Kanadyjska Fundacja Dziedzictwa Polsko-Żydowskiego - NIEPAMIEĆ ZBIOROWA" - cześć II\nSPORY - POLEMIKI :\n"NIEPAMIEĆ ZBIOROWA" - cześć II\nUmieszczamy poniżej cześć drugą polemiki dotyczącej artykułu PAMIEĆ ZBIOROWA Jana Tomasza Grossa, opublikowanego w Tygodniku Powszechnym 8 sierpnia 2004. Autor stawia tam pytanie, dlaczego mord na jedwabieńskich Żydach i podobne mu tragiczne wydarzenia nie znalazły miejsca w pamięci zbiorowej i dlaczego ludzie, którzy o tym wiedzieli nie bili na alarm. Odsyłam do artykułu autora, umieszczonego na stronie zbiorczej NOWYCH PUBLIKACJI powyżej tego tekstu. Ponizej znajdą Państwo rożne odpowiedzi w następujących trzech artykułach:\nZ WILEŃSKIEJ PERSPEKTYWY Hanny Świdy- Ziemby;\nWIEDZA JAKO POŻYTEK ZBIOROWY Jana Woleńskiego.\nZ wilenskiej perspektywy\nSpory - polemiki: "Niepamięć zbiorowa"\nO sprawie Jedwabnego dowiedziałam się - jak niemal wszyscy - po ukazaniu się książki "Sąsiedzi" Jana Tomasza Grossa. Wiadomość okazała się wstrząsem. Gdyby informacja o mordach na Podlasiu dotarła do nas o wiele wcześniej, podczas wojny lub tuż po jej zakończeniu, wstrząs nie byłby mniejszy - mimo obowiązującej wówczas "twardości", mimo że o rodzinnych tragediach mówiło się wtedy jednym, beznamiętnym zdaniem: "Ojca wywieźli, dom spalili". Tak jak wstrząsem dla mojego pokolenia okazało się getto ławkowe, o którym po raz pierwszy usłyszeliśmy dopiero po wojnie (pamiętać trzeba, że rodzice nigdy nie ujawniali swoich poglądów politycznych przy dzieciach i tę zasadę wychowawczą zmieniły dopiero czasy powojenne). Tak jak wstrząsem był pogrom kielecki. W 1945 r. byłam w Łodzi, uchodzącej za miasto antysemickie. Mieszkaliśmy z ludźmi bardzo prostymi i to oni pytali ze zgrozą: "Jacyż ludzie mieszkają w Kielcach? To chyba nie ludzie, a zwierzęta".\nOczywiście w czasie wojny istniały specyficznie polskie problemy. Ale pamiętam, jak w okupowanym przez Niemców Wilnie - w którym podobno szalała endecja - Polacy przeżywali masakrę Żydów na Ponarach. Choć Wilno miało już za sobą transport wywiezionych mieszkańców, choć Niemcy rozstrzeliwali zakładników, choć ludzie zdawali sobie sprawę, że powojenne losy miasta są niepewne, jednak współczuli mordowanym Żydom. Opowiadano o mordzie ponarskim - dokonanym przez Litwinów z inspiracji niemieckiej. Niewykształcone, bogacące się na szmuglu kobiety z ludu płakały, słysząc o wystających z ziemi rączkach dzieci pogrzebanych żywcem. Mówiono, że gdyby ogłoszono konkurs na kata, zgłosiłyby się cztery miliony Litwinów. O reakcji społeczeństwa polskiego na masakrę ponarską pisałam w "Hańbie obojętności" ("GW", 23 września 1998 r.). To przeżycie było krótkie, jak to na wojnie, ale bardzo silne.\nMnóstwo Kainów jest pośród nas...\nDlatego nie sądzę, by wiadomość o Jedwabnem pozostawiła Polaków, a zwłaszcza inteligencję, obojętnymi. Trzeba było jakoś ustosunkować się do tego, że lud polski - i to wspólnie z Niemcami - spalił Żydów. Ten rodzaj śmierci - straszniejszej niż komory gazowe - nie jest tu bez znaczenia, a im więcej byłoby tam Niemców, tym gorzej. Nawet gdyby było ich wielu, a Polaków tylko kilku, jeszcze bardziej w oczach rodaków byliby zdrajcami. Może morderców z Jedwabnego uznano by za szmalcowników, a może nie (w końcu ci ostatni nie mordowali własnoręcznie). W każdym razie, gdyby ta wiadomość dotarła w okresie okupacji do opinii publicznej, coś by z nią, jak sądzę, zrobiono. Nie dotarła.\nDlaczego? Może rzeczywiście - jak pisze Gross - elity uznały, że sprawa między "chamem a Żydem" ich nie dotyczy. Przypomnijmy, że ilekroć coś się nie udało, a społeczeństwo źle się zachowało, mówiono, że nie chodzi o naród, ba, nawet nie o lud, ale że winien jest motłoch, tłuszcza albo chuliganeria. Tak komentowano przecież drastyczne zachowania (np. brygady robotnicze pałujące studentów) w roku 1968, 1970, nawet 1980. W okresie Solidarności zaczęto odróżniać robotników wykwalifikowanych od tłuszczy, która - zdaniem inteligencji - miała ten ruch zepsuć. Tekst Grossa nie dotyczy wyłącznie spraw polsko-żydowskich. Na jego marginesie ujawnia się nowy problem - relacji między inteligencją a ludem.\nO problemach niepamięci refleksja osobista\nTygodnik Powszechny, 5 września 2004\nChciałbym zabrać głos nie tyle w sprawie, co do której nie ma większych różnic w poglądach, że złu nie przeciwstawiono się dostatecznie skutecznie - ile podzielić się refleksjami świadka epoki, ściśle związanego ze środowiskiem, do którego odnosi się Jan Tomasz Gross.\nJaką postawę zajęła inteligencja wobec zbrodniczego zła dziejącego się podczas okupacji niemieckiej na ziemiach polskich?\nSpośród dotychczasowych dyskutantów jestem chyba w sytuacji najtrudniejszej i najłatwiejszej zarazem. W tamtych latach żyłem świadomie i sprawy wojny znam z doświadczenia. Wszystkie osoby wymienione przez Grossa znałem osobiście - co więcej, tak się paradoksalnie składa, że w 1943 r. poznałem późniejszą matkę Grossa, łączniczkę Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK, Hankę Szumańską. Stykałem się z jej kolegami, najbliższym otoczeniem. Jestem więc uprzywilejowany i skrępowany zarazem.\nFakty potworne i nieznane\nWe wrześniu 1940 r. trafiłem do obozu koncentracyjnego Auschwitz jako jeden z 20 tys. Polaków represjonowanych w tzw. Akcji AB, przeprowadzanej w Generalnym Gubernatorstwie. "AB", czyli Auserordentliche Befriedungsaktion - nadzwyczajna akcja pacyfikacyjna. Tysiące inteligentów polskich miało być aresztowanych i represjonowanych; kilka tysięcy podejrzanych - rozstrzelanych. Tak też się stało. Akcja trwała od maja do września 1940 r., jej ofiary trafiły do różnego typu więzień i obozów gestapo, z preferencją Oświęcimia, do którego wywieziono kilka tysięcy ludzi. Oświęcim nie był wtedy jeszcze ani obozem międzynarodowym, ani ośrodkiem zagłady. Wprawdzie polskich więźniów w ogromnej większości w ciągu kilku miesięcy wyniszczono, ale nie istniał formalny plan zabicia wszystkich. Obóz był "jedynie" egzemplifikacją pogardy i nienawiści wobec podludzi, jakimi byli Polacy.\nW Oświęcimiu mieliśmy poczucie kompletnego odosobnienia. Dochodziły do nas - rzadko i nieoficjalnie - niemieckie gazety wydawane na Śląsku i w Krakowie, np. dziennik "Krakauer Zeitung". Najbardziej utkwiły mi w pamięci nie głupie hitlerowskie artykuły polityczne, które oświetlały sytuację wojenną tak samo jak gazety berlińskie czy drezdeńskie, ale "praktyczne" rubryki, np. ogłoszenia dostępnych również dla Polaków restauracji, kawiarni. Myśleliśmy: "My tu giniemy, a tam są czynne lokale, do których ktoś chodzi". To były ciężkie chwile rozgoryczenia ludzi, którzy poczuli się opuszczeni.\nWróciłem z Oświęcimia do Warszawy w kwietniu 1941 r. w wyniku zabiegów Międzynarodowego Czerwonego Krzyża (w chwili ujęcia byłem pracownikiem PCK). Zwolniono mnie jako 19-latka, który przeżył śmierć 4/5 ludzi z nim zabranych i miał świadomość, że był wobec tego faktu bezradny; że dzieją się rzeczy potworne, o których świat najpewniej nic nie wie i o których pełnego pojęcia nie ma także moje otoczenie - inteligencka urzędnicza rodzina, znajomi, przyjaciele.\nGdy wywożono mnie do obozu, w Warszawie nie było jeszcze getta dla Żydów. Przesiedlano już ludzi, ale nie było murów odgradzających, dlatego ludzie upokarzani obowiązkiem noszenia opasek z gwiazdą mogli się poruszać po innych ulicach. Tę sytuację dość wiernie pokazał Roman Polański w filmie "Pianista". Wiem z rozmów z Władysławem Szpilmanem i innymi ocalałymi z getta, że nie mieli oni pojęcia o Oświęcimiu i że w gruncie rzeczy nie mogło to ich obchodzić - codziennie walczyli, by mieć coś do jedzenia, zdobyć lekarstwo dla chorego, pogrzebać zmarłego.\nCoś nie do uwierzenia\nNie jest przypadkiem, że stan świadomości ludzi był nieadekwatny do rzeczywistości. Nie tyle nie było informacji, co nie traktowano ich jako w pełni wiarygodnych. Marek Edelman w wydanej w 1945 r. w Łodzi broszurze "Getto walczy" pisał, że gdy przyszły pierwsze wiadomości o Treblince, ludzie nie chcieli w nie wierzyć. Nie chcieli, bo byli normalni; nienormalny był hitleryzm. Nie chciano wierzyć, że na masową śmierć wysyła się ludzi, którzy mogą pracować. To było nielogiczne, absurdalne, odbiegające od praktycznego myślenia - bo cały system totalny był niewyobrażalny dla normalnych ludzi.\nW 1941 r. dowiedzieliśmy się o niemieckiej napaści na Sowiety i o tym, co się dzieje z podbitą ludnością, a co dziś jest m. in. przedmiotem krążącej po Niemczech, szeroko dyskutowanej wystawy "Zbrodnie Wehrmachtu". Wiedzieliśmy, że za Wehrmachtem idą cztery grupy Einsatzkommando, specjalnych oddziałów złożonych z formacji policyjnych i służb bezpieczeństwa. Zajmowały się one oczyszczaniem zdobytego terenu ze zwolenników komunizmu, elementów bezwartościowych, potencjalnych wrogów III Rzeszy i Żydów, którzy stanowili procentową większość ofiar. Te cztery grupy, od krajów bałtyckich do Morza Czarnego, zamordowały 500-600 tys. ludzi.\nW Warszawie, Lublinie czy Krakowie ani Polacy, ani Żydzi nie przyjmowali tych faktów do wiadomości w sposób adekwatny do wydarzeń. "Przetrawiały" je nieliczne grupy inteligentów zaangażowanych w komórkach sztabowych Związku Walki Zbrojnej (później AK) i w komórkach Delegatury Rządu, które gromadziły materiały o zbrodniach niemieckich (nie tylko sub specie gett czy konkretnego obozu). Dla takich komórek opracowałem relację o Oświęcimiu, który w ciągu następnych miesięcy ewoluował do czegoś, co nie było porównywalne fizycznie - choć moralnie tak - z wydarzeniami w Radziłowie, Jedwabnem czy kilkunastu innych wioskach.\n20 stycznia 1942 r. w berlińskiej willi nad jeziorem Wannsee zdecydowano o wymordowaniu 11 mln Żydów w Europie, także w państwach neutralnych: Hiszpanii, Portugalii, Szwecji, Szwajcarii, w niezdobytej Anglii i tych krajach, które, niestety, były już we władzy III Rzeszy. Przypadki śmierci głodowej czy z chorób w gettach zastąpiło planowe selekcjonowanie i mordowanie - lub zsyłanie do obozu - różnych kategorii ich mieszkańców.\nTe fakty, doskonale znane, w świadomości Żydów funkcjonowały jako dopust Boży, tragedia, która dotyka jednak tylko grup ludzi, bo młodzi, zdrowi i silni przeżyją. Trzeba było wielu miesięcy, by w Warszawie i Krakowie powstała Żydowska Organizacja Bojowa, dająca jednoznaczną i bynajmniej nie powszechnie akceptowaną odpowiedź na te wydarzenia: Niemcy nam wszystkim zagrażają, musimy się zorganizować i czynnie przeciwstawić mordowaniu - nie dlatego, że możemy ich pobić, ale dlatego że nie zgadzamy się na bierność. Latem i jesienią 1942 r. głównymi ośrodkami oporu były Warszawa i Kraków; w mniejszym stopniu Zagłębie Dąbrowskie oraz getta i obozy pracy, gdzie jeszcze nie zabijano.\nTo wtedy właśnie uświadomiono sobie, że wyobrażenia o dalszym przebiegu wojny i stopniu zagrożenia trzeba zmienić. Pisał o tym Marek Edelman, a także uczestnicy żydowskich walk i działań konspiracyjnych, którzy trafili po wojnie do USA, głównie jednak do Izraela. Tam skupili się w kibucu imienia Bohaterów Getta Warszawskiego w Galilei, niedaleko od Hajfy.\nKiedy podnieść larum?\nTekst Grossa traktuje o tym, co wydarzyło się w kilku czy kilkunastu wioskach białostockiego Podlasia i było uważane za kolaborację z Niemcami; objaw wynaturzenia, który Instytut Pamięci Narodowej słusznie nazywa zbrodnią wobec Rzeczypospolitej, nie podlegającą przedawnieniu.\nJak patrzyliśmy na te zdarzenia w Biurze Informacji i Propagandy AK? Pojęcie ludobójstwa nie było jeszcze prawnie sformalizowane. Badano jednak zjawisko terroru. Gross przytacza szereg faktów rejestrowanych i komunikowanych władzom cywilnym oraz wojskowym w Londynie. Pisze: "Dlaczego nawet ci mili, mądrzy i przyzwoici ludzie - mówię o wymienionych wcześniej pracownikach BIP-u (...) - na wieść o tych potwornych zbrodniach nie podnieśli larum pod niebiosa, nie rwali sobie włosów z głowy, choć to przecież była katastrofa, na którą prasa podziemna i władze powinny natychmiast zareagować?".\nOd kiedy należało rwać włosy z głowy i krzyczeć? Czy od rozstrzelania stu niewinnych ludzi w Wawrze w grudniu 1939 r.? Czy po egzekucjach kilkudziesięciu tysięcy polskich inteligentów, w tym księży i nauczycieli, na Pomorzu, w Wielkopolsce i częściowo na Śląsku? To była przecież masowa zbrodnia, nie skrajny obrachunek ad personam z przeciwnikiem czy uczestnikiem walki czy partyzantki, której wtedy nie było. A może krzyczeć należało wtedy, gdy w lesie palmirskim rozstrzeliwano setki ludzi, w tym inteligencję żydowskiego pochodzenia?\nWtedy zginął m.in. major służby stałej Wojska Polskiego pan Lewin, ojciec mojej koleżanki Zofii Lewinówny, z którą wydałem książkę "Ten jest z ojczyzny mojej. Polacy z pomocą Żydom". Major Lewin zginął jako polski oficer. Podobnie jak, o czym wspomina w tekście prof. Gross, pierwszy mąż jego matki. Wdowa była jedną z wielu tysięcy osób, które w pierwszej fazie wojny straciły najbliższych w wyniku polityki okupanta: ojca jako polskiego adwokata w Oświęcimiu, męża jako z pochodzenia "niearyjczyka".\nCzy mieliśmy podnieść larum po zesłaniu do Oświęcimia pierwszych 5 tys. polskich inteligentów, następnych 5 tys., czy w sumie dwudziestu kilku tysięcy? Czy należało krzyczeć, gdy ze Lwowa i Wilna, z Łucka i Wołynia deportowano nie tylko ziemian, oficerów, księży, ale leśników, kolejarzy i osadników, którzy mieli kilka hektarów?\nTakie ahistoryczne spojrzenie było obce środowisku, w którym się obracałem od 1942 r. po zaprzysiężeniu w BIP AK. Zostałem podwładnym Jerzego Makowieckiego. Kolegami byli mi m.in. Antoni Szymanowski, Stanisław Herbst, Henryk Woliński, Witold Kula, adwokaci Kazimierz Ostrowski i Adam Dobrowolski, a także późniejszy autor "Rozmów z katem" - Kazimierz Moczarski. W naszej komórce konspiracyjnej zajmowaliśmy się głównie ustaleniem codziennych faktów i alarmowaniem władz polskich w Londynie. Robiliśmy to wspólnie z siatką tysięcy ludzi "na dole", dzięki którym wiedzieliśmy, co się dzieje w każdym powiecie. Nieraz spotykaliśmy się w prywatnym mieszkaniu i mieliśmy tylko takie wiadomości: na Pawiaku rozstrzelano dziś sto osób, a z Krakowa znów wywieziono grupę ludzi.\nKarski - jeden z nas\nCzy dotknęła nas niepamięć, jak pisze Gross? Nie. Przykład ludzi BIP-u jest tu najbardziej niefortunny z możliwych. Czy można podejrzewać takich ludzi jak Witold Kula czy Stanisław Herbst o brak wystarczającej świadomości nieszczęścia? Aleksander Kamiński, wielki pedagog i działacz harcerski, człowiek szanowany i czczony w środowisku żydowskim, którego sylwetka znajduje się w Encyklopedii Holokaustu, redagował "Biuletyn Informacyjny", organ AK. Henryk Woliński i Stanisław Herbst dokumentowali sytuację Żydów w specjalnym referacie utworzonym zimą 1941 r. w wydziale informacji KG AK. Antoni Szymanowski - możliwie jak najszybciej po tragicznych wydarzeniach z lata 1942 r. - wydał broszurę "Likwidacja getta warszawskiego". Codziennie narażaliśmy życie, by informować sojuszników o wydarzeniach w kraju.\nNiektórzy pracownicy BIP-u mieli współmałżonków-Żydów albo sami nie byli Aryjczykami z punktu widzenia rasistowskich ustaw norymberskich. Czy można przypuszczać, że i oni byli nieczuli na los ludzi znajdujących się w podobnej sytuacji?\nGross pozytywnie kwalifikuje jedynie Jana Karskiego. To miłe, ale Karski nie był ani lepszy, ani gorszy od nas. Poznałem go w 1942 r. przed jego wyjazdem z misją na Zachód. Tak jak ja pracował z Zofią Kossak i uważał ją za wyjątkowo wartościowego człowieka. Po jego wyjeździe założyliśmy Radę Pomocy Żydom "Żegota" - gdyby został w kraju, na pewno pracowałby razem z nami. Gdy po latach spotkaliśmy się po wojnie, powiedział: "No tak, mnie było łatwo, bo tylko o tym mówiłem, a wyście to robili".\nNa tym polega różnica między punktem widzenia człowieka, który był daleko, ale miał wiedzę i żył w tamtych czasach, a osobą urodzoną później, która - być może słusznie - rozważa, czy można było zrobić więcej.\nNieczuli czy bezradni?\nPrzychylam się zarówno do refleksji Pawła Machcewicza i Rafała Wnuka, rozumiejących, że wszelkie ryczałtowe, uogólniające wnioski o postawie polskiej inteligencji są wątpliwej wartości, jak i do toku myślenia prof. Jerzego Jedlickiego, który przypomniał, że "Bartoszewski i Zofia Lewinówna, redaktorzy tomu ťTen jest z ojczyzny mojejŤ, zdawali sobie sprawę z tego, że pełna poświęcenia, męstwa i współczucia pomoc nie wyczerpuje tematu postaw wobec Zagłady Żydów". Tak było i dlatego daliśmy podtytuł "Polacy z pomocą Żydom", a nie "Stosunki polsko-żydowskie". Wybraliśmy temat, który był możliwy do zrobienia i ważny dlatego, że żyli jeszcze ludzie, którzy ratowali i byli ratowani. To jednak nieprawda, że książka pomija ciemne sprawy; mówi wszak o ludziach, którzy uciekali, zmieniali papiery, ukrywali się, byli ofiarą szantażu, donosu.\nZofia Lewinówna, w rozumieniu hitlerowców Żydówka, ukrywała się z matką w Hrubieszowie, gdzie powszechnie było wiadomo, że to rodzina polskiego oficera zamordowanego przez Niemców. Mało kto wiedział, że są też ukrywającymi się Żydówkami. To jeden z setek przykładów pokazujących, jak różna była świadomość społeczna.\nWielokrotnie twierdziłem, że ludzi żyjących w czasie wojny dotyczy w jakimś stopniu grzech zaniechania, który mógł brać się ze strachu czy braku samokrytycyzmu. Jednak, choć przejawy zaniechania sprzyjały obiektywnie złu, nie były przecież równoznaczne z czynną zbrodnią. Co mogli jeszcze zrobić np. wspomniani pracownicy BIP-u? Jak wiele od nich zależało? To nie oni decydowali, ale alianci. Gdy Karski rozmawiał z Rooseveltem, żyło jeszcze pół miliona Żydów węgierskich i setki tysięcy Żydów polskich, m.in. z getta łódzkiego, którzy zginęli w lecie 1944 r.\nPytania Grossa można zadawać sobie dziś, gdy wiadomo, jaka była nasza ówczesna wiedza, co meldowaliśmy, jakie były reakcje w Londynie, Waszyngtonie i dlaczego. Ale nie można z tych rozważań wyciągać daleko idących wniosków na temat kondycji polskiej inteligencji, np. lekceważenia prostych ludzi.\nGross jest co prawda socjologiem, a nie historykiem czy polonistą, ale nawet jako nie-historyk i nie-polonista wie np. o młodopolskiej chłopomanii, o "Weselu", Rydlach, Tetmajerach, środowisku, dla którego prosty lud był przedmiotem admiracji, choć być może jednostronnej i przesadnej. Powinien też znać historię działalności Towarzystwa Szkoły Ludowej, ruchu ludowego - "Wyzwolenia" i "Piasta".\nInteligencja polska nie uważała chłopów za ciemną masę, choć naturalnie zaborcy prowadzili swoją politykę narodowościową, wygrywając w zaborach rosyjskim i austriackim grupy społeczne przeciwko sobie. Słowo "pogrom" pochodzi z języka rosyjskiego i nie przypadkiem pierwsze grupy, które udały się do Palestyny realizować syjonistyczną utopię Theodora Herzla, przyjeżdżały z terenów pogromów na zachodnich obrzeżach Cesarstwa Rosyjskiego: z etnicznej Ukrainy i Białorusi. Nieprzypadkowo też z zaboru rosyjskiego pochodziło wielu ludzi znaczących dla światowego żydostwa i państwa Izrael.\nWieś poddana takiej indoktrynacji była inna od tej, którą "podnoszono" ku poziomowi inteligencji miejskiej przez małżeństwa i relacje rodzinne. Trudno też powiedzieć o ludziach zakorzenionych w tradycji, jak choćby Podhalanie opisywani przez ks. Tischnera czy Papieża, że to ciemni chłopi. Często nie było problemów etnicznych, ale np. problem polsko-pruski jako pozostałość ponad stuletniej okupacji niemieckiej. Na Wschodzie mieszały się problemy białoruskie, ukraińskie, litewskie, żydowskie.\nWszystko to - o czym socjolog wie - nie przekłada się na jednoznaczną ocenę inteligencji.\nDalekie skutki sprawy Dreyfusa\nWydaje się, że dyskusja wywołana przez Grossa - którego znam i nie przypisuję mu żadnych niskich ani ukrytych pobudek - jest poszukiwaniem sensacyjnej wersji wydarzeń, posuniętym trochę za daleko. Jeżeli uznamy, że nasze elity inteligenckie były ślepe i głuche, możemy zapytać: czy tylko polskie? Węgierskie, rumuńskie, słowackie, czeskie, francuskie też?\nRozważania można zakończyć dość paradoksalną refleksją. W ostatnich tygodniach Europę obiegają doniesienia prasowe o ostrych wypowiedziach premiera Izraela Ariela Szarona pod adresem Francji i Francuzów. Ukazały się już odpowiedzi polityków francuskich, przedstawicieli państwa, intelektualistów. Młodzi ludzie zapewne o tym nie pamiętają, ale uczestnicy tej dyskusji wiedzą, w jakich okolicznościach zrodziła się myśl syjonistyczna i idea stworzenia państwa Izrael (w którym też dochodzi do różnych zjawisk, podlegających krytyce jako metody działania normalnego państwa). Przyczyną był proces Alfreda Dreyfusa, wdeptanego w ziemię francuskiego oficera żydowskiego pochodzenia [kapitan sztabu generalnego aresztowany w 1894 r. pod fałszywym zarzutem szpiegostwa na rzecz Niemiec; skazany w 1895 r. na dożywotnie zesłanie, po kilku latach ułaskawiony i zrehabilitowany - przyp. red]. Theodor Herzl, młody wiedeński dziennikarz sprawozdający ten proces, doszedł do wniosku, że we Francji nie ma przyszłości dla Żydów i z rozmachem sformułował doktrynę syjonizmu oraz potrzebę stworzenia państwa Izrael. Wyartykułował ją pod wpływem obserwacji zachowania opinii publicznej, struktury państwowej, sędziowskiej i wojskowej Francji. Sto kilka lat później do podobnego przeświadczenia doszedł Szaron.\nCzy z tego powodu socjolog francuski miałby napisać artykuł, w którym od czci i wiary odsądziłby inteligencję francuską z lat II wojny? Czy mimo rządu w Vichy, mimo śmierci matki i siostry Jean-Marie Lustigera, arcybiskupa Paryża, w Oświęcimiu (aresztowali je i wydali Niemcom Francuzi), byłby zasadny tekst francuskiego profesora osądzającego elity francuskiego ruchu oporu jako bezduszne, ślepe, nieskuteczne? Rezygnuję z odpowiedzi na to pytanie.\nPamiętajmy jednak, że tylko Polska reprezentowana jest sześcioma tysiącami nazwisk w "ogrodzie Sprawiedliwych" Yad Vashem, na Górze Pamięci w Jerozolimie. To oczywiście nie usprawiedliwia w żadnej mierze sprawców czy współsprawców czynów niegodnych. Ale może powstrzymywać od formułowania sądów czarno-białych, pogrążających czytelnika w beznadziei.\nWŁADYSŁAW BARTOSZEWSKI (ur. 1922) jest historykiem i pisarzem, autorem ponad 800 publikacji o historii najnowszej PRL. Współzakładał Radę Pomocy Żydom, walczył w Powstaniu Warszawskim. Więzień polityczny PRL-u. Wykładowca m.in. uniwersytetów w Lublinie i Monachium. Jako jeden z pierwszych Polaków, w 1966 r., otrzymał tytuł "Sprawiedliwego wśród Narodów Świata"; w 2001 r. odznaczono go Wielkim Krzyżem Zasługi RFN za pracę na rzecz pojednania między Niemcami, Polakami i Żydami. Członek zespołu "TP".\nJan Tomasz GROSS w tekście "Niepamięć zbiorowa" ("TP" nr 32/04) pytał, dlaczego przywódcy Państwa Podziemnego, choć wiedzieli o zbrodniach dokonywanych przez Polaków na Żydach latem 1941 r., nie bili na alarm? Autor "Sąsiadów" postawił hipotezę, że losy "Chamów" i "Żydów" były ówczesnej elicie obojętne. Jak tłumaczyli Paweł MACHCEWICZ i Rafał WNUK, historycy z IPN-u, w tekście "Historyk ahistoryczny" (nr 33) dla ówczesnych Polaków był to jedynie fragment obrazu "składającego się głównie ze zbrodni, często nie mniej okrutnych i drastycznych, a przy tym dokonywanych na większą skalę niż to, co wydarzyło się w Jedwabnem, Radziłowie, Wąsoszu". "Nie było oczywiście żadnej zmowy, żadnego pilnie strzeżonego sekretu" - przekonywał prof. Jerzy JEDLICKI ("Wiedza jako źródło cierpień", nr 34), po prostu "nikomu spośród tysięcy wiedzących nie zależało, żeby swoją wiedzę prywatną do kanonów wiedzy publicznej wprowadzić. Niełatwo żyć z pamięcią i wiedzą o Jedwabnem". Prof. Hanna ŚWIDA-ZIEMBA w tekście "Z wileńskiej perspektywy" (nr 35), pisała o zrozumiałej potrzebie istnienia podczas wojny i po jej zakończeniu idei "czystej Polski" - ofiary totalitaryzmów, podkreślając jednak, że przecież "ten straszny mord został popełniony przez Polaków. I dlatego był inny niż wszystkie, zmuszający przynajmniej do poważnej debaty - nawet w czas wojny".\nWiedza jako pożytek zbiorowy\nW sprawie Jedwabnego od początku przeplatały się dwa wątki: pierwszy, co się zdarzyło; drugi: jak to było i jest przyjmowane. Można uznać, że opracowanie "Wokół Jedwabnego", podsumowujące śledztwo IPN, wyczerpało faktograficzny aspekt sprawy. Wiemy, co się wydarzyło, nie tylko zresztą w Jedwabnem (dla uproszczenia będę traktował tę nazwę jako ogólną).\nGross odniósł się do wątku drugiego, zaś tytuł szkicu można interpretować jako opis stanu wiedzy o Jedwabnem w świadomości zbiorowej Polaków. Przypuszczam, że w intencji autora niepamięć zbiorowa nie polega na braku wiedzy czy zapomnieniu. Jest to raczej pamięć fałszywa lub może kierunkowe zapomnienie (podobne do zaniechania jako kierunkowego braku działania), coś nagannego, niespełnienie pewnego obowiązku epistemologicznego.\nBędę polemizował z niektórymi tezami Grossa, Jerzego Jedlickiego i Hanny Świdy-Ziemby. Wszelako zgadzam się z dwoma pierwszymi, że wiedza o Jedwabnem to nie tylko kwestia odtworzenia faktów, ale i nasz stosunek do nich widoczny w recepcji oraz interpretacjach. Ich rozmaitość świadczy bardziej o nas niż o przeszłości; o tym właśnie, co czynimy z wiedzą o Jedwabnem. Być może jest ona czasem źródłem cierpienia, jak chce Jedlicki. Jestem jednak optymistą epistemologicznym i uważam, że wiedza może, powinna i jest źródłem pożytku.\nTo nie był cel strategiczny\nTrzeba odróżniać dwie płaszczyzny dyskusji o Jedwabnem: profesjonalną, toczoną przez historyków, socjologów, prawników itd. i ogólno-publiczną, w której, mniej lub bardziej czynnie, uczestniczą rzesze ludzi. Obie się przeplatają, druga nie byłaby możliwa bez pierwszej, ale jednak są różne: kto inny bierze w nich udział, odmienne są powinności jej uczestników. Zajmę się głównie płaszczyzną dyskusji ogólnej.\nUpublicznienie tego, co zdarzyło się w Jedwabnem było dla wielu Polaków szokiem. Nic dziwnego, że wywołało rozmaite reakcje, także obronne. Jedni przyjęli postawę Obrońców Dobrego Imienia Miasta i Narodu, jak to ironicznie, ale trafnie ujął Jedlicki, mając na myśli tych, którzy bronili Honoru bezkompromisowo (czyli wbrew wiedzy, a wedle życzeń). Ale byli i tacy, którzy chcieli zrozumieć, lecz trudno było im się a priori pogodzić, bo przecież to niemożliwe, by Polacy mogli coś takiego uczynić i w takiej skali. Niestety, rozkład postaw nie jest dokładnie znany. W szczególności nie wiemy, jaki procent Polaków zaakceptował wersję wydarzeń ustaloną w wyniku śledztwa IPN. Coś jednak wiadomo, np. że dzięki publicznej dyskusji o Jedwabnem antysemityzm w Polsce zmalał o kilka punktów, a nie wzrósł, jak się niektórzy obawiali.\nGross pyta o powód milczenia w sprawie Jedwabnego zaraz po lipcu 1941 r. Dlaczego tak stało się, skoro przywódcy Polski Podziemnej w kraju otrzymali informacje i przekazywali je do Londynu? Dlaczego nie było "larum pod niebiosa, nie rwali sobie włosów z głowy (...) na wieść o tych potwornych zbrodniach"? I odpowiada, że stało się tak z powodu postfeudalnej struktury i świadomości społeczeństwa polskiego, w ramach której problem wymordowania Żydów przez polski lud był zjawiskiem marginalnym, nie wartym szerszego zainteresowania.\nW odpowiedzi Paweł Machcewicz i Rafał Wnuk podnoszą, że priorytetem były wtedy wojskowe problemy logistyczne, a nie wieści o lokalnych perturbacjach; na dodatek istniały rozmaite powody polityczne, by sprawy nie rozgłaszać. Historycy IPN mają rację. Ich teza koresponduje z tym, że na aliantach nie czyniły specjalnego wrażenia wiadomości o eksterminacji Żydów na skalę milionową. Jan Karski, komentując po latach spotkanie z prezydentem Rooseveltem, wyraźnie stwierdził, że pomoc Żydom nie znajdowała się na czele listy alianckich celów strategicznych. Zachowując wszelkie proporcje, nie bardzo wiadomo, dlaczego w kontekście sytuacji polskiej w 1941 r. niezbyt precyzyjne opisanie zabicia kilku tysięcy Żydów przez Polaków miało stanowić jakiś szczególny kazus wart publicznego dyskutowania. Stwierdzenie tego nie jest usprawiedliwieniem, a tylko poszukiwaniem wyjaśnienia najprostszego.Zakłada ono, do czego będę jeszcze wracał, że ówczesne zachowanie się Polaków nie było wyjątkowe\nNie jesteśmy inni niż wszyscy\nJak to było z ową postfeudalną świadomością polskich elit? Zakładając, że była takowa w skali masowej, nie można twierdzić, że posiadali ją konkretni ludzie, a nawet jeśli tak, nie wynika z tego, że Jedwabne traktowali jako rozrachunek między "Chamami" i "Żydami". Idąc tym tropem można by przyjąć, że obojętność świata na Holokaust też była rezultatem świadomości postfeudalnej lub podobnej, a wiadomo, że u jej podstaw tkwiły konkretne przyczyny, np. obawa Brytyjczyków, że emigracja żydowska do Palestyny naruszy tamtejszą równowagę etniczną. Rozumowanie Grossa nie tłumaczy też, dlaczego niektórzy (np. Zofia Kossak-Szczucka) byli w stanie przełamać postfeudalne, nawet antysemickie, uprzedzenia i organizować akcję pomocy dla Żydów. Nie ma powodu sądzić, że ich postawa była reakcją na eksterminację, aczkolwiek wcześniej tolerowali zbrodnie lokalne. Gross rozszerza nadto swoje wyjaśnienie poza czas wojny, ale nie jest jasne, do jakiego momentu. Nawet jeśli historyczne milczenie o Jedwabnem panowało prawie do końca XX w., nie musiały go przez cały czas wywoływać te same przyczyny. Niezależnie od tego, co mamy począć z postfeudalizmem Polaków czasów wojny, na pewno nie stosuje się on do społeczeństwa polskiego doby obecnej. Nie kwestionuję ani stereotypów ani ich roli, a tylko apeluję, by nie czynić z nich interpretacyjnego wytrycha do wszystkiego.\nJedlicki nie uważa wyjaśnienia Grossa za adekwatne i nieco zmienia jego treść. Powiada bowiem, że stereotyp Żyda-wiecznego intryganta umożliwiał marginalizowanie doniesień, że jacyś Polacy gdzieś wymordowali jakichś Żydów. Nie było powodu, by zajmować się tym na szerszą skalę i to w sytuacji, gdy zdarzenie było nieprzyjemne. Dodatkowym elementem stała się amnezja, pomagająca bronić się przed wiedzą o Jedwabnem i zapomnieć, skoro dostarczała cierpień. Społeczne amnezje nie są jednak zjawiskami samoistnymi, a efektem czegoś. Jeśli zapomnienie o Jedwabnem było rezultatem rzeczonego stereotypu, trzeba przyjąć, że obraz Żyda-intryganta leży u podstaw recepcji i interpretacji mordu na Żydach. A jeśli cała sprawa się w tym nie wyczerpuje, to co jeszcze miało znaczenie? Jedlicki słusznie wskazuje, że upublicznienie problemu zmieniło sytuację. Ale dlaczego? Czyżby negatywny stereotyp Żyda zniknął? Chyba nie, bo - i tutaj trzeba przyznać rację Jedlickiemu - nadal decyduje o tym, jak Jedwabne postrzega spora część Polaków. Ale mimo to wywód autora "Jakiej cywilizacji Polacy potrzebują" jest zbyt ogólnikowy, a ponadto niezbyt spójny. Nie zawsze też wiadomo, czy dotyczy profesjonalistów, czy zwykłych ludzi.\nChciałbym też skomentować jedną tezę Hanny Świdy-Ziemby. Powiada ona, że wiadomość o Jedwabnem zmusiłaby do publicznej debaty z powodu dysonansu poznawczego, bo przecież "ten straszny mord został popełniony przez Polaków. I dlatego był inny niż wszystkie (...)". Mamy tutaj do czynienia z nierzeczywistym okresem warunkowym - o tym, co zdarzyłoby się, gdyby stosowna wiedza była dostępna. Uroda kontrfaktycznych implikacji ma to do siebie, że są niesprawdzalne. Nie wiemy i nigdy nie będziemy wiedzieć, jak wyglądałyby dyskusje Polaków w latach 1941-45 i czy w ogóle miałyby miejsce, gdyby ujawniono na większą skalę, że polscy mieszkańcy Jedwabnego wymordowali żydowskich sąsiadów. Nie widzę też żadnego powodu wyróżniania faktu, że mord popełnili Polacy "i dlatego był inny niż wszystkie". Nie był: okazało się tylko, że także Polacy, jak każda inna nacja, mają na koncie okropności wobec współobywateli.\nWiedza źródłem prawdziwej skruchy\nNie apeluję, by historycy czy socjologowie rezygnowali z kolejnych prób wyjaśnienia ciemnych kart historii Polski. I tak zresztą tego nie zrobią. Wszelako zwykli ludzie są skazani na korzystanie z dyskusji czy nawet ich strzępów toczonych przez specjalistów, a więc budują sobie obrazy przeszłości z danych fragmentarycznych, klejonych w całość wedle potrzeb, oczekiwań, resentymentów, stereotypów, obaw itd. Mogę się mylić, ale nie sądzę, by omówione objaśnienia Grossa czy Jedlickiego były spoiwem skutecznym. A już najmniej potrzebne są poszukiwania wyjątkowości Polaków w myśl schematu "bo to było inne niż wszystko", na dodatek w języku "larum pod niebiosa". Dopóki nie popatrzymy na własną historię jak na typowy przypadek w dziejach powszechnych, zawsze będzie ona mitologizowana.\nKieruję się tutaj doświadczeniem cyklu "Polacy i Żydzi od nowa", prowadzonego przeze mnie w krakowskim Centrum Kultury Żydowskiej w latach 2001-03. Zapraszałem specjalistów, m.in. Jerzego Jedlickiego, ale spotkania były przeznaczone dla zwykłych ludzi. Było to wydarzenie lokalne, nie mogę twierdzić, że reprezentatywne. Ale mimo że pokazało znaczne różnice między specjalistami, nawet niezbyt zróżnicowanymi politycznie, dyskusje zrazu burzliwe, stopniowo stawały się coraz spokojniejsze i rzeczowe. To znak, że zwykli ludzie cenią racje i potrafią je uznać.\nDlatego nie sądzę, jak to czyni Jedlicki, że "myślący czytelnicy [mieli się] coraz gorzej". O ile możliwe, wiedza winna być bez luk i niedomówień. Jeśli jest inaczej, zaraz wypełniają ją Obrońcy Dobrego Imienia Miasta i Narodu. Rozumiem tych, którzy uznają, że polemika z Obrońcami jest poniżej godności, ale twierdzę, że nie jest to postawa rozsądna. Można przyjąć, że fantazje na temat faktów nie mają większego znaczenia z profesjonalnego punktu widzenia. Funkcjonują jednak w warstwie recepcyjno-interpretacyjnej. Wystarczy przejrzeć dyskusje internetowe po artykułach niniejszego cyklu, często zawierające głosy pasożytujące właśnie na niedopowiedzeniach. To prawda, że większość ich autorów jest niereformowalna, ale podobne pytania zadają ci, którzy chcą po prostu wiedzieć. A tych już ignorować nie można, bo zasługują na szacunek i pomoc.\nTo, jak dany problem jest postrzegany w zbiorowości, zależy również od postawy czynników oficjalnych. Niestety, w Polsce zapanowała konwencja przepraszania w związku z trudnymi kwestiami historycznymi związanymi ze stosunkami polsko-innymi (niemieckimi, rosyjskimi, ukraińskimi, żydowskimi). Prezydent przeprosił Żydów za mord w Jedwabnem, a Episkopat, za to samo, Pana Boga. Rzecz nie w tym, by nie wyrażać skruchy za zbrodnie popełnione przez przodków, jednak, tak naprawdę, przeprosić można za spóźnienie się, nadepnięcie na nogę lub powiedzenie brzydkiego słowa. Przeprosiny za zbrodnie są jej bagatelizowaniem, niezależnie do kogo są adresowane, nie mówiąc już o tym, że postawa biskupów polskich okazała się wybiegiem, skoro wymówili się od udziału w uroczystościach rocznicowych (niektórzy planowanymi w tym czasie urlopami). Prawdziwa skrucha wobec wydarzeń w Jedwabnem polega na uczynieniu właściwego użytku z wiedzy posiadanej na ten temat, tj. uznaniu winy za to, co się stało, bo została ona wystarczająco uzasadniona. I to jest może główny pożytek z wiedzy płynący.\nProf. JAN WOLEŃSKI (ur. 1940) wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmuje się filozofią prawa, epistemologią, logiką i historią filozofii. Ostatnio wydał m.in. trzy tomy "Epistemologii" (Aureus); w przygotowaniu "Granice niewiary" (WL).


Zdecyduj, na co pójdzie 100 tys. zł Lipno | lipno-cli.pl\nZdecyduj, na co pójdzie 100 tys. zł\nGazeta CLI 12/08/2019 10:30\nOd poniedziałku 5 sierpnia do piątku 23 sierpnia 15-osobowe grupy mieszkańców miasta w wieku powyżej 16. roku życia mogą zgłaszać swoje propozycje do zrealizowania w ramach budżetu partycypacyjnego. Władze Lipna na 2020 rok przeznaczyły na ten cel 100 tysięcy złotych.\nTo będzie już czwarty budżet obywatelski w naszym mieście. Władze Lipna oddają do dyspozycji mieszkańców ponownie 100 tysięcy złotych. Wnioski złożone do 23 sierpnia, na specjalnych formularzach i poparte przynajmniej przez 15 mieszkańców, zostaną ocenione przez pracowników urzędu miejskiego. Potem, we wrześniu mieszkańcy będą głosować. Projekt, który zdobędzie największą liczbę głosów lipnowian, zostanie zrealizowany w 2020 roku.\nW pierwszym roku funkcjonowania budżetu partycypacyjnego wpłynęło do ratusza 15 projektów, ale głosowano nad 13, bo tyle pomysłów przeszło weryfikację formalną. Do urn poszło wtedy 991 osób i wygrała, większością 209 głosów, przebudowa ulicy Akacjowej. Inwestycja została oczywiście wykonana.\nW drugim budżecie obywatelskim swoje głosy oddało tylko 392 lipnowian, ważnych głosów było 360. Głównymi przyczynami uznania głosów za nieważne było to, że głosujący nie był mieszkańcem Lipna lub oddał więcej niż jeden głos na dany projekt. Zdarzyły się też przypadki braku adresu zamieszkania lub podpisu głosującego, a nawet braku wyboru propozycji. Po przeliczeniu i sprawdzeniu ważności okazało się, iż projekty z najwyższą liczbą głosów uzyskały ten sam wynik, czyli 86 ważnych głosów. Była to budowa chodnika na osiedlu Armii Krajowej przy bloku nr 3 i 4 oraz budowa ścieżki zdrowia łączącej osiedle Witonia i Park Miejski im. Gabriela Narutowicza.\nW związku z remisem i przekroczeniem ustalonej kwoty burmistrz Paweł Banasik w porozumieniu z radą miejską zdecydował o alokacji środków z budżetu, zwiększeniu kwoty i realizacji w 2018 roku obu wybranych projektów. Budowa chodnika na osiedlu Armii Krajowej przy blokach 3 i 4 kosztowała 25 tysięcy złotych. Budowę ścieżki zdrowia łączącej osiedle Witonia i Parki Miejski im. Gabriela Narutowicza wyceniono na 100 tysięcy złotych. Te dwie inwestycje zostały zrealizowane w 2018 roku.\nW trzecim budżecie obywatelskim mieszkańcy zdecydowali większością 241 głosów, iż w naszym mieście powstanie plac zabaw przy Szkole Podstawowej nr 2. Do wyboru było dziewięć propozycji, zagłosowało 1018 uprawnionych.\nTeraz nadszedł czas na kolejny budżet. Do 23 sierpnia lipnowianie mają czas na zgłoszenie swoich pomysłów. Do wykorzystania jest sto tysięcy złotych. Warto więc składać swoje projekty upiększania, usprawniania miasta. Przypominamy, że każdy mieszkaniec może zgłosić (poprzeć) tylko jedną propozycję. Propozycję musi uzupełniać lista poparcia co najmniej 15 mieszkańców miasta w wieku powyżej 16. roku życia.\n– Formularz zgłoszenia projektu należy złożyć w wersji papierowej w sekretariacie naszego urzędu miejskiego do 23 sierpnia – wyjaśniają urzędnicy ratusza. – Zapraszamy do zapoznania się z zasadami budżetu partycypacyjnego oraz do składania formularzy zgłoszeń projektów. Wszystkie zasady i procedury w tym zakresie określa Regulamin Budżetu Partycypacyjnego Gminy Miasta Lipna na ten rok, który dostępny jest w Urzędzie Miejskim w Lipnie i na stronie internetowej ratusza www.umlipno.pl.\nZgłaszanym projektem może być każda inicjatywa obywatelska określająca zadanie, która przyczyni się do pozytywnego rozwoju miasta. Inicjatywą obywatelską może być projekt zadania takiego jak: budowa, modernizacja lub remont elementów infrastruktury miejskiej, działanie mające na celu poprawę warunków życia i funkcjonowania mieszkańców, wydarzenie o charakterze prospołecznym, kulturalnym, oświatowym lub sportowym. Zgłaszane projekty muszą być oczywiście zgodne z prawem oraz mieścić się w granicach zadań i kompetencji miasta. Propozycje zadań do budżetu partycypacyjnego może składać każdy mieszkaniec Lipna, który w momencie wypełniania wniosku ma ukończone 16 lat.\nZdecyduj, na co pójdzie 100 tys. zł komentarze opinie\nInwestycje Lipno - więcej informacji


To w Bogu jednak jest wolność i obfitość życia\nAutor Wątek: To w Bogu jednak jest wolność i obfitość życia (Przeczytany 1209 razy)\n« dnia: Marzec 14, 2013, 15:27:15 »\nOd pierwszych chwil istnienia ludzkości szatan stara się przedstawić Boga jako przeszkodę do życia i swobody. To w Bogu jednak jest wolność i obfitość życia. Wszystko co piękne w ludziach i naturze o Nim świadczy i On ma moc dać nam zdolność do przyjaźni, miłości. Przyjęcie takich darów wymaga czasu, ale jest uszczęśliwiające.\n« Ostatnia zmiana: Marzec 29, 2013, 03:27:50 wysłana przez Uczeń Sokratesa »\nOdp: To w Bogu jednak jest wolność i obfitość życia.\n« Odpowiedź #1 dnia: Marzec 14, 2013, 15:45:38 »\nDziękuję za sentencję.\nJako Admin miałbym jednak sugestię, abyś dodawał w znaczniku\n[img][/img] wartość width=600 np.:\n[img width=600]http://foto2.m.ocdn.eu/_m/9be07687508d4757574287fbb06e1056,8,19.jpg[/img] wtedy obrazek na stronie frontowej nie zmniejszy się tak bardzo. Jak nie dajesz tej wartości automat zmniejsza obrazek, gdy dopasowuje do szerokości ekranu. Przy małych przekątnych w laptopach ciężko się czyta.


Jakie obrazy do salonu bierzemy pod uwagę?Salon to przeważnie niesamowite pomieszczenie, bo przesiaduje tutaj calutka familia oraz to tam zazwyczaj przyjmujemy odwiedzających, przez to tak istotne okazuje się być to, żeby dobrze go zaplanować. Dlatego właśnie trzeba się zastanowić jakie obrazy do salonu mamy wybrać, czy powinno pojawić się kilka mniejszych, jeden duży, a może powinny to być trzy lub cztery obrazy, które powieszone jeden obok drugiego będą stanowić całość? Jedynie wówczas mamy szansę posiadać gwarancję, że taki salon pozyska na znaczeniu i że każdy będzie się wspaniale czuł przesiadując w nim.\nMusimy sobie zdawać sprawę z tego, że wybór właściwego obrazu to ważna sprawa, przez to decyzji nie możemy podjąć błyskawicznie.\nTa oferta hale magazynowe na wynajem jest niezwykle atrakcyjna i jeżeli poszukujesz więcej wiadomości na opisywaną tu kwestię, to znajdziesz je tutaj.\nMusimy dobrać go tak, by pasował do wnętrza w którym powinien zostać zawieszony, ale też musi pasować do naszej familii, do tego czym się interesujemy i jakie okazuje się być nasze podejście do życia. Wówczas wszystko będzie się przedstawiało fantastycznie demur.pl/obrazy/do-salonu/.


Bez stoperów w Kobylinie / Wydarzenia sportowe w Kaliszu i regionie / Kategorie tematyczne faktykaliskie.pl / Fakty Kaliskie\nBez stoperów w Kobylinie\nPiłkarze KKS-u nie mieli zbyt wiele czasu na wyciągnięcie wniosków z sobotniego remisu z Centrą Ostrów Wlkp. W środę czeka ich bowiem walka o półfinał Okręgowego Pucharu Polski.\nyle="text-align:justify;">W ćwierćfinałowym boju podopieczni Sławomira Suchomskiego zagrają w Kobylinie z tamtejszym Piastem. Nie da się ukryć, że to kaliszanie będą faworytem tego pojedynku, aczkolwiek szkoleniowcowi spędza sen z powiek sytuacja zdrowotna jego podopiecznych. Przede wszystkim stoperów, bo z gry wyłączeni są podstawowi gracze na tej pozycji - Damian Czech i Marcin Lis. Z konieczności więc środkiem obrony rządzić będą najprawdopodobniej defensywni pomocnicy - Mateusz Gawlik i Mateusz Arian. - W meczu z Centrą mieliśmy problem z przemeblowaniem składu. Nie jest to łatwa sytuacja, ale szybko musimy z niej wybrnąć i znaleźć odpowiednie rozwiązanie - mówi trener trzecioligowca z Kalisza.\nMimo kłopotów kadrowych, "trójkolorowi" powinni sobie poradzić w środowym starciu w Kobylinie. Rywal na wiosnę spisuje się bowiem słabo i w trzech dotychczasowych spotkaniach w IV lidze nie zdobył choćby punktu. Początek ćwierćfinałowego meczu o godzinie 17:00.\nPrzypomnijmy, że kaliski zespół broni pucharowego trofeum wywalczonego przed rokiem. W poprzedniej rundzie natomiast ograł na wyjeździe Orła Mroczeń.


Nowość pożyczki do domu - co na ten temat warto wiedzieć? - Pożyczki bez bik i krd online przez Internet\nPożyczki domowe, udzielane przez przedstawicieli w domu/ mieszkaniu klienta są nowością na rynku. Cechują się dużą przyznawalnością i często brakiem weryfikacji w BIK, czy KRD. Przez to więcej konsumentów może liczyć na wsparcie finansowe. Jednak do otrzymania pożyczki bez BIK i KRD konieczne jest przedstawienie zaświadczenia o zarobkach, tudzież innego stałego źródła dochodu. Osoby będące od dłuższego czasu bezrobotnymi, bądź utrzymującymi się z 500+ mogą spotkać się z odmowną. Dzieje się tak, ponieważ firmy pożyczkowe boją się, że tacy klienci nie będą mieć wystarczających środków na spłatę zobowiązania. Co więcej trzeba wiedzieć w kwestii nowości jaką jest pożyczka do domu? Jakie są jej zalety i czy ma jakieś wady?\nPożyczka do domu – na co uważać?\nDecydując się na pożyczkę w domu należy wziąć pod uwagę kilka rzeczy:\nOprocentowanie pożyczki – wybrać firmę, która oferuje najniższe, dzięki czemu można sporo zaoszczędzić.\nCzas spłaty i kwota pożyczki, jaka klienta interesuje. Dobrze, jeśli dana instytucja finansowa daje możliwość odroczenia spłaty lub raty bez żadnych dodatkowych kosztów.\nTreść umowy – musi być zrozumiała. Jeśli nie jest – najlepiej jej nie podpisywać.\nPobieranie przedpłat – są zabronione i niezgodne z prawem.\nOpinie o pożyczkodawcy – najlepiej zapytać o nie wśród znajomych, bądź zapoznać się z informacjami o firmie od klientów, którzy już skorzystali z usług. Uniknie się dzięki temu nieprzyjemnych sytuacji i znajdzie najkorzystniejsze, a zarazem sprawdzone rozwiązanie.\nZalety i wady pożyczki w domu klienta\nWygoda, szczególnie dla osób, które nie lubią/ nie chcą podawać swoich danych we wnioskach internetowych;\nDobre rozwiązanie dla osób, które nie posiadają rachunku bankowego lub mają zajęte przez komornika konto i środki z pożyczki zostałyby od razu zajęte;\nDogodna opcja dla osób starszych, które wolą osobiste podpisanie umowy oraz tradycyjną spłatę;\nNiższe wymagania co do zdolności kredytowej – większość firm nie sprawdza pożyczkobiorcy w BIK.\nWyższy koszt pożyczki w porównaniu do pożyczki online. Wszystko dlatego, że firma udzielająca finansowania musi zatrudnić osobę, która uda się do klienta celem podpisania umowy, a często także będzie odbierać comiesięczne raty. Przy pożyczkach online wszystko dzieje się automatycznie i koszty są dużo niższe.\nPodsumowując temat: nowość pożyczki do domu – warto z nich korzystać, jeśli nie jest się zwolennikiem pożyczek online, bądź występują inne obiekcje/przeciwności. Jednak należy wybrać zaufaną firmę, z dobrymi opiniami, by nie wpędzić się w tarapaty i dodatkowe koszty. Pożyczka ma być przecież swego rodzaju pomocą, a nie problemem.


Poznaj prawdę. Agenci CIA zdradzą ci, jak przekonać każdego, by powiedział wszystko - Philip Houston, Michael Floyd, Susan Carnicero\nJeszcze nie dodano opisu do tej książki. [dodaj opis]\nDodano: 08 V 2020, 22:52:06 (rok temu)\nNie lubimy być okłamywani, a kiedy ktoś notorycznie „rozmija się z prawdą” ma duże szanse, że ludzie po prostu przestaną mu ufać. Jednak czasem dotarcie do prawdy jest czymś o wiele ważniejszym niż tylko kwestią relacji towarzyskich. Czasem zależą od tego losy państw. Jak upewnić się, że nasz rozmówca mówi nam wszystko? Kilka rad mają dla nas agenci CIA.\nTytuł: Poznaj prawdę\n„Poznaj prawdę” to druga książka tych autorów omawiająca tematykę przesłuchań. Pierwsza nosi tytuł „Anatomia kłamstwa” i niestety nie miałam przyjemności jej przeczytać. Właśnie dlatego podeszłam do tej pozycji bez żadnych oczekiwań, z otwartym na nowości umysłem.\nKsiążka jest w zasadzie luźnym zbiorem refleksji i wskazówek na temat przeprowadzania przesłuchań. Nie jest to bynajmniej teoretyczny wykład, autorzy co do zasady zaczynają omawiać dane zagadnienia od przedstawienia przykładu. Ten sposób z pewnością jest o wiele ciekawszy, a sama przekazywana wiedza z pewnością na dłużej zostanie w pamięci czytelnika. Przyznam szczerze, że ich przesłuchania były naprawdę interesujące, z drugiej jednak strony… nie wszystko do mnie przemówiło. Oczywiście, nie jestem żadnym ekspertem w tym zakresie, ale początkowo miałam wrażenie, że wszystko za szybko się wyjaśnia. Z czasem jednak coraz lepiej rozumiałam mechanizmy rozmów i dotarło do mnie, że nic tam nie jest przypadkowe. Chociaż oczywiście czułam pewne uproszczenia i umowność, jednak całość „trzymała się kupy”.\n„Poznaj prawdę”, pomimo braku jakiegoś większego planu na treść i chociaż załączniki zaczynają się mniej więcej w połowie (i niczym nie różnią od wcześniejszych rozdziałów), czyta się bardzo dobrze. Lekki styl autorów, którzy potrafią przekazać wiele informacji w bardzo bezpośredni sposób, sprawia, że tytuł ten angażuje całą uwagę czytelnika.\nDodano: 02 V 2020, 13:57:57 (rok temu)\nUwielbiam, kiedy ludzie się uczą, kocham naukę, która jest przystępna i może dlatego jestem tak zachwycona tą książką. Trójka agentów CIA, którzy przez lata prowadzili przesłuchania terrorystów i szpiegów międzynarodowych zdradzają swoje metody, przekazując wiedzę w przystępny sposób, jak Pogromcy Mitów. Zmienione imiona i nazwy geograficzne trzymają nas w niepewności, czego lub kogo mogły dotyczyć opisywane sprawy. Świetnie czytało mi się dialogi z przesluchiwanymi opatrzone komentarzami autorów - czułam się, jakbym przyglądała się stopniowemu łamaniu oporu oskarżonego siedząc tuż obok.\nTa książka czytała się szybko i lekko, a mimo tego zostawi mi w głowie ślad - uczy spokoju i opanowania w relacji z innymi ludźmi, nie tylko w trakcie przesłuchań i wydobywania prawdy o małych oszustwach.\nDodano: 03 IV 2020, 17:50:53 (rok temu)\n"Poznaj Prawdę" to kontynuacja "Anatomii Kłamstwa". Są one jednak na tyle niezależne, że każdą można czytać bez znajomości drugiej - tak było w moim przypadku. Jak wskazuje tytuł, część ta opiera się na dochodzeniu do prawdy. W "Anatomii Kłamstwa" będziemy natomiast tropić kłamstwo. Jednakże, aby poznać prawdę trzeba rozróżnić kłamstwo od prawdy - tego również nauczymy się z "Poznaj Prawdę". Musimy mieć jednak na uwadze, iż nie zastąpi ona prawdziwej praktyki. "Tak jak nigdy nie przeprowadziłbyś operacji po samym przeczytaniu podręcznika opisującego techniki chirurgiczne, nie możemy zakładać, że przeczytanie tej czy jakiejkolwiek innej książki odpowiednio przygotuje cię do sytuacji, w której celem jest dotarcie do prawdy. Tak jak w przypadku każdej innej umiejętności musisz ćwiczyć to, czego się nauczyłeś" - mówi Peter Romary\nCzy ta książka nauczyła mnie czegoś? Tak, poznałem wiele zwodniczych zachowań mających na celu odwrócenie mojej uwagi od sedna sprawy. Dowiedziałem się jakie taktyki mogą próbować stosowań na mnie potencjalni sprzedawcy, a nawet ludzie w życiu codziennym. Odniosłem wrażenie, że jest głównie kierowana do funkcjonariuszy policji, ale nadal uważam ją za wartościową. Powinniśmy patrzeć na każdą sprawę, z perspektywy innej osoby - o czym zapominamy. Oprócz tego najważniejsze jest zachowanie spokoju. Nasuwa mi się na myśl, że książkę tę można po części nazwać analizą umysłu i sposobu rozumowania człowieka. Dlatego jeśli chcecie łatwiej poznawać prawdę - ta książka może wam to ułatwić.\n20 III 2020 (rok temu)


Jesteś tutaj: Start Archiwum 2019 Świętowanie 40 lat z Patronem Ekologów\nRuch Ekologiczny św. Franciszka z Asyżu – REFA zaprosił na świętowanie 40-lecia ogłoszenia św. Franciszka Patronem Ekologów. Partnerem głównym wydarzenia była ekoMałopolska, a patronat honorowy objęli Tomasz Urynowicz, wicemarszałek Województwa Małopolskiego oraz o. Marian Gołąb, prowincjał franciszkanów.\nEkoMałopolska TV zrealizowała filmową relację z wydarzenia.\nPrzewodnik katolicki opublikował poświęcony rocznicy artykuł o. Stanisława Jaromi pt. „Śmiała wizja Jana Pawła II”.


Ocena gości8,2.Bardzo dobry843 opinii gości Hotels.com\nOcena gości7,6.Dobry297 opinii gości Hotels.com\nW dzielnicy Haad Sai Kao (plaża) (Xiashuiquan) nie sposób się nudzić — jej liczne atrakcje to m.in. Plaża w zatoce White Sandy oraz Park Maobitou.\nDzielnica Plaża Południowa (Hengchun) jest znana z wielu powodów, a plaża to tylko jeden z nich. Długa lista tutejszych atrakcji obejmuje też m.in. Plaża Nan Wan oraz Park Narodowy Kenting.\nDzielnica Sail Rock Beach (Eluan) jest znana z wielu powodów, a plaża to tylko jeden z nich. Długa lista tutejszych atrakcji obejmuje też m.in. Skała Sail oraz Park Narodowy Kenting.\nW dzielnicy 墾丁 (Hengchun) nie sposób się nudzić — jej liczne atrakcje to m.in. Góra Dajian oraz Targ nocny Kenting.\nJeśli lubisz zgiełk targu, Targ nocny Kenting (Big Beach) to miejsce z niepowtarzalną atmosferą. Co powiesz na spacer wzdłuż plaży i podziwianie tutejszego zachodu słońca?\nHengchun to miejsce, które jest przyjazne rodzinom. Słynie przede wszystkim z plaż. Park ekologiczny z rezerwatem jeleni Lujing Sika i Ośrodek wypoczynkowo-agroturystyczny Kenting Stony Brook to miejsca, gdzie miło spędzisz czas. W okolicy jest wiele do zobaczenia, w tym atrakcje takie jak Rezerwat geologiczny Chuhuo i Brama wschodnia Starego Miasta w Hengchun.


Oszust wpadł podczas imprezy. Grozi mu więzienie... | Gazeta Lubuska\nOszust wpadł podczas imprezy. Grozi mu więzienie...\nTR 16.02.2012 Zaktualizowano 16.02.2012\nOszust wpadł podczas imprezy Piotr Jędzura/Archiwum\n24-latek przez dwa lata kradł, oszukiwał i zajmował się paserstwem. Choć był poszukiwany przez prokuraturę, skutecznie się ukrywał. Do czasu. Policjanci namierzyli go podczas... imprezy!\nMłody oszust był pilnie poszukiwany przez śledczych z Gorzowa i Pruszkowa. A to dlatego, że od 2010 r. oszukiwał internautów, naciągał ich na różne sumy pieniędzy a na dodatek kradł sprzęt RTV. Był jednak nieuchwytny: nie miał stałego miejsca zamieszkania, unikał miejsc publicznych, nie pokazywał się u bliskich.\nSzukali go jednak bez przerwy policjanci z wydziału do zwalczania przestępczości przeciwko mieniu. I opłaciło się być cierpliwym. Po wielu czynnościach operacyjnych udało się ustalić miejsca, w których może przebywać 24-latek. - Dzień przed walentynkami, podczas kontroli takiego miejsca przy ul. Gwiaździstej, zastaliśmy zaskoczonego mężczyznę podczas libacji - mówi Marcin Maludy z wydziału prasowego lubuskiej policji.\n24-latek usłyszał już pięć zarzutów za oszustwa i kradzieże. Grozi mu osiem lat więzienia.


Pozycjonowanie - inspect SEO - Biznes Forum - forum biznesowe pomysł na biznes\nPozycjonowanie - inspect SEO\nRejestracja: 03 lut 2013, 10:05\n09 lut 2013, 22:23\nInspect SEO to firma, która specjalizuje się w pozycjonowaniu stron internetowych. Zajmują się katalogowaniem, tworzeniem zaplecza oraz dodawaniem wpisów do Presell Page. Dodatkowo oferują monitorowanie pozycji fraz oraz liczby linków.\nNie wymagają podpisywania umów, wybieramy pakiet i ustalamy koszty. Po wykonanej pracy dostajemy obszerny raport.\nSprawdź ofertę - inspect SEO\n27 maja 2017, 00:08\nTo ciekawe, porównam sobie ich ofertę pozycjonowania z http://www.premesso.pl/pozycjonowanie-lubliniec.html działającymi m.in. dla firm z Lublińca.\nSeo jest mega ważne jednak nie każda firma się dobrze na nim zna. Dlatego też zanim się na jakąś zdecydujesz troszkę o niej poczytaj. Ja polecałabym Ci tą http://fabrykamarketingu.pl/content-marketing/ firmę bo ma ona na prawdę fajną ofertę, która na pewno Ci się spodoba\n25 paź 2017, 19:24\nNa rynku jest wiele firm zajmujących się pozycjonowaniem. Ich oferty czasami znacznie różnią się ceną i potencjalny klient nie zawsze wie, czym się kierować, wybierając agencję SEO i jaki model rozliczania wybrać? Czy ma to być płatność za za pozycję, efekt, abonament, czy może rozliczenie za akcję? Trafiłem na fajny artykuł na ten temat: http://websem.pl/rozliczanie-seo-jak-os ... jonowaniu/. Nawet osoba nieznająca się na SEO zrozumie, jak zaoszczędzić na pozycjonowaniu, jednak nie stracić na jakości.\nPodstawą jest najpierw skorzystanie z audytu SEO. Chodzi o to, by zbadać naszą stronę internetową, sprawdzić jak Google będzie ją oceniał etc. W razie potrzeby zawsze można wprowadzić poprawki naszego serwisu www i dopiero później zacząć wydawać pieniądze na pozycjonowanie. Jeśli chodzi o taki audyt, to przeprowadzają go dobre i doświadczone firmy np. http://fabrykamarketingu.pl/ , a efektem ich pracy jest przygotowanie dokumentu wraz z rekomendacjami zmian w serwisie, w warstwie technicznej jak i treściowej. Od tego bym zaczął.\n31 paź 2017, 13:23\nJa dopiero stawiam pierwsze kroki w dziedzinie SEO czy content marketingu, więcsięgam po teksty/ poradniki ekspertów z tej dziedziny. Uważam, że godne polecenia i wysoce merytoryczne są teksty z bloga Marcina Kordowskiego np. ten o tytule sztuczna inteligencja bot i uczenie maszynowe SEO. Dobrze dowiedzieć się czegoś konkretnego z takiej dziedziny.\nJak stawiasz pierwsze kroki w SEO czy content marketingu to polecam zajrzeć na http://www.uslugi-internet.pl/ tam są bardzo ciekawe i pouczające artykuły w tym temacie. Myślę, że mogą ci się przydać. Na pewno jakoś cię poprowadzą przez układanie strategii. Do tego na tej stronie jest masa jeszcze innych artykułów na przykład w dziedzinie jak przyciągnąć klienta i sprawić, że on przy naszych usługach zostanie\n09 sty 2018, 17:05\nPozycjonowanie strony jest bardzo istotne dla e biznesów dlatego też dobrze, że o tym myślisz.\nWarto jednak postawić na sprawdzone firmy z dużym doświadczeniem by te pozycjonowanie było skuteczne.\nJa polecam szukać pod hasłem pozycjonowanie stron internetowych wrocław . Warto również sprawdzać sobie opinie o danej firmie w sieci\n30 sty 2018, 09:48\nJa też szukałam formy której zlecę pozycjonowanie strony, i często zastanawiałam się czy warto płacić za pozycjonowanie. I znalazłam na ten temat ciekawy artykuł http://dominikum.pl/czy-warto-placic-za-pozycjonowanie/ . Wiem że pozycjonowanie daje masę korzyści. Dlatego wiele firm z tego korzysta.


Język, literatura, edukacja » Archiwa bloga Promocja z oceną niedostateczną - szanse, zagrożenia, absurdy | Język, literatura, edukacja\nPromocja z oceną niedostateczną — szanse, zagrożenia, absurdy\nWakacje się kończą, mamy ostatni tydzień sierpnia, a w nim egzaminy poprawkowe oraz trudne i odpowiedzialne decyzje, co zrobić z uczniami, którzy nie zdali jednego egzaminu poprawkowego: promować ich do następnej klasy czy nie promować… Jako że kwestia jest dość istotna, proponuję przyjrzeć się obowiązującemu w tym zakresie stanowi prawnemu oraz czynnikom istotnym podczas podejmowania tak ważnej decyzji.\nDawniej sprawa była jasna: kto otrzymał na koniec roku ocenę niedostateczną z jakiegokolwiek przedmiotu i nie zdołał jej poprawić na egzaminie poprawkowym, powtarzał klasę. Niestety, to wiązało się z koniecznością łożenia dotacji na takiego ucznia przez kolejny rok. Zaczęto więc robić wszystko, by uczniom ułatwić otrzymanie promocji do kolejnej klasy: najpierw zwiększono do dwóch dopuszczalną liczbę egzaminów poprawkowych, a następnie wprowadzono przepis o możliwości promowania ucznia do klasy programowo wyższej z jedną oceną niedostateczną. Początkowo dotyczył on szkół podstawowych i gimnazjów, jednak z biegiem czasu objął również szkoły ponadgimnazjalne.\nNie mam zamiaru krytykować tego przepisu, gdyż uważam go za do pewnego stopnia uzasadniony, pod warunkiem jednak, że jest właściwie stosowany i interpretowany, a z tym bywa różnie. Dalszą część artykułu poświęcę sposobowi interpretacji tego zapisu i jego skutkom. Mam zamiar zwrócić także uwagę na pewien wiążący się z nim absurd.\nIntencje prawodawcy a praktyka\n§ 21 ust. 10 Rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych stanowi:\nIntencje legislatora są dwojakie. Po pierwsze, chodzi o danie szansy uczniom, którzy z różnych powodów nie zdołali uzyskać pozytywnej oceny rocznej z jednego przedmiotu. Chodzi przede wszystkim o tych, którzy mimo starań i zdolności z różnorodnych przyczyn życiowych (np. sprawy rodzinne, problemy zdrowotne, ekonomiczne, sprawy związane z indywidualnym rozwojem) nie poradzili sobie. Druga przyczyna, o której nikt nie mówi, ma charakter czysto ekonomiczny. Wiadomo, każdy uczeń to obciążenie dla budżetu, więc „przepchnięcie” ucznia, żeby nie powtarzał klasy, to konkretne oszczędności. W skali kraju przekłada się to na oszczędności porównywalne z zamknięciem kilkudziesięciu dużych szkół, chociaż z racji rozproszenia uczniów nie przekłada się to znacząco na możliwość zwalniania nauczycieli!\nZ docierających do mnie sygnałów wnioskuję, że przepis ten nie jest właściwie odczytywany, a w niektórych szkołach promocja z oceną niedostateczną jest traktowana jak coś, co się uczniowi należy — „bo jak jest napisane, że uczeń może, to może, i nie możemy mu tego zabronić”. Błąd, i to zasadniczy. Kłania się umiejętność czytania ze zrozumieniem. Nie jest przecież napisane, że uczeń może ani że uczeń ma prawo. Nie, to nie od niego zależy. Uczeń może tylko ubiegać się o taką możliwość, ale o wszystkim decyduje rada pedagogiczna. Jest wyraźnie napisane, iż rada pedagogiczna może […] promować do klasy programowo wyższej […] ucznia. Może więc promować, ale nie musi. To po pierwsze.\nWszystko zależy od spełnienia warunku podstawowego, czyli stwierdzenia, że uczeń jest w stanie ze względu na swoje możliwości edukacyjne nadrobić zaległości, bo tylko wtedy takie rozwiązanie ma sens. W przeciwnym razie taka „pomoc” przyniesie uczniowi więcej szkody niż pożytku, gdyż promocja z oceną niedostateczną jest możliwa tylko wtedy, gdy w kolejnej klasie nauka przedmiotu jest kontynuowana, a oczywiste jest, że uczeń, który nie opanował rzeczy podstawowych, będzie miał problem z opanowaniem realizowanych w klasie wyższej treści trudniejszych, wymagających uprzedniego opanowania podstaw. Kwestią zasadniczą jest więc to, czy możliwości ucznia pozwalają mniemać, iż zdoła on nadrobić zaległości bez powtarzania klasy i w sposób, który nie przekreśli możliwości nauki treści założonych do opanowania w klasie wyższej. Niestety, nie zostało to wyraźnie wskazane w rozporządzeniu, co nie zmienia faktu, iż intencja legislatora niewątpliwie zmierzała w tym kierunku.\nZezwolić czy nie zezwolić?\nRada pedagogiczna nie powinna przyjmować założenia, iż promocja z oceną niedostateczną należy się każdemu ani że nie należy się nikomu — w każdym przypadku decyzja powinna być podejmowana indywidualnie. Nie może być tak, że np. dyrekcja wydaje dyrektywę, iż wszystkich przepuszczamy albo nie przepuszczamy nikogo, albo tych przepuszczamy, a tych nie. Decyzję podejmuje rada pedagogiczna. Żeby zaś uczyniła to dobrze, każdy wniosek ucznia lub jego rodziców powinien zostać poddany odrębnemu głosowaniu po przeprowadzeniu merytorycznej dyskusji. Każda inna praktyka trąci brakiem profesjonalizmu.\nNie można też przyjmować, iż głosowanie za promocją z oceną niedostateczną jest w każdym wypadku działaniem na korzyść ucznia: może mu pomóc, jeśli jest zdolny, a nieopanowanie materiału wynikło z przyczyn obiektywnych, w przeciwnym razie można oddać uczniowi niedźwiedzią przysługę, jeśli okaże się, iż nie wykorzystał szansy, a materiał do nadrobienia będzie już materiałem nie z jednej klasy, lecz z dwóch klas, jeśli nieopanowanie podstaw uniemożliwiło dalszy postęp w edukacji. Co z tego, że w razie kolejnego niepowodzenia lub nawarstwienia niepowodzeń uczeń powtórzy klasę programowo wyższą, jeśli dalej nie będzie znał podstaw z klasy wcześniejszej, a jej powtórzyć możliwości już miał nie będzie? Może rozsądniejsze jest spowodowanie, żeby uczeń dostał szansę opanowania podstaw. Myślenie w kategoriach „a dajmy mu/jej szansę, a potem zobaczymy, co będzie” uznać należy za przejaw nieodpowiedzialności i mylnego wyobrażenia na temat dobra ucznia. Kierując się dobrymi chęciami, można niechcący wyrządzić uczniowi nieodwracalną edukacyjną krzywdę… Wkraczamy tu więc w sferę dobrze pojętej etyki zawodowej.\nZapytam na początku o jedną rzecz: czy lepiej przepuścić ucznia do klasy programowo wyższej z jedynką z przedmiotu maturalnego czy z jedynką z przedmiotu, który nie będzie zdawany na egzaminie i nie będzie związany z dalszą edukacją ucznia? Proszę chwilę się zastanowić…\nPodejrzewam, że większość z Państwa zdecydowanie opowiada się za tą drugą opcją. Zgadłem? Niestety, omawiany przepis komplikuje sprawę. Proszę zauważyć, że przedmioty maturalne, czyli język polski, matematyka i język obcy, są realizowane przez cały czas trwania nauki w szkole. Nauka wielu pozostałych przedmiotów kończy się wcześniej. Tymczasem w myśl rozporządzenia promocja z oceną niedostateczną jest możliwa tylko wtedy, gdy nauka przedmiotu kontynuowana będzie w klasie programowo wyższej. W jakiś sposób jest to logiczne, gdyż nie można dopuścić do tego, aby szkołę ukończył uczeń, który nie ma podstawowej wiedzy z jakiegoś przedmiotu (tyle teoria, bo w praktyce szkoły opuszczają niezliczone tabuny takich ignorantów). Dlatego jeśli uczeń ma ocenę niedostateczną z chemii, a jej nauka kończy się w pierwszej klasie, o promocji mowy być nie może, nawet jeśliby się zaklinał, że z chemią w życiu nie będzie miał do czynienia — ani na maturze, ani na studiach, ani w pracy. Ale to jest zrozumiałe. Inaczej wygląda sytuacja w wypadku obowiązkowych przedmiotów maturalnych: one są nauczane do ostatniej klasy, więc to przede wszystkim z nich można ubiegać się o promocję z oceną niedostateczną i z takich przedmiotów uczniowie są najczęściej w taki sposób promowani na podstawie tego przepisu. A to jest już sytuacja nie do końca logiczna, zwłaszcza w kontekście tego, co napisałem pod koniec poprzedniego rozdziału…\nPodsumowanie, czyli apel do rad pedagogicznych\nW związku z tym wszystkim, co wyżej napisałem, apeluję: więcej rozsądku przy podejmowaniu decyzji, której skutki dla ucznia są trudne do przewidzenia… Podstawą decyzji w takiej sprawie może być tylko osobna merytoryczna dyskusja nad indywidualnym przypadkiem. W żadnym wypadku nie należy się kierować apriorycznymi założeniami czy polityką dyrekcji lub rady pedagogicznej. Bez pogłębionej oddzielnej refleksji nad każdym przypadkiem z osobna dobrej decyzji podjąć nie sposób, a i tak to, czy jest ona słuszna, okaże się najwcześniej za rok… Głosowania w tego typu sprawach są najlepszymi sprawdzianami etycznych kompetencji rady pedagogicznej.\nJeden komentarz do “Promocja z oceną niedostateczną — szanse, zagrożenia, absurdy”\n9 wrz 2016 o 11:12\nBardzo mądry artykuł . Jest potwierdzeniem również moich myśli .


Le Pen z zarzutami za zatrudnianie asystentów | Europejskie Nacjonalizmy\nSzefowa francuskich narodowców spotkała się dzisiaj z sędziami prowadzącymi dochodzenie, ale nie składała żadnych wyjaśnień i ograniczyła się do wykorzystania przysługującego jej prawa do wygłoszenia oświadczenia w sprawie toczącego się postępowania. Adwokat Le Pen poinformował jednocześnie, że w poniedziałek jego klientka złoży odwołanie wobec stawianych jej zarzutów.\nLe Pen jest jedną z siedemnastu europarlamentarzystów Frontu Narodowego objętych śledztwem w sprawie zatrudniania asystentów. Ogółem w ich biurach miało pracować ponad czterdziestu pracowników, ale nie wykonywali oni swoich obowiązków w związku z wykonywaniem mandatów europarlamentarzystów przez swoich przełożonych, lecz po prostu wykonywali prace na rzecz Frontu.\nStraty związane z tym procederem Parlament Europejski wycenił na około pięciu milionów euro, które miały zostać przeznaczone na wynagrodzenia w latach 2012-2017. Warto przy tym podkreślić, że po wniosku jednej z działaczek FN prokuratura zajęła się europarlamentarzystami innych partii, a z tego powodu w ubiegłym tygodniu w skład nowego francuskiego rządu nie weszło trzech deputowanych do Parlamentu Europejskiego.