Pierwsze żelki drukowane w technologii 3D - Żółty Cesarz - portal z przepisami na słodycze i ciekawostkami o słodyczach\non 4 lutego, 2022\nWykorzystanie druku 3D kojarzy się przede wszystkim z takimi dziedzinami jak motoryzacja, medycyna czy branża informatyczna.\nWydawać by się mogło, że najnowsza technologia nie jest w stanie znacząco wpłynąć na rynek spożywczy, bo w dużym stopniu oparty jest na pracy wykonywanej przez człowieka. Przeczą temu jednak pierwsze efekty druku 3D z dziedziny kulinariów, takie jak ciastka czy pizza. Dołącza do nich kolejna słodka przekąska, czyli żelki.\nNowość z Niemiec\nPomysł wydrukowania żelków dzięki technologii 3D powstał dzięki współpracy niemieckiej firmy Katjes z Goody Good Stuff. Pierwszy przedsiębiorca na co dzień specjalizuje się w produkcji żelków, natomiast druga z firm zajmuje się wytwarzaniem słodyczy bez użycia żelatyny.\nWspólne wysiłki pozwoliły stworzyć pierwszą na świece drukarkę 3D, dzięki której przy pomocy najnowszej technologii powstają jak najbardziej realne przysmaki. The Magic Candy Factory, bo tak została nazwana, zarówno małych, jak i nieco większych wielbicieli słodyczy przenosi w prawdziwie magiczny świat, gdzie na ich oczach powstają żelowe kształty.\nZ perspektywy widza drukowanie żelka to bardzo prosty proces, wystarczy dzięki interfejsowi określić kształt i wybrać ulubiony smak, a potem wcisnąć przycisk ,,print”.\nOd strony technicznej jest to jednak nieco bardziej skomplikowane – głowica podgrzewa słodką masę i tworzy z niej kolejne, nakładające się na siebie warstwy, które razem tworzą wybrany wzór. Potrzeba około pięciu minut by otrzymać 10 gramów żelek, a wydruk to koszt 5 euro.\nProducenci zadbali, by spełniały oczekiwania jak największej grupy osób, materiał, z którego są wykonywane został pozbawiony laktozy, żelatyny i glutenów, żelkami mogą zatem cieszyć się nawet alergicy i weganie.\nWybór oferowany przez maszynę to dziesięć smaków (m.in. mango, jabłka, porzeczki), siedem kolorów i dziesięć kształtów (m.in. żaby, motyle i ośmiornice). Dodatkowo drukarka może stworzyć żelowy napis, na przykład wybrane imię.\nPrace nad nowymi możliwościami ciągle trwają i niewykluczone, że twórcy The Magic Candy Factory zaskoczą nas nowymi formami i smakami. Celem producentów jest również rozszerzenie dostępu do urządzenia i umieszczenie go w centrach handlowych i parkach rozrywki. Na razie drukarka jest atrakcją dostępną jedynie w Berlinie.\nWstecz Cukierki – historia prawdziwa\nDalej Batony – najbardziej popularne marki na świecie i w Polsce


Google testuje nowy interfejs na YouTube. Zmiany niewielkie, ale na plus | Tabletowo\nGoogle testuje nowy interfejs na YouTube. Zmiany niewielkie, ale na plus\nGoogle to dość ciekawa firma, która najpierw z uporem godnym lepszej sprawy skrupulatnie buduje jakiś interfejs od zera, a następnie obraca wszystko w drobny mak i decyduje się na rozpoczęcie całej zabawy od nowa. Czy historia tak samo potoczy się i tym razem w przypadku YouTube?\nYouTube jest jedną z kluczowych aplikacji w ekosystemie firmy z Mountain View. Z tego też względu jestem trochę zaskoczony tym, że firma rozpoczyna testowanie nowego interfejsu użytkownika właśnie na tej usłudze. W mojej opinii musi to oznaczać po prostu tyle, że deweloperzy są bardzo pewni swego i czują, że wdrażane zmiany to krok w dobrą stronę. Warto też w tym miejscu dopowiedzieć, że za ideą wdrażania modyfikacji stoi dość prosty cel – ułatwienie lektury i dodawania komentarzy w chwili, gdy użytkownicy oglądają jakiś film w serwisie.\nNa ten moment testy są prowadzone tylko na aplikacji YouTube’a, która jest dostępna na Androida. Możemy domniemywać, że użytkownicy smartfonów Apple zostaną albo włączeni do testów w późniejszym etapie, albo też przyjdą na gotowe. Co wiemy o planowanych zmianach? Niedużo, jednak już dostępna wiedza daje pewien obraz tego, w jakim kierunku firma będzie chciała podążać.\nGłówną osią oczywiście pozostaje ekran z odtwarzanym materiałem. Zmianą jest to, że użytkownik ma w ramach tego obszaru roboczego widzieć trzy komentarze. Zapewne te, które są najpopularniejszymi, najwyżej ocenianymi przez społeczność.\nKolejną zmianą będzie gest tapnięcia w wybrany komentarz. Pozwoli on dynamicznie wyświetlić kolejne komentarze. Autorzy nagrań będą mogli dodatkowo aktywować opcję przypinania trzech wpisów na samej górze drabinki. Firma nie ogranicza się do testowania systemu za zamkniętymi drzwiami. Nowy system jest dostępny dla niewielkiej, losowej puli użytkowników. Mogą oni wysyłać opinie o wdrażanych innowacjach, które firma z Mountain View stara się przekuć w jeszcze sprawniejsze działanie programu.\nW chwili obecnej nie wiemy, kiedy zmodyfikowany interfejs YouTube’a może zadebiutować oficjalnie. Można jednak domniemywać, że stanie się to w dość bliskiej przyszłości. Ostatecznie, jeśli firma dopuściła już do tego rozwiązania grupę użytkowników, to wyszedłbym tutaj z założenia, że do wykonania pozostały już tylko przysłowiowe ostatnie szlify. Nie ukrywam też, że bardzo ciekawi mnie opinia społeczności o tej innowacji. Obawiam się, że dla wielu osób komentarze są jedynie zbędnym dodatkiem, a nie centrum akcji, wokół którego trzeba budować aplikację.


Gra Fifa 14 na Playstation 3 – co nowego? – Konsole Sony Playstation i Xbox\nHome > Konsole Sony PS3 > Gra Fifa 14 na Playstation 3 – co nowego?\nBy ps3info on 28 października 2013\nGra FIFA 14 to już kolejna odsłona kultowej gry poświęconej piłce nożnej dostępna na konsolę Playstation 3. Gracze mają okazję zagrać zawodnikami z całego świata walcząc w meczach ligowych, towarzyskich lub pucharowych. Tym razem gwiazdorami rozgrywki są Messi, Ronaldo oraz Robert Lewandowski\nDostępne opcje rozgrywki pozwalają na rywalizację z komputerową sztuczną inteligencją lub żywymi przeciwnikami. W nowej wersji gry, twórcy zadbali również o dostęp do funkcji społecznościowych EA Sports Football Club.\nRozgrywka w FIFA 14 bazuje na rozwiązaniach znanych z wcześniejszych odsłon cyklu, choć swoim zwyczajem deweloperzy pokusili się także o szereg innowacji, mających na celu podnieść atrakcyjność zmagań na wirtualnych boiskach piłkarskich. Poważnie zmieniona została np. fizyka piłki, dzięki czemu futbolówka zachowuje się bardziej realistycznie i przewidywalnie. Gruntownie przemodelowano również system oddawania strzałów.\nZamów grę Fifa na konsolę Playstation 3 już dzisiaj. Zobacz naszą ofertę gier w sklepie www.techsat24.pl.


PRZYRODA :: Uświadamianie poczatkującego ornitologa\nPRZYRODA Strona Główna » FAUNA » Ptaki » AKADEMIA » Poradnik Początkującego Ornitologa » Uświadamianie poczatkującego ornitologa\n2015-12-30, 21:02\t Uświadamianie poczatkującego ornitologa\nWysłany: 2015-12-13, 16:53\nmimek11, Kiedy to dotrze do twojej czaszki, przecież Kruk i Czarnowron nie są jedynymi gatunkami krukowatych w Polsce, więc jeśli to nie był Kruk, to przecież odrazu nie Czarnowron! Mógł to być zwykły Gawron! Przestań w końcu wypisywać swoje fantazje. Jeśli coś widzimy, to nie zawsze znaczy, że jest to tym, co chcielibyśmy zobaczyć, i tak jak już napisał Tomasz Kobylas, weź uwagi forumowiczów sobie do serca...\nWysłany: 2015-12-13, 18:16\nTEN PTAK o nie był gawron, wrona siwa, ani kawka.Kruk to nie był raczej bo kruki są o połowę większe.Nie wiem dlaczego o to jest takie zamieszanie.Pasujecie na polityków. Myślę, że powinniśmy zakończyć ten głupi spór i pogrążyć się w naszej pasji-ornitologii a nie krytyki\nA wiesz, jak wygląda młody gawron?\nZobacz sobie, łatwo go pomylić z czarnowronem.\nW wieku 16 lat też ciągle myliłam gatunki i myślałam, że widzę coś fajniejszego.\nI też kiedyś myślałam, że mam pod domem czarnowrony. I się okazało, że to młode gawrony są.\nNaprawdę, zainwestuj w jakąś książkę i przyjmij do siebie to, że mogłeś się pomylić w oznaczeniu. Niby potrafisz rozpoznać czarnowrona, a potem piszesz "mewa z czarnym paskiem" albo "jakiś wróblowaty (może i to był górniczek)"...\nTak się ptaków nie oznacza. A wiele z tych, które się widziało, często pozostanie nieoznaczonymi.\nI nie obrażaj się, tylko zrozum, że próbujemy Ci pomóc. Im szybciej przyjmiesz do siebie to, że nikt nie jest nieomylny (Ty także), tym lepiej. Przy obserwowaniu ptaków powinno się najpierw myśleć o tych pospolitszych gatunkach, a nie wypatrywać w każdym osobniku jakichś rzadkości.\nI cały czas uczyć się rozróżniania ptaków.\nMoją wiedzę też tutaj brutalnie zweryfikowano, a byłam wtedy jeszcze młodsza, niż Ty.\nJa do dzisiaj nie umiem rozróżniać niektórych gatunków. I wtedy nie piszę, co uważam, tylko proszę innych o pomoc w identyfikacji. Jeśli nie wiesz, jakiego ptaka widziałeś, to nie jest nic wstydliwego, żeby zapytać bardziej doświadczonych od siebie.\nTomasz Kobylas, niech pan zobaczy wcześniejsze moje posty-wydaję mi się, że to czarnowron, ale inni pisali-niemożliwe!-itd.Po prostu to nie mógł być kruk-piszę tak dlatego, żeby inni przestali mnie hejtować i zajęli się czymś innym\nZ wcześniejszych postów nic szczególnego nie można wyczytać, tzn na podstawie opisów w żaden sposób nie można wykluczyć gawrona... "ptaki żerowały na polu razem z wronami oznaczenie: czarny dziób, wielkość wrony lub trochę mniejszy"... To po co w kolejnych postach "mały kruk"???\nApeluję o rozumne czytanie postów i o ustosunkowanie się do zadawanych pytań przez forumowiczów.\nGawron jest właśnie trochę mniejszy od wrony i czarnowrona.\nWysłany: 2015-12-14, 18:55\nTomasz Kobylas, TO NIE BYŁ GAWRON-NAPISAŁEM W POŚCIE POWYŻEJ.Wiem jak wygląda młody gawron-to nie był on pisze już 2 raz\nPozdrawiam i apeluję o koniec tej głupiej kłótni\nmimek11, Skoro tak twierdzisz, to idź w to miejsce, w którym go widziałeś, może zobaczysz go po raz drugi, zrób mu zdjęcie, nawet telefonem, byle w miarę wyraźne, i wrzuć na forum, tak, by wszyscy mogli się zgodzić i już serio zakończyć to coś co ciągnie się parę stron.\nWysłany: 2015-12-14, 22:42\nCo innego wiedzieć a co innego widzieć... zapewniam Cię, że są tacy co mają świetną wiedzę teoretyczną, a w terenie mylą kruka z czarnowronem... W tym przypadku na prawdę przydałoby się zdjęcie, które rozwiałoby wątpliwości.\nWysłany: 2015-12-22, 15:58\npuchacz-1 (mój 3 gat. sowy w życiu)\nJakieś foto jest? Puchacz przy zalewie i poświerki to raryty.\nWysłany: 2015-12-22, 16:19\npuchacz był w Czerniejowie ok.19.00\npoświerka też była dla mnie wielkim zaskoczeniem\nWysłany: 2015-12-22, 16:43\nNie wiem czy dobrze odebrałem przekaz, ale rozumiem że nie masz dokumentacji fotograficznej?\nJeśli nie masz zdjęć, to może uraczysz nas choć słowem komentarza na temat tych ciekawych obserwacji- jak przebiegały, po jakich cechach ptaki zostały oznaczone itp.?\nZałożę się, że większość obecnych tu obserwatorów nie miało do czynienia z żadnym z tych gatunków, więc spróbuj zrozumieć że spotkanie ich jednego dnia w jednym miejscu może wydawać się dziwne.\nWysłany: 2015-12-22, 17:05\nWyszedłem na pole uprawne niedaleko lasu ok.12.00 w Czerniejowie (jest to prywatne pole, bo mam rodzinę w tej wiosce).Po wyjściu dalej w pole widziałem wiele wróblowych oraz drapieżnych ptaków np.myszołów i jastrząb, a z wróblowych to dzwońce wróble i mazurki."Pojawiły się" przede mną nagle dwa ptaki.Przez lornetkę widziałem je wyraźnie.Upewniłem się w atlasie później, że były to poświerki.ok.18.00 wyszedłem na pole drugi raz, by spróbować zaobserwować jakieś sowy-długo nic się nie działo.Dopiero przy lesie, gdy wracałem inną drogą ujrzałem ciemny kształt wielkości myszołowa lub większy dokładnie obserwowałem przez lornetkę lot nad ziemią.Nagle zniknął z pola widzenia (może coś upolował).TO chyba tyle-nie wiedziałem, że puchacze są takie duże.\nWysłany: 2015-12-23, 07:39\nmimek11, zgodnie z 2 pkt Regulaminu, proszę o podanie cech pozwalających na oznaczenie gatunków - puchacza i poświerki. Masz podać cechy, które widziałeś, pozwalające na odróżnienie puchacza i poświerki od innych gatunków ptaków. Mam nadzieję, że potraktujesz to poważnie. Jest to najłagodniejsza forma oficjalnego upomnienia.\nWysłany: 2015-12-23, 11:36\nPuchacza oznaczyłem po charakterystycznym locie.Jak już pisałem wcześniej.Poświerkę po upierzeniu.Czy pasuje panu takie podanie cech? Jak nie to mi przykro, ale dokładniej nie umiem.Pragnę podkreślić, że nikt prawie nie podaje cech.\nWysłany: 2015-12-23, 11:48\nPuchacza oznaczyłem po charakterystycznym locie. Jak już pisałem wcześniej.Poświerkę po upierzeniu\n- co charakterystycznego było w tym locie puchacza?\n- co dokładnie z upierzenia świadczyło o poświerce?\nNikt nie podaje cech, ponieważ większość zamieszcza zdjęcia. Przy rzadkich gatunkach, gdy nie ma zdjęcia, wówczas dopiero pojawia się opis.\nWysłany: 2015-12-23, 12:25\nWiacek, puchacz leciał nad ziemią machając skrzydłami i nagle wylądował.Był o wiele większy od puszczyka lub uszatki.Z tymi poświerkami było tak-myślałem, że to jery, ale były jakby takie wyblakłe i nie zgadzały się kolory i taki inny dziób.Wiem, że to jest rzadki gatunek-poświerka.Mógł to być jakiś inny gatunek?To nie był potrzeszcz.


Epickość w ustach!\nJak już w końcu pewnego dnia kupię blender, to spróbuję z wegańskim majonezem domowej roboty. <3\nGreeney Oct 6, 2012\nChyba dodałam zbyt dużo natki pietruszki, ale i tak bardzo smaczna! :)\nzielenieję Jun 12, 2012\nZrobiłam bez musztardy i majonezu, za to z pomidorami suszonymi. Super!\nmiu81 Jun 4, 2012\nZrobilem z bialej fasolki z musztarda. Przepyszne\n~turiam Feb 16, 2011\nDobre. Ja dodalam szczypte czosnku - bo lubie.\n~ell Jan 29, 2011\nIrokezik91 May 24, 2010\nBardzo dobre, zarówno w wersji z musztardą jak i z majonezem :). Polecam także z białej fasoli.\nnie mogłam się zdecydować, więc jedną część fasoli zrobiłam z majonezem, solą i pieprzem a drugą z musztarda, solą i pieprzem, a na obie kanapki położyłam pomidora. fajne i szybkie - co ważne - śniadanie :)\nses Sep 23, 2008\nja też zrobiłam z musztardą (francuską - gorczyca jest super!) i dymką (bez kolendry, bo akurat nie miałam) i z olejem lnianym - bardzo dobre!\nAbulla Aug 27, 2008\nzrobiłam z musztardą i drobno posiekaną cebulką ;) pycha :D\nMagda-Andrzej Aug 11, 2008\nja dodalam jeszcze 1 zabek czosnku. troche za mocne na sniadanie;P ale dobre:)\nchioma Jun 14, 2008\n~ja May 21, 2008\nNie tylko prościutkie i szybkie, ale tez pyszne :) Zrobiłam z oliwą i łagodną musztardą. Dodatkowo dodałam troszkę soku z cytryny, bo mi jednak czegoś brakowało, oraz wody dla odpowiedniej konsystencji. Opcjonalnie zamiast zieleniny pasowałaby mi też drobno posiekana cebulka.\nchojnac Apr 20, 2008\nPycha! Jak wszystko z Sowiej kuchni :) Chyba zapiszę się do Ciebie na kurs gotowania ;)\n~stsal Jul 10, 2004


Młodzież z Wendelstein z rewizytą u żukowskich gimnazjalistów - Kartuzy.info\nczwartek, 11 maja 2017 r., 23:15\nW ramach wymiany międzyszkolnej do Żukowa przybyło na sześciodniowy pobyt 19 uczniów z Wendelstein, miasta zaprzyjaźnionego z żukowską gminą. Niemiecką młodzież gościło Publiczne Gimnazjum nr 2 w Żukowie. W programie były wycieczki do Trójmiasta i na Kaszuby. Odbywały się też wspólne zajęcia w szkole. W czwartkowy wieczór zorganizowano spotkanie podsumowujące całą wizytę.\nZaproszeni goście odwiedzili Gdańsk i Sopot, a w Gdyni mieli okazję być na Darze Pomorza. Na Kaszubach byli w Wieżycy i Szymbarku, a w Żukowie zaproszono ich do Centrum Zarządzania Kryzysowego i OSP.\nGimnazjaliści z obu miast przygotowali wspólnie plakat o kuchni, Kaszubach i przyjaźni polsko - kaszubskiej. Zredagowali również przewodnik po Gdańsku w języku polskim, angielskim i niemieckim.\nMłodzież z Wendelstein przyjął burmistrz Wojciech Kankowski i przewodniczący rady Witold Szmidke. Obaj przedstawiciele władz samorządowej uczestniczyli też w spotkaniu kończącym pobyt w Żukowie.\nDawid Miotk, Martin Heise i Tobias Wache zaprezentowali pokaz multimedialny, składający się z dwóch części - "historycznej" o pobycie żukowian w Wendelstein w roku ubiegły i tegoroczną rewizytę w Żukowie.\nOklaskami przywitano członków zespołu Bazuny. Bogdan Galiński przybliżył widzom kaszubski haft, taniec i muzykę. "Nauczycielami" kaszubskich nut byli… burmistrz Wojciech Kankowski, przewodniczący Witold Szmidke i Mirosława Żołna, dyr. żukowskiego gimnazjum.\nCzęść oficjalną pożegnalnego spotkania zakończyły podziękowania dla organizatorów i rodziców żukowskich gimnazjalistów, którzy gościli w swoich domach młodzież z Wendelstein. Oni też przygotowali smakowity poczęstunek. Niemieccy nauczyciele przekazali w prezencie dla gimnazjum drzewko jako symbol rosnącej przyjaźni.\n- Współpraca w Europie ma być miedzy ludźmi a nie jakimiś strukturami, a kto nie będzie ją realizował lepiej niż ludzie młodzi, którzy mają otwarte umysły bez jakichkolwiek uprzedzeń. Życzę wam, abyście ze sobą te relacje podtrzymywali jak najdłużej. Niech będzie to partnerstwo ludzi i partnerstwo serc - takie przesłanie przekazał Wojciech Kankowski, szef żukowskiego magistratu do młodzieży.\n- Wymiana jest dla uczniów okazją nie tylko do poznania kultury i historii Polski i Niemiec, ale przede wszystkim do rozwijania umiejętności komunikowania się w języku angielskim i niemieckim - powiedziała nam Justyna Juńska - Nacel.\nŻukowskim gimnazjalistkom Weronice Hirsz i Marcie Lewandowskiej najbardziej podobała się możliwość poznania innej kultury i rozwijanie swoich umiejętności w posługiwaniu się językiem obcym. Wyznały, że spędziły wiele miłych chwil z przyjaciółmi z Niemiec.\nMartin Heise uznał, że wymiana miedzyszkolna dała mu wiele nowych doświadczeń, mógł szlifować swoją znajomość angielskiego i poznać nowych przyjaciół. Jego koleżanka Erika Gross dodała, że długo będzie wspominać ciekawe wycieczki i świetne rozumienie się z koleżanką z Polski. Szkoda tylko, że pogoda niedopisała.\nPieczę nad wizytą gości pełniły nauczycielki gimnazjum - Justyna Juńska - Nacel i Violetta Piątkowski oraz nauczyciele języka angielskiego i niemieckiego.\nModa retro w primaaprilisowym wydaniu żukowskich gimnazjalistów


Jaki był Kevin Spacey? Robin Wright i Guy Pearce o współpracy z aktorem - naEKRANIE.pl\nStrona główna > Aktualności > Jaki był Kevin Spacey? Robin Wright i Guy Pearce o współpracy z aktorem\nJaki był Kevin Spacey? Robin Wright i Guy Pearce o współpracy z aktorem\nPo skandalu wokół Kevina Spaceya kilku aktorów zdecydowało się na przerwanie milczenia i wspomnienie swoich doświadczeń z byłą gwiazdą House of Cards. W wywiadach swoimi przemyśleniami podzielili się między innymi Robin Wright i Guy Pearce.\nMichalina Reda 9 lipca o 12:44\nTagi: guy pearce+3\nkevin spaceymolestowanie seksualnerobin wright\nKevin Spacey to jeden z pierwszych aktorów, który został oskarżony o molestowanie jesienią ubiegłego roku, u progu wielkiej afery w Hollywood. Aktor został zwolniony z kilku produkcji, w tym serialu House of Cards i filmu Wszystkie pieniądze świata i od tej pory nie podejmuje żadnych nowych projektów, znikając ze świata filmowego.\nPo kilku miesiącach od afery, aktorzy, którzy mieli okazję z nim współpracować, wspominają swoje doświadczenia z planu. Robin Wright, wcielająca się w żonę głównego bohatera we wspomnianym House of Cards, udzieliła wywiadu, w którym podkreśliła, że nie znała Spaceya zbyt dobrze, a ich relacja ograniczała się jedynie do czasu spędzanego na planie zdjęciowym. Twierdzi, że nie utrzymywali znajomości w prywatnym życiu. Pełen wywiad z aktorką dopiero ma się ukazać, jednak w sieci jest już dostępna kilkuzdaniowa zapowiedź, w której Wright oświadcza:\nKevin i ja znaliśmy się tylko między „akcją” a „cięciem” oraz pomiędzy scenami, gdzie mieliśmy okazję trochę się pośmiać. Tak naprawdę ja nie znałam tego człowieka. Znałam niezwykłego rzemieślnika, którym on jest.\n— TODAY (@TODAYshow) 8 lipca 2018\nChris Hardwick oskarżony o molestowanie. Aktor już odczuwa pierwsze konsekwencje\nCBS przedłużyło umowę z Bradem Kernem mimo zarzutów o molestowanie. Będzie...\nJakiś czas temu o Spaceyu wypowiedział się również Guy Pearce, który miał okazję współpracować z aktorem na planie Tajemnice Los Angeles w 1997 roku. W wywiadzie dla australijskiej telewizji powiedział, że Spacey to niezwykły aktor, ale rzeczywiście podczas pracy nad filmem miewał z nim trudną przeprawę. Pearce określił aktora słowem „handsy guy”, co ma wskazywać na jego tendencję do obmacywania kolegów po fachu. Dodał również:\nNa szczęście miałem wtedy 29 lat, a nie 14.\nWypowiedź aktora narodziła nowe spekulacje i zagraniczna prasa zaczęła sugerować, że i on padł ofiarą molestowania. Teraz Pearce próbuje sprostować swoją wypowiedź, ponieważ – jak twierdzi – nic takiego nie miało miejsca. Nie był molestowany, a po prostu czuł się w towarzystwie Spaceya nieswojo. Aktor przeprasza za swoją wypowiedź i podkreśla, że jej żałuje.\nRozumiem, że to temat zbyt drażliwy, by po prostu go zbyć. Zająłem się tą sytuacją w chwili, gdy miała miejsce i żałuję, że zostało to upublicznione.\nW chwili obecnej sprawą Spaceya zajmuje się angielska policja.\nŹródło: thehollywoodreporter.com, deadline.com / zdjęcie główne: materiały prasowe


Polska rozgrywa kartę klimatyczną - netTG.pl – Gospodarka - Ludzie\n3 grudnia 2015\tTrybuna Górnicza autor: WIG\nPolska rozgrywa kartę klimatyczną\n- Celem Polski jest zrównoważony rozwój, a nie ambicje poszczególnych gospodarek - mówiła w Paryżu Beata Szydło\nRedukcja emisji dwutlenku węgla obejmie wszystkie kraje, porównywalnie z UE, a rozwiązania będą dostosowane do możliwości państw - taki warunek postawiła w poniedziałek, w wystąpieniu podczas otwarcia szczytu klimatycznego COP21 w Paryżu premier polskiego rządu.\nW konferencji (potrwa do 11 grudnia) uczestniczy 195 krajów, z których na razie 183 dobrowolnie zobowiązały się do działań dla ograniczenia emisji. Celem szczytu jest zawarcie wiążącej i powszechnej umowy prawnej, która po 2020 r. zastąpiłaby ustalenia z Kioto i nie dopuściła do ocieplenia klimatu na Ziemi do końca XXI w. o więcej niż 2 stopnie Celsjusza.\nEksperci szacują, że oddolne zobowiązania państw, chociaż liczne, robią tylko dobre wrażenie i nie wystarczą do kompromisu (np. Rosja obiecała zredukować emisję aż o 70 proc., tyle że w stosunku do poziomu sprzed... 25 lat).\n- Klimat: USA wycofują się z paryskiego porozumienia klimatycznego\n- Klimat: szef KE ostrzega, że zerwanie COP21 nie będzie proste\nKraje rozwijające się żądają bowiem od bogatszych 100 mld dol. rocznie do 2020 r. w technologiach, inwestycjach i pomocy publicznej. O apetycie na takie transfery (także po 2020 r.) powiedział otwarcie prezydent Chin (największy emitent CO2) Xi Jinping.\nJako pierwsi pieniądze te obiecali reszcie świata prezydent Francji i kanclerz Niemiec.\n- To my spowodowaliśmy emisje w przeszłości. Musimy być w awangardzie postępu, by zredukować je w przyszłości i umożliwić to krajom rozwijającym się - zapowiedziała Angela Merkel.\nKlimat: USA chcą jednak zerwać porozumienie paryskie\nKlimat: Niemcy nie pójdą na kompromis w sprawie COP21\nTrump: decyzja o porozumieniu paryskim w tym tygodniu\nKlimat: USA zerwą porozumienie paryskie?


Czy ten L-bracket 6D byłby trwały ?\nWątek: Czy ten L-bracket 6D byłby trwały ?\n15-01-2022, 14:34 #1\nCzy ten uchwyt byłby trwały?\nNajbardziej mam na myśli, że pętla pionowa nie jest ciągła, dobrze ściśnięta zaciskiem Arca-swiss może się zgiąć / złamać (pewnie ma dopuszczać kable - wężyk doceniam, mikrofon mnie nie interesuje)\nKtoś to ma , jest to prawidłowo zaprojektowane ?\nCzy jednak napalać się na tzw uniwersalny do lustrzanki - z zamkniętą pętlą ?\nOsobiście nie mam tak długich sesji, aby wymiana karty/baterii była problemem.\nCzy ktoś wie, ten opisany jak MkII, pasuje do "jedynki" ?\nOstatnio edytowane przez cosinus ; 15-01-2022 o 14:56\n20-01-2022, 00:07 #2\nOdp: Czy ten L-bracket 6D byłby trwały ?\nNa podstawie własnego rozkminu nie używam żadnych dedykowanych płytek L. Dla mnie istotne jest wyważenie zestawu na głowicy, a te płytki tego nie umożliwiają. W związku z tym do aparatów mam dokręcone zwykłe, proste, płytki Arca o długości 70-100 mm wzdłuż obiektywu, a dopiero do nich, z pomocą dodatkowej klamry, doczepiam standardową płytkę L w taki sposób, aby mieć odstęp od gniazd przyłączeniowych. Wszelkie płytki- dedykowane czy nie- na Aliexpress kupisz taniej, bo to, co podlinkowałeś, to i tak musi przyjść z Chin. Za cenę płytki dedykowanej dostaniesz zwykłą prostą, zwykłą L i klamrę. O wytrzymałość tych płytek - z zamknięta pętlą, czy nie- nie masz co się martwić. Zaciskasz to w klamrze Arca, a to nie jest imadło kowalskie.\n« Wycena | Jedynki prawie za darmo »


2006 Andrew Z. Fire, Craig C. Mello • Nagroda Nobla w dziedzinie medycyny lub fizjologii\nNagrodę otrzymali Andrew Zachary Fire i Craig Cameron Mello za odkrycie interferencji RNA.\nW 2006 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny otrzymali Andrew Zachary Fire i Craig Cameron Mello za odkrycie, w jaki sposób działa mechanizm interferencji RNA. Pokazali oni, na czym polega proces wyciszania genów przez RNA. Ich odkrycie może mieć ogromne zastosowanie w terapii genowej.\nAndrew Zachary Fire jest amerykańskim genetykiem i patologiem, urodził się 27 kwietnia 1959 roku w Palo Alto w Santa Clara County. Studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Pracuje w Massachusetts Institute of Technology w Cambridge oraz na Uniwersytecie Stanforda.\nCraig Cameron Mello jest amerykańskim biochemikiem, urodził się 19 października 1960 roku w Worcester (Massachusetts). Studiował biochemię na Brown University. Doktorat zrobił na Uniwersytecie Harvarda. Na Uniwersytecie Massachusetts pełni funkcję profesora medycyny molekularnej. Pracuje także w Harvard University w Bostonie.


MORALNOŚĆ :: Wiara\nWysłany: Czw Paź 02, 2008 2:05 pm Temat postu: Wiara\nWiara w systemie Wampira jest cechą skomplikowaną i rzadko spotykaną, chociaż nie wymarłą.\nJak widać po naszych wampirkach to się zdarza i to nie zawsze aż tak rzadko, a wierzący do wierzącego ciągnie (słynne Elizyjne Kółko Różańcowe czy namiot dla chrześcijan).\nPytanie brzmi jednak: czym tak naprawdę jest ta wiara? Czym jest ona dla istoty, której wmawiają, że została potępiona?\nJak to się dzieje, że taki osobnik potrafi wręcz doświadczać cudów?\nCzy nie jest to podobne do czynienia Magyi? Kiedy to modlitwa jest aktem Woli, a skupienie i energia poświęcana temu potrafią się skumulować i dać efekt?\nI czy czasem to nie jest trochę tak jak z Paradygmatem w Magu: "wiara" nie przypomina działania Paradygmatu, kiedy to człowiek "wierząc" w coś potrafi spowodować, że wampir itp nie zdoła podejść i go zranić, podczas gdy coś co całkowicie stoi w sprzeczności z Paradygmatem potrafi nie zadziałać? (np. wypadek samochodowy nie spowoduje szkód gdy uczestnik będzie całkowicie przekonany, że niemożliwym jest by coś mu się stało)?\nAlbo to jednak jakaś istota odpowiada na modły, niekoniecznie ta, którą modlący się mają za Boga?\nCo sądzicie na temat Wiary i jej odgrywania u postaci?\nI jaką role potrafi w tym odgrywać wiara samego gracza? Pomaga, przeszkadza?\nI czy da się dobrze odegrać Wiarę nie znając jej błogosławieństwa z własnego życia?\nWysłany: Pią Paź 10, 2008 5:26 pm Temat postu:\nCiekawy temat i całkowicie zlekceważony.\nW sprawie Maga się nie wypowiem bo nie znam systemu na tyle, ale o samej wierze mogę rzucić kilka słów.\nW mojej skromnej opinii gracz, który sam nie wierzy, albo kiedyś nie wierzył- nie będzie potrafił poprawnie odegrać Wiary bo nie rozumie jej idei i tego jak to wygląda. To jakby ślepiec opowiadał o koloroach.\nOdczucie jest potrzebne by móc je ubrać w słowa i przedstawić innym i wiara nie jest tu wyjątkiem,\nCzym jest waira dla wampira- tu każdy udzieliłby innej odpowiedzi. Dla jednego to czcza mżonka i bajeczka na dobranoc, podobnie jak widzą to niektórzy ludzie.\nDla innego zaś może być wszystkim co mu pozostało w nieżyciu i jedynym jego światłem.\nWłaśnie taki wampir może najmocniej wierzyć w boskie miłosierdzie, które ponoć jest większe od każdego grzechu i ułomności.\nCuda się zdarzają, czasem. Zwykłym ludziom, wyznawcom, zaangażowanym w to o co proszą.\nDlaczego więc nie miałoby się spełnić wampirowi, jeśli prosi dość mocno i wierzy jak inni? Samfakt tego, że nie wszystkie jego tkanki działają jak potrzeba i rpzekroczył granice śmerci ma go dyskwalifikować?\nNasuwają mi się tu na mysl świadectwa ludzi którzy umarli i wrócili- oni nie mówią, że Bóg jest na nich zły, ma pretensje. Mówią o świetle, bezpieczeństwie i miłości.\nA tak samo przekroczyli granicę śmerci i wrócili jak wampir.\nJa uważam, że to jak Wiara będzie działała zalezy tylko i wyłącznie od osobnika i jego relacji z Bogiem.\nWysłany: Pią Paź 10, 2008 6:21 pm Temat postu:\nMoże nie powinienem się wypowiadać. Zbyt mało znam się na wampirze, a wierzącym człowiekiem tez nie jestem, ale niektóre moje postaci maja prawdziwą wiarę. Czy jestem człowiekiem wierzącym nie. Czy potrafię odgrywać to że moja postać to ma, nie mnie to oceniać.\nPiszesz Gabriellu o Jedynym, a co z innymi bogami? Kali, Sziwą, Manitu, Shaitenem, czy choćby Mantusem. Tym którzy w nich prawdziwie wierzą ma być nieudostępnione prawdziwa wiara? Oni tez wierzą że ich bóg ich wysłucha, i często słucha. Moim zdaniem bohater może nawet wierzyć w ty że ochronny krąg który zrobił, zatrzyma wampira, i czasami tak się staje bo to jest Potęga Wiary (w Krąg). Może to nie Bóg zatrzymuje wampira a siła woli innej jednostki.


Podłogi i Posadzki – Oleje i Woski\nKażda podłoga drewniana wymaga zabezpieczenia i odpowiedniej pielęgnacji. Oferując naszym klientom szeroką gamę podłóg drewnianych, zadbaliśmy również o to, aby mogli wybrać odpowiednie dla nich wykończenie i zabezpieczenie. I tak, obok różnego rodzaju lakierów, proponujemy wysokiej jakości oleje i woski firmy Osmo.\nTajemnica systemów ochrony podłóg drewnianych firmy Osmo polega na kombinacji naturalnych olejów i wosków. Po wyschnięciu są bez zapachu, praktycznie nie żółkną i są wyjątkowo odporne. Dzięki niskiej zawartości rozpuszczalników organicznych nie są szkodliwe dla ludzi i zwierząt. W przeciwieństwie do nieprzepuszczalnych warstw tworzonych przez klasyczne lakiery na bazie wodnej lub powłok poliuretanowych, woski twarde olejne Osmo przenikają głęboko do wnętrza drewna i tworzą oddychającą aktywnie powierzchnię o otwartych porach, przyjemnie naturalną w dotyku. Zastosowanie produktów Osmo podkreśli naturalny rysunek słojów drewna i zapewni naturalny wygląd, jednocześnie zwiększając odporność na zabrudzenia i wodę.\nPowłoki Osmo są wyjątkowo wydajne, łatwe w aplikacji i bezproblemowe pod kątem ich utrzymania i pielęgnacji. Ze względu na to, że nie odpadają, nie łuszczą się ani nie pękają, możliwe jest przeprowadzenie nawet tylko częściowej renowacji bez prac wstępnych i konieczności pracochłonnego szlifowania.\nOferta Osmo obejmuje produkty do obróbki bezbarwnej drewna z gatunków krajowych (iglastych i liściastych) a także dla gatunków egzotycznych, do zastosowania wewnątrz (podłogi drewniane) jak i na zewnątrz (tarasy, altanki, meble ogrodowe). Produkty do bezbarwnej obróbki występują w wersji matowej lub jedwabiście matowej. Do obróbki barwnej, firma Osmo, proponuje szeroką gamę kolorystyczną wosków lazurowych, co daje możliwość indywidualnej kompozycji kolorystycznej, dostosowanej do charakteru wnętrza i jego wystroju. Możemy wybierać dodatkowo z oferty wosków dekoracyjnych przezroczystych i kryjących. Na przygotowaną do obróbki podłogę rozprowadzamy woski barwiące a po upływie odpowiedniego czasu, aplikujemy dwie warstwy wosku twardego olejnego.\nDo regularnej pielęgnacji podłóg pokrytych woskami Osmo, polecamy dodawanie do wody preparatu OsmoWisch-Fix. W każdym przypadku podłóg drewnianych należy pamiętać, że nie należy ich zmywać na mokro, jedynie na lekko wilgotno (ewentualnie należy wytrzeć do sucha). Gdy podłoga zaczyna tracić swoje walory estetyczne można ją z łatwością odświeżyć, używając do tego środka do czyszczenia i renowacji z woskiem Osmo. Co więcej można taki zabieg wykonać miejscowo np. w okolicach drzwi i w przejściach, bez ryzyka wystąpienia widocznych łączeń.


Kołobrzeg wczasy, Kołobrzeg noclegi nad morzem - Wczasy w Polsce – wczasy nad morzem, wczasy w górach, wczasy nad jeziorem\nstrona główna Kołobrzeg\nKołobrzeg - jak sama nazwa wskazuje - leży przy morskim brzegu. To jedno z najstarszych polskich miast - ma bardzo długą historię. Najwcześniejsze zapiski odnoszące się do Kołobrzegu odnoszą się do VIII wieku. W X wieku był jedną z siedzib biskupich ówczesnego Państwa Polskiego. Gród ma bogatą historię, w trakcie licznych wojen kroczyły przez nie wojska pruskie, francuskie, niemieckie, rosyjskie oraz polskie. Przez wiele wieków Kołobrzeg słynął przede wszystkim z warzenia oraz handlu solą. Przez dziesięciolecia miejscowość miała statut twierdzy, resztką po tym czasie jest przykładowo Baszta Prochowa z XIV/XV stulecia, która stanowiła część systemu fortyfikacji. Większość fortyfikacji została rozebrana po zlikwidowaniu twierdzy pod koniec XIX wieku.\nKołobrzeg, jako miasto uzdrowisko, również ma się długą historię. W 1830 r. zaistniał tu zakład kąpieli solankowych. Kiedy w 1859 roku Kołobrzeg uzyskał połączenie kolejowe ze Szczecinem i Gdańskiem, zaczęło tutaj zjeżdżać coraz więcej wczasowiczów. Najszybszy rozkwit turystyki nastąpił jednak po likwidacji twierdzy. Pod koniec XIX w. otwarto Dom Zdrojowy. W czasie I Wojny Światowej miasto zostało przekształcone w olbrzymi szpital wojskowy. W 1944 roku Kołobrzeg znów został zmieniony w twierdzę, wskutek ciężkich walk Kołobrzeg został prawie całkowicie zniszczony - zachowało się jedynie pięć procent zabudowy.\nObecnie Kołobrzeg to miejsce wakacyjnego odpoczynku. Latem na miejscowej plaży wyznaczane są trzy strzeżone kąpieliska. Można tu pożyczyć kosze plażowe, leżaki, a dzieci mogą korzystać z trampolin, zjeżdżalni oraz różnych morskich atrakcji. Wierzchołkiem wydm wiedzie przymorska promenada - świetne miejsce do spacerów. Równie chętnie odwiedzanym miejscem jest miejscowe molo - długie na 220 metrów.\nKołobrzeg pełni także rolę portów - pasażerskiego, handlowego oraz wojennego. Można podziwiać stacjonujące tu okręty wojenne i statki handlowe i pasażerskie. Stąd wypływają też wycieczkowce w rejs po morzu. Warto także udać się na oddalony o około sto kilometrów Bornholm. Kołobrzeskie statki proponują także rejsy morskiego wędkarstwa.\nDojścia do portu strzeże latarnia morska. Pierwsza latarnia morska pojawiła się w tym miejscu już w XVII stuleciu, jednakże odrębny budynek latarni wybudowano pod koniec dziewiętnastego stulecia. Pod koniec II Wojny Światowej latarnię zburzono, dzisiejsza wieża latarni została odbudowana po wojnie.\nKołobrzeg to bogata oferta noclegowa i gastronomiczna. Turyści odwiedzają Kołobrzeg cały rok, czekają na nich mnogie hotele, sanatoria, ośrodki wczasowe, pensjonaty oraz domy wypoczynkowe. Bogatą propozycję noclegów w Kołobrzegu odszukasz na stronie www.kolobrzeg.info.pl/noclegi/wszystkie.\nKOŁOBRZEG Villa Victoria\nul. Klonowa 1A, 78-100 Kołobrzeg\ntel. 94 35 16 607\ntel. 509 978 666\nKOMFORTOWE POKOJE Z ŁAZIENKAMI W KOŁOBRZEGU\nPołożona 250 m od morza, w pięknym, klimatycznym Kołobrzegu Villa Victoria, serdecznie zaprasza na całoroczny wypoczynek nad polskim Bałtykiem. W słonecznych, przytulnych, komfortowych pokojach z balkonami, oferujemy noclegi a bardzo smaczne i romantyczne śniadania, serwujemy w ładnej sali restauracyjnej, przy dźwiękach nastrojowej muzyki. Cały pensjonat przystosowany jest również do wypoczynku dla osób z alergiami na kurz i roztocza. Bezpośrednie sąsiedztwo morza, antyalergiczna pościel, estetyczne podłogi z łatwo zmywalnymi powierzchniami oraz inne elementy wyposażenia składają się na klimat wspomagający walkę z tą dolegliwością. Osoby poszukujące ciszy, znajdą u nas odpowiednia atmosferę. Każdy pokój oddzielony jest od korytarza, przedpokojem. W rezultacie sam pokój hotelowy jest podwójnie wyciszony (drzwiami do przedpokoju i drzwiami do pokoju). Wejście do łazienki umieszczone jest w przedpokoju. Pokoje są wygodne, jasne i słoneczne. W każdym jest niezbędne wyposażenie oraz balkon i łazienka z kabiną natryskową. Do dyspozycji Gości jest tv-sat, radio, internet bezprzewodowy, mała biblioteka, czajnik bezprzewodowy, sprzęt plażowy, przechowalnia rowerów.\nKOŁOBRZEG Pokój Gościnny\ntel. 503 349 790\nPokój - spokojne wypoczynek\nPokój położony w dzielnicy domków jednorodzinnych. Pokój duży - niski parter z łazienka i małym aneksem kuchennym. Położenie od plaży 2000m\ntel. 512 338 131\ntel. 505 466 841\nWynajmę od zaraz mieszkanie 4-6 osobowe na wczasy, znajdujace się w zachodniej, spokojnej dzielnicy Kołobrzegu w sąsiedztwie parku nadmorskiego, blisko plazy /300m/. Do samodzielnej dyspozycji 2 pokoje, kuchnia, łazienka, balkon.W pobliżu sklepy, bary, restauracje.


Imperial Snowdragon 3 225/55 R16 99 H XL » Oponeo\nImperial Snowdragon 3 225/55 R16 99 H XL\n1270 osób wystawiło ocenę\n6 256 osób\n5 635 osób\n4 314 osób\n3 51 osób\nOcena łączna: 4,9 1270 opinii Opona Godna polecenia\nInformacje o oponie zbierane są od 2812 dni. W tym czasie zebraliśmy 1270 opinii.\nNasi klienci przejechali łącznie 14207000 km.\nJestem miło zaskoczony tymi oponami. Namówił mnie na zakup kolega. Sceptycznie podchodziłem do tego, ponieważ wcześniej nigdy nie słyszałem o tej marce. Teraz po przejechaniu już wielu tysięcy kilometrów muszę przyznać jedno, jakość jest lepsza niż cena. Jeździłem już na wielu oponach w życiu. Kiedyś kupowałem tylko te z najwyższej półki, aby było "dobrze". Mając te opony zrozumiałem, że nie zawsze warto inwestować aż tak, jak dobra opona jest w lepszej cenie. Posiadam parę samochodów różnego typu i planuję wyposażenie ich wszystkich w opony tej marki, bo naprawdę wato.\nOpony jeżdżą w starym BMW z tylnym napędem, tylko z ABSem. Bardzo ładnie spisują się na suchej nawierzchni. W warunkach deszczowych jak i błota pośniegowego dają sobie radę, nie miałem żadnej stresowej sytuacji z tymi oponami przez sezon zimowy, no chyba że sam zapragnąłem pojechać bokiem. Jak za tę cenę i bez wygórowanych oczekiwań bardzo polecam. Jedyny mankamentem jaki mnie spotkał to jedna z opon traciła ciśnienie, ale po paru miesiącach przestała, może to nowa chińska technologia regeneracji ;)\nStosunek ceny do jakości jest super! Opony zarówno na suchej i mokrej nawierzchni spisują się bardzo dobrze. Przy wyższych prędkościach jest również Ok. Głębszy, świeży śnieg jest dla tych opon kiepskim rywalem, gdyż opona przegrywa, aczkolwiek w miejskich warunkach zimowych sobie radzi. Podsumowując opona zimowa jak najbardziej ok, ale wyjazdy za miasto czy w góry bez łańcuchów bym sobie darował.\nJestem mile zaskoczony tymi oponami. Na suchym rewelacja. Na mokrym i w śniegu spisują sie dużo lepiej niż oczekiwałem. Jężdżę samochodem ze skrzynią automatyczną i umiejętne operowanie pedałem gazu i hamulca w połączeniu z tymi oponami daje dużą przyjemność i przede wszystkim pewność w trudnych warunkach drogowych.


praca w szklarni z storczykami (m/k) - Jaslo4u.pl\npraca w szklarni z storczykami (m/k)\nZapraszamy na naszą stronę internetową www.abpraca.pl do zakładki 'oferty pracy'na której można znaleźć dziesiątki ofert. Jeżeli któraś z nich okaże się interesująca prosimy o kontakt z jednym z naszych biur w celu omówienia szczegółów i terminu rozpoczęcia pracy.\nPoszukujemy osób chętnych do pracy w szkółce orchidei, w której rośliny te uprawia się w szklarni o powierzchni 2,5 hektara. Do Twoich codziennych zadań będzie należała pielęgnacja, przesadzanie kwiatów i patyczkowanie oraz pakowanie storczyków i przygotowanie ich do wysyłki dla klientów. System pracy jest jednozmianowy - 7:00-16:30. Pracodawca zapewnia możliwość podjęcia długoterminowej współpracy.\n- wyślij wstępne zgłoszenie, korzystając z formularza: https://rejestracja.abpraca.pl/ - oddzwonimy do Ciebie ze szczegółowymi informacjami\n- wynagrodzenie 10,91 Euro brutto/h + atrakcyjne dodatki, cotygodniowo przelewane na Twoje konto\n- dodatek wakacyjny 8,33% dochodów brutto, naliczane od godz. podstawowych\n- w pełni wyposażone zakwaterowanie zgodne z certyfikatem SNF z darmowym WiFi (95,00 EU tygodniowo) oraz ubezpieczenie zdrowotne (29,12 EU tygodniowo)\nIdentyfikator ogłoszenia: 480667


Co oddziałuje na zdrowie? Papierosy vs e-papierosy - Krainajacwingow.pl\nCo oddziałuje na zdrowie? Papierosy vs e-papierosy\nWszyscy wiemy, że ze zdrowiem nie ma żartów. Jeśli pragniemy być zdrowi oraz żyć długo to musimy najzwyczajniej w świecie o siebie dbać. Nasze zdrowie wspomaga nam w typowym funkcjonowaniu. Jeżeli pragniemy by nasz organizm ludzki nas nie ograniczał musi o niego zadbać. Solidne odżywianie i cykliczne ćwiczenia są tym, co jest potrzebne naszemu organizmowi. Jeżeli będziemy o siebie zadbać to będziemy mieli siłę na realizację wszystkich projektów.\nJeżeli jednakże zlekceważymy jakiekolwiek oznaki, jakie daje nam stworzony przez nas organizm, to nie zdumiewajmy się następnie, iż nie jesteśmy w stanie adekwatnie funkcjonować. Organizm ludzki to maszyna, w jakiej wszelkie części muszą być odpowiednio ‚naoliwione’. O skonstruowany przez nas organizm powinniśmy zadbać całościowo, a nie wybiórczo. To ważne by biorąc suplementy diety zwrócić szczególną uwagę, w czym mają one pomóc. Postarajmy się na początek przekształcić dietę, a w następnej kolejności rozpocznijmy treningi. Nie jesteśmy w stanie czekać, nie możemy odkładać myślenia o zdrowiu na później. Czemu? Bo następnie może być już zdecydowanie za późno – tutaj polecamy zamienić papierosy na wymiana grzałki iqos. Do tego, po co wydawać pieniądze na leczenie, skoro należyta profilaktyka ma prawo nas zabezpieczyć przed chorobami i wspomóc w życiu w zdrowiu. Jest wiele elementów, które wpływają na nasze zdrowie. Musimy się dokładnie zastanowić, jakie z tych szkodzących nam, na co dzień możemy wykluczyć z stworzonego przez nas życia. Oczywiście nie jest to łatwe. Po pierwsze wielokrotnie sami szkodzimy naszemu zdrowiu. Zmiany musimy rozpocząć od diety. Jeżeli chcemy być zdrowi musimy żywić się zgodnie z ostrosłupem żywieniową.\nWarto sobie ją wydrukować i przyczepić magnesem do lodówki. Następnie odpowiednio jest przejrzeć to, co mamy w szafkach oraz pozbyć się tych w największym stopniu szkodliwych dla naszego zdrowia towarów. W następnej kolejności trzeba się przyjrzeć swojemu planowi dnia, czy w ciągu tygodnia mieścimy, choć dwie godziny na odpoczynek, odprężenie i czy znajdujemy czas na regularne ćwiczenia. To ważne by wygospodarować sobie czas na dobry wypoczynek i na regularne uprawianie sportu. Poza tym musimy być systematyczni, jeżeli chodzi o pracę, to właśnie dzięki temu zlikwidujemy stres połączony z różnorodnymi niedociągnięciami, które wywołują nadmiernie obszerny stres. I musimy jeszcze uporać się z uzależnieniami, innymi słowy rzucić palenie czy przesadne spożycie alkoholu, a wszystko w imię zdrowia.\nPowiązany z pielęgnacją twarzy trend, oparty na innowacyjnych technologiach\nOdpowiednie żywienie maluchów versus słodycze i energetyki


Co więcej nowe karty! Bezpieczniejsze! Z działającymi światłami stop! A jak?! Rzec by można – inny świat. Inny, ale wydaje się, że o niebo lepszy.\nPo przebudzeniu z pierwszego i jakże głębokiego szoku ruszyli zawodnicy do walki o jak najlepsze czasy kwalifikacji.\nŚwietny pierwszy wynik uzyskał Michał Sanocki. Za nim uplasowali się Mateusz Śliwa i Maciej Sierka, którzy również znacznie odskoczyli reszcie stawki. Obsadę finału A uzupełnili Paweł Niemiec, Kamil Morydz i Konrad Malawski. Warto zaznaczyć tu, iż różnica pomiędzy Michałem a Konradem wyniosła aż prawie sekundę.\nPomiędzy finalistami B różnica czasowa już była dużo mniejsza, lecz widać było niesłychaną walkę o każdą setną sekundy, które decydowały o pozostaniu w tej grupie lub o spadku do finału C.\nNowy tor, słabsza dyspozycja, czy wreszcie może ciągłe niedowierzanie tak ogromnymi zmianami na Speed Race sprowadziły trochę na ziemię, a może nawet lekko pod ziemię dotychczasowych liderów klasyfikacji generalnej. Ale cóż począć. Life is… itd.\nPierwsze finały obfitowały w porządne ściganie. W finale A swojej pozycji nie obronił Michał Sanocki, który ostatecznie musiał się zadowolić trzecią lokatą. Po długim pościgu wyprzedzili go zarówno Mateusz Śliwa, jak i Maciej Sierka. Ostatecznie zwyciężył Maciej.\nW drugiej części stawki trwała zacięta walka o pozostanie w finale A. W końcu udała się ta sztuka Kamilowi Morydzowi, który zdołał wyprzedzić Pałwa Niemca i, co więcej, obronił się przed atakującym go Konradem Malawskim. Paweł i Konrad spadli więc do finału B.\nW drugiej grupie było już dużo spokojniej. Wszyscy oprócz Łukasza Czarnika, którego wyprzedzili Katarzyna Siwiec i Dariusz Korman, pozostali na tych samych lokatach. W związku z tym Do finału A awansowali Szczepan i Krzysztof. W finale B pozostała Katarzyna, a do najsłabszej grupy spadli Łukasz i Darek.\nW finale C było niewątpliwie wiele ścigania. Kamil Zyznar z czwartej lokaty wywindował się na czoło stawki. Za nim dojechał Bartek Pabian, który stracił jedną pozycję. Trzeci był Bartłomiej Nowoświat a za nim Witold Kuźnicki i Marcin Golec.\nW drugiej fazie finałowej również zaskoczenie. Nie jedziemy w drugą stronę! Tak chciał los i organizator.\nZmagania rozpoczęła grupa C, w której zwyciężył Darek Korman. Za nim do mety dojechali kolejno: Witold Kuźnicki, Bartłomiej Nowoświat, Marcin Golec i Łukasz Czarnik.\nW drugim finale B zwycięstwo odniósł Bartłomiej Pabian. Za jego plecami dojechał awansujący o kilka pozycji Kamil Zyznar. Za Kamilem dojechali walczący ze sobą ząb w ząb Paweł Niemiec i Konrad Malawski. Stawkę zamknęła Katarzyna Siwiec.\nZwycięstwo w finale finałów odniósł Szczepan Niedojadało, który już od samego początku wyścigu powiększał systematycznie przewagę nad resztą stawki. Ostatecznie, po restarcie dał się wyprzedzić Michałowi, lecz z powodu błędnego ustawienia szyku przy restarcie i małego zamieszania z flagami, sędziowie zdecydowali o przywróceniu Szczepana na pozycję lidera. Michał dojechał więc na pozycji drugiej a za nim Maciej Sierka. Lekki spadek zaliczył Krzysztof Wrona, który zakończył wyścig na pozycji czwartej. Grupę finałową zamknął Kamil Morydz, przed którym dojechał Mateusz Śliwa.\nPodsumowując, VII rundę MKL wygrał Maciej Sierka z liczbą punktów 29, co pozwoliło mu awansować na trzecią pozycję w klasyfikacji ogólnej. Bardzo dobry występ zaliczył także Michał Sanocki, który oprócz tego, że uzyskał świetny czas w kwalifikacjach, wskoczył na czwartą pozycję w generalce i podobnie jak Maciej zbliżyli się znacząco w zdobyczy punktowej do Kamila, a bardzo znacząco do Dariusza. Tak więc strach się bać, co się wydarzy dalej.\nSpadków i awansów ciąg dalszy? Zobaczymy…\n1 Michał Sanocki 33,83 A\n2 Mateusz Śliwa 34,10 A\n3 Maciej Sierka 34,15 A\n4 Paweł Niemiec 34,39 A\n5 Kamil Morydz 34,68 A\n6 Konrad Malawski 34,71 A\n7 Szczepan Niedojadło 34,72 B\n8 Krzysztof Wrona 34,92 B\n9 Łukasz Czarnik 35,00 B\n10 Katarzyna Siwiec 35,01 B\n11 Dariusz Korman 35,02 B\n12 Bartłomiej Pabjan 35,02 C\n13 Witold Kuźnicki 35,04 C\n14 Bartłomiej Nowoświat 35,21 C\n15 Kamil Zyznar 35,57 C\n16 Marcin Golec 35,77 C\n4 Kamil Morydz\n5 Konrad Malawski\n6 Paweł Niemiec\n1 Szczepan Niedojadło\n2 Krzysztof Wrona\n3 Katarzyna Siwiec\n4 Dariusz Korman\n5 Łukasz Czarnik\n2 Bartłomiej Pabian\n5 Marcin Golec\n2 Michał Sanocki\n5 Mateusz Śliwa\n6 Kamil Morydz\n1 Bartłomiej Pabian\n2 Witold Kuźnicki\nKlasyfikacja generalna po VII rundzie:\n1 Kamil Zyznar 27 27 30 25 25 26 12 172\n2 Dariusz Korman 21 28 20 27 27 28 10 161\n3 Maciej Sierka 14 16 28 21 27 22 29 157\n4 Konrad Malawski 28 20 15 26 26 9 15 139\n5 Michał Sanocki 25 18 23 25 ns 18 27 136\n6 Katarzyna Siwiec 26 27 15 16 9 27 12 132\n7 Mateusz Śliwa ns 25 20 18 17 25 25 130\n8 Bartłomiej Pabjan 20 ns 24 18 25 ns 12 99\n9 Kamil Morydz ns 14 23 ns 7 9 22 75\n10 Bartłomiej Nowoświat 12 ns 9 11 18 16 4 70\n11 Szczepan Niedojadło ns ns ns ns 19 18 25 62\n12 Marcin Golec 17 21 6 ns ns 10 2 56\n13 Paweł Niemiec ns ns ns ns 12 15 17 44\n14 Krzysztof Wrona ns ns 10 11 ns ns 20 41\n15 Łukasz Wrona ns ns 9 24 ns ns ns 33\n16 Michał Koziara 22 ns ns ns ns ns ns 22\n17 Witold Kuźnicki ns ns ns ns 10 8 4 22\n18 Jakub Kwaśny ns 16 ns ns 5 ns ns 21\n19 Marcin Morydz ns ns ns ns 11 3 ns 14\n20 Katarzyna Kuraś ns ns 8 ns ns ns ns 8\n21 Łukasz Czarnik ns ns ns ns ns ns 6 6\n22 Grzegorz Galas ns ns ns ns ns 5 ns 5\n23 Michał Burmer ns ns ns ns 4 ns ns 4\n24 Julita Majewska ns ns ns ns 2 ns ns 2\n25 Joanna Mróz ns ns ns ns 2 ns ns 2\n25 Rafał Bobrowski ns ns ns ns ns 2 ns 2\n1 MGGP AERO 39 34 51 46 37 40 56 303\n2 archiwizja.eu 49 48 35 53 53 37 25 300\n3 [kadr] niezależni 39 27 39 34 43 42 16 240\n4 muzycznytarnow.pl 17 46 26 17 17 38 27 188\n5 RPM Sound & Voices 20 14 47 17 32 9 34 173\n6 ESKA Tarnów 26 27 23 15 9 27 12 139\n7 MYTNIK ns ns ns ns 31 33 42 106\n8 Archi-tektonika ns ns 19 32 ns ns 20 71\n9 unia.tarnow.pl 22 ns ns ns ns ns ns 22\n10 TV SLD ns 16 ns ns 5 ns ns 21\n11 TVM ns ns ns ns 2 ns ns 2\nSerdecznie zapraszamy na kolejną tym razem VII rundę 10 maja 2011 r. - START: godzina 20:00


Trump: mówiąc o krajach imigrantów, nie użyłem przypisywanych mi słów - Polsat News\n12.01.2018, 15:46 Świat\nJak poinformował "Washington Post", na czwartkowym spotkaniu dotyczącym imigracji w Białym Domu z senatorami Trump miał zapytać, dlaczego do USA "przyjeżdżają ci wszyscy ludzie z krajów na zadupiu (ang. shithole countries)". Dziennik powołuje się na kilka osób poinformowanych o przebiegu rozmowy, która dotyczyła udzielania ochrony imigrantom z Haiti, Salwadoru i krajów Afryki. Miał też zasugerować, że należałoby przyjmować ludzi z takich państw jak Norwegia. Senatorowie byli zaskoczeni słowami prezydenta - informuje "WP".\n"Stwierdzenie jest sprzeczne ze wszystkim akceptowalnymi zachowaniami"\nZakończenie loterii wizowej i budowa muru na granicy z Meksykiem\nIMIGRANCIPREZYDENT DONALD TRUMPSTANY ZJEDNOCZONEŚWIATWASHINGTON POST


BLW - początek: tydzień 1 - Z pasją do dietetyki i zdrowego odżywiania\nPosted by Ada Nowakowska-Poźniak on 23 września 2017 15 października 2017\nDlaczego po 6 miesiącu? –> przeczytacie tu.\nCo to jest BLW? Miniporadnik dla początkujących –> zapraszam tu.\nJako taki “dietetyczny off-top” postanowiłam relacjonować Wam, jak przebiega rozszerzanie diety u mojego synka, Maksa. Dla chętnych: co, jak i dlaczego… oraz jak to wygląda w praktyce 🙂\nPrzede wszystkim: Maks nie siada sam, toteż karmienie odbywa się tylko i wyłącznie na moich kolanach i pod moją kontrolą. Jeśli Wasze dziecko siedzi – wiadomo, że kontrola też musi być 😉 BLW zakłada, że dziecko może jeść (prawie) wszystko z Twojego talerza, oczywiście pod pewnymi warunkami (o warunkach przeczytacie w poradniku). Jednak żeby ustrzec się przed dochodzeniem, co jednak mogło uczulić moje dziecko, postanowiłam wprowadzać pokarmy powoli, po dwa dni na każde warzywo/owoc/kaszę czy inny składnik. Dodatkowo wprowadziłam suplementację probiotyku na czas rozszerzania diety. Ale moje decyzje pozostały tylko moimi decyzjami, bo ostatniego dnia… moje dziecko zadecydowało samo.\nNa półroczne urodziny na pierwszy ogień poszła marchewka. Po prostu miałam dostęp do takiej swojskiej, prosto z ogródka. Równie dobrze możecie zacząć od innych warzyw: brokuła, ziemniaka, kalafiora, pietruszki, buraka. Pamiętajcie po prostu o sezonowości. U nas pierwszy tydzień wyglądał tak:\ndzień pierwszy: marchew,\ndzień drugi: marchew,\ndzień trzeci: burak,\ndzień czwarty: burak,\ndzień piąty: ziemniak,\ndzień szósty: ziemniak,\ndzień siódmy: marchew + pietruszka i nieoczekiwanie… awokado i ogórek;\nZawsze warto najpierw zacząć od warzyw, ponieważ owoce są słodkie i dziecko może potem być niechętne do próbowania nowych, niesłodkich smaków. Wiadomo, że słodkie zawsze nieco łatwiej pójdzie, niż mdłe, kwaśne, gorzkie czy inne. Tak więc po pierwszym “posiłku” byłam niezwykle zdziwiona – bo zjadł dwa dość spore kęsy, był nim mocno zafascynowany i widać było, że mu zasmakował. Ale już drugiego dnia niestety marchewka nie przyjęła się – została tylko rozrzucona po całej kuchni i błyskawicznie zjedzona przez mojego psa. Kolejna propozycja – burak – został natychmiastowo wypluty, a przy ziemniaku pojawił się silny odruch wymiotny.\nNa ostatni dzień zaplanowałam pietruszkę z marchewką. Skoro od marchewki był dość spory odstęp, nie zaobserwowałam po niej żadnych negatywnych objawów, to chciałam mu zaproponować bardziej “skomplikowany posiłek”, składający się z dwóch kolorów. Bardzo mi marudził tego dnia, więc gdy chodziliśmy po mieszkaniu, trafiliśmy do kuchni, a tam – strasznie spodobało mu się awokado. Niewiele myśląc, wzięłam nóż odkroiłam kawałek i… podałam. Oczywiście awokado było miękkie, ale nie na tyle, żeby rozpadać się Maksowi w dłoni. Ku mojemu zaskoczeniu, Mały chwycił pewną rączką owoc i zaczął ssać. Co większe kęsy, to wypluwał, ale mimo to zjadł prawie cały kawałek. Widać było, że niezwykle mu smakuje. Potem usiadłam z nim, czekając na obiad i podjadałam mizerię. Bardzo rwał się do miski, więc ponownie – odkroiłam grubszy plaster ogórka, pozbyłam się pestek i podałam. Mały ssał go z wielką chęcią – zjadł prawie cały plasterek.\nDrogie Mamy – po prostu metoda BLW to nic innego jak ogrom cierpliwości. Nie wolno nie zrażać się, rezygnować, wmuszać w dziecko podany posiłek. Skoro dziecko nie chce jeść, nie jest zainteresowane pożywieniem – można na następny dzień próbować podawać lub po prostu zrobić przerwę. Absolutnie nic na siłę, a przede wszystkim – nie musicie się martwić. Mleko nadal stanowi podstawę żywienia do pierwszego roku życia. Grunt to nie poddawać się, być wytrwałym i… czekać. Na pewno zacznie jeść nawet i za dwa miesiące.\nnajpierw wybrane warzywo kroimy w słupki lub półplasterki, ale tak, żeby dziecku łatwo było chwycić;\nmożemy na parze lub w wodzie – przy czym warzywa gotowane na parze są nieco twardsze niż w wodzie; dlatego na początku Maksowi gotuję wyłącznie w wodzie – przyjdzie jeszcze czas na uzupełnianie składników odżywczych; musicie jedynie pamiętać, żeby wrzucać warzywa do wrzącej wody – wtedy mimo wszystko straty witamin i składników mineralnych będą mniejsze;\ndo miękkości, ale musicie uważać, żeby nie były za miękkie – wtedy będą łatwo się rozpadać i zanim trafią do ust dziecka, będą wszędzie poza właściwym miejscem bytowania; ja po prostu je próbuję i rozcieram na podniebieniu – jeśli dość łatwo się rozpadają, to wtedy są idealnie ugotowane;\nPodawać same czy jakimś tłuszczem?\nto już zależy jak chcecie – my na razie startowaliśmy bez, ze względu na to, że odpowiedniej jakości tłuszcz ma w pokarmie z piersi;\njeśli chcecie podawać, to najlepiej wprowadzać dziecku różnego rodzaju tłuszcze: raz oliwę z oliwek, raz olej rzepakowy, raz olej z pestek winogron lub słonecznikowy, raz – masło; niekoniecznie musi to być łyżka – wystarczą 2-3 krople lub mały “wiórek”.\nPrevious Post Domowa vegeta\nNext Post Pełnoziarniste placuszki z serkiem wiejskim


Z powiatem sławieńskim pod rękę | DKL24.pl - Aktualne informacje z ziemi kłodzkiej i okolic\nZ powiatem sławieńskim pod rękę\nNapisano dnia: 2020-10-13 14:28:50\nDARŁOWO (inf. zewn.). Starosta sławieński Wojciech Wiśniowski i jego zastępca Andrzej Protasewicz oraz wicestarosta kłodzki Małgorzata Jędrzejewska-Skrzypczyk i etatowy członek Zarządu Powiatu Kłodzkiego Piotr Marchewka podpisali dziś ważny dla obu powiatów dokument. Dotyczy on wznowienia umowy partnerskiej, której najważniejszym celem jest wzajemne wspieranie się na rzecz popularyzacji atrakcyjności turystycznej obu obszarów, rozwoju gospodarki lokalnej, współpracy grup społecznych w różnych dziedzinach.\nCeremoniał miał miejsce w Zamku Książąt Pomorskich w Darłowie, w którym w szczegółach określono zakres i formy kłodzko-sławieńskiego partnerstwa.\nŚroda, 2020-10-14 08:43\nDo kity PKSem Nad Morzem\npojechano w dziwiczy rejs PKsem i będzie z tego foto relacja\nŚroda, 2020-10-14 00:43\nco z PKS Kłodzko???\nA CO Z PKS Kłodzko???\nWtorek, 2020-10-13 16:46\nTak niedawno czyli powiatowa turystyka\nA tak nie dawno starosta mówił ,że nie będzie kursów nad Morze-kolejny raz starostwo prawdy nie mówiło.Ale nad morzem jest pięknie i niech zobaczą jak sobie radzą inne powiaty


Glovo For Partners - Polska\nDołącz do Glovo i rozwijaj swoją działalność z naszą pomocą.\nZamawianie przez internet jeszcze nigdy nie było tak popularne. Wykorzystaj ten trend, by zwiększyć sprzedaż nawet o 40%.\nPrzedstaw swoją ofertę w Glovo\nZarejestrowanie się na Glovo jest teraz jeszcze prostsze. Nie zwlekaj! Zostań naszym partnerem.\nKraj Wybrzeże Kości Słoniowej Hiszpania Gruzja Chorwacja Włochy Kenia Kazachstan Maroko Polska Portugalia Rumunia Serbia Ukraina Kirgistan Mołdawia Uganda Ghana Bułgaria Bośnia i Hercegowina Czarnogóra Tunezja Białoruś Nigeria Armenia Słowenia Andorra\nWpisz nazwę miasto\nRodzaj działalności Restauracja Apteka Prezenty Zakupy\nOkreśl rodzaj działalności\nLiczba prowadzonych punktów 1 2 3 4 +5\nPodaj liczbę prowadzonych punktów\nZaakceptuj warunki i postanowienia\n“Nie sądziłem, że dzięki Glovo moje obroty zwiększa się aż o 30%. Byłem pewien że będzie to jedynie mały dodatek do biznesu. Pozytywnie się zaskoczyłem, polecam wszystkim!”\nDlaczego Glovo to dobry pomysł?\nWypromuj swoją działalność\nGlovo pomaga zareklamować Twoją markę wśród nowych odbiorców. Dzięki temu Twoja oferta skutecznie dotrze do szerszej grupy osób. Prześlij menu lub katalog produktów i zacznij otrzymywać zamówienia!\nZadbaj o lepsze wyniki\nPoszerz sprzedaż o produkty z dowozem bez martwienia się o koszty związane z obsługą klienta w restauracji. Skup się na przyrządzaniu dań, a my zajmiemy się resztą.\nDoświadczony dział obsługi zawsze służy pomocą\nBezpłatna pomoc konsultantów, w tym całodobowe wsparcie działu obsługi oraz indywidualni opiekunowie partnerów.\nNawiązanie współpracy z Glovo jest teraz jeszcze prostsze!\nOpowiedz nam o swojej działalności\nUtwórz menu lub katalog produktów\nZacznij otrzymywać zamówienia\nChcesz nawiązać współpracę z Glovo?\nDodatkowe zamówienia przez internet pozwalają zwiększyć sprzedaż nawet o 40%.\nMamy już 92 000 partnerów online, a liczba ta dalej rośnie.\nDostawa zamówienia zajmuje średnio 30 minut.\nGlovo to internetowa platforma dostawcza (strona internetowa i aplikacja), która pozwala klientom korzystać z oferty firm zainteresowanych sprzedażą online oprócz obsługi placówek fizycznych. Działamy obecnie w 30 krajach i zrzeszamy ponad 3,4 mln aktywnych użytkowników. Glovo jest liderem w branży dostaw jedzenia zarówno pod względem liczby realizowanych zamówień, jak i obsługiwanych restauracji\nJak Glovo współpracuje z partnerami?\nZarejestrowanie swojej firmy w naszej aplikacji jest proste. Wypełnij tylko formularz dostępny na naszej stronie dla partnerów: https://sell.glovoapp.com\nIle trwa nawiązywanie współpracy partnerskiej?\nOferta restauracji może być dostępna w Glovo już po upływie 5 dni roboczych, jeśli otrzymamy na czas wszystkie informacje i dokumenty (co można zrobić szybko i bezpiecznie przez internet) oraz podpisaną umowę.\nW jaki sposób będę otrzymywać zamówienia?\nOtrzymasz dostęp do naszej platformy, gdzie będą przychodziły zamówienia. Od chwili przyjęcia zamówienia będziesz mieć około 15 minut, zanim kurier zjawi się po jego odbiór.\nCzy mogę korzystać z Glovo, jeśli nie potrzebuję usług kurierskich?\nOczywiście! Jeśli dostarczasz zamówienia we własnym zakresie, Glovo pomoże Ci zwiększyć sprzedaż, a Ty zajmiesz się realizacją otrzymywanych zamówień.


Jak płatki śniegu - Denise Hunter - ebook - Legimi online\n3,8 (47 ocen)\nTom I z serii Summer Harbor\nFalling like snowflakes. A Summer Harbor novel.\n© 2015 by Denise Hunter by Thomas Nelson, HarperCollins Christian Publishing Inc.\n© 2017 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo\nRzeszów, wydanie I\nDreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak\nul. Unii Lubelskiej 6A, 35-310 Rzeszów\nWszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.\nWitaj w mojej nowej serii książek z Summer Harbor! Z ogromną przyjemnością przedstawiam Ci braci Callahanów. Inspiracji nie szukałam daleko. Jako matka trzech synów, czasami żartuję, że cierpię na zatrucie testosteronem. Ale taki typowo męski dom bardzo mi się podobał. Z bliska mogłam oglądać ich przyjaźnie, wygłupy i współzawodnictwo. Zawsze jest to fascynujące i zabawne, ale szczególnie wtedy, kiedy z chłopców wyrastają dorośli mężczyźni. Mam nadzieję, że spodobają Ci się Callahanowie.\nZanim zaczęłam planowanie tej serii, nigdy wcześniej nie byłam w Maine. A ponieważ moja najlepsza przyjaciółka, pisarka i pierwsza krytyczna czytelniczka Colleen Coble również zamierzała tam właśnie osadzić akcję swoich książek, zdecydowałyśmy się razem wybrać w podróż poznawczą. Okazała się strzałem w dziesiątkę! Poszarpane wybrzeże, ciche porty, serdeczni ludzie – doskonałe miejsce na miłość dla naszych bohaterów. W wyniku burzy mózgów postanowiłyśmy, że nie tylko stworzone przez nas miasteczka będą blisko siebie, ale że w naszych powieściach pojawi się kilka tych samych postaci. Zatem w książce, którą bierzesz do ręki, możesz rozpoznać parę miejsc i osób z powieści Colleen. Mamy nadzieję, że wywoła to uśmiech na Twojej twarzy. Jeśli jednak jeszcze nie znasz książek Colleen, a chcesz pozostać na dłużej w kręgu wschodniego Maine, zainteresuj się jej serią „Nad Zatoką”.\nA tymczasem zaopatrz się w ulubiony napój, usiądź wygodnie na fotelu i udaj się w podróż do wspaniałego miejsca o nazwie Summer Harbor.\nZdumiewające, na ile odwagi potrafi zdobyć się matka, jeśli zagrożone jest życie dziecka. Eden Martelli rzuciła okiem na mapę rozłożoną na desce rozdzielczej. Była gdzieś na północny wschód od Bar Harbor, na biegnącej wzdłuż wybrzeża autostradzie nr 1. W którymś miejscu musiała źle wybrać drogę – a to już stawało się u niej nawykiem.\nSkupiła się na ginącym w oddali paśmie asfaltu, czując, że ciężar zmęczenia pochyla jej ramiona. Ileż to czasu minęło od ostatniej drzemki? Jak cudownie byłoby położyć się choćby na kilka godzin na łóżku hotelowym.\nMicah spał wsparty o drzwi od strony pasażera, ściskając w ramionach ukochanego misia. Poprzestawiały mu się pory dnia. Żałowała, że syn nie zobaczy urokliwych przystani i mnóstwa kolorowych boi kołyszących się na wodzie.\nZerknęła w lusterko wsteczne. Od Ellsworth jechał za nimi zielony minivan z młodą kobietą za kierownicą i dwójką dzieci z tyłu.\nSilnik niespodziewanie głośno zakasłał i Eden z niepokojem spojrzała na kontrolki. Miała aż pół baku benzyny, a silnik się nie grzał. Jej buick liczył sobie już dwadzieścia trzy lata, tylko o dwa mniej niż ona. Kupiła go za tysiąc dolarów w Jacksonville na Florydzie. Nie był wart wiele, ale miał ich tylko zawieźć cało do Loon Lake w Maine.\nJakiś czas temu zaryzykowała rozmowę z komórki na kartę, której się od razu pozbyła. Karen zdziwiła się, słysząc jej głos. Nie rozmawiały ze sobą, odkąd Karen z córką przeprowadziły się do Sacramento, kiedy Eden była na ostatnim roku studiów. Karen była dla niej jak matka. Powiedziała, że jej dom w Loon Lake stoi pusty. Ma zamiar go sprzedać. „Naturalnie, że możesz tam pomieszkać – powiedziała. – Oczywiście, nikomu o tym nie powiem”.\nDzięki temu będą mieli gdzie się zatrzymać. Postara się o nową tożsamość, o nowe życie dla siebie i syna.\nKiedy przejeżdżali przez Atlantę, zastawiła pierścionek zaręczynowy i obrączkę. Nie dostała tyle, ile były warte, ale przynajmniej wystarczy, póki Eden nie uruchomi z powrotem swojej firmy, WhiteBox Designs. Musiała porzucić klientów, lecz zrobi wszystko, żeby do niej wrócili.\nRozległ się głośny łoskot i serce podeszło Eden do gardła. Dźwięk utrzymywał się, a kiedy wreszcie umilkł, spod maski zaczęły wydobywać się kłęby błękitnego dymu.\n„Nie, nie, nie!!! Dlaczego masz taki talent do kupowania badziewia? Jesteś beznadziejna, Eden”.\nChoć zdjęła nogę z gazu, łoskot nie ustawał, a do tego jeszcze poczuła zapach spalonego oleju. Włączyła światła awaryjne i po chwili minivan ją wyminął.\nJak okiem sięgnąć pustkowie, tylko zalesione wzgórza. Niedawno przejeżdżała przez miasto, ale jeśli nawet minęła jakąś stację obsługi, to jej nie zauważyła. Jej myśli zajęte były czymś innym. Robiła plany na przyszłość.\n„No i wszystko wzięło w łeb”, pomyślała, patrząc na dym. W oddali ujrzała zieloną tablicę, więc wytężyła wzrok, starając się przebić przez ciemne kłęby.\nSUMMER HARBOR 5 MIL – przeczytała.\nStrzałka pokazywała na prawo, więc, z konieczności, Eden skręciła zgodnie z drogowskazem. Miała nadzieję, że miejscowość okaże się na tyle duża, że będzie się w niej znajdować warsztat. Po zakupie auta zostało jej tylko tysiąc pięćset dolarów i to musiało jej wystarczyć na nowy początek.\nSerce się w niej tłukło. „To nie może się zdarzyć”. Byli tak blisko. Hałas pod maską nie ustawał, więc jechała powolutku, żeby nie zatrzeć silnika. Zaczął padać śnieg, duże, mokre płatki osiadały na szybie, jeszcze bardziej ograniczając widoczność.\n„Najpierw to, co najważniejsze. Znajdź warsztat, Eden. Zapytaj o wycenę”.\nMoże to nic poważnego, tylko obluzowany przewód? Albo coś taniego. Może trafi na miłego mechanika, który zlituje się, widząc jej podkrążone oczy i nienaturalnie ciche dziecko.\nDwupasmowa droga prowadziła w górę i w dół, wiła się po niezliczonych zakrętach. Te pięć mil zdawało jej się, że jechali w nieskończoność. W końcu minęli napis „WITAMY W SUMMER HARBOR, prawa miejskie od 1895”. Wreszcie po lewej i prawej stronie drogi biegnącej wzdłuż nabrzeża pokazały się domy.\nSzosa ostro schodziła w dół, po czym, bliżej centrum, zaczęła biec równo. Summer Harbor wyglądało jak z kartki z życzeniami świątecznymi: światła z malutkich sklepików i staroświeckich lamp migotały spod czystej śnieżnej pokrywy. Eden skręciła, rozglądając się za stacją obsługi, i w oczy wpadł jej kawałek skalistego wybrzeża.\nPrzy innej okazji chętnie by zwiedziła miasteczko. Najlepiej w lecie, kiedy, jak sobie to wyobrażała, roiło się od turystów i łódek poławiaczy homarów. Ale teraz, tuż przed Bożym Narodzeniem, również miało swój urok.\nNareszcie! W głębi alejki ujrzała stację benzynową, a przy niej malutki warsztat. Skręciła na parking i wyłączyła silnik. Nagle zapadła głęboka cisza.\nBardzo nie chciała budzić Micah. Od początku ich ucieczki nie wyspał się porządnie. Dotknęła jego ramienia i chłopiec aż podskoczył. Jak tylko się rozbudził, zesztywniał cały i spojrzał na nią rozszerzonymi oczyma przestraszonej gołębicy. Zaczynała nienawidzić tego spojrzenia. Żaden pięciolatek nie powinien doświadczyć tego, co on.\n– Hej, malutki. Mamy problem z autkiem. Wyjdźmy rozprostować nogi, dobrze?\nWyciągnęła kurtkę z torby i pomogła synowi ją ubrać.\nIdąc do warsztatu, nasunęła czapkę głęboko, zakrywając świeżo ścięte włosy. Obejrzała się za ramię, naciągnęła synowi kaptur na głowę i wzięła go za rękę.\nW warsztacie był tylko jeden człowiek. Siedział przy kasie, z nogami opartymi o ladę, i sprawnie wystukiwał coś na iPhonie. Wyglądał na nastolatka, który na dziecinnej jeszcze buzi odważnie usiłuje zapuścić brodę.\nPodniósł wzrok, a kiedy ich oczy się zetknęły, zaczerwienił się, spuścił nogi na podłogę i usiadł prosto.\nUśmiechnęła się jak najcieplej.\n– Auto mi się zepsuło, a trochę się spieszę. Jest jakaś szansa na to, żeby ktoś sprawdził, co się stało?\n– Przykro mi. Nasz mechanik ma dzisiaj wolne. Ale w poniedziałek już będzie.\n– A jest jakiś inny warsztat, gdzie mogłabym pojechać? Mam nadzieję, że uda mi się jeszcze dziś ruszyć w dalszą drogę.\n– Niestety, nie ma innego.\nZagryzła wargę. Powinna była trzymać się głównej drogi. „Tylko tak dalej, Eden. Następna głupia decyzja”.\n– Nie mogę naprawić auta ani nic, ale znam się trochę na silnikach. Mógłbym zajrzeć pod maskę – zaproponował.\n– Naprawdę? Zrobiłby to pan? Bardzo mi zależy. Może to tylko obluzowany przewód? I mogłabym jechać dalej?\nPodeszli do samochodu. Micah nie oddalał się od matki na krok. Eden wyjaśniła, że najpierw silnik zakaszlał, a potem zaczął się łoskot. W powietrzu czuć było zapach spalonego oleju, a kiedy podniosła klapę, wymknęły się spod niej resztki dymu.\nPrzyglądając się, jak chłopak szuka przyczyny awarii, zagryzła wargę. Po paru minutach uruchomił samochód, chwilę wsłuchiwał się w pracę silnika, po czym zgasił go i wysiadł.\n– Myślę, że nawalił korbowód.\nSpojrzał na nią ze współczuciem.\n– Nic dobrego. Trzeba będzie przeprowadzić remont silnika.\n– Remont! A ile to kosztuje?\n– Nie jestem upoważniony...\n– Bardzo z grubsza! Błagam. Nie będę uważała tego za wiążące.\nWestchnął i zaczerwienił się.\n– Normalnie w granicach od tysiąca do tysiąca pięciuset dolarów.\n– Prawdę mówiąc, wszystko zależy od silnika, ale ja nie jestem upoważniony do robienia wyceny. Przykro mi, że nie mam pocieszających wiadomości. Szkoda, że nie potrafię pomóc.\n– A mogę prowadzić auto w tym stanie? Jadąc powoli?\n– Cztery, pięć godzin.\n– Jazda tylko zwiększy uszkodzenie. A jeśli tłok przebije się przez ścianę silnika, samochód może się zapalić.\nEden westchnęła. Nie mogła ryzykować. Będzie musiała poczekać do poniedziałku, żeby zrobiono oficjalną wycenę, co oznacza spędzenie tutaj dwóch nocy.\n– Wygląda na to, że przeczeka pani tu burzę.\n– Sześć do siedmiu cali śniegu, tak zapowiadają. Pierwsza tej zimy. – „Piersza”, powiedział, kiedy przez standardowy angielski zaczął przebijać się akcent z okolic Maine. – Śnieg ma padać całą noc i jutro cały dzień. Kawałek dalej i w lewo jest hotel oraz dobra knajpka „Obdarty Joe”, jeśli jesteście głodni. „Przydrożny Zajazd” jest kawałek drogi stąd, ale podają pyszny chowder. – Uśmiechnął się do Micah. – Lubisz śnieg? Mamy ładne pagórki, z których można pozjeżdżać. W hotelu wypożyczą wam sanki.\nMicah przytulił się do matki.\n– Mogę tu zostawić auto? I dostać wycenę w poniedziałek?\n– Jasne, żaden problem. Proszę podać mi nazwisko i numer telefonu.\n– O... Lepiej wpadnę zapytać. Dziękuję za pomoc.\nBeau Callahan złapał stos listów z sofy i rzucił je na stół kuchenny. Gazety do śmieci. Bluza Rileya na fotel. Po pięciu minutach sprzątania prawie nie było widać, żeby bałagan się zmniejszał. Jak mógł doprowadzić dom do takiego stanu?\nDrzwi nagle się otworzyły i wszedł Zac, przynosząc ze sobą powiew mroźnego wiatru i smakowity zapach pikantnych skrzydełek. Przydługie ciemne włosy miał przyprószone śniegiem. Zac był średnim bratem, tylko o rok młodszym od Beau, ale znacznie przewyższał go wzrostem. Potrafił szybciej niż ktokolwiek zapuścić brodę i teraz też miał nową.\n– Przepraszam za spóźnienie – powiedział Zac, odkładając torbę i zrzucając płaszcz.\n– Dzięki za skrzydełka.\n– Gdzie Riley?\n– Paige miała jakiś kryzys w pracy. Wyręczył mnie w odwiezieniu jej do miasta.\nMiał nadzieję, że Paige będzie obecna podczas spotkania rodzinnego. Wprawdzie nie należała do rodziny, ale była bliską osobą. Od wielu lat przyjaźniła się z Rileyem, a teraz ona i Beau stanowili parę. Na początku dziwnie się czuł, chodząc z przyjaciółką brata, ale wyglądało na to, że sprawy się unormowały.\nWyjął kilka puszek coli z lodówki i postawił je na gołym stoliku kawowym w salonie. Ciotka Trudy nie widzi, więc nie będzie narzekać.\nZac rozejrzał się po pokoju.\n– O rety. Co tu się stało?\n– Wiesz, że ciotka jest w szpitalu, prawda? A my z Rileyem szykujemy się do otwarcia punktu sprzedaży choinek.\n– Wiem, wiem. Jakoś to trzeba zorganizować. Dlatego zwołałem zebranie rodzinne. Potrzebujesz pomocy.\n– Zawsze się o nas troszczysz. Wróciłeś tu po śmierci ojca, rezygnując z pracy, żeby zająć się plantacją. Teraz pozwól nam zatroszczyć się o ciebie.\n– Nie mam nic przeciwko. – Odkąd wiele lat temu pradziadkowie kupili gospodarstwo, rodzina zawsze miała całe hektary drzewek iglastych.\nBeau wrócił do kuchni po papierowe talerze i rolkę ręczników. Prawdę mówiąc, wszystkie te problemy z plantacją sprawiały, że niekiedy tęsknił za swoją dawną funkcją zastępcy szeryfa. Stała, interesująca praca miała swoje plusy. Co nie znaczy, że nie lubił prowadzić plantacji. Tylko że wiązało się to z wieloma powodami do stresu.\nUsiadł wygodnie na sofie w salonie i przełączył telewizję na kanał ESPN, gdzie pokazywano zajawki jutrzejszego meczu Patriotów.\nZac starannie wyjmował jedzenie ze styropianowych opakowań. Twarz miał kamienną, ale nie oszukał Beau. Zaledwie przed miesiącem, na tydzień przed planowanym ślubem, narzeczona Zaca wyjechała z miasteczka, nie zostawiając mu nawet kartki na pożegnanie. Od tej pory Zac nie miał od niej żadnych wiadomości. Był kłębkiem nerwów. Ciotka Trudy zawsze powtarzała, że Callahanowie kochają głęboko, ale tylko raz. Ze względu na Zaca Beau miał nadzieję, że nie jest to prawdą.\n– Jak sobie radzisz? – zagadnął Beau. – Ostatnio rzadko się widujemy.\n– Dobrze – odparł Zac i skrzywił się. – Mam już dość tego pytania.\nOd wyjazdu Lucy Zac rzucił się w wir pracy w swojej restauracji. Beau całymi dniami go nie widywał. Wszyscy byli zajęci. Raczej nikt nie miał czasu na obecny kryzys.\nDrzwi otworzyły się znowu i wszedł Riley. Był najniższy z braci, mniej niż metr osiemdziesiąt, ale miał szerokie ramiona i mięsiste ręce ojca. Mieszkał w domu rodzinnym razem z Beau i ciotką Trudy i zimą pomagał przy plantacji, a latem pracował przy połowie homarów.\n– Cześć, chłopaki. – Riley podniósł głowę do góry i powęszył. – Niebiański zapach. – Położył rękę na ramieniu Zaca i spytał współczująco:\n– Co u ciebie? Radzisz sobie jakoś?\nZac spojrzał na Beau wymownym wzrokiem.\nBeau rzucił Rileyowi rolkę ręczników papierowych i rzekł:\n– On ma już dość tego pytania.\n– No, nie co dzień narzeczona...\nUrwał, widząc błyskawice we wzroku Zaca.\n– W porządku, w porządku – powiedział zgodliwie Riley. – A jak tam Patrioci?\nZabrali się do skrzydełek, oglądając zajawkę niedzielnej gry. Zza wirującego za dużym oknem śniegu nie było widać plantacji drzewek. Drobny biały pył zaczynał pokrywać ziemię.\n– Na drogach już ślisko? – spytał Beau.\nRiley skinął głową, nie przerywając żucia.\n– Mam nadzieję, że Paige nie zabawi tam zbyt długo. – Paige prowadziła schronisko dla zwierząt. Kiedy potrzebował jej porzucony pies lub kot, potrafiła wszystko rzucić, żeby biec mu na pomoc.\n– Jak się czuje ciocia? – spytał Riley.\nBeau wytarł palce i ściszył telewizor, w którym zaczęły się reklamy.\n– Wygląda na to, że jeszcze trochę będzie przywiązana do łóżka.\nCiotka Trudy zastępowała Callahanom matkę. Wczoraj na parkingu koło „Kącika z Wełną” poślizgnęła się na lodzie i upadła, łamiąc kość piszczelową. Teraz miała gips na nodze i kwaśny pogląd na życie.\n– Dlatego właśnie zwołałem zebranie – wyjaśnił Zac. – Trzeba będzie się nią zaopiekować. Wszyscy jesteśmy zajęci, ale musimy coś wykombinować.\n– Zatrudniłem kilku nastolatków – powiedział Beau.\n– Ale potrzebujesz kogoś, kto zajmie się wszystkim, kiedy ciebie tutaj nie będzie.\n– Kiedy ciotka Trudy wraca? – zapytał Riley.\nIch ciotka pracowała na niepełny etat w biurze informacji turystycznej, ale to ona prowadziła dom, a ponieważ była osobą z ikrą, nie dało się z nią nudzić. Do tej pory nie zawiedli się na niej w tej mierze.\nBeau poruszył się niespokojnie.\n– Doktor ma nadzieję, że czas rekonwalescencji będzie mogła spędzić w centrum rehabilitacyjnym.\nRiley prychnął śmiechem.\n– Już widzę, jak spodobał jej się ten pomysł.\n– Nooo, nie bardzo było to po jej myśli. Ale będzie potrzebowała całodobowej opieki, a tu nie może na to liczyć, szczególnie teraz, kiedy Boże Narodzenie za pasem.\n– A ile czasu miałaby spędzić w tym centrum? – spytał Zac.\n– Kilka tygodni, oczywiście jeśli ubezpieczyciel się zgodzi. Noga wymaga wielu zabiegów.\n– No to Dzień Dziękczynienia  mamy z głowy – westchnął Riley.\n– Aleś powiedział – skomentował Beau.\n– A co z biurem informacji? – zainteresował się Zac.\nBeau wzruszył ramionami.\n– Pewnie zamkną, póki ciotka nie stanie na nogi. Tak czy inaczej to nie sezon turystyczny.\n– Mogę trochę pomagać z rana i w poniedziałki – zaofiarował się Zac. – Wiem, że najgoręcej jest w weekendy i wieczory, lecz w restauracji też akurat wtedy jest największy ruch.\nBeau odnosił wrażenie, że ostatnio dla Zaca priorytetem stało się nie mieć chwili wolnego.\n– W porządku. Da mi to czas na to, żeby zająć się firmą i odwiedzić ciotkę.\n– Pomogę ci tyle, ile będziesz chciał – powiedział Riley.\n– Ale i tak będzie potrzebował wyręki.\nZac miał rację. Beau musiał mieć sprzedawców w sklepiku z prezentami i kogoś do obsługiwania tuby do pakowania choinek oraz pomagania klientom w załadunku drzewek do samochodów. Potrzebował wielu ludzi, i to na dwie zmiany.\n– Po południu spotykam się z dwiema osobami, które się zgłosiły. Mam nadzieję, że Paige też mogłaby pomóc – rzekł Beau. – Nie byłoby najgorzej, gdyby przyjrzała się z bliska pracy na plantacji.\n– Paige ma swoją własną pracę – mruknął z niezadowoleniem Riley.\nZac obrzucił go zdziwionym spojrzeniem, po czym zwrócił się do Beau:\n– Między wami zanosi się coś poważnego?\n– Na to wygląda. No, ale praktycznie rzecz biorąc, Paige już od dawna jest tak jakby członkiem rodziny – powiedział Beau i od razu poczuł, że to niezupełnie odpowiada prawdzie. Zaczęło się obiecująco, lecz ostatnio między nim i Paige coś się... zmieniło. Są bardzo zajęci, pewnie o to chodzi.\nRiley wstał i wytarł ręce.\n– No, muszę iść.\n– Co takiego? – zdziwił się Beau. – Dopiero przyszedłeś. Zebranie trwa.\nRiley włożył kurtkę.\n– Zapomniałem, że obiecałem tej staruszce, Grady, obejrzeć jej piec. A ty i tak już wszystko sam obmyśliłeś.\nRiley wyszedł, wpuszczając do pokoju strumień ziemnego powietrza. Drzwi wyjściowe zatrzasnęły się, a za chwilę usłyszeli dźwięk silnika pracującego na niskich obrotach.\n– Co mu się stało? – zdziwił się Beau.\n– Pewnie jest zmęczony – odparł Zac i sięgnął po następne skrzydełko. – Nie martw się, nic mu nie będzie.\nEden poprawiła zsuwającą się z ramienia torbę. Coraz silniejszy wiatr owiewał ją mroźnym powietrzem, a chłód przenikał przez cienką kurtkę. Poczuła się zziębnięta do kości. Wiedziała, że synowi wcale nie jest cieplej. Nie byli przygotowani na brutalną zimę w stanie Maine. Prawdę mówiąc, nie byli przygotowani na nic z tego, co ich spotkało.\nBoleśnie zakłuło ją w żołądku. Samochód zepsuł się i nic na to nie można poradzić, ale za to można poradzić coś na burczenie w brzuchu. Zauważywszy niedaleko tanią knajpkę, ruszyła od razu w jej kierunku.\nNa oknie wystawowym widniał napis: „Obdarty Joe”.\n– Brrr, ależ zimno na dworze – powiedziała do syna, kiedy weszli do środka. Doleciała ich woń hamburgerów z rusztu i Eden głęboko wciągnęła powietrze. – Miły zapach, prawda?\nKnajpka była pełna. Podawano lunch. Kelnerki w zielonych fartuchach biegały, napełniając kubki z kawą i roznosząc tace. Wszystkie stoliki były zajęte, ale koło baru znajdowało się parę wolnych stołków.\nW otwartych drzwiach kuchennych pięćdziesięcioletni mężczyzna, z przekrzywionymi okularami na nosie i przetykanym siwizną kucykiem wystającym spod białej papierowej czapki kucharskiej, nakładał hamburgery i frytki, wykrzykując realizowane zamówienia. Eden zainteresowała się przelotnie, czy to Obdarty Joe we własnej osobie.\nMicah nerwowo rozglądał się wkoło, jedną ręką kurczowo trzymając mamę za nogę, a drugą ściskając swojego misia. Na gest kelnera Eden poprowadziła syna do pustych stołków przy barze i ponownie zlustrowała wzrokiem wnętrze restauracji.\nMłoda para z dzieckiem, siwowłosy mężczyzna o wyglądzie biznesmena przeglądający z nieukrywaną dezaprobatą „Harbor Tides”, dwie roześmiane kobiety w średnim wieku. Ze stołka przy końcu baru przyglądał się jej jakiś niechlujny mężczyzna.\nOdwróciła wzrok. Przeszył ją zimny dreszcz. „Spokojnie, Eden, to tylko jakiś przypadkowy obleśny facet”. Zacisnęła palce na menu.\nZamówili, a czekając na jedzenie, poszli do łazienki. Eden wirowało w głowie od rozmaitych planów. Zatrzymają się w najtańszym hotelu w Summer Harbor i przez dwa dni odeśpią nieprzespane noce. Nie najlepsze wyjście, ale do tej pory była bardzo ostrożna. Na pewno nic się nie stanie, jeśli spędzą dwa dni w tej zapadłej dziurze.\nEden podniosła wzrok i ukradkiem spojrzała prosto w oczy mężczyźnie przy barze. Czym prędzej odwróciła wzrok. Będzie szczęśliwa, kiedy skończą jeść i nie będzie go widzieć. Miała już dość koszmarnych facetów w swoim życiu.\nEden przełknęła ostatni kęs hamburgera i odsunęła talerz. Spojrzała na Micah. Jego chudziutkie nóżki w adidasach z Supermanem wisiały w powietrzu, nie sięgając podłogi. Chłopiec potrzebuje pary mocnych butów. Ona zresztą też.\n– Coś jeszcze? – spytała kelnerka. Kiedy się uśmiechnęła, w kącikach oczu pojawił się wachlarz zmarszczek biegnących aż do skroni. Miała rude włosy, równie naturalne jak nowe blond loki Eden.\n– Nie, dziękuję. – Eden naciągnęła czapkę głęboko na oczy. „Nie zwracaj na siebie uwagi. Bądź niewidoczna”.\nKelnerka oderwała rachunek z bloczka i położyła go na kontuarze. Kiedy odeszła, Eden rozejrzała się wokół. Wcześniej też myślała, że są bezpieczni. Osłabiła czujność i proszę, jak to się skończyło. Zaczynało jej się wydawać, że bezpieczeństwo, wolność, to złudzenie.\n„Byle przed siebie”.\nSą już tak blisko.\nMicah zamoczył frytkę w keczupie i włożył ją do buzi. Zjadł już niemal całe danie i wypił szklankę napoju czekoladowego. Miło było patrzeć, że ma taki apetyt.\nNagle chłopiec złapał ją kurczowo za koszulę, źrenice mu się rozszerzyły i zaczął szybko, głęboko oddychać.\nPołożyła dłoń na jego ręce i spytała:\n– Co jest, malutki?\nZakwilił, starając się wyrazić wzrokiem coś ważnego.\nCzyżby kogoś zauważył? Nagle serce podeszło jej do gardła. Ostrożnie rozejrzała się wokół. Nikt nie zwracał na nich uwagi.\nMicah przycisnął dłonie do klatki piersiowej, jakby coś do siebie tulił. W jego brązowych oczach zaszkliły się łzy.\n– Kochanie! – szepnęła Eden z nagłym zrozumieniem.\nMicah kiwnął głową.\n– Jestem przekonana, że jest gdzieś tutaj. – Chwyciła torbę z podłogi, rozpięła zamek i zaczęła szukać, ale bez skutku.\n– Przyniosłeś tu misia, pamiętasz? Miałeś go w ręce. Zaraz się znajdzie. Jestem pewna, że został w łazience.\nZeszła ze stołka i, prowadząc syna za rękę, zniknęła w damskiej toalecie oddalonej o półtora metra. Pchnęła drzwi kabiny, z której korzystał Micah.\nNa pojemniku na papier toaletowy siedział mały niebieski misiu w słomkowym kapelusiku.\nOdetchnąwszy z ulgą, odwróciła się i powiedziała:\n– Popatrz, kogo znalazłam.\nMicah przycisnął mocno misia do piersi. Błękitne futerko już dawno się zmechaciło, kapelusz się wystrzępił, a przy kubraczku brakowało guzika. Ale miś dodawał ducha jej synkowi w wielu trudnych sytuacjach.\nPochyliła się i otarła łzy dziecka. Chłopiec miał policzki delikatne jak u niemowlaka, a ciemne rzęsy były mokre i pozlepiane. Miał orzechowe oczy, dokładnie takie jak ona, ale szopę czarnych loków odziedziczył po Antoniu.\n– Widzisz? Jest cały i bezpieczny. Wszystko będzie dobrze.\n„Wszystko, Micah. Obiecuję”. Przyciągnęła syna i wzięła go na ręce. Rósł, robił się coraz cięższy.\nPoprawiwszy go sobie na rękach, wyszła z toalety i wróciła na dawne miejsce przy barze, ciesząc się na długą, spokojną drzemkę. Micah zsunął się na ziemię, dokończył napój czekoladowy, a ona sięgnęła po torbę.\nTorby nie było. Gwałtownie obróciła się do tyłu i szybko przebiegła wzrokiem po wnętrzu. Nigdzie ani śladu.\nPopędziła do toalety, ciągnąc syna za rękę. Była pewna, że nie brała ze sobą żadnego bagażu, lecz gdzie indziej mógł się podziać? Coraz bardziej roztrzęsiona, pchnęła drzwi kabiny. Może kelnerka schowała torbę na zapleczu, myśląc, że Eden wyszła, zapominając ją zabrać?\nOczywiście. Logiczne wytłumaczenie.\nNiezupełnie przekonana do własnego rozumowania, na miękkich nogach wróciła na salę.\n– Przepraszam – zwróciła się do rudej kelnerki za kontuarem. – Czy widziała pani moją torbę? Zostawiłam ją tutaj, na podłodze.\n– Przykro mi, złotko. Jesteś pewna, że ją tu przyniosłaś?\n– Tak. – Tam były pieniądze! Eden poczuła, że serce rozwali jej klatkę piersiową. Wszystkie pieniądze. Wzięła głęboki oddech i przetarła dłonią twarz.\n– Przepraszam – odezwała się jakaś kobieta. – Czy szuka pani takiego szarego plecaczka?\nEden odwróciła się gwałtownie.\n– Tak. Widziała go pani?\n– Widziałam, jak zabrał go jakiś mężczyzna. Ten, który tu siedział. – Wskazała na stołek. – Dopiero co wyszedł. Myślałam, że jesteście razem.\nEden wybiegła na zewnątrz, ciągnąc syna za sobą. Rozejrzała się wokół, ale nieznajomy zniknął. Do sklepu obok wchodziła jakaś młoda kobieta.\n– Przepraszam! – zawołała Eden. – Widziała pani przed chwilą przechodzącego tędy mężczyznę? Ciemny płaszcz, przydługie włosy, trochę niechlujny?\n– Nie, nie widziałam. Czy coś się stało? Może pomóc?\nEden zrobiła głęboki wdech, potem drugi.\n– Nic takiego, dziękuję.\nSerce biło jej głośno.\nNiedawno wystarczyłaby jedna przechadzka do bankomatu, żeby pozbyć się kłopotu. A prawdę mówiąc, mogła kupić, cokolwiek chciała, uśmiechając się i pokazując swój dowód tożsamości.\nTeraz wszystko się zmieniło. Nie mieli pieniędzy. Nie mieli dowodu tożsamości. Tylko to, co na grzbiecie, i zepsuty buick, którego nie ma za co naprawić. Poczuła przygniatający strach.\n„Jak mogłaś być tak głupia?”\nZabrzęczał dzwonek nad drzwiami i z knajpki wyszła kelnerka, otulając się ramionami.\n– I co, zniknął bez śladu?\nEden jeszcze raz rozejrzała się bezradnie.\nKobieta objęła ją i powiedziała:\n– Chodź do środka, złotko. Zadzwonimy po policję i...\n– Nie! – Eden odsunęła się szybko. – To znaczy... nic się nie stało.\n– Nie chcesz odzyskać torby? Im szybciej zadzwonimy, tym lepiej. Ten gość nie mógł daleko odejść.\nPolicja spyta ją o nazwisko, adres i numer telefonu. Czyli to, czego nie wolno jej podać. Nie może ufać nikomu. A szczególnie policji.\n– Nic się nie stało. Poradzę sobie. – Trzęsącymi się i zgrabiałymi palcami Eden zapięła kurtkę syna na zamek.\n– Jeśli nie chcesz, to trudno. Dla mnie to żaden problem zadzwonić.\n– Dziękuję, ale już musimy iść. – Eden spojrzała na duże okno restauracji i nagle przypomniała sobie rachunek. Nawet nie mogą zapłacić za lunch.\n– Proszę pani... w tej torbie miałam wszystkie pieniądze. Zapłacę pani, jak tylko będę mogła, i chętnie...\n– Złotko, Joe ani ja nie wzbogacimy się na tych kilku dolarach. Nie martw się. – Otworzyła drzwi i w progu rzuciła jeszcze okiem na Micah, a potem na Eden. – Mam nadzieję, że torba do ciebie wróci.\nI zniknęła we wnętrzu.\nEden patrzyła przed siebie niewidzącym wzrokiem. Nie mieli ani centa. Nie mieli miejsca, żeby przenocować w cieple. Motel stał się nieosiągalnym marzeniem. Może mogliby wrócić do warsztatu i przenocować w samochodzie. Ale będzie potwornie zimno. Zatrzęsła się na tę myśl.\nMusi coś wymyślić.\nZłapała syna za rękę i na trzęsących się nogach poszła do biblioteki. Posiedzą w cieple, a ona w tym czasie opracuje plan działania.\nW bibliotece Eden znalazła cichy kącik w pustej wypożyczalni dla dzieci. Synowi dała do oglądania książkę z obrazkami, a sama usiadła obok niego na malutkim krzesełku.\n– Pooglądaj sobie, a mamusia pomyśli, dobrze?\nOd Loon Lake dzieliło ich jakieś sześć godzin jazdy. Do tego odległego rejonu Maine nie kursowały żadne autobusy, a tu nie było taksówek. Zresztą nawet gdyby były, nie miałaby czym zapłacić. Zostawał autostop, lecz z dzieckiem nie mogła sobie na to pozwolić, nawet gdyby trafiła się jakaś okazja, w co też wątpiła. Szczególnie teraz, kiedy zbliżała się zamieć.\nSprzedała już jedyną wartościową rzecz, jaką miała. Spojrzała na swoje dżinsy od projektanta i kaszmirowy sweter. W lumpeksie nie dostanie za to dużo. Samochód też nie był wiele wart, nawet kiedy jeszcze chodził.\nMuszą spędzić tu trochę czasu. Nie mają wyjścia. Wobec tego należy znaleźć jakąś pracę, i to od razu. Już niedaleko do świąt, na pewno któryś ze sklepów będzie potrzebował pomocy. Jeśli wyjaśni, że ukradziono jej dowód tożsamości, może ktoś się nad nią zlituje. Tylko co zrobi z synem, kiedy będzie pracować? Może wobec tego zatrudni się w przedszkolu?\n„Akurat przed przerwą świąteczną?”\nNie mieli za co kupić jedzenia. Ani gdzie przenocować. No, i jeszcze jedno. Ktoś chciał ich zabić.\nMicah odłożył książeczki i podrzucał misia na kolanach. Patrząc na syna, Eden zastanawiała się, co się dzieje w jego zmąconym umyśle. Chłopiec spojrzał na nią i w głębi jego brązowych oczu ujrzała troskę.\n– Mała zmiana planów – powiedziała, starając się o entuzjazm w głosie. – Wygląda na to, że trochę tu zostaniemy. Miło będzie pomieszkać nad morzem, prawda?\nZ nadzieją czekała na odpowiedź, ale Micah tylko zamrugał, nieprzekonany.\n– Dostanę pracę i zatrzymamy się na jakiś czas w tym ślicznym miasteczku. Co o tym myślisz?\nZacznie od restauracji. A jeśli jej tam nie będą potrzebowali, to zapyta w sklepach przy Main Street. Nic lepszego nie przyszło jej do głowy. W ładnych dżinsach i szarym swetrze przynajmniej dobrze się prezentowała.\nZostała jeszcze jedna sprawa, którą musi załatwić w pierwszej kolejności. Przysunęła się bliżej do syna i rzekła:\n– A czy pamiętasz tę grę, w której ty miałeś na imię Adam, a ja Andrea?\nMicah skinął głową z zainteresowaniem w oczach.\n– Wiem, wiem, ty wygrałeś. Ale tylko jednym punktem. I tylko dlatego, że dałam się zaskoczyć.\n– Byłeś bardzo dobry w tej grze. Chciałabym, żebyśmy znowu pograli, ale zaczynając od początku.\nZmierzwiła mu włosy i roześmiała się cichutko.\n– Nie martw się, będziesz o jeden punkt do przodu. Ale teraz gra będzie trudniejsza. Znowu zmienimy imiona. Możesz wybrać sobie, jakie chcesz.\nSpojrzała na niego wyczekująco. Kiedyś zada pytanie, a on na nie odpowie. Ale nie dziś. Dziś tylko patrzył na nią z nieodgadnionym wyrazem twarzy.\n– Może Pomysłowy Dobromir?\nChłopiec zrobił niezadowoloną minę.\n– Nie? To może Pinokio?\nMicah tylko zmarszczył nos.\n– No tak, to był straszny kłamczuch, prawda? I miał wielki nos. Zupełnie nie jak twój. – Pociągnęła chłopca za nos. – No to może Colargol? Albo Lolek?\nNiespodziewanie jego oczy rozjaśniły się i uśmiechnął się po raz pierwszy, odkąd musieli uciekać. Zdecydowanie pokręcił głową.\n– Och. – Zrobiła poważną minę i rzekła: – Nie sądziłam, że będziesz taki wybredny. Wybór może zająć nam trochę czasu. – Przejrzała w myślach bajki dla dzieci z inteligentnymi i sympatycznymi bohaterami, którzy zawsze wpadali w kłopoty.\n– Hm, no cóż, wszyscy dobrzy chłopcy już byli, ale może... Jack?\nMicah entuzjastycznie pokiwał głową.\n– Podoba ci się, co? Dobrze. Więc niech będzie Jack. Jack Bennet. – Nazwisko wzięła od ulubionej bohaterki powieści Jane Austen. – Tak, myślę, że będzie z ciebie dobry Jack. I wiesz co? Zawsze chciałam mieć na imię Kate, więc tak się będę teraz nazywać. – Położyła palec pod brodę syna i podniosła jego buzię do góry. – Ale ty, paniczu, będziesz mówił do mnie „mamo”!\nLedwie to powiedziała, uderzyła ją świadomość, że chłopiec od dziesięciu miesięcy nie powiedział ani „mamo”, ani nic innego, i uśmiech zgasł na jej twarzy.\n„Ale już niedługo mój synek będzie taki jak dawniej”.\n– W porządku, przypomnijmy sobie reguły, na wypadek gdybyś zapomniał. – Podniosła do góry palec. – Reguła numer jeden: musisz od razu reagować, jeśli ktoś zwróci się do ciebie „Jack”, bo inaczej stracisz punkt. Reguła numer dwa: nie możesz nikomu zdradzić swojego prawdziwego imienia, bo stracisz punkt. Reguła numer trzy: ta gra to tajemnica, tylko my o niej wiemy, mamusia i ty, a jeśli komuś o tym powiesz, to przegrywasz całą grę!\n– Myślisz, że mnie pobijesz, co?\nChłopiec uśmiechnął się jeszcze szerzej.\n– No, zobaczymy, jak to będzie, panie Jacku.\nPrzejechała ciężarówka i Eden odsunęła syna dalej od szosy. Przynajmniej drzewa zasłaniały ich od wiatru. Nigdy nie doświadczyła takiego zimna. I choć wcale nie tęskniła za niczym innym, co kojarzyło jej się z domem, to jednak chętnie oddałaby wszystkie włosy na głowie za ciepły, słoneczny dzień. Jej adidasy już dawno zaczęły przeciekać, zimna breja przesiąkała przez skarpetki, tak że czuła się, jakby miała nogi z lodu.\nW ostatnim miejscu, gdzie zatrzymali się na odpoczynek, sprawdziła buty synka – były suche w środku. Chłopiec zachowywał się dzielnie, jak prawdziwy weteran. Szukając pracy, odwiedziła wszystkie możliwe miejsca, ale brakowało wolnych posad.\nNa szczęście trafił im się darmowy posiłek. Maciupka biblioteka, świętując otwarcie nowej części, zorganizowała poczęstunek. Z powodu pogody nie przyszło wiele osób, lecz dzięki temu Micah i ona przynajmniej dobrze się najedli. Eden wsunęła dwa ciasteczka choinkowe do kieszeni, żeby były na kolację. Choć trochę się tego wstydziła, nie mogła zrobić inaczej. Miała zamiar wytrwać, ile się da, na bibliotecznej przekąsce, ale Micah na pewno zgłodnieje.\nNadjeżdżający samochód zjechał trochę w bok, żeby ich ominąć. Słońce już zachodziło, a Eden została tylko jedna jedyna szansa. W trzech różnych sklepach poinformowano ją, że plantacja choinek na pewno szuka pracowników. Niestety, plantacja mieściła się kilka mil za miastem, więc zostawiła ją na koniec. Próbowała tam dzwonić, lecz zawsze włączała się automatyczna sekretarka.\nMicah puścił jej rękę, żeby zdjąć but.\n– Co się stało, Jacku? – Musi przyzwyczaić się do tego, żeby tak się do niego zwracać. I musi przyzwyczaić syna do reagowania na nowe imię. – Masz mokre nogi?\nPokręcił głową i przytrzymując się jej, wytrząsnął kamyk.\n– Ciekawe, jak on się tam dostał. – Na wszelki wypadek znowu sprawdziła jego skarpetki, a kiedy chłopiec wkładał but, rozejrzała się po ciemniejącym lesie.\nZaczęła się zastanawiać, czy dobrze zatarli za sobą ślady. A jeśli Langley krąży w pobliżu? Przed jej oczyma pojawiło się wspomnienie sprzed dwóch dni – jej ostatnie chwile w bezpiecznym schronieniu. Serce zaczęło bić jak oszalałe.\n„Och, Walterze. Przepraszam cię”.\nMicah wziął ją za rękę i Eden wzdrygnęła się, odsuwając wspomnienie jak najdalej od małego synka.\nPo dziesięciu minutach, po wspięciu się na pagórek i pokonaniu zakrętu, ujrzeli tabliczkę.\n– „Plantacja choinek Callahanów” – odczytała. – No, jesteśmy na miejscu, panie Jacku. Zapytamy o pracę.\nTabliczka była bardzo stara, stylowa, z czerwonym napisem i światełkami, które jeszcze się nie paliły. Zaciekawiło ją, czy w sobotę o tak późnej porze zastanie jeszcze kogokolwiek w biurze.\nSkręcili w podjazd. Pod ich stopami chrzęścił śnieg. Wokół, jak okiem sięgnąć, aż po ośnieżone szczyty wzgórz w oddali, rosły różnych rozmiarów sosny.\nWkrótce doszli do nieodśnieżonego parkingu. Sznury niezapalonych lampek choinkowych wisiały na placyku, na którym, jak zgadywała, już niedługo zacznie się sprzedaż drzewek.\n– Wygląda na to, że już zamknięte. Spróbujemy zapukać do domu. Kobieta w sklepie powiedziała, żeby iść dróżką do końca.\n„Błagam, Boże. Ostatnio nic tylko Cię o coś proszę, ale naprawdę potrzebuję tej pracy”.\nNawet jeśli ją dostanie, nie rozwiąże to obecnych problemów. Zanim otrzyma wypłatę, minie co najmniej tydzień. A co będą przez ten czas jeść? Gdzie będą mieszkać?\nOd czasu do czasu w uszach Eden brzmiał głos Karen, zupełnie jakby była tuż obok. Te dawne, zwykłe dni wydawały się tak odległe, jakby były w innym wymiarze. Karen byłaby rozczarowana, widząc, jakich wyborów życiowych dokonała Eden.\n„I popatrz, dokąd cię to zaprowadziło, Einsteinie”.\nMicah zatrzymał się i pokazał palcem na lewo. W bok odchodziła ścieżka do małej drewnianej szopy z rurą wychodzącą z dachu. Na dróżce leżała gruba warstwa śniegu niepoznaczona śladami stóp.\n– Wiesz, Jacku, to chyba nie to.\nRuszyli dalej krętym podjazdem, a gdy w końcu weszli na szczyt wzniesienia, w dolince poniżej ukazał się piętrowy dom z szerokim, gościnnym gankiem. Eden odetchnęła z ulgą, widząc złoty blask światła w oknie.\nRzuciła okiem na zegarek, taniutki, który kupiła, kiedy sprzedała swojego cartiera. Dochodziła już pora kolacji. No trudno. Przynajmniej ktoś był w domu.\nPo kilku minutach ich stopy zatupotały na stopniach ganku. Eden przyciągnęła syna do siebie, rozcierając jego ramiona, żeby go rozgrzać.\nSama spróbowała poruszać zgrabiałymi palcami nóg.\n– Jak tam, Jacku? W porządku?\nSkinął głową. Miał czerwone policzki i zakatarzony nos.\nEden wyciągnęła rękę, żeby zadzwonić, ale zanim zdążyła przycisnąć guzik, drzwi się otworzyły. Dziewczyna cofnęła się odruchowo, pociągając za sobą chłopca.\nWychodzący mężczyzna zatrzymał się w progu. Zdziwiony, podniósł brwi, kiedy ich oczy się spotkały. Miał czarne, przydługie włosy i był wysoki, metr osiemdziesiąt wzrostu, a stojąc w progu, wydawał się jeszcze wyższy.\nSpojrzał w dół, na Micah, a potem znowu na nią.\n– Dobry wieczór – odparła, czując, że serce bije jej gwałtownie. – Ja właśnie... miałam przycisnąć dzwonek.