„Sto bajek” Siedmioróg - Jaśkowe klimaty-Blog rodzicielsko-lifestylowy\nGosia Styczeń 31, 2016 45 komentarzy\n„Sto bajek” do przeczytania, dacie radę? My daliśmy i jesteśmy z tego dumni. Nie ma dnia w naszym domu bez czytania książeczek, i zazwyczaj to Jas nam o tym przypomina przychodząc z książką. Rytuałem u nas się stało czytanie przed snem. Czytanie rozwija również mózg dziecka oraz jego intelekt. O tym, że warto czytać napisałam już w tym wpisie.\nKsiążka „Sto bajek” to idealna książka już dla naprawdę malutkich dzieci. W książce znajdziecie prawie 150 wierszy stanowiących kanon polskiej literatury dziecięcej, a takie utwory, jak „Kaczka-dziwaczka”, „Skarżypyta”, „Leń”, i „Na straganie”. Wierszyki i rymowanki z pewnością spodobają się Twojemu dziecku i pozostaną na długo w jego pamięci.\nKsiążka jest wydana w pięknym stylu retro: twarda oprawa ze starannie dobranym kolorystycznie płóciennym grzbietem i złoceniami oraz papier chamois. Książka pięknie wydana bardzo mi się podoba, choć troszkę mnie martwi to, że ma dosyć cienkie strony jak na tego typu książkę, i naprawdę trzeba się z nią obchodzić bardzo delikatnie. W pięknej obwolucie skrywa tysiące kolorowych i barwnych ilustracji Jerzego Srokowskiego. A jej bardzo elegancka edycja z „Serii limitowanej” nawiązuje do pierwszego wydania „Stu bajek” z 1958 roku. Każdy egzemplarz z serii limitowanej posiada własny, niepowtarzalny numer, widniejący na wyklejce po otwarciu okładki.\nAle zdecydowanie na poziomie mojego 2 latka rozdział „Prosimy do zwierzyńca” i humorystyczne ponadczasowe króciutkie wierszyki, które najbardziej przypadły Jaśkowi do gustu. Uwielbia słuchać koziołeczka, wierszyka o słoniu, a wiersz o dziku i nasze piski, które słychać chyba u sasiadów sa dodatkową atrakcją podczas czytania bajeczek.\nWspólne czytanie z dzieckiem przyniesie korzyści i Tobie i Twojemu dziecku. Bo czy dla naszych dzieci jest coś lepszego niż czas spędzony z najbliższymi. Dzieci uwielbiają być w centrum zainteresowania i czytanie książek jak najbardziej się tu sprawdza. Świetna zabawa, miło spędzony czas z dzieckiem. Czytając ją z moim synkiem wróciły moje wspomnienia z dzieciństwa. Niezapomniane przez lata wiersze Brzechwy dla mnie zawsze będą ikoną literatury dziecięcej. Cudownie było powrócić do tych wspomnień. Bardzo się cieszę, że będę mogę te wiersze czytać mojemu synkowi. Dla mnie jest to prawdziwa perełka wśród książek dla dzieci i młodzieży.\nKategoria wiekowa: wiek przedszkolny i szkolny 3-12 lat\nNapisz dlaczego Ty masz od nas dostać książkę. Do zabawy zapraszam każdego pod warunkiem, że podpisze się imieniem i nazwiskiem, tak jak jesteś podpisana/y na swoim profilu Facebook-a najlepiej jak podasz link do fb.\nUdostępnij publicznie plakat konkursowy na facebooku klik. Oczywiście nie jest to obowiązkowe.\nCZAS TRWANIA KONKURSU 13.02.2016 do 22.02.2016\nSponsorem nagrody jest Siedmioróg\nNagrodą w konkursie są 2 ksiażki Sto bajek Jana Brzechwy (wygrywają 2 osoby)\nWyniki zostaną ogłoszone maksymalnie do dnia 24.02.2016\nProszę o udostępnienie plakatu konkursowego na Facebooku, i zaproszenie do zabawy kilku znajomych. Mam nadzieję, że polubisz fanpage organizatora konkursu czyli Jaśkowe Klimaty\nPrzepiekne książki z bajkami otrzymują:\nKochani nie załamujcie się, za chwilkę będą kolejne super ksiąąki do wygrania. Jutro na blogu będzie czekała niespodzianka dla rodziców. Na dane do wysyłki czekam na fb, do czwartku 25 lutego. Po tym czasie wybieram kolejną osobę.\nCategory : Biblioteczka przedszkolaka-Książki i gry\tczylenik, czytam z dzieckiem, Rozwój, wspomaganie mowy\n← W zdrowym ciele zdrowy duch.\nJestem kobietą, żoną a przede wszystkim matką. Przyłącz do akcji #mamasiębada. →\n45 thoughts on “„Sto bajek” Siedmioróg”\nStyczeń 31, 2016 o 8:52 pm\nIle wy już macie książek? 🙂\nStyczeń 31, 2016 o 8:53 pm\nMarta coraz więcej a nie zliczę ile ostatnio półek w ikei zamówiliśmy.\nStyczeń 31, 2016 o 8:55 pm\nPiękna ta książeczka, przypomina mi ulubioną z mojego dzieciństwa. 🙂 Uwielbiam Brzechwę!\nStyczeń 31, 2016 o 8:58 pm\nPiekna z tym, że ma bardzo delikatne kartki. Ale to dlatego, że wydrukowana na papierze kredowym.\nStyczeń 31, 2016 o 9:02 pm\nAle super! Namówiłaś mnie! Muszą ją mieć dla mojej pociechy 🙂\nStyczeń 31, 2016 o 9:22 pm\nTo fajnie, że moja recenzja jest w stanie przekonać czytelnika do książki. A, że dzieciom warto czytać już od samego pczątku bardzo polecam.\nStyczeń 31, 2016 o 9:37 pm\nCzytanie piękna sprawa. Ale niestety widzę, że „nowoczesne mamusie” częściej włączają bajkę niż siadają z dzieckiem i czytają. Tłumaczą to brakiem czasu i podobnym efektem. Jak dla mnie to przerażające. A książka to zawsze idealny prezent. I najważniejsze, aby zakochać dziecko w czytaniu książek. Pozdrawiam.\nStyczeń 31, 2016 o 9:43 pm\nU nas młość do czytania już trwa. Ostatnio odkryliśmy słuchowiska dla dzieci, super sprawa ja plecam zamiast bajek na tv. Pobudzaja wybraźnię i to bardzo. Jasie czasem ich słucha.Recenzje sa na blogu.\nStyczeń 31, 2016 o 9:47 pm\nCudowna książka! Zapewne u nas szybko zostałaby przeczytana i pokochana 😀\nMy również czytamy bajeczki przed snem, chodź w dzień także się zdarza.\nŚliczne kapcie ma Jasiu, ciekawe czy mój synek chciałby takie nosić.\nStyczeń 31, 2016 o 10:06 pm\nKupilśmy je na wiosne i cały czas sa na topie. Koszt ok 35 zł ale są świetne i noga sie nie pci.\nLuty 16, 2016 o 3:45 pm\nA mogłabyś Gosiu napisać mi, gdzie kupiliście te kapcie?\nBądź podać link do sklepu z tymi kapciuszkami, z góry dziękuję 🙂\nLuty 16, 2016 o 4:10 pm\nLuty 23, 2016 o 12:10 pm\nLuty 1, 2016 o 9:11 am\nTe ilustracje kojarzą mi się z książką, którą miałam w dzieciństwie!\nLuty 1, 2016 o 12:15 pm\nKolejna nieszablonowa książka od Siedmiorogu 🙂 Piękna!\nLuty 2, 2016 o 1:09 pm\nFajna książeczka : Rozdział o zwierzaczkach – to co dzieci lubią najbardziej i do tego rymowanki, super! Nie dziwne, że Jaś zachwycony 🙂\nLuty 4, 2016 o 12:21 pm\nKsiążka rewelacyjna! Przepiękne ilustracje. Chyba zamówimy na synka urodziny, bo skradła moje serce. Jedyny minus jaki widzę to miękkie kartki 😉 Pozdrawiamy serdecznie.\nW przyszłym tygodniu będą u nas do wygrania, tylko nie wiem ile sztuk.\nLuty 4, 2016 o 10:10 pm\nPonadczasowa książeczka, uwielbiamy takie 🙂 Mój wzrok przykuła nieskomplikowana grafika, bardzo fajnie maluch może z zaciekawieniem i szczegółowo oglądać każdy obrazek. Pozdrawiamy\nLuty 5, 2016 o 7:04 am\nTa gadająca książka przekonała i mnie do siebie, więc warto jednak przemyśleć, nie zawsze co nam rodzicom wydaje się złym pomysłem i rozwiązaniem dla naszego malucha mus mieć przełożenie w życiu.\nLuty 13, 2016 o 5:54 pm\nChciałabym wygrać tą książkę, bo od dawna szukam ładnie wydanego zbioru z wierszami Brzechwy dla synka. Chciałam żeby wszystkie wiersze z mojego dzieciństwa były zebrane w jednym tomie, a nie w 5 różnych książkach. Są to wartościowe bajki, które uczą ale i rozweselają dzieci. Ponad czasowe, nie tracące na wartości, cały czas aktualne. Wydawnictwo Siedmioróg wydaje piękne książki, mam cały zestaw jeszcze ze swoich czasów młodości, teraz czas zaopatrywać synka 🙂\nLuty 14, 2016 o 6:02 pm\nZdecydowanie to limitowane wydanie jest cudowne. Polecam i to bardzo.\nLuty 13, 2016 o 6:44 pm\nChciałabym wygrać książeczkę dla córeczki Alicji, bo ona po prostu UWIELBIA książki. Przeglądała je chętnie już jako mały berbeć, ledwo nauczyła się siedzieć. Od tamtej pory codziennie domaga się czytania jej książeczek. Najbardziej lubi wierszyki, bo lubi słuchać rymów, zwykły tekst jeszcze trochę ją nudzi, woli opowiadanie, co jest na obrazku i wierszyki właśnie… 🙂\nLuty 13, 2016 o 7:53 pm\nBardzo chętnie zaczniemy czytać pana Brzechwę, bo aktualnie nie mamy zadnej jego pozycji – niestety. A do najblizszej prezentowe okazji jeszcze duzo czasu. Pozdrawiamy serdecznie\nLuty 14, 2016 o 6:00 pm\nLuty 13, 2016 o 8:12 pm\nMam corke niemal dwu letnia i ciesze sie, ze zarazilam ja swoja miloscia do ksiazek. Jej biblioteczka jest juz okazala a dzien bez ksiazki, to dzien stracony. Gdy tylko z mych ust pada haslo „poczytamy?”, moj szkrab biegnie ile sil w nogach do swojej bazy, czyli tipi, uklada sie na samym srodku (ja nigdy nie wiem, gdzie mam sie usadowic,bo miejsca dla mnie brak) i czeka….Kochamy tez wypady do biblioteki. Mamy taka sliczna w naszym miescie, ze szkoda byloby z niej nie korzystac. Dlatego z milo checia przygarniemy „sto bajek”, gdyz u nas na pewno sie nie zakurzy☺ Slowo harcerza! Pozdrawiam. Joanna Górecka (tak jak na fb)\nPaulina Korobejko napisał(a):\nLuty 14, 2016 o 8:41 am\nPewne dziecko przy kominku czyta książkę o Muminku, a że z bajek nie wyrosło przy nim leża inna książki. Wszystkie książki celebruje, później Mamie recenzuje…bo jest Mama narratorem, co to koi wszelkie bolączki. Bo My ksiazki tak kochamy, a ta ksiazke podarowałabym dla małego śpiocha w za dużych spodenkach, który tupie cichaczem na boso po nocach, przemykając w uśpionym domu z pokoju do pokoju. Mówi, że boi się ciemności, że cienie na ścianie za szybko się ruszają, że poduszka za twarda, kołdra za krótka, piżamka za ciasna i jasik gdzieś uciekł. Ale moze Mama cos przeczyta, jakas bajke jeszcze raz do poduszki … 🙂\nLuty 15, 2016 o 10:03 am\nPoznajcie Szymonka- małego chłopczyka, co po łóżeczku sobie właśnie bryka.\nSynek nasz kochany, jest bardzo rozczarowany,\nGdy ciemna noc nadchodzi, a tata z nową książeczką do pokoju nie wchodzi.\nBo moi mężczyźni układ taki mają, że każdego wieczoru nową bajeczkę czytają.\nWiersze Brzechwy z pewności też zostaną szybko przeczytane a ulubione fragmenty zapamiętane.\nŚwiat pełen przygód chcemy synkowi pokazać, co jest dobre a co złe wskazać.\nWiersze Brzechwy zaskakujące zakończenie zawierają, naganne zachowanie ośmieszają.\nO rozwój wrażliwości dbamy, kształtowanie zdolności empatii też tu mamy.\nPoprawnej wymowy właśnie się uczymy, na bogatsze słownictwo u synka liczymy.\nWrażeń literackich synka pozbawić nie chcemy, nawyk czytania na całe życie u niego kształtujemy.\nO zaszczepienie miłość do książek już teraz dbamy, sposób na spędzanie wolnego czasu mamy.\nOd gier komputerowych i telewizji uzależnienia synka nie chcemy, dlatego w nowe książeczki się zaopatrujemy.\nPółeczkę na „Sto Bajek” Brzechwy mamy, więc już teraz o nią gramy.\nNa fb Karolina Borycka\nLuty 16, 2016 o 5:42 pm\nChciałabym wygrać książeczkę dla moich dzieci, zwłaszcza dla 2,5 letniego synka Natanka.\nNiestety nie posiadamy, żadnej książeczki z wierszami, czy rymowankami a od dawna marzy nam się, aby\ntaka pozycja znalazła się w naszym domu. Uwielbiam wiersze Brzechwy, założę się, że synek szybko nauczyłby się\nniejednego wierszyka na pamięć. Obrazki dodatkowo pobudziłyby jego wyobraźnię, a zwierzątka\nzamieszczone w książce, na pewno przykułyby jego uwagę na bardzo długo (synek uwielbia zwierzątka).\nCzęsto bawimy się w zgadywanie, ja udaję jakieś zwierzątko, a on zgaduje jaki to zwierz 🙂\nJeżeli udałoby mi się wygrać, ta cudowna książeczka, zajęłaby honorowe miejsce w pokoju dzieci i na pewno nie leżałaby zbierając kurz,\nbo byłaby w ciągłym użytku przez moje pociechy…no nie tylko przez nie, sama również chętnie bym ją czytała 😀\nCzytamy codziennie różne pozycje,\nBo chcemy podtrzymać rodzinną tradycję.\nLecz brak nam książeczki z rymowankami\nA także takiej z wieloma wierszami.\n‘’Sto Bajek’’ to książka o której marzymy,\nI dlatego bardzo mocno o nią prosimy.\nU nas zostanie szczerze pokochana,\nI będzie co wieczór namiętnie czytana.\nDzieci będą miały ogromną frajdę,\nA ja już myślę, jaką nową książkę wynajdę.\nDzieciom warto czytać od samego początku , już nawet jak jest w łonie matki, i my tak robimy. Praktykujemy to już od ponad 4 lat. Czytanie książek u nas to podstawa, nie ma dnia bez przeczytania. Nasza biblioteczka ciągle się powiększa, a panie w Empiku już dobrze znają moje dzieci 🙂 Nawet ostatnio kupiliśmy specjalną torbę na ksiązki jak jedziemy na wakacje, choć zawsze zwozimy 2x tyle 🙂 Na szczęście w przedszkolu jest teraz mała czytelnia i zawsze możemy tam zanieść nasze przeczytane już kilkanaście razy książki 🙂 Uwielbiamy klasyki i chętnie poczytamy bajki Jana Brzechwy.\nPatrząc na tą piękną książkę, w moich wspomnieniach pojawia dziewczynkę, która to w małych rączkach książkę z wierszami trzymała. Pamiętam doskonale była to książka z wierszykami Jana Brzechwy, najpierw słuchałam jej rymów, aby kolejno zaczytać się w literach, sylabach, w słowach czy w zdaniach. Jako dziecko bardzo lubiłam wiersze, nawet bardziej niż bajki w prozie pisane. Dzisiaj jako dorosła kobieta i matka w jednej osobie codziennie staram się zaszczepić w moim przedszkolaku miłość do literatury, prozy czy też poezji. Niestety z lat własnego dzieciństwa mam tylko jedną książkę z bajkami, lecz odkryłam ostatnio że do starszych wydań książek dla dzieci można wrócić po przez zapisanie się do osiedlowej biblioteki. To prawdziwa skarbnica wydawniczych perełek. Pragnąć, aby jedna z nich zamieszkałą na naszej skromnej choć sympatycznej półce z książkami. Jakże piękna. nietuzinkowa i w stylu retro. Byłaby naszą dumą i przyczynkiem do tego, aby zaczytać się w poezji dzieciństwa, w końcu mały czy duży, każdy lubi wiersze mądre i jakże zabawne Jana Brzechwy.\nMagdalena Kaczmarska napisał(a):\nLuty 22, 2016 o 7:24 am\nKsiążeczka powinna trafić do nas :), ponieważ od pewnego czasu panuje w naszym domu wielki bum na książki. Wcześniej mój synek nie zawsze lubił jak mu czytam, obecnie uwielbia słuchać. Korzystam z tego ile mogę 🙂 i książek ciągle jest mało, wszystkie już wyczytane wiele razy. W zbiorze wierszy mamy „Lokomotywę” J. Tuwima, mały ją uwielbia, z pewnością reszta wierszy cieszyła by się powodzeniem 🙂 https://www.facebook.com/magdalena.kaczmarska.94\nMagda Kotula napisał(a):\nLuty 22, 2016 o 8:04 am\nChciałabym otrzymać tą książkę, żeby i mój synek mógł mieć tak cudowne dzieciństwo pełne wyobraźni, magii, czarów jak ja miałam, gdy wiersze oraz opowieści Brzechwy czytała mi moja Mama 🙂 sama z chęcią wrócę pamięcią do tych czasów oraz z przyjemnością chciałabym przypomnieć sobie wszystkie czytanki 😉\nLuty 22, 2016 o 9:34 am\nCzemu akurat my mamy dostać książeczkę ? Bo czytać należy dzieci od najmłodszych lat ☺ i choć Kubuś ma zaledwie 4 miesiące to mamusia juz czyta mu książeczki ☺ a ta książka kojarzy mi się z moim dzieciństwem kiedy to babcia czytała wszystkim swoim wnukom(było nas 6 w domku, wszyscy siadalismy przy babci i słuchaliśmy z zaciekawieniem ) właśnie Brzechwe ☺ także miło byłoby przypomnieć sobie czytanki z dzieciństwa jednocześnie zabawiać swego brzdaca ☺\nLuty 22, 2016 o 11:05 am\nDlaczego? Oj kochamy książki, może nie mamy ich tyle co Wy, ale staram się zakupywać nowe, żeby synek się nie znudził ciągle tymi samymi. Ta pozycja wygląda cudownie, zarówno treści jak i ilustracje przykuwają oko. Bardzo byśmy taką chcieli mieć. Mój prawie 5 latek coraz częściej chce się uczyć nowych wierszyków, a w tej książce są takie z mojego dzieciństwa. Mam więc ogromną nadzieję, że szczęście się do nas uśmiechnie.\nMonika Szygojczyk napisał(a):\nLuty 22, 2016 o 1:23 pm\nKsiążki, książeczki moja 23 miesięczna córka uwielbia. Książeczki czytamy rano, czytamy w południe, czytamy wieczorem do snu. Czytamy na spacerach (karze sobie pisac na piasku wyrazy, literki i je odczytuje) . Czytamy również globalnie, metodą poznaną właśnie tu na blogu. „Sto bajek” byłby super prezentem dla niej z okazji zbliżających się 2 urodzinek. Takiego wielkiego zbioru wierszy w jednej książeczce jeszcze nie ma. Książka bardzo mi się podoba, nie ma zbyt dużo obrazków które odwracają uwagę dziecka od treści, co jest również bardzo ważne przynajmniej u tak malutkich dzieciaczków.\nAgnieszka Nojszewska napisał(a):\nLuty 22, 2016 o 2:25 pm\nMoja córeczka ma już 6,5miesiąca. Od jakiegoś czasu czytam jej książeczki. To taki fajny czas gdy jesteśmy razem w ciągu dnia. Pola lubi ton mojego głosu gdy jej czytam, patrzy na mnie zainteresowana. Jest wtedy taka spokojna 😀 Lubimy książki o zwierzętach, staram się zawsze coś ciekawego jej dopowiedzieć na dany temat 🙂 Wiersze Jana Brzechwy i Tuwima to klasyka mojego dzieciństwa, wychowałam się na tych książkach, pokochałam książki w drugiej klasie szkoły podstawowej i od tamtego czasu pochłaniam je w każdej ilości. Chciałabym pokazać mojej córeczce jak wspaniałe są książki, aby mogła rozwijać wyobraźnię, aby stały się dla niej ciekawą formą spędzania czasu. Dlatego już w tym wieku czytam jej książki, z czasem będzie coraz więcej rozumiała 🙂 Przy okazji powtórnego sięgnięcia do książek mojego dzieciństwa mogę sobie powspominać 🙂 „Sto bajek Jana Brzechwy” byłoby idealnym uzupełnieniem biblioteczki Poli 🙂 Już widzę uśmiech mojego chochlika gdy czytam jej „Na straganie” 😀\nLuty 22, 2016 o 5:08 pm\nChciałabym wygrać dla Synka książkę „Sto bajek” bo bardzo lubimy bajki Jana Brzechwy. Synek uwielbia książeczki i bardzo lubi jak mu czytam, często sam podaje mi książeczki i chce żeby mu czytać. Dzisiaj mój Skarb ma urodzinki więc gdyby udało nam się wygrać byłaby to dla nas bardzo miła urodzinowa niespodzianka a Synek na pewno bardzo by się ucieszył z nowej książeczki 😉 Jestem na fb jako Paulina Białowieżec 😉 Pozdrawiam serdecznie\nPaulina Borzęcka napisał(a):\nLuty 22, 2016 o 8:26 pm\nMusze miec „Sto bajek”,\nbo należę do Brzechwy fanek\nS -iedze czytam konkurs oto\nT -aki że bieleje oko,\nO -tóż Brzechwę rozdać chcą!\nB -ajek jego jest aż sto\nA -moja dwójka maluchów\nJ -akże kocha polskich druhów\nE -h! a Brzechwę ubóstwiają\nK -siążek kilka jego mają\nB -ergamuty, sójka, kaczki\nR -óżne inne też dziwaczki.\nZ -nimi dzieci me grzecznieją,\nE -widentnie łagodnieją,\nC -hyba to wpływ bajek taki,\nH- ałas, krzyki awantury,\nW -yemigrowaly w góry.\nY -yy więc proszę, ślicznie błagam, dajcie poskromić bałagan, by me dzieci siedziały grzecznie czy mogę prosić książeczkę?\nYasmin Al Amelli napisał(a):\nLuty 23, 2016 o 12:04 pm\nGratulacje, po cichu Pani kibicowałam 🙂\nLuty 23, 2016 o 6:56 pm\nGratuluję zwyciężczynią. Mi się tak spodobała książka, że już zamówiona na stronei wydawnictwa 🙂 Wraz z książką z wierszykami Tuwima 🙂 Już się nie mogę doczekać 🙂\nTuwima nie mamy, ale zaraz zerknę.\nMarzec 2, 2016 o 6:53 pm\nNie wygraliśmy książeczki, więc już zamówiona w Siedmiorogu 🙂 Czekamy razem na wiersze Tuwima! Nie mogę się doczekać!\nMarzec 3, 2016 o 7:44 am\nTo super, niebawem kolejna książkowa niespodzianka.


Zakładka - MBP Lublin - oficjalny blog - Miejska Biblioteka Publiczna w Lublinie: „Uwikłanie” Miłoszewskiego w finale francuskiej nagrody dla najlepszego kryminału europejskiego\nMiłoszewski został nominowany za pierwszą powieść o przygodach Teodora Szackiego, która ukazała się we Francji nakładem Mirobole jako „Les Impliqués”. „Uwikłanie” doceniło jury składające się z oficerów policji, wydawców i dziennikarzy. Prestiżowe wyróżnienie przyznawane jest na festiwalu kryminałów Quais du Polar w Lyonie, gdzie co roku ściągają najwybitniejsi twórcy mrocznych historii oraz kilkadziesiąt tysięcy ich fanów. Zwycięzcę poznamy na początku kwietnia.\nOprócz Miłoszewskiego w finale nagrody znaleźli się: Emmanuel Grand, Elisabeth Herrmann, Ian Manook, Bernard Minier i Alexis Ragougneau. Prix du Polar Européen przyznawana jest od 2003 roku. Do tej pory to prestiżowe wyróżnienie otrzymali tacy uznani autorzy, jak Arnaldur Indridason, Philip Kerr czy laureat zeszłorocznej Nagrody Goncourtów, Pierre Lemaitre.\nTo nie koniec sukcesów „Uwikłania” we Francji. Powieść nominowano również do Grand Prix des Lectrices de Elle. Nagroda przyznawana jest przez miesięcznik „Elle” w trzech kategoriach: powieść, kryminał i literatura faktu. Jeśli Miłoszewskiemu uda się zdobyć to wyróżnienie, dołączy do grona tak znanych i cenionych na całym świecie autorów kryminałów, jak Harlan Coben, Dennis Lehane, Fred Vargas i Gillian Flynn.\nAnonimowy 14 marca 2014 13:26\nUprzejmie proszę sprawdzać jak nazywa się pisarz, którego nazwisko umieszczacie w artykule. Wiem, że ten tekst jest wklejony z podanego źródła, ale i tak przy kopiuj-wklej powinno się przynajmniej zapoznać z zamieszczonym artykułem i poprawić błędy\nRedakcja 14 marca 2014 14:34


Orford: zastrzeżeń w hotelach i pensjonatach, domki i kemping - Pensionhotel\nOrford Hotele, Pensjonaty, Domki, Apartamenty, Kempingi, Restauracje\nEuropa > England > Orford\nOrford - wybierz swój hotel, pensjonat, domki obóz lub wynajem\nPensionHotel zaprasza do swojej stronie internetowej, gdzie Orford znaleźć wiele ofert zakwaterowania w hotelu, pensjonacie, domki, apartamenty i pola namiotowe. Można zatrzymać się w hotelu wellness, pensjonat rodzinny, luksusowy apartament, domek rybacki lub obóz letni. W Orford i jego okolicach znajdziesz wiele dziedzictwa kulturowego i naturalnego. Bezpośredni kontakt i rezerwacja online jest przeznaczony dla ciebie proste rezerwacji i udanej zacząć planować swoje wakacje. Łączymy listę restauracji w Orford i rezerwacji.\nEngland > England > England > Orford


Lubisz oszczędzać? Poznaj zalety konta oszczędnościowego | Kreatywna.pl\nKonta oszczędnościowe to produkty bankowe, z których korzystanie ma wiele plusów | fot.: materiał partnera\nStrona główna/Społeczeństwo/Lubisz oszczędzać? Poznaj zalety konta oszczędnościowego\n5 marca 2021\tSpołeczeństwo Skomentuj 803 odsłon(y)\nJest wiele osób, które lubią oszczędzać, ale które gromadzą pieniądze do przysłowiowej skarpety. Tymczasem warto założyć konto oszczędnościowe, aby móc nie tylko odkładać środki, ale i pomnażać zyski. Poznaj jeszcze więcej zalet tego produktu bankowego.\nW okresie rekordowo niskich stóp procentowych konta oszczędnościowe nie cieszą się tak dużą popularnością jak jeszcze kilka lat temu. Nie warto jednak rezygnować, ponieważ odkładanie pieniędzy w taki sposób może się nadal opłacać.\nKonta oszczędnościowe to produkty bankowe, z których korzystanie ma wiele plusów.\nNie trzeba dysponować ogromnym kapitałem, aby móc zacząć oszczędzać i zarabiać. Odsetki naliczane są już od pierwszej złotówki. Pozwala to na rozpoczęcie oszczędzania w dowolnym momencie, a i daje znacznie większą motywację do systematycznego odkładania pieniędzy.\nKonta oszczędnościowe, w przeciwieństwie do lokat, dają stały dostęp do ulokowanego kapitału. Można z niego skorzystać w dowolnym momencie – bez obaw o utratę odsetek. W tym przypadku nie ma konieczności wypłacania wszystkich środków. Należy jednak pamiętać, że przelewy z takich kont wiążą się z reguły z dodatkowymi opłatami.\nPieniądze ulokowane na koncie oszczędnościowym są bezpieczne, bo objęte są gwarancjami Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (BFG) do kwoty 100 tys. euro w 100%. Dzięki temu nie musisz martwić się o odkładane środki, bez względu na sytuację na rynku finansowym.\nKonta oszczędnościowe dają gwarancję zysków. Otrzymasz wypracowane odsetki – niezależnie od tego, czy wcześniej wypłacisz część lub całość zgromadzonych środków. Twoje zyski będą oczywiście uwzględniały wypływy z konta, ale nie stracisz większości wypracowanych odsetek jak w przypadku lokat.\nOd wyboru konta oszczędnościowego będzie zależeć to, czy odkładanie środków będzie maksymalnie opłacalne. Dlatego zwróć uwagę na aspekty, takie jak:\nopłaty za wypłaty środków z rachunku,\npozostałe opłaty mogące wpłynąć na efektywne oszczędzanie na koncie.\nZwróć uwagę na konstrukcję tabeli oprocentowania i ewentualne progi kwotowe, po przekroczeniu których oprocentowanie może być wyższe lub niższe.\nKonto oszczędnościowe – czy może być opłacalne?\nJeśli wybierzesz przypadkowe konto oszczędnościowe, odkładanie pieniędzy może nie przynieść oczekiwanych zysków. Dlatego warto porównywać dostępne oferty – wśród nich są produkty charakteryzujące się lepszym oprocentowaniem.\nPrzykładem może być Konto Oszczędnościowe w Toyota Banku. Oczywiście wysokość możliwych do wypracowania zysków zależy od zgromadzonego kapitału, co dodatkowo może motywować do systematycznego oszczędzania.\nJeżeli założenie konta oszczędnościowego będzie wiązało się z koniecznością otwarcia rachunku osobistego, nie bój się tego. Wcześniej jednak sprawdź warunki funkcjonowania takiego konta, aby na odkładanych środkach faktycznie zarabiać.\nTagikonto oszczędnościowe pieniądze


wrzesień 2015 – neuralgia–blog.pl\n15 września 2015 4 grudnia 2015 olainne\nMiałam rezonans jamy brzucha. W trakcie badania pytano mnie o dziwne rzeczy. Po wyjściu z aparatu spytałam, czy jest dobrze, czy źle? Czy coś widać w moim brzuchu, czy też nie? – Lekarz będzie z Panią rozmawiał – usłyszałam w odpowiedzi i wcale mnie to nie uspokoiło.\n7 września 2015 15 kwietnia 2016 olainne\nPo kilku dniach spędzonych w strachu i stresie, zadzwoniłam do lekarki ze szpitala. – Mogłabym zrobić badania prywatnie, tylko muszę wiedzieć co mam zrobić? – zadałam bezpośrednie pytanie – Muszę mieć też skierowania. Czy może mi je Pani wystawić?. – Oczywiście – usłyszałam uradowany głos w słuchawce – skierowania będą na Panią czekały w dyżurce, u pielęgniarek. To bardzo dobra decyzja. Trzeba będzie wykonać MRI jamy brzucha oraz TK płuc.


Terminy i informacje dopilnowane - Chojnice24.pl\nTekst i fot. mz - 2012-09-07 12:33:07\nSesja rady miejskiej. U góry (od lewej): Józef Skiba i Mirosław Janowski, u dołu: Robert Wajlonis, Arseniusz Finster i Edward Pietrzyk.\nNie ma się już powtórzyć sytuacja z sierpnia, kiedy zabrakło informacji w internecie o terminie posiedzenia Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej Chojnic. Problem podniósł przewodniczący Projektu Chojnicka Samorządność Jacek Studziński, który z powodu braku informacji nie mógł być obecny na obradach komisji rozpatrującej jego skargę.\nO sprawie pisaliśmy w zeszłym tygodniu – „Przeterminowana informacja”. Cieszy fakt, że jest reakcja ze strony burmistrza Arseniusza Finstera, który zapewnił, że od teraz informacje o terminach komisji i sesjach będą zamieszczane z odpowiednim wyprzedzeniem na stronie www.miastochojnice.pl.\n- Wprowadzamy pewną innowację odnośnie informacji. Materiały sesyjne spływają 9 dni przed sesją do biura rady miejskiej. W piątek na tydzień przed sesją jeszcze plus weekend (sesje odbywają się w poniedziałki – przyp. red.) radni i media otrzymują materiały. W ten sam piątek na stronie internetowej miasta w działach – Ogłoszenia i Samorząd, będą informacje o terminach posiedzeń komisji. Sprawdzającym czy operator stron internetowych miasta zamieścił je, będzie z jednej strony biuro rady, z drugiej wydział programów rozwojowych. To jest taka innowacja związana z tym, że nie było informacji o komisji 9 sierpnia i takie sprostowanie napisałem i za tą dezinformację przepraszam – powiedział podczas dzisiejszej konferencji prasowej włodarz.\nDla potwierdzenia tych deklaracji, na witrynie urzędu widnieje już informacja o posiedzeniu Komisji Rewizyjnej w dniu 13 września o godz. 10. Podana jest również tematyka, jaką zajmie się komisja RM, m.in. ocena wykonania budżetu za pierwsze półrocze 2012 r.\nTagi: skargarada miejskastrona internetowaKomisja Rewizyjna\nByły radny się skarży....\nA gdzie przeprosiny, które należą się panu Studzińskiemu za głupie insynuacje padające na konferencji burmistrza?\n11 Września 2012, godzina 08:18\nAktualizacja: 2021-01-18 11:16


News - Hit Dnia i Hit Tygodnia dostępne w Orange POP - PasjaGSM.pl\nJesteś w: PasjaGSM.pl > News > Hit Dnia i Hit Tygodnia dostępne w Orange POP\nQR CodeHit Dnia i Hit Tygodnia dostępne w Orange POP\nMariusz Burski, 31 października 2009, 17:29\nTagi: Orange, Polska Telefonia Komórkowa (PTK Centertel), POP\nPakiet Hit Dnia można aktywować wysyłając SMSa pod numer 701 w treści wpisując dowolny dzień tygodnia, w którym ma być aktywny. Opłata za wysłanie SMSa pod numer 701 podlega opłacie jak za zwykłego SMSa. Koszt pakietu to 4zł, w ramach którego otrzymujemy 40 Minut wymiennych na 400 SMS. Pakiet jest ważny 1 dzień.\nHit Tygodnia jest rozwinięciem pakietu Hit Dnia i polega na automatycznej odnowie w wybranym przez klienta dniu. Jeśli skorzystamy z pakietu przez trzy kolejne tygodnie, to w czwartym usługa jest darmowa. SMSa z wybranym dniem tygodnia należy wysłać na numer 702 (opłata jak za zwykłego SMSa).\nMinuty i SMSy można wykorzystać tylko do Orange i na numery stacjonarne. Powyższe pakiety nie wykluczają się z innymi pakietami i usługami w Orange POP, a minuty i SMSy są wykorzystywane w pierwszej kolejności.\nOrangemen 1.11.2009 @ 18:13\nŻałosna promocja, doją nas coraz bardziej próbując załatać spadki w dochodach. Czas pomyśleć o zmianie operatora\nbarni 3.11.2009 @ 10:36\nTo że promocja nie jest dla Ciebie nie znaczy że jest żałosna. Jest to jedna z opcji możliwych do wyboru w pre-paidach i tyle. Sam nie nie skorzystam bo bardziej mi się kalkuluje 3po3 za 4pln aktywowane przez populacje.pl ale pewnie ktoś tez i w to się będzie bawił.\nhami 3.11.2009 @ 15:33\nna populacji można aktywować Ty i 3 a nie 3 po 3 :D


Do końca 2020 r. trzeba wymienić kasy rejestrujące na kasy online - Horecanet.pl - biznes i newsy branży HoReCa\nDo końca 2020 r. trzeba wymienić kasy rejestrujące na kasy online\nJak Informuje Ministerstwo Finansów, zbliża się termin wymiany kas starego typu na te online. Od 1 stycznia 2021 r. będą stosowane przez podatników m.in. branży gastronomicznej czy usług w zakresie krótkotrwałego zakwaterowania.\nPodatnicy mogą skorzystać z ulgi na zakup kas online w ramach wymiany kas starego typu. Zasady odliczania (zwrotu) od podatku kwoty wydanej na zakup kas rejestrujących online są przedstawione w objaśnieniach podatkowych z 11 lipca 2019 r. Na pytania dotyczące wymiany kas odpowiada Krajowa Informacja Skarbowa. Nie będzie kolejnego terminu odroczenia.\nTaggedbiznesbrog b2bgastronomia a koronawirushorecahorecanetkasy onlineNowości Gastronomiczneświat hoteli


Wizjonerska pasja - Gazetawroclawska.pl\n9 września 2008 09.09.2008 Aktualizacja: 10 września 2008 21:23 10.09.2008 21:23\nŚwiatowe prawykonanie "Pasji" Pawła Mykietyna było dotychczas najbardziej intrygującym wydarzeniem tegorocznej Wratislavii Cantans\nUtwór jednak trudno porównywać np. z monumentalną "Pasją według św. Łukasza" Krzysztofa Pendereckiego, która wybrzmiewała w poprzednich latach na wrocławskim festiwalu. To dwa zupełnie różne muzyczne światy.\nNa poniedziałkowy wieczór wnętrze Filharmonii Wrocławskiej zostało zmienione. I gdyby ktoś niewtajemniczony trafił do niego przez przypadek, pewnie skojarzyłby koncert bardziej z festiwalem muzyki współczesnej niż oratoryjno-kantatowej.\nI trudno się dziwić. Skład orkiestry rozpisany przez Mykietyna w partyturze to smyczki wzbogacone nie o klasyczny zestaw dęty, ale saksofony, tubę, gitary elektryczne, rozbudowaną perkusję i taśmę z nagranym odgłosem cykad.\nPerkusista dodatkowo rozdziera gazetę czy uruchamia migawkę aparatu fotograficznego. W planie Mykietyn miał nawet dźwięk wydawany przez samolot odrzutowy, w rezultacie jednak nie zadowoliły go uzyskane nagrania.\nJaka jest "Pasja" Pawła Mykietyna? To utwór bogaty w wizjonerskie pomysły kompozytora, niełatwy, ale jednocześnie chyba nie tak spójny, jak się tego oczekiwało po kompozytorze słynnej II Symfonii.\nNadmiar pomysłów nie zawsze się sprawdza, zwłaszcza jeśli nie powściągnie się chęci, by je wszystkie wykorzystać w jednym dziele. Trzeba jednak przyznać, że dzięki rewelacyjnemu wykonaniu Orkiestry Aukso z Tych pod batutą niezrównanego Marka Mosia "Pasji" słucha się z rosnącym napięciem.\nPartię Chrystusa śpiewa mezzosopran (rewelacyjna Urszula Kryger), Piłatem jest recytator, aktor (dobry Maciej Stuhr), a nie śpiewak, chłopięcy chór występuje w roli żądnego krwi tłumu, w końcu śpiewa piosenkarka (Katarzyna Moś).\nWszystkie role, jakie od zawsze były przypisane konkretnym głosom, zostały tu odwrócone, ale ten pomysł nie szokuje. Niemile zaskakuje raczej zastosowanie gitar elektrycznych w typowo rockowych, ciężkich riffach i ostrych uderzeń perkusisty przy słowach Piłata ("Oto człowiek").\nTo tak, jak gdyby ktoś podkreślił flamastrem ważne wersy w Nowym Testamencie, by przypadkiem mniej uważny czytelnik ich nie przegapił. Mimo to chciałoby się posłuchać "Pasji" Mykietyna raz jeszcze, choćby po to, by znów wejść w klimat litanii chóru (Cantores Minores Wratislavienses), śpiewającego rodowód Jezusa Chrystusa.


WWW.KONRADUS.COM - TESTY - PYTANIA - UWAGI - Odp: [Propozycja]Skrypty sprawdzające poprawność znaczników\n12-02-14 12:29 [Propozycja]Skrypty sprawdzające poprawność znaczników\nJakiś czas temu zauważyłem schemat wątków, przeważnie zakładanych przez nowych użytkowników:\n- post bez znacznika\n- kilka postów innych użytkowników zawierających rady w rodzaju "wstaw [R] albo [Relacja] w temacie"\n- post moderatora, który powiela radę lub poprawia temat za autora\n- autor przeprasza i zmienia temat (lub nie)\nWydaje mi się, że tego rodzaju początek nic ważnego nie wnosi do wątku, a zajmuje miejsce na serwerze. Dlatego pomyślałem sobie, że można by takich schematów uniknąć, gdyby wprowadzić zabezpieczenie polegające na tym, że nie byłoby możliwe wysłanie wiadomości bez znacznika tak, jak obecnie nie da się tego zrobić bez tematu. Rozwiązanie to nie pomoże w wypadku wyboru niewłaściwego działu.\nDrugim pomysłem na jaki wpadłem byłby skrypt uruchamiany w wypadku użycia znaczników [R] lub [G] sprawdzający, czy w treści pierwszego postu znajduje się obrazek (img)(/img). Zabezpieczyłby forum przed zakładaniem relacji/galerii bez zdjęć.\nNiestety nie jestem informatykiem więc nie wiem jak napisać takie skrypty.\nPonieważ na innym forum widziałem długą dyskusję/sprzeczkę/kłótnię na temat czy wprowadzanie automatycznych ułatwień prowadzi do "odmóżdżenia" czy nie uprzedzam ewentualne argumenty: przejrzałem wszystkie relacje od początku tego roku (których ostatnia wiadomość została wysłana w tym roku) i znalazłem 5 gdzie w pierwszym poście autor nie umieścił zdjęć lub znacznika. Gdyby w momencie próby wysłania nieprawidłowego postu użytkownik otrzymywał informację "Twój post jest niezgodny z regulaminem forum" jest większa szansa, że taki nowy forumowicz zapoznałby się z tym dokumentem i sam poprawił błędy.\n12-02-14 14:52 Odp: [Propozycja]Skrypty sprawdzające poprawność znaczników\nQuba, dzięki za pomysły! :) Myślałem kiedyś o wzbogaceniu formularza o dodatkowe i wymagane pole wyboru znacznika. Sprawa komplikuje się trochę przy edycji np. przy zmianie relacji w relację z galerią, ale to jest do przemyślenia. Musiałaby być zdefiniowana również lista dostępnych do wyboru znaczników. Może jak znajdę(?) czas, to nad tym siądę. Pomysł ze skryptem sprawdzającym obecność [ img ] w pierwszym poście relacji bardzo mi się podoba jako sam pomysł rozwiązania, ale po zmianach w regulaminie przypadki zaczynania relacji bez fotek to rzadkość, a my (moderatorzy) jesteśmy na to zbyt wyczuleni i szybsi od skryptów ;>


W jakiej sytuacji KRUS może przyznać rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy, gdy nie są spełnione wszystkie przesłanki z ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników?\nkiedy KRUS może przyznać emeryturę, rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy?\nco w sytuacji, gdy świadczenie jest zawieszone?\nCzy KRUS może przyznać emeryturę, rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy lub rentę rodzinną rolnikowi pomimo niespełnienia warunków?\nSytuacje takie są wskazane w art. 55 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Według tego przepisu prezes KRUS może przyznać emeryturę, rentę rolniczą z tytułu niezdolności do pracy lub rentę rodzinną rolnikowi pomimo niespełnienia, wskutek szczególnych okoliczności, warunków określonych w ustawie, jeżeli zainteresowana osoba nie ma niezbędnych środków utrzymania i nie może ich uzyskać ze względu na wiek lub stan zdrowia.\nTakie samo podejście KRUS ma do wymienionych świadczeń w przypadku domowników lub członków rodziny zmarłego rolnika lub domownika. Świadczenie przewidziane w ust. 1 przyznaje się w wysokości nieprzekraczającej wysokości odpowiedniego świadczenia z ubezpieczenia emerytalno-rentowego.\nEmerytowi lub renciście, któremu na skutek niezaprzestania prowadzenia działalności rolniczej wypłata części uzupełniającej świadczenia została zawieszona w całości, prezes KRUS może przyznać prawo do wypłaty 50% tej części na czas określony. Zrobi to, jeżeli istnieją szczególne przeszkody w zaprzestaniu prowadzenia działalności rolniczej.\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 września 2016 r. (sygn. akt: II SA/Wa 73/16) orzekł, że „nie tylko całkowita niezdolność do pracy osoby zainteresowanej będzie szczególną okolicznością, jako że jest stanem udaremniającym i wykluczającym jej aktywność zawodową. Będzie nią także częściowa niezdolność do pracy, ogranicza ona bowiem i utrudnia możliwość zatrudnienia.\nZ kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. (sygn. akt: I OSK 650/16) doszedł do wniosku, że niespełnienie nawet jednego z warunków wymienionych w art. 55 ust. 1 ustawy z 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników wyklucza dopuszczalność pozytywnego rozpatrzenia żądania.\nOdnosi się to także do braku możliwości zarobkowania. Z treści omawianej regulacji wynika, że chodzi o niemożliwość uzyskania niezbędnych środków utrzymania wyłącznie ze względu na stan zdrowia i wiek rolnika, przy czym inne okoliczności nie mogą być utożsamiane z brakiem możliwości uzyskania niezbędnych środków utrzymania. Usprawiedliwioną przeszkodą w tym zakresie może być tylko wiek lub stan zdrowia samego wnioskodawcy.


Projekt-SYN | życie z małym cudem...\nżycie z małym cudem…\n3 miesiące później….\nNie było nas tu baaardzo długo:) dlaczego? trochę z braku czasu, trochę z lenistwa, a trochę z czystego zapomnienia. Kiedy to WP przypomniało mi o braku wpisów postanowiłam się poprawić! Co u nas? FANTASTYCZNIE! Franio rośnie jak na drożdżach, to co udało nam się osiągnąć w ciągu tych 3 miesięcy to: – podnoszenie wysoko główki,…\nCześć! Jestem Franek:)\nWitamy wszystkich już z Franiem <3 Długo nas tu nie było, bo uczyliśmy się siebie:) Franio ma już 3 tygodnie, urodził się 20 stycznia, między 37/38 tygodniem przez cesarskie cięcie. Niestety poród naturalny nie był możliwy z powodu zatrucia ciążowego. Decyzję o cesarskim cięciu lekarze podjęli w 5 minut, a w ciągu kolejnych 10 byłam…\nOstatnie dni ciąży + gadżety dla malucha.\nJeżeli ktoś mi powie, że 9 miesięcy ciąży to dużo- wyśmieję go:) Nam zleciało raz, dwa! Teraz z niecierpliwością czekamy na przyjście na świat naszego syna. Teoretycznie, zostały jeszcze 3 tygodnie. W praktyce jednak wygląda to inaczej, bo nasz syn do najmniejszych nie należy i w każdej chwili może się pojawić:) Wizytę u lekarza powinnam…\nTo już? już jutro Święta? Czy ktoś mi powie dlaczego ten czas tak szybko leci? Lato i jesień zleciały tak szybko, że człowiek już kompletnie zdążył o tym zapomnieć.. mamy zimę, chociaż za oknem tego nie widać.. no właśnie:/ taka pogoda to wylęgarnia zarazków, wirusów i bakterii, które nie ominęły również mnie:( Zapalenie gardła, kuracja…\nCoraz bliżej święta….:) Słuchając świątecznych piosenek i wczuwając się w atmosferę Świąt jedyne o czym marzę, to spędzić je w 3.. razem z naszym synem. Niestety, z tym poczekać muszę do stycznia, dopiero wtedy F. postanowi nas powitać! ( przynajmniej taką mam nadzieję:)) ). Pocieszam się faktem, że Święta Wielkanocne będą już nasze:). Co do…\nOstatni wyjazd w 2 ❤\nDo narodzin F. zostały jakieś 3 miesiące. To ostatni moment, kiedy mogliśmy jeszcze tylko we dwoje gdzieś wyjechać:) Postawiliśmy na Kołobrzeg,którym zachwyciłam się miesiąc temu:) cisza,spokój, piękne morze o każdej porze roku:) 3 dni wystarczyły,żeby naładować akumulatory przed przygotowaniami do przyjęcia naszego synka:) Zatrzymaliśmy się w oddalonym od centrum spa,ze względu na obecność basenu:) duża…\nDzień wizyty u lekarza zawsze wiąże się z podekscytowaniem:) 3 tygodnie mijają naprawdę szybko! Mam wrażenie,że dopiero kilka dni temu widziałam syna,a to już! Dzisiaj znów miałam okazję zobaczyć maluszka:) W związku z tym,że świetnie się czułam,nie miałam wątpliwości,że z dzieckiem też jest okej:) Jak co wizytę,doktor zmierzył ciśnienie i wagę,która zwiększa się,zupełnie nie wiem…\nKsiążki? Czy warto czytać dzieciom?\nJestem zwolenniczką książek wszelakich. Sama lubię czytać, i chciałabym też zarazić tym dziecko. Staram się czytać już ‚do brzuszka’, i mam nadzieję, że mój syn to lubi:) Nie są to książki specjalnie kupione, czy wyszukane. Skupiam się na tych z mojego dzieciństwa, bajkach na dobranoc i baśniach:) Są ponadczasowe. Maluszkowi zakupiłam tylko, na aktualnych promocjach…\nGłówny obiekt zainteresowań!\nChciałam napisać, że głównym obiektem będzie fasolka.. ale zaraz! Moje dziecko fasolką było daaawno temu:) Teraz waży jakieś 800 gram, i mierzy ok. 33 cm:) Coraz częściej i mocniej daje o sobie znać, szczególnie wtedy kiedy ja chce spać, a on nie ma takiego zamiaru:) Imprezowy chłopak? Zdecydowanie ma to po tacie:) Aktualnie jestem w…\nLove you, to the moon and back..\nMożna pokochać ‚coś’, nie widząc tego? Nie znając? Tak mocno, że nie wyobrażasz sobie dnia bez tego uczucia? Zdecydowanie tak. Ja poznałam to uczucie pewnego pięknego, letniego dnia, kiedy to dowiedziałam się, że będę MAMĄ. Początkowo był strach, niepewność.. Poradzę sobie? W głowie milion myśli..’ nie jestem jeszcze gotowa..muszę pracować, muszę spełnić marzenia…’. Marzenia? Przecież…\nAsia, 24 lata. Przyszła mama, magister pedagogiki, nauczyciel kontraktowy:)\n~t: Pewnie są jakieś metody, żeby dziecko zasypiało samo, ale po co Wam to? :) ...\njoannamichalak-1991: Muszę się dowiedzieć co i jak w moim szpitalu, żeby nie wozić zbędnych rzeczy:) ...\n~Mama: Witaj :) W szpitalu, w którym rodziłam, na jednego noworodka przydzielali 20 pieluszek, jeśli nie ...\n~Asia: Jasne,oczywiście nie miałam na myśli takich sytuacji.Chodziło mi o to,jak szybko ten czas ucieka. ...\n~t: Ciekawa rzecz ten "szumiś", chociaż z ceną grubo przesadzili. Fajnie, że Ci szybko upłynął czas ...\nWszystkich wizyt: 1738


Miejsce aspiracji w życiu człowieka - Prace dyplomowe. Polskie prace dyplomowe w sieci\nMiejsce aspiracji w życiu człowieka\n„Ale ponieważ na tym świecie oblegają nas różne potrzeby i niepokoją różne pragnienia, przeto naturalnie nasuwa się do rozstrzygnięcia dalsze pytanie, która z tych potrzeb przed innymi wpłynie na wolę przy najbliższym działaniu? Na to można odpowiedzieć, że zazwyczaj będzie to najpilniejsza ze wszystkich tych, od których, jak sądzimy, jesteśmy wówczas w stanie się uwolnić…”\nWspółczesny człowiek żyjący pod presją negatywnych zjawisk społecznych, informacji przekazywanych przez mas media, często sam doświadczający brutalizacji życia codziennego, coraz częściej czuje się zagubiony, odizolowany, bezradny wobec zagrożeń dnia codziennego. Dominujące postawy agresywne akceptowane w pewnych grupach społecznych stały się wręcz nieodłącznym elementem życia współczesnego człowieka. Co więcej postawy te stanowią wzorce do naśladowania dla osób dorosłych, dzieci i młodzieży. Wpływają na styl życia rodzin, stosunków interpersonalnych w domu, pracy, szkole. Łączy się to z brutalizacją życia codziennego, dehumanizacją stosunków międzyludzkich, brakiem szacunku do rodziców i osób starszych, brakiem poszanowania dla wartości rodzinnych. W etiologii zachowań agresywnych jako przyczynę należy wyróżniać źle funkcjonujące rodzime systemy wychowawcze, patologię stosunków społecznych oraz przyczyny biologiczne, kulturowe, religijne, ekonomiczne i środowiskowe.\nWszystkie powyższe czynniki jeszcze bardziej podkreślają znaczenie aspiracji w życiu każdej jednostki. Aspiracji do tego by być lepszym, mądrzejszym człowiekiem.\nAspiracje to życzenia dotyczące osiągnięcia określonych stanów lub rzeczy, a wyrażone wówczas, gdy człowiek traktuje te stany lub rzeczy jako zasadniczo dostępne. Aspiracje są więc czymś pośrednim między marzeniami a sprecyzowanymi, konkretnymi dążeniami. Aspiracje dotyczą wielu różnych dziedzin istotnych dla jednostki.\nBez wątpienia aspiracje jest to pojęcie o wielu znaczeniach, co wynika ze złożoności problematyki, jakiej dotyczy, oraz implikacji, jakie w różny sposób łączą ową problematykę z wieloma dziedzinami wiedzy – z jednej strony, oraz z różnorodnością doświadczeń ludzkich -z drugiej. Nic też dziwnego, że bywa ono różnie definiowane tak w języku naukowym, jak i w mowie potocznej. Pojęcia tego używają biolodzy i językoznawcy. Pierwsi pod pojęciem tym rozumieją „czynność wciągania danej substancji przez ssanie”, drudzy zaś -„wdech lub przydech, czyli słaby dźwięk h, towarzyszący artykulacji niektórych głosek, właściwy wielu językom indoeuropejskim”. Potocznie aspiracje utożsamia się z kilkoma niejednoznacznymi pojęciami: ambicją, celem, dążeniem, marzeniem oraz potrzebą, pragnieniem, pretensją czy wreszcie – z życzeniem. W mowie potocznej aspiracje są zwykle rozumiane jako „dążenie do czegoś, pragnienie osiągnięcia czegoś (najczęściej w odniesieniu do ambitnych zamierzeń, celów, ideałów życiowych itp.; ambicja, wymaganie”. Słownik współczesnego języka polskiego pod hasłem aspiracje zamieszcza następujące określenie: „cele, które ktoś stawia przed sobą; wymagania, ambicje: ogromne, skromne, wyższe aspiracje; dążenie do samorealizacji w jakiej dziedzinie, pragnienie osiągnięcia niepospolitych, ambitnych celów, ambicje: aspiracje artystyczne, naukowe”.\nRównocześnie aspiracje są jednym z komponentów osobowości człowieka, interesującym zarówno psychologów, socjologów, jak i pedagogów. W języku naukowym tych dyscyplin nie istnieje jednak zgodność co do definicji omawianego pojęcia. Mimo trwających od lat dyskusji terminologicznych nadal nie wydaje się możliwe sformułowanie jednej uniwersalnej definicji pojęcia aspiracje, co skłania badaczy do podejmowania kolejnych poszukiwań i prób wyróżnienia typowych i dominujących sposobów jego rozumienia.\nObok motywów, postaw i uznawanych hierarchii wartości – uważane za jeden z ważnych składników osobowości aspiracje – są czynnikiem silnie warunkującym zachowanie człowieka, zwłaszcza w długich okresach życia. A. Janowski podaje, że aspiracje to „…w miarę trwałe i względnie silne życzenia jednostki dotyczące właściwości lub stanów, jakimi ma się charakteryzować jej życie w przyszłości, oraz obiektów, jakie w tym życiu będzie chciała uzyskać”. Współdecydują one o planach życiowych, zamierzeniach czy pragnieniach jednostki, jak również o jej aktywności ukierunkowanej na ich realizację.\nU podłoża aspiracji leżą potrzeby jednostki i uznawane przez nią wartości. Nawiązując do teorii potrzeb A. Maslowa autorka wskazuje, że aspiracje są czynnikiem, który wykracza poza wymagania aktualnej sytuacji, w jakiej znajduje się jednostka, i który zmierza w stronę postępu i wyniesienia jej na wyższy poziom. Mają one ponadto charakter pragnień rozbudzonych przez stale odnawiające się wyobrażenia i modele kulturalne. Autorka definiuje aspiracje jako kategorię potrzeb świadomych odnoszących się do przedmiotów i wartości aktualnie nie posiadanych lub takich, które wymagają stałego odnawiania, a są uznawane za godne pożądania”. A. Sułek natomiast podkreśla, iż fakt uznawania przez jednostki pewnych wartości nie wystarcza, by stały się one przedmiotem aspiracji. Aby się tak stało, musi pojawić się przekonanie o możliwościach ich osiągnięcia. „Aspiracje są wynikiem przybliżania wartości do możliwości” – pisze autor.\nW apogeum problematyki aspiracji znajdujemy dwa wzajemnie powiązane terminy, a mianowicie: aspiracje i poziom aspiracji. Podejmując próbę uporządkowania definicji powyższych terminów, proponuje się, by rozpatrywać je w trzech odrębnych grupach charakterystycznych dla psychologii, socjologii oraz dla ich pogranicza uogólniającego wiedzę o człowieku.\nPsychologia rozwojowa zanurzona jest w różnych gałęziach wiedzy. Rozwojem człowieka interesowali się zarówno filozofowie i humaniści zgłębiający naturę ludzką, jak też przedstawiciele nauk przyrodniczych, usiłujący badać tajniki świata organicznego, jego ewolucję i różnicowanie się w dziejach naszej planety.\nTraktująca aspiracje jako fragment szerszego zjawiska motywacji, psychologia zainteresowana jest głównie ich naturą (niezależną – zdaniem badaczy – od obiektów, na jakie są one skierowane). Można je zatem postrzegać jako właściwości psychiki ujmowane w kategoriach stałych parametrów dotyczących pragnień, a dokładniej – jako fragment szerszego zjawiska motywów działania. W tym przypadku rozumiane są one jako pragnienia lub dążenia o określonym natężeniu związane z zaspokojeniem pewnej potrzeby i (lub) nakierowane na określony cel” zaś poziom tak rozumianych aspiracji określany jest jako przewidywany przez jednostkę przyszły wynik jej akcji lub działalności w warunkach, gdy realizacja tej akcji ma zaspokajać istotne potrzeby jednostki lub przybliżać ją do istotnych dla niej celów”. Poziom aspiracji postrzegany jako rezultat działania przewidywany przez osobę wykonującą zadanie lub realizującą jakiś cel porównywany z poziomem rzeczywistego wykonania może służyć jako wskaźnik pewnych postaw lub cech osobowości.\nAspiracje w socjologii rozumiane są jako zespół dążeń wyznaczonych przez hierarchię celów, które jednostka akceptuje oraz definiuje jako ważne i które przesądzają o jej planach życiowych”, lub jeszcze ogólniej jako dominujące potrzeby, dążenia i zainteresowania jednostki czy grupy, objęte silnie umotywowanym zamiarem realizacji”. Dlatego też socjologiczne badania nad aspiracjami sprowadzają się do zainteresowania bardziej obiektami dążeń (potrzeb, zainteresowań) jednostki niż ich naturą. Chodzi o to, by poznać wartości, sprawy i przedmioty stanowiące obiekty owych dążeń. W tym przypadku zmienia się także natura poziomu aspiracji, który oznacza określony stan aspiracji (ujęty, albo nie ujęty w zbiorcze indeksy) przyjęty w kategorii wartości: wysoki lub niski w porównaniu z szerszymi grupami społecznymi” lub na tle grupy, w której funkcjonuje jednostka. Termin: poziom aspiracji bywa tu często używany jako równoznaczny z terminem: aspiracje.\nPowstałe na pograniczu psychologii i socjologii, trzecie z ujęć, podejmuje próbę łączenia w jedną całość wiedzy o naturze dążenia jednostki z wiedzą o obiektach powszechnie pożądanych przez jednostki żyjące w określonej kulturze.\nWspomnieć warto także, iż w badaniach pedagogicznych, które podejmują problematykę aspiracji, dociekania dotyczą zwykle wpływów procesu dydaktycznego i wychowawczego szkoły na kształtowanie i poziom aspiracji uczniów.\nLiteratura naukowa wymienia różne rodzaje aspiracji, wyłonionych w oparciu o szereg kryteriów. Wśród kryteriów tych wymienia się: poziom aspiracji, relacje między poziomem aspiracji a możliwościami ich realizacji, związki aspiracji z działaniem, perspektywę czasową potrzebną do ich realizacji, ich trwałość i zmienność, ich związki ze świadomością, przedmiot aspiracji oraz ich treść.\nWarunkiem podziału, do którego odwołują się często badacze, jest poziom aspiracji, czyli przewidywany przez jednostkę rezultat podjętego działania ukierunkowanego na osiągnięcie danego celu i pozostający w związku ze stopniem jego trudności. Im trudniejszy do osiągnięcia jest cel obrany przez jednostkę, tym wyższy jest poziom jej aspiracji. Zatem ze względu na wspomniane kryterium wyróżnić możemy aspiracje wysokie, przeciętne i niskie.\nTypologii aspiracji dokonuje się również odnosząc je do możliwości ich realizacji tj. relacji między ich poziomem a indywidualnymi warunkami skutecznego działania (takimi jak np. stan zdrowia jednostki, jej rozwój intelektualny, posiadane zdolności, opanowane sprawności, posiadane kompetencje, efekty działań wcześniej podejmowanych – powodzenia i niepowodzenia, warunki życia itp.). Aspiracje są jednym z ważnych motywów ludzkiego działania.\nNa tym gruncie wymienia się tzw. aspiracje adekwatne do posiadanych możliwości i aspiracje nieadekwatne w stosunku do nich. Te ostatnie zaś mogą przybierać postać aspiracji zawyżonych lub zaniżonych wobec indywidualnych możliwości jednostki. Aspiracje adekwatne (realistyczne) pojawiają się tam, gdzie jednostka podejmuje działania dostosowane do posiadanych warunków ich realizacji. Aspiracje zawyżone występują tam, gdzie planowane działania przerastają posiadane przez jednostkę możliwości ich realizacji, w wyniku czego jej działania są nieskuteczne i kończą się niepowodzeniem. Aspiracje zaniżone mają miejsce tam, gdzie cele stawiane sobie przez jednostkę sytuują się znacznie poniżej posiadanych przez nią możliwości.\nOdnajdujemy także w literaturze tzw. aspiracje życzeniowe i aspiracje działaniowe, które wyodrębnia się na gruncie ich związków z działaniem, dokładniej zaś – wyróżnienia celów idealnych i celów działania. Cel idealny to stan, który jednostka pragnie osiągnąć w przyszłości, zaś jego określenie leży u podstaw aspiracji życzeniowych przybierających postać życzeń (pragnień, marzeń), dotyczących owego upragnionego stanu. Ponieważ aspiracjom tego rodzaju nie musi towarzyszyć działanie na rzecz obranego celu, najczęściej pozostają one jedynie w sferze pragnień jednostki. Aspiracje działaniowe natomiast są to dążenia (zamierzenia) dotyczące celu lub wyniku podejmowanego działania; występują one tam, gdzie jednostka podejmuje próby aktywnego oddziaływania na otaczające ją środowisko i w ten sposób stara się je celowo i planowo przekształcać.\nJednym z kryteriów podziału aspiracji jest czasowa perspektywa odnosząca się do realizacji wybranego celu działania bądź wykonania zadania podjętego przez jednostkę. W oparciu o powyższe kryterium wyróżnia się tzw. aspiracje aktualistyczne (bliższe) i aspiracje perspektywiczne (dalsze, przyszłościowe). Pierwsze, są to pragnienia lub zamierzenia odnoszone do najbliższej (lub bliskiej) przyszłości, a wyznaczane przez nie cele są osiągane przez jednostkę dzięki czynnościom wykonywanym w określonych sytuacjach zadaniowych. Drugie – to pragnienia lub zamierzenia dotyczące wyników przyszłego działania, w których osiągnięcie celu wymaga działań rozciągniętych w dłuższym czasie (np. kilka miesięcy, lat). Przyjmując, że niektóre aspiracje wymagają rozłożenia aktywności na dłuższy czas, przyjmuje się także założenie o względnej ich trwałości. Odwołując się do tego kryterium, zyskujemy dwa kolejne rodzaje aspiracji – tzw. aspiracje przejściowe i trwałe.\nPamiętać trzeba jednak, iż chociaż aspiracjom przypisuje się relatywnie długi okres trwania, to nie wyklucza się również ich zmienności, przy czym przyjmowanym kryterium podziału aspiracji jest ilość i jakość zmian pożądanych lub zamierzonych w stosunku do aktualnego stanu. W zakresie aspiracji perspektywicznych wyróżnia się na tej podstawie aspiracje o różnej ruchliwości poziomej lub pionowej. Pierwsza – ruchliwość pozioma -wyznaczana jest przez wielkość zmian dotyczących miejsca jednostki w strukturze społecznej (np. miejsce zamieszkania, miejsce nauki, miejsce zatrudnienia itp). Ruchliwość pionowa natomiast uzależniona jest od wielkości zmian, jakich jednostka pożąda w związku z pozycją zajmowaną w różnych hierarchiach (np. hierarchii społecznej czy zawodowej itp.); wiąże się ona zatem z szeroko rozumianym awansem. Z myślą o zmienności, wyróżnia się aspiracje o ruchliwości dużej lub małej (niekiedy także – bardzo dużej, bardzo małej i średniej). Brak ruchliwości oznacza, że dana jednostka nie pragnie i nie zamierza dokonywać zmian we wskazanych wyżej zakresach. W obrębie omawianej problematyki używa się także określenia dynamika aspiracji, które oznacza zmienność ich konfiguracji ze względu na inne kryteria, takie jak choćby ich treść czy poziom.\nWyróżnia się – odwołując się do kolejnego kryterium, jakim jest związek aspiracji ze świadomością – tzw. uświadomione aspiracje a także la-tentne. Uświadomione aspiracje dotyczą celów, które konkretna jednostka pragnie ewentualnie zamierza osiągnąć. Najczęściej przybierają one zwerbalizową postać odpowiedzi na pytania dotyczące jej pragnień i zamierzeń. Aspiracje latentne, w odróżnieniu od wcześniej omówionych, są nieuświadamiane i z tej przyczyny niezmiernie trudno je diagnozować. Badania prowadzone nad nimi mają charakter pośredni (badania symboli, mitów, wartości itp.), a interpretacja ich wyników nie jest jednoznaczna.\nKolejnym kryterium różnicującym aspiracje jest ich przedmiot. Ze względu na tę podstawę podziału wyróżnia się aspiracje ukierunkowane na osiągnięcie pewnego stanu oraz aspiracje ukierunkowane na osiągnięcie jakiegoś przedmiotu. Przykładem pierwszych może być pragnienie jednostki skierowane na ukończenie szkoły czy studiów wyższych, uzyskanie określonej pracy, założenia rodziny itp. Aspiracje drugiego rodzaju koncentrują się natomiast na zdobyciu określonych obiektów, jak choćby pieniędzy, mieszkania, samochodu itp.\nPowiązania aspiracji edukacyjnych z aspiracjami zawodowymi i kulturalnymi\nEdukacyjne, zawodowe i kulturalne aspiracje – to wszystko składa się na całokształt edukacji społecznej.\nSpołeczna edukacja stanowi specyficzny obszar badań oraz praktyki edukacyjnej, koncentrujący się wokół ustawicznie uczącego się człowieka.\nWspółczesne rozważania nad kształtem zglobalizowanego społeczeństwa koncentrują się przede wszystkim na sporze o definicyjne credo przedstawiające tego społeczeństwa subtelności. Próba teoretycznego opisu i standaryzacji pojęcia „społeczeństwo współczesne” staje się aktualną i ważną płaszczyzną analitycznego dyskursu także w dziedzinie aspiracji.\nEdukacyjne aspiracje stanowią wyjątkowo istotny rodzaj ludzkich aspiracji, wśród których wyróżnia się aspiracje dotyczące: nauki szkolnej – różnych treści i poziomów kształcenia, odmiennych dróg edukacyjnych; aspiracje odnoszące się do zawodu czy pracy zawodowej; aspiracje związane z życiem osobistym, zwłaszcza z życiem rodzinnym; aspiracje dotyczące spraw materialnych; aspiracje kulturalne, społeczne, polityczne, przywódcze, moralne i ludyczne; zdaniem M. Szymańskiego „aspiracje edukacyjne należą do ważniejszych rodzajów wszelkich aspiracji ludzkich, co jest konsekwencją faktu, iż kształcenie i wychowanie jest jedną z podstawowych dziedzin działalności człowieka.\nWarto zauważyć, dokonując podsumowania różnych sposobów ujmowania aspiracji, że z jednej strony dostrzega się dążenia do takiego definiowania aspiracji, które jest typowe dla różnych dyscyplin (psychologii, pedagogiki, socjologii), z drugiej zaś – widoczny jest wysiłek wielu badaczy zmierzający do uchwycenia i określenia wielostronnego obrazu aspiracji, a także różnorodnych uwarunkowań.\nUporządkowanie i przedstawienie syntetyczne obrazu różnych uwarunkowań jest dość trudnym zadaniem. Jednym ze sposobów systematyzowania wiedzy o kształtowaniu się aspiracji jest analiza trzech grup uwarunkowań. Są to: uwarunkowania osobowościowe, środowiskowe i pedagogiczne. Rozpatrując literaturę przedmiotu, można zauważyć sporne opinie dotyczące różnej roli i różnej siły oddziaływania wymienionych grup czynników wyznaczających aspiracje i powodzenia szkolne ucznia. Wyniki licznych badań wykazały, że zarówno uwarunkowania osobowościowe, środowiskowe, jak i pedagogiczne wpływają na treść, poziom i proces kształtowania się aspiracji.\nOsobowościowe uwarunkowania wskazują na występowanie typowych różnic między uczniami. Oprócz różnic intelektualnych widoczne są różnice w rozwoju emocjonalnym i społecznym, które szczególnie manifestują się w okresie kształcenia wczesnoszkolnego.\nPowołując się na prace znanych przedstawicieli różnych szkół i orientacji dydaktycznych i psychologicznych, takich jak: H. Aebli, J.S. Bruner, S. Dismond, D.R. Green, J.R Guilford, E.R. Hilgard, B.P. Jesipow, D. Krech, R.S. Crutchfield, C.T. Morgan, W. Okoń, S.L. Rubinsztejn i B.Tiepłow oraz na wyniki własnych badań -T. Lewowicki uzasadnia tezę, iż efekty rozumianego szeroko uczenia się zależą od różnych cech indywidualnych występujących u ludzi. Toteż poznanie cech osobowości uczniów jest jednym z warunków efektywnego kształcenia. Efektywność kształcenia jest najwyżej skorelowana z dwiema cechami układu nerwowego – siłą procesu pobudzenia i ruchliwością procesów nerwowych. Z badań Lewowickiego wynika, iż dopiero na trzecim miejscu znajduje się inteligencja.\nW ujętym szeroko zespole uwarunkowań osobowości mieści się również rozwój biologiczny, sprawność ruchowa.\nWszystkie te czynniki, jak wskazują dotychczasowe badania, mają wpływ na proces kształtowania się dążeń i szans edukacyjnych młodego pokolenia.\nŚrodowiskowe uwarunkowania stanowią drugą grupę czynników. Zdaniem Lewowickiego, szanse edukacyjne dzieci i młodzieży są wyraźnie określane przez czynniki środowiskowe. Czynniki te, ujmowane w kategoriach środowiska terytorialnego, lokalnego czy rodzinnego, zazwyczaj w istotny sposób wyznaczają drogi kształceniowe dzieci i młodzieży.\nPomimo następujących społeczno–ekonomicznych przemian wciąż jeszcze stwierdza się istnienie różnic między warunkami kształcenia i wychowania dzieci i młodzieży na wsi i w mieście. W miejskim środowisku występują większe i bardziej korzystne możliwości wielostronnego oddziaływania na rozwój dzieci i kształtowanie osobowości, głównie sfery intelektualnej (poznawczej), sfery emocjonalnej i motywacyjnej. Zróżnicowanie środowiskowe przyczynia się do niejednakowego rozwoju sfery poznawczej dzieci miejskich i wiejskich. Zdaniem W. Dutkiewicza, „środowisko wiejskie dostarcza znacznie mniej bodźców o charakterze stymulującym rozwój jednostki w zakresie myślenia, kształcenia wyobraźni i uczuć wyższych”.\nEdukacyjne drogi dzieci i młodzieży, jak wskazują liczne badania z tego zakresu, nadal są uzależnione od środowiska lokalnego, od stopnia jego zorganizowania, jak również procesów społecznych, tradycji lokalnych i wzorców społeczno-kulturowych.\nŚrodowiskowe uwarunkowania w istotny sposób wpływają na kształtowanie planów życiowych, aspiracji w kształtowaniu hierarchii wartości, realizacji wybranych dróg kształceniowych.\nDo środowiskowych uwarunkowań mających wpływ na formowanie się aspiracji zalicza się równocześnie środowisko rodzinne.\nW tym kontekście, rola i znaczenie rodziny w procesie socjalizacji stają się bardzo ważne – albowiem socjalizacja jest kluczowym zjawiskiem w procesie rozwoju społecznego jednostki.\nZ licznych badań prowadzonych w Polsce i zagranicą wynika, że przynależność społeczno-warstwowa rodziców, wykształcenie, pochodzenie i tradycje rodzinne, standard kulturowy rodziny, styl życia członków rodziny tworzą zespół cech, które oddziałują na aspiracje edukacyjne rodzin.\nŚrodowisko rodzinne ma szczególne znaczenie w społeczności wiejskiej, która cechuje się odmiennością kulturową i społeczną w porównaniu do środowiska miejskiego. Warunki rodzinne tworzą bogate źródło doświadczeń, jakie zdobywa dziecko w pierwszych latach rozwoju. Kawula określa wpływ środowiska rodzinnego jako proces oddziaływań dorosłych na kształtowanie się osobowości dziecka i przyswajanie przez nie systemów wartości w określonych warunkach, które są zróżnicowane w rodzinach środowiska miejskiego i wiejskiego.\nW literaturze naukowej, spośród wielu uwarunkowań obiektywnych, niezależnych od jednostki, która im podlega, często wymienia się warunki społeczno-ekonomiczne. Częściowo wiążą się one z omawianą grupą czynników środowiskowych. Nawet dla zwykłego obserwatora nie ulega wątpliwości, iż zmiany warunków życia w Polsce w latach 70. i 80. wpływały na kształtowanie się celów życiowych, hierarchii wartości, dążeń i pragnień.\nOryginalną interpretację w zakresie społecznych, a głównie kulturowych przyczyn różnic w karierach edukacyjnych przedstawia socjolog francuski P. Bourdieu. Według jego teorii głównym przekaźnikiem zróżnicowań stratyfikacyjnych w dziedzinie edukacji jest „kapitał kulturowy”. Zdaniem twórców tej teorii, kapitał kulturowy zawiera społecznie usankcjonowane pokrewieństwa kompetencji z zakresu kultury i języka, które są przekazywane już we wczesnym dzieciństwie. Oprócz rodziny jednym z przekaźników jest szkoła, w której uwidacznia się przewaga dzieci z rodzin należących do tzw. wyższych klas. Nauczyciele nie analizują rzeczywistych przyczyn omawianego zjawiska, przyjmują, że dzieci z tych rodzin są bardziej zdolne. Szkoła, według Bourdieu, może wprawdzie zwiększać „kapitał kulturowy” dziecka, lecz nie kompensuje w pełni niedostatków wynikających z niepełnowartościowego wychowania w rodzinie, czego przejawem może być: brak elokwencji, dobrego gustu, manier nabytych we wczesnym dzieciństwie. Siła oddziaływania tych zasobów kulturowych jest tak duża, iż znajduje wyraz w widocznych związkach między cechami rodziny a karierą szkolną dzieci i wyborem zawodu.\nProblemy różnic kulturowych w dostępie do różnych poziomów kształcenia analizowano również w Polsce. W. Jacher stwierdza, że jednym z głównych czynników kształtujących aspiracje edukacyjne są wzory społeczno-kulturowe. Przez wzory społeczno-kulturowe rozumie on „wzory zachowania ustalone w określonej strukturze, które umożliwiają porozumiewanie się, czynią zrozumiałe zachowania się innych, pozwalają oddziaływać skutecznie na innych ludzi. Są one czynnikiem ujednolicającym postępowanie jednostek i zachowania się zbiorowości”. Tak rozumiane przez autora wzory zachowań, które są określone w przyjętej strukturze, umożliwiają porozumiewanie się, pozwalając oddziaływać skutecznie na innych.\nNa zagadnienie przenoszenia międzypokoleniowych zróżnicowań społecznych zwraca uwagę Z. Kwieciński. Jego zdaniem „funkcjonuje zatem swoiste koło «kulturowej reprodukcji” wykształcenia i ukryty silny konflikt międzywarstwowy, w którym szanse awansu dzieci najmniej wykształconych rodziców są wielorako ograniczone”. Autor podkreśla, że im niższe wykształcenie mają rodzice, tym trudniejsza jest droga edukacyjna w osiąganiu wyższych szczebli kształcenia przez dzieci. Łączy się z tym także niższy zwykle poziom wiedzy, możliwości poznawczych (intelektualnych, językowych i innych), co z kolei wpływa na mniejsze szanse zrealizowania planów i aspiracji edukacyjnych. Kwieciński stwierdza, że młodzież zwykle dość trafnie ocenia swoje szanse i możliwości realizacji określonych poziomów aspiracji. Warto zwrócić uwagę, że młodzież mająca rodziców z wyższym wykształceniem planuje uzyskanie takiego samego poziomu, jak to nazywa Kwieciński, niejako „z góry”. W rodzinach tych uważa się zwykle, że odtworzenie statusu rodziców, a więc ukończenie studiów wyższych, jest tego minimalnym warunkiem. Autor wysuwa ponadto wniosek, iż zróżnicowane położenie społeczne i pozycja społeczna rodziny, a także cechy środowiska lokalnego, oddziałują kumulatywnie.\nZnaczenie i rola wzorów społeczno-kulturowych była omawiana również przez innych autorów. S. Kawula zwraca uwagę, że na przyszły start społeczno – zawodowy młodzieży w istotnym stopniu wpływa dynamika ciągu rodzinnego, którą tworzy tradycja awansu społecznego w rodzinach, pozycja społeczno-zawodowa rodziców, jak również poziom aspiracji kształceniowych i zawodowych rodziców, a także ich dzieci.\nW wyniku przeprowadzonych badań autor stwierdził, że u około 80% badanych przez niego rodzin nastąpił awans w położeniu społeczno-zawodowym, u około 17% rodzin nastąpiła zmiana położenia społecznego, tylko u około 3% badanych rodzin nastąpił regres w sytuacji społeczno-zawodowej. Również ze względu na środowisko, w którym mieszkały badane rodziny, uwidoczniły się różnice w dynamice ciągów rodzinnych. Awans następował najczęściej w rodzinach mieszkających na wsi położonej blisko miasta, następnie w rodzinach z małego miasta, ze wsi bardziej oddalonej i z miasta. Analiza wyników badań wykazała, że rodziny zamieszkujące wieś oddaloną od miasta osiągnęły awans o jeden stopień, zaś rodziny zamieszkujące pozostałe typy środowisk osiągnęły awans o dwa lub trzy stopnie.\nWyniki te potwierdziły wyrażany przez innych badaczy pogląd, że zróżnicowanie warunków ekonomicznych, kulturowych i społecznych rodzin wpływa na kształtowanie się ich zamierzeń i planów edukacyjnych i życiowych.\nUwarunkowania pedagogiczne tworzą trzecią grupę czynników, mających wpływ na kształtowanie aspiracji. Są one najczęściej omawiane w literaturze pedagogicznej z zakresu nauk o wychowaniu, nie zawsze jednak poddawane odpowiednim pomiarom. Zaliczyć do nich można wszystkie czynniki, które wiążą się z cechami osobowymi nauczyciela, z jego przygotowaniem zawodowym, metodami oraz stylem pracy dydaktycznej i wychowawczej. Tu także zaliczamy uwarunkowania związane z istniejącym modelem szkoły, z jej programem nauczania, treściami kształcenia, atmosferą wychowawczą, życiem wewnętrznym klasy szkolnej itp. Wśród szeroko pojętych uwarunkowań pedagogicznych mieści się także przyjęta i realizowana doktryna polityki oświatowej, struktura systemu szkolnego i organizacja pracy szkolnej. Badania dowodzą, iż możliwości uzyskania wyższych efektów kształcenia powszechnego w ramach jego obecnego paradygmatu powoli się wyczerpują. Stąd też coraz większe zainteresowanie innowacjami pedagogicznymi i poszukiwaniem rozwiązań alternatywnych w organizacji oświaty.\nWymienione trzy rodzaje uwarunkowań: osobowościowe, środowiskowe i pedagogiczne, oddziałują zwykle we wzajemnym powiązaniu. Tworzą one całościowy, wielostronny obraz oddziaływań kształtujących pragnienia, zamierzenia i dążenia ludzi.\nWykształcenie jako wartość autoteliczna i instrumentalna\nKształcenie jest działaniem edukacyjnym zrównoważonym w aspektach emocjonalnym i poznawczym. Jego wynikiem jest zdolność do sprawnego osiągania celów o wysokiej wartości społeczno-moralnej. Na przykład samodzielne opanowanie wybranej dziedziny wiedzy lub pokonanie trudności piętrzących się w organizacji pewnego ważnego przedsięwzięcia jest świadectwem odpowiedniego wykształcenia. Kształcenie zakłada harmonię oddziaływań emocjonalnych i poznawczych, uzyskiwaną dzięki ich pewnemu ograniczeniu. To, co jest w pełni wychowawcze, i to, co jest intensywnie nauczane, nie mieści się w pojęciu tak rozumianego kształcenia. Nie można więc mu przypisywać przewagi nad tymi dwoma rodzajami działania edukacyjnego – jest syntezą zatracającą swoistość i, z konieczności, część wewnętrznej logiki tamtych działań.\nMożna by powiedzieć, że ludzie będą się uczyć, najwięcej i najbardziej wszechstronnie, jeśli za sensowne uznają to wszystko, czego mają się nauczyć, a co tworzy materiał zmiany, jaka ma się w nich pod wpływem uczenia dokonać: skoro będą się chcieli nauczyć, będą się chcieli uczyć.\nPod wieloma względami wykształcenie wykracza poza proces czysto społeczny, jakim jest „urobienie”. Jest ono pozaspołecznym, duchowym, chociaż i opartym na urobieniu jako na swoim podłożu procesem. Jednostka przestaje być biernym obiektem presji wywieranej na nią z zewnątrz przez wychowawców jako jej przełożonych. Staje się osobowością, tzn. obdarzoną samowiedzą i wolnością istotą, która poszukuje prawdy, pragnie piękna tudzież realizuje dobro wskutek miłości dla tych wartości.\nWłaśnie w procesie wykształcenia te duchowe wartości spełniają rolę, którą w procesie urabiania spełnia zasada władzy, ale w jakże odmienny sposób wykonują one swą funkcję? Działają za pomocą atrakcji, którą wywołują w osobowości wychowanka, nie natomiast presji z zewnątrz. Do wychowanka zwracają się one z apelem, nie z rozkazem. Wychowanek realizować ma je za własnym przyzwoleniem jako wolna istota, nie pod przymusem jako niewolnik. Środki, którymi posługuje się wychowanie przy urabianiu jednostki – sugestia, emulacja i rywalizacja, kary, nagrody – zawodzą w wykształceniu. Zamiast tych środków zewnętrznej presji kształcenie osobowości posługuje się środkami atrakcji wewnętrznej, jak rozbudzenie w uczniach miłości wartości dla samych wartości, wyzwolenie w wychowankach twórczych popędów oraz ukrytych zdolności, „zarażenie” uczniów przez zapał nauczyciela oraz jego postawę w aktach poznania, artystycznej i moralnej twórczości, przeżycie zadowolenia wewnętrznego ze spełnionego obowiązku, jakże różniącego się od społecznego sukcesu. Stosując te bardziej subtelne środki o duchowym charakterze wychowawca występuje jako nosiciel wartości duchowych, jako ten, który żyje nimi oraz realizuje je w swej twórczości, nie jako dzierżący władzę i wymagający samego tylko posłuszeństwa.\nOsobowość wychowanka w procesie kształcenia bynajmniej nie jest izolowana, jest on członkiem szerszej duchowej wspólnoty, kreowanej przez uczestnictwo we wspólnej twórczości, a to dzięki partycypacji w wartościach wspólnych, które ta twórczość ma realizować. Kulturowe wartości łączą osobowości w duchowe wspólnoty, spełniając na płaszczyźnie kultury duchowej analogiczną funkcję do tej, którą spełnia władza na płaszczyźnie społecznego bytu, łącząc jednostki w społeczne grupy. I chociaż wspólnota duchowa, ażeby trwać w czasie, wymaga pewnej organizacji, a zatem zasadza się na społecznym bycie jako na swym podłożu – tak samo zresztą jak społeczny byt może istnieć wyłącznie na podłożu biologicznego bytu, wspólnota duchowa różni się od grupy społecznej w wyraźny i zasadniczy sposób – tak jak atrakcja wywoływana przez wartości różni się od presji wywieranej przez władzę, albo miłość wartości, platoński Eros, różni się od przywiązania do swego środowiska, do swej społecznej grupy, albo wreszcie, co na to samo wychodzi, jak twórczość różni się od posiadania.\nJako, że wartości kulturowe, np. prawda naukowa ewentualnie dzieło sztuki, nie pomniejszają się w swym walorze od tego, iż więcej ludzi w nich partycypuje, duchowa wspólnota jest otwarta dla wszystkich. Uczestnictwo w niej wyłącznie zależy od przyzwolenia duchowego tego, kto pracować pragnie nad realizacją konstytuujących ją wartości. Po drugie, duchowa wspólnota jest oparta nie na samym podporządkowaniu się całości tudzież posłuszeństwie władzy, lecz na czynnym uczestnictwie we wspólnej twórczości. Osobowość nie roztapia się w całości, ale przeciwnie – uwydatnia się jako indywidualność niezastąpiona na swym miejscu. Tak np. obiektywna struktura nauki bądź języka woła jak gdyby do osobowości: „badaj prawdę na własną rękę i własną odpowiedzialność, względnie mów i pisz po swojemu”, tzn. bądź samym sobą w poszukiwaniu prawdy, relatywnie stwarzaj w wyrażaniu swych myśli i uczuć własny styl za pomocą języka. Gdy w jakiejś wspólnocie panuje konformizm, to znaczy, iż przestała ona być czystą duchową wspólnotą, a zesztywniała i zamknęła się wskutek przerostu organizacji, która miała być jej podłożem i rusztowaniem, a stała się jej celem.\nJako trzecia podstawowa cecha duchowej wspólnoty występuje jej płynność – w przeciwieństwie do sztywności społecznej grupy. Duchowa wspólnota jest dynamiczna, albowiem stała twórczość stanowiąca jej życiową treść nie pozwala jej zatrzymać się w swym ruchu i zesztywnieć. Jeżeli mówi się często o rewolucji w życiu nauki, sztuki, języka, to używa się tego terminu jako przenośni. Obalona prawda nie jest po prostu zburzona jak władza zwyciężonej społecznej grupy, lecz przezwyciężona tak, iż przeszłość zachowana zostaje w nowych osiągnięciach, a nie odrzucona. Dlatego też tradycja duchowa jest jednością negacji i afirmacji: obalona prawda zachowana i włączona zostaje w szerszą całość, podniesiona na wyższy poziom w sensie heglowskiego Aufhebung. Na tym polega naturalnie różnica pomiędzy dynamiczną tradycją na płaszczyźnie duchowej kultury a statyczną tradycją na płaszczyźnie społecznego bytu. Podczas kiedy ta ostatnia jest przekazywaniem posiadania, pierwsza jest przekazywaniem pochodni twórczości. Taką absolutnie statyczną tradycją jest reprodukująca się w tym samym zwyczaju tradycja pierwotnych ludów, wyłącznie oparta na urabianiu młodego pokolenia według odwiecznego niezmiennego wzorca. Natomiast ciągle przezwyciężająca się tradycja historycznych narodów jest już dziełem wykraczającym daleko poza urabianie wykształcenia.\nWykształcenie ujęte jako duchowy proces jest zatem samokształtowaniem się osobowości, która z własnego przyzwolenia, jako wolna istota, słucha apelu duchowych wartości i realizuje je w życiu. Dawniejsi przedstawiciele tzw. „humanistycznej pedagogiki”, czyli „pedagogiki kultury” kształcenie określali w tym właśnie sensie jako „harmonijny rozwój osobowości”. Współcześnie przedstawiciele angielscy tego kierunku mówią o „samourzeczywistnieniu się osobowości” przez jej kontakt z kulturowymi wartościami o walorze ponadindywidualnym. Już Rousseau sugerując, iż prawdziwe wychowanie jest wychowaniem człowieka, a nie rzemieślnika, oficera, dworzanina, wychowanie rozumiał jako kształcenia osobowości, tj. kształcenie wolnego człowieka, będącego samym sobą, a nie odtworzeniem narzuconego przez społeczeństwo wzorca. Dlatego też był on prekursorem pedagogiki kultury, albowiem widział w wychowaniu proces o ponadspołecznym charakterze, chociaż posługiwał się hasłem „natury”, którą ujmował zresztą anarchistycznie – jako królestwo wolności – a nie w sensie naturalizmu biologicznego, jako bytu, w którym niepodzielnie panuje zasada względnego naturalizmu.\nDefinicja kształcenia jako procesu duchowego dotyczy wyłącznie jednego aspektu tego zjawiska. Charakteryzuje kształcenie z punktu widzenia subiektu. Indywidualizm charakteryzujący pedagogikę Rousseau’a wcale nie musi towarzyszyć pedagogice kultury ujmującej wychowanie jako kształcenie, tj. proces o pozaspołecznym, duchowym charakterze. Jak biologiczne pojęcie osobnika może być pomyślane tylko w korelacji z pojęciem gatunku, a socjologiczne pojęcie jednostki jest myślowo sprzężone z pojęciem społecznej grupy, tak samo i osobowość urzeczywistniająca się w miarę uczestnictwa swojego w ponadindywidualnych wartościach, nie może być pomyślana inaczej niżeli jako członek szerszej duchowej wspólnoty, która samorzutnie oraz nieodzownie powstaje wokół wspólnych wartości. Dlatego subiektywny aspekt procesu kształcenia jest sprzężony nierozerwalnie z obiektywnym jego aspektem, który polega na tym, iż kształcenie gwarantuje ciągłość kulturowej twórczości w różnych dziedzinach sztuki, nauki, techniki, jak również twórczości moralnej.\nRozwój osobowości oznacza zatem wdrożenie jej równocześnie w żywy prąd kulturowej twórczości. Biorąc czynny udział bądź nawet wyłącznie orientując się krytycznie w tej czy owej dziedzinie duchowej twórczości, człowiek staje się członkiem wielorakich płynnych duchowych wspólnot (matematyków, historyków, filozofów, zoologów, lekarzy, poetów, malarzy itp.), z których składa się tradycja kulturowa. Wcielenie w żywą tradycję wymaga umiejętności „czytania” tzw. „dóbr kulturowych”, tzn. dzieł naukowych, artystycznych, technicznych. Człowiek wykształcony potrafi przeczytać te dzieła, zrozumieć je samodzielnie, nie będąc uzależniony od pośrednika. Potrafi swą wiedzę czerpać z pierwszej ręki, z samego źródła a nie z podręcznika bądź popularnej literatury. Tę umiejętność czytania kulturowych dzieł oraz samodzielnego krytycznego rozumienia ich osiąga się przez długie, ciągłe obcowanie ze „źródłami” kultury, tj. z najlepszymi i najpiękniejszymi wytworami geniuszu ludzkiego, toteż głównym środkiem kształcenia jest bezpośrednie obcowanie ze źródłami kultury, jak również z nosicielami duchowej twórczości, powolne wdrożenie do uczestnictwa w tej twórczości.\nJakież nauki badają duchowe życie – czy to będzie struktura oraz typologia osobowości, czy istota i rodzaje duchowych wartości, czy struktura kulturowych dóbr (prawd i systemów naukowych, dzieł artystycznych), czy też struktura i typologia wspólnot duchowych? Nie trzeba być zwolennikiem ani filozofii Hegla, ani filozofii Wundta, ażeby uznać, że życie duchowe tak w jego subiektywnym (osobowość), jak w obiektywnym (wartości kulturowe i wspólnoty duchowe) oraz zobiektywizowanych aspektach (dzieła kultury) stanowiło i stanowi przedmiot nauk filozoficznych. Działem filozofii będzie także i nauka o wykształceniu jako procesie duchowym.\nPrzekonanie, iż pedagogika należy do filozoficznych nauk, jest w tej chwili – mimo nowych prób „odfilozofowania” pedagogiki – nadal szeroko rozpowszechniony.\nSzkoła jest zasadniczym ogniwem edukacji młodego pokolenia. Powinnością jej jest wprowadzenie dzieci i młodzieży w tradycję kultury, wyposażenie w system wartości, umiejętności i wiedzy.\nPoszukuje się edukacji, która stanie się katalizatorem demokracji tudzież przyspieszy nasze uczestnictwo w jednoczącej się Europie wespół z jej świadomością. Istnienie europejskiej świadomości przejawia się w „kanonie jej wartości”. Obejmuje on: demokratyczny ustrój państwowych władz, uznawanie prawa za podstawowy regulator funkcjonowania państwa i relacji między nim a obywatelem, gwarancje praw człowieka, poszanowanie oraz ochronę praw narodowych mniejszości, gwarancje narodowej gospodarki.\nWspomniano już o kierunku tzw. humanistycznej pedagogiki, czyli pedagogiki kultury, do którego ze współczesnych autorów w Polsce należą: B. Nawroczyński i B. Suchodolski, a z zagranicznych autorów – G. Kerschensteiner i E. Spranger w Niemczech, L. Volpicelli i G. Lombardo-Radice we Włoszech, J. Dewey w Ameryce, James S. Ross w Anglii, P. Häberlin i L. Meylan w Szwajcarii. Struktura wartości duchowych i ich realizacji w obiektywnych tworach kultury (tzw. kulturowych dobrach) jest przedmiotem poszczególnych nauk filozoficznych: logiki jako teorii nauki, etyki jako teorii moralności, estetyki jako teorii sztuki, filozofii prawa, filozofii religii. Ponieważ cele ostateczne wykształcenia pokrywają się z celami kultury, badanie wartości kulturowych daje równocześnie wiedzę o ostatecznych celach wykształcenia. Pedagogika różni się tym od filozofii, iż bada cele wykształcenia w procesie ich stopniowej realizacji w osobowości wychowanka a także w wychowawczych wspólnotach. Zadania wykształcenia rosną wspólnie ze wzrostem dzieci i młodzieży. W różnych rozwojowych okresach cele wykształcenia przyjmują różną postać, aby na najwyższym rozwojowym stopniu człowieka jak najwięcej zbliżyć się do postaci ostatecznych poszczególnych kulturowych wartości, których strukturę badają dyscypliny filozoficzne. Każdej z tych dyscyplin odpowiada dział pedagogiki jako filozofii stosowanej: na logice opiera się teoria kształcenia naukowego, etyka jest podstawą dla teorii kształcenia moralnego, teoria kształcenia artystycznego opiera się na estetyce, poszczególnym działom logiki – metodologii matematyki, historii, lingwistyki – odpowiadają opierające się na nich metodyki nauczania matematyki bądź historii, języków itp. Dla każdego okresu, np. wczesnego, średniego, późnego dzieciństwa, okresu chłopięcego, wczesnej młodości, podaje się analizę całego wachlarza wychowawczych zadań: pod względem kształcenia moralnego, naukowego, artystycznego, prawnego, gospodarczego, religijnego. Taki sposób przedstawienia systemu pedagogicznego ma swoje zalety, gdyż łączy się z bardziej konkretną i wszechstronną charakterystyką poszczególnych instytucji wychowawczych: przedszkola, szkoły początkowej, szkoły średniej, szkoły licealnej itd.\nPotrzeba samorealizacji (samoakceptacja, akceptacja otaczającego świata)\nWszystkie wyżej wspomniane postawy składają się na całokształt zwany samoocena.\nPsycholodzy społeczni wyróżniają ich trzy główne typy – postawy, emocje i nastroje. Postawy to zakodowane w pamięci uczucia dotyczące określonych osób, obiektów, wydarzeń lub idei. Na przykład, nie lubisz polityków, uwielbiasz lody czekoladowe z orzechami i sądzisz, że kara śmierci to dobre rozwiązanie. Postawy są raczej podstawowymi uczuciami, prostą oceną na kontinuum pozytywne-negatywne. Mamy przychylne lub nieprzychylne nastawienie do czegoś, myślimy o tym dobrze lub źle, chcemy albo w tym uczestniczyć, albo tego unikamy.\nSzczególny rodzaj postawy – nasz stosunek do siebie samego – nazywany jest samooceną. O ludziach, którzy lubią samych siebie, mówimy, że mają wysoką samoocenę; o tych, którzy siebie nie lubią – że ich samoocena jest niska. Podobnie jak koncepcja Ja, samoocena ma duży wpływ na zachowania społeczne.\nEmocje – uczucia takie jak strach, gniew, smutek, radość i poczucie winy – są bogatsze i bardziej złożone niż postawy. Poza komponentem pozytywnej lub negatywnej oceny zawierają również składnik pobudzenia. Kiedy, na przykład, ludzie czegoś się boją, ich serca zaczynają bić szybciej, oddech staje się szybszy, zmienia się wyraz twarzy, a organizm zaczyna wytwarzać określone substancje biochemiczne. Co więcej, emocjom często towarzyszą złożone myśli, jak wówczas, gdy rozdzierające poczucie winy pociąga za sobą przekonanie o własnej bezwartościowości i pogardę wobec samego siebie.\nNatomiast nastroje to uczucia mniej skupione i dłużej trwające niż emocje. Kiedy jesteśmy w złym nastroju, wszystko wydaje się nam szare; kiedy zaś w dobrym, patrzymy na świat przez różowe okulary. Innym razem, gdy ogarnia nas niepokój, boimy się własnego cienia. Nastrój wpływa na całe nasze doświadczenie, nie ograniczając się do pojedynczego wydarzenia, które go zapoczątkowało.\nPonieważ zachowania społeczne znajdują się pod tak silnym wpływem naszych uczuć, możliwość ich oceny jest decydująca. Niestety, poznanie tego, co się dzieje we wnętrzu danej osoby, to wyjątkowo trudne zadanie.\nPonieważ ludzie mają niekiedy powody, aby ukrywać swoje prawdziwe uczucia lub też mogą mieć trudności z wyrażaniem ich słowami, psycholodzy społeczni szukają wskazówek również w zachowaniu. Oczywiście, nie tylko psycholodzy postępują w ten sposób; większość nas uważnie obserwuje zachowanie osób, których słowom nie ufamy. Na przykład, możesz zakładać, że ktoś, kto uśmiecha się za każdym razem, gdy czyta o kolejnym wyroku śmierci, jest zwolennikiem tej kary, zaś człowiek z dłońmi zaciśniętymi w pięści, błyszczącymi oczami i zaciśniętymi zębami prawdopodobnie odczuwa gniew. Szczegółowa analiza wyrazu twarzy to fascynujący klucz do poznania ludzkich uczuć. Badacze mogą również poznawać uczucia ludzi, dyskretnie obserwując ich stosunek do otoczenia. Na przykład, stopień zużycia i starcia płytek podłogowych w Muzeum Nauki i Przemysłu w Chicago mówi wiele o tym, jak zwiedzającym podobały się różne części ekspozycji – kafelki przy jednym z eksponatów – wykluwającym się pisklęciu trzeba było zmieniać co sześć tygodni, podczas gdy podłoga przy innych eksponatach wytrzymywała całe lata.\nOczywiście, nawet obserwacja z ukrycia nie dostarcza wolnych od błędu informacji o ludzkich uczuciach. Większość zachowań jest kształtowana przez wiele czynników jednocześnie i tylko część z nich wiąże się z uczuciami. Co więcej, różni ludzie mogą na to samo uczucie reagować w rozmaity sposób. Podczas gdy niektórzy pod wpływem gniewu wpadają w szał, inni stają się chłodni i nadmiernie opanowani. Jednak badacze ludzkich uczuć potrafią zdobywać wiele interesujących danych, obserwując ludzkie zachowania.\nWreszcie, psycholodzy społeczni mają do dyspozycji jeszcze jedno narzędzie, którego nie mają zwykli ludzie – urządzenia dokonujące pomiarów fizjologicznych, takich jak ciśnienia krwi, pulsu, oddechu, pocenia się, oraz wydzielania substancji biochemicznych. Przykładowo, ludzie czujący niepokój często pocą się bardziej obficie i mają przyspieszony puls, co potrafią wykryć specjalistyczne Instrumenty. Podobnie, emocjom takim jak gniew, strach, obrzydzenie i radość, towarzyszą specyficzne wyrazy twarzy, co można stwierdzić za pomocą mikroskopijnych elektrod wyławiających drobne zmiany w aktywności mięśni. Związana z emocjami aktywność mózgu może być również badana przy wykorzystaniu współczesnych technologii, takich jak tomografia komputerowa. Tego rodzaju badania wykazały na przykład, że inna część mózgu jest odpowiedzialna za powstawanie uczucia radości, a inna za powstawanie uczucia obrzydzenia.\nJednak badania fizjologiczne również mają swoje słabe strony. Różni ludzie miewają odmienne wzorce reakcji fizjologicznych w tym samym stanie emocjonalnym. W sytuacji pobudzenia u części ludzi występuje podwyższenie tętna, zaś u innych – zwiększenie przewodnictwa elektrycznego skóry. Co więcej, na miary fizjologiczne wpływają również inne czynniki, nie tylko emocje. Wyczerpanie fizyczne może, podobnie jak gniew, przyspieszyć tętno. Najważniejsze jednak, że nie wykryto dotąd ani jednego wzorca reakcji fizjologicznych, który byłby specyficzny dla jednej tylko emocji. Problem ten przyczynił się do kontrowersji wokół skuteczności tak zwanych wykrywaczy kłamstw.\nMimo wszystko miary fizjologiczne mogą być bardzo przydatne, zwłaszcza gdy stosuje się je łącznie z innymi metodami badawczymi. Jeśli dana osoba mówi, że się boi, a jej wyraz twarzy i postawa ciała są charakterystyczne dla tego stanu, serce bije szybko, dłonie się pocą, to prawdopodobnie rzeczywiście się boi (zgodnie z zasadą:, Jeśli coś wygląda jak kaczka, chodzi jak kaczka i kwacze jak kaczka, to zapewne jest to kaczka!”). Oto najważniejszy wniosek: im bardziej spójne są wyniki uzyskane dzięki miarom samoopisowym, wskaźnikom behawioralnym oraz pomiarom fizjologicznym, tym większą możemy mieć pewność, że faktycznie wiemy, co czuje dana osoba.\nW tym momencie należy dotknąć kwestii niestabilności samooceny.\nLudzie o wysokiej samoocenie – ci, którzy wysoko cenią siebie jako jednostki – szczególnie często stosują strategie wzmacniające poczucie własnej wartości. W porównaniu z osobami o niskiej samoocenie, częściej poprawiają sobie samopoczucie poprzez porównania społeczne i wydają się zręczniejsi w stosowaniu zarówno strategii porównania w dół, jaki w górę. Częściej również deprecjonują innych, aby podnieść poczucie własnej wartości, częściej ujawniają atrybucje obronne, częściej też przeceniają oni znaczenie własnych cech osobowości i sukcesów oraz poczucie kontroli nad sytuacją. Krótko mówiąc, ludzie o wysokiej samoocenie stosują wiele strategii poznawczych, by jeszcze bardziej ją podwyższyć.\nA co z ludźmi o niższej samoocenie? Czy są oni odporni na tego rodzaju praktyki? Czy nie interesuje ich pozytywny obraz własnej osoby? W istocie wszyscy ludzie, niezależnie od ich poczucia własnej wartości, chcą myśleć o sobie dobrze. Poziom samooceny wywiera jednak wpływ na. strategie, których ludzie używają, aby stworzyć pozytywny wizerunek własnej osoby. Ludzie o wysokiej samoocenie są odważni i skłonni do stosowania bezpośrednich strategii podnoszących poczucie własnej wartości. Osoby, które mają umiarkowane lub niskie poczucie własnej wartości, zachowują się ostrożniej, starając się zyskać pozytywny obraz własnej osoby. Skupiają się one przede wszystkim na obronie poczucia własnej wartości, które już posiadają.\nPodsumowując, jednym z najistotniejszych procesów rozwojowych wczesnych lat życia jest kształtowanie się świadomości „ja”. Psychologowie przez długi czas byli zainteresowani tym, co stanowi o prawidłowo rozwiniętym poczuciu „ja”. Gardner twierdzi, że najpierw człowiek musi mieć świadomość własnego ciała, jego wyglądu, rozmiaru, stanu, w jakim się znajduje. Po drugie, musi posiadać umiejętność właściwego opisu samego siebie z użyciem języka oraz odróżniania cech, odnoszących się do „ja” od tych, które nie dotyczą „ja”. Po trzecie, musi mieć świadomość własnej historii życia: doświadczeń, nabytych sprawności i umiejętności, pragnień i życzeń. Taka samowiedza obejmuje również zdolność widzenia siebie z perspektywy innych ludzi, co jest warunkiem pełnej świadomości „ja” uwzględniającej postawy i punkty widzenia innych. W uzupełnieniu tych składników dojrzała świadomość „ja” obejmuje poczucie własnej wartości — akceptację i zadowolenie z tego, jakim się w istocie jest.\n E. Claparede, Wychowanie funkcjonalne, Wydawnictwo akademickie „Żak”, Warszawa 2006, s. 67\n M. Binczycka-Anholcer (red.), Przemoc i agresja jako problem zdrowia publicznego, Polskie Towarzystwo Higieny Psychicznej, Warszawa 2005, s. 9\n K. Kruszewski (red.), Sztuka nauczania. Czynności nauczyciela. Podręcznik akademicki, PWN, Warszawa 2005, s. 433\n A. S. Reber, Słownik psychologii, Wyd. Nauk. Scholar, Warszawa 2000, s. 45\n Słownik współczesnego języka polskiego, PWN, Warszawa 2001, s. 25\n A. Janowski, Aspiracje młodzieży szkół średnich, Warszawa 1977, s. 56\n A. Kłoskowska, Wartości, potrzeby i aspiracje kulturalne małej społeczności miejskiej, „Studia socjologiczne” 1970, nr 3\n M. Przetacznik-Gierowska, M. Tyszkowa, Psychologia rozwoju człowieka, PWN, Warszawa 2004,\n C. Gutowska, Aspiracje życiowe młodzieży, ze3szk.elk.edu.pl/publikacje/aspiracje.html z 13.04.2007\n M. Mendel, Edukacja społeczna. Partnerstwo rodziny, szkoły i gminy w perspektywie amerykańskiej, Adam Marszałek, Toruń 2001, s. 15\n A. Cybal-Michalska, Tożsamość młodzieży w perspektywie globalnego świata, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2006, s. 60\n Cz. Kępski (red.), Opieka i wychowanie w rodzinie, Wydawnictwo UMCS, Lublin 2003, s. 54\n Por. T. Pawlik, Czynniki warunkujące poziom przygotowania dziecka 6- letniego do szkolnej edukacji matematycznej, przedszkola.edu.pl/_publikacje07/Czynniki_warunkujace.doc z 26.05.2007\n Por. J. Mazur, Edukacja wobec rynku pracy, kreowanie nowego typu zawodu – wyzwanie dla edukacji czy wymóg rynku pracy?, 21.edu.pl/ks/3/15.doc z 26.05.2007\n K. Kruszewski (red.), Sztuka nauczania. Czynności nauczyciela, PWN, Warszawa 2005, s. 20\n J. Brophy, Motywowanie uczniów do nauki, PWN, Warszawa 2004, s. 9\n Por. A. Róg, M. Orzechowska, Wychowanie do wartości, „Edukacja i Dialog” maj 2004, nr 5 (158)\n Por. P. Skuza, O kształtowaniu psyche, „Edukacyjne dyskursy” http:// ip.univ.szczecin.pl/~edipp* opublikowano dnia: 15. 05. 2004 r.\n B. Dymara (red.), Dziecko w świecie współdziałania, Oficyna wydawnicza „Impuls”, Kraków 2001,\n D. T. Kenrick, S. L. Neuberg, R. B. Cialdini, Psychologia społeczna. Rozwiązane tajemnice, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2006, s. 98\n A. Birch, T. Malim, Psychologia rozwojowa w zarysie. Od niemowlęctwa do dorosłości, PWN, Warszawa 2004, s. 108-109


Panele fotowoltaiczne nie są jedynym istotnym elementem instalacji słonecznych, jak komuś mogłoby się wydawać. Niezbędnym elementem każdej instalacji słonecznej, bez względu na jej rozmiar, wydajność oraz występujące napięcie\n, jest inwerter. Można wyróżnić inwertery jednofazowe oraz trójfazowe. Sklep z fotowoltaiką zajmuje się sprzedażą różnych produktów, które są potrzebne do przeprowadzenia montażu instalacji słonecznych. Inwerter powinien być odpowiednio dobrany do paneli fotowoltaicznych, więc jeśli nie jesteśmy pewni jaki model powinniśmy wybrać, to warto zapytać doświadczonych pracowników sklepu. Sklep z fotowoltaiką oferuje różne modele inwerterów od wielu producentów. Przykładowymi inwerterem trójfazowym jest inwerter solaredge. Ponadto sklep może oferować sprzedaż gotowych zestawów fotowoltaicznych, które składają się z paneli fotowoltaicznych oraz odpowiednio dobranego inwertera wraz z akcesoriami potrzebnymi do montażu instalacji słonecznej. Zestawy fotowoltaiczne są dobrym pomysłem na zakup, ponieważ posiadają odpowiednio dobrane do siebie panele wraz z inwerterem.\nFotowoltaika a inwerterBądź eko. Postaw na prąd z fotowoltaiki3 nowych sposóbw w 2020 aby kupić zestaw fotowoltaicznySolarna energia - gdzie kupować paneleInstalacje fotowoltaiczne w praktyceDobre strony solarówDofinansowania, montaż i informacje o panelach fotowoltaicznychZainstaluj sobie fotowoltaikęNa pewno nie wiedziałeś tego o transformatorach5 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak kupić panele fotowoltaicznePanele fotowoltaiczne - prąd za darmo?Czy są zmiany w prawie jak kupić panele fotowoltaiczne?Jesteś elektrykiem? Sprawdź nasz wpis o transformatorachJak długo musisz wybrać dobre panele fotowoltaiczne?Dobre strony paneli fotowoltaicznychFakty, montaż i informacje o panelach fotowoltaicznychZainstaluj sobie fotowoltaikęOto Jak kupić wydajne solary (i Jak Możesz To Skopiować)Prąd - jak go pozyskać w ekologiczny sposób?Zalety i dobre strony paneli słonecznychZmiany napięcia prądu - krótki artykuł o elektryceRadzimy jak kupić panele fotowoltaiczne skuteczniejDofinansowania, montaż i informacje o panelach fotowoltaicznychBądź eko, produkuj swój prądNowoczesne sposoby jak kupić dobry inwerter w każdych warunkachJak kupić wydajne solary Od RękiKilka kwestii związanych z energetyką i transformatoramiTransformatorowe informacjeJak mieć tańszy prąd?Dobre strony paneli fotowoltaicznych


Olej Lniany Zimnotłoczony Ekologiczny 250ml - Olandia - BuyBlo\ntowar ten jest nie dość, iż zdrowy to dodatkowo bardzo smaczny. Do doskonały składnik potraw przygotowywanych na zimno – sałatek, sosów, jarzyn.\nzastosowanie: Stosować tylko na zimno. Genialny do sałatek, surówek, sosów i dressingów.\nSkład: organiczny olej lniany tłoczony na zimno.\nw tym kwasy tłuszczowe : (nasycone 9,0 g, jednonienasycone 16, 8 g, wielonienasycone 74, 2 g)\nkwasy Omega 3 58 g/100 g towaru


Książka młodego reportera - Wydawnictwo Krytyki Politycznej\nJarosław Czechowicz recenzuje książkę Pawła Pieniążka Pozdrowienia z Noworosji na blogu Krytycznym okiem (27.02.2015):\n„Oto książka młodego reportera, który z dużą sumiennością opisał kilka miesięcy ukraińskiego konfliktu przez pryzmat własnych doświadczeń, wysłuchanych rozmów, podglądanych zdarzeń i niezrozumiałych dla niego sytuacji, dla których brak zrozumienia także tam, gdzie wojna toczy się z największym zapałem. Paweł Pieniążek wie, o czym pisze i jest mocno w to pisanie zaangażowany (...).\nPieniążek stara się przede wszystkim ukazywać konsekwencje wojny. To, że doprowadziła ona do katastrofy humanitarnej, potwornych zniszczeń i niewyobrażalnie wielkich okaleczeń - fizycznych wśród tych, którzy przeżyli spotkanie z odłamkami pocisków, i psychicznych pośród wszystkich słyszących nad głowami złowrogi świst. Do niego można się już przyzwyczaić, co widać w poruszającym wstępie do książki. Odnosi się wrażenie, że wojna została w pewien sposób usankcjonowana jako coś, co się wydarzyło, dzieje i być może będzie dziać. To przekonanie pobrzmiewa czasem w ustach rozmówców Pawła Pieniążka.”