Ogród książek Mad: września 2011\nTytuł Oryginalny: Tiger Hills\n„Jednak warto walczyć o swoje szczęście, mieć nadzieję. Pewne nasze pragnienia są jak oddychanie. Jesteś mój. Zawsze będę na Ciebie czekała.”\nGdy zobaczyłam okładkę „Tygrysiego Wzgórza” wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Uwielbiam klimaty Indii zarówno w literaturze jak i filmie. Opis jeszcze bardziej mnie zachęcił, gdyż z wielką przyjemnością czytam sagi.\nSarita Mandanna przenosi nas w swej powieści do XIX wieku. W południowych Indiach w okolicach miejscowości Koragu przychodzi na świat Dewi. Dziewczynka jest oczkiem w głowie całej rodziny. Swoje wolne chwile spędza na zabawie z Dewannem. Chłopiec nie miał szczęśliwego dzieciństwa. Jego matka nie potrafiła się pogodzić z odejściem męża i w końcu popełniła samobójstwo. Osieroconym Dewannem zajął się ojciec, jednak chłopiec się z nim nie potrafił dogadać. Dlatego Dewi stała się dla niego prawdziwą przyjaciółką. Tak mija ich dzieciństwo. Dewi wyrasta na piękną młodą dziewczynę. Jej przyjaciel zauważa, że jego uczucia wobec pięknej przyjaciółki zmieniają się w coś więcej. Jest pilnym uczniem, dlatego ma szanse wyjechać na studia medyczne, a po powrocie pragnie ożenić się z Dewi.\nPodczas tradycyjnego święta „tygrysiego wesela” Dewi poznaje walecznego Maću. Dziewczyna wie, że z nikim innym tylko z nim, chce spędzić resztę swojego życia. Od tej pory wszystko zmieni. Podjęte przez bohaterkę decyzję wpłyną na dalsze jej życie i odbiją się echem na losie paru pokoleń jej rodziny. Decyzja podjęta w chwili rozpaczy zmieniła losy wielu ludzi.\nDawno nie czytałam tak wspaniałej powieści. Sprzyjał temu specyficzny, wręcz poetycki styl autorki. Wspaniałe opisy krajobrazów. Sarita Mandanna przedstawia nam piękne tradycje tak egzotycznego kraju jak Indie, opisuje spożywane potrawy oraz przybliża nam legendy tego kraju.\n„Tygrysie Wzgórza” to wspaniała powieść wywołująca emocje i pokazująca nam jak głębokie potrafią być ludzkie uczucia. Akcja powieści nie jest raptowna. Stopniowo poznajemy bohaterów. Raz stają się dla nas oni ideałami, bohaterami, raz denerwują, wręcz irytują swoim zachowaniem. Dużo miejsca w książce poświęca autorka miłości. Uczuciu, które nie zawsze może łączyć. Uczuciu, które czasami może doprowadzić do śmierci. Każdy z nas pragnie szczęścia, ale nie możemy dążyć do niego niszcząc życie innych.\nOd książki nie sposób się oderwać. Już dawno nie zarwałam nocy czytając, a tak było tym razem. Jedyne co może utrudniało czytanie to obco brzmiące słowa. Jednak one dodawały tylko autentyczności całej powieści.\nZapraszam do przeniesienia się do kraju przepełnionego zapachem kardamonu i kawy, pełnej Słońca i egzotyki. Poznajcie przepiękną sagę rodziną której członkowie zmagają się z trudnościami losu.\nZapraszam na egzotyczną wycieczkę do Indii.\nWiem, że autorka pisze już kolejną powieść. Mam nadzieję, że wkrótce będą mogli ją przeczytać również polscy czytelnicy. Ja na nią czekam z niecierpliwością.\nAutor: madmad o 19:23 9 komentarzy:\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, Otwarte, Sarita Mandanna\nTytuł oryginalny: Love the One You`re with\n„Ale może do tego to wszystko się sprowadza. Do miłości, która nie jest falą namiętności, lecz decyzją, by poświęcić się czemuś, komuś, niezależnie od tego, niezależnie od tego. Jakie przeszkody stoją nam na drodze. I może podejmowanie tej decyzji, wciąż dzień po dniu, rok po roku, mówi więcej o miłości, niż gdyby w ogóle nie trzeba było stawać przed takimi wyborami” s. 356\nEmily Giffin to amerykańska autorka bestsellerowych powieści „Coś niebieskiego”, „Coś pożyczonego” i „Dziecioodporna”. Ostatnio na rynku wydawniczym pojawiła się nowa książka tej pisarki „Siedem lat później”. Ja jednak chciałabym wrócić do wcześniejszej powieści „Sto dni po ślubie”.\nWiele razy w swoim życiu słyszałam słowa „pierwsza miłość nie rdzewieje”, „pierwszej miłości nigdy się nie zapomina”. Emily Giffin w swojej powieści potwierdza nam te powiedzonka. Bohaterką „Sto dni po ślubie” jest Ellen. Jest szczęśliwą mężatką. Niedawno odbył się jej ślub z bratem jej przyjaciółki – Andym. Od tego pięknego dnia mija właśnie 100 dni, gdy Ellen spotyka swoją dawną miłość – Leo. Spotkanie to zmienia całkowicie sielankowe życie bohaterki. Kobieta coraz częściej myśli o Leo. Odżywają ukryte gdzieś na dnie serca uczucia. Sytuacja staje się dla niej jeszcze trudniejsza, gdy Leo z zawodu dziennikarz proponuje Elle (fotograf), współpracę przy wywiadzie ze znaną osobistością. Jej głowę zaprząta myśl, czy dokonała dobrego wyboru wychodząc za Andiego, czy jej mąż jest faktycznie tym mężczyzną z którym chciałaby spędzić resztę swojego życia. Bohaterka jest rozdarta między dwoma mężczyznami. Nie potrafi się zdecydować, którego z nich wybrać. Czy współpraca z Leo może wpłynąć na życie małżeńskie bohaterki? Jaką ostatecznie decyzję podejmie Ellen?\nPodobnie jak w poprzednich powieściach autorki otrzymujemy wspaniale nakreślony charakter głównej bohaterki i jej partnerów. Leo egoistyczny mężczyzna nie potrafiący myśleć o innych osobach, nawet jeśli jak podkreśla kocha tą osobę. Osoba przebywająca w jego otoczeniu nie czuje się z nim bezpiecznie. Nie wie czego, może się po nim spodziewać. Ellen zaś oczekuje stabilizacji, wsparcia i jak każda kobieta lubi być w centrum uwagi mężczyzny i chce się przy nim czuć szczęśliwa. Czy osoba z takim charakterem jak Leo, nawet jak wraca do nas z podkulonym ogonem, tak naprawdę potrafi się zmienić. Czy tylko udaje by odzyskać dawną miłość.\nPrzekonujemy się jak ważną decyzją w naszym życiu jest małżeństwo. Nie możemy podejmować jej pochopnie, nie znając dokładnie naszego przyszłego męża, lub gdy tylko wydaje się nam, że go kochamy, a swoich uczuć nie jesteśmy pewni. Jednak samo uczucie nie wystarcza. W małżeństwie równie ważne jest porozumienie, umiejętność rozmawiania ze sobą, a w razie konieczności trzeba umieć sobie ustąpić. Udanego związku nie możemy zbudować na pozorach.\nPowieść „Sto dni po ślubie” jest niezwykle wciągająca. Czytając ją wczuwałam się w bohaterkę, razem z nią pokonywałam wszelkie wątpliwości dotyczące jej życia. Analizowałam podjęte przez nią decyzję. Jedyną rzeczą, która czasami mnie troszkę denerwowała to, to, że w pewnych momentach nie wiedziałam, czy czytam o czymś co dzieje się aktualnie, czy jest to wspomnienie bohaterki.\nOpisana historia, jest bardzo autentyczna. Tak naprawdę, może przydarzyć się każdej z nas. Autorka bardzo ciekawie opisuje trójkę bohaterów i łączące ich relacje. Wspaniała powieść nie tylko dla mężatek i kobiet. Autorka pisze nie tylko o miłości, ale również o tym jak ważne w życiu są podejmowane przez nas decyzje. „Sto dni po ślubie” serdecznie polecam.\nZ przyjemnością sięgnę po najnowszą powieść autorki.\nAutor: madmad o 17:46 2 komentarze:\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, Emily Giffin, Otwarte\nMoja ocena: 5 /6\n„Te ponure rozmyślania przerwało gwałtowne otwarcie drzwi. Jadwiga spojrzała rozkojarzona w stronę wejścia. Do biura wtargnęła elegancka kobieta w doskonale skrojonym płaszczu i pięknej etoli z lisów. Zatrzymała się przed biurkiem Jolki, wydała z siebie dramatyczny okrzyk, a potem urwała nagle, jakby ktoś wbił jej coś w gardło. […]\n- Czy była Pani umówiona? – spytała wściekle, zastępując drogę kobiecie w etoli. […]\n- Umówiona? To trzeba się umawiać, żeby dzieciom pomóc? – zapytała zdumiona. Jej głos stawał się z każdym wypowiedzianym słowem coraz bardziej piskliwy. – Żeby pomóc córce, mogłabym nawet kogoś zabić, tak mi zależy!” s. 14-15\nKlub Matek Swatek. Operacja: Londyn – Ewy Stec, jest kontynuacją powieści tejże autorki pod tytułem „Klub Matek Swatek”. Tym razem KMS wyrusza do Londynu. O wyswatanie swojej córki Alicji z mężczyzną idealnym Igorem poprosiła dziewczyny zdesperowana matka, która pewnego dnia rozhisteryzowana pojawiła się w siedzibie Klubu. Problem jednak polega na tym, że Alicja przebywająca właśnie w Londynie, zakochała się w Archibaldzie. Igor wprawdzie też aktualnie przebywa w Londynie, pracując jako kelner w chińskiej restauracji, lecz jak dowiadują się kobiety od dawna nic go z Alicją nie łączy.\n„Igor Andrzejewski był diabelnie przystojny, choć niektórzy uważali, że jego uroda była raczej niebiańska. Jak inaczej wytłumaczyć bowiem fakt, że na jego widok dziewczyny tłumnie i bez wyjątku wznosiły oczy ku niebu i nabierały straszliwej ochoty by, chwalić Stwórcę pieśnią dziękczynną?” s.23\nArchibald podaje się za członka arystokratycznego rodu. Jest tak czarujący i seksowny, że nawet „starsze panie” nie potrafią oprzeć się jego urokowi. Jadwiga, Beata, Danuta i Krystyna starają się pomóc Kopciuszkowi (Alicji) zdobyć serce niedostępnego arystokraty. Nie jest to jednak łatwe, gdyż tutaj nikt nie jest tym za kogo się podaje. Nikomu nie można zaufać. Jak kobiety poradzą sobie na „obcym” terytorium? Kogo tym razem połączy miłość?\nKsiążkę czyta się niesamowicie. Duża dawka humoru, szybkie zwroty akcji i niesamowite przygody członkiń KMS sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Autorka skupia się nie tylko na wątku miłosnym, nie jest to więc typowe kobiece czytadło. Tym razem wiele dowiemy się na temat losów pań z KMS. Poznajemy ich przepełnione przeciwnościami losów życie, pełne niebezpiecznych przygód. Możemy przekonać się jakie z nich odważne kobiety do tego bardzo pomysłowe i z dużym poczuciem humoru. Szczególnie Pani Ewa skupia się na Krystynie. Potwierdza nam on stare powiedzenie, że na miłość nigdy nie jest za późno. Idealnie wplątany wątek kryminalny w scenerię romansu i duże poczucie humoru autorki to atuty tej powieści. Książkę serdecznie polecam, a sama z niecierpliwością czekam na kontynuację „Klubu Matek Swatek...”. Mam nadzieję, że autorka się na nią zdecyduje.\nAutor: madmad o 20:52 6 komentarzy:\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, Ewa Stec, literatura polska, Otwarte\nAutor: Peter Pezzeli\nTytuł: Dom w Italii\nTytuł oryginalny: Home to Italy\n„- Możesz wyrwać mnie z Villa San Giuseppe, ale trudno jest wyrwać Villa San Giuseppe z serca – oznajmił Peppi” s. 67\nWłoch zawsze kojarzą mi się ze wspaniałymi wakacjami, ciepłym klimatem, cudownymi krajobrazami oraz oliwkami. Szczególnie upodobałam sobie Toskanię, Abruzję i Bolonię dlatego bez zastanowienia sięgnęłam po nową powieść Petera Pezzelli „Dom w Italii”. Autora kojarzyłam z recenzji jego innych książek zwłaszcza „Kuchni Franceski”, ale nigdy jego powieści nie czytałam. Czas było to zmienić.\nBohaterem „Domu w Italii” jest Peppi. Urodził się on we Włoszech w małej miejscowości w prowincji Abruzja. Wraz z rodzicami mieszkał w domku obok mulino (młyn). Był jedynakiem, ale nie brakowało mu rodzeństwa. Zawsze miał się z kim bawić, gdyż otaczało go liczne kuzynostwo. W wolnych chwilach jeździł na rowerze do pobliskiego miasteczka. Uroki dzieciństwa przerwał wybuch II wojny światowej. Rodzina rozjechała się po całym świecie, a wielu z nich nigdy do domu nie wróciło, w tym i ojciec Peppiego. Wkrótce zmarła też jego matka. Nic po za przyjacielem we Włoszech go nie trzymało, dlatego jako młody chłopak postanowił wyemigrować do Ameryki. Tam poznał swoją przyszłą żonę Annę. Wkrótce zamieszkali w ich wspólnym domu. Byli szczęśliwym małżeństwem, jedyne czym Bóg ich nie obdarzył to dziecko. Po czterdziestu latach małżeństwa okazało się, że Anna ma udar. Jesienią Peppi został wdowcem. Bardzo przeżywał śmierć swojej ukochanej, nie chciał się z nikim widywać, wszystko przypominało mu Annę, stracił apetyt i chęć do życia. Gdy nadszedł nowy rok postanowił wrócić na stałe do Włoch, do miejsca w którym się urodził. Wiedział, że czeka tam na niego jego przyjaciel Luca, tak jak on zapalony kolarz i pozostawiona ojcowizna mulino.\nPewnego niedzielnego poranka na placu miasteczka, w momencie startu tradycyjnego niedzielnego wyścigu kolarskiego, pojawia się nowy zawodnik. Luca od razu rozpoznaje swojego dawnego przyjaciela Peppi. Luca jest właścicielem fabryki czekoladek. Ma wspaniałą żonę, syna córkę i dwoje wnucząt. Wkrótce Peppi poznaje prawie całą rodzinę swojego przyjaciela. Na niedzielnym obiedzie brakuje tylko Lucrezii – czterdziestojednoletniej córki Luci. Peppi chce jak najszybciej zobaczyć co pozostało z jego rodzinnego domu. Luca zwleka by go tam zabrać. Planują na drugi dzień wycieczkę rowerową by po drodze zobaczyć mulino. To co zobaczył Peppi nie przypominało domku z jego wspomnień. Mulino został całkowicie zniszczony podczas trzęsienia ziemi. Mężczyzna zamieszkał więc w mieszkanku koło fabryki czekolady. Już wkrótce bohater poznaje Lucrezie. Pomaga ona ojcu w zarządzaniu fabryką. Trzyma ona pracowników twardą ręką, a wszystkie błędy wytyka im krzykiem. Lucrezia jest wdową. Jej mąż zginął w wypadku samochodowym dziesięć lat temu. Kobieta by zapomnieć o swoim smutku cały swój czas poświęca pracy. Na jej twarzy od dawna nie widać było uśmiechu. Peppiego i Lucrezie łączy ten sam smutek, dzieli dużą różnica wieku. Rozumieją się świetnie i wkrótce ich przyjaźń zamienia się w coś więcej. Czy ich związek ma szansę na przetrwanie?\nPowieść napisana lekkim językiem, czyta się ją wspaniale. Pięknie opisane krajobrazy, wspaniałe potrawy włoskiej kuchni i moje ulubione oliwki. Tak przy okazji oliwek dowiedziałam się, że zawierają one kwasy wpływające na poprawę humoru i kwasy Omega3 wpływające na myślenie. Super.\nJednak to co w książce podobało mi się najbardziej to przedstawione uczucia bohaterów. To co odczuwali po stracie bliskich im osób. Jak starali sobie z tym poradzić uciekając w wir pracy.\n„Kobiety potrafią o wiele lepiej niż my mówić o rzeczach, które je smucą, a to pomaga. Mężczyźni tylko w milczeniu dźwigają ten ciężar, jak wór ziemniaków. Próbujemy go ignorować i czasem, jeśli jesteśmy dość silni, przyzwyczajamy się do niego i smutek po prostu mija. Czasem jednak zagnieżdża się w nas na dłużej, przygniata nas mocniej, aż w końcu nas pokonuje, zżera nam serca i dusze. Usiłujemy udawać, że wcale go nie czujemy, wynajdując sobie kolejne zajęcia, co jest idiotyzmem, bo prędzej czy później doprowadzi nas do stanu, w którym nie będziemy mogli nawet się poruszyć, przytłoczeni ciężarem, który jest już nie do zniesienia” s.127\nJak zmieniali się gdy odkrywali swoje uczucie. Autor ukazał nam, że wiek nie jest przeszkodą by ponownie się zakochać i aby spełniły się marzenia. Musimy mieć nadzieję, że kiedyś wyjdzie Słońce, że nasze życie będzie znowu usłane różami, że znowu będziemy szczęśliwi.\nKsiążkę polecam bardzo serdecznie. Miła lektura na niedzielne popołudnie. Z przyjemnością zapoznam się z kolejnymi powieściami autora. Na półce czeka już „Lekcja włoskiego”.\nZa możliwość przeczytania powieści dziękuję Wydawnictwu Literackiemu i portalowi Sztukater.\nAutor: madmad o 17:53 3 komentarze:\nEtykiety: literatura amerykańska, Sztukater, Włochy, Wydawnictwo Literackie\nGotowi do... liczenia\nPatent edukacyjny Magnix\nTytuł: Gotowi do… liczenia\nSeria: Mała edukacja\n„A teraz… Czas na naukę!”\nJedną z podstawowych umiejętności w procesie edukacyjnym każdego dziecka jest liczenie. Często odwiedzając księgarnie, oglądam książki edukacyjne przeznaczone dla dzieci w wieku przedszkolnym. Wiele z nich zachwyca kolorystyką, przenosi dzieci w świat ulubionych bohaterów bajek, aby zachęcić ich do nauki, ale czy każda z nich warta jest wyłożenia dużych przecież pieniędzy na ich zakup. „Gotowi do… liczenia” na pewno tak.\nKsiążka wydana jest fantastycznie. Duży format, twarde kartki o gładkiej powierzchni umożliwiające dzieciom pisanie po nich zmywalnymi pisakami. Do tego kolorowe magnesy zamknięte w bocznym pudełeczku. Wszystko tworzy przyjazną dziecku formę i zachęca do nauki przez zabawę.\nSeria Mała edukacja przygotowuje dzieci do pójścia do szkoły ,pokazuje im, że nauka może być przyjemnością. Każda strona książki „Gotowi do…” pozwala dziecku rozwijać nowe umiejętności.\nPrzed sobą mam książkę, która uczy dzieci liczenia. Nasi milusińscy poznają dzięki niej cyfry od 0 do 12. Wszystkie cyfry nauczą się pisać - początkowo po śladzie, potem łącząc punkty i samodzielnie w czystej kratce. Strzałki wskazują prawidłowy kierunek zapisu cyfry co wprowadza do zapisu utrwalone nawyki. Ułatwia potem również pisownie liter. Każdej cyfrze przyporządkowane są obrazki w odpowiedniej ilości, co wzrokowo pozwala utrwalić obraz cyfry i odpowiadającej jej liczbie przedmiotów np. 10 palców, cztery nogi itd. Dzieci licząc kolejne przedmioty na obrazka uczą się kolejności cyfr.\nDzięki tej książce nasze dzieci na pewno nauczą się liczyć, tworzyć zbiory, wskazywać cyfry mniejsze i większe, układać kolejność zdarzeń w opowiadaniach. Oprócz tego poznają figury geometryczne, a także odczytywać godzinę z zegarka elektronicznego i tarczowego. Książka wprowadza również takie pojęcia jak „mniejszy”, „większy”, „wyższy” i „niższy”.\nWspaniałym rozwiązaniem w tej książce są strony z patentem edukacyjnym Magnix. Są to strony po których można pisać, a potem wymazywać i użyć tej strony jeszcze raz. Ułatwia nam to pracę z dzieckiem. Gdy coś się mu nie uda, może poprawić swój błąd. Gdy chcemy powtórzyć materiał zmazujemy wszystko i ćwiczymy ponownie.\nPrzydatne są też magnesy. Dzięki ni mały uczeń rozwiązuje pierwsze problemy matematyczne. Może uzupełniać ciąg liczb dzięki czemu nauczy się szybciej liczyć. Rozwiązuje również problemy związane z kolejnością zdarzeń w przyrodzie, planuje swój dzień i odczytuje godziny na zegarze.\nNa niektórych stronach książki znajdziecie pomocną pszczółkę. Zwraca ona uwagę na rzeczy, dzięki którym nauka liczenia pozostanie w pamięci naszych dzieci jako coś przyjemnego. Pokazuje rodzicom jak bawić się matematyką w życiu codziennym, podczas spacerów i zabawy z naszymi pociechami.\n„Gotowi do… liczenia” nauczy nas nie tylko cyfr, ich kolejności, ale również pojęcia związane z matematyką. Wspaniała zabawa dla małych i dużych. Mojego syna książka zajęła na bardzo długo. Często do niej wraca, pamiętając co na jakiej stronie trzeba zrobić. Po skończonej nauce starannie układa magnesy w pudełeczku by nic mu nie zginęło.\nOsobiście książkę serdecznie polecam !!! Przymierzam się do zakupu innych książek z tej serii.\nDziękuję za książkę wydawnictwu WILGA i portalowi Sztukater.\nAutor: madmad o 14:57 Brak komentarzy:\nEtykiety: dla dzieci, edukacja, mała edukacja, Sztukater, WILGA\nPróba ognia - Jack Higgins i Justin Richards\nAutor: Jack Higgins i Justin Richards\nTytuł oryginalny: SURE FIRE\nSeria: Seria sensacyjna dla młodzieży\n„Zamknął oczy, przygotowując się do długiej i nudnej podróży. Lepiej zachować jak najwięcej sił na wypadek, gdyby nadarzyła się okazja do ucieczki. Nie był rozgoryczony. Nie winił nikogo za to, co mu się przytrafiło. Było to ryzyko wpisane w jego zawód. Był jednak zły, że nie zdążył wysłać Richa i Jade do szkoły. Irytował i martwił go również fakt, że dzieci widziały do się wydarzyło na złomowisku. Poprzysiągł sobie w duchu, że bez względu na to, jaki los go czeka, nie dopuści, aby bliźniętom stała się jakakolwiek krzywda…” str. 91-92\nDo tej pory literatura dla młodzieży kojarzyła mi się wyłącznie z typową fantastyką, zbuntowanymi aniołami, wampirami i czarodziejami. Jednak gdy sięgnęłam po książkę „Próba ognia” okazało się, że wśród młodzieżowych książek jest też świetna literatura sensacyjna. Dwóch świetnych pisarzy Jack Higgins i Justin Richards stworzyło wspólnie serię książek o przygodach dwójki rodzeństwa Richa i Jade. „Próba ognia” jest pierwszą powieścią w tym cyklu.\nJade i Rich są piętnastoletnimi bliźniakami. Poznajemy ich w niezbyt miłym dla nich okresie. Właśnie zmarła ich matka (wpadła pod samochód). Na pogrzebie pojawia się tajemniczy mężczyzna przedstawiający się jako John Chance – ojciec rodzeństwa. Dzieci wcześniej nigdy swojego ojca nie widzieli, matka nigdy nie wspominała o jego istnieniu. John postanawia zabrać bliźniaki do Londynu, gdyż tam pracuje, a do momentu, aż nie znajdzie dla nich większego mieszkania, ma zamiar umieścić ich w szkole z internatem. Tak Jade i Rich trafiają do małego mieszkania ojca, w którym jeden z pokoi jest przeznaczony na jego biuro. Mają tam mieszkać dopóki nie znajdzie dla nich szkoły. Dzieci skrupulatnie obserwują poczynania ojca. Usiłują odkryć czym zajmuje się ich dopiero co odnaleziony tato. Dziwne skrzyneczki w biurze ojca, nocne spotkania i tajemnicze rozmowy telefoniczne nie ułatwiają im sprawy. Do tego odkrywają, że na adres pod którym mieszkają teraz z ojcem przychodzi korespondencja zaadresowana na inne nazwisko. Czy ich tato jest osobą za którą się podaje?\nJade i Rich postanawiają to sprawdzić, podsłuchują jedną z rozmów ojca i śledzą go gdy udaje się na tajemnicze spotkanie na wysypisku. Podczas tego spotkania ich ojciec zostaje porwany. Dzieci nie wiedzą co teraz mogą zrobić, policja nie jest skłonna do uwierzenia w ich opowieść, a po powrocie do mieszkania okazuje się, że ktoś chce ich zabić. Udaje się im ujść z życiem tylko dzięki pomocy przyjaciela Johna, który ginie w ich mieszkaniu podczas strzelaniny. Nagle bliźniakami zaczyna się interesować kilka osób. Dzięki wyjaśnieniom Magdy, która jako pierwsza chce zdobyć zaufanie rodzeństwa, dowiadują się, że ojciec ich był szpiegiem przemysłowym i pracował m.in. w firmie KOS jako ekspert w dziedzinie rafinacji i polimeryzacji. Wkrótce dzieci odkrywają, że za porwaniem ich ojca stoi Wiszyński, właściciel rurociągów dostarczających m.in. ropę do Europy, położonych w małym państewku Każygistanie, należącym do Federacji Rosyjskiej. Jade wraz z bratem postanawiają odnaleźć swojego ojca. Wyruszają więc w bardzo niebezpieczną podróż, pełną przygód i sytuacji w której mogą stracić życie. Czy uda im się uwolnić Johna? Czy na pewno jest on ich ojcem i dlaczego został porwany, dowiecie się czytając powieść „Próba ognia”\nKsiążka napisana fantastycznym językiem, trzymająca w napięciu, pełna zaskakujących zwrotów akcji. Trudo się od niej oderwać dzięki motywom wprost z ekranu filmu sensacyjnego. W powieści znajdziecie dużo strzelaniny i wybuchów, podróży samolotami i brawurową jazdę czołgiem. Przez cały czas czytania książki zastanawiamy się komu może zaufać ta dwójka odważnych dzieciaków.\n„Ale w tym mrocznym i niebezpiecznym świecie, do którego właśnie trafiliście, nikt nie jest tym, kim się wydaje, a każdego interesują wyłącznie własne sprawy i własne interesy.” s.253\nJak zakończy się ich przygoda?\nSerdecznie polecam książkę nie tylko młodzieży, ale i starszym czytelnikom. Polubiłam młodych bohaterów o niesamowitej odwadze, energii i umiejętnościach, których nie powstydził by się nie jeden komandos. Mimo tych niesamowitych cech zachowują się jak typowe nastolatki. Zbuntowane przeciwko dorosłym, lubiące robić sobie kawały, ale przede wszystkich kochające się rodzeństwo. Ja na pewno sięgnę po kolejne powieści tego autorskiego duetu.\nZa możliwość przeczytania powieści dziękuję wydawnictwu WILGA i portalowi Sztukater\nAutor: madmad o 13:08 1 komentarz:\nEtykiety: Jack Higgins, literatura młodzieżowa, sensacja, Sztukater\nTytuł: Artemis Fowl. Kompleks Atlantydy.\nTytuł oryginalny: Artemis Fowl and The Atlantis Complex.\n„Kompleks Atlantydy: psychoza częsta u przestępców nękanych wyrzutami sumienia, po raz pierwszy zdiagnozowana przez z dr E. Dyppa z Atlantyckiej Kliniki Mózgologii. Symptomy to obsesyjne zachowanie, paranoja, złudzenia, a w skrajnych przypadkach rozszczepienie jaźni.” s. 37-38\nSzczerze przyznam, że nie czytałam wcześniej książek o przygodach Artemisa Fowla. Do moich rąk trafiła już siódma część serii napisanej przez Eoina Colfera pod tytułem „Artemis Fowl. Kompleks Atlantydy”. Jednak o książkach tego autora słyszałam wiele. Bohater – młody geniusz- bardzo mi się spodobał zwłaszcza, że w tej części za zadanie przyjmuje sobie uratowanie świata przed efektem cieplarnianym. W tym celu spotyka się ze swoimi przyjaciółmi – wróżkami i centaurem Ogierkiem, by przedstawić im swój nowy projekt i urządzenie wytwarzające kostki lodu, mające za zadanie ochłodzić klimat na Ziemi. Podczas wystąpienia Artemisa, jego przyjaciółka Holly zauważa dziwne zachowanie bohatera. Chłopak skrupulatnie dobiera słowa tworząc zdania tak, by w każdym z nich było 5 ( lub wielokrotność pięciu) wyrazów. Wszyscy zastanawiają się również, dlaczego z chłopcem nie przyleciał jego ochroniarz Butler. Bardzo szybko wróżki i centaur orientują się, że Artemis zapadł na dziwną chorobę Kompleks Atlantydy, a jego ochroniarz został zwabiony podstępnie na wyspę by uratować swoją siostrę. Kto stoi za dziwną przemianą Artemisa i jaki ma w tym cel?\nMimo, iż nie znałam poprzednich części serii, nie przeszkadzało mi to w czytaniu. Kim jest bohater dowiedziałam się ze wstępu na początku książki. Autor bardzo fajnie pomieszał ze sobą świat bajkowych wróżek z nowinkami technologicznymi i do tego wątkiem ekologicznym. Zabawne dialogi, zwłaszcza między Holly a Artemisem często wywoływały uśmiech na moje twarzy, a trzymająca w napięciu akcja sprzyjała szybkiemu czytaniu. Trochę przeszkadzały mi dziwne terminy nowoczesnych urządzeń, ale można się do tego przyzwyczaić.\nDługo zastanawiałam się jak ocenić tę powieść. Pomógł mi w tym mój 10-letni syn. Sięgnął po książkę i stwierdził, że z czysty sumieniem można ją polecić chłopakom w jego wieku i starszym. Wprawdzie w książce jest opisanych kilka bitew i pojawiają się potwory, lecz w oglądanych współczesnych bajkach jest to na porządku dziennym. Lektura z pewnością nie wywołała u niego złych snów.\nCzy sięgnę po pozostałe części, nie wiem. To stanowczo nie moje klimaty. Ale młodzieży polecam !!!\nAutor: madmad o 22:23 1 komentarz:\nEtykiety: Eoin Colfer, literatura młodzieżowa, W.A.B.\nTytuł: Człowiek, który pokochał Yngvego\nTytuł oryginalny: Mannen som elsket Yngve\n„Oczywiście nie wiedziałem, że wkrótce się zakocham. Żadna z myśli, które teraz przywołuję, nie pojawiła się w mojej świadomości. Pamiętam tylko to, co widzę: wydartego światu Jarlego Kleppa, który nagle zaczyna tracić nad wszystkim kontrolę, ale sam jeszcze o tym nie wie.” s. 25\nDojrzewanie – buntowniczy okres naszego życia. Czas sprzeciwiania się wszystkiemu i wszystkim, pierwsze miłości, rozczarowania i pryszcze na nosie. Burzliwy okres, przez który każdy z nas musiał przejść bardziej lub mniej łagodnie. Podobnie jak bohater powieści „Człowiek, który pokochał Yngvego” Jarl Klepp pewnie czasami wspominamy błędy i radości tamtego okresu. Jarl urodził się w Norwegii w 1972 roku. Jest więc prawie moim rówieśnikiem. Może dlatego okres jego młodzieńczego życia był mi tak bliski. Podobnie jak on słuchałam Duran Duran, czytałam podobne książki i obserwowałam zmiany na wschodzie Europy.\nBohater powieści poznajemy w jego wspomnieniach z tego młodzieńczego okresu. Ma wtedy 17 lat, kochającą go dziewczynę, przyjaciół, plany, fascynacje i ambicje. Rodzice jego rozwiedli się. Jarl mieszka więc tylko z matką. Zachowuje się jak typowy nastolatek. Jest arogancki, wydaje mu się, że pozjadał wszystkie rozumy. Uważa, że ponad 80% jego rówieśników to „niedorozwinięci, konserwatywni, niedoinformowani debile”. Do tej grupy zalicza chrześcijan i ludzi nie mających żadnej wiedzy na temat ochrony środowiska. Mimo, że nie ma talentu muzycznego, razem z kolegami zakład kapelę. Uwielbia robić to, czego nie robią inni. Zawsze wszystko neguje. Cały świat musi się kręcić wokół jego osoby. Do czasu…\nW szkole pojawia się nowy uczeń – Yngve. Jest to chłopak, którego Jarl nigdy by nie zaakceptował. Spokojny, z głową w chmurach, słuchający innej muzyki, zakochany w starożytnym Egipcie i grający w tenisa. Już po pierwszym spotkaniu bohater uświadamia sobie, że nie może przestać myśleć o nowym. Ciągle widzi przed oczami jego twarz. Nie do zniesienia jest dla niego myśl, że nie zobaczy go w weekend. Postanawia pójść na łyżwy, mimo iż nie jeździł o bardzo dawna, a w drodze powrotnej odwiedzić kolegę w jego domu. Jego adres nie trudno było zdobyć, wystarczyło zadzwonić na informację telefoniczną. Po tej wizycie Jarl uświadamia sobie, że jest zakochany w Yngve. Miłość zaburza cały świat bohatera. Nie potrafi on zrozumieć swojego homoseksualnego uczucia. Nie może o tym z nikim porozmawiać. Matka na pewno go nie zrozumie. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że chłopak mógł zakochać się w osobie tej samej płci. Walka z targającymi go emocjami powoduje u niego agresję. Agresja ta zostaje skierowana na najbliższe mu osoby. Jarl zaczyna krzywdzić najpierw swoją dziewczynę np. uprawiając z nią seks przestaje być czuły, a wręcz wykorzystuje siłę wobec Katrine. Potem odbija się to na jego przyjaciołach. Jednak najbardziej zaczyna cierpieć jego nowa miłość – Yngve. Jarl bardzo chce być taki jak jego nowy kolega, zaczyna uprawiać tenis, wraca do słuchania dawno zapomnianej muzyki. Oboje na pewno ten burzliwy okres swojego życia zapamiętają na zawsze. Okres o którym nie bardzo będą chcieli rozmawiać, wspominać i z przyjemnością usunęli by go ze swojej pamięci. Dlaczego? Musicie to przeczytać sami.\nAutor w swojej powieści wspaniale charakteryzuje okres dojrzewania. Wręcz książkowy opis, jakby z podręcznika psychologii. Bunt, próbowanie tego co zakazane (seks, narkotyki, alkohol), szaleńcze imprezy do rana, słuchanie alternatywnej muzyki i odpowiedni do tego ubiór, a przede wszystkim patrzenie tylko na siebie. „To ja mam rację”, „Ty nic nie wiesz”, „Jestem już dorosły” takie teksty usłyszycie od dorastającej młodzieży. Pomijam oczywiście dodane do tego niecenzuralne słowa, naburmuszoną minę i pięści gotowe by dać nam w twarz. Taki obraz nastolatka przedstawia nam autor. Nastolatka, który nie pozwoli sobie pomóc, bo rodziców, nauczycieli czy psychologów uważa za idiotów.\nKsiążka wywołała we mnie mieszane uczucia. Na pewno autor trafnie przedstawił środowisko nastolatków, ich zachowania, język pełen wulgaryzmów. Młodzież została zaszufladkowana do dwóch grup: tych aroganckich, wulgarnych i pewnych siebie osób oraz drugiej grupy – katolików, chcących coś osiągnąć w życiu – scharakteryzowanych jako lalusiów. To drugie nie bardzo mi się podobało.\nNa co dzień mam do czynienia z młodzieżą, spotykam się z arogancją i brakiem szacunku dla dorosłych. Może dlatego książki nie zaliczyłabym do miłych lektur, ale niektórzy za pewne chętnie po nią sięgną. Czy warto? Ocenę pozostawię Wam.\nPowieść ma już swój dalszy ciąg „Charlotte Isabel Hansen” opowiadającą o życiu studenckim bohatera. Pierwsza część została zekranizowana.\nZa książkę dziękuję wydawnictwu AKCENT\nAutor: madmad o 22:35 4 komentarze:\nEtykiety: literatura norweska, Tore Renberg\nKonkursy na portalu Sztukater\nWIĘCEJ INFORMACJI NA PORTALU SZTUKATER\nAutor: madmad o 14:39 Brak komentarzy:\nEtykiety: konkurs, Sztukater\nSposób na trudne dziecko. Przyjazna terapia behawioralna - Artur Kołakowski, Agnieszka Pisula\n„Stosowanie metody behawioralnej jest jak pieczenie szarlotki: musimy trzymać się przepisu, by wyszło właśnie takie ciasto, ale ilość cukru, cynamonu oraz czasu pieczenia wymagają już eksperymentowania” s. 12\nW swojej pracy dydaktycznej coraz częściej spotykam się z dziećmi sprawiającymi trudności wychowawcze. Wiele naszych pociech wykazuje czasami zachowania, które nam się nie podobają, jednak nie wymaga to od razu zaszufladkowania ich do dzieci źle zachowujących się. Zawsze należy zadać sobie pytanie czy to już czas by interweniować w zachowanie dziecka, czy damy sobie radę sami czy potrzebujemy do tego pomocy specjalisty. W książce „Sposób na trudne dziecko…” znajdziecie odpowiedź na wiele nurtujących was pytań związanych z Waszymi dziećmi. Jest to wspaniały poradnik przydatny nie tylko rodzicom, ale również terapeutom i nauczycielom.\nAutorzy opisują w niej jedną z metod, za pomocą której możemy wyeliminować niekorzystne zachowania naszych dzieci – metodę behawioralną. „Celem terapii behawioralnej jest modyfikowanie aktualnie występujących objawów czy problemowych zachowań. Metody stosowane w terapii behawioralnej są oparte na różnych technikach uczenia.” s. 12 Należy pamiętać jednak o tym, że sama lektura książki nie zastąpi nam wizyty u specjalisty (jeśli jest taka konieczność), a techniki przedstawione w poradniku są skuteczne w większości przypadków. Jednak może trafić się nam dziecko, które będzie oporne na zastosowane techniki i wówczas należy zmienić metodę. Aby osiągnąć realne efekty:\n· Metody należy stosować około dwóch tygodni.\n· Jeśli po tym czasie nie widzimy żadnej zmiany, to raczej zastosowana terapia nie przyniesie efektu i należy ją zmodyfikować\n· Sukcesem można nazwać zmianę różniącą się 20% od poprzedniego zachowania\n· Nawet gdy ustąpią zachowania niepożądane należy metodę stosować nadal, niektóre bowiem techniki wymagają wdrożenia ich na dłużej.\nAnalizując trudne zachowania lub zaburzenia u dzieci należy pamiętać o tym, że ich przyczyny są złożone. Bardzo często zależą one od genów odziedziczonych po przodkach, a częściowo od wychowania.\nTemperament (GENY) + charakter (WYCHOWANIE) = osobowość\nWażne jest również to aby zastanowić się czy zachowanie naszego dziecka jest normalne dla jego grupy wiekowej, gdyż w poszczególnych okresach swojego życia dziecko ma różne możliwości i umiejętności, które wpływają na jego sposób funkcjonowania. Zachowanie uznać możemy za problemowe gdy jego natężenie i częstotliwość są zwiększone, a czas trwania wydłużony, a ani wiek, ani zmiany otoczenia nie tłumaczą takiego postępowania.\nAutorzy w swojej książce pokazują nam w jaki sposób kształtują się wzory zachowania. Podkreślają wpływ tzw. wzmocnień negatywnych na utrwalanie niepożądanych zachowań u dzieci. „Nagradzane zachowanie będzie się powtarzać częściej” s. 31, nawet jeśli jest to zachowanie wykracza poza normy społeczne. Pamiętajmy również o tym, że dzieci są wspaniałymi obserwatorami. „Twoje dziecko przez cały czas obserwuje, jak reagujesz, kiedy jesteś sfrustrowany, jak radzisz sobie z trudnymi sytuacjami czyli jak rozwiązujesz konflikty z innymi ludźmi. Obserwując Ciebie, dziecko uczy się radzenia sobie z własną frustracją oraz konfliktami z innymi dziećmi.” s. 38\nAnaliza behawioralna pozwala nam inaczej spojrzeć na zachowanie, zdefiniować i zdiagnozować sytuację, zrozumieć dlaczego dane sytuacje ciągle się powtarzają, ale również zmienić swoje postępowanie z dziećmi i zauważać zmiany w ich zachowaniu. W terapii behawioralnej często stosuje się kilka technik jednocześnie, aby zwiększyć skuteczną modyfikację zachowania.\nW książce autorzy bardzo fajnie charakteryzują nam dzieci z zachowaniami niepokojącymi nas nauczycieli (i nie tylko), często spotykanymi w pracy dydaktycznej - dzieci z ADHD. Podpowiadają jak pracować z takimi dziećmi na lekcjach i w domu. Przedstawiają scenariusze różnych sytuacji w jakich możemy się znaleźć, a dziecko, może zachowywać się nieodpowiednio. Do każdego scenariusza dołączone są sposoby rozwiązania problemów. W poradniku znajdziecie też wiele kart pracy i innych pomocy, które na pewno przydadzą się w kształtowaniu prawidłowych postaw u dzieci.\nPoradnik jest wspaniałą pomocą w pracy z dziećmi. Powinni do tej książki sięgnąć nauczyciele, ale również rodzice. Nie jesteśmy wszystkowiedzący, wielu z nas popełnia błędy wychowawcze. Im szybciej rozpoczniemy pracę z naszymi dziećmi tym szybciej wykształcimy u nich prawidłowe zachowania. Autorzy mają bogate doświadczenie w pracy z dziećmi sprawiającymi problemy wychowawcze, a przedstawione metody są proste i skuteczne w radzeniu sobie z trudnymi i niepożądanymi zachowaniami. Warto czerpać wiedzę od doświadczonych terapeutów.\nZa książkę dziękuję wydawnictwu GWP i portalowi Sztukater.\nAutor: madmad o 13:40 Brak komentarzy:\nEtykiety: Artur Kołakowski, poradniki, Sztukater\nSzantaż emocjonalny. Jak się obronić przed manipulacją i wykorzystanie. - Susan Forward\nTytuł: Szantaż emocjonalny. Jak obronić się przed manipulacją i wykorzystaniem.\nTytuł oryginalny: Emotional blackmail. When the people in your life use fear, obligation and guilt to manipulate you.\n„Dlaczego niektórzy ludzie potrafią pokonać nas emocjonalnie, sprawiając, że czujemy się ich ofiarami? Osoby, którym przeciwstawiamy się w tych niemożliwych do wygrania potyczkach, to zręczni manipulatorzy. Pozwalają nam zbliżyć się do siebie, kiedy dostają to, czego chcą. Jednak gdy pragną postawić na swoim, uciekają się do gróźb i obarczają nas poczuciem winy, jeśli nie spełniamy ich żądań. Może nam się wydawać, że dokładnie planują, jak uzyskać od nas to, czego pragną, ale często nie są nawet świadomi swego zachowania.” s. 10\nSłowo „szantaż” najczęściej kojarzy się nam z jakimś przestępstwem, wyłudzeniem pieniędzy czy innej korzyści majątkowej. Jednak można człowieka również szantażować emocjonalnie, wpływając na podejmowanego przez niego decyzję, manipulując nim wykorzystując łączące nas uczucie. Czym jest szantaż emocjonalny? „Szantaż emocjonalny to potężna forma manipulacji, polegająca na tym, iż nasi bliscy grożą nam – bezpośrednio czy pośrednio – że nas ukarzą, jeśli nie zrobimy tego, czego sobie życzą. […] Szantaż emocjonalny uderza w nas osobiście. Posługująca się nim osoba wie, jak bardzo cenny jest dla nas związek z nią. Zna nasze słabości i najgłębsze sekrety. I nawet jeśli bardzo jej na nas zależy, to kiedy obawia się, że nie postawi na swoim, wykorzystuje swoją wiedzę o nas, by sformułować groźby, które przynoszą jej to, czego pragnie: naszą uległość.” s. 12\nNa pewno każdy z nas choć raz stał się ofiarą szantażysty emocjonalnego. Jak rozpoznać taką osobę? Jakie metody stosuje szantażysta? Jak bronić się przed szantażem emocjonalnym? Przekonacie się czytając książkę Susan Forward „Szantaż emocjonalny…”\nSzantaż emocjonalny jest bardzo trudny do rozpoznania. Autorka we wstępie przedstawia nam listę pytań po których możemy stwierdzić czy staliśmy się ofiarami szantażysty.\n„Gdy ważni w twoim życiu ludzie:\n· Grożą, że utrudnią ci życie, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą?\n· Nieustannie grożą, że zerwą z Tobą, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą?\n· Mówią ci lub sugerują, że będą zaniedbywać siebie, obowiązki, zrobią sobie krzywdę lub popadną w depresję, jeśli nie zrobisz tego, czego chcą?\n· Zawsze chcą więcej, niezależnie od tego, ile im dajesz?\n· Zazwyczaj zakładają, że im ustąpisz?\n· Zazwyczaj ignorują czy deprecjonują twoje uczucia i pragnienia?\n· Wiele ci obiecują, ale spełnienie tych obietnic uzależniają od twego zachowania i rzadko ich dotrzymują?\n· Obsypują cię wyrazami aprobaty, kiedy im ulegasz, a dezaprobaty, kiedy nie chcesz ulec?\n· Posługują się pieniędzmi jako środkiem do postawienia na swoim?” s. 14\nJeśli na chociaż jedną z tych pytań odpowiedzieliście TAK, to koniecznie powinniście przeczytać omawianą przeze mnie książkę. Autorka pokazuje w niej jak działa szantaż emocjonalny. Wyjaśnia nam dlaczego niektórzy z nas są na taki szantaż bardziej podatni. Dowiemy się dużo na temat psychiki szantażysty i zrozumiemy co kieruje ich postępowaniem. Susan Forward pokaże nam również jak różne wydarzenia w życiu szantażysty mogą wpływać na jego zachowanie. Jeśli ktoś czytał już którąś z książek tej autorki „Toksyczni rodzice” lub „Sposób na kłamcę” to wie, że wszystkie rozważania teoretyczne są poparte przykładami z życia codziennego. Pani psycholog opisuje je nam na przykładzie wywiadów ze swoimi pacjentami, co bardzo ułatwia zrozumienie zagadnienia. Konkretne wydarzenie w naszym życiu łatwiej porównać z tym opisanym na stronach książki. Autorka nie przedstawia nam jednak tylko teorii. W drugiej części książki znajdziecie różne rozwiązania, jakie możesz wykorzystać, jeśli padłeś ofiarą emocjonalnego szantażu. Proponuje testy, krótkie ćwiczenia, scenariusze zachowań i konkretne niedefensywne techniki porozumiewania się. Są to techniki, sprawdzone, stosowane przez autorkę w pracy ze swoimi pacjentami. Na pewno po przeczytaniu tej książki zmniejszy się wasze poczucie winy jakie wzbudziło w was zachowanie szantażysty emocjonalnego, będzie dla was moralnym wsparciem i pozwoli zbudować zdrowe związki nie tylko z szantażystą, ale również z samym sobą. „Stawianie czoła emocjonalnemu szantażowi wymaga nie lada odwagi. Ta książka da ci siłę, by to zrobić” s. 20\nRzadko sięgam po poradniki, a zwłaszcza wtedy, gdy czuję, że może on dotyczyć mnie. Boję się, że odkryję coś nowego, że będę musiała coś w swoim życiu zmienić. Jednak znając poprzednie książki Susan Forward bez zastanowienia sięgnęłam po „Szantaż emocjonalny…” Nie żałuję. Dzięki tej książce zrozumiałam, że nie warto czekać, aż inni się zmienią. Najwyższy czas zabrać się za siebie, zmienić własne zachowanie, uwierzyć w siebie. Zdrowie ma się tylko jedno. Nie można dawać się ciągle podporządkowywać decyzjom innych osób, ich szantażowaniu i pozwalać na to by manipulowali moim własnym życiem. Na pewno nie dokonam tego w jeden dzień, ale z pewnością pomoże mi w tym przeczytany poradnik, do którego zamierzam sięgać często. Uważam, że takie poradniki powinny znaleźć się na każdej półce w naszych biblioteczkach. Choćby tylko po to, by zrozumieć, że wokół nas jest wielu ludzi o podobnych problemach. Im udało się je pokonać, więc i nam się uda. Powodzenia !!!\nKsiążkę serdecznie polecam !!!\nZa możliwość je przeczytania dziękuję wydawnictwu GWP i portalowi Sztukater.\nAutor: madmad o 11:23 3 komentarze:\nEtykiety: poradniki, Susan Forward, Sztukater\nTytuł: Panna Wina\n„Panna Wina” Witolda Horwatha to pierwsza powieść tego autora, którą przeczytałam. Ma on w swoim dorobku wiele powieści i zbiory opowiadań m.in. „Inna wojna”, „Święte wilki”, „Zły”, „Seans”, „Ptakom”, „Ultra Montana” czy „Africa Korps”. Jest on również autorem wielu scenariuszy seriali telewizyjnych np. „Klanu” czy „Ekstradycji”.\nBohaterką powieści jest Laura. O jej życiu dowiadujemy się z opowieści tajemniczej kobiety, która nocną porą pisze na czacie z pisarzem o Nicku Kodeks44. Laura mieszka w państwie położonym w Ameryce Środkowej. Wychowała się w nędznej dzielnicy. Od najmłodszych lat musiała radzić sobie w życiu sama. Stąd jej cięty język, wulgarne słownictwo i przynależność do gangu. Wychowywała ją ulica. W nocnych klubach nagabywała mężczyzn proponując im spędzenie wspólnie nocy, po czym wyprowadzała ich na ulice, w ciemne zakamarki, gdzie już czekali jej kompani, którzy ograbiali ofiarę z wszystkiego co cenne. Proceder ten trwał około roku, po czym członków gangu zatrzymano. Proces miał poprowadzić młody, bezwzględny sędzia Syrius Aznar.\nLaura nawet nie próbuje się bronić, przyznaje się do winy i oczekuje na wyrok. Zauroczony jej urodą sędzia skazuje ją na publiczną chłostę i dwa lata aresztu domowego. Dziewczyna również nie jest obojętna wobec sędziego – Pana Prawo – skrycie się w nim kocha. Postanawia nawet zmienić całkowicie swoje dotychczasowe życie. Rozpoczyna przerwaną naukę, uczy się języków obcych, dużo czyta. Jednak jej myśli ciągle krążą wokół Syriusa. Nie potrafi o nim zapomnieć. Niestety nie pomaga nawet założenie przez nią rodziny. Czy związek sędziego i skazanej nastolatki ma szansę? Czy uda się im stworzyć razem kochającą się parę? Przekonacie się czytając powieść „Panna Wina”.\nSzczerze przyznam, że do powieści podchodziłam dwukrotnie. Początkowo trudno było mi przebrnąć przez pierwsze strony. Ciągłe wulgarne słownictwo, perwersja seksualna bohaterki, działały na mnie odpychająco. Czytałam kolejne strony i wciągałam się w powieść coraz bardziej, by za jakieś kolejnych kilkanaście stron się zrazić. Takie dziwne falowanie emocji wywarła na mnie ta powieść. Pod przykrywką opowieści o miłości, kryło się ważne przesłanie o tym, że wśród nas jest wielu ludzi o dziwnych upodobaniach seksualnych, które nie zawsze są akceptowane przez społeczeństwo. Osoby takie często ukrywają się pod różnymi Nickami w pokojach erotycznych na czatach. Tam szukają zrozumienia i akceptacji dla swoich upodobań. Szukają osób podobnych do nich.\nOpowieść jest przeplatana zapisami typowymi dla czatu. Nawet w tekście pojawiają się emoty – czyli charakterystyczne buźki, znane nam z różnych komunikatorów.\nAutor ciekawie przedstawia nam sędziego Syriusa. Jest on traktowany przez mieszkańców jak Bóg. Jego słowo zawsze się liczy, jest osobą szanowaną i cenioną. Mimo, że kary chłosty bardziej kojarzą mi się z czasami średniowiecza, to są uznawane za sprawiedliwe i pouczające.\nKsiążkę polecam osobą, które lubią czytać powieści trudne, wymagające zastanowienia się i przemyślenia wielu kwestii. Na pewno nie jest to powieść dla dzieci i dorastającej młodzieży. Zbyt dużo w niej wulgaryzmu, erotyzmu i perwersji seksualnych. Jest to książka o prawdziwym życiu, bez żadnych upiększeń bohaterów i środowiska w którym żyją. Powieść o prawdziwej miłości w której są chwile radości i cierpienia.\nNie zachwycił mnie język autora, ale pewnie sięgnę dla porównania po inne jego powieści.\nAutor: madmad o 16:37 4 komentarze:\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, literatura polska, Nowy Świat, Witold Horwath\nLast minute - Sylwia Kubryńska\n„W pobliżu siedział młody arabski chłopak z jakimś Anglikiem. Mimo głośnej muzyki, jakiegoś dzikiego ryku i zanoszenia się od śmiechu, strzępy ich rozmowy dobiegały do jej uszu:\n- … last night … from Poland … beautiful body …\nCo jeszcze mówili? Nie rozumiała. Nie rozumiała, co to: blow job, co to: habibi?\nCo to znaczy, że ma ich kilka? Że kupują mu drinki, przesyłają pieniądze? Że im mówi I love you, a one dają komórkę? Laptopa? Kartę kredytową? One? Ile ich jest?\n- Sporo – chwali się Arab.\nI zaraz dodaje, że on je naprawdę kocha, i chociaż są starsze od niego, mają to coś w sobie, coś kurewskiego, co facetów cholernie podnieca…” s. 249\nBardzo dużo mówi się ostatnio o tzw. „seks turystce”. Wiele kobiet wpada w sidła zastawione, przez mężczyzn o egzotycznej urodzie, podczas swoich wakacyjnych wyjazdów. Mężczyźni Ci wiedzą jak poderwać kobietę, jak pokazać jej, że jej pożądają, sprawić by ona poczuła się znowu piękna, kochana i by oddała im siebie i wszystko co ma.\n„Kobieta lubi usłyszeć komplement. Że oczy ma ładne – to na początek. Drugi komplement, to włosy. Włosy masz piękne, to naturalne? Ona mówi, że tak, w to trzeba uwierzyć. Z zachwytem dotknąć, powiedzieć „ach…!” […] Przyjeżdża tu po to. Po to przywozi swój portfel, rozumiesz?” s. 249-250\nGdy czas wakacyjnego turnusu mija pozostaje tylko wspomnienie, pusta karta kredytowa, czasami niechciana ciąża. A „habibi” ma już na oku kolejną zdobycz.\nTen problem, jest głównym tematem debiutanckiej powieści Sylwii Kubryńskiej „Last minute”.\nBohaterką książki jest trzydziestoletnia Agnieszka. Do niedawna pracowała jako grafik, jednak w jednym dniu straciła wszystko. W Walentynki zostawił ją chłopak i zwolnili ją z pracy, bo często miała silne bóle głowy. Świat stracił dla niej kolory. Jedyną osobą na którą może liczyć to jej przyjaciółka Zuzanna. Rodzice Agnieszki rozeszli się, gdy ona jeszcze była mała. Ojciec zabrał jej starszego brata i razem wyjechali do Niemiec. Matka całą swoją złość wyładowywała na swojej córce, często ją bijąc. Nie dziwne więc, że jak tylko Agnieszka usamodzielniła się to wyprowadziła się do swojego mieszkania.\nZuzanna nie mogła patrzeć na swoją przyjaciółkę. Postanowiła jej pomóc, a najlepszym lekarstwem na depresję jest zmiana miejsca pobytu. Wykupiła więc wycieczkę Last Minute do Tunezji. Wkrótce obie lądują w tym pięknym, egzotycznym kraju – pełnym zapachu przypraw, atrakcji turystycznych i przystojnych mężczyzn. Agnieszka szybko odzyskuje spokój ducha. Jej życie nabiera nowego blasku, gdy poznaje Haichema – animatora w hotelu w którym mieszkają dziewczyny. Bohaterka zakochuje się w przystojnym Arabie. Czy Haichem okaże się podrywaczem i oszustem?\nMimo wątku miłosnego i opisu z okładki nie jest to typowy Harlequin. Autorka skupia się przede wszystkim na przyjaźni między dziewczynami, różnicy pokoleń i konfliktach rodzinnych.\nAkcja powieści przeplata się między teraźniejszością i przeszłością. Agnieszka leży właśnie w szpitalu na oddziale neurologicznym i wspomina ostatnie wakacje i swoje dzieciństwo. Wspomnienia zapisuje w zeszycie.\nKsiążka napisana bardzo fajnie, niepowtarzalna. Świetna narracja, wspaniali bohaterzy i duże poczucie humoru powodują, że książkę czyta się szybko i bardzo przyjemnie. Od początku książki wielką sympatią darzyłam Zuzanne. Wspaniała, przebojowa dziewczyna o cudownym charakterze i przede wszystkim oddana przyjaciółka. Na pewno ją pokochacie i jej podejście do świata.\nBardzo podobały mi się też opisy Tunezji. Przechodząc przez Tunezyjski targ czuło się zapach egzotycznych przypraw i słyszało głos sprzedawców „one dinar – only one dinar”. Autorka świetnie oddała klimat Tunezji. Znalazłam też wspaniały opis jak zapamiętać fazy Księżyca.\n„Faza Księżyca określa widzianą z Ziemi jego część oświetloną przez Słońce. Ponieważ Słońce oświetla zawsze tylko połowę jego powierzchni, fazy Księżyca są rezultatem oglądania jej pod różnymi kątami spowodowanymi innymi położeniami Słońca, Ziemi i Księżyca względem siebie. Patrząc na Księżyc, możemy ocenić, w której fazie się znajduje.\nJeśli ma kształt litery D, to znaczy, że Dąży do pełni. Litera C oznacza Cofanie, Chudnięcie – nadchodzi nów.” s. 216\nNie kryję, że pomysł bardzo mi się spodobał i wykorzystałam go w czasie tłumaczenia dzieciakom Faz Księżyca.\nPowieść Last Minute, serdecznie polecam. Wspaniała książka na poprawę humoru i weekendowy relaks. Mam nadzieję, że wkrótce autorka wyda kolejną książkę, bo jej pierwsza powieść na pewno zdobędzie wielu fanów.\nZa możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Nowy Świat\nAutor: madmad o 14:30 4 komentarze:\nEtykiety: egzemplarz recenzyjny, Kubryńska Sylwia, literatura polska, Nowy Świat\nWyniki losowania - Niepokornych kobiet\nwitam serdecznie w te piękne niedzielne popołudnie. Oto wyniki losowania książki "Niepokorne...."\nNa początek stworzyłam listę uczestników - nie była ona długa:\nPotem użyłam programu Random.org\nProgram wylosował nr 2\nZwyciężczynią jest jjon Bardzo proszę o przesłanie adresu na e-maila. Gratuluję !!! Dziękuję Wszystkim za uczestnictwo, zapraszam ponownie.\nAutor: madmad o 12:16 2 komentarze:\nAutor: Kelvin L. Gyoerkoe. Pamela S. Wiegartz\nTytuł: 10 prostych sposobów radzenia sobie z niepokojem\nTytuł oryginału: 10 Simple Solutions to Worry. How to Calm Your Mind, Relax Your Body & Reclaim Your Life\nPrzekład: Sylwia Pikiel\n„… żyjemy w erze obaw i lęku. W dzisiejszych czasach wszechobecne jest poczucie, że niebezpieczeństwo czyha za każdym rogiem. I nie jest tak, że niepokoją nas tylko doniesienia mediów – źródłem lęku jest nasze codzienne życie.” s. 11\nAutorami kolejnego poradnika z serii „10 prostych sposobów na…” są psycholog Kelvin L. Gyoerkoe i psychoterapeutka Pamela S. Wiegartz. Tym razem zajmą się oni problemem radzenia sobie z niepokojem.\nDzisiejszy rytm życia w ciągłym pośpiechu sprawia, że coraz częściej martwimy się o przyszłość swoją i swoich bliskich. Niepokój towarzyszy nam w życiu codziennym. Osoby żyjące w ciągłym niepokoju mogą odczuwać niepożądane objawy fizyczne np.: bóle głowy, bóle kręgosłupa, dolegliwości żołądkowe i bezsenność. Zmieniają się też ich relacje z bliskimi. Stają się one bardziej wybuchowe, częściej się kłócą, są poirytowane i często wycofują się lub popadają w nałogi. ‘Nadmierny niepokój wpływa na wszystkie sfery życia człowieka” s. 12\nW swojej książce „10 prostych sposobów radzenia sobie z niepokojem” autorzy podają wiele narzędzi za pomocą których możemy pozbyć się z naszego życia bezproduktywnego niepokoju.\nKażdy rozdział książki został podzielony na dwie części. W pierwszej opisana jest konkretna technika radzenia sobie z niepokojem. W drugiej podane są zestawy ćwiczeń, które możemy samodzielnie zastosować w pracy nad uczuciem niepokoju. Aby osiągnąć sukces musimy pracować systematycznie. Autorzy radzą nam by założyć sobie specjalny zeszyt przeznaczony wyłącznie do ćwiczeń samopomocowych.\nCzym jest niepokój i jaki on ma wpływ na nasze życie?\nNiepokój to katastroficzne myśli na temat przyszłości składające się raczej ze słów niż z obrazów.\nNiepokój może być produktywny lub bezproduktywny. Niepokój produktywny prowadzi do podejmowania bezpośrednich działań w celu rozwiązania problemu lub zmniejszenia zagrożenia, jakie może pojawić się w przyszłości. Niepokój bezproduktywny paraliżuje i uniemożliwia rozwiązanie problemu.\nNiepokój wpływa na to, co myślimy i czujemy, jak zachowujemy i jak układają się nasze relacje z innymi ludźmi. (za autorami s. 29)\nJakie sposoby walki z niepokojem proponują nam psycholodzy? Są to między innymi:\nRelaksacja – różne techniki relaksacyjne działają na nasz organizm jak naturalny hamulec, spowalniając system nerwowy i przeciwdziałają skutkom przewlekłego stresu. Spośród wielu opisanych technik na pewno odnajdziemy taką, którą dopasujemy do siebie. Mi osobiście najbardziej podobają się wizualizacja i medytacja.\nZmiana sposobu myślenia jest bardzo ważnym czynnikiem pomagającym nam w osiągnięciu celu. Sposób myślenia wpływa w znaczący sposób na to co czujemy. Stosując metody poznawcze na pewno pozwolą nam patrzeć w przyszłość bardziej realistycznie.\nZmień sposób reakcji – zachowania lękowe dają nam tylko chwilowe poczucie ulgi. Na dłuższą metę takie zachowania podtrzymują niepokój, uwiarygodniają strach – dlatego należy je wyeliminować by pokonać niepokój.\nEfektywne gospodarowanie czasem – nigdy nie odkładaj czegoś ważnego do zrobienia na później. Gdy robimy coś na ostatni moment, bardzo często się denerwujemy, powoduje to frustrację, lęk i niepokój, że nie zdążymy lub coś się nie uda. Lepsze planowanie czasu i tworzenie hierarchii zadań do wykonania poprawia efektywność działań i obniża poziom lęku i niepokoju. Warto pozbyć się skłonności odkładania spraw na później, analizując powody dla których to robimy i stosując strategie, które pozwolą nam je wyeliminować.\nAsertywna komunikacja to kolejne zagadnienie jakie opisano w tej książce. W sumie byłam zaskoczona, że ta tak często omawiana postawa, ma jakiś wpływ na nasze niepokój. A jednak tak. Osoby stosujące asertywny styl komunikowania szanują prawa innych i zaspokajają swoje potrzeby, a to ma istotny wpływ na nasz sposób myślenia o przyszłości.\nWarto zastosować proponowane metody by uwolnić się od niepokoju. Gdy już raz sięgniesz do tej książki, zapewne będziesz do niej wracać wielokrotnie. Zresztą by osiągnąć jakiś efekt, trzeba sięgać do lektury systematycznie, a ćwiczenia wykonywać sumiennie. Na pewno znajdziesz w niej jakieś metody, które i Tobie pomogą pokonać choćby małe objawy lęku, bo każdy z nas w jakimś etapie swojego życia odczuwa niepokój. Polecam. Za książkę dziękuję wydawnictwu GWP i portalowi Sztukater.\nAutor: madmad o 21:27 5 komentarzy:\nEtykiety: poradniki, psychologia, Sztukater\nSzantaż emocjonalny. Jak się obronić przed manipul...\n10 prostych sposobów na budowanie poczucia własnej...\nAlkohol i jego tajemnice. Elżbieta Zubrzycka.\nWbrew naturze - antologia opowiadań na temat staro...


Zimowe gierki - Piłka nożna, Sport - MIEJSCOWA\nPiłkarska Legionovia KZB ma już za sobą dwa pierwsze zimowe sparingi. W obu podopieczni trenera Michała Pirosa zmierzyli się z drużynami grającymi na co dzień w czwartej lidze. Patrząc tylko na wyniki obu spotkań, można być połowicznie zadowolonym.\nOba mecze Legionovia rozegrała w sobotę (16 stycznia). O godzinie 12.00 legionowianie zmierzyli się z zespołem Escola Varsovia, a dwie godziny później zagrali ze Świtem Staroźreby. Mecze zostały rozegrane na boisku przy Parkowej. Starcie z drużyną z Warszawy zakończyło się przekonującym zwycięstwem Legionovii. Escola Varsovia została pokonana 4:0. W drugim sparingu podopieczni trenera Pirosa musieli z kolei uznać wyższość rywala. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Świtu 4:2.\nW następną sobotę (23 stycznia) na zawodników Legionovii czekają dwie kolejne gry kontrolne. Oba sparingi ponownie zostaną rozegrane w Legionowie. O godzinie 10.00 legionowianie zmierzą się z grającym w czwartej lidze KS Raszyn, a o 12.00 podejmą drugoligowy Znicz Pruszków.\nPoprzedni artykułZabiletowany ratusz\nNastępny artykułNa ratunek psu\nMarek Papszun odchodzi z Legionovii


Baterie butli gazowych w praktyce - sklep :: Igaz.pl\nCZY PODCZAS PRACY SYSTEMU BATERYJNEGO MOŻNA WYMIENIĆ BUTLE ?\nTo często zadawane pytanie wynikające z obawy o ewentualny wyciek gazu podczas odłączania węży przy wymiany segmentu pustych butli.\nJAK USTALIĆ ILOŚĆ BUTLI W SYSTEMIE BATERYJNYM\nTo, jakie i ile butli gazowych potrzebujesz zainstalować w baterii butli, zależy w szczególności od dwóch czynników: od mocy przyłączonych urządzeń gazowych oraz od maksymalnej wydajności gazu z butli. Pokażemy Ci, na co zwrócić uwagę.\nJAK DZIAŁA BATERIA BUTLI NA PROPAN BUTAN\nStabilne zasilenie w gaz do ogrzewania domu, restauracji lub warsztatu z powodzeniem może zapewnić system baterii butli na gaz propan, propan butan. W zależności od mocy urządzeń gazowych można dobrać odpowiedni zestaw np 2 butlowy, 4 butlowy, 6 butlowy, a nawet 8 butlowy.\nDLACZEGO BUTLA LPG ZAMARZA ?\nNa kempingu, w przyczepie kempingowej lub w kamperze, podczas grillowania lub przy intensywnym ogrzewaniu gazem pojawia się pytanie, dlaczego butla oszrania się lub całkowicie zamarza. (Przybliżony czas czytania: 4 minuty)


SEO – czym jest, dlaczego jest takie ważne i co zrobić żeby w prosty sposób poprawić widoczność serwisu w wynikach wyszukiwania. | Artykuły - ProperAd.pl\nMarketing Dla Wydawcy\nPoczątkowo listy wyników w wyszukiwarkach internetowych tworzone były na podstawie analizy słów kluczowych podawanych przez autorów serwisów. Ze względu na małą trafność takich odpowiedzi nowsze algorytmy zaczęły odwoływać się do treści na stronie, a w końcu także oceniać jakość nie tylko danego serwisu, ale także serwisów powiązanych z nim za pomocą podlinkowań (w których umieszczony został link do danej strony). Algorytmy używane współcześnie przez Google i inne wiodące wyszukiwarki biorą pod uwagę już nie kilka, ale kilkaset elementów i są na bieżąco modyfikowane. Zasady określające jakie czynniki decydują o kolejności wyświetlania wyników danego wyszukiwania opisywane są w dokumencie „wytyczne Google dla webmasterów”.\nSEO to skrót od angielskiego Search Engine Optimalization. W Polsce najczęściej pod tym terminem kryje się optymalizacja stron pod kątem widoczności w wyszukiwarkach internetowych. Zadaniem działań podejmowanych w ramach SEO, jest nadanie danemu serwisowi jak najwyższej pozycji w organicznych wynikach wyszukiwań. Przez organiczne, czy też naturalne, wyniki rozumiemy wszystkie te, które nie są sponsorowane, a więc za które nie płacimy. Warto wspomnieć, ze SEO jest ciągłym procesem wymagającym stałego monitorowania mechanizmów rządzących wyszukiwarkami i dostosowywania do nich zarówno treści publikowanych w danej witrynie jak też kodów strony. Wszystko to aby znaleźć się jak najwyżej na liście wynikowej dotyczącej danej frazy czy też słów kluczowych.\nW ramach działań wchodzących w skład SEO wyróżnić można optymalizację (tak zwane działania on-page) oraz pozycjonowanie (działania off-page). Oba te terminy często stosowane są też po prostu jako polski odpowiednik terminu SEO. Pierwsza grupa odnosi się do aktywności prowadzonych bezpośrednio na stronie, druga natomiast do tych podejmowanych poza docelową witryną.\nOptymalizacja stron www to grupa działań podejmowanych aby dana witryna była jak najlepiej widoczna dla wyszukiwarek internetowych. Należą do nich między innymi stałe monitorowanie i poprawianie parametrów istotnych dla robotów wyszukiwarek oraz zwiększających użyteczność strony dla jej użytkowników. Aktywności wchodzące w skład optymalizacji to przede wszystkim modyfikowanie treści widocznych na serwisie oraz wprowadzanie zmian w kodzie strony.\nTe pierwsze działania związane z udostępnianą na stronie treścią to na przykład dopasowanie nagłówków i tagu tytułowego, odpowiednie rozmieszczenie słów kluczowych w tekstach oraz dodawanie nowych, stworzenie poprawnego menu i innych elementów wewnętrznego linkowania serwisu oraz nadanie grafikom właściwych opisów alternatywnych. Trzeba tutaj mieć na uwadze również użyteczność strony dla jej użytkowników oraz fakt, ze udostępniane na niej treści powinny być jak najbardziej wartościowe dla odbiorcy. Unikalny, odpowiednio przygotowany content ma gigantyczny wpływ na pozycję zajmowaną przez serwis w wynikach wyszukiwania.\nJeśli chodzi o zmiany w kodzie i strukturze strony należy tutaj szczególnie zadbać o to aby czas ładowania strony był jak najkrótszy, adres URL przyjazny, a błędnie powielone zawartości wyeliminowane. Bardzo przydatne okaże się również wpięcie kodów Google Analitycs oraz Search Console oraz dostosowanie standardów do World Wide Web Consortium (W3C). Takie niewidoczne dla użytkownika strony parametry mają ogromny wpływ na indeksowanie i klasyfikację witryny w wyszukiwarkach.\nKolejną grupą działań podejmowanych w ramach SEO równolegle z optymalizacją jest pozycjonowanie, a więc pozyskanie jak największej liczby odniesień z zewnętrznych serwisów o zbliżonej tematyce. Tego typu aktywności, określane jako link-building, podejmowane są poza samą stroną, a podczas dobierania witryn na których znajdą się nasze odnośniki należy skupić się na ich jakości. Praktyki związane z pozycjonowaniem można podzielić na dwie grupy określane jako white i black hat (biały i czarny kapelusz). Tylko pierwsze z nich są zgodne z regulaminami wyszukiwarek, a zaliczyć do nich można linkowanie naturalne (rozpowszechnianie w internecie linków do serwisu bez sztucznego tworzenia do tego celu nowych stron) oraz wymianę linków z innymi serwisami (dwustronne powiązanie). Natomiast w skład działań typu black hat wchodzi spamowanie forów dyskusyjnych, tworzenie osobnych serwisów tylko po to aby stworzyć podlinkowanie oraz kupowanie linków.\nCo zrobić aby serwis był lepiej widoczny w wynikach wyszukiwania?\nOczywiście działania SEO należy każdorazowo dostosować do danego serwisu, poniżej zamieścimy jednak kilka ogólnych porad co zrobić, aby lepiej wyglądać w wynikach wyszukiwani:\n1. Usuń zbędne znaczniki HTML\n2. Sprawdź czy Twój adres URL jest „przyjazny” (tzw „friendly URL”), a więc krótki (maksymalnie 100 znaków), jak najlepiej opisujący zawartość serwisu i pozbawiony znaków specjalnych oraz polskich znaków\n3. Stwórz poprawny opis meta description – będzie on wyświetlany w wynikach wyszukiwania zaraz pod tytułem i adresem URL\n5. Zoptymalizuj kod strony i usuń z niego błędy (również te składniowe)\n6. Zadbaj o odpowiedni tytuł strony, nie tylko będzie on wyświetlany na liście wyników, jest to również jeden z najważniejszych czynników na podstawie których wyszukiwarka ocenia tematykę serwisu\n7. Dobrze opisz elementy strony jak tytuły i podtytuły\n8. Poświęć czas na odpowiednie opisanie odnośników i odsyłaczy (hasła takie jak „kliknij” czy „tutaj” to już zdecydowanie za mało)\n9. Sprawdź czy znaczniki używane na stronie mają odpowiednią semantykę (a więc czy oznaczają to co chciałbyś żeby oznaczały)\n10. Wyróżniaj w treści najważniejsze słowa, stosuj nagłówki i odpowiednią strukturę treści\n11. Pamiętaj o contencie, Twój serwis powinien zawierać dużo unikalnych treści związanych z tematyką strony (więcej o content marketingu pisaliśmy w poprzednim tekście - https://properad.pl/artykul/19/Content-Marketing-po-co-to-komu)\n12. Zadbaj o grafiki widoczne w Twoim serwisie – powinny one być skompresowane (wpłynie to przede wszystkim na szybkość ładowania strony) i posiadać odpowiednie opisy alternatywne\n13. Używaj odpowiedniego CMS (Content Management System), a więc programu do zarządzania i aktualizacji treści publikowanych na stronie\n14. Jeśli masz taką możliwość wymieniaj linki i banery ze stronami o podobnej tematyce i staraj się umieścić serwis w katalogach tematycznych, uważaj jednak aby wybierać tylko strony i katalogi dobre jakościowo (nie chcesz aby Google wiązało Twoją stronę z taką o wątpliwej reputacji)\nEfekty stosowania poprawnych praktyk SEO\nJeśli będziemy prowadzić odpowiednie działania w zakresie SEO po jakimś czasie zauważymy całe grono pozytywnych efektów. Nasza strona będzie częściej odwiedzana, a tym samym zwiększy się ilość unikalnych wejść użytkowników. Powinno to wpłynąć oczywiście także na wyższą konwersję, sprzedaż oraz zysk. Przy okazji działań SEO budujemy też rozpoznawalność naszej marki i poprawiamy widoczność serwisu w rezultatach wyszukiwania. Większość działań SEO można przeprowadzić samodzielnie i choć efekty widoczne są dopiero po kilku miesiącach z pewnością warto zainwestować swój czas w tego typu aktywności. Optymalizacja i pozycjonowanie to elementy wchodzące w skład Search Engine Marketingu (SEM) o którym opowiemy więcej w następnym tekście. Po więcej wskazówek i informacji na temat SEO odsyłamy was do tekstów źródłowych wymienionych poniżej.


"Wierna" - Veronica Roth - niedopisana recenzja\nniedopisana recenzja Amber Fantastyka postapokaliptyczna Literatura młodzieżowa "Wierna" - Veronica Roth\nPo przeczytaniu "Zbuntowanej", drugiej części trylogii "Niezgodna", praktycznie od razu sięgnęłam po "Wierną", pokładając w niej nadzieję na ekscytujące i pomysłowe rozwiązanie wszystkich wątków, które Veronica Roth z uporem namnażała przez poprzednio tomy. Intrygowała także rozwijająca się relacja między uwikłaną w każdy możliwy konflikt Tris oraz wiernie trwającym u jej boku Tobiasem. Związkowi, któremu mimo braku wyraźnej chemii kibicujemy, mając nadzieję na lepszą przyszłość dla zakochanych. Nie podlega wątpliwości, że wizja autorki w wielu kwestiach, różni się od tej wymarzonej przez czytelników.\nSytuacja po przejęciu władzy przez Evelyn i Bezfrakcyjnych z każdą chwilą staje się coraz bardziej napięta. Zagubienie ludzi pozbawionych frakcji, które do tej pory były dla nich wyznacznikiem zasad i substytutem rodziny, runęły razem ze znanym wszystkim światem, wprowadzając chaos. Jednak nadzieja pojawia się zupełnie niespodziewanie, wraz ze słowami Edith Prior, kobiety założycielki, namawiającej do szukania pomocy w miejscu, gdzie nikt się jej nie spodziewał. Pora przekroczyć mur.\nZakończenie ostatniego tomu cyklu "Niezgodna" sprawiło, że pewna jestem jednej rzeczy. Trudno zakwalifikować tę trylogię do bezbłędnych powieści, podobnie jak nie można jej przekreślić. Wszystkie trzy części posiadają plusy oraz minusy, acz z każdym kolejnym pomysłem autorki, szala przechyla się na niekorzyść całej historii.\nChociaż otrzymujemy odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania, takie jak co ukrywa się za murem, jak wygląda reszta świata, kim tak naprawdę są niezgodni i kto stworzył kontrowersyjny pomysł podzielenia społeczności na frakcję, to każde z przedstawionych rozwiązań posiada wyraźne rysy. Największym i najbardziej rzucającym się w oczy mankamentem, jest wyraźny brak pomysłu autorki na zakończenie całej serii, a także rozwiązanie pewnych wątków. Mnogość różnego rodzaju teorii wykreowanych przez Veronicę Roth, przeraziła chyba nawet ją samą, sprawiając, że w niejednej kwestii zabrakło logicznego wyjaśnienia. Także w tej najważniejszej myśli, przedstawionej już w pierwszym z tomów, którą miało być ukazanie destrukcyjności ludzkich żądz oraz zdemaskowanie defektów natury człowieka. Porzucenie rozwinięcia tego założenia w połowie cyklu sprawiło, że fundament, na którym zbudowany został zamysł "Niezgodnej", runą pozostawiając jedynie przesyt bezcelowej akcji.\nStosując przytłaczający przesyt różnego rodzaju wydarzeń, autorka bezwiednie ujmuje wartości najważniejszym momentom "Wiernej", także temu kontrowersyjnemu, budzącemu największe obiekcje fanów. Chociaż moim zdaniem, akurat ten zabieg w wykonaniu pani Roth okazał się jednym z nielicznych udanych, w doskonały sposób ukazując brutalność wykreowanego świata.\nCałej trylogii z pewnością nie można odmówić potencjału, jakie niosły ze sobą podstawowe założenia, które niestety w późniejszym czasie zostały zaprzepaszczone. Miało na to wpływ wiele czynników. Równie mdła kreacja bohaterów, zapychanie luk fabularnych nieprzerwanym potokiem akcji czy konfliktów, a także szkodliwym porównaniom z kultową już serią "Igrzysk śmierci". Mimo podobieństw poruszanej tematyki i grupy wiekowej, do której kierowane są książki, nie za wiele łączy te dwie pozycje. I chociaż seria Veronici Rotk nie podbiła mojego serca, a nawet zostawiła po sobie gorzki smak rozczarowania, nie żałuję czasu poświęconego lekturze. Mam także szczerą nadzieję, że późniejsze dzieła tej amerykańskiej autorki, okażą się bardziej przemyślane czym na pewno, zaskarbią moje uznanie.\nNatalia Z 4 maja 2016 16:50


AlleMax - informacje o leku - opis - leku - dawki - działanie - skład - interakcje - inn - atc\n> Baza produktów > Informacja o produkcie AlleMax\nDorośli: 10 mg raz/dobę. Osoby w podeszłym wieku. Brak danych wskazujących na konieczność zmniejszenia dawki leku u osób w podeszłym wieku, jeśli czynność nerek jest u nich prawidłowa. Zaburzenia czynności nerek. Brak danych określających stosunek skuteczności do bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ponieważ cetyryzyna jest wydalana głównie przez nerki, w przypadku braku możliwości zastosowania alternatywnego leczenia, odstępy pomiędzy poszczególnymi dawkami muszą być ustalone indywidualnie w zależności od czynności nerek. Dawkowanie należy dostosować, należy obliczyć ClCr w ml/min. ClCr ml/min można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy krwi (mg/dl), posługując się następującym wzorem: ClCr = [140 - wiek (lata)] x mc. (kg)/72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) (x 0,85 dla kobiet). Dostosowanie dawkowania u dorosłych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek: prawidłowa czynność nerek ClCr ≥80 ml/min: dawka 10 mg raz/dobę; łagodne zaburzenia ClCr 50-79 ml/min: dawka 10 mg raz/dobę; umiarkowane zaburzenia ClCr 30-49 ml/min: dawka 5 mg raz/dobę; ciężkie zaburzenia ClCr ≤30 ml/min: dawka 5 mg co drugi dzień; schyłkowa choroba nerek - pacjenci dializowani ClCr ≤10 ml/min: dawkowanie przeciwwskazane. Zaburzenia czynności wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby i niewydolnością nerek zalecane jest dostosowanie dawki. Dzieci i młodzież. Tabl. nie należy stosować u dzieci poniżej 6 lat, ponieważ ich skład nie pozwala na dostosowanie dawki leku. Dzieci w wieku od 6-12 lat: 5 mg 2x/dobę (pół tabl. 2x/dobę). Dorośli i młodzież w wieku powyżej 12 lat: 10 mg raz/dobę. U dzieci z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy ustalać indywidualnie na podstawie klirensu nerkowego, wieku oraz mc. pacjenta.\nNadwrażliwość na substancję czynną, którąkolwiek substancję pomocniczą, hydroksyzynę lub pochodne piperazyny. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z ClCr mniejszym niż 10 ml/min.\nNie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji między alkoholem (w stężeniu 0,5 g/l we krwi) a cetyryzyną stosowaną w dawkach terapeutycznych. Jednakże zaleca się zachowanie ostrożności podczas przyjmowania cetyryzyny jednocześnie z alkoholem. Należy zachować ostrożność u pacjentów z czynnikami predysponującymi do zatrzymania moczu (np. uszkodzenie rdzenia kręgowego, rozrost gruczołu krokowego), ponieważ cetyryzyna może zwiększyć ryzyko zatrzymania moczu. Zaleca się ostrożność podczas stosowania u pacjentów z padaczką oraz u pacjentów z ryzykiem wystąpienia drgawek. Leki przeciwhistaminowe hamują reakcję alergiczną w testach skórnych, dlatego zaleca się odstawienie leków przeciwhistaminowych na 3 dni przed wykonaniem testów. W przypadku zaprzestania stosowania cetyryzyny może wystąpić świąd i/lub pokrzywka, nawet jeśli objawy te nie występowały przed rozpoczęciem leczenia. W niektórych przypadkach objawy mogą być intensywne i mogą wymagać wznowienia leczenia. Objawy powinny ustąpić po ponownym rozpoczęciu leczenia. Dzieci i młodzież: nie zaleca się stosowania produktu leczniczego w postaci tabl. powl. u dzieci w wieku poniżej 6 lat, ponieważ ta postać farmaceutyczna nie pozwala na odpowiednie dostosowanie dawki. Zaleca się stosowanie takiego składu cetyryzyny, który będzie odpowiedni dla dzieci. Produkt zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku. Obiektywne badania z zastosowaniem cetyryzyny w zalecanej dawce 10 mg nie wykazały istotnego klinicznie wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, odczuwanie senności oraz sprawność psychofizyczną. Jednak pacjenci, u których wystąpi senność powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów. wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności lub obsługiwania maszyn. Pacjenci nie powinni stosować dawek większych niż zalecane oraz powinni zwrócić uwagę na reakcję organizmu na produkt leczniczy.\nZe względu na właściwości farmakokinetyczne, farmakodynamiczne oraz profil tolerancji cetyryzyny nie są spodziewane interakcje tego produktu leczniczego z innymi lekami. W przeprowadzonych badaniach interakcji lekowych nie donoszono o występowaniu interakcji farmakodynamicznych ani znaczących interakcji farmakokinetycznych, w szczególności z pseudoefedryną lub teofiliną (400 mg/dobę). Pokarm nie zmniejsza stopnia wchłaniania cetyryzyny, natomiast zmniejsza szybkość wchłaniania cetyryzyny. Jednoczesne stosowanie alkoholu lub innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy może powodować dodatkowe zmniejszenie czujności i zaburzenia sprawności, chociaż cetyryzyna nie nasila działania alkoholu (stężenie we krwi 0,5 g/l).\nZebrane dane dotyczące przypadków ciąży wskazują na brak wad rozwojowych i brak toksycznego wpływu cetyryzyny na płód i noworodka. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i/lub płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy. Należy zachować ostrożność podczas przepisywania cetyryzyny kobietom w ciąży. Cetyryzyna przenika do mleka matki w stężeniach stanowiących 0,25 do 0,90 stężenia leku w osoczu, w zależności od czasu pobierania próbek po podaniu. Dlatego należy zachować ostrożność podczas przepisywania cetyryzyny kobietom karmiącym piersią. Dostępne są ograniczone dane dotyczące płodności u ludzi, ale nie stwierdzono żadnych zagrożeń dla bezpieczeństwa. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wskazują na zagrożenie płodności u ludzi.\nW badaniach klinicznych wykazano, że cetyryzyna w zalecanych dawkach wywołuje działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego o nieznacznym nasileniu, w tym senność, zmęczenie, zawroty i ból głowy. W niektórych przypadkach obserwowano paradoksalne pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego. Mimo iż cetyryzyna jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1 i jest praktycznie pozbawiona aktywności przeciwcholinergicznej, zgłaszano pojedyncze przypadki trudności w oddawaniu moczu, zaburzeń akomodacji oka i suchości błony śluzowej jamy ustnej. Zgłaszano przypadki zaburzeń czynności wątroby ze zwiększoną aktywnością enzymów wątrobowych i ze zwiększonym stężeniem bilirubiny. W większości przypadków ustępowały one po przerwaniu leczenia cetyryzyny dichlorowodorkiem. Wykaz działań niepożądanych: dostępne są ilościowe dane dotyczące bezpieczeństwa z badań klinicznych prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, porównujących cetyryzynę z placebo oraz innymi lekami przeciwhistaminowymi stosowanymi w zalecanych dawkach (10 mg/dobę dla cetyryzyny). W badaniach uczestniczyło ponad 3200 pacjentów leczonych cetyryzyną. W badaniach kontrolowanych placebo, z zastosowaniem cetyryzyny w dawce 10 mg obserwowano następujące działania niepożądane, występujące z częstością 1% lub większą, szczegóły patrz ChPL. Mimo iż senność występowała statystycznie częściej u pacjentów stosujących cetyryzynę niż w grupie otrzymującej placebo, w większości przypadków miała ona nasilenie łagodne do umiarkowanego. Inne, obiektywne badania nie wykazały wpływu cetyryzyny w zalecanych dawkach dobowych na zwykłą, codzienną aktywność młodych, zdrowych ochotników. Dzieci i młodzież: działania niepożądane występujące z częstością 1% lub większą u dzieci w wieku od 6 m-cy do 12 lat, stwierdzone w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, szczegóły patrz ChPL. Dane pochodzące z okresu po wprowadzeniu leku do obrotu. Oprócz wymienionych powyżej działań niepożądanych występujących podczas badań klinicznych, po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano następujące przypadki działań niepożądanych. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: (bardzo rzadko) trombocytopenia. Zaburzenia układu immunologicznego: (rzadko) reakcje nadwrażliwości; (bardzo rzadko) wstrząs anafilaktyczny. Zaburzenia metaboliczne i odżywiania: (nieznana) zwiększony apetyt. Zaburzenia psychiczne: (niezbyt często) pobudzenie; (rzadko) zachowanie agresywne, splątanie, depresja, omamy, bezsenność; (bardzo rzadko) tiki; (nieznana) myśli samobójcze, koszmary senne. Zaburzenia układu nerwowego: (niezbyt często) parestezja; (rzadko) drgawki; (bardzo rzadko) zaburzenia smaku, omdlenie, drżenie, dystonia, dyskineza; (nieznana) amnezja, osłabienie pamięci. Zaburzenia oka: (bardzo rzadko) zaburzenia akomodacji, niewyraźne widzenie, rotacja gałek ocznych. Zaburzenia ucha i błędnika: (nieznania) zawroty głowy. Zaburzenia serca: (rzadko) tachykardia. Zaburzenia żołądka i jelit: (niezbyt często) biegunka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: (rzadko) nieprawidłowa czynność wątroby (zwiększona aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, GGTP i zwiększone stężenie bilirubiny); (nieznana) zapalenie wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: (niezbyt często) świąd, wysypka; (rzadko) pokrzywka; (bardzo rzadko) obrzęk naczynioruchowy, wysypka polekowa; (nieznana) ostra uogólniona osutka krostkowa. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: (nieznana) bóle stawów. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: (bardzo rzadko) bolesne oddawanie moczu, mimowolne oddawanie moczu; (nieznana) zatrzymanie moczu. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: (niezbyt często) osłabienie, złe samopoczucie; (rzadko) obrzęki. Badania diagnostyczne: (rzadko) zwiększenie mc. Opis wybranych działań niepożądanych: po zaprzestaniu stosowania cetyryzyny zgłaszano wystąpienie świądu (intensywny świąd) i/lub pokrzywki.\nObjawy obserwowane po przedawkowaniu cetyryzyny są związane głównie z działaniem na OUN lub mogą wskazywać na działanie przeciwcholinergiczne. Po przyjęciu dawki cetyryzyny co najmniej 5 razy większej od zalecanej dawki dobowej zgłaszano następujące działania niepożądane: splątanie, biegunkę, zawroty głowy, zmęczenie, ból głowy, złe samopoczucie, rozszerzenie źrenic, świąd, niepokój ruchowy, sedację, senność, osłupienie, tachykardię, drżenie i zatrzymanie moczu. Specyficzne antidotum na cetyryzynę nie jest znane. W razie przedawkowania zaleca się leczenie objawowe lub podtrzymujące. Jeżeli od zażycia zbyt dużej dawki leku upłynęło niewiele czasu, można rozważyć wykonanie płukania żołądka. Cetyryzyna nie jest skutecznie usuwana metodą hemodializy.\nCetyryzyna, metabolit hydroksyzyny u człowieka, jest silnym i selektywnym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1. Badania wiązania z receptorem in vitro nie wykazały istotnego powinowactwa do innych receptorów niż H1. Oprócz działania antagonistycznego w stosunku do receptorów H1, cetyryzyna wykazuje działanie przeciwalergiczne: u pacjentów z nadwrażliwością (atopią) poddawanych prowokacji alergenem, dawka 10 mg podawana raz lub 2x/dobę hamuje napływ do skóry i spojówek komórek późnej fazy reakcji zapalnej (eozynofili).\n1 tabl. powl. zawiera 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku.\nAlleMax - 10 mg : 22344


krwawnik – Czas na zielone\nKrwawnik na wino\nDlaczego krwawnikowe wino? Po pierwsze, leczyć się winem fajnie jest, gdy tak bardzo się lubi wino jak ja. Po drugie, to wino leczące dolegliwości typu niestrawność, wzdęcia, leniwe jelita. Rany, jakie to wino jest mi potrzebne! Czytaj dalej „Krwawnik na wino” →\n14 sierpnia 2018\t 1


Głosem Spikera #8 - Tylko jedno marzenie – Futsal Ekstraklasa\nNajbardziej pamiętny mecz Constractu: Mimo wszystko będzie to wyjazdowe spotkanie w Szczecinie, które dało nam upragniony awans do Futsal Ekstraklasy. Mimo, że mieliśmy wtedy sporą zaliczkę po meczu u siebie, to jednak mecz ten budził sporo emcji, aby postawić tę kropkę nad i. Pamiętam, że radość po zwycięstwie była ogromna i wydaje mi się, że był to najpiękniejszy moment podczas mojej pracy w klubie.\nPrzed meczem zawsze puszczam: W przerwach jest to raczej muzyka popularna. Na rozgrzewce zaś playlista kształtowana jest pod życzenia zawodnikow Constractu. Wtedy najczęściej leci muzyka bardziej motywująca i pobudzająca.\nMuzyka, która powinna być zakazana na rozgrzewce to: Wszystko zależy od tego kto co lubi. Na przestrzeni lat to się bardzo zmieniało. Kiedyś, gdy mieliśmy głównie zawodników z Polski, była to muzyka bardziej elektroniczna. Dziś mając w kadrze zawodników np. z Brazylii rytmy się pozmieniały, bo też ci lubią bardziej coś swojego, z gatunku bardziej muzyki latynoamerykańskiej.\nNajtrudniejsza rzecz jaką miałem/jaką mógłbym mieć do powiedzenia przez mikrofon: Zawsze są to te momenty, kiedy do przekazania jest coś trudnego. Pamiętam sytuacje, kiedy musiałem uczcić czyjąś pamięć minutą ciszy, a nie jest to łatwe, gdy są to osoby, które były ważne, które się znało. Zawsze się też zastanawiam, jakbym się zachował w sytuacji krytycznej, w momencie potrzeby ewakuacji widowni z jakiegoś powodu związanego z jej bezpieczeństwem. Myślę, że byłoby to bardzo duże wyzwanie.\nKoszmar spikera to: Myślę, że są to zawsze sprawy techniczne, kiedy występują problemy związne np. z nagłośnieniem, wtedy spiker z pewnością nie czuje się najlepiej.\nSposób w jaki spiker może wpłynąć na widowisko to: Można to robić chociażby po przez zachęcanie publiczności do żywego udziału w meczu. Oczywiście jest to sprawa delikatna, bo spiker też nie może sobie pozwolić na stronniczość, ale kontakt z widownią na pewno przynosi efekty w postaci lepszej atmosfery na trybunach.\nDla spikerów w Futsal Ekstraklasie wprowadziłbym: Na pewno wartoby było, aby organizować raz do roku wspólne spotkania. Można by było wtedy podsumować sezon, poszukać dobrych rozwiązań, nowych pomysłów, żeby móc z nich potem po prostu korzystać w trakcie kolejnych rozgrywek.\nPrzez mikrofon chciałbym kiedyś powiedzieć: Z Constractem mam tylko jedno spikerskie marzenie - chciałbym po prostu kiedyś krzyknąć "MAMY MISTRZA POLSKI!".


TVN Style: szokujące dokumenty w kwietniowej ramówce - WP Teleshow\ntvn stylebaza ludzibaza programówna kłopoty zawadzka\nDziewczynka syrenka, niezwykłe czworaczki, kobiety jedzące własne łożyska, 8-letnia anorektyczka to tylko kilku z niezwykłych bohaterów dokumentów emitowanych w kwietniu na antenie TVN Style.\n„Dziewczynka syrenka” to poruszająca historia małej Shiloh, która urodziła się z bardzo rzadką chorobą zwaną sirenomelią. Ma zrośnięte nogi i od urodzenia walczy o przetrwanie. Czy bohaterka dostanie szansę na normalne życie? Premiera 6 kwietnia o godz. 19: 50.\n„Niezwykłe czworaczki” to niesamowity dokument o pierwszych w historii Wielkiej Brytanii czworaczkach jednojajowych. Przez pierwszy rok rodzice musieli podpisywać każdą z dziewczynek flamastrem, bo nie byli w stanie ich odróżnić. Otoczenie nadal sobie z tym nie radzi. Premiera 13 kwietnia o godz. 20:30.\nPonadto, eksperci spróbują rozwiązać „Zagadkę karłowatości” (12 kwietnia, godz. 19.20), a twórcy „Szokującej medycyny” (premiera 20 kwietnia, godz. 20.20) zabiorą widzów w niewiarygodną podróż po alternatywnych sposobach leczenia. Lody z mleka młodej matki? Urynoterapia? Zjadanie własnego łożyska? Czy to zdrowe i bezpieczne? Czy to w ogóle legalne? na te pytanie postarają się odpowiedzieć twórcy dokumentów, których premiera 10 kwietnia, godz. 20.30.\nOkazuje się, że na zaburzenia odżywiania mogą cierpieć także małe dzieci. W dokumencie „8 – letnia anorektyczka” ( premiera 27 kwietnia, godz. 20.25) Dana musi pokonać chorobę zanim będzie za późno. Co sprawia, że do klinika leczących anoreksję i bulimię trafiają coraz młodsi?


Archiwa: Seniorzy » Strona 4 z 9 » si.lodzkie.pl\nStrona główna » Seniorzy » Strona 4\nData publikacji: 12/11/19 04/12/19\n6 listopada 2019 roku powitaliśmy kolejną grupę uczestników warsztatów komputerowych na poziomie podstawowym. Ucyfrowieni zasiedli w ławkach z uśmiechem i energią do pracy. Zanim jednak przeszliśmy do głównego punktu spotkania, Pani Olga Madej z Regionalnego Centrum Polityki Społecznej w Łodzi przybliżyła zebranym informacje na temat Karty Seniora Województwa Łódzkiego, m.in. korzyści płynące z jej posiadania. […]\nData publikacji: 14/10/19 12/11/19\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom mieszkańców Województwa Łódzkiego pracownicy Departamentu Cyfryzacji udali się do Kutna, by poprowadzić warsztaty z obsługi komputera. Pierwsze zajęcia, w dniu 11 października br. uroczyście otworzyli Robert Baryła, członek Zarządu Województwa Łódzkiego, wraz z Michałem Koneckim, dyrektorem Departamentu Cyfryzacji w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Łódzkiego. W imieniu gospodarzy seniorów powitali Daniel Kowalik, starosta Powiatu […]\nUcyfrowieni w październiku\nData publikacji: 07/10/19 01/11/19\nW październiku powitaliśmy dwie nowe grupy na poziomie zaawansowanym. Pierwsze zajęcia w dniach 2 i 3 października br. rozpoczęliśmy od obsługi edytora tekstu Word. Zadaniem uczestników było napisanie listu do bliskiej osoby, a następnie jego edycja za pomocą podstawowych narzędzi (m.in. zmiana czcionki, jej rozmiaru, koloru, dostosowanie marginesów, wyrównanie tekstu). Kursanci nauczyli się poprawić błędy […]\nUcyfrowieni w Opocznie!\nData publikacji: 18/09/19 08/10/19\n13 września 2019 roku rozpoczęły się pierwsze warsztaty wyjazdowe w ramach projektu Ucyfrowieni. Pracownicy Departamentu Cyfryzacji pojechali do Opoczna na zaproszenie pana starosty, Marcina Baranowskiego, gdzie zostali bardzo ciepło przywitani przez grupę. Uczestników warsztatów powitał pan Michał Konecki, dyrektor Departamentu Cyfryzacji, życząc owocnej pracy w zdobywaniu umiejętności cyfrowych. W pierwszej kolejności grupa zaczęła […]\nUcyfrowieni – poziom zaawansowany we wrześniu\nData publikacji: 12/09/19 03/10/19\nGrupa kursantów na drugim poziomie zaawansowania również rozpoczęła zajęcia w nowym roku szkolnym. W dniu 5 września br. Pan Michał Konecki, Dyrektor Departamentu Cyfryzacji powitał zebranych na warsztatach komputerowych i w imieniu Zarządu WŁ życzył wszystkim owocnych spotkań. Uczestnicy w trakcie pierwszych zajęć wprowadzeni zostali w zasady posługiwania się edytorem tekstu. Napisali listy, które następnie […]\nUcyfrowieni we wrześniu – poziom podstawowy\nData publikacji: 04/09/19 07/10/19\nWakacje dobiegły końca i nowa grupa Ucyfrowionych zasiadła do ławek. 4 września 2019 roku Pan Michał Konecki – Dyrektor Departamentu Cyfryzacji otworzył kolejny cykl warsztatów z obsługi komputera na poziomie podstawowym. Na początku Ucyfrowieni poznali korzyści płynące z przystąpienia do programu pn. „Karta Seniora Województwa Łódzkiego”. Pani Olga Madej z Regionalnego Centrum Pomocy Społecznej […]\nProjekty własne SWŁ\nUcyfrowieni w czerwcu – grupa zaawansowana\nData publikacji: 07/06/19 28/06/19\nWarsztaty z obsługi komputera dla kolejnej grupy, o drugim poziomie zaawansowania, rozpoczęły się dnia 5 czerwca br. Pan Michał Konecki – Dyrektor Departamentu Cyfryzacji powitał zebranych w imieniu Zarządu Województwa Łódzkiego, życząc przyjemnych zajęć oraz efektywnego podnoszenia umiejętności cyfrowych. Województwo Łódzkie prowadzi działania mające na celu wspieranie osób starszych, jak również promowanie aktywności społecznej. W […]


Jeśli nigdy nie słyszałeś o Coachingu, to pozwól, że opiszę go w kilku słowach.\nCoaching to innowacyjna forma rozwoju. To proces, dzięki któremu możesz osiągnąć to, czego chcesz. Hm, brzmi bardzo ciekawie, prawda? Ale czy to jest takie proste? W życiu nic nie jest proste, a im trudniejszą rzecz pokonujemy, tym ona staje się dla nas cenniejsza.\nCoaching jest magiczny, a to dlatego, że dzięki niemu możemy doznać przebudzenia i wejść na drogę do świadomego życia. Daje on szansę ustalenia tego, co dla Nas w życiu jest najważniejsze. Pozwala odkryć naszą misję, cele życiowe, przeznaczenie. W sposób obrazowy, coaching można określić jako drogę, która pomaga dotrzeć z punktu A, w którym obecnie się znajdujesz do punktu B, w którym chcesz się znaleźć. To droga, która inspiruje Cię do maksymalizacji swojego osobistego i zawodowego potencjału.\n“Poznaj samego siebie” powiedział Platon i są to najważniejsze słowa w historii ludzkości. Musisz siebie znać - wiedzieć, co robisz, co mówisz, co czujesz, co myślisz - żeby żyć w zgodzie ze sobą. Znaj samego siebie.\nDzisiaj masz szansę wejść na drogę, która da Ci odpowiedź na podstawowe pytania:\nKiedy w naszym życiu zachodzi zmiana, z reguły jej się przeciwstawiamy. Dzieje się tak, ponieważ ludzie, widząc dokonującą zmianę obawiają się, że nie wróży ona nic dobrego. Trzeba jednak pamiętać, że wielka zmiana w naszym życiu oznacza, że za chwilę zdarzy się coś dobrego. Jako, że wszechświat nie znosi próżni, ilekroć jakiś element się wykrusza, coś innego mus go zastąpić, wejść na jego miejsce. Gdy dochodzi do zmiany, zachowaj spokój, nie trać wiary i bądź pewny, że zmiana ta jest tylko i wyłącznie DOBRA. Czasami, kiedy nie mamy odwagi się zmienić, świat zmienia się wokół Nas, wytyczając nam nowa drogę. Tylko czy to jest właściwa droga?\nKto jest kapitanem Twojego okrętu? Wiesz przecież, że jeśli statek nie ma kapitana, to będzie błąkał się po morzach i oceanach aż w końcu roztrzaska się o rafy. Pomyśl o swoim ciele jako o statku, o umyśle jako o jego sterniku, a o sobie jako o jego kapitanie. Obejmij dowództwo nad swoim okrętem i użyj mocy swego silnika, by popłynąć w kierunku przeznaczenia, które sam sobie wyznaczasz.\n“Bądź sobą. Wszyscy inni są już zajęci”.


Są ludzie, którzy wiedzą, że nie mogą sobie jeszcze pozwolić na potomka i czekają na właściwy moment, choć czasami trwa to zbyt długo. Są i tacy, którzy posiadają „stadko” pociech i nie przywiązują zbyt dużej wagi do ich edukacji.\nW 2005, w bazie wojskowej, zaraz z Waszyngtonem, wojskowy bibliotekarz, Joe Bauers (Luke Wilson), miał nieświadomie całkowicie zmienić bieg ludzkiej historii. Zostaje on ze swego spokojnego miejsca pracy przeniesiony. Nie wiadomo gdzie. Ludzie odpowiedzialni za to nie mówią zbyt wiele i są jacyś dziwni. Bauersowi to nie pasuje, ma to ciszę i spokój. NIKT to niego nie przychodzi, no bo jak to, przychodzić do BIBLIOTEKI?\nJoe zostaje pierwszym uczestnikiem projektu Eksperymentalnej Hibernacji Ludzkiej. Oczywiście jak przystało na żołnierza, na „ochotnika”. Wybrany został za przeciętność. Co niezwykłe jest przeciętny absolutnie we wszystkim, nie ma też rodziny. Można więc eksperymentować.\nDrugą osobą poddaną eksperymentowi będzie Rita, również przeciętna. Rita jednak zgodziła się samodzielnie na eksperyment, no może tylko za wycofanie niektórych zarzutów kryminalnych i za skromną opłatę.\nEksperyment ma potrwać rok. Miał, ale pewne wydarzenia spowodowały, że Rita i Joe, zamknięci w swych sarkofagach obudzili się po… 500 latach. W międzyczasie ludzkość… głupiała. W świecie przepełnionym śmieciami i wszech ogarniającą głupotą Rita i Joe, trochę przez przypadek zostają wybudzeni.\nJęzyk się zmienił, stał się hybrydą slangu z gardłowymi dźwiękami i stęknięciami. Ekonomia jest w głębokim kryzysie, budynki stoją… powiązane linami, uprawy zajmowane są przez pustynię, przebój kinowy nosi tytuł „Tyłek” i opowiada dokładnie o tym, co sugeruje tytuł. Nikogo jednak to nie obchodzi.\nJoe jest zaszokowany i przerażony, tym co się stało ze światem. Jego wykształcenie i sposób zachowania budzi śmiech i agresję.\nRicie jest trochę łatwiej, najstarszy zawód świata jest prosty w świecie wypełnionym kretynami.\nWedług testu na inteligencję, do którego Joe został zmuszony, jest on najmądrzejszym człowiekiem na świecie. Zostaje mianowany na ministra spraw wewnętrznych. Będzie musiał naprawić, wszystko naprawić. W tydzień.\n„Idiokracja” to dość straszna wizja przyszłości, co prawda nie ma w niej jakiejś strasznej dyktatury, świat nie jest też spustoszony przez apokalipsę, czy wojnę, ale jego wizja jest smutna. Stada, nie można inaczej tego określić, ledwo myślących kretynów, łażące po ulicach, pracujących(?), na nierzadko, odpowiedzialnych stanowiskach – adwokaci, lekarze, policjanci, jak i najwyższa władza państwowa.\nUmiejętność czytania jeszcze istnieje, ale korzystanie z tekstu pisanego, jest obciachem. Lepiej oglądać programy telewizyjne (nasze programy dość szybko zbliżają się do ich „poziomu”), siedząc na fotelu ze wbudowaną toaletą. Wszystko jest traktowane jako show i miejsce, gdzie można umieścić reklamy. Toga sędziego, sala sądowa, dlaczego nie, to przecież idealne miejsce.\n„Idiokracja” to komedia, więc nie musi do końca być spójna, część rzeczy sprzętów jak z naszej rzeczywistości, tak jakby rozwój techniki się zatrzymał. Nie jest to jednak wada, tak jak pisałem to komedia, choć taka z dość mrocznym przewidywaniem przyszłości. Ogląda się ją jednak zastanawiająco dobrze.\nNiestety oglądając film, miałem wrażenie, że jeżeli wszystko tak dalej pójdzie, to do takiej przyszłości, nie będzie trzeba czekać aż 500 lat. Może nastąpić to dużo wcześniej…\nTytuł polski: Idiokracja\nTytuł oryginalny: Idiocracy\nLuke Wilson jako Joe Bauers\nMaya Rudolph jako Rita\nDax Shepard jako Frito\nTerry Crews jako Prezydent Camacho