko. Podczas badań prowadzonych w lipcu wysunął przypuszczenie, że wyspie zostały dziesięciolecia.\nPrzy okazji badań prowadzonych na wyspie powstało wideo, prawdopodobnie ostatnie spojrzenie, które pozwoli nam podziwiać maleńką wysepkę w całej okazałości wraz z rajem dla dzikich zwierząt.\nPrawdopodobieństwo takich zdarzeń rośnie wraz ze zmianami klimatu. Jeszcze wiele takich zjawisk zobaczymy w nadchodzących latach. – ostrzega Fletcher\nNaukowcy jednogłośnie twierdzą, że to zaledwie początek tego, co nas czeka\nhuragan Walakazatopiona wyspazmiany klimatyczne


Lista wyjazdów - Strona 2 z 9 - WinterEvent\nDOROSŁY: od 872 zł\nJUNIOR: od 761 zł\nDZIECKO DO LAT 8: od 365 zł\nLes Sybelles Nowy Rok 02.01 do 08.01.2022r.\nFrancja, Les Sybelles, Polecane,\nWyjazdy do Les Sybelles od lat cieszą się bardzo dużą popularnością wśród mieszkańców całej Europy. Region ten leży w Alpach w masywie Arvan-Villards, tuż obok granicy z Włochami. Do dyspozycji masz 360 km tras.\nDOROSŁY: od 1299 zł\nDOROSŁY: od 1416 zł\nJUNIOR: od 1369 zł


Apple najbardziej wartościową marką świata (TOP 100)\nW nowym rankingu Brand Finance Global 500 marka Apple jako jedyna w całym zestawieniu została wyceniona na kwotę powyżej 100 mld dol. Drugi w kolejności Samsung tylko nieznacznie zmniejszył swój dystans do lidera, uzyskując wynik 78,8 mld dol. Jest jedyną azjatycką marką w pierwszej dziesiątce. Trzecia pozycja należy do Google z wyceną na poziomie 68,6 mld dol. Poza podium znalazł się natomiast Microsoft, którego marka jest warta 62,8 mld dol.\nPierwsza dziesiątka rankingu została zdominowana przez amerykańskie marki z branży nowych technologii. Znalazły się tu m.in. operatorzy komórkowi Verizon, AT&T, a także sklep Amazon.com. Samsung jest najdroższą azjatycką marką, a druga w kolejności japońska Toyota znalazła się na 11. miejscu. Najbardziej wartościową europejską marką jest natomiast T-Mobile, który uplasował się na 14. pozycji.\nW pierwszej czwórce nie zanotowano żadnych zmian w stosunku do ubiegłego roku. Awansowały natomiast następne w kolejności marki: Verizon, GE oraz AT&T. Amazon zachował swoją 8. pozycję, zaś Walmart i IBM spadły na 9. oraz 10. lokatę. Poza top 10 znalazła się Coca-Cola, która aktualnie zajmuje 12. miejsce.\nBrand Finance Global 500 to doroczne zestawienie opracowywane przez brytyjską organizację Brand Finance. Marki są w nim oceniane pod względem płynności finansowej, wartości patentów, obecnych i przyszłych szacunków finansowych, a także ratingu biznesowego.\nDołącz do dyskusji: Apple najbardziej wartościową marką świata (TOP 100)\nMam pytanie o pozycję Facebooka


Koko Country: Kurą domową być...\nCzy kurą domową w dzisiejszych czasach być, jest przywilejem czy może ujmą?\nKilkadziesiąt jeszcze lat temu modelem na tamte czasy współczesnej rodziny była kobieta niepracująca. Żona, matka przyjaciółka i kochanka w jednym. Zajmująca się domem, wychowująca dzieci i z radością ogromną witająca u progu domostwa męża wracającego z pracy... . Na stole już podany gorący, pyszny obiad składający się co najmniej z dwóch dań... .\nPrzez lata wizerunek ten się zmieniał... . Kobiety nierzadko miast zajmowania się domem wybierają karierę zawodową, chcąc się uniezależnić od swoich mężów. Po krótkim urlopie macierzyńskim wracają natychmiast do pracy bojąc się jej utraty. Instytucja "babci" wciąż jest bardzo modna z tą jednak różnicą, że babcie ostatnio zrobiły się bardziej "wyzwolone" i chcą mieć święty spokój... . Tak więc dzieci trafiają pod dobrą opiekę niań.\n"Siedzenie w domu i nicnierobienie" jest naganne. Bo przecież co takiego jest w domu do zrobienia? No tak... . Ile w końcu można sprzątać, prać, prasować, gotować i... wychowywać. Dzieci i... czasami męża... .\nDzisiejsza kobieta powinna być przede wszystkim niezależna finansowo. Legalizując związek z partnerem nie powinna zapomnieć o intercyzie. I w czasie trwania tegoż związku bardzo często jest podział: moje - twoje... .\nA gdzie jest nasze? Nasze szczęście, nasza miłość, nasze dzieci?\nOna z radością rano szykuje śniadanie dla całej rodziny, po czym, kiedy już wszystkich "wyprawi", z ulgą siada przy kawie, otwiera komputer, sprawdza pocztę, wchodzi na ulubione strony... . Później toaleta... . Przy okazji pranie... . Niespiesznie sprząta kuchnię, pokoje, porozrzucane po całym domu części garderoby męża i dzieci... . Szybkie zakupy... . Och, do tego sklepu, gdzie były takie fajne bluzki zajrzy może jutro, dzisiaj już jest tak późno... . Czas wziąć się za obiad... . Wracają dzieci... . Trzeba je przypilnować, żeby odrobiły lekcje... Małgosia musi skończyć na jutro rysunek, a Jaś ma klasówkę z matematyki, trzeba go przepytać z tabliczki mnożenia... . Wraca mąż. Obiad... . Prezes X. nie podpisał tego, co miał podpisać, a pani Y. nie przygotowała należycie umowy, zrobiła całą masę błędów w tekście... . Kolacja. Sprzątanie. Jeszcze przejrzeć garderobę dzieci na jutro... jeszcze wyprasować kilka koszul dla męża.... . Och, nie zdążyłam spotkać się z Z. na kawie, nie widziałyśmy się chyba ze trzy miesiące... nie szkodzi... może w przyszłym tygodniu.... .\nAch, kurą domową być... . Jestem. I wbrew pozorom - nie narzekam. :-))\nAutor: Anna U. o 13:44\nMeg 15.03.2012, 14:44\n...też jestem i też nie narzekam, ba nawet uważam się za kurę domową spełnioną:)\nReflesssoterapia 15.03.2012, 14:54\nSypmatyczny blog, baaardzo.


Zacisk hamulca KAMOKA JBC0232 - sklep z częściami Deler.pl\nZacisk hamulca KAMOKA JBC0232\nZacisk hamulca jest podzespołem stosowanym w tarczowych układach hamulcowych. Jego funkcją jest utrzymywanie klocków hamulcowych we właściwej pozycji. Po naciśnięciu na pedał hamulca wzrasta ciśnienie płynu hamulcowego, który wprawia w ruch tłoczek hamulcowy, popychający klocek w stronę tarczy. Następnie zacisk hamulca przesuwa się w kierunku przeciwnym, dzięki czemu również drugi klocek zostaje dociśnięty do tarczy. W efekcie powstaje między nimi tarcie potrzebne do zatrzymania samochodu. Uszkodzenie zacisku może być źródłem wycieku płynu hamulcowego. Eksploatacja może doprowadzić do przegrzewania oraz korodowania zacisków. Awaria zacisku może wiązać się z niewłaściwą pracą klocków hamulcowych, przez co generowane są drgania kierownicy i pedału gazu podczas hamowania. Da się także wyczuć ściąganie samochodu w jedną stronę.\nZacisk hamulca KAMOKA JBC0232 to artykuł o numerze 0438JBC0232. Grubość tarczy dopasowanej do zacisku wynosi 12 mm. Materiał wykorzystany do produkcji zacisku to Aluminium.\nNumer artykułu: 0438JBC0232\nAUDI, SKODA, VW (1K0.615.424C)\nAUDI, SEAT, SKODA, VW (1K0615424M)\nBRAKE ENG (CA2552R)\nBREMBO (F 85 201)\nBUDWEG, KAWE (343365)\nFTE, NK (2147282)\nQUINTON HA (QBS7560)\nSKODA, VW (1K0.615.424H)\nTRISCAN (8170 343365)\nZacisk hamulca DENCKERMANN B190006R


Losowanie 3. rundy eliminacji Ligi Europy: Potencjalni rywale Legii, Lecha i Piasta - Polsat Sport\nLosowanie 3. rundy eliminacji Ligi Europy: Potencjalni rywale Legii, Lecha i Piasta\n01.09.2020, 07:49 Piłka nożna\nLegia Warszawa jest rozstawiona w losowaniu 3. rundy eliminacji LE\nLech Poznań i Piast Gliwice w poniedziałek 31 sierpnia poznały rywali w 2. rundzie eliminacji Ligi Europy, a już dzień później dowiedzą się z kim ewentualnie zagrają w kolejnej fazie kwalifikacji. Swojego przeciwnika we wtorek 1 września pozna również Legia Warszawa. Polskie drużyny trafiły do specjalnych koszyków przed losowaniem zaplanowanym na godzinę 13:00.\nFinał Ligi Europy w sezonie 2020/2021 zostanie rozegrany w Gdańsku na Stadionie Energa. Droga do niego jest jednak bardzo kręta, a cały czas zostały na niej trzy polskie kluby. W 1. rundzie eliminacji Ligi Europy odpadła Cracovia, która przegrała z Malmoe.\nZOBACZ TEŻ: Polskie kluby poznały rywali w 2. rundzie eliminacji LE\nW grze pozostały Legia Warszawa, która przegrała w 2. rundzie eliminacji LM oraz Lech Poznań i Piast Gliwice. Przed wtorkowym losowaniem 3. rundy eliminacyjnej Ligi Europy w Nyonie UEFA podzieliła drużyny na grupy. Każda z polskich ekip znalazła się w innym zestawieniu i może zmierzyć się z ciekawym przeciwnikiem.\nWśród potencjalnych rywali Lecha Poznań, który w 2. rundzie musi jednak najpierw pokonać Hammarby, jest między innymi Besiktas czy szkockie Rangers FC. Jeśli Piast Gliwice ogra Hartberg, w kolejnej fazie będzie mógł trafić na FC Basel czy FC Kopenhaga. Teoretycznie najłatwiejszych rywali może mieć Legia Warszawa, a w gronie zespołów, na które może trafić mistrz Polski są Slovan Bratysława czy Riga FC.\nPODZIAŁ NA GRUPY (tylko zestawienia dotyczące polskich drużyn)\nGrupa 2 (mistrzowska)\nSūduva Marijampolė (Litwa)\nGrupa 6 (niemistrzowska)\nÓFI (Grecja) / Apóllon FC (Cypr)\nBeşiktaş JK (Turcja)\nLincoln Red Imps FC (Gibraltar) / Rangers FC (Szkocja)\nFC Progrès Niedercorn (Luksemburg) / Willem II Tilburg (Holandia)\nFK Borac (Bośnia i Hercegowina) / Rio Ave FC (Portugalia)\nHammarby IF (Szwecja) / Lech Poznań\nGrupa 7 (niemistrzowska)\nFK TSC (Serbia) / FCSB Bukareszt (Rumunia)\nNK Osijek (Chorwacja) / FC Basel 1893 (Szwajcaria)\nIFK Göteborg (Szwecja) / FC København (Dania)\nColeraine FC (Irlandia Północna) / Motherwell FC (Szkocja)\nAS Anórthossis Ammochóstou (Cypr)\nRiteriai Wilno (Litwa) / FC Slovan Liberec (Czechy)\nPiast Gliwice / TSV Hartberg (Austria)\nLECH POZNAŃLEGIA WARSZAWALIGA EUROPYPIAST GLIWICEPIŁKA NOŻNA\nZOBACZ TAKŻE WIDEO: Euro 2020. Kołtoń: Kozłowski nie pękł przeciw gwiazdom Hiszpanii. Ma papiery na wielkie granie\nRoman Kołtoń: Kacper Kozłowski nie pęka. Ma papiery na wielkie granie\nCzytaj więcej: Enkeleid Dobi o propozycji Widzewa: Nie zastanawiałem się. Spytałem tylko, o której mam być


Winów Apartamenty to nowa inwestycja firmy STRUXI Deweloper. W dwóch kameralnych budynkach przy ul. Prószkowskiej w Opolu – Winowie powstaje 8 mieszkań o atrakcyjnych metrażach: 70,10 i 80,10 m2. Inwestycja zostanie zrealizowana jednoetapowo, wśród istniejącej zabudowy, co pozwoli mieszkańcom szybko zapomnieć o etapie budowy i rozpocząć wygodne życie.\nRodzinny charakter osiedla Winów Apartamenty tworzy zamknięta przestrzeń bez samochodów, ciekawym zagospodarowaniem terenu i małą architekturą. Lokalizacja zapewnia przestrzeń do relaksu wszystkim domownikom.\nApartament na parterze 70,1 m²\nApartament na piętrze 80,1 m²\nStandard wykończenia i roboty dodatkowe 451.48 KB


Dzisiejsze malowanie na osiedlu socjalnym Kabaty. Ściana jest widoczna z drogi wjazdowej do Żywca.\nZ przesłaniem JP2 i Franciszka\nAmnesty International Polska opublikowało właśnie RAPORT Dotknięci przez nienawiść, zapomniani przez prawo: brak spójnego systemu zwalczania przestępstw z nienawiści w Polsce » Pokazuje on, jak polskie prawo wyklucza całe społeczności z ochrony przed przestępstwami z nienawiści: W raporcie znalazł się m.in. opis przypadku homofobicznego ataku na Dariusza Paczkowskiego w Żywcu, a mural jego autorstwa znalazł się na okładce Raportu.\nFoto: Piotr Cykowski / Fundacja Klamra\nBardzo się cieszę, że moje graffiti jest na okładce, chociaż pięknie by było, gdyby taki raport nie musiał w ogóle powstać – taki Świat wolny od uprzedzeń i nienawiści! Mam jednak nadzieję, że opisane w raporcie, moje perypetie z homofobami, jaki i cały ten Raport, będą kolejnym krokiem w budowaniu właśnie takiego Świata – powiedział Dariusz Paczkowski, prezes Fundacji Klamra.\nAI » onet.pl » Kancelaria Prezydenta RP » Dziennik Zachodni » Polityka » Wyborcza.pl » queer.pl » Polskie Radio » LEX » Kopernikus »\nFoto: Grzegorz Zukowski / Amnesty International Polska\nPlanujemy działania Klamry!!\nW ramach projektu Razem Przeciw Nienawiści spotkał zespół osób tworzących działania Fundacji Klamra – po raz pierwszy w tak licznym i różnorodnym składzie! W dniach 24 – 26 sierpnia w Koszarawie odbyło się spotkanie planujące rozwój Fudacji. Przez trzy dni przyglądaliśm się potencjałowi naszych działań, ustalone zostały zasady współpracy, planowaliśmy też nową formułę aktywności na przyszły rok. Poza kontynuacją kluczowych projektów (przeciwdziałanie mowie nienawiści, Galeria Tybetańska, wspieranie inicjatyw lokalnych) chcemy zaproponować nową formułę współpracy dla szerszego grona odbiorców: organizacji pozarządowych, instytucji edukacyjnych oraz firm zainteresowanych wspieraniem różnorodności.\nApelujemy ponownie o zdecydowane działania!\n20 sierpnia 2015 roky Fundacja Klamra zawiadomiła Policję i Prokuraturę o planowanym koncercie neonazistowskim. Dzisiaj wspólnie ze Stowarzyszeniem Otwarta Rzeczpospolita wysłaliśmy List otwarty, którego adresatami są: Andrzej Duda, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; Małgorzata Kidawa-Błońska, Marszałek Sejmu RP; Bogdan Borusewicz, Marszałek Senatu RP; Ewa Kopacz, Prezes Rady Ministrów; Teresa Piotrowska, Minister Spraw Wewnętrznych; Borys Budka, Minister Sprawiedliwości; Małgorzata Fuszara, Pełnomocniczka Rządu do spraw Równego Traktowania; Andrzej Seremet, Prokurator Generalny; Irena Lipowicz, Rzecznik Praw Obywatelskich VI kadencji; Adam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich VII kadencji; Krzysztof Gajewski, Komendant Główny Policji\nPo raz kolejny neonaziści związani z międzynarodowym ruchem Blood & Honour organizują w Polsce koncert, który ma się odbyć 29 sierpnia 2015 roku. Tego rodzaju imprezy, na które zapraszana jest międzynarodowa czołówka zespołów grających tzw. nazi rock: piosenki wzywające do przemocy wobec mniejszości narodowych, głoszące hasła rasistowskie i homofobiczne czy propagujące ideologię neonazistowską mają miejsce w Polsce – zazwyczaj za wiedzą policji i prokuratury – kilka razy do roku. Grupy te we własnych krajach często działają nielegalnie i są ścigane przez prawo. Polskie prawo (art. 256 kk) również zakazuje propagowania faszyzmu i totalitaryzmu, a jednak w naszym kraju koncertują bez zakłóceń. Tym razem mają wystąpić zespoły z Polski, Niemiec i Rosji. Fundacja Klamra 20 sierpnia b.r. zawiadomiła o tym Policję i Prokuraturę. 21 marca 2015 roku niemal 70 organizacji pozarządowych wystosowało do władz RP list otwarty w sprawie neonazistowskich koncertów organizowanych w Polsce. Otwarcie neonazistowskie treści głoszone na tych koncertach, rozpowszechniane następnie wśród młodzieży i na stadionach sportowych mają niszczący wpływ na polskie społeczeństwo. Apelujemy ponownie o zdecydowane działania.\nStowarzyszenie Otwarta Rzeczpospolita i Fundacja Klamra


MYSCREEN Diamond Glass Edge do Realme 7 Szkło hartowane - niskie ceny i opinie w Media Expert\nSzkło hartowane MYSCREEN Diamond Glass Edge do Realme 7\nSpecjalne szkło hartowane na cały ekran z warstwą klejową na całej powierzchni szkła. Szkło pewnie przylega na całej powierzchni ekranu co sprawia, że dotyk działa idealnie. Twardość 9H - najwyższa odporność na zarysowania. Japoński materiał hartowany 3-stopniowo w czasie i temperaturze gwarantuje najwyższą odporność na zarysowania oraz wysoką jakość obrazu. Do produktu dołączony jest zestaw EasyApp ułatwiający precyzyjny montaż szkła na ekranie.\nChroni przed zarysowaniami i uszkodzeniem, Krawędzie są wykończone na czarno, Łatwy montaż, Pokrycie całego ekranu, Twardość 9H, Wrażliwość na dotyk


Seria "5" pojemnik z trzciny cukrowej 1800ml VEGWARE 250x180x65mm, biodegradowalny op. 50 sztuk Hurtownia Warszawa BAGSTAR\nStrona główna Opakowania na wynos Wszystkie naczynia ECO Wszystkie opakowania Seria "5" pojemnik z trzciny cukrowej 1800ml VEGWARE 250x180x65mm, biodegradowalny op. 50 sztuk\nSeria "5" pojemnik z trzciny cukrowej 1800ml VEGWARE 250x180x65mm, biodegradowalny op. 50 sztuk\nPojemnik z trzciny cukrowej "5"\nGTIN / Kod kreskowy: 5060271927043\n47,48 zł 38,60 zł\nSztuka: 0,77 zł netto\nSeria "5" pokrywka z trzciny cukrowej 280x180mm VEGWARE biodegradowalna op. 50 sztuk\nNapisz opinię o produkcie:Seria "5" pojemnik z trzciny cukrowej 1800ml VEGWARE 250x180x65mm, biodegradowalny op. 50 sztuk\nSeria "5" pokrywka papierowa z oknem PLA 271x200mm VEGWARE biodegradowalna op. 600 sztuk\nPokrywka papierowa z oknem PLA "5" 600szt.\n1 057,79 zł 859,99 zł\nSztuka 1,43 zł netto\nSeria "5" pokrywka PLA transparentna 253x195x25mm VEGWARE biodegradowalna op. 50 sztuk\nPokrywka PLA "5" 50szt.\nDługość - 253 mm\n60,38 zł 49,09 zł\nSztuka 0,98 zł netto\nPokrywka z trzciny cukrowej "5" 50szt.\nRamka, matryca do tacek DF10 seria "5" 250x180 niedzielona\nRamka do tacek DF10 seria "5"\nPojemnik z trzciny cukrowej "5" 50szt.\n40,38 zł 32,83 zł


Pomnik bezskuteczności i gadulstwa - Do Rzeczy\nFelietonyPomnik bezskuteczności i gadulstwa\nFelietony: Pomnik bezskuteczności i gadulstwa\nPomnik bezskuteczności i gadulstwa\nSiedziba ONZ W Nowy Jorku / Źródło: Wikimedia Commons\nDodano 24 września 2017, 20:06 10\nCoraz bardziej podoba mi się Trump. Może nie jako mężczyzna, to pozostawiam kobietom, ale jego posunięcia – broń dla Ukrainy, twarda linia wobec Korei, walka ze światowym lewactwem i całkowity brak szacunku dla świętych krów.\nJedną taką świętą krowę ma pod bokiem, w Nowym Jorku. Mało ryczy, mleka w ogóle nie daje, a nazywa się ONZ. Trudno o przykład mniej funkcjonalnego ciała, nawet Unia jest skuteczniejsza.\nOd czasu wojny koreańskiej ONZ nie rozwiązała żadnego większego konfliktu, a potrafi jedynie wydawać pieniądze – głównie na własne potrzeby. W dodatku główny sponsor – Stany Zjednoczone – bywa przegłosowywany, stawiany do kąta i nie ma z tego żadnego pożytku. Nawet Rada Bezpieczeństwa (od dawna niereprezentatywna) przez prawo weta nie jest zdolna do prawdziwego działania. ONZ wzięło się z iluzji Roosevelta, że po wojnie bezpieczny świat jest marzeniem wszystkich. Trudno o większą pomyłkę. Najpierw przez parę dekad Rosja chciała przemalować glob na czerwono.\nTeraz Arabowie chętnie zmieniliby go w kalifat. Ustępliwość Zachodu i chęć do kompromisu zawsze oceniano jako słabość, a forum międzynarodowe do uprawiania propagandy, dezinformacji i transferu szpiegów. Marzenia idealistów legły w gruzach wraz z Ligą Narodów i ONZ było jedynie reanimacją trupa.\nPolityka światowa jest polityką silnych mocarstw bądź mniej lub bardziej trwałych bloków państw. Można sobie wyobrazić jakiś parlament światowy (a w przyszłości nawet i jakiś rząd), ale proporcje w nim musiałyby wynikać np. z PKB konkretnych państw i składek wnoszonych do wspólnej kasy, musiałby mieć własną żandarmerię, gotową zaprowadzać porządek. Trump jako biznesmen wie, że samym gadaniem, bankietowaniem i narzucaniem światu obcych wzorców kulturowych pokoju się nie zbuduje. Po co zatem dawać szmal na atrapę? Na razie ze swoimi 193 państwami członkowskimi nadaje się jedynie do Księgi rekordów Guinnessa\nArtykuł został opublikowany w 39/2017 wydaniu tygodnika „Do Rzeczy”\nZbliżają się wybory na Tajwanie – czy to koniec wolności na wyspie?\nZemsta na Fox News\nAdam Weishaupt IP 27 września 2017, 15:53\nMuszę przyznać, że w przytoczonym fragmencie pan Wolski przeczy sam sobie. Owszem, działania ONZ można oceniać różnie (sam skłaniam się do oceny raczej negatywnej), ale stwierdzenie o całkowitej nieskuteczności tej instytucji zostaje podważona przez samego autora tekstu. Jeżeli przyjąć, że "przez parę dekad Rosja chciała przemalować glob na czerwono" (z czym można polemizować) to warto zauważyć, że nie tylko jej się to nie udało, ale komunizm rozpadł się w samej Rosji. Być może "Arabowie chętnie zmieniliby świat w kalifat", ale jak na razie kalifat ledwie sie trzyma w sztucznym Państwie Islamskim i jest dość intensywnie zwalczany przez inne kraje arabskie, o zachodnich nie mówiąc.\nPoza tym, porównanie z Ligą Narodów jest co najmniej chybione. Liga istniała bowiem 19 lat i wyniki jej działania były faktycznie mizerne, gdyż w 1939 wybuchła wojna światowa. ONZ funkcjonuje już 72 lata, w którym to czasie pomiędzy krajami zachodnimi nie wybuchła żadna wojna, a istotne konflikty wybuchały głównie w krajach trzeciego świata pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami ustroju komunistycznego (Korea, Wietnam) i na Bliskim Wschodzie. Co więcej, nic nie wskazuje na to, aby ta sytuacja miała się zmienić, wręcz przeciwnie - zagrożenie ze strony radykalnego islamu może ułatwić porozumienie między krajami Zachodu, Rosją i Chinami. A wtedy faktycznie, lepiej dla USA byłoby, gdyby siedziba ONZ znajdowała się w Nowym Jorku, a nie w Moskwie, jak pisze niżej marian.\nmarian IP 26 września 2017, 18:33\nNie do końca się z panem zgadzam, Trump wie, że czasami żeby zyskać trzeba dołożyć i tak jest z ONZ. Ten szmal na atrapę jak pan pisze to pieniądze wydane na PR czyli wizerunek ameryki jako państwa demokratycznego z siedzibą światowej demokracji w NY. Może ich trochę postraszy obcięciem finansów ale na tym się skończy, bo nie może sobie pozwolić żeby siedziba ONZ znalazła się w.....Moskwie.\npe3er IP 25 września 2017, 12:25\nBroń dla UPA. Brawo! Strategia geopolityczna na "polskim" poziomie.\nObywatel IP 24 września 2017, 22:41\nZgadzam się z Panem całkowicie. ONZ to międzynarodowa instytucja potrafiąca tylko prowadzić statystyki...\nDodaj odpowiedź 20 8\njot-23 IP 24 września 2017, 22:39\nco do tego Roseevelta, to bylo tak jak spiewal sp Kaczmarski:\nNie miejcie żalu do Churchilla\nNie on wszak za tym wszytkim stał\nWszak po to tylko był Triumwirat\nBy Stalin dostał to, co chciał\nKomu zależy na pokoju\nTen zawsze cofnie się przed gwałtem\nWygra, kto się nie boi wojen\nI tak rozumieć trzeba Jałtę\ni tyle w temacie IP 24 września 2017, 21:52\nbo ty Wolski jesteś po prostu pachołkiem neokonserw.\nDodaj odpowiedź 4 29\nZacznijmy od zwykłych krów IP 24 września 2017, 21:19\n12.07.2013 Sejm RP m.in dzięki postawie PIS (128 za 2 przeciw) odrzucił ustawę dopuszczającą ubój rytualny zwierząt w Polsce. TK w 2014 w pełnym składzie przy 5 głosach odrębnych przywrócił Ubój Rytualny. W ciszy szeleszczących papierków kilku cwaniaków zarabia mamonę a my czekamy.\nILE JESZCZE MAMY CZEKAĆ NA ZAKAZ UBOJU RYTUALNEGO ZWIERZĄT ?\nklppb IP 24 września 2017, 20:46\nPolityka a szczególnie międzynarodowa to nie jest mocna strona p Wolskiego....\nDodaj odpowiedź 7 30\nSkórka za wyprawkę\nZastanawiam się czasem, jak wyglądają kalkulacje sztabów wyborczych. Jak trzeszczą szare komórki, kombinując nad tym, co w obliczu nadchodzących wyborów się opłaca, a co nie?\n10 mar 201920:03\nKto kogo pcha do polexitu?\nNie trzeba być szczególnie bystrym obserwatorem, by spostrzec, jak Unia Europejska coraz mocniej i mocniej przyciąga coraz więcej i więcej Polaków.\n10 mar 201920:01\nDziękuję za odrodzenie\nEmanuel Macron napisał list i opublikował go w 28 państwach Unii. Nie jest to oczywiście zwykły list, ale – jak przeczytałem – prawdziwy manifest pod stosownym do tego bombastycznym, co się zowie, tytułem: „Na rzecz europejskiego...\n10 mar 201920:00


Starówka – Kurort Lądek-Zdrój\n27 lipca 2017 09:00\n6 146 wyświetleń\nLOKALIZACJA GPS: 50.330988, 16.923709\nUkład miasta w dużej mierze decyduje o atmosferze i klimacie Lądka-Zdroju. Data powstania miasta określana jest na drugą połowę XIII w. Lądek budował się na rozstaju ważnych szlaków handlowych Solnej Drogi i Bursztynowego Szlaku. Już wtedy w okolicy istniały lecznicze źródła termalne i prymitywne urządzenia kąpielowe. Pierwszych naukowych badań wód termalnych dokonano w 1498 roku, a będąca w rękach namiestnika króla czeskiego – Jerzego z Podiedbradu osada zaczęła rozwijać się jako uzdrowisko. Do XVI wieku teren całej Ziemi Kłodzkiej pozostawał pod panowaniem czeskim, następnie przeszedł pod rządy habsburskie. Austria utraciła te tereny w 1740 r. na rzecz Prus, a później Niemiec. Dopiero po II wojnie światowej Ziemia Kłodzka, a wraz z nią Lądek-Zdrój, stała się integralną częścią Polski. Do dzisiaj zachował się historyczny układ urbanistyczny miasteczka, podzielonego wyraźnie na część miejską i część zdrojową, które łączy kilometrowa, biegnąca wzdłuż rzeki Białej Lądeckiej, ulica\nKlimat starego rynku tworzą zabytkowe kamieniczki. Północna i zachodnia pierzeja to renesansowe podcienia z XVI w. oraz barokowe i rokokowe budowle XVII i XVIII w. Niestety, pozostałe domy spłonęły wraz z ówczesnym ratuszem w pożarze w 1739 roku.\nDość charakterystyczną kamienicą jest ta z nr 1, w której mieszkała rodzina Klahrów. Nad portalem wejściowym znajduje się płaskorzeźba Matki Boskiej dłuta Michała Klahra Starszego. Obok wejścia umieszczono tablicę upamiętniającą ważnego dla miasta i regionu artystę. W środku dziś mieści się Kawiarnia Artystyczna „Dom Klahra”, gdzie przy dobrej kawie lub herbacie zasmakujemy również odrobinę sztuki.\nO tym, że lądecki Rynek sztuką stoi świadczy również Galeria Artystyczna prezentująca prace malarskie, rzeźbiarskie oraz rękodzieło artystyczne miejscowych twórców. W urokliwych kamieniczkach mieszczą się dziś głównie sklepy, ale jest również miejsce z dobrą gastronomią oraz teatr lalek, przeniesiony tu prosto z centrum Krakowa.\nNa środku rynku stoi XIX-wieczny ratusz. Nad głównym wejściem do siedziby lokalnych władz znajduje się dawny herb Lądka – dwuogoniasty lew. Z wieży ratuszowej, codziennie o godzinie 12.00, rozlega się hejnał lądecki. Po lewej stronie ratusza wznosi się figura Trójcy Świętej, ostatnie dzieło wybitnego lądeckiego rzeźbiarza doby baroku – Michała Klahra, wzniesione w latach 1739-41, ufundowane jako wotum po wielkim pożarze w 1739 r. Po drugiej stronie ratusza napotykamy kamienny słup – to pochodzący z XVI w. pręgierz.\nWOJTUSIOWY PARK – ETAP I


Najlepsze kempingi w Utah | Hippocrates Guild\nJakie są najlepsze kempingi w stanie? To wszystko zależy od Twojego punktu widzenia. Dla niektórych może to być odległe miejsce w dziczy Parku Narodowego Zion, bez żadnych udogodnień i niewielu innych obozowiczów. Do innego może to być put-in Z RV podłączenie, lub bieżącej wody, prysznice, i spłukać toalety. Ryzykując, że zostaną nazwani stronniczymi, ślepymi lub wręcz błędnymi przez tych, którzy to czytają, zebraliśmy następującą listę tego, co uważamy za top 14 obszarów kempingowych Państwa. Dlaczego 14?, Na początku próbowaliśmy znaleźć 10 najlepszych, ale nie mogliśmy na tym poprzestać. Nasza lista nie została określona przez żadne dane naukowe lub statystyczne, tylko następujące kryteria:\nniektóre witryny mogą spełniać wszystkie cztery kryteria, niektóre trzy lub dwa, niektóre tylko jedno. Wszystkie zostały uwzględnione, ponieważ są wyjątkowe w co najmniej jednym z kryteriów. Należy pamiętać, że wiele z wymienionych obszarów wymaga opłaty za wstęp lub pozwolenia.,\njeden z największych płaskowyżu w Stanach Zjednoczonych, Boulder Mountain jest usiany licznymi jeziorami, doskonałą scenerią i nieograniczonymi prymitywnymi możliwościami biwakowania. Część lasu Narodowego Dixie, głazy są splecione przez tysiące kilometrów dróg gruntowych, które są doskonałe dla pojazdów z napędem na cztery koła i poza autostradą. Głazy są również doskonałe na wycieczki konne lub Lamy. Kilka outfitters i przewodników oferują wycieczki pack do Boulder backcountry., Cztery ulepszone pola namiotowe znajdują się po wschodniej stronie pasma górskiego, na południe od Teasdale. Jednak Pole namiotowe na Dolnym Bown Reservoir nie ma wody kulinarnej.\njezioro lustrzane/Hwy. 150\n150 od Kamas do Evanston, Wyo., oferuje liczne możliwości kempingowe wzdłuż zachodniej części Gór Uinta. Te pola namiotowe są bardzo popularne, więc jeśli chcesz uzyskać Kemping, zarezerwuj go wcześniej. Mirror Lake Campground jest jednym z najbardziej popularnych wzdłuż Hwy. 150. Na wysokości 10,000 stóp, masz wystarczającą okazję, aby oddychać czystym powietrzem., Łów jezioro łodzią lub z brzegu, lub wędruj jedną ze ścieżek przyrodniczych. W tym pięknym alpejskim otoczeniu jest wiele do zrobienia.\nCoral Pink Sand Dunes State Park oferuje spektakularne kontrasty czerwonych klifów skalnych, błękitnego nieba, jałowców i sosen pinyon oraz rozległe 3000-akrowe połacie wydm. Park jest idealny dla samochodów kempingowych i terenowych. Na terenie obiektu znajdują się 22 pola namiotowe, nowoczesne toalety, prysznice, stacja sanitarna oraz rezydent Park ranger., Park znajduje się około 22 mil na północny zachód od Kanab w południowej części stanu.\nkiedyś Dolina goblinów była rekomendowana jako pomnik narodowy. Chociaż nigdy nie został wyznaczony jako taki, został wyznaczony jako park stanowy przez Utah Parks and Recreation. Położona 35 mil na północny zachód od Hanksville w południowo-wschodniej części stanu, Goblin Valley jest ulubionym miejscem ze względu na swoje geologiczne cuda – dziesiątki misternie erodowanych stworzeń, nawiedzających skały i zatoczki., Miłośnicy pojazdów Off-highway wolą teren, ponieważ w sąsiedztwie parku znajdują się setki mil dróg gruntowych do zwiedzania. Do dyspozycji gości jest 21-pokojowe Pole namiotowe, nowoczesne toalety, gorące prysznice oraz stacja sanitarna. Woda jest jednak ograniczona, więc przynieś dużo.\nKemping Rock Cliff w Jordanelle oferuje wspaniałą różnorodność oglądania dzikiej przyrody i scenerii dla zwiedzających, wraz z systemem ścieżek promenady i wiele możliwości wędkowania w pobliżu., Położony wzdłuż rzeki Provo tuż przed wejściem do zbiornika Jordanelle, ten malowniczy kemping oferuje turystom możliwości rekreacyjne przez cały rok. Kempingi są ustawione z dala od miejsc parkingowych. Wózki są dostępne do pakowania sprzętu kempingowego do iz pojazdu. Delikatny system szlaków został zaprojektowany, aby pomóc Ci dotrzeć do kempingu przy niewielkim wysiłku. Ambitne bobry często w okolicy, a znaczne dowody ich rękodzieła obfituje wśród drzew wzdłuż rzeki. Należy uważać na wysoką wodę w rzece Provo podczas wiosny, ponieważ śnieg topnieje w górnym drenażu.,\nLake Powell to mekka żeglarska dla rekreatorów z całego kraju. Dzięki tysiącom mil linii brzegowej jezioro jest niezrównane do biwakowania łodzi. Jest mnóstwo okazji, aby cieszyć się samotnością na jakiejś samotnej plaży. Jednak rozwinięte pola namiotowe i obiekty są wspaniałe, choć zatłoczone w letnie weekendy. Możliwości obfitują dla wszystkich rodzajów sportów wodnych, w tym żeglarstwo, jazda na nartach wodnych, a nawet spływy kajakowe. Łowienie ryb jest wyjątkowe od kwietnia do października., W okresie zimowym zmienia się temperament jeziora: jest ono nastrojowe, często burzowe, nawet groźne, ale zawsze piękne. Wielu uważa samotną zimową scenerię za najlepszą.\nta wąska jezdnia, w większości wyboista, zaczyna się przy Hwy. 6 w Spanish Fork Canyon i podąża wzdłuż ridgelines na południe do I-70 w Salina Canyon. Jest to ciężka i przewrotna Jazda, wymagająca miejscami napędu na cztery koła. Po drodze przechodzi przez piękny las i obok malowniczych jezior alpejskich i zapewnia niesamowite widoki w każdym kierunku., Istnieją wspaniałe prymitywne możliwości kempingu wzdłuż jezdni na szczycie gór i bardzo ładne rozwinięte pola namiotowe wzdłuż strumieni lub w sąsiedztwie jezior w wielu kanionach obszaru.\nzwany „alpejską pętlą”, American Fork Canyon oferuje niezwykłe widoki górskie przypominające Szwajcarskie Alpy. Jesienią jesienne liście są spektakularne. Ponieważ jednak jest tak popularny, kanion został przekształcony w Obszar Płatny. Nawet jazda na pętli wymaga opłaty-chyba że nie planujesz zatrzymać się na zwiedzanie. Istnieje wiele pól namiotowych dostępnych., Możliwości malowniczego oglądania i fotografowania są obfite: wodospady, nierówny teren, lodowaty śnieg i polne kwiaty. Pomnik Narodowy jaskini Timpanogos znajduje się w kanionie, oferując wspaniałą wycieczkę i ciekawą wycieczkę po jaskini. Cascade Springs Scenic Highway, 7,5-milowa utwardzona droga od pętli alpejskiej, oferuje dodatkowe możliwości biwakowania i wspaniałe zwiedzanie. W miejscu kaskadowych źródeł, Duże źródła wody kaskadowe w dół góry w serii wapiennych tarasów i basenów. Promenady wiatr przez obszar pozwalający na oglądanie dzikiej przyrody.,\nwysokie ściany kanionu i rzeźbione monolityczne góry czekają na Ciebie w Parku Narodowym Zion. Jednak Zion Canyon Scenic drive stał się tak popularny, że National Park Service poważnie ograniczyło dostęp do prywatnych pojazdów, zamiast tego oferując masowy tranzyt w okolicy. Samochody muszą być zaparkowane w Springdale lub w parku Visitor Center, z wahadłowcem zapewniającym transport do kanionu. W parku znajdują się dwa pola namiotowe; oba są otwarte przez cały rok. South Campground jest otwarty na zasadzie kto pierwszy, ten lepszy., Camping Watchman jest dostępny po rezerwacji od 15 kwietnia do października. Zarówno oferują namiot i przyczepy miejsc, RV hookups i spłukiwanie toalety. Jeśli chcesz rozbić obóz w backcountry musisz uzyskać pozwolenie backcountry i zapłacić opłatę w visitor center. W parku znajduje się również loża i restauracja. Park Narodowy Zion znajduje się na wschód od St. George w południowo-zachodniej części stanu.\npołożony 40 mil na południowy wschód od miasta Heber, Currant Creek oferuje piękne pole namiotowe z 103 jednostek., Pole namiotowe otoczone jest sosnami i osiką. Wyposażenie obejmuje wodę gastronomiczną i nowoczesne toalety. Zbiornik Currant Creek oferuje wspaniałe wędkowanie, a istnieją liczne szlaki turystyczne i jazda konna. Służba Leśna zapewniła specjalne pole namiotowe do prowadzenia stadniny jeździeckiej.\nPark Stanowy Bear Lake\njedno z najgłębszych jezior w stanie, Bear Lake położone jest w Górach Skalistych na granicy Utah i Idaho. Jego głębokie błękitne wody są uwielbiane przez entuzjastów odkryty wszystkich typów., Jezioro oferuje jazdę na nartach wodnych, pływanie, nurkowanie, żeglarstwo i wędkowanie dla rekordowych cutthroat, mackinaw i whitefish. Bear Lake ' S Rendezvous Beach na południowym brzegu oferuje 136 kempingów – 46 z przyłączami użytkowymi, pawilonem grupowym, nowoczesnymi toaletami i gorącymi prysznicami. Szeroka, piaszczysta plaża zapewnia doskonałe Biwakowanie, pikniki i aktywność skuterów wodnych i jest popularnym miejscem spotkań rodzinnych. Bear Lake Marina posiada również 13 kempingów, pawilon Grupowy, stację utylizacji, nowoczesne toalety, gorące prysznice i centrum dla zwiedzających., Po wschodniej stronie jeziora dostępnych jest sześć prymitywnych kempingów (przynieś własną wodę pitną).\nze względu na umiarkowany klimat zimowy w południowym Utah, Snow Canyon jest popularnym miejscem na wiosnę i jesień. Czerwone i białe piaskowcowe klify zwieńczone czarną skałą lawy oferują doskonałe możliwości uprawiania turystyki pieszej, biwakowania i fotografowania. Wyposażenie obejmuje 35-jednostkowe Pole namiotowe, nowoczesne toalety, gorące prysznice, elektryczne przyłącza, stację odprowadzania ścieków i zadaszony pawilon wykorzystania grupowego. Park stanowy Snow Canyon znajduje się 11 mil na północny zachód od St., George, w południowo-zachodniej części stanu.\nBryce Canyon jest wynikiem monumentalnej interakcji między ziemią, wodą i czasem i jest czarującym miejscem o niezwykłym pięknie. Niestety, miliony odkryły to piękno. Wiosna, lato i jesień są najbardziej popularne czasy, aby odwiedzić park. Możesz wędrować lub jeździć konno na wielu szlakach. W zimie w parku popularne są narciarstwo biegowe i rakiety śnieżne. Bryce oferuje dwa pola namiotowe i domek. Pola namiotowe mają ponad 200 kempingów, ale nie oferują przyczep kempingowych., Kempingi są dostępne na zasadzie kto pierwszy, ten lepszy. Weekendy i święta są zazwyczaj najtrudniejszym czasem, aby znaleźć otwarty Kemping. Nie wolno zbierać drewna na opał, więc Przynieś własne drewno na ognisko.\ndla alpejskich kempingów w pobliżu Wasatch Front, nie znajdziesz niczego ładniejszego niż kempingi w Smith and Morehouse Reservoir. Jest wystarczająco daleko, aby być „daleko”, ale nie potrzeba „wieczności”, aby się tam dostać. Na kempingu znajdują się 34 jednostki, woda gastronomiczna, toalety i udogodnienia dla niepełnosprawnych., Zbiornik oferuje wspaniałe Wędkarstwo, a okoliczne góry oferują wiele możliwości uprawiania turystyki pieszej. Smith and Morehouse Reservoir and campground znajdują się na wschód od Kamas.


Powiewy wolności – 5 - Żuromin\nPowiewy wolności – 5\n2013-12-04 10:34:36 (ost. akt: 2013-12-04 11:15:21)\nCzołgi na ulicach miasta fot w zbiorach prywatnych - autor nieznany\nPo udaniu się do lekarza wojskowego zostali uznani za chorych na świerzb a następnie skierowani do izby chorych. Pielęgniarki zajęły się „zarażonymi”, przynosząc im pojemnik śmierdzącego smarowidła, którym mieli się wysmarować „od stóp do głów” (wyłączając okolice oczodołów). Na nic zdały się tłumaczenia, że są zdrowi, i że tylko symulują. Pielęgniarki wyjaśniły grzecznie, że muszą się posmarować, gdyż w przeciwnym wypadku to oni zarażą się od innych chorych.\nNa radzieckim żołdzie\nZbyszek, tak jak i pozostali koledzy z kompanii wciągnięci byli na radziecką listę do wypłacaniu żołdu. Jako szeregowy otrzymywał od nich 10,50 rubla. Oprócz tego wypłacano mu 80 zł miesięcznie polskiego żołdu oraz dodatek wojenny 5 zł + paczka papierosów dziennie. Dla palących utrapieniem było to, że przysługującą paczkę papierosów zaczęto dawać dopiero po 3 tygodniach od chwili przyjazdu. Polacy mogli korzystać z kuchni radzieckiej i czynili to. Obsługa kuchni wydająca posiłki, widząc towarzyszy polskich, nakładała im większe i lepsze porcje. Z czasem zawiązały się przyjaźnie.\nRadziecki pułk stacjonujący wraz z polskim w Hotusicach został przerzucony do Czechosłowacji drogą powietrzną z Ukrainy. Byli to dobrze wyszkoleni żołnierze, posiadający specjalności w różnych dziedzinach lotniczych. Dla Polaków zdziwieniem był fakt, że na warcie można było spotkać nawet sierżanta (jako wartownika). Czas wspólnej służby utworzył pewne zażyłości pomiędzy Polakami a Rosjanami. Sowieccy żołnierze opowiedzieli o wypadku sprzed paru lat, w którym zginął Jurij Gagarin – wówczas zastępca dowódcy tego pułku.\nW owym czasie (27 marca ‘61r.) pijany Gagarin rozkazał przygotować samolot do lotu, po czym usiadł za jego sterami. Pilot – kosmonauta wykonał w powietrzu kilka ewolucji. Z ostatniej nie mógł wyprowadzić maszyny i runął na ziemię.\nRysiu Wiśniewski - kolega Zbyszka pochodzący z poznańskiego, przyszedł do kompana z propozycją: „Zachorujmy”. - „No jak to, zachorujmy? Przecież jesteśmy zdrowi!” – dziwił się Zbyszek. -„Gdybyśmy zachorowali, to wezmą nas na izbę chorych, a tam sobie odpoczniemy”- kontynuował. Zbyszek zgodził się. Rysiu przyniósł gałązki sosny, poczym potarł nimi w kilku miejscach i to samo zalecił uczynić koledze. W krótkim czasie obsypały ich – w miejscach potarcia – krosty. „No to teraz jesteśmy chorzy” – oznajmił. Po udaniu się do lekarza wojskowego zostali uznani za chorych na świerzb a następnie skierowani do izby chorych. Pielęgniarki zajęły się „zarażonymi” przynosząc im pojemnik śmierdzącego smarowidła, którym mieli się wysmarować „od stóp do głów” (wyłączając okolice oczodołów). Na nic zdały się tłumaczenia, że są zdrowi, i że tylko symulują. Pielęgniarki wyjaśniły grzecznie, że muszą się posmarować, gdyż w przeciwnym wypadku to oni zarażą się od innych chorych. Z takimi argumentami nie dyskutowali – wysmarowali się „paskudztwem” cali. Był tylko niewielki problem. Wszystko, czego dotknęli, lub czego się dotknęli – przylepiało się. No, ale czegóż się nie robi dla odpoczynku od służby, zwłaszcza trwającego 3 tygodnie.\nZbyszek ciągle borykał się z brakiem papierosów. Zauważywszy u kolegi stojącego na warcie „lepsze fajki” zapytał, skąd je ma. Tym sposobem dostał namiary na Rosjan, u których można było je zdobyć. Udał się więc do wskazanego człowieka (był nim szef jednej z kompanii) i zapytał, czy posiada cygarety. „A kak ty priszoł?”- zapytał Rosjanin. „Jak to jak, normalnie”- odpowiedział chłopak. Rosjanin się zreflektował i inaczej postawił pytanie: „A mieszok u tiebia jest?”. „Nie”- odparł Zbyszek. „No to idzi po mieszok”. Nasz szeregowy czym prędzej udał się do namiotu po swój plecak i opróżniwszy go wrócił do szefa. Rosjanin obdarował go hojnie trzystoma paczkami, wypełniając plecak po brzegi kilkoma gatunkami papierosów. Nie wziął za nie nawet grosza. Zbyszek dostał też mocną „machorkę” do skrętów. Podzielił się z kompanami, zostawiając część dla siebie.\nWraz z kilkoma kolegami Zbyszek udał się do czeskiego szpitala. Przebywał w nim ich chory kompan. Personel nie stwarzał żadnych problemów z odwiedzinami przez Polaków. Kiedy tylko znaleźli się w sali, chory żołnierz poczuł się raźniej. Kompani rozmawiali, żartowali, czas płynął szybko. Kiedy zbierali się do wyjścia, Zbyszek zapytał chorego półżartem, czy nie boi się o swoje życie, bo przecież jest okupantem. Zamiast odpowiedzi, odwiedzający zobaczyli odkrytą kołdrę, spod której wystawał załadowany PMK. Nikomu nie było do śmiechu.\nTymczasem w Żurominie\nAnna – żona Zbyszka – przeczytawszy w jednej z ogólnopolskich gazet artykuł o sobie i jej mężu, postanowiła pójść do władz powiatowych i wyjaśnić zawarte w nim kłamstwa. Z artykułu wynikało bowiem, że rodzina Zbigniewa Ejnika przebywającego w tym czasie w Czechosłowacji została otoczona opieką. Prawda była zupełnie inna. Nikt nie interesował się losem jej i jej rocznego dziecka. Co więcej, kiedy starała się o przydział mieszkania, odmówiono. Jej nazwisko „wyparowało” z kolejki oczekujących. Kobieta była rozgoryczona. Gnieździła się z synem w domu rodzinnym o jednej izbie i kuchni. W tej izbie mieszkało w sumie 7 osób. Sekretarz partii udzielił Annie odpowiedzi, że był w urzędzie redaktor z gazety, oraz że treść wypowiedzi została w tym artykule zmieniona. Interwencja Anny u władz w niczym nie poprawiła położenia rodziny.\nRelacje z Czechami\nDowództwo polskie informując żołnierzy o realnym zagrożeniu ze strony Czechosłowaków, utrzymywało wzmożoną czujność. Rzekomo mieli oni dezerterować z wojska i tworzyć partyzantkę. Nikt z szeregowych żołnierzy polskich nie był w stanie sprawdzić prawdziwości podawanych informacji. Jedno wiedzieli na pewno – trzeba było mieć się na baczności. Nie przeszkadzało to im jednak w kontaktach z Czechami. Szukający wrażeń wymykali się na „lewiznę” aby nawiązywać bliższe kontakty z miejscowymi. Najczęstszymi miejscami spotkań były gospody. Znajdowały się w każdej, nawet najmniejszej miejscowości. Ludność Czeska oswoiła się z widokiem polskiego wojska. Przestał więc dziwić widok żołnierzy siedzących w karczmie przy kuflu z piwem. Tam, gdzie nie doszło wcześniej do żadnych zajść, Czesi nie traktowali Polaków wrogo, jednak Polacy postrzegani byli jako okupanci. Na fotografiach będących w plecaku Zbyszka aż za dobrze było widać efekty poczynań wojsk okupacyjnych. Czechosłowacy mówili wprost o „napadzie” na ich kraj.


Masakra w Malmedy | Konflikty.pl\nStrona główna » Historia » Druga wojna światowa » Masakra w Malmedy\n— 20 lipca 2009\nZbrodnie na jeńcach wojennych bądź ludności cywilnej stały się nieodłącznym elementem prowadzonej przez Rzeszę Niemiecką wojny totalnej. W prowadzonej równolegle z działaniami zbrojnymi wojnie psychologicznej istotną rolę odgrywały miejsca, wydarzenia i postacie stanowiące symbole wojny, które wpływały na ducha bojowego zwykłych żołnierzy. Tragiczne wydarzenia z okolic niewielkiego belgijskiego miasteczka Malmedy mogły złamać morale amerykańskich żołnierzy, a w istocie jeszcze bardziej rozbudziły wolę walki i chęć zadania ostatecznego ciosu rozpaczliwie broniącej się Rzeszy.\nKonwój jakich wiele\n16 grudnia 1944 roku, w dniu rozpoczęcia niemieckiej kontrofensywy, dowódca baterii „B” 285. Batalionu Obserwacyjnego Artylerii Polowej, kapitan Leon Scarborough, otrzymał rozkaz przemieszczenia swojej formacji w dniu następnym z Schevenhutte (niedaleko Akwizgranu) do St. Vith. Wcześniej sam tam wyruszył, powierzając baterię zastępcy – porucznikowi Ksidzekowi. Scarborough już o 9 rano 17 grudnia dotarł do celu, gdzie otrzymał rozkaz wstawienia się w sztabie artylerii 4. Dywizji Piechoty w Luksemburgu. Przed wyjazdem do wyzwolonego księstwa zdążył jeszcze sporządzić nowe instrukcje dla swojego zastępcy.\nZgodnie z życzeniem dowódcy porucznik Ksidzek zorganizował cały konwój składający się łącznie z trzydziestu pojazdów: jeepów, ciężarówek i transporterów opancerzonych. Kolumna została podzielona na dwie grupy: pierwsza pod komendą porucznika Virgila Lary’ego, druga pod rozkazami porucznika Perry’ego Readona.\n17 grudnia około godziny 8:00 cała jednostka wyruszyła w drogę, której przewodził porucznik Gier, który wraz z piątką żołnierzy wyruszył dwie godziny wcześniej niż reszta kolumny w celu oznakowania szlaku. Na czele konwoju jechał jeep porucznika Lary’ego, koniec zaś zabezpieczał zastępca dowódcy baterii – porucznik Ksidzek. Jednostka kierowała się przez Eynatten, Eupen, Baraque Michel.\nO godzinie 12:15 kolumna dotarła do Malmedy, gdzie zetknęła się z czołówkami amerykańskiej 7. Dywizji Pancernej, również kierującej się ku St. Vith. Po przymusowym postoju konwój ruszył na drugi koniec miasta, do drogi N23 prowadzącej do zamierzonego celu. U wylotu miasteczka cała formacja została zatrzymana przez podpułkownika Davida Pergrina z 291. Batalionu Saperów. Oficer ostrzegł porucznika Lary’ego o niebezpieczeństwie natknięcia się na silną niemiecką grupę pancerną i doradził objazd, lecz uwagi o zagrożeniu zostały zbagatelizowane, przegrały z koniecznością realizacji zadania, dlatego też konwój ruszył naprzód oznaczoną przez grupę Giera drogą N23. Szybko jednak cztery pojazdy z dwudziestoma siedmioma ludźmi pod dowództwem porucznika Ksidzeka zawróciły do miasteczka, by odstawić cierpiącego na niestrawność kaprala do ulokowanego w mieście Szpitala Polowego nr 44. Kolumna nie skróciła się, gdyż do konwoju dołączyło pięć polowych ambulansów z 575. i 576. Kompanii Medycznej, powracających do bazy w Waimes.\nKto nie słucha starszego rangą…\nOkoło godziny 12:45 do skrzyżowania dróg N23 i N32 na południowy wschód od Malmedy, zwanego przez miejscową ludność „krzyżówką Baugnez”, dotarła bezpiecznie kolumna prowadzona przez porucznika Lary’ego. Służbę na skrzyżowaniu pełnili żandarm polowy i członek grupy Giera, którzy skierowali konwój w kierunku na St. Vith. Jednak już po niespełna pięciuset metrach konwój znalazł się pod ostrzałem dwóch czołgów PzKpfw IV pod komendą porucznika Waffen SS Wernera Sternebecka, stanowiących szpice Grupy Bojowej (Kampfgruppe) Peiper należącej do 1. Dywizji Pancernej Leibstandarte SS Adolf Hitler. Jak się okazało, grupa bojowa Joachima Peipera kierująca się ku Ligneuville starała się nadrabiać dwunastogodzinne opóźnienie w stosunku do planów operacyjnych.\nMaszyny ostrzelały amerykańską kolumnę z odległości około ośmiuset metrów, po czym podjechały do drogi N23. Zaatakowani nie mieli na stanie żadnej broni przeciwpancernej, wobec czego po krótkiej wymianie ognia zrezygnowali z bezsensownego oporu. W krótkiej walce zginęło trzech członków konwoju, utracono też cztery pojazdy ciężarowe. Niemieckie załogi celowo oszczędzały pojazdy, gdyż ze względu na własne niedobory w jednostkach Wehrmachtu masowo korzystano ze zdobycznych pojazdów alianckich.\nGdy trwał ostrzał kolumny, porucznik Ksidzek na czele czterech ciężarówek zbliżał się do felernego skrzyżowania nieopodal wioski Baugnez. Usłyszawszy kanonadę, dostrzegł zagrożenie i błyskawicznie zawrócił do miasteczka.\nU podpułkownika Pegrina, który jeszcze na rogatkach miasta ostrzegał przed kontynuowaniem jazdy zagrożoną trasą, potwierdziły się przypuszczenia grożącego niebezpieczeństwa. Stojąc na zewnątrz budynku kwatery aliantów w Malmedy usłyszał strzały oddawane przez maszyny Sternebecka,\nGdy Amerykanie zaczęli z podniesionymi rękoma wychodzić zza ciężarówek i z rowów, porucznik Sternebeck skierował ich z powrotem na „krzyżówkę Baugnez”, po czym przekazał dowódcy meldunek o potyczce i wzięciu jeńców. Peiper był wściekły, iż starcie zabrało jego formacji kolejne bezcenne minuty i przysporzyło kłopotów związanych z pilnowaniem jeńców. Gdy około 13:30 dotarł do skrzyżowania, po szybkiej analizie sytuacji nakazał porucznikowi kontynuowanie natarcia, jeńców zaś pozostawił pod pieczą dwóch załóg czołgów i jednego pojazdu opancerzonego.\nZbrodnia pełnia niejasności\nKolejne wydarzenia, które rozegrały się w okolicach wioski Baugnez, wciąż wywołują zażartą dyskusję wśród historyków. Z powodu całkowicie sprzecznych bądź częściowo niespójnych relacji niezwykle trudno odtworzyć bieg wydarzeń z tragicznego popołudnia 17 grudnia 1944 roku. Poniższy opis przedstawia najbardziej prawdopodobny rozwój wydarzeń.\nRozbrojonych Amerykanów skierowano ze skrzyżowania na pobliskie ogrodzone pole. Istnieją znaczące różnice w określeniu liczby amerykańskich jeńców – strona niemiecka przekonuje jakoby pod strażą znalazło się ledwie dwudziestu Jankesów, okoliczni mieszkańcy twierdzą, że Niemcy przetrzymywali na polu 30–35 żołnierzy, zaś Amerykanie podają liczbę około stu dwudziestu.\nProces w Dachau (11. Josef Dietrich, 42. Joachim Peiper)\nOkoło 14:15 w kierunku pilnowanych jeńców wystrzelił z pistoletu rumuński Volksdeutsch, członek załogi czołgu nr 731 – SS-Rottenführer Georg Fleps. W efekcie przerażeni jeńcy rozpierzchli się, wobec czego otwarto do nich ogień z karabinów maszynowych na czołgach i z przejeżdżających ciężarówek z żołnierzami Waffen SS. Pozwolę sobie przytoczyć relację naocznego świadka masakry, cudem ocalałego Williama Merrikena:\nStaliśmy w małych grupkach, czekając na jakiś samochód, który mógłby nas podwieźć do obozu jenieckiego. Na drodze stały dwa czołgi i pojazd półgąsienicowy; wyglądało na to ze nas pilnują. Nagle jakiś Niemiec w pojeździe wstał i wycelował z pistoletu. Zabił jednego, potem drugiego i trzeciego. Kiedy oba czołgi zaczęły ostrzeliwać nas z karabinów maszynowych, ja, choć nie trafiony, padłem na ziemię. Tamci strzelali jeszcze przez chwilę, słyszałem jak pociski trafiają ciała leżących obok mnie i w ziemię. Potem minęły nas dwie kolumny pojazdów, z których też zaczęto nas ostrzeliwać. Wreszcie nastała cisza, ale wkrótce usłyszałem kroki dwóch zbliżających się Niemców. Stanęli tuz nade mną. Czyjeś ciało przygniatało mi nogi, leżało w poprzek. Kiedy się poruszyło, jeden z tych dwóch strzelił do niego z pistoletu. Pocisk zabił rannego i utkwił w moim kolanie, ale udało mi się pozostać w bezruchu.\nOkoło godziny 15:00 Pegrin postanowił osobiście dokonać rekonesansu okolic krzyżówki Baugnez. Prowadzony przez niego niewielki oddział zwiadowczy natrafił na trzech uciekinierów. Zszokowani żołnierze krzyczeli tylko „Niemcy zabili wszystkich!”. Czym prędzej zwiad zawrócił do miasta, skąd około godziny 16:30 został nadany do Kwatery Głównej amerykańskiej 1. Armii meldunek podpułkownika o dokonanej przez Niemców masakrze na amerykańskich jeńcach wojennych.\nCiała ofiar masakry na skrzyżowaniu\nZbrodnia dokonana w okolicach belgijskiego miasteczka wstrząsnęła amerykańską armią. Żołnierze zapragnęli zemsty i do boju ruszali z okrzykiem „Pomścimy Malmedy!”. Mało chwalebną odpowiedzią strony amerykańskiej był incydent w Chenogne, gdzie 21 grudnia do opuszczającej płonący budynek grupy kapitulujących żołnierzy pod flagą Czerwonego Krzyża otworzono ogień i dwudziestu jeden niedoszłych jeńców zginęło w akcie zemsty.\nOperująca w okolicach „Kamfgruppe Peiper” dokonała również innych zbrodni, wskutek czego śmierć poniosło około trzystu alianckich żołnierzy oraz stu jedenastu mieszkańców okolicznych miejscowości, w tym kobiety i dzieci.\nMiejsce zbrodni pozostawało w „strefie ziemi niczyjej” aż do 14 stycznia 1945 roku. Wówczas w rejon krzyżówki Baugnez dotarli w celu zabezpieczenia miejsca zbrodni amerykańscy saperzy. Wśród nich znalazł się również korespondent Associated Press Hal Boyle, który na łamach oficjalnego magazynu US Army, Stars and Stripes, opisał w artykule „Naziści rozstrzelali naszych G.I.s” tragiczne losy uczestników konwoju. Jednakże, jak to bywa, nie omieszkał zastąpić brakujących szczegółowych danych płodami dziennikarskiej wyobraźni, dlatego też w artykule znalazło się sporo nieścisłości, a nawet przekłamań. Niemniej, dzięki publikacji Boyle’a wieści o dokonanej zbrodni dotarły do opinii publicznej za oceanem, która zapałała żądzą ukarania winnych, co niestety kładło się cieniem na przebiegu późniejszego śledztwa i procesu.\nW wyniku niesprowokowanego otwarcia ognia w kierunku grupy jeńców zginęło co najmniej dwadzieścia osób. Około sześćdziesięciu próbowało ucieczki. Reszta, najczęściej ciężej ranna, padła na ziemię, starając się udawać martwych. Grupa dwunastu żołnierzy schroniła się w pobliskiej kawiarni, którą otoczył i podpalił oddział ścigających esesmanów, strzelając do próbujących wydostać się ogarniętego ogniem budynku. Z opresji udało się uratować bez większych obrażeń grupie dwudziestu jeden żołnierzy\nNigdy nie poznamy dokładnej liczby ofiar. Saperzy odnaleźli w okolicach Baugnez osiemdziesiąt cztery ciała, na których sekcji zwłok dokonali doktorzy Morrone, Kurcz i Snyder. U czterdziestu trzech zamordowanych stwierdzono rany postrzałowe głowy dokonane bronią krótką z bliskiej odległości, co wskazuje na dobijanie rannych. U dziesięciu nieszczęśników stwierdzono zgon ze względu na obrażenia czaszki powstałe w wyniku uderzeń kolb karabinów. Bardzo możliwe, że niektórzy z listy ofiar nie są bezpośrednio związali z masakrą z 17 grudnia.\nProces, a raczej pożądany akt (nie)sprawiedliwości\n16 maja 1946 roku dowódca grupy bojowej, SS-Standartenführer Joachim Peiper, i siedemdziesięciu trzech jego byłych podwładnych stanęło przed amerykańskim sądem wojskowym w Dachau z oskarżeniem o zbrodnie wojenne, nie tylko pod Malmedy, ale i w wielu pomniejszych belgijskich miejscowościach. Prokuratura oskarżyła Peipera i jego ludzi o zabicie czterystu sześćdziesięciu alianckich żołnierzy i stu sześciu Belgów.\nSamo śledztwo wywoływało liczne kontrowersje. Amerykańscy śledczy starali się wykazać odpowiedzialność wyższych dowódców Waffen SS za zakaz brania jeńców. Nie udało się znaleźć żadnych dowodów potwierdzających istnieje wspomnianego rozkazu, jednakże prokuratorom wystarczyły relacje niemieckich podkomendnych, którzy nadzwyczaj chętnie zrzucali na dowódców winę, tłumacząc się wykonywaniem rozkazów.\nOdszukane zwłoki pomordowanych\nNa podstawie zebranego, wątpliwego, materiału dowodowego, przy nierzadkich uchybieniach proceduralnych, sąd skazał na śmierć przez powieszenie czterdziestu dwóch oskarżonych, w tym Joachima Peipera. Dowódca w obliczu sądu całą winę wziął na siebie, starając się bronić podwładnych. Kolejne dwadzieścia dwie osoby skazano na dożywocie, resztę na wieloletnie więzienie.\nPrzebieg procesu wzbudził liczne kontrowersje wśród opinii publicznej, tak niemieckiej, jak i za oceanem. Z tego względu sprawą masakry pod Malmedy zajęła się specjalna komisja amerykańskiego Senatu pod przewodnictwem wschodzącej gwiazdy amerykańskiej polityki – Josepha McCarthy’ego – powołana 29 marca 1949 roku. Członkowie komisji wielokrotnie podróżowali do okupowanych Niemiec, przesłuchując stu ośmiu świadków. W raporcie podsumowującym dorobek prac komisji stwierdzono, iż metody stosowane w śledztwie „godne były raczej Gestapo niż Armii Stanów Zjednoczonych”. Komisja wykryła liczne nieprawidłowości, a nawet świadome łamanie prawa przez wojskowych śledczych i podczas procesu.\nW konsekwencji ujawnionych uchybień wszystkie kary śmierci zamieniono na kary dożywotniego więzienia. Z czasem wyroki w znaczący sposób skrócono. Ostatnim uwolnionym skazańcem procesu z Dachau był sam Peiper, który opuścił więzienie na Boże Narodzenie 1956 roku.\nGilbert Martin, II wojna światowa, Zysk i S-ka, Poznań 2000\nWilliamson Gordon, „SS-Gwardia Adolfa Hitlera”, Wyd. Espadon, Warszawa 1995.\nMichael Reynolds “Massacre At Malmedy During the Battle of the Bulge”, dn. 28.05.2009 http://www.historynet.com/massacre-at-malmedy-during-the-battle-of-the-bulge.htm,\nWikipedia, dn. 28.05.2009 http://en.wikipedia.org/wiki/Malmedy_massacre\nTagi: Bitwa o ArdenyJoachim PeiperStany ZjednoczoneTrzecia Rzeszazbrodnie wojenne


Przed Świątek ziemna część sezonu - spotradomsko.pl\n20:59, 18.04.2022 | PAP\nJeszcze w sobotę Iga Świątek rywalizowała na twardym korcie w meczu z Rumunią, a już dzień później udała się do Stuttgartu, gdzie w turnieju WTA po raz pierwszy w tym sezonie zagra na nawierzchni ziemnej. "Stęskniłam się za mączką" - przyznała polska tenisistka.\nZ Lys Świątek nie miała okazji jeszcze grać, natomiast z Golubic mierzyła się już trzykrotnie, a dwa razy w tym roku. Szwajcarce uległa w 2019 roku w 1. rundzie Wimbledonu. W lutym w Dausze zrewanżowała się wygrywając w trzech setach, a w marcu w Miami nie dała jej żadnych szans zwyciężając 6:2, 6:0.\n"Będę miała mało czasu na przejście z kortu twardego na mączkę przed turniejem w Stuttgarcie. Będzie to dla mnie wymagający czas, bo zazwyczaj miałam chociaż tydzień, ale lubię grę na mączce i wydaje mi się, że jestem w stanie zdążyć z formą" - powiedziała Świątek po wygranej biało-czerwonych z Rumunią i awansie do finału Billie Jean King Cup.\n"Jeśli chodzi o przygotowanie motoryczne, to już wcześniej wdrożyliśmy odpowiednie ćwiczenia, które pomogą mi się przygotować na wślizgi i całą specyfikę gry na mączce" - dodała.\nPrzed rozpoczęciem obecnego sezonu Świątek największe sukcesy odnosiła właśnie na ziemnej nawierzchni, a najważniejszym z nich jest wygrany wielkoszlemowy French Open w 2020 roku.\nWiele wskazuje jednak na to, że rodzaj kortu przestaje mieć dla niej znaczenie. W 2022 roku wygrała już turnieje WTA rangi 1000 w Dausze, Indian Wells oraz Miami. Obecnie może się pochwalić serią 19 z rzędu wygranych meczów.\n"Cieszę się, że poprawiłam swoją grę na korcie twardym i czuję się na nim swobodnie. Jednak już stęskniłam się za mączką, to fajna odmiana. W niewielu sportach mamy sytuację, że tak bardzo zmienia się nawierzchnia" - przyznała.\nW ubiegłym roku Świątek nie rywalizowała w Stuttgarcie chcąc się lepiej przygotować do turniejów w Madrycie, Rzymie i French Open w Paryżu. Wówczas w stolicy Hiszpanii w 1/8 finału uległa ówczesnej liderce światowego rankingu Australijce Ashleigh Barty, która w marcu niespodziewanie zakończyła karierę, w Rzymie Polka okazała się najlepsza, a na kortach Rolanda Garrosa odpadła w ćwierćfinale po porażce z Greczynką Marią Sakkari. (PAP)