Odnaleźć Gobi - ebook - Dion Leonard - bookto.pl\nAutorzy: Dion Leonard\nMojej żonie Lucji.\nBez Twojego bezgranicznego wsparcia, oddania i miłości to wszystko nie byłoby możliwe.\nEkipa z kamerami wyjechała wczoraj wieczorem. Jutro przyjeżdża ktoś od wydawcy. Moje ciało wciąż odczuwa zmianę czasu i inne skutki uboczne czterdziestojednogodzinnej podróży, dlatego postanowiliśmy z Lucją, że nasz pierwszy tegoroczny bieg potraktujemy ulgowo. Poza tym nie możemy myśleć tylko o sobie, jest jeszcze Gobi.\nW powolnym tempie mijamy pub i zatrzymujemy się przy pałacu Holyrood. Na czystym błękitnym niebie rysuje się sylwetka góry, która dominuje nad pejzażem Edynburga. To Góra Artura. Nie zliczyłbym, ile razy na nią wbiegałem, i wiem, że czasem bywa tu okropnie. Wiatr wieje w twarz tak mocno, że spycha cię do tyłu, grad siecze skórę jak uderzenia nożem. W takie dni tęsknię za pięćdziesięciostopniowym upałem na pustyni.\nAle dzisiaj nie ma wiatru ani deszczu. Powietrze jest łagodne, jakby góra, wznosząca się majestatycznie na tle czystego nieba, chciała nam się pokazać od najlepszej strony.\nWbiegamy na trawę i Gobi zmienia się nie do poznania. Pies tak mały, że mogę go nieść pod pachą, biegnąc pod górę, przeistacza się w szarżującego lwa.\n– Ojej! – mówi Lucja. – Popatrz, ile ona ma energii.\nZanim zdążę odpowiedzieć, Gobi odwraca się. Język ma wywieszony, oczy promienne, uszy postawione, pierś unosi się dumnie, zupełnie jakby rozumiała słowa Lucji.\n– To jeszcze nic. – Przyśpieszam nieco, żeby smycz nie była zbyt napięta. – Tak samo zachowywała się w górach.\nWbiegamy coraz wyżej. Myślę o tym, że choć Gobi dostała imię od pustyni, to po raz pierwszy zobaczyłem ją na zimnych, skalistych zboczach Tien-szan. To prawdziwa alpinistka. Z każdym krokiem przybywa jej energii, macha ogonem tak szybko, że jego zarys zaciera się w oczach, a całe jej ciało pulsuje czystą radością. Gdy znów się ogląda, mógłbym przysiąc, że uśmiecha się i woła do nas: „Chodźcie, chodźcie!”.\nNa szczycie wpatruję się w znajome widoki. Pod nami rozpościera się cały Edynburg, a dalej Forth Bridge, wzgórza Lomond i West Highland Way. Przebiegłem ją od początku do końca, całe sto pięćdziesiąt cztery i pół kilometra. Widzę też North Berwick, oddalone od nas o całą długość maratonu. Uwielbiam tę trasę wzdłuż plaży nawet w zimne dni, kiedy wiatr próbuje cię przewrócić i każdy kilometr staje się kolejną bitwą.\nNie byłem tu od ponad czterech miesięcy. Wszystko wygląda znajomo, a jednak coś się zmieniło.\nUważa, że już pora wracać, i ściąga mnie ze wzgórza, ale nie ścieżką, tylko na przełaj. Przeskakuję przez kępy trawy i kamienie wielkości walizki. Lucja dotrzymuje mi kroku. Gobi zręcznie omija przeszkody. Lucja i ja mamy na twarzach uśmiechy wielkości szkockiej flagi.\nNa tym właśnie polega różnica.\nBieganie zwykle nie jest aż tak przyjemne. Prawdę mówiąc, nigdy nie jest przyjemnością. Nieraz przynosi satysfakcję i poczucie spełnienia, ale nie daje takiej żywiołowej radości, nie takiej jak teraz.\nGobi ma ochotę biec, więc pozwalamy jej prowadzić i podążamy za nią tam, gdzie zechce. Czasami wraca kawałek pod górę, a potem znów zbiega w dół. Nie mamy żadnego planu treningowego, żadnej z góry wyznaczonej trasy. Nie mamy też żadnych zmartwień. To chwila beztroski. Jestem wdzięczny za to i za wiele innych rzeczy.\nPo ostatnich sześciu miesiącach bardzo tego potrzebuję.\nDzięki tej brązowej futrzanej kulce, która szarpie smycz tak mocno, że omal nie wyrywa mi ramienia ze stawu, spotkały mnie rzeczy, o jakich nigdy nawet nie śniłem. Przeżyłem strach, jakiego nigdy wcześniej nie czułem, przeszedłem również przez rozpacz – taką, od której powietrze wydaje się nieruchome i pozbawione życia. Stanąłem twarzą w twarz ze śmiercią.\nAle to jeszcze nie jest cała historia. Zdarzyło się o wiele więcej.\nTak naprawdę dopiero teraz zaczynam rozumieć, jak bardzo zmienił mnie ten pies. Zaczynam – ale może nigdy do końca nie zrozumiem.\nCoś jednak wiem na pewno. Znalezienie Gobi było jedną z najtrudniejszych rzeczy, jakie zrobiłem w życiu.\nAle to, że ona mnie znalazła, było jedną z najlepszych rzeczy.\nWyszedłem z budynku lotniska i znalazłem się w Chinach. Przystanąłem i wszystkie moje zmysły zaatakował chaos. Tysiące warczących silników na parkingu walczyło o lepsze z tysiącem głosów ludzi, którzy krzyczeli coś do telefonów.\nWszystkie napisy były w dwóch alfabetach – chińskim i jakimś innym, przypominającym arabski. Żadnego z nich nie potrafiłem odczytać, dołączyłem więc do tłumu ludzi, którzy, jak mi się wydawało, czekali na taksówkę. Byłem o trzydzieści centymetrów wyższy od większości z nich, ale równie dobrze mógłbym być niewidzialny.\nZnajdowałem się w mieście Urumczi położonym w prowincji Sinciang, w lewym górnym rogu Chin. Żadne inne miasto na świecie nie leży tak daleko od oceanu jak Urumczi. Podczas lotu z Pekinu widziałem ostre jak brzytwa ośnieżone szczyty gór, które po jakimś czasie ustąpiły rozległym przestrzeniom pustyni. Gdzieś tam na dole ekipa organizatorów wyznaczyła dwustupięćdziesięciokilometrową trasę biegnącą wśród mroźnych szczytów owiewanych nieustającym wiatrem i przez pusty, pozbawiony życia obszar znany jako pustynia Gobi. Miałem wziąć udział w tym biegu. Każdego z pierwszych czterech dni trzeba było przebiec niecałą długość maratonu, piątego prawie dwa maratony, a szóstego dnia wyścig kończył się godzinnym niemal dziesięciokilometrowym sprintem.\nTakie biegi to wieloetapowe ultramaratony. Trudno wymyślić bardziej brutalny test fizycznej i psychicznej wytrzymałości. Ludzie tacy jak ja płacą tysiące dolarów za przywilej zadawania sobie cierpień i utraty pięciu procent wagi ciała, ale doświadczenie jest tego warte. Biegamy w najdalszych i najbardziej malowniczych częściach świata, a wspierają nas w tym oddane ekipy techniczne i doskonale wyszkolone zespoły medyczne. Te wyzwania bywają wyczerpujące, ale potrafią zmienić całe życie.\nCzasami coś idzie nie tak. Na przykład ostatnio, kiedy próbowałem przebiec sześć maratonów w ciągu tygodnia, na koniec znalazłem się w środku grupy z potwornym bólem. Wtedy wydawało mi się, że to koniec i że już nigdy więcej nie będę startował, ale doszedłem do siebie na tyle, żeby spróbować jeszcze raz. Uznałem, że jeśli dobrze pobiegnę na Gobi, to może jeszcze nie wszystko stracone. W ciągu trzech lat, odkąd zacząłem biegać na poważnie, przekonałem się, jak przyjemnie jest stać na podium, i na myśl o tym, że miałbym już nigdy więcej nie wystartować, czułem się dziwnie.\nA gdyby coś poszło bardzo źle, mogłem umrzeć. Kilka lat temu zdarzyło się to pewnemu zawodnikowi właśnie w tym biegu.\nWedług internetu jazda z lotniska do hotelu miała trwać od dwudziestu do trzydziestu minut, ale jechaliśmy już prawie godzinę, a kierowca stawał się coraz bardziej nerwowy. Był nieuprzejmy od pierwszej chwili, kiedy zażądał za przejazd trzy razy więcej, niż się spodziewałem, a potem było już tylko gorzej.\nW końcu zatrzymał się przy budynku z czerwonej cegły i zaczął machać rękami, próbując wypchnąć mnie z taksówki. Wyjrzałem przez okno, a potem znów popatrzyłem na niewyraźne zdjęcie, które mu pokazałem przed rozpoczęciem podróży. Gdy się popatrzyło przez przymrużone powieki, budynek wyglądał trochę podobnie, ale było jasne, że to nie jest żaden hotel.\n– Chyba potrzebne ci okulary, bracie – powiedziałem lekkim tonem, próbując go rozbawić, ale nic z tego nie wyszło.\nNiechętnie sięgnął po telefon, zadzwonił do kogoś i zaczął coś krzyczeć. Kiedy w końcu dotarliśmy na miejsce, był wściekły, wymachiwał zaciśniętymi pięściami i odjechał z piskiem opon.\nNie wytrąciło mnie to z równowagi. Ultramaratony hartują ciało i zmieniają również umysł. Szybko uczysz się nie zwracać uwagi na przeszkody i irytujące drobiazgi, jak na przykład schodzące paznokcie u stóp czy krwawiące sutki. Stres z powodu wściekłego taksówkarza można zignorować bez problemu.\nAle następny dzień to całkiem inna historia.\nMusiałem pojechać kilkaset kilometrów szybkim pociągiem do miasta Hami, gdzie znajdował się sztab wyścigu. Już w chwili, gdy pojawiłem się na dworcu w Urumczi, zrozumiałem, że ta podróż będzie dla mnie wielką próbą cierpliwości.\nJeszcze nigdy nie widziałem tylu służb bezpieczeństwa na dworcu kolejowym. Wszędzie stały pojazdy wojskowe. Metalowe barierki na ulicach kierowały strumień pieszych i samochodów w stronę uzbrojonych posterunków. Powiedziano mi, że powinienem być na dworcu dwie godziny przed odjazdem pociągu, ale patrząc na olbrzymią masę ludzi tłoczącą się przede mną, zacząłem wątpić, czy to wystarczy. Przeprawa z taksówkarzem przekonała mnie, że jeśli nie zdążę na pociąg, to najpewniej nie uda mi się pokonać bariery językowej i przenieść biletu na inną godzinę, a jeśli nie dotrę tego dnia na start biegu, to kto wie, czy w ogóle pozwolą mi wziąć w nim udział.\nAle panika w niczym nie mogła mi pomóc. Opanowałem oddech, nakazałem sobie, że muszę się wziąć w garść, i krok po kroku przeszedłem przez pierwszą kontrolę. Kiedy się zorientowałem, gdzie mam odebrać bilet, odkryłem, że stoję w niewłaściwej kolejce. Przeszedłem do właściwej, ale miałem już spore opóźnienie. Pomyślałem, że gdyby to był bieg, to byłbym na końcu, a jeszcze nigdy nie biegłem na takiej pozycji. Gdy już miałem bilet w ręku, zostało mi niecałe czterdzieści minut, żeby przejść przez kolejną kontrolę bezpieczeństwa, pokazać paszport nadgorliwemu policjantowi, który gapił się w niego jak sroka w gnat, i przepchnąć się na początek pięćdziesięcioosobowej kolejki. Na koniec zziajany stanąłem z otwartą gębą, gapiąc się na znaki i tablice informacyjne, z których nic nie byłem w stanie wyczytać, i zastanawiając się gorączkowo, gdzie, do diabła, mam iść, żeby znaleźć właściwy peron.\nNa szczęście nie byłem tak zupełnie niewidzialny, bo mojego ramienia dotknął jakiś Chińczyk, który studiował w Anglii.\nOmal nie rzuciłem mu się na szyję.\nLedwie zdążyłem usiąść w poczekalni dla odjeżdżających, gdy wszyscy obrócili się, patrząc na przechodzącą obok nas załogę pociągu. Poczułem się jak na lotnisku w latach pięćdziesiątych, obserwując przemarsz pewnych siebie i ubranych w nieskazitelne mundury oraz białe rękawiczki maszynistów, a także wymuskanych i eleganckich stewardes.\nPoszedłem za nimi do pociągu i wyczerpany opadłem na miejsce. Minęło prawie trzydzieści sześć godzin od chwili, gdy wyjechałem z domu w Edynburgu. Próbowałem wyrzucić z ciała i umysłu nagromadzone przez ten czas napięcie. Wypatrywałem przez okno czegoś interesującego, ale pociąg przez całe godziny przemykał przez nijaki pejzaż. Ziemia nie była tu na tyle zagospodarowana, żeby mogły to być tereny rolnicze, ani na tyle jałowa, żeby uznać ją za pustynię. To była po prostu ziemia. Ciągnęła się przez setki kilometrów.\nByłem wyczerpany i zestresowany. Nie tak chciałem się czuć tuż przed najważniejszym wyścigiem w mojej krótkiej karierze.\nBrałem już udział w bardziej prestiżowych wydarzeniach, na przykład w słynnym Marathon des Sables, czyli Maratonie Piasków na Saharze, który powszechnie uważa się za najtrudniejszy bieg na świecie. Dwa razy stawałem na starcie razem z tysiącem trzystu innych biegaczy i biegliśmy przez Saharę. Temperatura dochodzi tam do czterdziestu stopni w ciągu dnia, a w nocy spada do czerech. Za drugim razem skończyłem nawet na bardzo dobrym trzydziestym drugim miejscu. Ale od tej pory minęło piętnaście miesięcy i wiele się zmieniło.\nWszystko zaczęło się podczas wyścigu przez pustynię Kalahari. Zanadto wytężałem siły, żeby skończyć na drugim miejscu. Miało to być moje pierwsze podium w wieloetapowym biegu. Nie zadbałem o wystarczające nawodnienie i w rezultacie mój mocz miał kolor coca-coli. Gdy wróciłem do domu, lekarz powiedział, że moje nerki skurczyły się z powodu odwodnienia, a od biegania były pobijane, przez co w moczu pojawiła się krew.\nKilka miesięcy później, podczas innego wyścigu, dopadła mnie palpitacja. Po prostu serce zaczęło bić jak szalone, ogarnęła mnie fala mdłości i zawrotów głowy.\nTe problemy znów wróciły z całą siłą na samym początku Marathon des Sables. Oczywiście ignorowałem ból, zmuszając się, by brnąć do przodu i skończyć w pierwszej pięćdziesiątce. Problem polegał na tym, że po powrocie do domu pojawiły się ostre i bardzo bolesne skurcze ścięgna podkolanowego. Nie mogłem nawet chodzić, nie wspominając już o bieganiu.\nPrzez kilka pierwszych miesięcy odpoczywałem, przez kilka następnych chodziłem po gabinetach fizjoterapeutycznych, i przez cały czas słyszałem to samo: powinienem spróbować nowego zestawu ćwiczeń siłowo-wytrzymałościowych. Wypróbowałem wszystkie, ale wciąż nie mogłem biegać.\nMinął prawie rok, zanim trafiłem na ludzi, którzy wiedzieli, co się dzieje, i pomogli mi dotrzeć do sedna problemu. Chodziło o to, że nie biegałem we właściwy sposób. Jestem wysoki, mam dobrze ponad metr osiemdziesiąt, i choć długie, równe kroki wydawały mi się swobodne i naturalne, to jednak nie używałem wszystkich mięśni, których powinienem używać.\nW Chinach miałem w trudnym biegu wypróbować nowy krok, krótszy i szybszy. Pod wieloma względami czułem się świetnie. W domu potrafiłem biec całymi godzinami bez śladu bólu i ściślej niż kiedykolwiek przestrzegałem diety przed startem. Przez całe trzy miesiące unikałem alkoholu i śmieciowego jedzenia, żywiąc się prawie wyłącznie kurczakami i warzywami. Zrezygnowałem nawet z kawy w nadziei, że dzięki temu uniknę kołatania serca.\nGdyby to wszystko przyniosło efekty, gdyby udało mi się pobiec tak dobrze, jak się spodziewałem, wtedy w następnej kolejności będę mógł jeszcze w tym roku przystąpić do prestiżowego biegu organizowanego przez ten sam sztab na słonym płaskowyżu Atakama w Chile. Gdybym wygrał ten bieg, byłby to idealny moment, żeby w przyszłym roku wrócić na Saharę na Marathon des Sables i wyrobić sobie nazwisko.\nW Hami wysiadłem z pociągu jako pierwszy i ruszyłem w stronę wyjścia z dworca na czele grupy. To już bardziej do czegoś podobne, pomyślałem. Ale strażnik w punkcie kontroli bezpieczeństwa szybko zniweczył moją radość.\nWidziałem za drzwiami długi sznur taksówek czekających na chętnych pasażerów przy pustym chodniku. Próbowałem wytłumaczyć, że przyjechałem na bieg i chcę wsiąść do taksówki, ale szybko dotarło do mnie, że nic z tego. Strażnik spoglądał zagadkowo to na mnie, to na mój paszport, aż w końcu ruchem ręki kazał mi iść za sobą do przyczepy kempingowej, która służyła mu jako biuro.\nPrzez pół godziny wyjaśniałem, do czego służą paczuszki z żelem energetycznym i liofilizowanym jedzeniem, ale raczej mi nie uwierzył. A puścił mnie dlatego, że się znudził, jak sądzę.\nNim w końcu wyszedłem na chodnik, stacja była już pusta. Wszyscy podróżni dawno zniknęli, podobnie jak taksówki.\nStałem sam jak palec i czekałem. Byłem zmęczony i chciałem, żeby ta idiotyczna podróż w końcu się skończyła. Po półgodzinie podjechała taksówka. Przed wyjazdem z Urumczi kazałem sobie napisać adres hotelu chińskim alfabetem, pomachałem więc kartką przed nosem kobiety siedzącej za kierownicą i ucieszyłem się, gdyż po jej reakcji uznałem, że zna ten adres. Usiadłem z tyłu, przycisnąłem kolana do metalowej kraty, przymknąłem oczy i ruszyliśmy.\nPo kilkuset metrach samochód zatrzymał się. Moja taksówka zabierała następnego pasażera. Płyń z prądem, Dion, pomyślałem. Nie było sensu narzekać, w każdym razie do chwili, gdy taksówkarka odwróciła się w moją stronę i wskazała drzwi, jasno dając do zrozumienia, że ten drugi pasażer jest o wiele lepszym klientem niż ja, więc mam się wynosić z taksówki.\nWróciłem do stacji piechotą, przez następnych dwadzieścia minut przekraczałem kolejne punkty kontroli, co było nie do uniknięcia, i znów sam jeden znalazłem się na pustym postoju.\nW końcu przyjechała taksówka. Kierowca był zadowolony i uprzejmy, no i wiedział, gdzie ma jechać. Prawdę mówiąc, był tak pewny siebie, że gdy po dziesięciu minutach zatrzymał się przed dużym, szarym budynkiem, w ogóle się nie zastanawiałem, czy to na pewno mój hotel. Po prostu zapłaciłem za kurs, wyciągnąłem torbę z bagażnika, i patrzyłem, jak samochód odjeżdża.\nDopiero przy wejściu uświadomiłem sobie, że nie jest to miejsce, o które mi chodzi. To nie był hotel, tylko biurowiec, i to taki, w którym nikt nie znał choćby słowa po angielsku.\nPrzez czterdzieści minut próbowałem się porozumieć z tymi ludźmi, a oni ze mną. Gdzieś dzwonili, nie wiem gdzie, ale nic to nie dało. W końcu zauważyłem przed budynkiem przejeżdżającą powoli taksówkę. Schwyciłem torbę, wybiegłem i ubłagałem kierowcę, żeby zawiózł mnie tam, gdzie chciałem pojechać.\nDwadzieścia minut później, stojąc przed pustym łóżkiem w tanim hotelu, który zarezerwowali nam organizatorzy biegu, złożyłem na głos uroczystą przysięgę:\n– Nigdy w życiu nie przyjadę do Chin!\nTo, co przeszkadzało mi najbardziej, to nie była frustracja wynikająca z niemożności porozumienia się, zmęczenie ani nawet ból mięśni. Przez cały dzień próbowałem tłumić niepokój, ale kiedy niepowodzenie goniło niepowodzenie, zaczynałem się denerwować. To nie było logiczne i nie miało żadnego sensu. Musiałem sobie powtarzać wciąż na nowo, że zarezerwowałem mnóstwo czasu na podróż z Pekinu, i nawet gdyby nie udało mi się wsiąść do tego pociągu, z pewnością znalazłbym sposób, żeby dotrzeć na czas. I w głębi duszy wiedziałem, że gdy tylko zacznę biec, zostawię za sobą wszystkie bolączki ostatnich dni.\nMimo to gdy dotarłem do hotelu usytuowanego w pobliżu sztabu wyścigu, byłem bardzo niespokojny, bardziej niż przed jakimkolwiek innym wyścigiem.\nŹródłem mojego zdenerwowania nie była podróż ani świadomość fizycznych wyzwań, które mnie czekały. Było to coś znacznie głębszego.\nMartwiłem się, że to może być mój ostatni wyścig w życiu.\nTo był lęk, że coś, co kocham, może mi zostać odebrane.\nWtorek, trzeci stycznia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego czwartego roku. Dzień po moich dziewiątych urodzinach. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, jak szybko wszystko może się zmienić w życiu. To był piękny, skąpany w letnim australijskim słońcu dzień. Rano jeździłem rowerem po progach, które sobie poustawiałem, a mama i tata czytali gazety. Moja trzyletnia siostra bawiła się na podwórzu przy drugim końcu domu, obok mieszkania babci, które mieściło się na parterze. W końcu udało mi się zrobić idealne salto na trampolinie. Po lunchu wyszliśmy z ojcem na dwór z kijami do krykieta i kilkoma piłkami. Ojciec dochodził do siebie po zapaleniu oskrzeli i po raz pierwszy od bardzo dawna wyszedł w coś ze mną zagrać. Nauczył mnie, jak trzymać kij, żeby piłka poleciała wysoko, aż tak wysoko, że wylądowała na trawie za granicą naszej działki.\nPóźnym popołudniem wróciłem do domu, po którym roznosiły się zapachy z kuchni. Mama potrafiła całymi godzinami gotować czekoladowy pudding, a jej sos boloński był tak aromatyczny, że trzymałem głowę nad garnkiem, wdychając zapach, dopóki para nie zaczęła mnie parzyć w twarz.\nTo był idealny dzień.\nJak każdy dziewięciolatek, gdy nastała pora pójścia do łóżka, upierałem się, że wcale nie jestem zmęczony, ale wkrótce zacząłem zasypiać. Słyszałem jeszcze, jak mama wychodzi na aerobik, jak zawsze w niedzielę wieczorem. Tata oglądał w telewizji krykieta ze ściszonym dźwiękiem.\nNie chciałem się budzić. Było ciemno, a głowę miałem pełną dziwnych snów.\n– Dion! – zawołał znów tato.\nW całym domu było cicho, nie słyszałem telewizora ani mamy. Nie miałem pojęcia, po co mnie woła, i znów przysnąłem.\nNie wiem, jak długo tato mnie przywoływał, ale w końcu zrozumiałem, że muszę wstać i dowiedzieć się, czego ode mnie chce.\nLeżał na łóżku pod kocem. Wszedłem i zatrzymałem się tuż za drzwiami. Nie spojrzał na mnie. Dziwnie oddychał, jakby musiał używać wszystkich sił, żeby wciągnąć w płuca odrobinę powietrza. Coś mi powiedziało, że jest bardzo chory.\n– Idź szybko po babcię, Dion.\nPobiegłem na dół i zastukałem do drzwi babci.\n– Babciu, musisz przyjść! Tato cię potrzebuje. Coś się stało.\nWyszła od razu. Poszedłem za nią na górę. Pamiętam, jak myślałem, że wszystko będzie dobrze, bo babcia była pielęgniarką. Zawsze gdy któreś z nas, moja siostra Christie albo ja, się skaleczyło, babcia rozśmieszała nas, opatrując ranki. Opowiadała historyjki z czasów, gdy pracowała jako przełożona pielęgniarek w szpitalu dla repatriantów wojennych. Była twardą kobietą, wojowniczką, i wierzyłem, że jej ręce mają moc uleczenia wszystkich chorób.\nWeszła do pokoju, zobaczyła tatę i zaraz znów wyszła, żeby zadzwonić po karetkę. Zostałem przy nim, ale kiedy wróciła, kazała mi wyjść.\nChristie spała w swoim łóżeczku w sąsiednim pokoju. Stanąłem tam i patrzyłem na nią, słuchając coraz bardziej wytężonego oddechu ojca. Babcia mówiła do niego głosem, jakiego jeszcze nigdy u niej nie słyszałem.\n– Garry – mówiła głośniej niż zazwyczaj. – Karetka już jedzie. Masz atak astmy. Spokojnie, Garry. Bądź ze mną.\nHałasy obudziły Christie, która zaczęła płakać.\n– Tato nie czuje się dobrze, Christie – powiedziałem, starając się być silny jak babcia. – Ale ktoś już tu jedzie, żeby mu pomóc.\nUsłyszałem podjeżdżającą pod dom karetkę i wybiegłem na korytarz, żeby otworzyć drzwi. Wnieśli na schody nosze i aparat do oddychania, a po chwili zabrali tatę. Działo się to na moich oczach, ale nie chciałem na niego patrzeć. Wciąż z trudem łapał oddech i głowa mu się trzęsła. Jedno kółko noszy skrzypiało.\nWyszedłem za nimi przed dom. Noc, rozświetlona przez uliczne latarnie, lampki na głowach ratowników i migoczące światła karetki, wydawała się dziwna. Kiedy ładowali do ambulansu tatę z maską tlenową na twarzy i głową przechyloną na bok, pod dom podjechała mama. Wybiegła z samochodu i przez chwilę nic nie mówiła, a potem zaczęła krzyczeć, stojąc obok babci z tyłu karetki.\n– Wszystko będzie dobrze – powiedziała babcia, ale mama pewnie jej nie słyszała.\n– Kocham cię – powiedział tato, gdy mama pochyliła się nad nim. To były jego ostatnie słowa.\nChristie, babcia i ja zostaliśmy w domu, a mama pojechała karetką razem z tatą. Nie wiem, jak długo byliśmy sami i co robiliśmy przez ten czas, ale pamiętam, że była już prawie północ, kiedy drzwi w końcu się otworzyły i weszła mama w towarzystwie lekarza. Żadne z nich nie odezwało się ani słowem, ale babcia i ja i tak wiedzieliśmy, co się stało. Potem wszyscy płakaliśmy, a jeszcze później zaczął dzwonić telefon. Babcia odbierała, mówiła coś cicho, i były to bardzo krótkie rozmowy. Kiedy zadzwonił dzwonek i pierwsi sąsiedzi zaczęli ściskać mamę, uciekłem do swojego pokoju.\nW dniu pogrzebu patrzyłem, jak wózkiem przewożono trumnę taty do karawanu. Mama trzymała rękę na moim ramieniu. Wyrwałem się i pobiegłem, żeby ich zatrzymać. Próbowałem przytrzymywać trumnę całym ciałem, ale na próżno. Ramiona miałem za krótkie, żeby ją objąć. Kiedy mój szloch stał się tak głośny, że poczułem ból w piersiach, ktoś oderwał mnie od trumny.\nWkrótce po śmierci taty mama przeniosła się na dół. Babcia zajmowała się nią, Christie i mną, zupełnie jakby mama znów stała się dzieckiem i przez to nie mogła być dla nas mamą.\nChoć miałem zaledwie dziewięć lat, doskonale wiedziałem, co się dzieje. Nawet najmniej bystry człowiek zauważyłby symptomy. Ten dzień, kiedy wszedłem do sypialni mamy i zobaczyłem w jej dłoni duże opakowanie tabletek, a na policzkach łzy, które nie zdążyły jeszcze obeschnąć, potwierdził tylko, że mama nie daje sobie rady.\nTo było parę tygodni po śmierci taty. Dopiero kilka miesięcy później dowiedziałem się, że przyczyną stanu mamy nie była tylko rozpacz. Któregoś wieczoru obydwoje byliśmy w kuchni. Mama sprzątała, co ostatnio stało się jej obsesją, a ja siedziałem przy stole i czytałem.\n– Dion – powiedziała bez żadnego wstępu – Garry nie był twoim tatą.\nNie pamiętam, czy płakałem, czy uciekłem, czy krzyczałem ani czy prosiłem mamę, żeby wyjaśniła mi coś więcej. Zupełnie nie pamiętam, co wtedy powiedziałem. Nie pamiętam też, jak się poczułem. W miejscu, gdzie powinno być tak wiele wspomnień, jest pustka. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak bolesna musiała być dla mnie ta wiadomość, skoro zupełnie wymazałem tę chwilę z umysłu.\nAle wiem na pewno, że rana spowodowana przez śmierć taty… przez śmierć Garry’ego… była tak głęboka, że zmieniła we mnie wszystko.\nNawet dzisiaj moja mama płacze, kiedy rozmawiamy o śmierci Garry’ego. Mówi, że dwudziestominutowa jazda karetką zmieniła całe nasze życie. Ma rację, ale również się myli. Wystarczą minuty, żeby życie zmieniło się w chaos, ale moje przepełnione żalem serce zostało rozdarte na strzępy przez pięć słów.\nNikomu się nie zwierzałem z tego sekretu. Przez rok czy dwa po tym, jak poznałem prawdę o sobie, wstydziłem się swojej przeszłości. Byłem nie tylko jedynym dzieckiem, które nie miało w domu taty, ale również jedynym znanym mi dzieckiem samotnego rodzica. Strumień gości, który przelewał się przez nasz dom po pogrzebie, już dawno ustał. Oszczędności topniały i mama musiała poszukać pracy. Gdy była w domu, całymi godzinami sprzątała i słuchała piosenek Lionela Richiego. Nastawiała bardzo głośno stereo w nieskazitelnie wysprzątanej jadalni.\nMiałem wrażenie, że każdy z moich przyjaciół ma idealną rodzinę, a ponieważ wszyscy chodzili do kościoła, ja też zacząłem z nimi chodzić. Chciałem być taki jak oni. Podobało mi się też to, że po mszy mogłem wziąć kilka ciastek. Kazania za bardzo mi nie przeszkadzały, czasami nawet czułem się po nich lepiej. Ale to, jak ludzie się do mnie odnosili, szczególnie kiedy po mszy krążyłem w pobliżu stołu, jasno mi pokazało, że patrzą na mnie inaczej niż na pozostałe dzieci. Słyszałem ich szepty za plecami, a gdy się odwracałem, szybko milkli i uśmiechali się fałszywie.\nMama zaczęła odbierać dziwne telefony. Wkradałem się do korytarza i patrzyłem na nią. Stała przygarbiona, zwrócona twarzą do ściany. Odpowiadała krótko i szybko kończyła rozmowę. Czasami, gdy się odwróciła, dostrzegała mnie i powtarzała najnowsze plotki o nas krążące po mieście.\nWkrótce sam również się z nimi zetknąłem. Pewnego niedzielnego popołudnia poszedłem odwiedzić kolegę. Zobaczyłem jego rower na trawniku przed domem, więc wiedziałem, że jest w środku. Ale jego mama powiedziała, że nie może wyjść się pobawić.\n– Nie możesz się spotykać z Bradleyem – oznajmiła i zamknęła przede mną siatkowe drzwi.\n– Dlaczego, pani Firth?\n– Masz na niego zły wpływ, Dion. Nie chcemy, żebyś tu przychodził.\nOdszedłem załamany. Nie piłem, nie przeklinałem, nie sprawiałem kłopotów w szkole ani nie miałem zatargów z policją. No dobrze, może jadłem za dużo ciastek w kościele, ale poza tym zawsze byłem grzeczny i starałem się być dla wszystkich miły.\nMogło jej chodzić tylko o jedno.\nWtedy nie potrafiłem tego nazwać, ale szybko narastała we mnie niechęć do ludzi, przy których czułem się wykluczony. Gdy miałem czternaście lat, doskonale już wiedziałem, gdzie jest moje miejsce w życiu. Na uboczu.\nNa briefingu poświęconym bezpieczeństwu jak zawsze siedziałem z boku. Wyścig organizowała grupa, z którą jeszcze nigdy nie biegłem, ale byłem już na wielu takich spotkaniach i wiedziałem, czego można się spodziewać.\nNajwiększe zagrożenie dla wszystkich uczestników wieloetapowych ultramaratonów odbywających się w pustynnych warunkach pojawia się wtedy, kiedy wyczerpanie upałem, czyli standardowe odwodnienie, skurcze, zawroty głowy i galopujący puls, przechodzi w udar słoneczny. Potem pojawiają się bardziej drastyczne symptomy: dezorientacja, zagubienie i drgawki. Ty sam nie wiesz, co się dzieje, nie odbierasz tych sygnałów, i dlatego kończysz zwinięty w kłębek w rowie albo podejmujesz złe decyzje akurat w chwili, kiedy powinieneś zejść ze słońca, uzupełnić sole oraz płyny i drastycznie obniżyć temperaturę ciała. Jeśli tego nie zrobisz, możesz zapaść w śpiączkę i umrzeć.\nOrganizatorzy wyścigu powiedzieli, że każdy, na kogo padnie podejrzenie, że znalazł się na skraju wyczerpania upałem, zostanie natychmiast zabrany z trasy. Nie powiedzieli natomiast, że sześć lat wcześniej jeden z uczestników tego właśnie biegu zmarł na udar.\nMikrofon przekazano Amerykance, w której rozpoznałem inicjatorkę biegu.\n– W tym roku mamy wspaniałych uczestników, w tym jedynego w swoim rodzaju Tommy’ego Chena.\nSetka zgromadzonych biegaczy wybuchnęła aplauzem i wszyscy skupili wzrok na młodym Tajwańczyku. Ekipa filmowa, którą przywiózł ze sobą, nagrywała tę chwilę.\nSłuchałem długich wywodów o tym, że Tommy wygra ten bieg, a także o jego dotychczasowych wspaniałych wynikach. Doskonale wiedziałem, że jest jednym z najlepszych biegaczy, prawdziwą supergwiazdą wieloetapowych maratonów, i że trudno będzie z nim wygrać.\nPrzed wyjazdem ze Szkocji dostałem od organizatorów mejla z listą dziesięciu biegaczy, po których spodziewali się najlepszych wyników. O mnie w ogóle nie wspomnieli, choć w przeszłości wygrywałem z niektórymi osobami z tej listy. Trochę mnie to zirytowało, ale nie dlatego, że nadepnęli mi na ego. Nie mieli powodów oczekiwać ode mnie dobrego wyniku. Po raz ostatni biegłem osiem miesięcy wcześniej w Kambodży w wyścigu na dystansie dwustu dwunastu kilometrów, a potem popadłem w zapomnienie, więc nie mogłem ich winić, że nie zwrócili uwagi na moje nazwisko.\nByłem zirytowany na siebie. Zacząłem biegać zaledwie trzy lata wcześniej, a ponieważ zająłem się tym tak późno, miałem niewiele czasu, żeby dowieść swojej wartości. Poświęcenie ośmiu miesięcy na rekonwalescencję wydawało się stratą cennego czasu.\nPrzed briefingiem mieliśmy kontrolę ekwipunku. Sprawdzano, czy każdy z nas ma w plecaku to, co niezbędne do przetrwania. Podczas zawodów dźwigamy ubranie, ekwipunek do spania i zapas jedzenia na cały sześcioetapowy bieg trwający przez tydzień, i oczywiście wielkie znaczenie ma to, by plecak był jak najlżejszy. Dla mnie oznacza to, że nie zmieniam ubrań, nie zabieram maty do spania, żadnych książek ani smartfona, żeby mieć się czym zająć po zakończeniu etapu. Mam ze sobą tylko śpiwór, jeden zestaw ubrań i absolutne minimum żywnościowe. Moja norma wynosi dwa tysiące kalorii dziennie, chociaż wiem, że spalam około pięciu tysięcy. Kiedy wracam do domu, wyglądam jak śmierć na urlopie, ale lżejszy plecak jest tego wart.\nPotem wsadzono nas do autobusów i po kilku godzinach jazdy znaleźliśmy się na miejscu startu. Rozmawiałem trochę z facetem, który zajął fotel obok mnie, ale przez większą część drogi milczałem, próbując odciąć się od siedzących za mną trzech chłopaków z Makau, którzy przez całą drogę śmiali się i głośno rozmawiali. Kilka razy odwróciłem się do nich z lekkim uśmiechem, mając nadzieję, że zrozumieją tę subtelną wskazówkę i zamkną się, ale tylko przyjaźnie kiwali głowami i impreza trwała nadal. Nim dojechaliśmy na miejsce, miałem już tego dość. Liczyłem na to, że gdy wysiądziemy, znajdę jakieś ciche i spokojne miejsce, gdzie będę mógł mentalnie przygotować się do biegu.\nMiejscowi zorganizowali piękny spektakl z regionalnymi tańcami i pokazami jazdy konnej. Odbył się nawet pokaz gry, która przypominała polo, ale używano do niej martwej owcy. Wymknąłem się, żeby poszukać namiotu, w którym miałem spać, i zająć sobie miejsce. Na większości wieloetapowych biegów śpi się w tym samym towarzystwie przez cały wyścig. Nigdy nie wiadomo, na kogo się trafi, ale można się postarać, by nie dostać jakiegoś okropnego miejsca.\nStałem w starym wojskowym namiocie z demobilu i zastanawiałem się, gdzie się ulokować. Nigdy nie lubiłem spać przy wejściu, bo tam wieje. Na końcu namiotu często też jest dość zimno. Postanowiłem zaryzykować i zająłem miejsce pośrodku. Miałem nadzieję, że moi sąsiedzi nie będą chrapać ani marudzić i pozwolą mi spokojnie spać.\nPo raz ostatni przejrzałem ekwipunek, a potem pojawiło się pierwszych trzech towarzyszy. Wyglądali dość sensownie i wybrali sobie miejsca bez zbędnego zamieszania. Załamałem się, kiedy usłyszałem głośny śmiech. Podniosłem głowę i zobaczyłem, że do namiotu wchodzi tych trzech z Makau.\nChoć było lato, po zachodzie słońca robiło się znacznie chłodniej. Miejscowy burmistrz wygłosił mowę, z której nic nie zrozumiałem, ale przez pewien czas patrzyłem na piękne mongolskie tańce i wyścigi na koniach. Niektórzy uczestnicy biegu siedzieli w pobliżu i jedli kolację, a ja przechadzałem się dokoła. Popatrzyłem trochę na ekipę filmową Tommy’ego Chena, a potem zacząłem się zbierać do namiotu. Kiedy ludzie zaczynają wypytywać się nawzajem, w jakich butach biegną, ile ważą ich plecaki i czy mają jakieś dodatkowe zapasy, dla mnie jest to sygnał, żeby się wynosić.\nWłączanie się w takie rozmowy na dzień przed startem nie jest dobrym pomysłem, bo gdy spotkasz kogoś, kto robi coś inaczej, zaczynasz wątpić w siebie.\nSpojrzałem na zegarek. Było wpół do siódmej, czyli pora coś zjeść. Choć trudno się czeka, gdy człowiek jest zdenerwowany, a wokół panuje mrok, zawsze pilnuję, żeby w dzień wyścigu jeść o odpowiedniej porze. Gdy zje się za wcześnie, ciało spali wszystkie kalorie jeszcze przed początkiem biegu.\nWyjąłem zapasy, wsunąłem się do śpiwora i jadłem w milczeniu.\nPotem postarałem się zasnąć, zanim pozostali wrócili do namiotu.\nTytuł oryginału: Finding Gobi\nPierwsze wydanie: Published in Nashville, Tennessee, by Publishing Group, an imprint of Thomas Nelson\nProjekt okładki: HarperCollins Publishers Ltd, 2017\nZdjęcie na okładce: Jasper James, Jasper James Photography\n© 2017 by Dion Leonard


Panujące trendy żywności wynikają z chęci zdrowego odżywiania, wzrostu świadomości konsumentów, a co za tym idzie - wymuszają konkurencje na rynku żywnościowym. Coraz bardziej powszechna staje się redukcja etykiety - więcej żywności wolnej od syntetycznych dodatków, głównie konserwantów oraz żywność o obniżonej zawartości soli i tłuszczu [Cerkowniak i Kostecki, 2011]. Wartość odżywcza i walory prozdrowotne żywności, świadomość zależności pomiędzy sposobem odżywiania się a występowaniem przewlekłych chorób, stają się coraz ważniejsze dla współczesnego konsumenta. Wpływają one na jego preferencje i wymagania wobec produktów spożywczych - w tym mięsa i wyrobów mięsnych [Stadnik, 2016]. Skutkuje to zastępowaniem składników produktów mięsnych, które konsumentom kojarzą się z czymś niezdrowym czy sztucznym, substancjami biologicznie aktywnymi [Arihara, 2006; Zhang i in., 2010]. W ostatnim czasie, jedną z idei przemysłu mięsnego jest obniżenie ilości azota więcej » Czytaj za darmo! »\nZ okazji tak pięknego jubileuszu dziękujemy, że tak ogromną część życia poświęcił Pan nauce. Dziękujemy za umiejętność twórczej i zgodnej współpracy oraz życzymy Panu Profesorowi wszelkiej pomyślności oraz dalszego rozwoju naukowego.Profesor Henryk Lis urodził się 27 kwietnia 1932 roku w Klementowicach. W 1951 r., po otrzymaniu świadectwa dojrzałości, podjął studia na Wydziale Weterynaryjnym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, a sześć lat później uzyskał dyplom lekarza weterynarii. 1 stycznia 1957 r. został zatrudniony w Zakładzie Wirusologii Instytutu W więcej » Czytaj za darmo! »\nJózef Konarczak ponownie prezesem Ogólnopolskiego Cechu Rzeźników, Wędliniarzy i Kucharzy Walne zgromadzenie członków Ogólnopolskiego Cechu Rzeźników, Wędliniarzy i Kucharzy w dniu 8 marca 2017 r. wybrało nowe władze. Prezesem pozostał Józef Konarczak, do zarządu weszli także Hieronim Jurga, Gerard Szajek, Krzysztof Mielczarek, Stefan Pielech, Sławomir Tomaszewski oraz Roman Markowski.Grupa GOBARTO z zyskiem 24,7 mln zł netto w 2016 r. W 2016 r. grupa GOBARTO odnotowała ponad 60% wzrost zysku netto w stosunku do 2015 r., wypracowując 24,7 mln zł zysku netto, przy przychodach w wysokości 1,45 mld zł. Zysk operacyjny grupy wyniósł 35,4 mln zł, a zysk EBITDA (zysk operacyjny powiększony o amortyzację) 5 więcej » Czytaj za darmo! »\n"Na kolację biznesową chodzimy po to, żeby budować relacje, a nie po to, żeby załatwiać interesy" - podkreśla Wojciech S. Wocław, popularyzator wiedzy z zakresu savoir-vivre’u i etykiety w biznesie. "Nie ma tutaj miejsca na nadmierny luz i na to, by przy stole łamać zasady - warto starać się zachowywać wzorowo" - dodaje."Gospodarka Mięsna": Z jakimi pytaniami przychodzą do pana klienci, którzy mają wziąć udział w kolacji biznesowej? Co jest dla nich najbardziej stresujące? Wojciech S. Wocław: Kiedyś otrzymałem wiadomość od jednego z czytelników mojego bloga, który napisał, że idzie na swoją pierwszą w życiu kolację biznesową i zapytał, o czym ma pamiętać. Należy bezwzględnie przestrzegać wszys więcej » Czytaj za darmo! »\nSystem Jakości Wieprzowiny PQS (Pork Quality System) jest nowoczesnym, kompleksowym i zintegrowanym sposobem produkcji certyfikowanego mięsa wieprzowego o wysokiej jakości, uznanym przez ministra rolnictwa za krajowy system jakości żywności. Proces produkcji w łańcuchu "od pola do stołu" został tak zaprojektowany, aby jakość mięsa była budowana na każdym etapie produkcji, w sposób naturalny, bez wspomagania substancjami chemicznymi, z dbałością o dobrostan zwierząt i środowisko naturalne.Zaangażowani w produkcję rolnicy dbają nie tylko o właściwy dobór ras, odpowiednie żywienie i dobrostan zwierząt, ale muszą udokumentować krajowe pochodzenie świń. Ścieżka śledzen więcej » Czytaj za darmo! »\nJuż w latach 50. i 60. psycholog Frederick Herzberg prowadził badania dotyczące motywowania pracowników. Odkrył, że inne czynniki motywują ludzi do pracy i przynoszą im satysfakcję, a zupełnie inne sprawiają, że są z niej niezadowoleni. Gdyby zapytać pracowników, dlaczego są niezadowoleni, opowiedzieliby o irytującym szefie, niskim wynagrodzeniu, nieprzyjaznym miejscu pracy. Ludzi motywuje ciekawa praca, wyzwania oraz rosnąca z czasem odpowiedzialność – czynniki te zaspokajają głęboko zakorzenione ludzkie potrzeby: rozwoju i osiągnięć. Jest kilka zasad, które współcześnie eksperci częściej od motywacji podają je jako niezbędne, aby podnieść zaangażowanie pracowników.Wysoko ustawiaj poprzeczkę doskonałości W dobrze zarządzanych firmach toleruje się indywidualność, jednocześnie bezwzględnie wymuszając pewne normy. więcej » Czytaj za darmo! »


Inwestycje,biznes,akcje,papiery wartościowe,firmy na sprzedaż,giełda,wyposażenie sieci firmowych Ogłoszenia 1861 do 1880 z 8705\nOgłoszenia 1861 do 1880 z 8705\n545gf445 oferta pożyczka Whatsapp: +33756842511\nGftyyt54325 Mogę Ci udzielić pożyczki w wysokości od 1000 € do 1.000.000 € z oprocentowaniem 2,5% aby spłacić długi, kup samochód, aby zbudować swój dom, opłacaj swoje rachunki, by zacząć nowy; pożyczka hipoteczna, tutaj jest mój e-mail: group.service.investissement@hotmail.com Whatsapp: +33756842511\n545445FF oferta pożyczka Whatsapp: +33756842511\n5678JH90 Mogę Ci udzielić pożyczki w wysokości od 1000 € do 1.000.000 € z oprocentowaniem 2,5% aby spłacić długi, kup samochód, aby zbudować swój dom, opłacaj swoje rachunki, by zacząć nowy; pożyczka hipoteczna, tutaj jest mój e-mail: group.service.investissement@hotmail.com Whatsapp: +33756842511\n545445 oferta pożyczka Whatsapp: +33756842511\n567890 Mogę Ci udzielić pożyczki w wysokości od 1000 € do 1.000.000 € z oprocentowaniem 2,5% aby spłacić długi, kup samochód, aby zbudować swój dom, opłacaj swoje rachunki, by zacząć nowy; pożyczka hipoteczna, tutaj jest mój e-mail: group.service.investissement@hotmail.com Whatsapp: +33756842511\nNawiążę współpracę z pośrednikiem finansowym od kredytów fir\nPoszukuje osób do współpracy a konkretnie pośredników finansowych specjalizujących się w kredytach firmowych. Pracuje dla instytucji finansowej która finansuje przedsiębiorców z własnych środków. Można otrzymać pożyczkę od kwoty 5 000zł do nawet 500 000zł na zupełnie dowolny cel. Finansujemy przedsiębiorców na karcie podatkowej czy ryczałcie. Pracujemy głównie na przychodzie z firmy a jedynym dokumentem finansowym (w przypadku jednoosobowych działalności ... więcej »\nBanery reklamowe, druk banerów i montaż\nWszystkie firmy poszukujące szybkiego i taniego sposobu na reklamę zewnętrzną swojej firmy zapraszamy do skorzystania z usług druku i montażu banerów reklamowych. W naszej ofercie znajdują się wszystkie najpopularniejsze rodzaje materiałów do druku banerów - baner winylowy, baner frontlit, backlit, canvas. Drukujemy na materiałach banerowych od grubości 410g ... więcej »\nZabezpieczenie terenu wysypiska siatką ochronną wykonaną precyzyjnie z najlepszych materiałów zapewnia skuteczną ochronę przed przemieszczaniem się lekkich odpadów komunalnych poza teren wysypiska. Asekuracyjna siatka polipropylenowa charakteryzuje się wysoką wytrzymałością, odpornością oraz brakiem podatności na czynniki atmosferyczne. https://fulo.pl/42-siatki-przemyslowe-siatki-na-kontenery-i-przyczepki-siatki-na-regaly-magazynowe-siatki-na ... więcej »


Nowe przepisy dotyczące organizatorów imprez turystycznych wprowadziły sporo zmian. Wielu przedsiębiorców, którzy dotychczas nie musieli ubiegać się o wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, teraz musi to zrobić.\nUstawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych zobowiązuje do uzyskania wpisu do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych podmioty dotychczas do tego niezobowiązane, niebędące przedsiębiorcami. Mogą to być organizacje pozarządowe prowadzące działalność odpłatną, jeśli organizują imprezy turystyczne w rozumieniu ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (dalej: ustawa). Tak więc nowa ustawa nie dotyczy tylko dużych biur podróży z siecią punktów, ale wszystkich sprzedawców wycieczek, także tych funkcjonujących wyłącznie jako serwis internetowy. Nowymi przepisami objęta zostanie także linia lotnicza, która obok lotu sprzeda podróżnym nocleg. A jeśli agent turystyczny oprócz oferowania produktów innych firm włączy do swojej oferty dodatkowe usługi, jak np. wycieczki fakultatywne czy transfery – również będzie traktowany jak przedsiębiorca turystyczny. Tak więc ustawa dotyczy wszystkich typów wyjazdów, które: • trwają co najmniej 24 godziny, • obejmują co najmniej jeden nocleg i • są zorganizowane w celu osiągania zysków. Nowa ustawa nie obejmuje zatem takich wyjazdów, jak zielone szkoły, pielgrzymki, wyjazdy służbowe czy obozy harcerskie (pod warunkiem, że organizowane są okazjonalnie, dla ograniczonej liczby osób i w celach niezarobkowych). Dotyczyć będzie to także wyjazdów organizowanych przez stowarzyszenia dla swoich członków czy przez kluby sportowe, trwających dłużej niż 24 godziny, obejmujących przewóz i zakwaterowanie w razie spełnienia trzech warunków wymienionych wyżej w nawiasie. Ustawy nie stosuje się również do imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych nabywanych na podstawie umowy generalnej o organizowanie podróży służbowej oraz do imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych trwających krócej niż 24 godziny (chyba że obejmują nocleg).\nCo oznacza „okazjonalnie”\nAni ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, ani dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych (dalej: dyrektywa) nie definiuje pojęcia „okazjonalnie”. Podpowiedź może dać tu jeden z motywów do preambuły dyrektywy, na podstawie którego można wnioskować, że...\nWydanie: 12/2018, PRAWO


Oscar dla "Spotlight": sprytna agitka - Kosciol.pl\nOscar dla "Spotlight": sprytna agitka\nMarcin Stanowiec pią, 8 kwi 2016, 09:02:12 Odsłon 1,846\nSchematyczny i przewidywalny obraz Toma McCarthy'ego jest średniej klasy dziełem propagandy społecznej. Magicy z Hollywood upiekli tą produkcją kilka pieczeni na jednym ogniu: odwrócili uwagę od swoich brudów i utrwalili mit dziennikarskiej niezależności.\nZnawcy kinematografii zgodnie przyznają: "Spotlight" nie jest wybitnym kinem artystycznym nieoglądającym się na politykę. Został zrealizowany na zamówienie, dlatego niemożliwe było, aby sięgnął po coś naprawdę wartościowego w klimacie artystycznej wolności.\nKino amerykańskie dosyć nerwowo poszukuje tożsamości – wyjaśniał tę sytuację gość Polskiego Radia Tomasz Jopkiewicz. – Triumfowały filmy dość przeciętne. Kilkanaście lat temu podobne produkcje byłyby jednymi z wielu średnich obrazów. Teraz zaś to właśnie takie filmy robi się specjalnie na Oscary – tłumaczył.\nCzytaj więcej: Hollywood nie wie, czym jest? Oscary i kryzys kina http://www.polskieradio.pl/8/3664/Artykul/1590551,Hollywood-nie-wie-czym-jest-Oscary-i-kryzys-kina\nCzyta więcej: Oscary 2016 w Onecie http://vod.pl/publicystyka/oscary-2016/h7s0qh#02`\nTemat, którego nie udźwignął hollywoodzki obraz, jest już tak wyeksploatowany, że opinia publiczna czuje jego przesyt. Zapewne można było go reanimować, ale nie przy tym scenariuszu i przy tej reżyserii, których konstrukcja oraz tempo są nierówne i kiczowato błyszczące. Tytułowy laureat najbardziej prestiżowej nagrody filmowej nie jest nawet sprawnym kinem. Autorzy produkcji zaganiają aktorów i fabułę w ślepe uliczki, z których i treść, i gra aktorska nie potrafią wybrnąć. - "Choć historia przedstawiona w filmie Toma McCarthy'ego była niegdyś interesująca, cały film jest bardzo statyczny, dość nijaki wizualnie, pozbawiony wartkości, a główne postaci nie są dostatecznie dogłębnie przedstawione. Pozostawia tym samym ogromne wrażenie niedosytu i trudno nie odnieść wrażenia, że gdyby nie kontrowersyjny główny wątek, obraz nie mógłby liczyć na żadne nagrody" - pisano o bostońskiej historii.\nNaturalnie reżyser i scenarzysta stawiają przed sobą wzorce z wielkich i udanych ekranizacji "śledczych". Coś ich jednak uwiera i odbiera czynnościom twórczym spontaniczność. Żeby to "coś" zarejestrować należy przekierować uwagę na problemy trapiące przemysł rozrywkowy, któremu stawia się poważne zarzuty rasizmu i szowinizmu.\nNajzręczniejsza w świecie machina propagandowa, której nic do tej pory nie dorównało, gdy chodzi o dyktowanie ludziom, co mają myśleć, jak żyć i zachowywać się, ten sam Hollywood, który wniósł gejowski sztandar równości w gmach prawa federalnego i z maniakalnym uporem przepuszczał każdy scenariusz przez gęsty filtr politycznej poprawności, o wszelkich cechach twardej cenzury, został oskarżony przez Afroamerykanów o dyskryminację, a przez aktorki o mizoginizm, sutenerstwo i molestowanie. - Nie ma innej drogi do karirery w tym piekiełku jak łóżko - żaliły się w licznych publikacjach wysoko postawione w popkulturowej hierarchii gwiazdy. Krytycy z Akademii Filmowej czuli na plecach dyszenie wybitnego komika, Billego Crosbyego, potępionego za przestępstwa gwałtu na współpracownicach.\nZnikoma liczba akademików to kobiety a wieloetniczność Ameryki nie ma prawie w ogóle odzwierciedlenia w 6000-tysięcznym do bólu homogenicznym gremium. Ta część zarzutów brykających Afroamerykanów ujrzała światło dzienne. Drugą ich partię wycofano z dyskursu publicznego.\nNie pierwszy raz pobratymcy Martina Luthera Kinga - którym "wolno więcej", niż klasie anglosaskiej, bo trudno przykładać miarę "political corectness" do potomków niewolników - kierowali pretensje konkretnie do amerykańskich Żydów, założycieli i właścicieli fabryki snów. Społecznym egozimem, ich zdaniem, jest bardziej niż kolor skóry akademików, niedoreprezentowanie tematyki heterogenicznej Ameryki w wychodzących co roku nowych produkcjach. – Narcystyczny konglomerat przedstawia głównie żydowski punkt widzenia a "czarni" są negatywnymi charakterami albo w ogóle ich nie ma – mruczał Twitter i Facebook tuż przed słynną galą. Waszyngton pamięta marsz rozsierdzonych "murzynów" po huraganie Katrina w Luizjanie. Wstrząsnął on elitami, ponieważ oskarżenia o nierówne traktowanie poszkodowanych przez kataklizm było wyartykułowane wyjątkowo otwarcie, nawet jak na warunki amerykańskie. Nie wolno więc było lekceważyć wylewającej się z internetu kolejnej kontestacji.\nDo zderzenia z opinią publiczną, wyczekującą na jakąś reakcję hollywoodzkiej arystokracji, delegowano prowadzącego 88. galę rozdania Oscarów Chrisa Rocka, który pouczył w jej imieniu Afroamerykanów, gdzie jest ich miejsce i co zawdzięczają temu establishmentowi, przeciwko któremu się buntują. Tej samej treści nauczkę dostali zresztą w przeszłości tacy tytani aktorstwa jak Marlon Brando, Gary Oldman, Mel Gibson. Mówiono im bez ogródek: "jecie z naszej ręki" i pomawiano o antysemityzm.\nCzytaj więcej: Zmartwychwstanie w cieniu pedofilii\nSpece od kultury masowej nie omieszkali wychwycić, że cięty język i ostre dowcipy komentujące kontrowersje wokół "białych Oscarów", na gali ich rozdania w Dolby Theatre ewidentnie były zaaranżowane przez agencje pijarowskie, które producenci widowiska wynajęli dla zagaszenia powstałego kryzysu.\nW ten kontekst - jako element peeru polewającego wodą wielki hollywoodzki pożar - włączony został Oscar dla filmu o degrengoladzie innej niż panująca w amerykańskich wytwórniach filmowych.\nPrzedstawienie śledztwa nagrodzonych Pulitzerem dziennikarzy "Boston Globe", którzy dotarli do szokujących informacji na temat konsekwentnie tuszowanej siatki pedofilskiej w Kościele katolickim, nie jest już samym odsmażeniem mocno nieświeżego kotleta. Byłoby to "półbiedą". Adaptacja historii z 2002 roku nawet dla niewprawnego oka jest równie nieautentyczna co hollywoodzkie narracje bliskowschodniego konfliktu nieuwzględniające złowieszczej metodyki skłócania arabskiego świata przez Mossad i CIA albo prześmiewcza opowieść o Kadafim, którego mniej więcej w czasie premiery "komedii" Sashy Cohena, brutalnie zlikwidowano a jego kraj rozparcelowano między zachodnie koncerny naftowe. Może dlatego w obsadzie "Spotlightu" nie znalazł się Matt Damon i paru innych utalentowanych gwiazdorów kuszonych politpoprawną karierą ("W Hollywood im więcej najeżdżasz na Kościół, tym więcej ról ci oferują"), którzy stanowczo odmówili uczestnictwa w żenującym przedsięwzięciu.\nTrudno uwierzyć - po krachu wiarygodności dziennikarskiej wywołanym udziałem domów medialnych w praktykach spekulacyjnych banków czy inwigilacyjnych rządu USA - że jakiekolwiek śledztwo dziennikarskie jest spontanicznym wymysłem grupy zapaleńców. Media są władzą a każda władza ma swoje cele. Za bostońskim magazynem - cynglem stały określone grupy interesu, które pociągnęły za spust i zrujnowały organizację kościelną; raz bo jej autorytet był im niewygodny. Dwa, bo Kościół był bogaty i w przeciwieństwie do wielu innych instytucji, ponoszących jeszcze większą odpowiedzialność za zaniedbania narosłe wokół seksualnego bezpieczeństwa młodzieży, posiadał na tyle wymierne dobra, że można je było bezczelnie zaanektować. Ofiarą pazernych prawników grających na dwa fronty - w filmie fałszywie przedstawianych jako przyjaciele Kościoła, a w rzeczywistości żerujących na naiwności jego przedstawicieli - padały całe, pociągane do zbiorowej odpowiedzialności parafie, których zlikwidowano kilkaset w wyniku żądań finansowych nie ofiar, ale kancelarii prawniczych przywłaszczających wywalczone odszkodowania.\n"Spotlight" pieczętuje kreowane umyślnie błędne przekonania o tym, że najliczniejszą, najbardziej wstrząsającą pod względem sposobu działania i najuporczywiej krytą grupą pedofilską są księża katoliccy. Ani jedno z tych twierdzeń nie jest prawdą.\nŻadna z amerykańskich instytucji zaufania publicznego nie zdała egzaminu w świetle dzisiejszych wymagań a świadomość krzywdzenia dzieci przez ohydną praktykę korporacyjnej solidarności ze sprawcami wzrastała u decydentów z wszystkich konfraterni zawodowych wraz z doprecyzowaniem klinicznego opisu mechanizmów traumy seksualnej. Może najwolniej swoją mentalność transformowali psychiatrzy i psycholodzy, wśród których statystyka incydentów pedofilskich biła rekordy. Jeden z świeckich dyrektorów szkół, kierujący nowojorską placówką edukacyjną w latach 70. z rozbrajaącą szczerością wyznawał: nigdy do głowy, by mi nie przyszło, że można to robić z dzieckiem, dlatego myślałem, że uczniowie fałszywie oskarżają mojego wuefistę.\nCzytaj więcej: Raporty o pedofilii przeczą stereotypom\nManipulując danymi (statystyki cofano nawet do lat 30. ubiegłego wieku; pod molestowanie seksualne podciągano przemoc psychiczną) prasa kreśliła fatalistyczny wizerunek katolicyzmu, którego obsesyjne obchodzenie się z seksualnością miałoby prowadzić do najgorszych z możliwych patologii. Odseparowano takie istotne socjologiczne zmienne jak kontekst kulturowy (kary cielesne były na porządku dziennym), wpływ rewolucji seksualnej i rozluźnienia obyczajów, mechanizmy grupowe (solidarność korporacyjna).\nKoncentracja na pedofilii w Kościele katolickim jest o tyle nieuczciwa, że ilość takich wydarzeń przypadająca na policjantów, nauczycieli czy pastorów protestanckich jest wielokrotnie wyższa. Wykroczenia seksualne odnotowuje się dużo częściej w środowiskach liberalnych obyczajowo niż konserwatywnych a statystycznie najczęściej odpowiadają za nią krewni. Trudną prawdą jest, że odstek pedofilów jest w społeczeństwie stały a poziom reakcji na ich czyny zależy od poziomu wyedukowania. Pedofile lgną do zawodów, w kórych mieliby styczność z dziećmi.\nNie jest prawdą, że personel katolicki reagował gorzej w realiach bardzo słabej orientacji w problemie. W holenderskich katolickich placówkach opiekuńczych dochodziło do molestowania w liczbie mniejszej o połowę, niż w państwowych miejscach opieki nad dziećmi. W przypadku społeczności katolickiej analiza specjalnej, królewskiej komisji sięgała lat 50. XX wieku. 23 proc. dzieci umieszczonych w państwowych placówkach opiekuńczych padło ofiarą wykorzystywania seksualnego w porównaniu do 10 proc., które były pod opieką Kościoła.\nPodobnym porównaniom poświęca jeden z rozdziałów swojej książki Philipp Jenkins. Monografia wydana przez wydawnictwo oksfordzkie jest najbardziej rzetelnym obok raportu episkopatu amerykańskiego opracowaniem o molestowaniu przez duchownych.\nKościół rzymskokatolicki jako jedyna instytucja w Stanach zjednoczonych przeszedł dogłębną metamorfozę w zakresie walki z pedofilią, dzięki czemu niezależne ośrodki audytu sytuują pracę duchownych katolickich z nastolatkami na szczytach skal bezpieczeństwa.\nPozytywne ewaluacje Kościoła nie muszą epatować w twórczości filmowej, ale aspirująca do rzetelności dokumentu produkcja nie powinna od nich abstrahować, bo inaczej będzie słusznie postrzegana jako narzędzie agitacji antykościelnej. Choć tę łatkę nikt z katolickich środowisk opiniotwórczych ekranizacji nie przyklejał.\n"Spotlight" zyskał zaskakująco pozytywną - na tle "świeckiej" krytyki filmowej - ocenę w recenzjach katolickich wydawnictw. W zachwytach rozpływał się nad nim min. watykański dziennik L'Osservatore Romano. Kardynał Sean O'Malley z Bostonu nazwał obraz ważnym filmem, do powstania którego przyczynia się "tragedia przestępstw seksualnych popełnionych przez księży". Hierarcha, który jest przewodniczącym papieskiej komisji ds. ochrony małoletnich, wydał w tej sprawie oświadczenie, w którym min. stwierdzał: "media uświadomiły Kościołowi skalę przestępstw i grzechu popełnianego przez jego pracowników. (...) skalę szkód wyrządzonych ofiarom i ich rodzinom".\nPropagandowej proweniencji oscarowego dzieła doszukali się natomiast krytycy i widzowie, którzy wysunęli prosty wniosek: "Hollywood swoje gówno przesłania cudzym". - Może kiedyś powstanie zasługujący na Oscara scenariusz o demoralizacji szerzącej się w filmowym półświatku - dzielili się nadzieją co odważniejsi krytycy niemal feudalnych hollywoodzkich stosunków międzyludzkich.\nRaporty o pedofilii prz...\nOscar dla "Spotlight": sprytna agitka | 0 komentarzy


Z nożem na dostawcę pizzy - Echo Chorzowa - portal miejski, aktualności, informacje, wiadomości, prasa lokalna, niezależne media\nStrona główna » Z nożem na dostawcę pizzy\n2 października 2017\tWyłączone\tprzez Tomasz Breguła\nNieznany mężczyzna dzwoni i zamawia pizzę. Gdy dostawca przyjeżdża pod wskazany adres, okazuje się, że to pustostan, a po chwili… zostaje zaatakowany nożem. Brzmi jak początek scenariusza do amerykańskiego thrillera? To historia, która wydarzyła naprawdę! I to Chorzowie!\nPod koniec września, ok. godz. 15:00, do jednej z chorzowskich pizzerii zadzwonił młody mężczyzna i złożył zamówienie. Jak się później okazało, miało ono zostać dostarczone… do pustostanu. Kiedy dostawca pizzy był już na klatce schodowej i zaczął orientować się w sytuacji, został zaatakowany nożem. Na szczęście wyszedł cało z opresji.\n– Gdy tylko mężczyzna zawiadomił o zdarzeniu policję, do akcji wkroczyli kryminalni. Dzięki zabezpieczonym śladom oraz zapisom monitoringu, zaledwie kilka dni później namierzono i zatrzymano „amatora pizzy”. 18-letni mieszkaniec Chorzowa usłyszał już zarzuty – informuje chorzowska komenda.\nNa wniosek śledczych i prokuratora, chorzowski sąd aresztował nożownika. Za rozbój z użyciem niebezpiecznego narzędzia grozi mu teraz nawet 12-letni pobyt w więzieniu.\nTagiatak nożem Chorzów dostawca pizzy komenda kronika kryminalna pizzeria pustostan thriller zamówienie zatrzymanie


przez monjik » Wt 14 wrz, 2004 19:04\nProszę o "podrzucenie" jakiś pomysłów na kaszę jaglaną dla prawie rocznego dziecka. Zupełnie nie wiem co można z tego ugotować ? Z góry dziękuję.\nMonika + Zosia (15.10.2003)\nDołączył(a): Wt 14 wrz, 2004 19:01\nprzez Jolka » Wt 14 wrz, 2004 19:23\nJa z kaszy jaglanej gotuję krupnik .\nprzez Beata Bylina » Wt 14 wrz, 2004 22:38\nMożna ugotować na gęsto,tak jak inne kasze,ale mojej Kai nie smakuje,krupnikiem w/w zajada się[Pozostali domownicy również]\nprzez nelly23 » Śr 15 wrz, 2004 00:33\nJa wrzucam do krupniku i niekiedy do ogorkowej,poza tym Hubi lubi kadze jaglana z maslem lub jogurtem naturalnym\nNelly i synek bez diety:)\nDołączył(a): Wt 10 lut, 2004 12:35\nprzez agastaga » Śr 15 wrz, 2004 07:38\nPolecam gołąbki z kaszy jaglanej z mieskiem i szpinakiem. Pycha\nPoza tym można zmielić na sucho kaszę, zagotować ją na gęsto i po wystudzeniu potraktować jako bazę do racuchów (jajko, trochę oliwy, dodatki, aha trochę np. mąki kukurydzianej). Można zrobić racuchy na słodko (rodzynki, kawałki jabłek, posypane cukrem pudrem lub na słono-ostro np. z kawałkami kiełbaski, papryką czy tartym żółtym serem.\nDołączył(a): So 29 maja, 2004 22:27\nprzez monjik » Cz 16 wrz, 2004 00:05\nDzięki za przepisy, a jak długo gotuje się taką kaszę?\nprzez Beata Bylina » Cz 16 wrz, 2004 00:51\n1 szklanka kaszy,namoczyć w 2 szklankach zimnej osolonej wody,dodać łyżeczkę tłuszczu[kto może, to masło].Gotować na małym ogniu tak jak ryż ok.18-20min.\nJak gotuję krupnik to kaszę wsypuję na początku,póżniej reszta[marchew,pietruszka,ziemniaki,pieprz,ziele ang,cebula,latem dodatkowo lubczyk]+sól!\nprzez Basia » Cz 16 wrz, 2004 14:40\nA ja ciepłą kaszę posypuję pokruszoną bryndzą. Ale to bardzo wytrawna potrawa, raczej nie dla dziecka, choć pyszna!\nDołączył(a): Cz 22 sty, 2004 15:04\nprzez Patka » So 09 lip, 2005 12:07\nto wstyd ale dopiero teraz odkryłam kasze jaglana i bardzo sie z tego cieszę\nBeata Bylina lecę robic krupnik :mrgreen: dziękuję\nprzez Joanna P. » Pt 04 sie, 2006 01:25\nKasza jaglana z dżemem:\n1 1/2 szkl. kaszy, 2 szkl. mleka, 1 łyżka margaryny, 3 łyżki cukru, cukier waniliowy Oetkera, sól, dżem owocowy\nOpłukaną kaszę zalać gotującym mlekiem, dodać margarynę, sól, ugotować na sypko.\nWyłożyć na półmisek, posypać cukrem i cukrem waniliowym. Udekorować dżemem.\nŁatwe, niezbyt pracochłonne.\nZapiekanka z kaszy jaglanej ze śliwkami:\n1 1/2 szkl. kaszy, 1 szkl. wody, 1 szkl. mleka, 2 łyżki margaryny, 1/2 szkl. cukru, 40 dag śliwek surowych lub mrożonych, cukier waniliowy bezgl., cynamon, sól.\nKaszę opłukać, zalać gorącym mlekiem z wodą. Dodać łyżkę tłuszczu i sól.gotować 25 min. aż kasza będziepółmiękka. Ze śliwek usunąć pestki, posypać śliwki cynamonem, cukrem waniliowym i połową cukru. Kaszę wymieszać z połową cukru i układać w wysmarowanej tłuszczem formie na przemian warstwę kaszy, śliwek itd. Wierzchnią warstwę powinna stanowić kasza. Ugnieść, skropić łyżką roztopionej margaryny. Zapiekać w gorącym piekarniku 30 minut.\nprzez edyta » Śr 09 sie, 2006 08:04\nKasza jaglana zapiekana z jabłkami z cynamonem, pycha. no i przede wszystkim krupnik (stały punkt w naszym jadłospisie).\nprzez vixi » Pt 18 sie, 2006 10:13\nedyta napisał(a): Kasza jaglana zapiekana z jabłkami z cynamonem, pycha. no i przede wszystkim krupnik\nrównież bardzo polubiłam bo dopiero od niedawna tak robię - ale przyznam że jednak jabłka zapiekane to wolę z ryżem\nprzez larry » Śr 06 wrz, 2006 17:51\nKasza jaglana. Właśnie. Ale - jaka? Ściągana specjalnie od producenta, który pisze na opakowaniu "Produkt bezglutenowy"?\nCzy też kasza jaglana, jak leci, z półki? Czy taka jest czysta? Czy też może zawierać domieszki (młyn) zabronionych zbóż?\nNp. taki producent "KUPIEC" - kasze i ryże, na jego pudełkach, proszę - niby kasza gryczana, niby ryż taki, siaki, długi, płatki - takie owakie - stoi jak byk: Produkt bezglutenowy.\nCo zatem z tą kaszą jaglaną, której w ofercie "Kupca" nie ma?\nStaram się uważać, bo kabran niedawno wybiła mi z głowy (i tak podejrzewałem) kupowanie mąki kukurydzianej, tej zwykłej, co w każdym sklepie leży.\nprzez kfiatek » Śr 06 wrz, 2006 18:23\nlarry napisał(a): Czy też kasza jaglana, jak leci, z półki? Czy taka jest czysta? Czy też może zawierać domieszki (młyn) zabronionych zbóż?\nW kaszy "jak leci, z półki" najprawdopodobniej będą domieszki innych ziaren - młyn, linie produkcyjne w zakładzie gdzie tę kaszę się pakuje.\n1) znaleźć kaszarnię, gdzie robią tylko dany rodzaj kaszy (raczej lokalne kaszarnie, i nie wiem, czy będzie taka, która tylko jaglaną robi, ale skoro kabran znalazła taką, co robi tylko gryczaną, to kto wie?)\n2) przebierać kaszę przed spożyciem. patrz np. ten wątek\nprzez kabran » Śr 06 wrz, 2006 18:25\nTo ja tylko dodam parę linków:\nhttp://forum.celiakia.pl/topics3/kasza- ... zyszczenia\n(w tym jednym jest ukrytych kilka innych).


pitbull, jaki sklep ? - Forum dla ludzi z klasą\nStrona główna > Firmy w Polsce > Stacjonarne sklepy > pitbull, jaki sklep ?\npitbull, jaki sklep ?\nBluza extreme hobby dostępna jest na różnych stronach internetowych. Jednak pożądane byłoby przejrzeć kilka ofert, bowiem mogą się różnić wzorem i fasonem.\nJeżeli chodzi o ubrania markowych producentów, zazwyczaj kupuje je na przeróżnych stronach internetowych. Dobrze jest mieć jeden sklep pitbull, który oferuje również produkty z innych firm.\nMarka venum jest tą, którą najbardziej lubię ze wszystkich. Tego typu produkty kupuje zawsze poprzez internet, wobec tego fajnie jest odszukać sklep z promocjami. Możesz popatrzeć kilka propozycji i wybrać to, co najbardziej Ci się podoba.\nJeżeli podoba Ci się bluza extreme hobby to zajrzyć na tę stronę internetową https://mmaxtreme.pl/13-bluzy i sprawdź ich oferty. Mają niezwykle super ceny, sklep jest dobrze wyposażony. odnajdziesz tam mnóstwo produktów cenionych producentów, wobec tego warto wejść na ich stronę.\nMi również wpadła w oko bluza extreme hobby. Dlatego z chęcią dowiem się, gdzie można ją zakupić. Fajnie, jak byście polecali sklepy, z których wy akurat korzystaliście.\nKurtki pitbull zakupisz w przeróżnych sklepach. Teraz niesłychanie wiele powstaje nowych sklepów z ubraniami znanych marek. Dobrze jest znaleźć jeden sklep, który ma wiele producentów. Wtedy za jednym zamachem możemy kupić ubrania i akcesoria treningowe.


Otrzymałem dzisiaj odpowiedź od Redaktora Naczelnego Pana Marka Twaróga na mój list w sprawie publikacji bulwersującego wywiadu z posłem Andrzejem Rozenkiem - Jerzy Polaczek\nOtrzymałem dzisiaj odpowiedź od Redaktora…\nPoniżej zamieszczam treść odpowiedzi:\nDziennik Zachodni od lat ma ambicje uważnego wsłuchiwania się w głosy Czytelników, moderowania debaty publicznej, ma ambicje rozumienia spraw naszej ziemi. Jestem przekonany, że popularność tytułu wynika właśnie z szacunk u wobec mądrości setek tysięcy ludzi, którzy sięgają po DZ w poczuciu przynależności do zbiorowości kierującej się uczciwym pojmowaniem tradycji, historii, naszej kultury. Staramy się dobrze odczytywać nastroje, podążać za nimi, tam gdzie uważamy to za rozumne, lub wskazywać mielizny, jeśli sprawy idą w złym kierunku.\nDziennik Zachodni – szczególnie w ostatnich latach – bardzo aktywnie włącza się w debatę publiczną, stając się jednym z najważniejszych punktów odniesienia dla środowisk opiniotwórczych Górnego Śląska i Zagłębia. W ramach takiej debaty mieści się prezentowanie poglądów wygłaszanych przez przedstawicieli najróżniejszych środowisk. Nie unikamy publikowania ocen kontrowersyjnych – w poczuciu dobrze rozumianego interesu społecznego i w przekonaniu o roztropności Czytelników, którzy powinni mieć możliwość osądu nawet najdziwniejszych racji.\nZarówno Pana, jak i mieszkańców Piekar, na których się Pan powołuje, przepraszam za ten dyskomfort. Odpowiadając wprost na pytanie Pana Posła: oczywiście nie było naszą intencją sprawianie komukolwiek przykrości. Zapewniam jednocześnie, że wrażliwość i tolerancja – o których Pan wspomina w swoim liście – to wartości, którymi w Dzienniku Zachodnim kierujemy się na co dzień.\nPoprzedniePoprzedni wpis:List do Redaktora Dziennika Zachodniego w sprawie wywiadu z posłem Andrzejem RozenkiemNastępneNastępny wpis:Natychmiastowe wstrzymanie prac na budowie odcinka autostrady A-1 Świerklany -Gorzyczki


Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to się je? - Praca - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nGość: robert IP: *.dip0.t-ipconnect.de 08.01.13, 12:24\npierdoly. po co uwazac i odgrywac innego niz sie jest? specjalistka od hr radzi, aby miec sie na bacznosci i grac wobec rekrutera a rekruter natomiast probuje poznac prawdziwa osobowosc kandydata. to jest bledne kolo. niedlugo trzy spotkania rekrutacyjne, to bedzie tez za malo.\nGość: waapi Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to się je? IP: 212.160.172.* 08.01.13, 12:47\nMam wrażenie że ten opis dotyczy w 75% Warszawy i 75% białych kołnieżyków czyli ogólnie 25% pracujących. W opisie pominięto nabór szeptany czyli nowoczesną formę tego co kiedyś nazywało się "po znajomości". Poza tym prace u kogoś to zawsze praca dla kogoś a nie dla siebie a kaske naprawdę można zrobić nie liżać nikomu d....\nGość: cc Po tym jak firma rekrutuje widać też jak traktuje IP: *.cm-6-2b.dynamic.ziggo.nl 08.01.13, 14:06\nwarto wyciagać wnioski już na początku niż tracić czas na pracę w toksycznej firmie. Jeżeli ktoś na początku pokazuje ci twoje miejsce ciągając po rozmowach kwalifikacyjnych i nie płacąc np. za dojazd to czego oczekujecie potem???\nGość: kuba Re: Po tym jak firma rekrutuje widać też jak trak IP: 217.147.244.* 08.01.13, 14:32\nSłusznie... ale w Polsce wciąż liże się d..ę za grosze.\nGość: punk rekrutacja = odsiew inteligentnych i ambitnych IP: *.dynamic.chello.pl 08.01.13, 16:03\ncelem procesu rekrutacyjnego jest wyeliminowanie potencjalnych zagrożeń w postaci pracownika, który mógłby zorietnować się jak działa firma i wynieść te doświadczenia z firmy\npo wyeliminowaniu potencjalnych bystrzaków pozostaje tylko wybrać najbardziej zdesperowanego leminga = tego który zawoła najmniej\na teraz to pie...nie gazetowe olejcie ciepłym moczem i jeśli chcecie dostać robotę to nauczcie się aktorstwa: musicie sprawić wrażenie kmiota z klapami na oczach, przygłupa który jakimś cudem jest w stanie wykonywać powierzone mu zadanie i nie marzy o niczym innym, starajcie się przedstawić swój życiorys jako jedno ciągłe pasmo pokornego podporządkowywania się najdurniejszym zachciankom zwierzchnictwa\nmagicsan80 Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to się je? 08.01.13, 13:05\nWlasnie dostalem prace po dokladnie trzech rozmowach: z managerem, VP oraz VP z przedstawicielem HR. Uwazam te rekrutacje za sensowna, bo poza tym, ze poznaje managera, to jeszcze jego szefa, a HR jak to HR w kazdej firmie - kilka frazesow zawsze musi dorzucic.\n.......niemniej jednak w 2012 mialem ciekawsze doswiadczenia:\n1. Siedem rozmow na to samo stanowisko !!!...... i ostatecznej odpowiedzi jeszcze nie otrzymalem. "Odpowiedz" to nie koniec, bo pomimo wstepnych ustalen nt. warunkow zatrudnienia, czeka mnie jeszcze oferta jaka szanowna firma moze zlozyc\n2. Piec rozmow na to samo stanowisko, a najlepsze jest to, ze ani jedna z szefem.\n.....nastepnym razem zapytam ile kosztuje taki interview, w sensie ile gotowi sa zaplacic kandydatowi za stracony czas i absolutny brak decyzyjnosci po swojej stronie.\nGość: Zuzza Re: Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to si IP: *.opera-mini.net 08.01.13, 14:52\nOj, gdyby płacili za każdą rozmowe...życie byłoby piękne :))\n0t Re: Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to si 08.01.13, 13:42\nAutorka niech najpierw nad interpunkcją popracuje.\nOgłoszenie naboru poprzez składanie CV. Pozostawienie tylko tych CV, które najbardziej odpowiadają wymaganiom pracodawcy. Zaproszenie wybranych osób na spotkanie. Podjęcie decyzji po spotkaniu, kto jest szczęśliwcem lub o ponownym ogłoszeniu i poinformowanie o tym WSZYSTKICH zaproszonych. Tak to powinno wyglądać, a co nadto jest, od złego pochodzi. Amen.\nWieloetapowa rekrutacja wcale nie gwarantuje lepszego pracownika. No chyba, że o pomiotło chodzi.\nfolwark_polski zadanie rekrutera wysondować za ile bedziesz tyrał 08.01.13, 13:44\ni po to tyle spotkań, chcą zmusić żeby przyszły pracownik najlepiej płacił że go zatrudnią\nGość: w Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to się je? IP: *.lodz.mm.pl 08.01.13, 14:21\na nie łatwiej by było od razu powiedzieć co i jak ? a nie się bawić w kotka i myszkę? pracodawca niech od razu zapyta: ile mi zapłacisz żeby mieć u mnie pracę? bo ja nie płacę nic , charujesz 250 g /mc i jeszcze mi dopłacisz:)\nantonow2 Re: Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to si 08.01.13, 15:06\nTzw specjalisci od HR zrobia wszystko aby uzasadnic koniecznosc swojego zatrudnienia w firmie.\nA efekty ich pracy - bywaja watpliwe - jesli chodzi o efekty ich pracy.\nGość: Jolanta I to jest niestety kwintesencja.. IP: 195.189.84.* 09.01.13, 08:58\nI to jest niestety kwintesencja całości zagadnienia. Działy HR można byłoby bez szkody ograniczyć do 30% składu. Wiem to po swojej korporacji.\nNiedouczone panienki, które pokończyły psychologię na Wyższej Szkole Gotowania Na Gazie opracowują jakieś strategie, plany zatrudnienia, wypełniają z zapałem tabelki, masturbują się pojęciem "miękkie kompetencje" a jak mi potem przysyłają kogoś do działu na ostateczną rozmowę, to ręce mi opadają do kostek.\nRaz udało mi się tylko wydrzeć im fortelem te CV, które odsiały i okazało sie, że są tam co najmniej dwie prawdziwe perły. Drugim fortelem zwabiłam je (te perły, nie Haerianki) do pracy i jestem naprawdę zadowolona.\nNiestety Haerianki poleciały na skargę do Bardzo Ważnego Pana, że wtykam swój wścibski, babski nos w sprawy, o których nie mam bladego przecież pojęcia. I tylko dlatego, że zęby pokrzywiłam na pracy w tej firmie a mój dział chodzi jak w zegarku (i to bez mobbowania i używania kija) - nie wyleciałam na nieomejkapowaną cerę.\nWnoszę na tej podstawie, że Haerianki też muszą mieć jakieś MIĘKKIE kompetencje, których ja, kobieta, nie dostrzegam, a widoczne (...czy aby tylko widoczne...?) są dla Bardzo Ważnego Pana.\nPozdrawiam - Wasza Jolanta :)\nGość: p Re: I to jest niestety kwintesencja.. IP: *.205.113.39.nat.umts.dynamic.t-mobile.pl 11.01.13, 08:46\nGość: gość Re: I to jest niestety kwintesencja.. IP: *.adsl.inetia.pl 02.08.14, 00:22\nDobry HR-owiec współpracuje z kierownikiem, który chce zatrudnić kogoś, do swojego działu. Dostaje wytyczne na temat konkretów, wymagań tzw, profil kandydata - wykształcenie, doświadczenie, kompetencje - wszystko ma być dokładnie spisane i brane pod uwagę w pierwszej kolejności. HR-owiec ma natomiast potem odsiać ludzi, którzy nie sprawdzą się w danej pracy ze względu na styl pracy, poziom stresu zawodowego, na nastawienie, na to, że nie wpasują się w działanie zespołu itd.\nGość: Gość Re: I to jest niestety kwintesencja.. IP: *.dynamic.chello.pl 09.09.14, 22:28\n>Wnoszę na tej podstawie, że Haerianki też muszą mieć jakieś MIĘKKIE kompetencje, których ja, kobieta, nie dostrzegam, a widoczne (...czy aby tylko widoczne...?) są dla Bardzo Ważnego Pana.\nZapewne nierzadko nie tylko widoczne, ale i namacalne...\nhania.mala Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to się je? 08.01.13, 15:11\nOj tak, 15 rozmów, na pierwszej określasz wymagania finansowe (zazwyczaj wychodzą one od kandydata a nie od rekrutera) i na 15tej rozmowie dowiadujesz się, że wszystko fajnie ale firma proponuje 50% tego, co oczekujesz.\nGość: zosia Re: Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to si IP: *.net.stream.pl 08.01.13, 16:16\n3 rozmowy, a potem micha ryżu w korpo. Żal ludzi ktorzy pokonczyli studia i presja otoczenia wymaga, aby robić w korpo.\nGość: Luzak Nie poliżę brudnej dupy żadnemu "rekruterowi" IP: *.warszawa.vectranet.pl 08.01.13, 17:02\nAle bowiem mam ich - podobnie jak posrane korporacje głęboko w anusiku. 3 lata wystarczą. Uważam, że najlepszymi rozmówcami są właściciele małych i średnich firm, tacy, którzy robią to osobiście.\nbenkmen Czy można zastrzelić kandytata , który 11.01.13, 09:44\nna każde pytanie odpowiada o istnieniu Ustawy o ochronie danych osobowych, czy szkoda na niego amunicji oraz kantów schodów?\nGość: Stakan Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to się je? IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 11.01.13, 12:22\nDobremu rekruterowi wystarczy jedna rozmowa i odpowiedź na pytanie ile kasy przyniesie przyszły pracownik do właściciela przedsiębiorstwa.\nGość: uhahany Re: Drugi i trzeci etap rekrutacji - z czym to si IP: *.telbeskid.com.pl 13.01.13, 00:57\nWidzieli Państwo w naszym kraju tzw. dobrego rekrutera ? Ja jeszcze nie, a mam z nimi do czynienia przynajmniej dwa-trzy razy w tygodniu od jakichś 10 miesięcy.....\nczy ten zespól oznacza niepelnosprawnosc?\nZale sie !


Kaw - Profil użytkownika - Dziennik Wschodni\nAkcja to zwykły lans. Chryzantemy sprzedadzą się w przyszłym tygodniu, tylko trzeba wyjść z nimi do klienta. Kupić trzeba było kwiaty cięte, ale widocznie nie miała ich znajoma kwiaciarka. Miasto w długach, a oni się bawią.\nNapisany 1 listopada 2020 r. o 10:26 w wątku: Interwencyjny skup chryzantem. Rynek Wielki w Zamościu zyskał na urodzie\nNagrywać kogoś i jego rodzinę w tym dzieci. Co dzieje się w głowie tego człowieka?\nNapisany 15 września 2020 r. o 10:25 w wątku: Prezydent Zamościa z zarzutami. Co prokuratura ma do Andrzeja Wnuka?\nBrawo panie radny Ćwik, trzeba pokazywać co robią politycy z pis i spółki. Jak zachowuje się prokurator, przecież to jego uzasadnienie to chyba pisał przedszkolak, a policja gania starsze panie ( z całym szacunkiem dla Pań) po parku i przegania z przystanku autobusowego, oto ,,dzielni bohaterowie...\nNapisany 25 sierpnia 2020 r. o 18:47 w wątku: Najpierw prokurator a teraz komendant nie dostrzegł agitacji człowieka Ziobry w zamojskim ratuszu


Trójpodział władzy - FORUM NAUKOWE / SCIENCE FORUM :: FORUM.SCI.PL\nWykaz forów Poza tematem Polityka Trójpodział władzy\nPost#1 » 29 paź 2007, pn, 21:02\nNo właśnie, czy jest nam potrzebny? Rozumiem niezawisłość sędziowską, władza musi być równa w'obec prawa. Ale po co nam rozdział władzy ustawodawczej i wykonawczej? Żeby było się o co gryźć?\nPost#2 » 30 paź 2007, wt, 13:49\nTrójpodział to trochę złe określenie.\nBo tak naprawdę rządzi parlament, który wydaje prawa.\nParlament może uciąć władzę sędziów, a sędziowie nie mogą zmienić praw parlamentu.\nSejm większością 2/3 głosów mógłby skazać na karę śmierci wszystkich sędziów, którzy orzekali w sprawach politycznych przed 1989 r. na niekoszyść oskarżonego.\nTaki wyrok wymiar sprawiedliwości MUSIAŁBY wykonać.\nOczywiście sędziowie zaczęliby strajkować itp., ale w ustawie byłaby zapisana kara chłosty dla strajkującego sędziego i dość szybko władze porządkowe (policja) zrobiłaby porządek z niepokornymi sędziami\nDemokracja bazuje na pewnych mitach i sloganach, które mają nieść obywatelowi informację, jaka ta demokracja jest demokratyczna i pięknie ułożona.\nA rozdział władzy jak zwykle rozmywa odpowiedzialność. Nie wiadomo, czy ustawa była zła, czy wykonanie ustawy kiepskie, czy też może sędziowie źle poprowadzili proces.\nOczywiście samoograniczenie się tych organów władz jest o tyle dobre, że jedni kontrolują drugich. Każdy każdemu patrzy na ręce. Ale odbywa się to tylko na pożytek czwartej władzy czyli mediów. Bo jak już pisałem, tak na prawdę to media trzymają klucz do władzy.\nTak więc wzajemne kontrolowanie, a najczęsciej zrzucanie winy, odbywa się przed kamerami, gdyż bez tych kamer, te wszystkie władze szybko by się dogadały, by im było lepiej a obywatelom gorzej.\nWydawać by się mogło, że media są więc bardzo pożyteczne.\nI owszem, możliwość kontrolowania władzy przez obywateli za pośrednictwem mediów, to rzecz dobra pod jednym warunkiem: że kontrolujący znają się na rzeczy.... a tak niestety nie jest.\nGros społeczeństwa to ludzie głupi, którzy dają się wpuszczać w maliny.\nMedia potrafią niszczyć ludzi, a zwykle jest tak, że najchętniej niszczą tych dobrych, którym powinęła się raz noga.\nZawsze podaję przykład Jezusa: czy gdyby okazało się, że miał romans z jakś kobietą, to czy ten fakt wpływa na to, że jego filozofia staje się mniej genialna?\nNiestety, media potrafią ośmieszyć dobrą ideę, pokazując słabości człowieka, który tę ideę forsuje. Głupi ludzie myślą tak jak chcą media: skoro człowiek slaby to i idea słaba. Ludzie uwielbiają takie skróty myslowe. A poza tym od dawna ludzie chcą igrzysk, walk gladiatorów, krwi. I media to wszystko dostarczają. A polityczna śmierć jest tak samo widowiskowa jak pokazywanie wojny.\nPost#3 » 30 paź 2007, wt, 18:07\nAlchemiku, czy ty nie chorujesz czasem na colligus unificus? Bo każda twoje wypowiedź daje jakby ten sam wnioskiem, o czym by nie była.\nW Polsce trójpodział jest - jest prezydent i Sejm, którzy mogą się wzajemnie blokować.\nAle nawet, jeśli chodzi o powoływany rząd, to nie rozumiem idei trójpodziału. Jets ona przedstawiana jako genialna myśl Monteskiusza, ale ja nie mogę zrozumieć, co może nam dać taki podział?\nPost#4 » 30 paź 2007, wt, 19:49\nNoqa pisze: Alchemiku, czy ty nie chorujesz czasem na colligus unificus?\nByć może... Najpierw musiałbym otrzymać rozszyfrowanie tej łacińskiej nazwy\nBo każda twoje wypowiedź daje jakby ten sam wnioskiem, o czym by nie była.\nJeśli dyskutujemy o politycy, to nie da się dojść do innych wniosków, niż takie, które piętnują powszechną demokarcję.\nNie. Jeśli lojalni wobec Ciebie ludzie wypełnią w 2/3(+1) ławy sejmowe, to możesz zlikwidować urząd prezydenta, zmienić konstytucję, odwołać niezawisłość sędziów i siebie mianować Najwyższym Namiestnikiem Światowida w Polsce\nWładza jest tam, gdzie ostatecznie można wszystkie inne formy władzy znieść.\nA więc władza jest tylko w pqarlamencie, który nawet może zdelegalizować media...\nPost#5 » 30 paź 2007, wt, 21:08\ncolligus - wniosek unificus - zunifikowany (chyba, moja łacina jest mocno łamana)\nNo dobrze, ale ty ciągle dochodzisz do tej samej kwestii, mimo, że pytanie nie jest z nia związane.\nJeśli lojalni wobec Ciebie ludzie wypełnią w 2/3(+1) ławy sejmowe\nDla formalności 4/5\nAle odchodzisz od tematu i mojego pytania. Czy sama idea oddzielenia włady ustawodawczej od wykonawczej jest dobra i jakie ma zalety? I nie obchodzi mnie czy to Polsce jest czy nie.\nPost#6 » 30 paź 2007, wt, 21:35\nŻeby odpowiedzieć na twoje pytanie, musisz zdefiniować co rozumiesz pod pojęciem "rozdzielenia władzy".\nBo jeśli ja jestem prezesem firmy, siedze na Hawajach i codziennie dzwonię i daję dyspozycję mym zastępcom, to znaczy, że jestem władzą ustawodawczą (daję ustawy, rozkazy), natomiast od relizacji tych rozkazów mam ludzi, którzy wprowadzają je w czyn, często również rękoma jeszcze innych osób.\nWynika z tego, że nie ma "władzy" wykonawczej. Bo wykonywanie cudzych postanowień nie jest władzą; nazwać to nalezy jakąś formą prerogatyw, nadzoru nad wykonaniem ustaw, ale nie władzą.\nZ jednym wyjątkiem: gdy ustawa pozostawia pewien margines wyboru urzędnikowi to ma on władzę.\nJeśli z Hawajów dzwonię do mych zastępców i mówię, że mają zbudować fabrykę sprzętu naukowego, ale wybór miejsca oraz kwestię projektu pozostawiam w ich gestii, to wtedy mają w tym zakresie pewną władzę.\nJest to rodzaj wygodnictwa oraz ewentualnie szybkości reagowania na zmienne warunki. Bo ja będąc na Hawajach mam wyłączoną komórkę i tylko raz dziennie a czasem raz w tygodniu dzownię do firmy - wtedy moi zastępcy mają tyle władzy, by mogli sami decydować w ważnych sytuacjach.\nPodobnie działa "rozdzielenie" władzy.\nPoza tym unika się w ten sposób "humorów" ustawodawcy.\nGdyby każdą decyzję podejmowano w wyniku głosowania, to trwałoby to bardzo długo. A tak zostawia się pewien wybór ministrowi a potem się go rozlicza za całokształt i osiągnięcia (teoretycznie).\nPost#7 » 31 paź 2007, śr, 01:07\nTo co nalezy rozumieć przez "trójpodział władzy według Monteskiusza" Ja tego nie wymślałem\nAle np. prezydent nie jest już sterowany przez ustawodawców. (Pomińmy te kwestie ze zmianami konstytucji) I trzeba pamietać, że parlament nie jest jednorodnym ciałem, tylka zbitką wielu decyzyj. I veto prezydenta może odebrać mu zdolność do podjęcia konkretnej.\nNawet rząd jest tworem o dość dużej władzy - np. może znieść płacę minimalną, ustalając ją na 0,01 zł.\nOczywiście tak wygląda praktyka. A jak to jest z teorią?\nMoże najpierw trzeba odpowiedzieć, czy w Polsce panuje trójpodział władzy. A jeśli nie, to czy jest sens aby go wprowadzać.\nJesli jednek jest to pytanie brzmi: co nam to daje?


Wody podziemne | EKO Polska\nutworzone przez EKO Polska | paź 30, 2019 | Blog\nsą związane z litosferą i występują pod powierzchnią ziemi na różnych głębokościach. W Polsce są to przeważnie wody opadowe. Woda, która wsiąka i wypełnia pory między ziarnami utworów geologicznych tworzy strefę saturacji. Ponad nią występuje strefa aeracji (napowietrzona). Granicą między tymi strefami jest zwierciadło wód podziemnych, która zależy od ilości i rozkładu opadów atmosferycznych.\nWody podziemne ze względu na pochodzenie dzieli się na:\ninfiltracyjne – czyli powstające na skutek wsiąkania opadów atmosferycznych w głąb ziemi,\nkondensacyjne – powstają w wyniku skraplania pary wodnej zawartej w powietrzu,\njuwenilne – powstają podczas stygnięcia magmy,\nreliktowe – występują na dużych głębokościach, są to zazwyczaj wody dawnych jezior, mórz czy rzek, przykryte skałami nieprzepuszczalnymi, a także wody wyłączone z obiegu później niż powstały dane utwory,\nmetamorficzne – powstają one w czasie przeobrażenia termicznego niektórych materiałów nietrwałych.\nNastępnym rodzajem wody podziemnej jest woda kapilarna, która występuje w porach i szczelinach między ziarnami mineralnymi i jest niezależna od sił grawitacji. Transportuje ona i rozpuszcza substancje i jest dostępna dla roślin. W strefie aeracji występuje woda wolna (grawitacyjna) w postaci wsiąkowej, infiltracyjnie przemieszczającej się w głąb utworów geologicznych. W miejscu płytkiego zalegania warstw nieprzepuszczalnych powstają wody przypowierzchniowe. Zwierciadło tych wód znajduje się tuż pod powierzchnią terenu. Natomiast na większych głębokościach znajdują się wody gruntowe, które nie podlegają bezpośrednim wpływom powietrza atmosferycznego, ale za to działalność człowieka ma znaczenie na ich jakość.\nPoniżej warstw trudno przepuszczalnych lub nieprzepuszczalnych leżą wody wgłębne. Zasilane są wodami opadowymi, które przesiąkają przez przerwy w warstwach nieprzepuszczalnych, szczeliny uskokowe lub przez wychodnie utworów przepuszczalnych na powierzchni ziemi. Głęboko pod powierzchnią ziemi znajdują się wody głębinowe. Charakteryzują się tym, że są odizolowane wieloma warstwami utworów nieprzepuszczalnych i nie biorą udziału w krążeniu wód. Wody, które wypełniają pory skalne, to wody warstwowe. Natomiast te, które występują w spękanych litych zdiagenezowanych skałach osadowych, magmowych lub metamorficznych, to wody szczelinowe. Z kolei w skałach wapiennych występują wody krasowe.\nGłówny Zbiornik Wód Podziemnych (GZWP), to zbiornik wydzielony ze względu na szczególne znaczenie regionalne dla obecnego i perspektywicznego zaopatrzenia ludności w wodę, spełniający określone kryteria ilościowe i jakościowe. Celem wyznaczenia takich obszarów jest powstrzymanie następującej degradacji środowiska wód podziemnych i zachowanie czystych wód do wykorzystania w przyszłości.\nZasoby wód podziemnych dzielimy na:\nstatyczne – oznaczają objętość wody wolnej zawartej w porach skalnych,\ndyspozycyjne – stanowią ilość wód, które można pobrać z użytkowych poziomów wodonośnych w określonych warunkach środowiskowych i hydrologicznych,\ndynamiczne – określają wodę, która krąży w warstwach wodonośnych,\neksploatacyjne – czyli dopuszczalna ilość wód podziemnych przy określonym sposobie eksploatacji, uwzględniająca ograniczenia związane z wymaganiami ochrony środowiska i warunkami techniczno – ekonomicznymi poboru wody.\nPionowe i poziome ujęcia wód podziemnych, to studnie, które dostarczają wodę przeznaczoną do celów spożycia przez ludność (studnie eksploatacyjne). Studnie pionowe można podzielić ze względu na sposób wykonania i konstrukcję na kopane, wiercone, wbijane oraz obudowany lub bez obudowy i filtrowane lub niefiltrowane. Z kolei studnie poziome buduje się na terenach o płytkich wodach, zalegających do 5 m. Składają się z drenów z rur perforowanych, z galerii drenażowych układanych w gruntach sypkich oraz sztolni wykonywanych w spękanych skałach wodonośnych.\nOchrona wód podziemnych jest trudnym zadaniem.\nIstotną rolę w tej sferze odgrywa monitoring wód podziemnych, który polega na prowadzeniu w wybranych punktach powtarzalnych pomiarów i badań stanu i jakości zwierciadła wód podziemnych. Ze względu na jakość, biorąc pod uwagę elementy fizykochemiczne, stan wód podziemnych dzieli się na:\nwody I klasy – bardzo dobrej jakości, wartości elementów fizykochemicznych\nsą kształtowane na skutek naturalnych procesów zachodzących w wodach, bez wpływu działalności człowieka\nwody II klasy – dobrej jakości, wartości niektórych elementów fizykochemicznych\nsą podwyższone w wyniku naturalnych procesów, nie wykazują działalności człowieka\nwody III klasy – jakość jest zadawalająca, wartości elementów fizykochemicznych\nsą podwyższone w wyniku naturalnych procesów oraz wyraźnego wpływu działalności człowieka\nwody IV klasy – niezadawalającej jakości, gdzie wartości fizykochemiczne\nsą podwyższone w wyniku naturalnych procesów i wyraźnej działalności człowieka\nwody V klasy – wody złej jakości, w których wartość elementów fizykochemicznych potwierdzają znaczący wpływ działalności człowieka.


Lichocka do Olszewskiego: Otworzyliście drzwi dla rosyjskich służb specjalnych - tvp.info\nLichocka do Olszewskiego: otworzyliście drzwi dla rosyjskich służb specjalnych\nPR, pw 15.02.2017, 21:42 |aktualizacja: 21:57\n– Otworzyliście drzwi dla rosyjskich służb specjalnych. Do naszych informacji i tajemnic polskiego państwa. A gen. Pytel jest ostatnią osobą, która w tej chwili winna się wypowiadać o honorze polskiego oficera – tak Joanna Lichocka (PiS) krytykowała w „Minęła dwudziesta”, w TVP Info Pawła Olszewskiego (PO), za obronę byłego szefa SKW gen. Piotra Pytla, który podpisał z FSB Rosji umowę o współpracy. – Umowa dotyczyła rzeczy fundamentalnej, z punktu widzenia bezpieczeństwa Polski: współpracy w zakresie zagrożeń terrorystycznych. W takich sprawach porozumiewają się nawet państwa ze sobą konkurujące – ripostował Olszewski.\nGen. Piotr Pytel, były dowódca Służby Kontrwywiadu Wojskowego, skomentował w mediach kulisy swojej dymisji i rolę Bartłomieja Misiewicza w procedurze. Powiedział, że to on, a nie Antoni Macierewicz wręczył mu wymówienie. Pytel stwierdził też, że któryś z polityków PiS oferował mu „nietykalność” w zamian za zaprzestanie „robienia sprawy na Macierewicza”. Były szef SKW przekonywał, że nic na temat takich działań nie wiedział, ale jego zdaniem to właśnie dokumentów w tej sprawie mieli szukać przedstawiciele MON w trakcie przeszukania w grudniu 2015 roku w Centrum Eksperckim Kontrwywiadu NATO.\nWobec gen. Pytla, toczy się postępowanie prokuratorskie. Śledczy przedstawili mu zarzuty przekroczenia uprawnień w związku z umową podpisaną w 2010 roku przez SKW z rosyjskimi służbami specjalnymi.\nO byłych szefach SKW było głośno w mediach za sprawą ich wizyty w Sankt Petersburgu w dniach 10–13 września 2013 r. Piotr Pytel i Janusz Nosek – obaj byli szefami SKW – zrobili sobie wówczas zdjęcia w czapkach majtków z krążownika „Aurora”.\n„To podważa jego wiarygodność”. Publicyści o wypowiedzi gen. Pytla na temat MON\n– Ten wczorajszy program był programem idealnie wyreżyserowanym. Wszystkie pytania były pytaniami z tezą, pytaniami zamkniętymi i z odpowiedzią....\nKomentując słowa gen. Pytla posłanka Joanna Lichocka (PiS) mówiła oburzona, że sprawa byłego szefa SKW pokazuje degrengoladę służb specjalnych za czasów rządów PO-PSL. – Widać tu taki sznyt oficerski tamtych czasów. Że może on się przebrać za marynarza krążownika „Aurora”, albo mieć w pokoju pamiątki z FSB czy nawet być mocno zaprzyjaźnionym z oficerami tych służb. A gen. Pytel jest ostatnią osobą, która w tej chwili winna się wypowiadać o honorze polskiego oficera – mówiła Joanna Lichocka.\nPaweł Olszewski (PO) przekonywał, że umowa SKW z FSB była potrzebna Polsce. – Umowa dotyczyła rzeczy fundamentalnej z punktu widzenia bezpieczeństwa Polski: współpracy w zakresie zagrożeń terrorystycznych. W takich sprawach porozumiewają się nawet państwa ze sobą konkurujące – przekonywał.\n– Otworzyliście drzwi dla rosyjskich służb specjalnych. Do naszych informacji i tajemnic polskiego państwa – ripostowała Lichocka. – Dlatego trzeba było zmienić dowództwo SKW i wkroczyć do ośrodka doradczego NATO – dodała.\nOlszewski bronił szefów SKW, wskazując, że ma nadzieję, że „w Polsce nie będzie miał miejsca atak terrorystyczny, gdzie przez ideologiczne podejście Antoniego Macierewicza, nie będziemy mieli informacji, ze względu na zerwania jakichkolwiek kontaktów”.\nPolicjant zastrzelił mężczyznę na parkingu przed komisariatem\nTen miał chwilę wcześniej sięgnąć po przedmiot przypominający broń. zobacz więcej\nśro. 14:32\t|Polska\nPremier: chcemy położyć nacisk na budowę dróg lokalnych\nPierwszy odcinek obwodnicy Kępna powstał w ciągu drogi ekspresowej S11 i ma 3,7 zobacz więcej\nśro. 00:55\t|Polska


Zawód – Production Coordinator – Księga Dżungli Special | Blog Łukasz Bukowiecki\nPosted In VFX, Wywiady\nZawód – Production Coordinator – Księga Dżungli Special\nRemake klasycznej animacji Disney’a z 1967 roku w tym tygodniu trafia do kin. Z tej okazji, w tym miesiącu w serii Zawód, chciałbym Wam zaprezentować osobę, która pracowała nad nową wersją tej fantastycznej adaptacji. W piątek recenzja, a już teraz rozmawiam z Magdaleną Radziuk – VFX Production Coordinator pracującej nad najnowsza ekranizacja książki Księga Dżungli.\nCzęść Magda. Wiem, że twoja praca przy filmach nie była w planach od samego początku twojej kariery zawodowej. Czy możesz mi powiedzieć jak to się stało, że wybrałaś pracę w efektach wizualnych?\nCześć Łukasz, masz racje, efekty wizualne nie były moim pierwszym wyborem kariery. Prawdę mówiąc, w czasie kiedy szłam na studia w 2004 roku niewiele wiedziałam na temat VFX i nawet specjalnie nie byłam tym zainteresowana. Skończyłam Europeistykę, rok później prawo i przez jakiś czas pracowałam w zawodzie. Natomiast zawsze, odkąd pamiętam chciałam robić filmy. Fascynował mnie proces powstawania filmu od konceptu po efekt końcowy. Wspólnie ze znajomymi i młodszym bratem kręciliśmy filmy, które później pokazywane były na międzynarodowych festiwalach. Udało nam się nawet zebrać parę nagród. Któregoś dnia już jako prawnik zdecydowałam, że stawiam wszystko na jedną kartę i gonię za marzeniem. Spakowałam walizki, wyjechałam do Londynu i chciałam wkręcić się w świat filmowy. Na początku nie było łatwo. Okazało się, że to bardzo zamknięta branża. Pracę najczęściej dostaje się z polecenia, więc żeby dostać ‘przepustkę’ do pierwszej pracy na planie, zapisałam się na kurs w szkole filmowej. Udało się, poznałam kilku producentów i dostałam pierwszą pracę na planie jako asystent przy serialu telewizyjnym. A potem już poszło gładko. Ludzie, z którymi pracowałam dzwonili z ofertami coraz to nowych projektów. Niestety większość ofert była mało płatna lub w ogóle niepłatna, a życie w Londynie do tanich nie należy, więc zaczęłam szukać stałej pracy w studiach produkcyjnych. I tak trafiłam do VFX. W 2013 roku zaczęłam pracę jako runner w MPC – aktualnie największym na świecie studiu tworzącym efekty wizualne, trzy tygodnie później zostałam awansowana na Global Travel Coordinator, odpowiedzialnym za wszystkie ruchy logistyczne ekip filmowych, relokacje pracowników i delegacje szefostwa. Rok później zostałam VFX Production Coordinator i jest to mój zawód po dzień dzisiejszy. Lubię tę pracę ponieważ łączy to co interesuje mnie najbardziej: kreatywny świat filmowy z kompleksowo zorganizowanym procesem produkcyjnym.\nCzym się znajmujesz obecnie i jakie są twoje obowiązki?\nObecnie pracuję we Framestore, przy najnowszym filmie Disney’a. Koordynuję pracę kilku działów. Do moich obowiązków należy między innymi przydzielanie zadań artystom i rozliczanie ich z zadań już wykonanych. Dopilnowanie żeby wszystkie terminy wyznaczone przez klientów były dotrzymane. Organizuję codzienne dailies, czyli spotkania artystów z supervisorem na których oglądamy ich pracę, a supervisor udziela im potrzebnych wskazówek.\nKsięga Dżungli, w jaki sposób udało Ci się dołączyć do zespołu tworzącego efekty do tego filmu?\nW 2013 roku, tuż przed świętami Bożego Narodzenia, pracując jako Global Travel Coordinator w MPC wysłałam Adama Valdeza – który później został Visual Effects Supervisor na Księdze Dżungli, do Los Angeles na spotkanie z szefami studia Disney’a na rozmowy, których celem miało być przekonanie ich, że tylko MPC jest w stanie zrealizować tak kompleksowy i zaawansowany technologicznie projekt w tak krótkim czasie. Udało się, dostaliśmy ten projekt i tak zaczęła się moja przygoda z Księgą Dżungli, na samym jej początku. Muszę podkreślić, że było to nie lada wyzwanie, gdyż chcieliśmy zrealizować cały film w 3D (zamiast korzystać ze stereo konwersji) a poza tym cała dżungla i wszystkie zwierzęta miały być wygenerowane komputerowo (CG). Coś takiego było przełomem w historii VFX.\nJaka była twoja rola przy filmie?\nŻeby móc zrealizować tak skomplikowane przedsięwzięcie w tak krótkim czasie (1,5 roku) cały film podzielono na 2 jednostki (units) i traktowano trochę jak 2 osobne filmy z różnymi ekipami artystów i supervisorów. W ten sposób można było symultanicznie pracować nad wieloma sekwencjami. Ja zostałam koordynatorem jednej z dwóch jednostek i zarządzałam pracą grupy 16 innych koordynatorów, którzy koordynowali poszczególne działy. Moim głównym zadaniem był0 dopilnowanie, żeby ujęcia szybko i sprawnie przechodziły z działu do działu i do klienta. W sumie przy filmie pracowało około tysiąca osób na 3 kontynentach.\nIle trwały prace nad efektami i jak udawało Ci się rozwiązać najtrudniejsze przeszkody które stawały na twojej drodze?\nPoczątkowa data premiery została przesunięta i w sumie prace nad filmem trwały około 2 lat. Najtrudniejsze były chyba długie godziny pracy. Bardzo często wielu z nas musiało zostać w pracy do północy a czasem i dłużej. Wszystko z powodu bardzo rygorystycznych deadline’ów danych nam przez klientów, ale także dlatego że był to pionierski projekt, który nie miał jeszcze szczegółowo rozwiniętych procedur postępowania. Wszystkiego musieliśmy nauczyć się metodą prób i błędów. Czasem do północy czekaliśmy na ostatnie poprawki artystów, żeby zaprezentować je supervisorom. Czasem czekaliśmy na zatwierdzenie szotów przez supervisorów, żeby wysłać je do klientów. Mimo późnych godzin atmosfera w biurze produkcji zawsze była wesoła. (Karaoke, you-tubowe hity, i irytujące piosenki zaloopowane na 10h, żeby nas powstrzymywać od spania, tańce, wyścigi na krzesłach biurowych itp. Brzmi co najmniej nietypowo? Spróbujcie nie dosypiać przez ponad miesiąc a zobaczycie, że już niewiele będzie was w stanie zaskoczyć To wszystko byłoby bardzo trudne do wytrzymania gdyby nie cudowna ekipa zarówno produkcji jak i artystów. Dla mnie był to prawie dream team.\nJaki wkład w końcowy efekt filmu ma Production Coordiantor?\nProduction Coordinator jest jednym z najważniejszch ogniw w procesie produkcji filmu. Mając bezpośredni, codzienny kontakt z artystami mamy możliwość szybkiego wykrycia lub przewidzenia jakichkolwiek problemów i uniknięcia ich już na bardzo wczesnym etapie produkcji, oszczędzając tym samym czas i pieniądze. Nasza praca może nie do końca ma wpływ na wygląd filmu natomiast ma wielki wpływ na to czy film zostanie oddany na czas i w ramach wyznaczonego budżetu.\nJakie cechy musi posiadać osoba chcąca wykonywać ten zawód?\nTrzeba pamiętać, że nieregularne godziny pracy sa na porządku dziennym w tym zawodzie, a większość projektów filmowych jest realizowane w przeciągu kilku miesiecy lub nawet lat, więc przyszłych koordynatorów na pewno powinna cechować wytrwałość i duża odporność na stres. Bardzo pomocne jest równiez kreatywne podejście do rozwiązywania problemów, a także zdolność szybkiego uczenia się i zapamiętywania wielu informacji. Jest to ciężka praca, ale przynosi również dużo radości i satysfakcji.\nJak może rozwinąć się kariera zawodowa kogoś w twojej roli? Do czego dążysz osobiście?\nNastępny krok to zazwyczaj VFX Line Producer a potem VFX Producer. I taki jest również mój osobisty cel. Natomiast każda z tych ról niesie za sobą całkiem inne zadania, tak więc jest wielu koordynatorów, którzy decydują się zostać w roli koordynatora przez całą swoją karierę.\nCzy masz jakieś rady dla młodych osób chcących spróbować swoich sił przy pracy nad efektami do filmów?\nMyślę, że jest wiele dróg prowadzących do VFX. Niekoniecznie trzeba studiować coś związanego z efektami, jak pokazuje moja historia. Większość zaczyna jako runners. W zależności od tego czy jesteś zainteresowany zostaniem artystą czy wolisz podążać w kierunku produkcji, powinieneś najpierw sprawdzić czy firma do ktorej aplikujesz umożliwi ci rozwijanie się w kierunku przez ciebie wybranym. Niektóre firmy, tak jak MPC zatrudniają tylko przyszłych adeptów produkcji. Framestore natomiast oferuje posady runnera tylko przyszłym artystom. Czasami może minąć kilka miesiecy albo nawet lat zanim dostanie sie szansę na awans, więc najważniejsze jest by sie nie poddawać i być cierpliwym. Trzeba pamiętać, że nic nie jest niemożliwe. Podążajcie za tym co podpowiada wam serce a na pewno znajdziecie drogę, żeby dotrzeć tam gdzie chcecie się znaleźć.\nCzy chciałabyś jeszcze dodać coś od siebie?\nMam nadzieję, że pójdziecie zobaczyć Księgę Dżungli w kinach. Zza kulis moge wam zdradzić, że jedyną postacią niewygenerowna przez komputer jest ojciec Mowgliego, który widoczny jest tylko w jednym ujęciu i to przez nie więcej niż sekundę. Nawet Mowgli w paru ujęciach zrobiony jest komputerowo. Ciekawe czy będziecie potrafili znaleźć te ujecia. Dżungla jest w stu procentach CG. Żeby ją przenieść w środowisko komputerowe musieliśmy wykonać modele kilku tysięcy roślin. Możecie sami przekonać się w jakim stopniu komputery są w stanie wygenerować środowisko podobne do naturalnego, już w ten piątek, idąc do kina. Pamiętajcie, że komputery tylko generują obrazy, to armia tysiąca ludzi przez ponad dwa lata spędzała długie godziny przed monitorami swoich maszyn dopracowując każdy szczegół animacji. Już w tym tygodniu będziecie mogli zobaczyć efekty ich pracy. Gorąco zapraszam!\nDziękuję za rozmowę i życzę dalszych sukcesów zawodowych.


Buty adidas - Superstar El I B37284 Chsogr/Chsogr/Ftwwht - Półbuty chłopięce marki Adidas. W wyprzedaży za 189.00 zł. - Półbuty chłopięce - Buty dla chłopców - Buty dla dzieci - Dla dzieci - Chillizet.pl\nButy adidas – Superstar El I B37284 Chsogr/Chsogr/Ftwwht\nWygodne, sznurowane trzewiki dziecięce marki adidas. Wierzchnią część cholewki stanowi skóra naturalna – zamsz, skóra ekologiczna – skóra ekologiczna, tworzywo – wysokogatunkowe tworzywo. Wnętrze oddychające, jego głównym składnikiem jest materiał. Nie zabrakło chłonnej wkładki, to materiał. Podeszwa to wysokogatunkowe tworzywo. W butach zastosowano technologię adiFIT, Ortholite. Buty gwarantują wygodę na co dzień i nie ograniczają […]\npółbuty chłopięce ze sklepu eobuwie.pl półbuty dziewczęce marki adidas półbuty chłopięce marki adidas dla dzieci eobuwie.pl dla dzieci adidas półbuty dziewczęce ze sklepu eobuwie.pl