Wybryki posłów po alkoholu - Polityka - wszystko o polityce w Dziennik.pl - politycy, informacje, PO, PiS, SLD dziennik.pl\nWybryki posłów po alkoholu\n22.02.2009, 15:57 | Aktualizacja: 07.06.2010, 19:25\nHistoria parlamentaryzmu III RP naznaczona jest alkoholowymi wybrykami posłów. I żadna partia nie pozostaje tu bez winy. Oto lista najciekawszych wyczynów dokonanych przez parlamentarzystów będących "pod wpływem".\nPod koniec listopada ubiegłego roku chwiejnym krokiem po sejmowych korytarzach przechadzała się posłanka PiS Elżbieta Kruk. Dziennikarze czuli od niej alkohol. Na pytanie, czy jest w stuprocentowej formie, bełkotliwe odparła: "Proszę mnie zbadać alkomatem, albo spotkamy się w sądzie". Po czym dodała już słynne: "Potrafię pracować dobrze, potrafię coś tam, coś tam...".\nW sukurs posłance Kruk przyszli partyjni koledzy, którzy zaprowadzili ją na kawę. Po trzech godzinach spędzonych w kawiarni, szczelnie otoczona kordonem koleżanek i kolegów z PiS, opuściła budynek Sejmu. W alkomat nie zdecydowała się jednak dmuchnąć.\nDzień po ekscesie z posłanką PiS prasa publikuje zdjęcie pijanego Krzysztofa Grzegorka - byłego wiceministra zdrowia w rządzie PO, który śpi na korytarzu poselskiego hotelu. On do pijaństwa się przyznaje i przeprasza. Choć podkreśla, że pod wpływem alkoholu nie poruszał się po Sejmie i nie brał udziału w jego pracach.\nNajgłośniejszy procentowy incydent w Sejmie ma na swoim koncie poseł SLD Witold Firak. W styczniu 2002 r. poseł miał przedstawić stanowisko komisji regulaminowej w sprawie odebrania immunitetu Andrzejowi Lepperowi. Do głosowanie nie doszło, bo poseł sprawozdawca kilkadziesiąt minut przed przemówieniem znikł bez śladu. Okazało się, że Firak leżał pijany w swoim pokoju. Kuluarowe plotki mówiły, że posła upili politycy z Samoobrony. Po tych wydarzeniach parlamentarzyści zamawiający w sejmowej restauracji kieliszek wódki prosili o "firakołka".\nNajbarwniejsze alkoholowe ekscesy należą jednak do posłów Samoobrony. Jerzy Pękała w trakcie libacji pobił się ze swoim klubowym kolegą Mieczysławem Aszkiełowiczem. Zdarzenie miało miejsce przed sejmowym hotelem. Po bójce pijany Pękała przechadzał się po sejmowych korytarzach, podając się za członka delegacji z RFN. To było za wiele nawet dla Andrzeja Leppera, który wyrzucił go z klubu Samoobrony.\nTomasz Urban, też były poseł Samoobrony, był tak pijany podczas głosowań, że koledzy musieli przytrzymywać jego dłoń, by trafił palcem w przycisk do głosowania.\nZdarzały się także sejmowe wystąpienia "pod wpływem". Jan Maria Jackowski z nieistniejącej już partii AWS w 2001 r. apelował z trybuny sejmowej o "skuteczne egzekwowanie oglądasów".\nOto miłosny list wybranki Marcinkiewicza przeczytaj »


Napoli 3:1 Sparta Praga skrót meczu. Bramki, wideo i wynik (18.09.2014)\nNapoli 3:1 Sparta Praga skrót z meczu (18.09.2014)\nNapoli - Sparta Praga skrót meczu, wideo, bramki, gole\nObejrzyj już teraz Napoli - Sparta Praga skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 18.09.2014 21:05. Najciekawsze okazje i akcje w meczu Napoli - Sparta Praga, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Liga Europejska. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Liga Europejska z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.\n2 tercja5'Boston Bruins 2 : 1 Dallas Stars\n2 tercja4'Ottawa Senators 2 : 0 Vancouver Canucks\n2 tercja18'Nashville Predators 1 : 1 Calgary Flames\n2 tercja18'Winnipeg Jets 1 : 0 Washington Capitals


panele solarne | Miasto 2077 - Green is Good\nTag: panele solarne\nW Australii po pożarze przyszedł czas na energię słońca\nPożar to nie tylko żywioł, ale także zgliszcza. Dziś boleśnie przekonują się o tym Australijczycy, którzy po ugaszeniu trawiących ich kraj pożarów starają się wrócić do normalności. Klęska była jednak tak rozległa, że brak nawet prądu. Stąd zamiast czekać tygodniami...\nCentrum miasta zasługuje na efektowny park\nData: 6 października 2019 • Autor popidea\nNowoczesne parki nie są tylko specjalnością bogatych miast. Także te na dorobku stać na poważne inwestycje w tereny zielone. Oto jeden z najciekawszych projektów powstaje w wietnamskim Ho Chi Minh (dawny Sajgon). Tutaj 16-hektarowy Park Centralny tworzy się w miejscu...\nKiedy na jednym z warszawskich biurowców pojawił się naklejony na szybę nowoczesny i transparentny panel fotowoltaiczny, zaczęła się dyskusja czy biurowce w przyszłości będą w stanie wyprodukować tyle prądu, aby zasilić wszystkie własne urządzenia i być niezależnymi od sieci elektrycznej....\nPasieka na farmie solarnej\nData: 4 września 2018 • Autor popidea\nMijając rozległe przydrożne farmy solarne, nie jednemu przyszło na myśl jak wiele terenu zajmują ustawione pod kątem panele. Czy nie można tego lepiej wykorzystać? Oczywiście, że tak: na obu krańcach świata powstają projekty łączące produkcję prądu z uprawami i hodowlą....\nDzięki taniej zielonej energii dachówki fotowoltaiczne są tańsze od tradycyjnych\nData: 28 listopada 2017 • Autor popidea • Komentarze: 3\nPomysł Tesli na solarne dachy był prosty, ale przełomowy: po co kupować dachówki, a do tego jeszcze panele słoneczne, które trzeba zamontować. Lepiej zrobić dwa w jednym. Rozwiązanie nie tylko prostsze, ale także tańsze. Teraz okazuje się jednak, że dachy...\nŻaluzje dają cień i produkują prąd\nData: 31 lipca 2017 • Autor popidea\nOstre letnie słońce zazwyczaj skłania nas do zasłaniania okien i odcinania się od upału. Cóż za strata energii, doszedł do przekonania ukraiński przedsiębiorca Jewgien Erik i opracował żaluzje SolarGaps, które chroniąc od słońca jednocześnie produkują prąd. Wszystko dzięki materiałowi fotowoltaicznemu...\nInwestycja w drogę wykładaną panelami słonecznymi zaczyna się zwracać\nData: 18 lipca 2017 • Autor popidea\nNa początku roku głośno było o francuskim projekcie drogi wykładanej panelami słonecznymi. Pierwszego projektu tego typu podjęli się jednak już wcześniej Holendrzy, tworząc solarną ścieżkę rowerową. Prototyp sprawdza się nadzwyczaj dobrze. Lepiej niż oczekiwano. Jej sprawność wyniosła 70 kWh na...\nWe Francji działa pierwszy kilometr solarnej drogi\nWe Fancji działa pierwsza na świecie droga słoneczna. To kilometr trasy ciągnącej w Tourouvre-au-Perche, wyłożonej prawie 2,9 tys. paneli słonecznych. Jej moc wystarcza na zasilenie pobliskiej wsi, gdzie mieszka 3,4 tys. ludzi i oświetlenie samej drogi. Koszt nowej nawierzchni sięgnął...\nMiasta liderami ruchu całkowitego przejścia na energię odnawialną: ambitne cele wyznaczają kolejni burmistrzowie\nData: 5 grudnia 2016 • Autor popidea\nPo obu stronach oceanu rozlewa się fala entuzjazmu związanego z energią odnawialną: kolejne duże miasta Europy i Ameryki składają deklarację, w którym roku całkowicie będą zasilane ze źródeł odnawialnych. Pionierami tej akcji były dwa bliźniacze miasta znad Sundu: Kopenhaga i...


Recenzja gry "Koncept" od Wydawnictwa Rebel | parenting.pl\nRecenzja gry "Koncept" od Wydawnictwa RebelStartPatronatyTesty i recenzjeRecenzja gry "Koncept" od Wydawnictwa Rebel Pamiętam z dzieciństwa program telewizyjny, w którym znane osoby grały w kalambury, rysując lub pokazując róże zdania, cytaty, itp. Będąc w szkole czy na różnego rodzaju warsztatach, miałam okazję również grać w kalambury rysunkiem, słowem lub pantomimą. A czy można tę grę przenieść na planszę? Przecież nie każdy lubi występować publicznie... Wydawnictwo Rebel pokazuje nam, że jak najbardziej jest to możliwe! Tak właśnie powstała gra planszowa „Koncept”.\nGra planszowa Gra planszowa od Wydawnictwa Rebel. Zobacz, co można pokazać przy pomocy obrazków.\nDuże białe pudełko jest bardzo eleganckie i estetyczne, a do tego pojemne. Mieści wszystkie potrzebne elementy do gry, czyli instrukcję gry, planszę z symbolami, pionek głównej kategorii, 4 pionki podkategorii w różnych kolorach, 18 kosteczek – wskaźników, 110 kart z hasłami o różnych poziomach trudności, pojedyncze i podwójne żetony punktów, 2 pomoce dla graczy, które wyjaśniają znaczenie poszczególnych symboli na planszy oraz biała miseczka na wszystkie pionki i kosteczki. Sporo, prawda? Ale wszystko jest bardzo potrzebne i idealnie mieści się w wytłoczce wewnątrz pudełka.\nWedług instrukcji gra jest przeznaczona dla 4-12 graczy, a więc dla 2-6 2-osobowych drużyn, gdyż z założenia gra się drużynowo. Z doświadczenia jednak mogę powiedzieć, że równie dobrze nie trzeba dzielić się na drużyny, co pozwala na zabawę również nieparzystej liczbie osób. Teoretycznie gra jest przeznaczona dla osób powyżej 10. roku życia, ale według mnie z hasłami na poziomie łatwym mogą poradzić sobie równie dobrze dzieci 8-letnie. W czasie mojej ostatniej rozgrywki, 7-letni siostrzeniec szybciej zgadł tytuł filmu niż ja!\nNa czym polega sama gra? Drużyny ustalają, na którym poziomie trudności chcą zagrać i wybierają hasło, które przedstawiają za pomocą symboli na planszy. Zielonym znakiem zapytania zaznaczają kategorię główną, np. zwierzę, potem dookreślą zielonymi kosteczkami, by pozostali gracze mogli odgadnąć, o jakie zwierzę chodzi. Można zaznaczyć np. samolot, który w tym przypadku oznacza latanie, a więc mamy już zwierzę latające. Potem dodajemy kolory żółty i czarny, co łącznie daje nam pszczołę. Kolorowe znaczniki w kształcie wykrzykników pozwalają nam na dodawanie podkategorii, jeśli żaden z graczy nie odgadnie jeszcze hasła. Osoba, której się to uda otrzymuje podwójny żeton punktów, a każdy gracz, który przedstawia hasło, otrzymuje żeton jednopunktowy. W ten sposób po wyczerpaniu się żetonów, kończy się rozgrywka i możemy wyłonić zwycięzców. Osobiście jednak nie potrzebuję takiej rywalizacji i polecam grę dla samej przyjemności przedstawiania i odgadywania, a niektóre hasła to naprawdę majstersztyki, np. „W królestwie ślepców jednooki królem” albo zwykłe „Gile z nosa”.\nOczywiście symbole na planszy mogą dla każdego oznaczać co innego, co może trochę utrudniać rozgrywkę, jednak czyni je z pewnością dużo ciekawszą i pozwala na odkrycie sposobu myślenia i kojarzenia innych osób. Początkowo trzeba kilka rund poświęcić na wgryzienie się w całą tę symbolikę, ale bardzo szybko znaczenia stają się jasne i możemy próbować swoich sił na coraz trudniejszych poziomach. Można korzystać z całej swojej fantazji pod warunkiem, że nie będziemy podpowiadać słowami ani gestami. W tych kalamburach trzeba opierać się tylko na symbolach na planszy.\nCo daje „Koncept”? Dorośli i dzieci uczą się myśleć symbolicznie. Okazuje się, że wszystko można przedstawić bez pomocy słów, wystarczy się postarać i skojarzyć jedne elementy z innymi. Gra pokazuje więc metody dedukcji oraz pomaga nauczyć się logicznego myślenia i wiązania ze sobą na pozór zupełnie odległych znaczeń. Gracze poprawią swój refleks i bardzo przyjemnie spędzą czas. Co ciekawe, dla mnie i dla mojej rodziny nie jest ważne to, by wygrać, ale czujemy satysfakcję z tego, że innym udało się odgadnąć nasze hasło, bo to oznacza, że potrafiliśmy je dobrze przedstawić. Właśnie dlatego ta gra planszowa uczy pracy zespołowej, nawet jeśli nie gramy w drużynach, ale indywidualnie. „Koncept” porusza naszą wyobraźnię, poprawia samopoczucie i pozwala wspólnie spędzić czas. Mimo że gra nie jest głośna, nie pozwala na słowne przedstawiania i jest raczej spokojna, pozwala się naprawdę dobrze poznać współzawodnikom i drużynom, bo jak lepiej dowiedzieć się, czym inna osoba się kieruje w swoim myśleniu, jeśli nie właśnie dzięki skojarzeniom, które się jej nasuwają?\n„Koncept” wymaga inteligencji i niejakiego obycia w świecie. Niektóre hasła są bardzo trudne nawet dla dorosłych, a co dopiero dla dzieci. Ciężko przedstawić Woody Allena czy Krzysztofa Ibisza, ale zawsze można skupić się na niższych poziomach trudności, jeśli nie dajemy sobie rady na tych wyższych.\nPodsumowując, uważam, że gra „Koncept” od Wydawnictwa Rebel jest doskonałym pomysłem na spotkania z rodziną i znajomymi. Gra jest też idealnym prezentem, który świetnie się prezentuje i daje wiele radości.


Oznakowanie dróg rowerowych (97)\ndodano: 2020-06-07 16:25 tytuł: Oznakowanie dróg rowerowych\nTrzy i pół roku po "oddaniu do użytku" oznakowano prawidłowo odcinek dpr wzdłuż ul. Przelot od Ronda Bohaterów Zadwórza do Odległej. fot 1\nTrzy i pół roku po "oddaniu do użytku" oznakowano prawidłowo odcinek dpr wzdłuż ul. Przelot od Ronda Bohaterów Zadwórza do Odległej. fot 2. Oznakowanie zawdzięczamy pracownikowi MZD, z którym od czasu do czasu skutecznie koresponduję.\nwypowiedź edytowano: 2020-06-07 16:32:03 przez: julo\ndodano: 2020-06-07 16:26 tytuł: Oznakowanie dróg rowerowych\nTrzy i pół roku po "oddaniu do użytku" oznakowano prawidłowo odcinek dpr wzdłuż ul. Przelot od Ronda Bohaterów Zadwórza do Odległej. fot 3 Na razie ta dpr nie ma większego znaczenia komunikacyjnego ale w przyszłości, gdy ulokuje się tam więcej zakładów, magazynów, itp, można przypuszczać że pojawi się ruch rowerowy. Będzie to miało związek z rozbudową Olsztyńskiej na dwujezdniową do granic miasta, ponieważ wzdłuż Olsztyńskiej zostanie pociągnięta dpr.\nwypowiedź edytowano: 2020-06-07 16:30:13 przez: julo\ndodano: 2020-06-07 17:05 tytuł: Oznakowanie dróg rowerowych\nJak i po czym jeździć rowerem. Instruktaż z Wrocławia. Toruńskim rowerzystom się przyda, bo nie wiadomo dlaczego większość jeździ po chodnikach. Prowadzący tłumaczy w najprostszy możliwy sposób, niemal jak "krowie na rowie". To powinni obejrzeć i kierowcy, i rowerzyści.\nwypowiedź edytowano: 2020-06-07 17:11:51 przez: julo\ndodano: 2020-07-08 20:13 tytuł: Oznakowanie dróg rowerowych\nNowy odcinek między Średnicówką a ul. Towarową ma czytelne oznakowanie. nz. wjazd / zjazd na rondo przy Towarowej.\ndodano: 2020-07-08 20:14 tytuł: Oznakowanie dróg rowerowych\nNowy odcinek między Średnicówką a ul. Towarową ma czytelne oznakowanie. nz. oznakowanie w ciągu nowego odcinka.\ndodano: 2020-07-08 20:15 tytuł: Oznakowanie dróg rowerowych\nNowy odcinek między Średnicówką a ul. Towarową ma czytelne oznakowanie. nz. wjazd i zjazd na wysokości Urzędu Celnego.


Jak przechytrzyć raka piersi | Kafeteria.pl\nNaukowcy ze Stanów Zjednoczonych wykryli ponad sto substancji, które zwiększają ryzyko wystąpienia raka piersi. Do nich należy między innymi...\nRak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet. Nieznane są przyczyny powstawania zmian, ale wiadomo o wielu czynnikach, które zwiększają ryzyko ich wystąpienia. Dobrze wiemy, że nie możemy w stu procentach uchronić się przed tą chorobą, ale jesteśmy w stanie zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia raka.\nNajwiększą przeszkodą w walce z rakiem jest jego późna wykrywalność, dlatego tak ważne jest regularne samobadanie piersi oraz badania mammograficzne.\nAktywność fizyczna, utrzymanie prawidłowej wagi, ograniczenie spożycia w diecie tłuszczów zwierzęcych, alkoholu, wystrzeganie się palenia papierosów znacząco obniża ryzyko zachorowań na raka.\nNaukowcy ze Stanów Zjednoczonych wykryli ponad sto substancji, które zwiększają ryzyko wystąpienia raka piersi. Do nich należą między innymi:\npochodne benzyny i ropy naftowej,\nsilne odplamiacze do tkanin,\nKobiety powinny unikać kontaktu z paliwem, olejami, nie przebywać w zadymionych pomieszczeniach, unikać palaczy. Nie powinny też kupować produktów wykonanych z pianki, gdyż zawiera ona substancje zmniejszające palność. W kuchni używać wentylatora, nie spożywać przypalonych potraw, stosować jak najmniej chemii w gospodarstwie domowym, produktów w aerozolu, pamiętać by używać odkurzaczy z filtrem HEPA.\nZamiast bać się panicznie raka i mówić, że i tak nie mamy wpływu na niego – można nauczyć się żyć tak, aby zwiększyć swoje szanse i wykluczyć możliwość zachorowania.\nPokonaj bezsenność w 3 naturalnych krokach! TYCIE ZIMĄ. DLACZEGO, GDY ROBI SIĘ CHŁODNIEJ, SZYBCIEJ TYJEMY? Skuteczność plastrów antykoncepcyjnych Chronotypy Grzybica – jak jej uniknąć Kobiety bardziej boją się zmarszczek, niż raka Dieta obniżająca ciśnienie Olejki na całe zło. Nietypowe zastosowania, których na pewno nie znasz Dlaczego warto się całować? Przedwczesna ejakulacja: problem czy normalna sprawa? Przyczyny opuchniętych kostek. Objawy, przeciwdziałanie i domowe sposoby na obrzęk nóg Szczęście się dziedziczy


Masz silnik typu Diesel lub benzynę? Zabezpiecz się przed kradzieżą DPF. To prostsze niż myślisz!\nSystem DPF, czyli popularny katalizator w twoim samochodzie z silnikiem typu Diesel lub benzynowym, nie jest prawdopodobnie częścią, o której myślisz zbyt często. A to duży błąd, bowiem kradzieże DPF-ów są coraz bardziej popularne. Wszystko ze względu na rosnące ceny szlachetnego metalu wykorzystanego do jego produkcji. Jak zabezpieczyć się przed złodziejami i mieć lepszy sen?\nDzieje się tak, ponieważ katalizator jest wypełniony szlachetnymi metalami, aby zneutralizować szkodliwe spaliny. Wartość DPF na złomie jest tak wysoka, że niektóre metale mogą być warte więcej niż złoto. Katalizator sprzedawany na czarnym rynku może osiągnąć wartość nawet 3000-4000 złotych. Jak więc zabezpieczyć swój Diesel lub benzynę przed kradzieżą?\nChcesz spać spokojnie i nie martwić się o to, że Twój Diesel będzie wymagał kosztownej naprawy? Oto 10 najważniejszych wskazówek.\nUtrudnij dostęp do DPF\nAby ukraść najważniejsze części, złodziej musi wśliznąć się pod pojazd i użyć narzędzi tnących. Dzięki temu odłączy skrzynię od otaczających ją rur. Oznacza to, że parkowanie samochodu w pobliżu płotów, ścian lub krawężników znacznie utrudni kradzież.\nNiektóre warsztaty wystawiają unikalny numer seryjny na katalizatorze. To pozwoli go łatwo zidentyfikować w przypadku kradzieży. Otrzymasz też naklejkę, która będzie wskazywać złodziejowi, że katalizator jest oznaczony. To uniemożliwi przestępcom sprzedaż kradzionego DPF-u.\nUtrudnij jego usunięcie\nJeśli twój katalizator jest przykręcony, możesz poprosić warsztat o zaspawanie śrub. To utrudni ich usunięcie.\nCatloc – dla właścicieli Toyoty\nNa rynku jest wiele urządzeń, które montujesz wokół katalizatora, aby utrudnić jego usunięcie. Toyota ma nawet własne, nazwane Catloc. Kosztuje około 800 zł. Choć nie jest to tanie rozwiązanie, wymiana katalizatora może kosztować nawet około 5000 złotych. Szczególnie zagrożone są modele hybrydowe, które zawierają wyższy procent metali szlachetnych.\nInstalowanie kamer bezpieczeństwa w miejscu, w którym parkujemy, wydaje się być oczywistą odpowiedzią. Najlepiej parkować swój samochód w miejscach, które monitoruje też miasto. Jeśli mieszkasz w domu i parkujesz na podjeździe, pomyśl o dodatkowej kamerce.\nParkuj w oświetlonych miejscach\nTo kolejna kwestia, która dotyczy zdrowego rozsądku i ogólnego zmniejszania szans na popełnienie przestępstwa. I nie chodzi tu tylko o kradzież katalizatora z silników benzynowych czy typu Diesel. Sprzęt do usuwania DPF jest dosyć ciężki, więc jeśli twoje auto będzie na widoku, z pewnością złodzieje zwrócą uwagę przechodniów.\nJeśli twój pojazd nie ma alarmu, a mieszkasz w okolicy, gdzie kradzieże katalizatorów są coraz częstsze, czas zrobić trochę hałasu. Oczywiście nie przeszkodzi to złodziejom w wycięciu DPF jeśli będą zdeterminowani, ale powinno ich przestraszyć.\nTo urządzenie zaciska się na rurach wydechowych, a nie katalizatorze. Dzięki temu pasuje do urządzeń DPF o różnych rozmiarach i kształtach. Eliminuje ryryzko uszkodzenia katalizatora, osłony termicznej, czy czujników tlenu. Sprawia, że kradzież dla spieszącego się złodzieja jest bardzo trudna. Kosztuje od 400 do 1200 złotych.\nWynajem garażu to stosunkowo niewielki koszt, więc może warto rozważyć taką opcję? Ma ona swoje zalety także poza kradzieżami DPF. Odchodzi problem z szukaniem miejsca na osiedlu i zawsze jest gdzie uciec przed żoną!\nMasz flotę? To ważne\nJeśli masz firmę i posiadasz kilka samochodów, rozważ parkowanie swoich vanów lub busów z dużym prześwitem koło niższych samochodów. To powinno utrudnić zadanie złodziejowi.\nbenzyna, Bezpieczeństwo, diesel, DPF, filtr cząstek stałych, katalizator, kradzież, olej napędowy, silnik spalinowy


O współpracy samorządu województwa i spółdzielni mieszkaniowych - Polskie Radio PiK\n2019-11-28, 07:20 Robert Erdmann/Redakcja\nW nowej perspektywie unijnej powinny znaleźć się pieniądze dla spółdzielni mieszkaniowych - uważa marszałek województwa Piotr Całbecki. O współpracy rozmawiali w Bydgoszczy samorządowcy oraz przedstawiciele kujawsko-pomorskich spółdzielni mieszkaniowych.\nZdaniem marszałka Całbeckiego opieka nad seniorami, rewitalizacja budynków oraz energetyka - to powinno łączyć.\n- Dachy wielu bloków są świetnym miejscem na postawienie elektrowni fotogalwanicznych, więc na tego typu projektu na pewno w nowej perspektywie znajdą się pieniądze - powiedział Piotr Całbecki.\nJerzy Jankowski, przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Krajowej Rady Spółdzielczej, podkreśla, że tematów do omówienia jest wiele, choćby gospodarka śmieciowa.\n- W Polsce niepotrzebna jest segregacja na 6 frakcji. Należało zrobić podział na frakcję mokrą i suchą. 80 proc. instalacji, które powstały przy wykorzystaniu środków unijnych, to właśnie te z podziałem na odpady suche i mokre. Dzisiaj firmy, które obsługują spółdzielnie mają problem nie w tym, że segregujemy, tylko dlatego że śmieci są mokre. Jeżeli przyjęlibyśmy przyjęlibyśmy podział na śmieci suche i mokre to problem byłby rozwiązany - powiedział Jerzy Jankowski.\nW bydgoskim spotkaniu obok prezesów spółdzielni mieszkaniowych wzięli udział prezydenci największych miast regionu.\nO współpracy samorządu województwa i spółdzielni mieszkaniowych (Popołudnie z nami)


Mycoplazma pneumoniae - przeciwciała IgM - sklep ALAB laboratoria\nStrona główna > Mycoplazma pneumoniae - p/c IgM (U43)\nBadanie mycoplasma pneumoniae IgM polega na sprawdzaniu obecności przeciwciał IgM w kierunku bakterii mycoplasma pneumoniae. Wykonuje się je w celu określenia przyczyny infekcji dróg oddechowych. Stanowi ono wskaźnik zakażenia mykoplazmatycznego w fazie ostrej.\nMycoplasma pneumoniae jest bakterią odpowiedzialną głównie za infekcje dróg oddechowych(tchawicy, oskrzeli płuc). Nieodpowiednio leczona może prowadzić do wielopostaciowych powikłań ze strony układu nerwowego, serca, stawów i trzustki.\nBadanie mycoplasma pneumoniae IgM (razem z określeniem przeciwciał IgG) wykonuje się w celu potwierdzenia lub wykluczenia mykoplazmatycznego charakteru infekcji dróg oddechowych. Przeciwciała IgM w kierunku mycoplasma pneumoniae można wykryć najwcześniej – już od 7 dnia infekcji – dlatego wskazują na ostrą fazę zakażenia bakterią. Stwierdzenie mykoplazmozy wymaga podjęcia antybiotykoterapii.


Wrzosowa Polana: Ostatni rok\nOgłaszam wszem i wobec, że walka sesja vs ja zakończyła się wynikiem 4:0 dla mnie i tym samym zostałam studentką ostatniego roku! Standardowo otrzymanie pozytywnej oceny ze wszystkich egzaminów w sesji musiało zakończyć się wizytą w sklepie z półfabrykatami do wyrobu biżuterii. Zakładka tak bardzo przypadła mi do gustu, że nie wykluczam zrobienia podobnego egzemplarza- ten rozpoczął już swoją podróż po Polsce w pudełku po maści (prawie zero waste!). Przy okazji pozdrawiam panie z mojej ulubionej pączkarni, które nie widziały dziś niczego złego w tym, że chcę pączka prosto do łapki ;)\nAutor: Wrzosowa Polana o 19:14\nOgarnij Ogród 22 września 2021 23:40\nGratulacje!! Prześliczna zakładka. Pozdrawiam cieplutko :-)


Brak mocy - Strona 13 - Silnik i osprzęt - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNapisany 15 listopad 2014 - 23:49\nEdytowany przez balcerek1, 15 listopad 2014 - 23:50.\nBrak mocy Dzisiaj, 12:05\nNapisany 29 styczeń 2015 - 18:15\nBrak mocy Mam takie pytanie ,bo w ursusie tłumik ma jeśli się nie mylę w środku dławik i czy zakładając zamiast niego rurę nierdzewkę zwiększy się ciśnienie doładowania czy zmniejszy?\nNapisany 30 styczeń 2015 - 16:38\nNapisany 30 styczeń 2015 - 18:19\nNapisany 01 listopad 2015 - 17:25\nNapisany 01 listopad 2015 - 19:23\nBrak mocy No masz na pewno duży ubytek mocy. Ja 912 ciągam UG 3x30 i na pełnym 2 biegu szosowym na glince daje rade bez problemu, rzadko kiedy przy nim do 1 biegu schodzę.Na pewno masz coś nie tak\nNapisany 01 listopad 2015 - 19:39\nNapisany 01 listopad 2015 - 19:49\nBrak mocy U mnie 4x30 ciaga na dwojce. Tez tak mialem ze spadalu obroty i mocy nie mial ale u mnie gora silnika byla do zrobienia a teraz jest nie do zatrzymania\nBrak mocy może zapłon źle ustawiony albo dawka paliwa za mała.\nNapisany 01 listopad 2015 - 20:38\nNapisany 02 listopad 2015 - 07:25\nNapisany 02 listopad 2015 - 08:12\nBrak mocy Wzmacniacz masz pewnie ustawiony na zającu i jest mu trochę za szybko, a pług pługowi nie równy\nNapisany 02 listopad 2015 - 08:18\nBrak mocy jeśli masz rozrząd dobrze ustawiony zawory i ciśnienie sprężania jest ok. to pozostaje tylko kąt wtrysku pompa i wtryski.pierwszy otwór to początek tłoczenia drugi to GMP .\nNapisany 02 listopad 2015 - 08:30\nNapisany 02 listopad 2015 - 16:46\nNapisany 02 listopad 2015 - 18:54\nNapisany 02 listopad 2015 - 20:14\nNapisany 15 listopad 2015 - 12:34\nBrak mocy Miałem pompe wtryski w naprawie i po włorzeniu był muł . Ok silnik brał olej więc do roboty .Zrobiłem silnik głowice tłoki tuleje ,ustawiłem kąt i palił z dotyku , ale muł . Przemęczyłem się jesienią i dzwonie do pompiarza że przywioze mu pompe , on wysłuchał i mówi Odkręć dekielek podkręć śróbke o obrót i powinno być ok . K u w a .. Dwa lata się męczyłem a ciągnik teraz mnie słucha . Ustawił na maszynie i powinno być ok Ale niekturzy mają większe wymagania Moja 80 przed śrubką paliła 12 l Ciekawe ile teraz wyjdzie bo nareszcie dymek się pokazał i jest moc i zryw , żeby teraz wał bokiem nie wyszedł hi hi hi ..


Opel GTC | Stylistyka nadwozia i wnętrza sportowego coupé Opla | Opel Polska\nWYRAFINOWANY, STYLOWY I KUSZĄCY.\tOpel GTC zdecydowanie wyróżnia się spośród innych aut kompaktowych nowoczesną i dynamiczną linią coupé.\nDowiedz się więcej na temat unikalnej stylistyki nadwozia i wnętrza Opla GTC.\nAtletyczną sylwetkę coupé polubisz natychmiast. Charakterystyczny chromowany pas na trapezoidalnej osłonie chłodnicy zwieńczony logo z błyskawicą Opla i aerodynamicznie ukształtowany przedni zderzak nadają nadwoziu wyrazistości, podkreślonej przez charakterystyczny kształt świateł do jazdy dziennej i miękko zachodzące na boki reflektory.\nSzeroko zarysowane nadkola, idealnie dopasowane do dużych rozmiarów kół oraz płynnie poprowadzona linia progów tworzą solidną podstawę profilu nadwozia, podkreślając muskularny wygląd auta. Boczna linia okien, z otaczającymi je chromowanymi listwami, potęguje wrażenie wysokiej jakości i dbałości o detale.\nWyraziste kształty tylnych błotników, płynnie łączących się z tylnymi lampami, dodają tylnej części samochodu dynamiki, a charakterystyczne elementy oświetlenia LED sprawiają, że Opla GTC łatwo rozpoznać nawet w nocy.\nEnergia i sportowy duch nadwozia obecne są również we wnętrzu Opla GTC. Wrażenie oryginalności i luksusu wyznaczają dwa rodzaje wykończenia kabiny – czarne lub czerwone.\nOpel GTC jest pełnokrwistym sportowym coupé, choć został zaprojektowany jako auto do codziennego użytku. Układ Easy Entry ułatwia wsiadanie na tylne siedzenia. W uzupełnieniu funkcjonalnego zestawu schowków dla kierowcy i pasażera, GTC oferuje również opcjonalną ruchomą podłogę bagażnika FlexFloor o regulowanej wysokości. Dodatkową funkcjonalność zapewniają dzielone w proporcji 60/40 tylne siedzenia oraz otwór do przewozu długich przedmiotów.\nPakiet dwukolorowej stylizacji nadwozia oferujący czarny dach i obudowy lusterek zewnętrznych, dostępny jest tylko z wybranymi kolorami nadwozia. Czerń dachu kontrastuje z dynamicznym wzornictwem Opla GTC, który dodatkowo – dla większego efektu personalizacji – można wyposażyć w 18-calowe błyszczące, czarne obręcze kół ze stopów lekkich.


Recenzje młodzieżowe: „Wybrańcy” - Jeanne Davenport – recenzja\n„Wybrańcy” - Jeanne Davenport – recenzja\n„Wybrańcy” to pierwsza książka Jeanne Davenport. Sięgnęłam po tą powieść, ponieważ lubię książki fantastyczne, a oprócz tego bardzo zaciekawiła mnie okładka.\nKsiążka ta opowiada o czwórce młodych ludzi, którzy dowiedzieli się, że są Wybrańcami. Od tego czasu musieli ćwiczyć u mnichów, aby tam odpowiednio się przygotować do czekającej ich misji.\nJeden z nich miał zostać Przywódcą, czyli kimś, kto będzie mógł ocalić ludzkość od kataklizmu. Każde z nich potrafi panować nad jednym z żywiołów. Oprócz Wybrańców poznajemy też Strażniczkę, czyli młodą kobietę umiejąca zapanować nad kilkoma żywiołami. Okazuje się, że Wybraniec Wiatru nie zawsze chce współpracować z przyjaciółmi, gdyż woli towarzystwo Strażniczki... A przecież cała czwórka staje przed trudnymi zadaniami, które mogą rozwiązać tylko wspólnie.\nKto zostanie Przywódcą?\nJak rozwiną się relacje pomiędzy Wybrańcem Wiatru, a Strażniczką?\nOdpowiedź znajdziemy w tej niesamowitej historii, która momentami jest bardzo zabawna, a czasami smutna.\nKsiążka wciągnęła mnie od pierwszej strony. Jest napisana prostym językiem, bez trudnych nazw, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Oczywiście ma bardzo zaskakujące zakończenie, dlatego tym bardziej ją polecam.\nZa spotkanie z książką dziękuję Warszawskiej Firmie Wydawniczej\nEtykiety: fantasy, jeanne davenport, lampart, warszawska firma wydawnicza\nWydawnictwo Witanet 22 marca 2014 20:26\nWitam, Nasze wydawnictwo (Witanet) wydało kolejną książkę Jeanne Davenport "Zielona Kula", która jest kontynuacją recenzowanej przez Panią książki "Wybrańcy" .\nChętnie zapoznamy Waszych recenzentów z kontynuacją przygód "Wybrańców". Książka dostępna w najlepszych księgarniach internetowych.


Barbie: Trylogia Fairytopii | Jestem Trikster i oglądam kreskówki.\nHome / barbie / film / recenzja / Barbie: Trylogia Fairytopii\nBarbie: Trylogia Fairytopii\nTrikster 14:29:00 barbie , film , recenzja Edit\nCo te mniej lub bardziej (zależnie od waszego gustu) kultowe serie mają wspólnego?\nSą wielkimi, kasowymi sukcesami.\nNic dziwnego, że Barbie też chciała wystąpić w trylogii. I oto jest! Trylogia Fairytopii! Ma nawet kontynuacjo-reeboty, które omówimy innym razem. Czy potrójna ilość czasu pozwoli nam na lepsze zbudowanie świata, rozwinięcie postaci i zbudowanie więzi z tym uniwersum?\nNo dobra, w pierwszym filmie poznajemy Elinę. Jako jedyna w dolinie, a może nawet w całej krainie wróżek, urodziła się bez skrzydeł. Niczym u Rudolfa Czerwononosego, wszystkie inne wróżki się z tego naśmiewały (poza jedną, dobrą przyjaciółką imieniem Jaskier *wstaw żarcik z Wiedźmina*). Ale kiedy krainę atakuje zaraza, która uderza w latające istoty, tylko Barbie może coś z tym zrobić. Już bez Jaskier, ona jest bezużyteczna w tym filmie. Rusza na przygodę, poznaje różnorodnych bohaterów z których będzie można zrobić zabawki, wiadomo. Po raz pierwszy, w ciągu tego cyklu, wynudziłam się na filmie. Było gorzej niż na Barbie and the Rockers, nawet jeśli tamta część ma zdecydowanie mniej historii niż Fairytopia. Więc dlaczego? Czyżby dopadała mnie powtarzalność tych filmów? Czy to dlatego, że poprzednik postawił poprzeczkę tak wysoko?\nMam wrażenie, że to ze względu na zmarnowany potencjał. Mamy tutaj zupełnie obcą krainę, odciętą od ludzkiego świata, z własnym systemem sprawowania władzy, kulturą, technologią i widzimy zaledwie ułamek tego. Poza tym, nic nie zostaje nam wyjaśnione. Dlaczego pączek kwiatu, w którym mieszka Barbie, ma własną wolę i świadomość? Skąd Laverna - sprawczyni zamieszania i zła siostra władczyni - wytrzasnęła tę chorobę dziesiątkującą krainę? Dlaczego Fungusy, najnudniejszy design w historii, jej usługują?\nGdy nagle, po tym festiwalu nudy, nastąpiło coś, co wywołało u mnie mnóstwo emocji. Bardzo negatywnych emocji. Widzicie, Barbie kontaktuje się z Dalią, która kiedyś pracowała dla Laverny i ma najfajniejszy wygląd w całym filmie.\nMogłabym mieć taką, tylko po to, żeby patrzeć.\nDostają się do pałacu, gdzie antagonistce brakuje tylko jednej rzeczy by uruchomić Magiczną Machinę Ostatecznej Zagłady, która uczyni z niej władczynię Fairytopii. Oczywiście to Barbie ma tę rzecz, więc Laverna proponuje wymianę - oddaj McGuffina, a w zamian podaruję ci skrzydła, o których zawsze marzyłaś. Nasza bohaterka się waha, ale wybiera to co słuszne, rozbija Machinę i Tęcza Zguby niszczy Lavernę. Auć.\nWszystko wraca do normy. Pojmani zostają uwolnieni, chorzy zostają ozdrowieni, Barbie wraca do domu. Odwiedza ją sama Władczyni, aby podziękować za uratowanie wszystkich, a przede wszystkim jej i wręcza wróżce wisiorek w podzięce.\nI co wisiorek robi? Robi magię, która obdarowuje Barbie parą prześlicznych skrzydeł. A ja zaczynam przeklinać.\nPrzyznaję, mogę nie mieć najmocniejszego stanowiska w tej sprawie. Jeśli wiecie lepiej, śmiało, szargajcie mnie w komentarzach. Ale ja to widzę tak: Mamy główną bohaterkę, posiadającą pewnego rodzaju niepełnosprawność. Właśnie ta cecha sprawia, że jest odporna na chorobę. Wcześniejsza słabość staje się jedyną w swoim rodzaju przewagą. Dzięki temu, tylko ona może uratować całą resztę. Nawet kiedy dostaje szansę, aby pozbyć się tej wady, która utrudniała jej życie i sprawiała, że dziewczyna była obiektem drwin, ona robi to, co dobre dla całej krainy. W zamian zostaje nagrodzona. Czym nagrodzona? Odebraniem jej tego, co przez cały czas czyniło ją wyjątkową. "Naprawieniem jej" w gruncie rzeczy.\nI ja popieram uhonorowanie Barbie za jej czyny, zasłużyła na to. Wiem, że nie tylko jej brak skrzydeł uczynił ją bohaterką - była też odważna i altruistyczna, bez dwóch zdań. I wiem też, że to było jej marzenie od samego początku. Ale czy to naprawdę jest lekcja, którą chcecie przekazać małym dziewczynkom? "To nie otoczenie powinno zaakceptować i szanować ciebie jaka jesteś. To ty powinnaś zabiegać o to, aby przyjęli cię jak swoją. Jeśli jesteś inna, daj z siebie wszystko - może pewnego dnia ta inność zginie i dostosujesz się do rygorów.". Oooh, można to przełożyć na tak wiele różnych aspektów życia. Wiecie, że dopiero w tym filmie zauważyłam postać z nieco ciemniejszym odcieniem skóry? To syren, który jest w filmie przez trzy minuty. A propos...\nWracają ohydne designy!\nW filmie numer dwa Barbie dowiaduje się (za pośrednictwem niebywale denerwującej podfruwajki), że jej kolega-syren, który pomógł jej ostatnio, został porwany. Oczywiście, winna okazuje się być Laverna, która jednak nie zginęła tylko "została wygnana". Nadal jednak ma swoich wiernych-z-jakiegoś-powodu Fungusów. O ile Laverna jest, na razie, najsłabszym czarnym charakterem w tych filmach - popełnia rażąco głupie błędy i ma niezbyt ciekawą osobowość - przynajmniej w pozostałych filmach coś robi. W tym ograniczono ją do krzyczącej twarzy w lusterku i słowa nie opiszą jak bardzo to upierdliwe. Chociaż rozumiem dlaczego musi to robić, Fungusy są głupie jak drewniaki. Stawka jest wysoka, bo grożą oni księciu wpuszczeniem do wody jakiejś trutki, która wybiłaby całą wodną faunę i florę (aspekt ekologiczny). Barbie dołącza do wrednej syrenki w jej misji znalezienia i uwolnienia księciunia. Ale bez Jaskier, ona znowu zostaje w domu. Znajdują wyrocznię, która nie może po prostu powiedzieć co robić, tylko naprowadza nasze bohaterki na niebezpieczną ścieżkę. W pewnym momencie Barbie musi zamienić skrzydła na ogon magicznym wisiorkiem dołączonym do zestawu. Ponownie, stając przed wyborem: brak skrzydeł albo ludobójstwo, Barbie rozsądnie poświęca własne dobro. Ale my chcemy happy endu, więc jakoś dostaje te skrzydła z powrotem, nawet ładniejsze niż przedtem.\nAle dzięki temu można było zrobić taką sprytną zabawkę!\nScena z gejzerami była nieźle rozplanowana, kolory jak i ruch kamery nieźle grały. Pamiętajcie o tym, gdy dojdę do narzekań na styl filmów\nChyba największym problemem w Mermaidii jest to, że porzucamy krainę wróżek i wszystkie poznane postaci, na rzecz syren, które w poprzednim filmie pojawiły się na trzy minuty i to tylko w ramach deux ex machina. Dlatego cieszę się, że Magic of Rainbow nie tylko wraca do spraw wróżek, ale rozszerza to uniwersum. Okazuje się, że co roku wróżki odprawiają taneczno-magiczny rytuał, który podtrzymuje wegetację w krainie. Barbie zostaje wybrana przez Azurę, opiekunkę swojego regionu, którą dobrze poznaliśmy w pierwszej części, aby dołączyć do tegorocznej drużyny. Oczywiście napatocza się Laverna, która porywa jedną z pozostałych uczniów i podszywa się pod nią, aby uderzyć w Barbie i resztę już podczas ceremonii. To pierwszy w film w którym Laverna działa tak bezpośrednio i właśnie dzięki temu, w końcu, zaczyna być groźna i ciekawa. Jednocześnie animacja ma fatalne tempo - tyle się dzieje, nareszcie coś się dzieje! Nie jest to nic szczególnie zaskakującego, ale zawsze. Świat zostaje rozbudowany, postacie zostają wysunięte z tła, dowiadujemy się o nich więcej. Nie o Jaskier, tho. A pod koniec filmu ktoś ginie! To zawsze przyjemna sprawa w tej serii.\nWyrażałam wiele zrozumienia dla braków technicznych filmów z Barbie. Problem z trylogią Fairytopii jest taki, że mamy tutaj kompletnie inną skalę. Nasza bohaterka jest maleńka. Może siedzieć na motylu i mieszka w kwiatowym pąku. Przez to, wszystko co widzimy, jak maksymalnie powiększone. To znaczy, że szczegóły stają się wielkie i łatwiej je wymodelować, prawda? Nie tutaj. Zamiast tego wolano zrezygnować kompletnie ze szczegółów. Przez to mamy sceny w których bohaterka spaceruje pośród wielkich brył, które mają być źdźbłami trawy w powiększeniu.\nPonadto, kto wymyślił, żeby aż tyle scen kręciło się wokół wody? To jedna z najtrudniejszych do zanimowania rzeczy.\nAle concept arty są niesamowite.\nMogliście zauważyć, że praktycznie przez cały mój skromny opis nie nazywałam głównej bohaterki Eliną. To dlatego, że postać Barbie w tym filmie jest potwornie nudna. Elina jest miła, odważna, a wszyscy powtarzają, że jest wyjątkowa, więc to musi być prawda... Prawda? Minęło sporo czasu zanim w ogóle zapamiętałam jej imię. Jej osobowość jest znikoma, przez co zupełnie nas nie obchodzi co ją spotka. Z pozostałych bohaterów mało kto zapada w pamięć. Ciekawa mogłaby być Dalia, była poddana Laverny, co to wróciła na dobrą stronę mocy, ale nadal mało kto jej ufa. Ale najwyraźniej musiano poświęcić więcej czasu Bible'owi.\nBarbie towarzyszy futrzasta, latająca kulka imieniem Bible. To najbardziej denerwująca rzecz od czasów zakładania wełnianego swetra na gołe ciało. Zamiast słów wydaje z siebie popiskiwania bardzo podobne do tych, wydawanych przez Minionki. Tylko bardziej piskliwe. Uskutecznia słaby slap-stick, sprowadza kłopoty na innych bohaterów, a w trzeciej części znajduje sobie towarzyszkę, która robi dokładnie to same, tylko jest różowa i bardziej piskliwa. Od pierwszej jego sekundy na ekranie miałam ochotę pogłaskać go packą na muchy. Pod koniec trzeciegu filmu użyłabym miotacza ognia.\nJest coś przerażającego w wyglądzie Barbie w tym filmie. Może to te puste oczęta.\nNawet pisanie o tej trylogii jest skomplikowane. Myślałam, że z Roszpunką było trudno, ale tamten film miał chociaż przyzwoitych bohaterów i świetny twist. Fairytopia mogła być fascynującym światem z potencjałem na wiele interesujących historii. Okazała się Wymaganym Minimum. Jest bohaterka ubrana w róż? Jest nudna antagonistka? Jest wystarczająco dużo postaci pobocznych z których można zrobić zabawki? To mamy gotowy film. A jeśli widz zaśnie podczas seansu, rodzice nie powinni narzekać. Też będą spali. Strata czasu, trzymajcie się z daleka.\n"Skoro narzekasz, to po co się męczysz?" spyta złośliwy głos z końca sali. Dlatego.\nNickelodeon jest do slimu, czyli smutny los Greenb...\nInfinity Train i Victor & Valentino


Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Sandały › Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W\nProponowane Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. Buty RenBut - niezbędne w szafie wszystkich dzieci, zwłaszcza podczas upalnych okresów. Reprezentatywną cechą butów Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W jest świetna przewiewność i solidność, dzięki czemu model ten zdoła służyć przez długie.. więcej »\nProponowane Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. Buty RenBut - niezbędne w szafie wszystkich dzieci, zwłaszcza podczas upalnych okresów. Reprezentatywną cechą butów Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W jest świetna przewiewność i solidność, dzięki czemu model ten zdoła służyć przez długie miesiące. Należy podkreślić, że interesujący jest również wzór, pasujący się do estetyki dziecka. Poniżej możesz specyfikację butów.\nSandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W - Sandały dziecięce\nProponowane w tym miejscu sandały dziecięce odznaczają się rewelacyjną wytrzymałością, jaką osiągnięto za sprawą wykorzystaniu surowców profesjonalnej jakości do ich stworzenia. Jeżeli jeszcze nie masz w swojej szafie sandały dziecięce czy też obuwie Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W nie spełnia Twoich oczekiwań - zobacz nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały RENBUT - 11-1407 Granat/Turkus. W


[Artykuł] Zrozumieć Bolenia - Artykuły - jerkbait.pl - spinning, baitcasting, flyfishing\n[Artykuł] Zrozumieć Bolenia\nStarted By remek , 03 paź 2012 12:45\nNapisano 03 październik 2012 - 12:45\nBoleń jest ryba mono kulinarną i przez większą cześć życia odżywia się ukleja na stada której poluje. Wyspecjalizował się w stopniu nieporównywalnym wyższym do innych podobnych ryb. To właśnie ta specjalizacja oparta na perfekcyjnym rozpoznawaniu konkretnych bodźców niezbędnych w polowaniu, była i jest największym problemem dla wędkarzy. Bolenia nie można złowić zawsze, wszędzie i na każdą przynętę. Jeśli przyjdzie nam łowić tą rybę w stojącej wodzie, kiedy poluje spokojnie na ławice drobnych ryb, to złowienie jej jest dziełem przypadku. Dlaczego tak jest? Nie wystarczy mieć przynętę idealnie podobną do uklei, podać ją cicho w okolice ryby i prowadzić po optymalnym torze. Między boleniem, a jego potencjalnymi ofiarami rozgrywa się pewna gra w którą jest bardzo trudno się wpasować. Oto przykład. Bolenie zajmują stanowisko poniżej zagłębienia w dnie rzeki w którym skupiły się ukleje. Atakują je od czasu do czasu po czym dają czas drobnicy aby się ponownie skupiła. Jeśli zaczniemy rzucać w miejsce powtarzających się ataków, będziemy płoszyć drobnicę na co boleń zareaguje natychmiast zaprzestaniem żerowania. Ideałem w tej sytuacji jest podać przynętę w momencie kiedy rozpędzony drapieżnik zbliża się do stada lub w czasie ataku. Jest to oczywiście bardzo trudne i jak napisałem udaje się na zasadzie przypadku.\nInna sytuacja. Stojąca woda, kilka boleni pływa wokół stada drobnicy starając się go skupić niczym pies pasterski owce. W odpowiednim momencie bolenie schodzą głębiej co uspokaja ofiary. Po chwili następuje szybki atak od dna ku powierzchni. Tu również bez idealnego trafienia w moment trudno liczyć na sukces. Nawet jeśli się to uda nie mamy gwarancji, że ryba zaatakuje naszą dziwnie wyglądająca przynętę zamiast jednej z kilkuset oryginalnych uklei.\nBolenie często polują bardzo długo goniąc pojedynczą rybę. W czasie takiej akcji pomiędzy rybami występują pewne bardzo ważne związki interaktywne. Ukleja stara się umknąć wykorzystując cały zestaw sztuczek na które boleń ma również swoje sposoby. Niestety nasze przynęty jak na razie nie potrafią naśladować tej sytuacji. Nie robią gwałtownych zwrotów i nie wyskakują nad wodę. Na akcje nie odpowiadają odpowiednią reakcją. Rzucając i prowadząc w ciemno, często nasza przynęta pruje prosto na drapieżnika zamiast utrzymywać od niego bezpieczny dystans. Jak zareaguje na to boleń, łatwo sobie wyobrazić. Jeśli nawet wystartuje on do naszej przynęty to już brak reakcji (gwałtownego przyspieszenia) jest podejrzany a mniej lub bardziej prostoliniowy tor prowadzenia, pogłębia niepokój ryby. W wyniku tych „podejrzeń” najczęściej odstępuje ona od ataku lub płynie przyglądając się jedynie. Dalsze molestowanie jej tą samą przynętą w ten sam sposób nie ma większego sensu.\nPo tych kilku przykładach być może wielu wędkarzy zwątpi w możliwość złowienia upragnionej srebrnej torpedy. Zdjęcia w prasie wędkarskiej pokazują jednak, że jest to możliwe a niewielka grupa wędkarzy posiadła umiejętność regularnego poławiania boleni. Co decyduje o sukcesie? W pewnych warunkach bolenie stają się mniej lub bardziej łatwymi do przechytrzenia. To właśnie znajomość rzeki i zwyczajów ryb pozwala wędkarzowi wytypować czas i miejsce kiedy można liczyć na sukces. Gwałtownie płynąca woda za przelewami lub innymi przeszkodami powoduje, że drapieżniki polują na oślep chwytając w ostatnim momencie wszystko co przypomina pokarm. Linia boczna którą ryby odbierają fale hydroakustyczne na niewiele się zdaje bo woda generuje wiele hałasu zagłuszającego sygnały wytwarzane przez drobne ryby. Z tego powodu potrafią one pomylić nienajdoskonalszą imitacje uklei z oryginałem. Inna sytuacja to np. okresy bardzo intensywnego polowania. Pierwszy z nich następuje około 2 –3 tygodnie po tarle kiedy to drobnica pojawia się pod powierzchnią aby wygrzewać ości w słońcu. W tym okresie często przychodzi nam łowić przy podwyższonym poziomie wody. Drobne ryby chowają się w zalanej trawie lub krzakach a drapieżniki patrolują wybrany odcinek brzegu. Są one bardzo głodne i atakują wszystko co przypomina pokarm. W takiej sytuacji zdarzyło mi się złowić tą samą rybę po 25 minutach od jej wypuszczenia.\nKolejnym czynnikiem mającym istotny wpływ na zachowanie ryb jest pogoda. Wielokrotnie w tym samym miejscu przy dużej koncentracji ryb osiągałem bardzo różne wyniki łowiąc tą samą techniką na te same przynęty. Oto przykład. Duże piaszczyste wypłacenie na środku rzeki zwane przykosą. Okupuje je duże stado boleni. Nad moim terytorium panuje rozległy wyż dający wysokie ciśnienie a wiatr wieje początkowo z północy. Ryby biorą, ale nie jest jakieś szaleństwo. Na początku szybko łowię 3 sztuki ale wyniki z czasem się pogarszają. Ryby zaczynają rozpoznawać moją przynętę i trzeba robić coraz większe przerwy aby je zmylić. Wiatr z upływem dni skręca na wschodni i moje wyniki są coraz słabsze. Optycznie na przykosie nic się nie zmieniło. Ryby polują jak kilka dni wcześniej, ale udaje się mi złowić tylko 2 sztuki za cały dzień. Pierwsza to efekt zaskoczenia po pierwszych rzutach. Na kolejną rybę przyszło mi czekać wiele godzin. Ryby często odprowadzały przynętę nie dając się nabrać. Czasem udawała mi się wrzucić przynętę w sam środek ataku kilku boleni a one potrafiły idealnie ominąć moją ją. Ostatni etap wyżu to wiatr z południa, skręcający na południowo zachodni. Przynosi on spadek ciśnienia. Początkowo jest powolny a przed zmianą pogody bardzo gwałtowny. To idealna pogoda na polowanie. Bolenie wpadają w amok wyczuwając koniec dobrego okresu. Kiedy nadejdzie niż ukleje zejdą do dna i pochowają się w trudnodostępnych miejscach. Stado się rozproszy i wielkie żarcie się skończy. Wielokrotnie w końcówce długotrwałego wyżu osiągałem zawrotne wyniki łowiąc po kilkadziesiąt ryb w tym wiele okazów.\nZależność aktywności boleni od ciśnienia. Zielone pole pokazuje klasyczny rozkład ciśnienia w czasie wyżu. Niebieskie pole to aktywność powierzchniowa boleni. Należy pamiętać, że ciśnienie to tylko jeden z elementów. Za optymalne uważam ciśnienie w okolicy 1000 hPa. Pojawia się ono na początku wyżu kiedy bolenie po niżu ruszają na polowanie oraz na spadku z wysokiego ciśnienia co jest sygnałem, że dobry się kończy. Bardzo wysokie ciśnienia dają boleniom luz. Polują nienerwowo i potrafią zniechęcić najbardziej zawziętych.\nKolejny ciekawy przykład. Środek lata, od dłuższego czasu panują upały. Woda jest niska i mocno się nagrzewa. To dosyć trudny okres dla ryb ( i wędkarzy). Są one ospałe i polują rzadko. Odwiedzam pewną dobrze rokującą przykosę w nadziei spotkania z boleniami. Pierwsze rzuty nie przynoszą rezultatu. Nie rezygnuje szybko, dzięki czemu przed wieczorem udaje się mi złowić ładna sztukę. Po powrocie do domu przeanalizowałem tą sytuację i doszedłem do następujących wniosków. Nagrzana woda to duży spadek zawartości tlenu rozpuszczonego w wodzie. Prawdopodobnie ryby polują tylko w okresie kiedy woda jest najzimniejsza a co za tym idzie lepiej dotleniona. Ma ona szanse schłodzić się tylko w nocy. Optymalne warunki tlenowe będą więc wcześnie rano. Odwiedzam moje miejsce kiedy jest jeszcze ciemno. Już z oddali słyszę charakterystyczny dźwięk rozrywanej przez bolenie wody. Ryby biorą jak oszalałe do wschodu słońca. Koniec żerowania jest gwałtowny, woda cichnie w ciągu minuty i tak jest do kolejnego poranka. Opisane tu sytuacje są ekstremalne. Często żerowanie nie jest tak intensywne i można liczyć na duże gorsze wyniki. Nie ulega jednak wątpliwości, że to właśnie zbór korzystnych warunków decyduje o naszym sukcesie. Wędkarska charakterystyka bolenia nie byłaby pełna bez opisu przynęt na które można ja złowić. Jest to jeden z bardzo ważnych czynników, dużo ważniejszy niż w przypadku innych ryb drapieżnych. Nawet w najbardziej sprzyjających warunkach można nie złowić nic, lub złowić niewiele, jeśli nie używa się dobrej przynęty. Najlepsza przynęta w niekorzystnych warunkach będzie bezradna. Niestety w przypadku bolenia nic nie jest proste i tak jest w przypadku przynęt. Bolenie w różnych okresach polują w charakterystyczny sposób wykorzystując zewnętrzną sytuację i zachowanie ofiar. Z tego powodu nie ma przynęt uniwersalnych. Należy zapoznać się z dotychczasowymi osiągnięciami w tej dziedzinie a potem nad wodą wyselekcjonować te które będą skuteczne na naszych łowiskach w konkretnych sytuacjach. Należy pamiętać, że jest to proces trudny i długotrwały, ale radość z odkrywania tych małych tajemnic powoduje, że tak chętnie jedziemy nad wodę a polowanie nigdy się na nie nudzi.\nOto krótki opis znanych i „tajnych” przynęt boleniowych.\nTe bardzo popularne przynęty które warto mieć w swoim pudełku wybierając się na bolenie. Najskuteczniejsze są kiedy woda przybiera i zaczyna mętnieć oraz w czasie opadania kiedy ryby po przerwie zaczynają żerować a woda się klaruje. Cała trudność polega na odszukaniu miejsc gdzie są ich żerowiska. Najczęściej są to proste odcinki rzeki z zalanymi częściowo krzakami w których chowają się ukleje. Bolenie patrolują taki rewir atakując te z ryb które oddaliły się od kryjówki. To na co warto zwrócić uwagę, to sposób podawania przynęty. Nie powinna ona wyskakiwać za ogona bolenia ponieważ taka nienaturalna sytuacja je płoszy. Dlatego najlepiej prowadzić przynętę do brzegu po skosie.\nNajlepsze twistery to te które wykonano ze sztywnego materiału i mają krótkie ostro podwinięty ogonek. Wytwarzają one fale hydroakustyczną o wysokiej częstotliwości. Ta zasada dotyczy prawie wszystkich przynęt na bolenie. Kolor biały, srebrny i przeźroczysty są najskuteczniejsze. Główka jigowa powinna ułatwić dalekie rzutu ora utrzymywanie przynęty pod powierzchnią wody. Najpopularniejsze kuliste obciążenia nie są najlepsze. Ja używam do twisterów i innych miękkich przynęt obciążeń które posiadają od spodu duża podwiniętą powierzchnię unoszącą przypominająca końcówkę narty. Przy niskiej wodzie twistery mają niewielką skuteczność i jeśli nie złowimy bolenia po kilku rzutach trzeba szukać następnego miejsca licząc na sukces z zaskoczenia.\nTu również najlepsze są sztywne modele których ogonki dają szybkie drobne drgania. Można przerobić miękki model wycinając najbardziej wiotką część nasady ogona a następnie za pomocą lutownicy, nadtopić ogonek i przymocować go ponownie do korpusu. Wędkarze często obcinają brzegi ogonka formułując go na kształt kulki. Ma to na celu wymuszenie szybszych ruchów. Najlepsze obciążenia to takie jak polecałem w opisie twisterów. Jest sposób na takie zmodyfikowanie obciążenia aby wymusiło ono dodatkowy ruch przynęty. Przesunięcie do tyły uszka do wiązania linki wprawi w drgania głowę przynęty. Im dalej będziemy je przesuwać tym mocniej głowa będzie drgała. Jest to moja najlepsza modyfikacja miękkich przynęt poprawiająca skuteczność nie tylko ripperów na bolenie.\nStosuje ją od wielu lat przy połowie sandaczy i szczupaków. Kolor srebrny z karkiem w kolorze zgniłej zieleni jest najskuteczniejszy. Jest to dobra przynęta w miejscach gdzie woda przelewa się gwałtownie przez kamienie lub za jazami i śluzami oraz wzdłuż kamiennych brzegów. Trzeba dobrać odpowiednią wielkość przynęty do szybkości nurtu aby jej drgania były na tyle mocne by bolenie mogły je namierzyć z niedużej odległości i na tyle słaby aby ich nie płoszyły. Większość dobrze „nastrojonych” przynęt na bolenie wytwarza podczas ściągania delikatny ledwo wyczuwalny opór. To zasada którą warto się kierować przy wyborze i przerabianiu jakichkolwiek przynęt.\nRybka Lit'l Fishie Minnow\nTo najbardziej uniwersalna ze znanych mi przynęt. Zdecydowanie najlepsze są rozmiary 1" oraz 2" w kolorze srebrnym z czarnym karkiem. Największym problemem jest obciążenie tej niedużej przynęty. Ja robię własnoręcznie specjalne główki. Nie jest to skomplikowane, wystarczy kawałek ołowiu i piłka do metalu oraz młotek. Ołów sklepujemy do odpowiedniej grubości a następnie wycinamy piłka odpowiedni kształt. Od góry nacinany szczelinę w którą należy włożyć haczyk a następnie go zakuć. Delikatne wygładzenie całości pilnikiem kończy całą pracę. Tak wykonana główkę przyklejamy do rybki w której wcześniej odcinamy głowę po skosie. Daje to nam większą powierzchnię styku i lepsze trzymanie przynęty w pionie. Najlepsze są kleje szybkoschnące. Ja używam kleju Klebfix firmy Wurth lub Bondini.\nNie ma takiej przynęty w której nie można by coś poprawić. Tak też jest w przypadku rybki Knights. Można zrobić kilka wersji tej przynęty na różne okazje. Skracanie wypustki napędzającej ogon przyspiesza drgania ogona. Taka przynęta jest lepsza do prowadzenie pod prąd. Zamiast obcinania wypustki można je usztywnić przez posmarowanie klejem.\nPrzynęta będzie miała wówczas wolniejsze i mocniejsze drgania więc będzie lepsza w niespokojnej wodzie gdzie panujesz duży szum. Przynęta ta sprawdza się na wielu łowiskach. Prowadzić ją można głębiej, 30–50 cm pod lustrem wody, lub pod powierzchnią tak aby zostawiała ślad na wodzie. Wymaga to bardzo szybkiego zwijania żyłki a wędka powinna być uniesiona jak najwyżej.\nZ bardzo bogatej oferty wielu producentów należy szukać takich które mają bardzo drobne drgania ledwo wyczuwalne na wędce. Takie drgania mają te modele w których ster ma ostry kąt natarcia na wodę. Jego wielkość należy samem dopasować do nurtu. Ster można podginać po pogrzaniu go zapalniczką a pilnikiem skrócić do odpowiedniej wielkości. Jedni łowcy boleni preferują ster mocno przesunięty ku tyłowi a inni wysunięty do przodu. W każdym przypadku wobler będzie drgał szybko lecz nieco inaczej, dlatego najlepiej wypróbować obydwa aby ustalić która wersja jest skuteczniejsza. Woblery są dobrymi przynętami do polowania na duże samotnie żyjące bolenie. Ich największą zaletą jest możliwość spuszczenia z nurtem w okolice stanowiska ryby. Duże bolenie są niebywale płochliwe dlatego warto spróbować łowić na woblery pływające.\nNa własne potrzeby wykonuję wersje woblerów tonących. Przerabiam kupowane modele dociążając je mocno od spodu ołowiem pod uchem do mocowania przedniej kotwicy. Umożliwią to wykonanie długiego rzutu oraz znacznie szybsze prowadzenie.\nGeneralna zasada którą stosuję to używanie wiosną woblerów wyraźnie migoczących które prowadzę w średnim tempie 30 –50 cm pod lustrem wody. W czasie „letniego nula” łowię delikatnymi woblerami z bardzo drobnymi szybkimi drganiami i minimalnym oporem własnym. Pod koniec lata przechodzę na woblery migoczące wolno, 3-5 wychyleń na 1 mb. Jesienią zdecydowanie preferują przynęty z akcją ogonową.\nWoblery bez steru\nNajbardziej znanym jest model wymyślony prze wędkarza specjalizującego się połowie boleni. Zwany jest popularnie „Siudakiem”.\nNiestety nie jest produkowany na dużą skalę. Bardziej sprawni manualnie wędkarze mogą go bez problemów wykonać samodzielnie. Innym pozostaje szukanie go w Internecie gdzie czasem można spotkać ręcznie robione modele. Pomysł wywodzi się od woblerów typu poper. Boleniowy model różni się znacznie od oryginału. Wykonany jest z pianki a z przodu jest bardzo moco obciążony ołowiem. Takie zestawienie utrzymuje wobler w odpowiedniej pozycji. Wycięcie w przedniej części powoduje, że przynęta wykonuje delikatne zygzaki i lekko się kolebie na boki. Im głębsze jest wycięcie, tym mocniejszy ruch.\nAtutem tej przynęty jest możliwość wykonywania długich rzutów. Przynęta ta przebija inne tym, że łowi się nią najczęściej duże ryby. Potwierdziło to wielu wędkarzy specjalizujących się w łowieniu boleni. Przynęta ta sprawdziła mi się na Renie. Była jedyną którą interesowały się bolenie w stojącej wodzie jednego z kanałów, a jak napisałem we wstępie, są to najtrudniejsze miejsca do łowienia.\nTechnika posługiwania się tą przynętą jest dosyć prosta. Po wykonaniu długiego rzutu ściąga się wobler bardzo szybko. Jeśli jest prowadzony prawidłowo, to na wodzie szlak płynącej przynęty widać w postaci drobnych bąbelków powietrza. Brania są bardzo zdecydowane. Ryba nie goni przynęty tylko atakuje ją od spodu.\nWoblery typu poper można też z powodzeniem wykorzystywać do łowienia boleni. Istnieje już szkoła łowienia boleni na popery nocą. Wygląd przynęty nie odgrywa w niej dużej roli. Liczy się dźwięk wytwarzany przez nią. W dzień również można liczyć na sukces. Jest wiele technik prowadzenia popera. Ja preferuję szybkie jednostajne zwijanie z przyspieszeniem w czasie którego powstają delikatne rozbryzgi prowokujące rybę do pogoni za przynętą.\nTo jedne z najprostszych i przez to najpopularniejszych przynęt. Cienkie smukłe modele sprawdzają się najlepiej. Najistotniejszym elementem jest ruch przynęty w wodzie. Mniejsze rozmiary blaszek mają bardziej energiczną akcję, większe zaś płyną delikatnym zygzakiem a nawet całkiem prosto. Pracę każdej blaszki można regulować. Sposób jest niesłychanie prosty, wystarczy na trzonku kotwiczki zamocować małe obciążenie. Powoduje ono uspokojenie wahnięć przynęty. Dzięki temu można mieć np. małą przynętę z delikatnymi drganiami.\nNa początku lat dziewięćdziesiątych zmodyfikowałem tą prosta przynętę. Przeciąłem ją na pół i połączyłem obydwie części podobnie jak łączy się części metalowej bransoletki do zegarka. Dało to początek całkiem nowej przynęcie.\nNajwiększym problemem była pracochłonność przy jej wykonywaniu. Odstani model jest bardzo uproszczony, ale nadal jest to dosyć trudna przynęta do samodzielnego wykonania. Poszczególne elementy wycinane są laserem co ułatwia bardzo pracę. Stosuję zwykłą lub nierdzewną blachę 4 mm. Technika łowienia tą przynętą jest bardzo oryginalna. Dzięki umieszczenie punktu mocowania żyłki nieco poniżej środka i odpowiednio szerokiemu kontowi natarcia przodu przynęty uzyskuje afekt latawca. Powoduje on, że pomimo dużej masy (około 30 g), już przy umiarkowanie szybkim prowadzaniu przynęta płynie częściowo wynurzona. Porusza się ruchem ślizgowym po powierzchni wody, zygzakując i robi co chwila małe rozbryzgi. Przypomina to ogłuszoną ukleję która ucieka po ataku bolenia w bardzo charakterystyczny sposób określany, „jazdą na ogonie”.\nUżywam tej przynęty głównie jesienią w miejscach gromadzenia się boleni, kiedy polują stadnie. Bardzo często pomimo tego, że ryby są niebywale aktywne, inne przynęty zawodzą. Wówczas moja segmentowa przynęta jest bardzo skuteczna. Ryby często gonią ją przez kilkadziesiąt metrów kąsając po drodze za ogon. Dostarcza to łowiącemu niezapomnianych emocji. Pomimo, że wiele ataków jest nietrafionych, lub ryby łatwo się odhaczają, można nią złowić nawet kilkadziesiąt boleni jednego dnia. Na bardzo oryginalny zestaw łowi mój węgierski znajomy. Używa on blaszek typu pilker. Wybiera najmniejsze srebrne modele. W odległości około 1 do 1,5 m od blaszki przymocowuje trok bocznym długości 1m - 1,5m, na końcu którego zawiązuje dużą czarną lub białą muchę. Blaszka płynie około 30-50 cm pod wodą a much smuży po powierzchni. Tą metodą złowił na Dunaju bolenia o wadze 8 kg.\nMepss Long nr. w złotym kolorze był moją pierwszą przynętą. Łowiłem nimi z powodzeniem kilkanaście lat. Po pewnym czasie zacząłem wykonywać własne modele. Miały węższe skrzydełko co dawało szybsze obroty oraz korpus w kształcie łzy wykonanej z ołowiu. Wydłużało to znacznie rzutu. Przynętą tą można łowić bardzo szybko tuż pod powierzchnia jak i głębiej. Należy unikać monotonnego prowadzenia po lini prostej. Przekładanie szczytówki wędki na prawo i lewo urozmaica tor płynięcia. Zwroty powinny być gwałtowne, czyli podobne do tych jakie robi goniona przez bolenia ukleja. Jeśli ryba płynie za przynętą nie należy zmieniać tempa prowadzenia. W takich sytuacjach najskuteczniejsze jest wyniesienie przynęty jaka najwyżej się da ku powierzchni. To bardzo prowokuje bolenie. Warto mieć ze sobą wersję ze skrzydełkiem w kolorze maskującym, czarne, szare, khaki. Taka przynęta sprawdza się lepiej w czasie słabszego żerowania.\nCiekawą obrotówkę zrobiła firma Mans. Ma ona podwójne skrzydełko w kształcie liścia wierzby co daje super szybkie obroty. Warto mieć ją w swoim pudełku.\nInną ciekawą przynętą jest blaszka obrotowa wykonana przez wędkarzy. Korpus w niej jest ołowiany a skrzydełko to znany kształt z amerykańskich przynęt spinnerbait. Tak wykonaną przynętę można prowadzić tuż pod powierzchnia aby skrzydełko robiło na wodzie wyraźne wybrzuszenie rysując w ten sposób tor po którym płynie.\nW bardzo podobny sposób są łowione amerykańskie muskie, używa się tylko większe modele przynęt. Niektórzy wędkarze dają najpierw obciążenie a dopiero za nim śmigiełko co w niektórych sytuacjach daje zaskakująco dobre wyniki. Generalnie przynęty obrotowe są raczej przynętami „pierwszych rzutów”. Jeśli po kilkunastu próbach ryba nie weźmie, należy zmienić miejsce. Częste molestowanie tej samej ryby uodparnia ją na przynętę na dłuższy czas.\nNa zakończenie kilka przydatnych rad. Nie ma innego sposobu na znalezienie skuteczniej przynęty na miejscowe bolenie jak mozolne wypróbowywanie poszczególnych modeli. Każdej przynęcie trzeba dać równe szanse. Każdą należy wypróbowywać wielokrotnie w różnych okresach i warunkach pogodowych. Sprawdzić należy każdy wariant prowadzenia. Raz z nurtem, w poprzek, potem pod prąd, szybko pod wierzchem i wolnej głębiej, nawet do 1 m od lustra wody. Przynęta skuteczna na wiosnę nie musi być skuteczna jesienią, dlatego nie powinno się żadnej zbyt szybko skreślać. W okresach dobrego żerowania skuteczne może być kilka przynęt, dlatego prawdziwe zalety można poznać w czasie dłuższego użytkowania. Po znalezieniu odpowiedniej przynęty warto zmieniać jej akcję przez np. wyginanie steru lub dociążanie ogona. Może się okazać, że mała zmiana daje wielki skutek. Złowienia bolenia na przynętę wykreowaną samemu daje dodatkową satysfakcje.\nRobert Hamer , 2008\nJeśli chcesz skomentować ten artykuł zapraszam na forum\nhavy, Adam K., credor i 2 innych osób lubią to\n#2 OFFLINE Lebson\nNapisano 07 wrzesień 2016 - 13:03\nSuper opis. bardzo pouczający;)


Miriam's Restaurant, Lakes Entrance - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWakacje w Lakes Entrance\nWszystkie hotele w: Lakes Entrance Oferty hoteli w: Lakes Entrance Lakes Entrance Last minute\nHotele biznesowe (Lakes Entrance)\nNajlepsze hotele dla rodzin w: Lakes Entrance\n5-gwiazdkowe hotele w Lakes Entrance\n4-gwiazdkowe hotele w Lakes Entrance\n3-gwiazdkowe hotele w Lakes Entrance\nHotele w pobliżu Sea-Safari Eco-Tours & Water-Taxi\nLakes Entrance — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Miriam's Restaurant\nLakes Entrance — popularne kuchnie\nLakes Entrance — Chińska restauracje\nLakes Entrance — Fast Food restauracje\nLakes Entrance — Kawiarnia restauracje\nLakes Entrance — Meksykańska/teksańska restauracje\nLakes Entrance — Owoce morza restauracje\nLakes Entrance — Pizza restauracje\nLakes Entrance — Włoska restauracje\nRestauracje wegetariańskie w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Ryba z frytkami w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Ostrygi w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Sznycel w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Hamburgery w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Krab w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Kluski w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Lody w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Tapas w lokalizacji Lakes Entrance\nNajlepsze dania typu Tortille w lokalizacji Lakes Entrance\nKawa i herbata w lokalizacji Lakes Entrance\nPiekarnie w lokalizacji Lakes Entrance\nRestauracje czynne do późna w lokalizacji Lakes Entrance\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Lakes Entrance Atrakcje w pobliżu obiektu Miriam's Restaurant\nLakes Entrance OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji Lakes...HoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nPołudniowy Pacyfik Australia Wiktoria Gippsland Lakes Entrance Lakes Entrance Restauracje Miriam's Restaurant\nNr 8 wśród 36 Restauracje w lokalizacji Lakes Entrance $$ - $$$\nOwoce morza, Australijska, Miejsce przyjazne dla wegetarian L 1 3 Bulmer St | Corner Esplanade, Lakes Entrance, Wiktoria 3909, Australia+61 3 5155 3999Strona internetowa\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 423Doskonałe40%B. dobre30%Średnie17%Złe8%Okropne5%26 kwi 2017“Tasty Scones ”20 mar 2017“Lovely meal”Teraz zamknięteN - So12:00 - 23:00Wszystkie godziny KUCHNIE Owoce morza, Australijska, Miejsce przyjazne dla wegetarian, Opcje dla wegan, Posiłki bezglutenowe CENA $$ - $$$OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA L 1 3 Bulmer St | Corner Esplanade, Lakes Entrance, Wiktoria 3909, AustraliaWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji obsługa wybiera stolik?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są kelnerzy i kelnerki?Tak Nie Nie wiem Czy przy tej restauracji jest parking?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są dostępne wysokie krzesła dla dzieci?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zamówić alkohol?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji jest bar z mocnym alkoholem?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na kolację?Tak Nie Nie wiem Czy jest to koszerna restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są stoliki na zewnątrz?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzję\nOceny podróżnych Doskonałe159B. dobre129Średnie72Złe38Okropne25Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (126)angielski (412)niemiecki (5)Więcej języków Język polski (126)angielski (412)niemiecki (5)holenderski (3)duński (1)rosyjski (1)włoski (1)\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLesley RLennox Head, Australia1514Zrecenzowano 1 tydzień temu z urządzeń przenośnych Bardzo rozczarowanyJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nAlister BMelbourne, Australia3513Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu DisapointingTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Alister B lisa gFootscray132Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Delicious...Tłumaczenie Google WięcejDziękujemy, lisa g Sean0735437Zrecenzowano 2 tygodnie(-i) temu z urządzeń przenośnych Love coming hereTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, Sean073 Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLisaandVerlynnMinneapolis, Minnesota2011Zrecenzowano 4 tygodnie(-i) temu strzałem w dziesiątkęWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieMarci K51Zrecenzowano 19 maja 2017 z urządzeń przenośnych miły posiłek, ale nic specjalnegoJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieBill MMelbourne, Australia1613Zrecenzowano 10 maja 2017 Za wysoko ze względu na brak konkursówWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDeeCee195649Zrecenzowano 9 maja 2017 z urządzeń przenośnych podróżyJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nfrancesca082'Sydney, Australia13673Zrecenzowano 5 maja 2017 Flair for FoodTłumaczenie Google WięcejDziękujemy, francesca082 Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiekelly283Albury, Australia102Zrecenzowano 3 maja 2017 z urządzeń przenośnych Rewelacyjny talerz owoców morzaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeNick'sLiczba recenzji: 348 w odległości 0,53 km Lakes Entrance Bowls Club - ZephyrLiczba recenzji: 330 w odległości 0,25 km Central Hotel BistroLiczba recenzji: 234 w odległości 0,31 km Pobliskie atrakcjeLakes Entrance Visitors Information CentreLiczba recenzji: 201 w odległości 0,85 km Lakes Entrance BeachLiczba recenzji: 47 w odległości 0,72 km Griffiths' Sea Shell Museum & Marine DisplayLiczba recenzji: 80 w odległości 0,92 km Lonsdale Eco CruisesLiczba recenzji: 142 w odległości 0,23 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Miriam's Restaurant.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlijWeryfikacja: Popraw to ogłoszenie\nMiejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Dostępny parking, Parking na ulicy, Bezpłatny wydzielony parking, Wysokie krzesła, Alkohol, Bar, Płatność kartami American Express, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Płatność cyfrowa, Tylko gotówka, Rezerwacje\nRodziny z dziećmi, Kuchnia miejscowa, Specjalne okazje, Dzieci, Piękny widok, Romantyczny, Duże grupy\nL 1 3 Bulmer St | Corner Esplanade, Lakes Entrance, Wiktoria 3909, Australia Lokalizacja:


Różne twarze Graya [Leah Ashton] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00190 005037 15193396 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Leah Ashton Liczba stron: 160\nISBN: 978-83-276-2593-9 Data wydania: 2016-12-16\nLeah Ashton Różne twarze Graya Tłumaczenie: Katarzyna Ciążyńska\nROZDZIAŁ PIERWSZY Lanie Smith gwałtownie usiadła, tłumiąc okrzyk. Słomkowy kapelusz z szerokim rondem spadł jej na kolana, a ręcznik zaplątał się między nogami. Co, do diabła? Przyciskający się do kolana zimny nos stanowił odpowiedź na jej pytanie. Spory pies o długiej rudej sierści, ociekający słoną wodą i oblepiony piaskiem, szturchnął nosem jej nogę, a potem przeniósł na nią pełne nadziei spojrzenie czekoladowych oczu. – Zgubiłeś coś, kolego? Pochyliła się, zaglądając w fałdy ręcznika. Pies pierwszy znalazł nasiąkniętą wodą piłkę, podrzucił ją i cofnął się, po czym znów znieruchomiał i wpatrywał się w Lanie. – Mam ci ją rzucić? Wiedząc, że na to pytanie jest tylko jedna odpowiedź, Lanie podniosła się na nogi. Lekko potrząsnęła głową, bo po krótkiej drzemce wciąż była trochę nieprzytomna. Podniosła wzrok na niebo i westchnęła z ulgą. Słońce wciąż było nisko za jej plecami. Przynajmniej długo nie spała. Co prawda nie byłoby nieszczęścia, gdyby przespała cały dzień. W końcu nie miała tysiąca spraw do załatwienia. Pies zbliżył się i u jej stóp wypuścił z pyska piłkę. Lanie nie mogła powściągnąć uśmiechu. – Okej, kolego, bardzo proszę. Biorąc do ręki obślinioną piłkę, tylko lekko się skrzywiła – na plaży North Cottesloe nie brakowało wody do umycia rąk – po czym zastanowiła się, gdzie ją rzucić. Z powrotem do wody, skąd najwyraźniej wyszedł pies? Czy wzdłuż brzegu? – Luther! Niski głos zatrzymał rękę Lanie. Pies na moment zerknął w stronę, skąd dobiegał znany mu głos, po czym znów skupił uwagę na piłce. Po oślepiająco białym piasku sprężystym krokiem szedł ku nim mężczyzna. Był bez koszuli, miał na sobie tylko szerokie szorty i czarne okulary przeciwsłoneczne na nosie. W porannym słońcu jego oliwkowa skóra lśniła. Przeczesał palcami nieco zbyt długie brązowe włosy, zostawiając je w nieładzie. Lanie przyłapała się na tym, że bezsensownie poprawia swoje brązowawe włosy, które – była tego pewna – nie miały tego uroku zawadiackiego nastroszenia. Rano przed wyjściem z domu ściągnęła je gumką. – Luther! – powtórzył mężczyzna. Pies ani drgnął, skupiony na ręce Lanie. Po raz pierwszy także mężczyzna na nią zerknął. – Chce pani zatrzymać piłkę? – spytał mężczyzna, przenosząc ciężar ciała z nogi na nogę. – Słucham? Westchnął i spojrzał na zegarek. – Mogłaby pani oddać Lutherowi piłkę? Im szybciej, tym lepiej. Piłka wypadła z ręki Lanie, a pies skoczył z taką radością, jakby rzuciła ją kilka kilometrów dalej. Potem podbiegł do mężczyzny, a moment później piłka ze świstem przecięła powietrze i wylądowała w płytkich falach. Pies pognał naprzód, rozpryskując wodę. Także mężczyzna się oddalił, nie oglądając się za siebie, biegł brzegiem w tej samej odległości od rozbijających się na piasku fal co każdego ranka. – Bardzo proszę, nie ma za co – powiedziała Lanie do jego szybko oddalających się pleców. Co za dupek. Przyklękła po ręcznik i książkę, schowała je do płóciennej torby. Kapeluszem przykryła rozwiane włosy. Cóż, teraz przynajmniej już wie. W ciągu minionych tygodni zaczęła rozpoznawać większość osób, które wczesnym rankiem zjawiały się na plaży. Zapalonych pływaków, którzy pływali o siódmej rano, niezależnie od pogody. Spacerowiczów – i tych, którzy traktowali to jak ćwiczenie, i tych, którzy kochali spacery po plaży, bo jest piękna. Biegaczy, surferów, miłośników opalania. I oczywiście psy. Ten mężczyzna także pojawiał się co dzień. W przeciwieństwie do innych, którzy witali Lanie kiwnięciem głowy czy uśmiechem, wydawał się zaabsorbowany sobą i swoim światem. Biegał po plaży, jego pies gnał brzegiem w ślad za nim, a potem znikali. Ciemnowłosy i interesujący. Zamknięty w sobie. Skupiony i poważny. Czym się zajmuje? Jak się nazywa? Czy jest żonaty? Nie, nie robiła sobie żadnych nadziei. Nie śniła na jawie. Lanie z natury była pragmatyczna. Mimo to o nim myślała. Teraz otrzymała odpowiedź. Jaki jest ów nieznajomy? Zdecydowanie opryskliwy. Po prostu gbur. Cóż, mała strata – i tak miło będzie na niego popatrzeć. Wady charakteru nie mają na to wpływu. Szła ścieżką przez porośnięte kępkami roślinności wydmy w stronę Marine Parade. W ręce niosła buty. W piasku pod stopami czuła małe białe muszelki. Kiedy wyszła na ulicę, rzuciła buty na ziemię i wsunęła w nie stopy. Beton był zdumiewająco ciepły, pomimo niezbyt gorącego dnia. Był wtorek, więc na porośniętej z obu stron sosnami ulicy samochody nie walczyły o wolne miejsce, jak działo się przez wszystkie letnie weekendy. Po drugiej stronie drogi warte miliony dolarów domy wychodziły na błękitny ocean. Wśród tych architektonicznych wspaniałości znalazła miejsce mała kafejka. Na zewnątrz, lecz osłonięte od słońca stały pomalowane na biało stoliki i krzesła, na stolikach zaś niebieskie szklane wazoniki z żółtymi margerytkami. Dom Lanie znajdował się dwie minuty drogi spacerem pod górę, ale jej uwagę przyciągnął machający do niej siwowłosy mężczyzna. – Lanie! – Przestał energicznie zamiatać między stolikami i wsparł się na szczotce. – Dzień dobry! Pływałaś dzisiaj? – Dzisiaj nie. – Z uśmiechem pokręciła głową. – A jutro? – Może. – Co dzień toczyli tę samą rozmowę. Mężczyzna burknął coś niewyraźnie, choć jego opinia była jasna jak słońce. – Powiedz mi, o co ci naprawdę chodzi, Bob – rzekła chłodno. – Taka strata – odparł tak samo jak minionego dnia, a potem poklepał jeden z blatów. – Kawy? Skinęła głową. Obok porannych wizyt na plaży kawa w kawiarni Boba stała się jej codzienną rutyną. Usiadła na drewnianym krześle, starając się nie obudzić lekko niechlujnego pudla, który spał, niczego nieświadomy, u jej stóp. Bob nie czekał na zamówienie, tylko powlókł się do środka, by zaparzyć jej to co zwykle: kawę z mlekiem o nazwie flat white, bez cukru, za to z większą ilością kawy. Na stoliku leżała poranna gazeta. Czekając na kawę, Lanie automatycznie ją przeglądała. Ostatnią stronę niemal w całości wypełniało kolorowe zdjęcie: znajomy, idealny biały uśmiech, zaczesane gładko do tyłu blond włosy i oczy identyczne jak te, które widziała w lustrze – tyle że oczy Sienny były lazurowe, a nie brązowe. – Orzechowe – mawiała zawsze mama. – Nie brązowe. Gdybyś potrafiła je wykorzystać, Lanie, byłyby twoim największym atutem. – Kolejny złoty medal – rzekł Bob, stawiając przed nią duży kubek. Lanie wzruszyła ramionami. – Wiem, świetnie sobie radzi. To dla niej udane zawody. Bob uniósł siwiejące brwi. – Poważnie – rzekła szczerze Lanie. – Jestem podekscytowana. Jestem z niej bardzo dumna. Jej siostra była w Londynie, spełniała marzenie Lanie. Nie, swoje marzenie. Marzenia Lanie skończyły się wiele miesięcy temu podczas wstępnej selekcji. Przez chwilę ściskała w dłoniach kubek, po czym podniosła wzrok na Boba, który wciąż nad nią stał. – Dzisiaj jest sztafeta – rzekł. – Uhm. – Lanie zbyt szybko łyknęła kawę i oparzyła sobie podniebienie. Przycisnęła język do bolącego miejsca. Bob nie naciskał, mimo to od czasu do czasu, gdy krzątał się w pobliżu, czuła na sobie ciężar jego spojrzenia. Miał bzika na punkcie sportu. Można powiedzieć, że był fanatykiem sportu, skoro rozpoznał Lanie, gdy się tu pojawiła. Lanie Smith była prawie kompletnie nieznana. Sienna Smith – cóż, to inna historia, którą opisywano w sportowych kolumnach gazet, w kobiecych magazynach, a nawet w pismach dla mężczyzn, gdzie artykułom towarzyszyły fotografie Sienny w śmiałych kostiumach, odkrywających więcej niż te, które nosiła na zawodach. Lanie to nie przeszkadzało. Młodsza siostra zasługiwała na cały ten medialny szum. Lanie czuła się szczęśliwsza w cieniu i całkowicie ją satysfakcjonowały własne dokonania jako światowej klasy pływaczki w sztafecie. Prawie całkowicie, poprawiła się w myśli. W zamyśleniu przeglądała sportowe strony gazety, pełne zdjęć zwycięzców na podium. – Żałujesz, że to nie ty? – Nie zdawała sobie sprawy, że Bob znów stanął obok stolika. – Oczywiście, że nie – niemal warknęła i natychmiast tego pożałowała. – Skończyłam karierę – dodała spokojniej. Bob skinął głową i grzecznie się usunął, ale Lanie widziała pytania, a może troskę, w jego oczach. Wstała i położyła na stoliku kilka monet, ignorując pieczenie oczu. To wina morskiej bryzy. Założyła torbę na ramię i szybkim krokiem ruszyła przed siebie, by jak najprędzej znaleźć się w domu. Po drodze do niewielkiego domu matki mijała trzy duże rezydencje. Nagle coś przyciągnęło jej spojrzenie. Błysk słońca odbijającego się od pokrytego kropelkami potu torsu. Mężczyzna biegł drugą stroną ulicy. Pies, trzymany teraz na smyczy, co chwila spoglądał na niego z podziwem. Lanie się spięła, zupełnie bez powodu. Chwilę wcześniej zwolniła kroku, ale teraz znów przyspieszyła, tak jak po wyjściu z kawiarni. Nie ma znaczenia, że ten człowiek zachował się obcesowo. Nieważne, co o niej myśli. Nieważne, co myśli o niej Bob. Nieważne, co myśli siostra. Nieważne, co ludzie o niej myślą. Szła żwawym krokiem z uniesioną głową, a jednak kątem oka zerkała na mężczyznę. Nie zwracał na nią uwagi. Jakby była niewidzialna. Tego wieczoru pukanie do frontowych drzwi Lanie nie było niespodzianką. Ruszyła wąskim korytarzem, stukając kapciami o stuletnie deski. Szeroko otworzyła drzwi i zgodnie z oczekiwaniem ujrzała Teagan. Ciemne długie włosy przyjaciółka spięła w luźny kok na czubku głowy, jej oczy za okularami w czerwonych oprawkach błyszczały. Najstarsza stażem przyjaciółka Lanie trzymała w ręce papierową torbę. – Mam cztery rodzaje sera, oliwki, suszone pomidory i coś, co się chyba nazywa pigwą. Sprzedawca w delikatesach powiedział, że jest pyszna, ale ja jestem sceptyczna. Teagan dziarsko ruszyła do środka. W dzieciństwie przyjaciółki spędzały tyle samo czasu w domu jednej z nich, co w domu drugiej. Rodzina Teagan dawno przeniosła się do lepszej dzielnicy, podczas gdy mama Lanie czuła się szczęśliwa w domu, w którym dorastała. Lanie obserwowała krzątającą się w kuchni Teagan, która znalazła drewnianą deskę do krojenia i wyjęła z szuflady sztućce. Lanie nie pytała jej o powód wizyty, bo był oczywisty. Równie oczywisty jak fakt, że Teagan ją zignorowała, kiedy Lanie grzecznie odmówiła wspólnego wieczoru. – To tylko kolejny wyścig, Teag – powiedziała. – Dam radę. Najwyraźniej przekonała Teagan równie skutecznie jak siebie. Wkrótce zasiadły na dywanie przed telewizorem z kieliszkami czerwonego wina i talerzem serów. – Wiesz, że finały są dopiero o drugiej w nocy? – spytała Lanie, siedząc z wyciągniętymi przed siebie nogami. – Po to wymyślono kawę – odparła Teagan między dwoma łykami wina. – Poza tym w tej nowej pracy mogę spać. Prawie nikt nie dzwoni na recepcję. Zaczynam już myśleć, że w ogóle nie mamy klientów. Wiesz… – Teagan urwała i pochyliła się. – Niewykluczone, że to taka wyszukana przykrywka dla jakichś szemranych interesów. Mój szef nigdy nie patrzy prosto w oczy… Lanie śmiała się głośno, słuchając teorii Teagan. Więcej niż raz podejrzewała, że częsta zmiana pracy służy Teagan jedynie do zdobywania nowego materiału – ilekroć bowiem spotykały się na kawie czy kolacji, Teagan raczyła ją nową opowieścią. Kiedy tak podjadały i opróżniały butelkę wina, Lanie skakała po kanałach sportowych, gdzie pokazywano wyścigi kajakarskie, konie skaczące przez przeszkody i mknących po welodromie kolarzy. – Więc zdecydowałaś? – spytała Teagan chwilę później, tonem o wiele łagodniejszym. – Moja mama z tobą rozmawiała? – Boże broń. Zresztą twoja mama potrafi chyba sama cię tym zadręczać. Lanie się skrzywiła. Teagan usiadła po turecku. – Po prostu się zastanawiałam. A raczej martwiłam – dodała cicho. Lanie przygryzła wargę. Kiedy to się zdarzało dwa razy w ciągu dnia – najpierw Bob, a teraz przyjaciółka – nie mogła się mylić. Oni jej współczuli. Przez tyle lat skupiała się na jednym. Teraz nie biegała już co dzień na basen. Trener na nią nie pokrzykiwał. Jej wyniki nie pogarszały się ani nie poprawiały. Nie przygotowywała się do kolejnych zawodów. Nie miała żadnego celu. Choć nie była głodna, sięgnęła do talerza serów i zajęła się krojeniem pieczywa i sera, a potem niespiesznie przeżuwała i przełykała, nie patrząc na Teagan. – Postanowiłam nie wracać do dawnej pracy – rzekła w końcu. – Pora na zmianę. Kierowanie szkółką pływacką to prawie to samo, co robiłam od zawsze. – Zaśmiała się siłą woli. – Chociaż nie wyobrażam sobie pracy w miejscu, gdzie nie pachniałoby chlorem. Teagan, dobra przyjaciółka, uśmiechnęła się w odpowiedzi, ale nie zamierzała tak łatwo odpuścić. – Więc jaki masz plan? Na ekranie telewizora jeździec spadł z końskiego grzbietu, gdy potężne zwierzę zatrzymało się gwałtownie przed wysokim płotkiem. Mężczyzna niemal natychmiast podniósł się na nogi. Lanie świetnie wiedziała, co mówił publiczności językiem ciała: Nic mi nie jest! Ale komentator wyjaśniał, że dla jeźdźca oznacza to dyskwalifikację. Jego marzenie właśnie prysło. Mężczyzna poklepał koński kark, a potem oparł głowę o łeb konia. Lanie doskonale wiedziała, co teraz czuł. – Nie wiem, może dokończę studia z biznesu – oznajmiła, wzruszając ramionami. Trzy czwarte studiów miała zaliczone, porzuciła je, przygotowując się do krajowych mistrzostw, zamierzała wtedy opuścić tylko semestr czy dwa. Potem jednak dostała się do reprezentacji Australii i wszystko uległo zmianie. – Nadal będziesz tu mieszkać? – Zmarszczony nos Teagan mówił, co o tym sądzi. Lanie nie znała odpowiedzi. Kilka miesięcy temu na powrót wprowadziła się do rodzinnego domu. Wówczas wydawało się to sensowne, wzięła długi urlop, potrzebowała całkowitej przerwy od pływania, a bez dochodów nie stać jej było na wynajmowanie mieszkanka w Scarborough bez poważnego uszczuplania oszczędności. Mama i Sienna były skupione na karierze Sienny – w czym zresztą nie było nic dziwnego – więc uznała, że to nie będzie złe rozwiązanie. Ale obie niedługo tu wrócą. – Może. Teagan uniosła brwi. – Hm. Zawsze możesz przenocować u mnie. Albo mogę za ciebie poręczyć w mojej agencji pracy tymczasowej? – I skończę jako pracownik międzynarodowego kartelu narkotykowego? – spytała Lanie z uśmiechem. Teagan pokazała jej język. Więc koniec tematu – przynajmniej na razie. Jakiś czas później podczas finałów kajakarskich Lanie zauważyła, że Teagan zasnęła oparta o kanapę. Ostrożnie wyjęła jej z ręki kieliszek, a potem posprzątała w kuchni. Nie była zmęczona, wręcz przeciwnie. Z każdą minutą czuła się bardziej rześka. Przed przyjazdem Teagan zastanawiała się, czy w ogóle oglądać zawody. Powiedziała sobie, że nikt nie musi o tym wiedzieć, następnego dnia i tak pozna wyniki. Nie wierzyła jednak, że tak zrobi. Teraz wiedziała to na pewno. Czuła adrenalinę, nerwową energię, jakby to ona brała udział w tym wyścigu. Przyciszone, a jednak obecne. Z kuchni Lanie widziała ekran telewizora, na którym pływacy szykowali się właśnie do finału na sto metrów. Potem obejrzała wyścig – słuchała tłumu kibiców, rosnącej histerii komentatorów, a później widziała moment zwycięstwa zdobywcy złotego medalu. Na widok jego uśmiechu automatycznie się uśmiechnęła, a uświadamiając to sobie, uśmiechnęła się po raz drugi. I co? Dała radę. Ten wieczór był jak każdy inny spędzony przed telewizorem. Oglądała siostrę, która zdobyła dwa medale i ogromnie to przeżywała, najpierw gryzła paznokcie z nerwów, a potem nie posiadała się z radości. Nie czuła żalu, zazdrości ani urazy. Na ekranie grupa pływaczek zbliżała się do basenu. Szwedki w niebiesko-złotych kostiumach. Cztery Japonki, które trzymając się za ręce, machały do tłumu. Holenderki w kolorze pomarańczowym połączonym z szarością. A potem Australijki. – Lanie? -Teagan wyjrzała zza kanapy zaspana. – W samą porę – odparła spokojnie Lanie. – Sztafeta się zaczyna. Przyjaciółka uniosła brwi. Okej. Może nie brzmiała całkiem spokojnie. Ale odrobina napięcia w głosie w takim momencie jest chyba uzasadniona? Zawodniczki zdjęły dresy i ustawiały się na miejscach. Australijki stały na pozycji czwartej, między Amerykankami i Holenderkami. Teagan wlepiała wzrok w ekran telewizora. Lanie usiadła obok niej, a Teagan chwyciła ją za rękę. Rzuciła okiem na Lanie. – W porządku? – Absolutnie. – Lanie skinęła głową. Kompletna cisza. A potem ruszyły. W pierwszym etapie wygrały Amerykanki, ale pod koniec drugiego Australijki je dogoniły. Potem ruszyła trzecia Australijka, tnąc wodę jak strzała. To był etap Lanie, pływała w trzeciej zmianie sztafety. Ta dziewczyna była taka jak ona, najszybsza z pływaczek, finiszująca w sztafecie. Spisała się znakomicie. Czy Lanie byłaby równie dobra? Mocno zacisnęła powieki. Pamiętała swoje skupienie podczas sztafety, miała tylko jeden cel, nie słyszała tłumu – niczego nie słyszała. Była tylko ona i woda, i tylko swoją technikę pływacką mogła wtedy kontrolować. Zamach, zamach, oddech. Zamach, zamach… Tłum – w jakimś innym świecie – nagle zabrzmiał donośniej, a Lanie gwałtownie otworzyła oczy. Wielka Brytania miała szansę na medal. Tłum szalał. Teagan znów ścisnęła jej rękę, jeszcze mocniej, a Lanie zamrugała. Australia nie poddawała się. Australia wygra. I tak też się stało. Dziewczyny zwyciężyły, i to w pięknym stylu – ustanowiły nowy rekord. Zasłużyły na wszelkie pochwały podekscytowanego komentatora, który im ich nie szczędził. Wypełniły telewizyjny ekran, ich kostiumy ociekały wodą, mokre włosy opadły na ramiona. Udzielały standardowego wywiadu przy basenie. – Lanie? – odezwała się Teagan z troską. Choć Lanie powtarzała sobie, że wszystko jest w porządku, że jest ponad zazdrość czy urazę, zdała sobie sprawę, jak bardzo się myliła. Na jej rękę spadła łza, spuściła wzrok na palce zaciśnięte na flanelowej piżamie. Rozczulała się nad sobą. Aż do tej pory dreptała w miejscu. Czekała na ten wieczór, na ten wyścig. Dlaczego? Bo ten wieczór oznaczał kres. Koniec jej marzenia o pływaniu. Teagan w milczeniu podsunęła jej chusteczki, a Lanie osuszyła policzki. Wytarła nos. I zastanowiła się, co dalej. Musi coś zrobić, i to natychmiast. Budząc się rano, nie może wciąż być pływaczką. Odwróciła się do Teagan. Siedziały ramię przy ramieniu, lecz mądra przyjaciółka nie próbowała jej pocieszać. – Muszę znaleźć pracę – oznajmiła Lanie. Teagan szeroko otworzyła oczy, a potem się uśmiechnęła. – Ale nie w kartelu narkotykowym? – Ani żadnej instytucji związanej z pływaniem. Przyjaciółka uśmiechnęła się szerzej. – Masz to jak w banku.\nTytuł oryginału: Beware of the Boss Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2013 Redaktor serii: Ewa Godycka Opracowanie redakcyjne: Małgorzata Pogoda Korekta: Jolanta Rososińska © 2013 by Leah Ashton © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015, 2016 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN: 978-83-276-2593-9 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\nAutor: Leah Ashton\n


Stosunek seksualny 5 dni przed miesiączką - Na pytanie odpowiada lek. Aleksandra Witkowska | WP abcZdrowie\nStosunek seksualny 5 dni przed miesiączką\nWitam. Jakoś 5 dni przed miesiączka odbyłam stosunek seksualny. Miesiączkę miałam od 12-16 marca. Wszystko byłoby okej gdyby nie to, że po okresie bolą mnie piersi. Co może być tego oznaką? Ciążę raczej można wykluczyć, prawda?\nGinekologia Zaburzenia miesiączkowania Prawdopodobieństwo ciąży Ból piersi Cykl miesiączkowy Stosunek seksualny\nRaczej tak; ale proponuję wykonać test ciążowy po 14 dniach od stosunku\nRyzyko ciąży jest znikome, proponuję dla pewności wykonać test ciążowy.\nStosunek z partnerem w dni płodne – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nBól jajników i biała wydzielina 26 dni po stosunku – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nAntykoncepcja • Nieregularne miesiączki • Brak okresu • Antykoncepcja hormonalna • Bolesne miesiączkowanie • Objawy ciąży • Skąpe miesiączki • Ból brzucha • Ból jajnika • Ciąża • Test po stosunku (postkoitalny) • Nudności • Kobieta • Planowanie ciąży • Prolaktyna • Torbiel jajnika • Wydzielina z pochwy • Ból podbrzusza • Test ciążowy • Powiększony brzuch • Dyspareunia • Rak piersi • Badanie poziomu bHCG we krwi • Test LH • USG przezpochwowe • Badania hormonalne • Menopauza • Ciąża pozamaciczna • Zespół napięcia przedmiesiączkowego • Badanie piersi\nCzy to ciąża? Sprawdź! • Test ciążowy online • Okres - odpowiedzi na 11 najczęściej zadawanych pytań • Prawdopodobieństwo ciąży - stosunek przerywany, dni niepłodne, okres, karmienie piersią, ryzyko ciąży, gdy... • Test ciążowy - wskazania, rodzaje, przebieg • Słaba druga kreska na teście ciążowym - czy oznacza ciążę? • Prawdopodobieństwo ciąży - stosunek przerywany, dni niepłodne, okres, karmienie piersią, ryzyko ciąży, gdy... • Test ciążowy - wskazania, rodzaje, przebieg • Pierwsza miesiączka - kiedy się pojawia, objawy • Czy jestem w ciąży - objawy, test ciążowy\nGYNOFIT Żel dopochwowy nawil. • CandidaTest • Chcę Być Mamą Zestaw testów wspom.zajście w ciążę dla przyszłej mamay • Test owulacyjny BOBO-Plan płytkowy • Test ciążowy HELTRA • Marcaine Adrenaline 0.5% • Prepidil • Marcaine 0.5% • Enzaprost F1 • Test Ciążowy Insanix Baby płytkowy HCG


Złogi amyloidowe i APP ~ Zespół Downa\nStrona główna » Zdrowie i Rehabilitacja » Zespół Downa » Blog Teresy Cody » Złogi amyloidowe i APP\nWpis numer: 35 Data: 24 styczeń 2011\nTytuł: Złogi amyloidowe i APP\nAPP jest genem, który jest na 21 chromosomie, tak więc w ZD mamy jego 3 kopie zamiast 2, tudzież jednego.\n“Gen APP dostarcza instrukcji jak wyprodukować proteinę nazywaną białkiem prekursorowym amyloidu beta. Proteina ta znajdywana jest w wielu miejscach, tkankach, organach wliczając w to mózg i rdzeń kręgowy. Mało wiemy o tym jak ono funkcjonuje. Badacze spekulują, że może wiązać inne proteiny na powierzchni komórki albo pomagać komórkom łączyć się. Amyloid jest ucinany przez enzymy by stworzyć mniejsze fragmenty (peptydy), których cześć jest uwalniana na zewnątrz komórki.”\nPoniższy film doskonale obrazuje dewastację mózgu jaka ma miejsce w wyniku działania amyloidu beta.\nNa filmie białko prekursorowe amyloidu beta jest cięte przez enzymy by tworzyć mniejsze fragmenty (peptydy). Niektóre z nich są uwalniane. Dwa z tych fragmentów nazywane są rozpuszczalnym białkiem prekursorowym (sAPP) oraz peptydem amyloid beta. Ostatnie badania sugerują, że sAPP ma właściwości wspierające rozwój i możą odgrywać istotną rolę w formowaniu komórek nerwowych w mózgu zarówno przed jak i po urodzeniu. Inne funkcje sAPP i amyloidu beta są badane.\nJak pokazano to na filmie, enzym nazywany beta secretazą tnie białko prekursorowe amyloidu w złym miejscu, gdy enzym gamma sekretaza tnie proteinę tak jak zwykle. Proteina (białko prekursorowe amyloidu) jest przez to w tym momencie nierozpuszczalne! Skleja się i tworzy złogi amyloidowe.One wciąż się łączą niszcząc neurony i zatykając mózg.\nNikt tak naprawdę nie wie właściwie kiedy złogi amyloidowe tworzą się w ZD, choć wiadomo że wynikają z faktu, iż jest genu APP 1,5 raza więcej niż normalnie.\n“Kiedy osoby z ZD osiągają wiek 30-40 lat, ich mózgi mają takie same złogi amyloidowe jak te znalezione w mózgu osób z chorobą Alzheimera, prowadzące do takich samych skutków jak utrata komórek nerwowych i demencji.”