KUL - Biblioteka Uniwersytecka - Czasopisma drugiego obiegu w zbiorach BU KUL\nCzasopisma drugiego obiegu w zbiorach BU KUL\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/referat_1.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/referat_2.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\nKustosz mgr Anna Gabłońska, autorka opracowania\npodczas prezentacji czasopism drugiego obiegu ze zbiorów Biblioteki Uniwersyteckiej KUL, 16 VI 2003 r.\nCelem tego opracowania jest prezentacja czasopism drugiego obiegu w zbiorach naszej biblioteki. Wykład ten mieści się w cyklu prezentacji zbiorów specjalnych, albowiem omawiane dziś czasopisma stanowią taki właśnie zbiór: zarówno pod względem formalnym (są wyłączone z ogółu czasopism i przechowywane w specjalnie wydzielonej części magazynu), jak i pod względem merytorycznym (obejmują prasę ukazująca się poza cenzurą w czasach PRL-u, a konkretnie w latach 1976-1990).\n1. Istniejące bibliografie i opracowania\nIstnieje niewiele opracowań i bibliografii dotyczących tego tematu, ponieważ prasa opozycyjna jest obiektem badań dopiero od niedawna - oficjalnie od 14 lat, nieoficjalnie od około 20. Należy jednak wymienić na początku dwie fundamentalne pozycje: Wojciecha Chojnackiego (pod pseudonimem Józefa Kamińska) 'Bibliografia publikacji podziemnych w Polsce 13 XII 1981 – VI 1986' (w tomie drugim, opublikowanym już pod własnym nazwiskiem i przy współpracy Marka Jastrzębskiego, zawarto okres 1 I 1986 - 31 XII 1987), wydana w 1988 roku w Paryżu przez wydawnictwo Editions Spotkania, oraz dwie prace Adama Konderaka: 'Bibliografia prasy Solidarności 28 VIII 1980 - 12 XII 1981' i 'Bibliografia prasy opozycyjnej w PRL do wprowadzenia stanu wojennego' (pierwsza została wydana w roku 1990 przez Oficynę Wydawniczą Fundacji Solidarności Regionu Środkowowschodniego, druga - w roku 1998 przez Wydawnictwo UMCS - w Lublinie). Autorzy obu tych prac korzystali ze zbiorów naszej biblioteki. Profesor Chojnacki uważał, że nasz zbiór czasopism opozycyjnych jest największy i najlepszy, lecz ze zrozumiałych względów (aby nas nie dekonspirować) nie wymienił Biblioteki Uniwersyteckiej KUL w wykazie źródeł do swojej bibliografii. Natomiast pan Adam Konderak był wieloletnim pracownikiem naszej biblioteki. Jego praca jest pionierska i dotąd stanowi podstawowe źródło dla kolejnych badaczy. W roku 2001 Biblioteka Narodowa wydała 'Bibliografię niezależnych wydawnictw ciągłych z lat 1976-1990'. Jest to, jak dotychczas, najobszerniejsza bibliografia, bowiem zawiera 4.338 tytułów czasopism, jednakże w wykazie źródeł bibliograficznych ukazuje zaledwie 20 opracowań – co dowodzi jedynie, że prace nad tą tematyką są dopiero rozpoczęte. Przygotowując to opracowanie korzystałam również z pracy Szczepana Rudki 'Poza cenzurą: wrocławska prasa bezdebitowa 1973-1989' (wyd. 2001).\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/konderak_bibl_solidarnosci.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/konderak_bibl_prasy.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/bibliografia_spotkania.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/bibliografia_spotkania_2.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/bibliografia_niezaleznych_bn.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\nBibliografie prasy niezależnej z lat 1976 - 1990\n2. Definicje: drugi obieg, samizdat, prasa opozycyjna, prasa podziemna, prasa bezdebitowa, prasa wolnościowa, prasa solidarnościowa.\nNa początku należy zdefiniować pojęcie czasopism "drugiego obiegu". Wydawnictwa wychodzące bez zgody cenzury określano różnie. Najdłuższy, bo ponad stuletni rodowód ma termin "bibuła". Wywodził się on od nazwy cienkiego papieru, na którym drukowano wydawnictwa, przywożone w drugiej połowie XIX w. do zaboru rosyjskiego, bez zezwolenia carskiej cenzury. Termin ten spopularyzował Józef Piłsudski w książce z 1903 roku pod tym samym tytułem (dalej zamieszczam ciekawy cytat z tego opracowania). Inne częściej używane nazwy to: drugi obieg (według twórców tego określenia do pierwszego obiegu należały wydawnictwa koncesjonowane przez władze) oraz wydawnictwa lub druki bezdebitowe, konspiracyjne, nieocenzurowane, niezależne, opozycyjne, podziemne i tajne. Rzadko posługiwano się pochodzącym z języka rosyjskiego terminem " samizdat ", będącym skrótowcem od słów sam izdaju (sam wydaję), oznaczającego przepisywanie tekstów na maszynie do pisania i rozpowszechnianie ich bez zgody cenzury. [...] Słowo "bezdebitowe" wywodzi się od terminu "debit", które oznacza prawo rozpowszechniania wydawnictw zagranicznych na terenie danego państwa. Zezwolenia tego w PRL udzielał urząd cenzury, nie miały go m. in. polskie publikacje emigracyjne ukazujące się na Zachodzie i to właśnie one przez dłuższy czas były określane mianem druków bezdebitowych. Z czasem nazwy tej zaczęto używać do określania wydawnictw wychodzących w kraju bez zgody cenzury. Termin ten przyjęła część wydawców bezdebitowych, o czym świadczy to, że przynajmniej trzy pisma nosiły tytuł 'Bez debitu'. Nazwa ta wydaje się też odpowiednia z tego względu, że słowo od którego pochodzi, dotyczy tylko działalności cenzury .\nTradycje publikacji konspiracyjnych są w Polsce stare: w XVI wieku były to druki reformacyjne, w XVII wieku - literatura mieszczańska tzw. rybałtowska, a od schyłku tegoż wieku do połowy XVIII wieku wydawano potajemnie druki zwrócone przeciw dynastii saskiej. W okresie Targowicy nastąpił rozkwit literatury niepodległościowej, antyrosyjskiej. Wydawnictwa konspiracyjne ukazywały się następnie we wszystkich trzech zaborach aż do uzyskania niepodległości w 1918 roku. Również w okresie międzywojennym drukowano nielegalnie czasopisma, książki i druki ulotne, głównie wydawane przez komunistów, a po roku 1933 także przez organizacje narodowe.\nKonspiracyjna akcja wydawnicza rozwinęła się na szerszą skalę podczas ostatniej wojny, przede wszystkim pod okupacją niemiecką i radziecką. [...] Kolejny rozwój literatury nielegalnej, wydawanej poza zasięgiem cenzury nastąpił w PRL. Na szerszą skalę miało to miejsce trzykrotnie: od lipca 1944 roku do końca roku 1949, od czerwca 1976 roku do 12 grudnia 1981 roku i od wprowadzenia stanu wojennego aż do roku 1991. W pierwszym okresie ukazało się blisko 300 tytułów czasopism, kilkadziesiąt broszur i kilkaset druków ulotnych .\n1. Szczepan Rudka, Poza cenzurą, PWN, Wrocław 2001\n2. Stefan Pastuszewski, Daniel Rudnicki, Czasopiśmiennictwo w województwie bydgoskim w latach 1980-1992,\n• lato 1976 - sierpień 1980\n• wrzesień 1980 - 12 grudnia.1981\n• 13 grudnia 1980 – 1989 (a nawet do zniesienia cenzury - sierpień 1990)\nIstotnym przełomem w odrodzeniu się niezależnego ruchu wydawniczego był rok 1976. W czerwcu tego roku władze ogłosiły dużą podwyżkę cen żywności, co wywołało wystąpienia i bunty robotnicze, zwłaszcza w Warszawie i Radomiu. Zostały one bardzo brutalnie stłumione, a wielu ich uczestników zasiadło w ławach sądowych. W tej sytuacji zawiązał się Komitet Obrony Robotników (KOR), złożony z intelektualistów i inteligencji, który organizował pomoc represjonowanym. Zrazu KOR publikował apele i oświadczenia do społeczeństwa, a od września 1976 roku zaczęto regularnie wydawać tytuły: 'Komunikat Komitetu Obrony Robotników', 'Biuletyn Informacyjny' (V 23226), 'Robotnik' (V-23204) .\nTak lapidarnie ujmuje początki niezależnej prasy w owym czasie aktywny uczestnik tych wydarzeń, Seweryn Blumsztajn (w rozmowie z Michałem Okońskim, opublikowanej w Magazynie Kulturalnym Tygodnika Powszechnego nr 10 , 30 września 2001: 'KOR: Robiliśmy niemożliwe'): " ...W tym czasie [początek 1977 r.] istniał już 'Biuletyn Informacyjny'. Zaczęliśmy od znalezienia dziesięciu ludzi, z których każdy przepisywał go na maszynie w dziesięciu kopiach: jak szedłeś do Jacka [Kuronia], już z podwórka słychać było stukot klawiszy i bez przerwy dzwoniący telefon. Potem [był] kolejny etap, kiedy zdecydowaliśmy się na podpisywanie tekstów nazwiskiem. Wreszcie szok przejścia na powielacz: opory, bo przepisywanie miało w sobie element integrujący, formacyjny. Pojawiają się zawodowi dziennikarze: Jurek Zieleński, Wojtek Adamiecki, Kazimierz Dziewanowski, Janka Jankowska. No i masz poczucie rezonansu: pamiętam taki tekst Piotra Topińskiego o bagnach nadbiebrzańskich – że nie wolno ich meliorować... Parę tygodni po nas o sprawie napisała 'Polityka' ".\nWydawcami pism bezdebitowych kierowała przede wszystkim chęć powiadomienia opinii publicznej o działalności opozycyjnej w ich środowiskach (w różnych grupach, dzielnicy, zakładzie pracy itp.) oraz potrzeba zwalczania monopolu informacyjnego oficjalnych środków masowego przekazu. Zdaniem wielu działaczy opozycji tworzenie niezależnego od władz obiegu informacji było jedną z najważniejszych metod walki z panującym w Polsce reżimem komunistycznym .\nNowością wprowadzoną przez KOR była jawność działania; nazwiska i adresy członków tego ugrupowania były zamieszczane w każdym numerze biuletynu. KOR przełamywał nie tylko monopol informacyjny państwa, lecz przyczyniał się także do obalenia psychologicznej bariery strachu w społeczeństwie.\nW drugiej połowie lat siedemdziesiątych ujawniły się kolejne grupy opozycyjne i kolejne pisma wydawane poza zasięgiem cenzury. W 1977 r. zawiązał się Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO), którego członkowie wydawali miesięczniki 'Opinia' (V-21165) i 'Gospodarz' (V-22313) – pismo przeznaczone dla wsi; częściowo z ROPCiO związane były: 'Bratniak' (V-22314) – pismo studenckie, 'Droga', 'Gazeta Polska', 'Aspekty' i 'Rzeczpospolita'. W początkach 1978 roku w Katowicach i Gdańsku powstały Komitety Założycielskie Wolnych Związków Zawodowych. Komitet katowicki wydawał czasopismo 'Ruch Związkowy', a gdański - 'Robotnik Wybrzeża' (V 23245). Oprócz tych pism, związanych z określonymi grupami społeczno-politycznymi, wychodziły następujące nieocenzurowane periodyki: 'Głos' (V-C1095) – miesięcznik społeczno-polityczny, 'Postęp' (V-23195) – kwartalnik polityczny, 'Puls' – nieregularny kwartalnik polityczny, 'Spotkania' (V-23-213; V-25488) – Niezależne Pismo Młodych Katolików (wydawane przez środowisko lubelskie związane z KUL), 'Indeks' (V-23206) – pismo studenckie, 'Zapis' (V-23197) – pismo literackie, 'Krytyka' – kwartalnik polityczny.\nTe i następne przykłady stron tytułowych i okładek czasopism drugiego obiegu nie są dokładną ilustracją\nwymienianych w tekście tytułów i stanowią jedynie poglądową prezentację zjawiska prasy niezależnej w PRL.\nPierwsze numery wielu z tych pism były przepisywane na maszynie; wnet jednak pojawiły się podziemne wydawnictwa dysponujące coraz lepszą techniką drukarską. Do najbardziej znanych i dynamicznych oficyn wydawniczych należały: Niezależna Oficyna Wydawnicza (NOWA), Głos, Krąg, Wydawnictwo Polskie Konstytucji 3-go Maja, Biblioteka Historyczna, Krakowska Oficyna Studentów (KOS), ABC i inne. Warto w tym miejscu wspomnieć, że oficyna NOWA powstała w Lublinie jako Nieocenzurowana Oficyna Wydawnicza i pierwsze komunikaty KOR były drukowane tutaj, jak również pierwsze trzy numery Zapisu. Gdy studiujący w Lublinie współzałożyciele NOWEJ (m.in. Mirosław Chojecki) wrócili do Warszawy, "zabrali" wydawnictwo ze sobą; przeprowadzkę zaznaczając niewielką zmianą nazwy.\nOd strajków w lipcu i sierpniu 1980 r. oraz porozumień sierpniowych można wyodrębnić drugi etap rozwoju prasy opozycyjnej. Istniejące już czasopisma istniały nadal i rozwijały się, zaczęła natomiast powstawać tzw. "prasa solidarnościowa". Świadomie blokowany przez władze dostęp "Solidarności" do środków masowego przekazu powodował, że obieg informacji w Związku był ograniczony.\nNajszybszym i zarazem najłatwiejszym sposobem komunikacji "masowej" były ogłoszenia ścienne. [...] Tablica z przypinanymi kartkami z tekstem ręcznie pisanym, maszynowym czy powielaczowym była przez cały okres podstawowym i charakterystycznym dla "Solidarności" środkiem komunikowania się. Z tego źródła przekazu powstały czasopisma posierpniowego masowego ruchu społecznego. Proces ich przekształcania, tak samo jak i proces przemian świadomości społecznej w tym okresie, był powolny, etapowy.\nA. Pierwszym etapem było pojawienie się serii ulotek, kartek powielaczowych, wydawanych najczęściej dzień po dniu, mających – zamiast jeszcze nie istniejącej winiety tytułowej – nazwę nadawcy oraz nazwę rodzaju przekazywanej informacji (komunikat). Istnieje już w tym przypadku periodyczność (ponieważ występuje seria komunikatów), lecz nie ma redakcji (dokładniej – nie jest zaznaczone jej istnienie). Powstają one i zanikają wraz z pewnym, ściśle określonym wydarzeniem społecznym. Jest to najczęściej strajk, bywa nim też gotowość strajkowa czy chociażby marsz protestacyjny. Tę formę periodyku można nazwać [...] "protoczasopismem". Nie ma ono jeszcze wielu cech czasopisma, ma już jednak niezbędną dla prasy cechę – intencjonalną bądź rzeczywistą periodyczność.\nB. Następny etap rozwoju osiągnęły periodyki, które mają szerszy zakres zainteresowań, a także tytuł, numerację, datę wydania oraz redakcję. Ich istnienie (podobnie jak "protoczasopisma") jest jednak związane nadal z jednym, bardzo ważnym dla danej społeczności wydarzeniem – np. strajkiem okupacyjnym, zjazdem organizacji itp. (tego typu wydarzenia wytwarzają sytuację wyjątkowości, nadzwyczajności). Podobnie jak w przypadku "protoczasopism", ich publikowanie ściśle związane jest z czasem trwania jednego zjawiska – mają już jednak wiele cech czasopisma. Można zatem ten typ nazwać "czasopismami niezwyczajnego wydarzenia".\nC. Pozostałe periodyki mają już wiele cech czasopism "normalnych": redakcję (o mniej lub bardziej płynnym składzie), datę i numerację, winietę tytułowa itp. Różnicami najbardziej widocznymi są cechy zewnętrzne. Inna jest technika druku – jest to powielacz, niekiedy offset lub ksero. Nie jest to przedsięwzięcie uzależnione tylko od woli, finansów i środków władz organizacji. Poszczególne elementy składające się na końcowy produkt – praca redakcji, surowce (papier, farba itd.) – były często dostarczane bezpłatnie; ukazywanie się zatem tego rodzaju periodyków zależało wyłącznie od pasji, chęci, zaangażowania ludzi chcących poświęcić swój czas na wydawanie swojego czasopisma. Można zatem nazwać tego typu prasę "czasopismami inicjatywy społecznej". Ukazywanie się takich periodyków zależało nie tylko od sprawności zorganizowania zespołów ludzkich, ale i od poczucia sensu działania.\nD. Do ostatniego rodzaju prasy można zaliczyć czasopisma, które posiadały stałą, etatową redakcję, wydawane były w znacznych nakładach, choć nieporównywalnych z nakładami np. dzienników partyjnych. Miały one już wszelkie atrybuty czasopism – oprócz sposobu rozpowszechniania ("do użytku wewnętrznego" lub "...wewnętrzzwiązkowego") .\nDo tej grupy możemy zaliczyć: 'Solidarność: Biuletyn Informacyjny' (V-23238), 'Tygodnik Solidarność' (V-01025), 'Biuletyn Informacyjny' (V-23235) – wyd. Międzyzakładowa Komisja Założycielska NSZZ "Solidarność" Regionu Środkowo-Wschodniego, 'Informator' (V-23825) – wyd. Biuro Informacji Zarządu Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ "Solidarność" [red. m.in. Maciej Sobieraj], 'Informator Strajkowy KUL' (V-25014), 'Komunikat' (V-31726) – wyd. Komisja Informacji NZS KUL, 'Kronika Wydarzeń' (V-23541) – wyd. Komisja Informacji NZS KUL, 'Biuletyn NZS' (V-23539) – wyd. w Lublinie, 'Z Dnia Na Dzień': serwis informacyjny NSZZ "Solidarność" we Wrocławiu (V-25047), 'Rolnik Niezależny' (V-25790), 'Krzyż Nowohucki' (V-23591), 'Korzenie' (V-23247) – wyd. przez Środowisko Młodej Inteligencji Katolickiej w Szczecinie.\nDzień 13 grudnia 1981 roku sprowadził całą tę prasę do podziemia. Okres konspiracyjny prasy opozycyjnej można podzielić na kilka podokresów. W pierwszym, trwającym do drugiej połowy 1982 r., kiedy więzienia opuściła większość internowanych działaczy opozycji, można mówić o edytorstwie chaotycznym, przypadkowym, efemerydalnym i mało konsekwentnym. Lata 1983 - 1986 to okres walki z systemem głównie przez prasę. Większość represjonowanych w tym okresie obarczana była "winą" nielegalnego edytorstwa. Momentem przełomowym był rok 1986, kiedy nastąpiło ożywienie w czasopiśmiennictwie konspiracyjnym. [...] Można nawet mówić, że od 1986 r. datuje się swoista tolerancja władz wobec prasy konspiracyjnej, co w pierwszej fazie zaowocowało ożywieniem tego ruchu, ale potem ruch – według zasady "to co dozwolone, to nieatrakcyjne" – nieco osłabiło. Tym bardziej, że liberalizacja umożliwiła prasie legalnej publikację dotychczas zabronionych treści. Prasa konspiracyjna nie mogła w żaden sposób konkurować z prasą wielkonakładową. Z tego też względu część wydawców, redaktorów i autorów zajęła się edytorstwem książek, pogłębiających świadomość kręgów opozycji; część przeszła do działalności politycznej. Istotne ożywienie w czasopiśmiennictwie nielegalnym nastąpiło w połowie roku 1988 i potem, kiedy to na fali przygotowań do "okrągłego stołu" 5. kwietnia 1989 r. zaczęły ujawniać się zakładowe, lokalne i regionalne struktury NSZZ "Solidarność". Wraz z zakończeniem rozmów "okrągłego stołu" skończył się konspiracyjny okres prasy opozycyjnej, a z uwagi na wciąż jeszcze istniejącą cenzurę, można mówić o okresie bezdebitowym ("do użytku wewnętrznego"), choć jego kontrola ze strony władz była nieporównywalnie słabsza niż w latach 1980-1981. Za zakończenie tego okresu uważa się czas wyborów czerwcowych w 1989 r., a formalnie - datę zniesienia cenzury (31 sierpnia 1990 r.) .\nPrzykłady tytułów czasopism stanu wojennego i późniejszych: 'Jaruzela' (V-C 112), 'Zomorządność' (V-C110), '13 Grudnia' (V C58), 'Krecik; pismo dla dziatwy' (V-C367), 'Kret: pismo internowanych' [w obozie w Uhercach] (V-C108), 'Magazyn Aktualności Krajowych': przegląd prasy niezależnej (V-C439), 'Pod Prąd: miesięcznik młodzieży szkół średnich' (V-C772), 'Podziemna Gazeta Politechniki Gdańskiej' (V C127), 'Szkoła Podziemna' (V-C473), 'Świt: młodzieżowa bibuła dla wszystkich' (V-C476), 'Wieś Solidarna' (V-C87), 'Wieszcz: miesięcznik literacko-historyczny' (V-C509), 'Wojenniak' (V-C69), 'Wolna Kultura' (V C334).\n3. Wydawnictwa podziemne w powojennym Krakowie, Kraków, 1993\n4. Szczepan Rudka, Poza cenzurą, PWN, Wrocław 2001\n5. Roman Bäcker, Opis niezależnej prasy Torunia, w: Acta Universitatis Nicolai Copernici, z. 231 (1991 r.)\n7. Stefan Pastuszewski, Daniel Rudnicki, Czasopiśmiennictwo w województwie bydgoskim w latach 1980-1992,\n4. Techniki składu i druku\n• techniki powielaczowe\nCharakterystycznym dla wolnych inicjatyw wydawniczych zjawiskiem było przenikanie się procesów i ról. W najprostszych technikach powielania (maszynopisy) skład już był drukiem, autorzy powielali sami swoje teksty, będąc ich redaktorami, w końcu je kolportowali. Pewna specjalizacja, która w końcu nastąpiła, nigdy nie była całkowita; niezależni wydawcy, silnie powiązani emocjonalnie i ideowo (ideą wolnego słowa!), nie dzielili się na odrębne grupy "autorów", "redaktorów" i "drukarzy", mimo wszystko stanowiąc wewnętrznie spójne środowiska. Z kolei "amatorskość" ich działań (żeby nie powiedzieć - "amatorszczyzna") nie upoważnia do stosowania wielu formalnych kryteriów, branych zwykle pod uwagę przy opisach i ocenach procesów edytorskich. Naczelnym wymogiem ich działań nie była edytorska poprawność czy elegancja, lecz skuteczność, wyrażona poprzez dotarcie do czytelnika.\n"Większość pierwszych druków bezdebitowych przepisywano ręcznie lub na maszynach do pisania. [...] Techniką druku o większej wydajności był szmajgert, zwany również powielaczem kieszonkowym. Do powielania tą metodą potrzebna jest cienka folia aluminiowa (stosowano również folię śniadaniową) oraz [cienki i drobnoziarnisty] papier ścierny. Podkładając pod folię papier ścierny, należało na maszynie napisać potrzebny tekst (bez stosowania taśmy). W folii powstawały otwory mające kształt znaków pisarskich. Po takim przygotowaniu matrycę należało położyć na kartkę papieru, na górę kawałek filcu lub flaneli nasyconej środkiem barwiącym. Po przeciągnięciu wałkiem po flaneli środek barwiący przedostaje się przez otworki w folii, dając odbitkę. Metodą tą można otrzymać około 300 egz. odbitek z jednej matrycy. Jest ona jednak bardzo prymitywna, otrzymane odbitki są mało czytelne. [...] Gdy brakowało maszyny, do wypisywania tekstu na matrycę używano igły, szpilki, [a nawet...] gwoździa.\nW innej technice powielania folię plastikową (najlepsza była folia śniadaniowa sprzedawana w rolkach) naciągano i naklejano na ramkę wycięta z dykty lub innego materiału. Kładziono ją następnie na dyktę, tak by stykała się z nią folią. Od góry do brzegów ramki naklejano arkusz poliniowanego papieru przebitkowego, a pod folię papier ścierny. Długopisem z wkładem kulkowym wpisywano na przebitkę tekst. Należało pisać pismem starannym, mocno naciskając długopis, nie niszcząc jednak papieru. W ten sposób powstawała matryca. Po wpisaniu tekstu przebitkę zrywano. Tak przygotowaną ramkę przymocowywało się na zawiasach (zrobionych z plastra) do dykty, matrycą do dołu. Podkładano papier pod folię, po której przesuwano – mocno przyciskając – tampon z waty nasączonej farbą. [...] Powielone opisaną powyżej metodą odbitki były dobrej jakości. Z jednej matrycy uzyskiwano zazwyczaj ok. 3000-4000 czytelnych odbitek. W technice tej można było również powielać wielobarwne plakaty, stosując do każdego koloru inną matrycę. Jeśli był dostęp do maszyny, to można było folię z papierem ściernym i papierem przebitkowym wkręcić w maszynę, na której należało pisać bez taśmy barwiącej. Nie bez znaczenia było również to, że wszystkie niezbędne materiały można było bez kłopotu nabyć w sklepach, najczęściej gospodarstwa domowego.\nJedną z częściej wykorzystywanych technik było powielanie białkowe. Zadecydowała o tym prostota oraz dość duża wydajność tej metody. Elementem, od którego pochodzi nazwa, jest matryca białkowa, z której tekst przenoszono na papier. Składa się ona z japońskiej bibułki pokrytej powłoką białkową, bibuły oraz tekturowej podkładki. Stosowano matryce produkcji amerykańskiej, duńskiej, francuskiej, chińskiej w kolorze niebieskim (bardzo cenione) oraz polskie (białe). Te ostatnie były najgorsze. Nie można ich było dłużej przechowywać, gdyż nośnik białkowy szybko się rozkładał [...].\nDo powielania na matrycach białkowych wykorzystywano powielacze płaskie i bębnowe. Drukarze bezdebitowi posługiwali się najczęściej tak zwaną ramką (zwaną również sitem), będącą odmianą powielacza płaskiego. To tanie i proste w konstrukcji urządzenie można było zbudować w domowych warunkach, a w czasie eksploatacji szybko złożyć i rozłożyć. Jego wymiary oraz waga, niewielkie w porównaniu z innymi urządzeniami poligraficznymi, ułatwiały ukrycie go lub wyniesienie. W konspiracyjnych warunkach miało to duże znaczenie. Ramka składała się z dwóch głównych części. Pierwszą stanowiła prostokątna, ciężka deska o grubości kilku centymetrów i powierzchni niewiele większej od standardowej kartki papieru maszynowego, drugą była drewniana ramka. Pod spód deski przyklejano lub mocowano w inny sposób gumę, a na wierzchu filc. Przy krótszych bokach deski montowano zawiasy. Na nich mocowano ruchomą, drewnianą ramkę (stąd nazwa urządzenia).\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum//ramka_wroclawska.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\nTzw. ramka wrocławska; rys. R. Lazarowicz (za: Szczepan Rudka, Poza cenzurą, PWN, Wrocław 2001)\nU spodu ramki naciągano najpierw flanelę, a następnie warstwę tkaniny nierozciągliwej (na przykład jedwab lub szyfon). Przypinano je do dłuższych boków pinezkami. Przy krótszych krawędziach tkaninę zwijano na wierzch ramki i również mocowano. Następnie od spodu naciągano matrycę białkową i przymocowywano do krótszych boków ramki. Czynność tę należało wykonywać bardzo ostrożnie, by nie rozerwać delikatnej matrycy. Po zamontowaniu ramki na zawiasach całość była gotowa do drukowania. Na desce pod ramkę układano papier (około 150 kartek) i szpachlą lub wałkiem rozprowadzano na naciągniętej flaneli równą warstwę farby. Ramkę dociskano do papieru, po czym wałkiem przejeżdżano po flaneli. Farba dostawała się w ten sposób przez matrycę na papier. Zadrukowaną kartkę wyciągano po podniesieniu ramki, po czym ramkę ponownie opuszczano w dół i przeciągano wałkiem po flaneli. Czynności te powtarzano do wyczerpania się papieru, uzupełniając w miarę potrzeby na flaneli farbę. Na ramce drukowały zwykle dwie osoby. Pierwsza podnosiła i opuszczała ramkę oraz wyjmowała zadrukowany papier. Druga rozprowadzała wałkiem farbę. Przeciętnie w ciągu godziny w ten sposób drukowano około 200 - 300 kartek [...].\nWydawcy posługiwali się także produkowanymi fabrycznie ręcznymi i elektrycznymi powielaczami bębnowymi. Przed Sierpniem '80 bardzo niewiele drukarni konspiracyjnych je posiadało. Później maszyny te docierały z Zachodu w formie darów lub kupowano je na czarnym rynku w kraju. Były to m.in. polskie powielacze PBR-56, wschodnioniemieckie progressy i zachodnioniemieckie pelikany, czeskie cyklosy, angielskie gestetnery [stosowane m.in. w Lublinie] oraz duńskie Rex-Rotary M4. Druk na tych powielaczach był wygodniejszy i szybszy. Miały wydajność kilkakrotnie większą niż ramki. Z jednej matrycy można było wydrukować do 6.000 odbitek. Ponieważ większość powielaczy podczas pracy wydawała charakterystyczny rytmiczny hałas, który dekonspirował podziemną drukarnię, więc maszyny te trzeba było wyciszać lub umieszczać w wyciszanych pomieszczeniach.\nDrukarze prasy lubelskiej "Solidarności" - z lewej Janusz Ruciński, z prawej - Bernard Nowak; fot.: zbiory prywatne (JR)\nWydawanie i drukowanie prasy opozycyjnej, szczególnie w latach '70. i podczas stanu wojennego odbywało się w warunkach głębokiej konspiracji. Tajne drukarnie zakładano często w piwnicach, na strychach, w domach prywatnych, a nawet czasami w mieszkaniach w blokach. Po znalezieniu odpowiedniego pomieszczenia dostarczano do niego stopniowo w kilku partiach niezbędne materiały i urządzenia. [...] Maszyny z powodu hałasu powstającego podczas drukowania wyciszano, umieszczając je na gąbkach lub dywanach. Dodatkowo uszczelniano okna, a niekiedy i drzwi; to ostatnie również ze względu na bardzo charakterystyczną, niemiłą woń wydzielaną przez farbę drukarską. Podobnie jak hałas towarzyszący pracy maszyn, zapach ten mógł doprowadzić do dekonspiracji drukarni. [...] Pomieszczeniem w przeciętnym, blokowym mieszkaniu najczęściej używanym do powielania była łazienka. Miała ona wywietrznik, przez który wydobywał się niemiły zapach farby. Dodatkowym atutem tego pomieszczenia był brak okna, co nie zmuszało drukującego do zaciemniania podczas nocnej pracy. Najważniejszą zaletą był jednak bezpośredni dostęp do bieżącej wody. Niekiedy powielano też w przedpokoju, który na ogół również nie miał okien. Drukiem w mieszkaniach zajmowały się przeważnie jedna lub dwie osoby, gdyż na pracę liczniejszej ekipy nie pozwalała ciasnota pomieszczeń. Poza tym częste odwiedziny większej liczby "gości" [w dodatku objuczonych plecakami] mogły szybko zwrócić uwagę sąsiadów i zdekonspirować lokal" .\nTutaj można wspomnieć klasyczną broszurę Józefa Piłsudskiego pt. "Bibuła", której liczne przedruki krążyły szeroko w latach '80.; rady tam zawarte, jak się okazało, pozostały aktualne po upływie niemal wieku... " ...I oto zbieraj papier potrzebny do produkcji, stopniowo, częściami, kalkuluj, czy niezbyt często się zachodziło do tego lub owego sklepu, zbieraj dane o sprzedaży papieru w mieście, ściągaj nawet papier z miast innych. Licz się następnie z tym, że częste przywożenie pakunków do mieszkania nie należy również do rzeczy konspiracyjnych... ". Jolanta Wasilewska, w latach '80. pracowniczka Introligatorni naszej Biblioteki (wciąż pracuje w BU KUL), wspominała o technice pozyskiwania papieru: wraz z mężem objeżdżali małym fiatem sklepy GS (Gminnych Spółdzielni) w województwie, kupując po jednej ryzie podłego papieru "maszynowego"; w przypadku jego braku - co było regułą - kupowali papier "kancelaryjny" (formatu A3, w kratkę, po kilka wydzielanych arkuszy), przydatny potem na wymianę. W sklepach oczywiście udawali, że się zupełnie nie znają i zakupy robili osobno.\nRównież późniejszy transport papieru (czystego do drukarni czy zadrukowanego do oprawy) wymagał specjalnych technik, a nawet pewnych mimicznych zdolności. Gdy mim łudzi widza rzekomym ciężarem jakoby niesionej wyimaginowanej paczki, tak wydawca (drukarz, kolporter) musiał przed sąsiadami i otoczeniem odgrywać sceny swobodnego spaceru z lekkim pakunkiem (" niosę klosz do żyrandola, jest w dużym pudełku ale nic nie waży "), podczas gdy w rzeczywistości na jednym palcu dyndało kilka ryz ciężkiego papieru).\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/drukowanie.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/powielacz.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\nJedna z drukarni lubelskiej "Solidarności"; gdy gazetka była już wydrukowana, na powielaczu produkowano książki (fot. JR)\n"Powielanie, w zależności od objętości i nakładu drukowanego wydawnictwa, trwało od jednego dnia do ponad tygodnia. Najkrócej powielano gazetki zakładowe. Ich nakład często nie przekraczał 500 egzemplarzy, a objętość dwóch (czterech) stron. Doświadczonemu drukarzowi [wyprodukowanie takiego nakładu] zajmowało przeciętnie kilka godzin. Przy powielaniu grubszych periodyków [...] sporo czasu zabierało składanie i zszywanie. [...] Po zakończeniu druku niszczono makiety, matryce oraz nieudane odbitki, najczęściej je paląc" .\nDruk offsetowy, jako stosunkowo kosztowny i technologicznie kłopotliwy w "polowych" warunkach, rzadziej znajdował zastosowanie w podziemiu. Jeżeli jednak był stosowany, to raczej do produkcji książek. Inna sprawa, że wykorzystywano offset (a nawet druk typograficzny ze składem linotypowym!), przy czym produkcja odbywała się potajemnie w państwowych najczęściej zakładach graficznych.\n8. Szczepan Rudka, Poza cenzurą, PWN, Wrocław 2001\nRozpowszechnianie druków było dla wydawców bezdebitowych przedsięwzięciem najbardziej skomplikowanym. Wymagało stworzenia sieci kolportażu i zaangażowania dużej liczby osób. Nawet podczas szesnastu miesięcy legalnego istnienia "Solidarności" wiele środowisk nie ujawniło wszystkich swoich struktur, również tych, związanych z kolportażem. [...] Kolporterzy stanowili najliczniejszą i najbardziej ruchliwą grupę. Byli też najbardziej narażeni na dekonspirację i aresztowanie, nigdy bowiem nie byli pewni, czy osoba, której przekazywali bibułę, nie jest wrogo nastawiona do opozycji lub – co gorsza – nie współpracuje albo pracuje w SB bądź MO. [...] Kolporterom zwracano uwagę, że powinni pamiętać o docieraniu do osób mających rozległe kontakty. Na dużą skalę akcję rozpowszechniania [wydawnictw] bezdebitowych prowadzono w przedsiębiorstwach, na wyższych uczelniach i w szkołach średnich . Dyrektor Paluchowski wspomina, że dziedziniec wewnętrzny KUL był miejscem takiego kolportażu. Tam zawsze znajdował się ktoś, od kogo można było nabyć świeżą (lub nieznaną) prasę drugiego obiegu.\n9. Szczepan Rudka, Poza cenzurą, PWN, Wrocław 2001, s. 68-80\n ze względu na zasięg\n• pisma środowiskowe: np. zakładowe: głównie biuletyny informacyjne, studenckie: 'Indeks' (V-23206), 'Bratniak' (V 22314), harcerskie: 'Harcerzem Być' (V-C1063), uczniowskie: 'Uczeń Polski' (V-23243), 'Zamojszczak' (V-C1073), 'Krecik: pisemko dla dziatwy' (V-C367);\n• branżowe: np. kolejarskie: 'Lokomotywa' (V-C897), rolnicze: 'Gospodarz' (V-22313), 'Miedza' (V-C903), 'Wieś Solidarna' (V C87), nauczycielskie: 'Tu Teraz: pismo oświaty niezależnej' (V 24673), 'Kontakty: pismo nauczycieli oświaty niezależnej' (V C114), uczelniane: 'KULier' (V-23248), duszpasterstwa akademickiego: 'List do przyjaciół' – Kraków (V C-658), 'Listy spod 4' (V C411), bibliotekarskie: 'Marginalia' (V-23319), 'Res: pismo NSZZ Solidarność przy Bibliotece Jagiellońskiej' (V-25035);\n• ogólne: 'Opinia' (V-21165), 'Głos' (-C-1095), 'Robotnik' (V23204), 'Wolne Słowo' (V-23249);\n• inne: w esperanto – 'Informilo' (V 25272), 'Švičado' (V C793), po ukraińsku (wyd. w Lublinie), 'Gazeta Dźwiękowa' (V-C181) - ukazująca się na kasetach magnetofonowych, a następnie przepisywana na maszynie. Tu mała dygresja: pan Maciej Sobieraj – redaktor Informatora (V 23825 – wyd. Biuro Informacji Zarządu Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ "Solidarność") wspomina o czymś, co nazwał "gazetą mówioną". Otóż podczas pierwszego zjazdu "Solidarności" w gdańskiej hali Olivii relacje z tego zjazdu reporter przesyłał do Lublina drogą telefoniczną. Telefon był podłączony do dwóch kolumn głośnikowych, które zostały wystawione na zewnętrzny parapet okna mieszkania przy ulicy Królewskiej. W ten sposób do mieszkańców Lublina błyskawicznie docierały wieści zjazdowe, a nawet całe wystąpienia poszczególnych delegatów. Dziś nazwalibyśmy to raczej bezpośrednią transmisją, ale uświadamia nam to jakiej pomysłowości i operatywności wymagało omijanie państwowego monopolu na informację.\n ze względu na zawartość\n• biuletyny informacyjne i komunikaty: 'Komunikat KOR', 'Solidarność: Biuletyn Informacyjny Regionu Środkowo-Wschodniego' (V-23235), 'Solidarność: Biuletyn Informacyjny' – Gdańsk (V-23238), 'Biuletyn NZS' – Lublin (V-23539), 'Informator Strajkowy KUL' (V-25014), 'WiK: Wiadomości i Komentarze' – Lublin (V-C66);\n• kulturalne, literackie lub historyczne: 'Spotkania' (V-25488), 'Zapis' (V-23197), 'Kultura niezależna' (V-C273), 'Punkt: almanach gdańskich środowisk twórczych' (V-22691), 'Warszawskie Zeszyty Historyczne' (V C883), 'Obecność' (V-C255);\n• satyryczne: '13 Grudnia' (V-C58), 'Jaruzela' (V-C112), 'Zomorządność' (V-C110), 'Pomruk: pismo satyryczne' (V-26753), 'Strachy na Lachy' (V-C23235);\n• przegląd prasy: 'Magazyn Aktualności Krajowych' (V-C439).\n7. Zbiory BU KUL:\n• tworzenie, gromadzenie, uzupełnianie\nW zbiorach naszej biblioteki znajduje się ponad 1500 tytułów czasopism opozycyjnych i z dumą można stwierdzić, że jest to jeden z najbogatszych zbiorów w kraju – tym cenniejszy, że tworzony (w miarę możliwości) systematycznie od samego początku, to jest. od połowy lat siedemdziesiątych. Wiele pism - jak np. 'Spotkania' (V-23216; V-25488), 'Zapis' (V-23197), 'Aneks' (V-25266) - od swoich pierwszych numerów pojawiało się w naszej bibliotece i od razu były przekazywane do zbiorów i na bieżąco katalogowane. Odbywało się to oczywiście w dość konspiracyjnych warunkach. Czasopisma trafiały do nas za pośrednictwem zaufanych kolporterów, często nieodpłatnie, lecz za niektóre tytuły trzeba było płacić. Według relacji ówczesnego dyrektora biblioteki – pana Paluchowskiego istniał wtedy (za zgodą rektora KUL) specjalny tajny fundusz na pozyskiwanie wydawnictw drugiego obiegu. Z czasem grono kolporterów powiększyło się i mieliśmy już swoich stałych dostawców z różnych stron Polski: Warszawy i Mazowsza, Wybrzeża, Łodzi, Wrocławia, Katowic, Szczecina. Dyrektor Paluchowski korzystał ze swoich licznych kontaktów i z każdej podróży przywoził " całe walizki nielegalnych druków ". Także współpracownicy i przyjaciele naszej biblioteki często dostarczali nam materiały bezdebitowe – również z zagranicy (jak np. nasz niedawny gość Otto Sagner). W takich przypadkach czasami korzystaliśmy z uprzejmości zaprzyjaźnionych celników.\nOtrzymywaliśmy również dary od indywidualnych ofiarodawców, którzy uznawali, że właśnie nasza biblioteka jest odpowiednim miejscem do przechowywania i gromadzenia tego typu dokumentów. Szczególnie po ogłoszeniu stanu wojennego wiele osób pozbywało się swoich zbiorów bojąc się rewizji, a jednocześnie pragnąc zabezpieczyć swoje kolekcje przed konfiskatą i zniszczeniem. Obecnie zbiór nasz jest powiększany w trojaki sposób: poprzez dary, zakupy (ostatni duży zakup miał miejsce w roku 2002) i sporadycznie poprzez wymianę.\nKatalogowaniem na bieżąco zajmowali się pracownicy Oddziału Czasopism. Jak wynika z relacji pani Anny Grabowskiej, która była wtedy kierowniczką tego działu – odbywało się to ukradkiem w Czytelni Czasopism (dział nie miał wtedy jeszcze swojej pracowni). Istniało niebezpieczeństwo donosu do SB, ponieważ często w tej Czytelni przesiadywał "konfident dyżurny". Śmiało można powiedzieć, że opracowywanie czasopism opozycyjnych było pracą niełatwą, wręcz pionierską, ponieważ tego typu wydawnictwa ze zrozumiałych względów nie podawały wielu istotnych danych: miejsca wydania czy wydawcy, często zmieniały tytuły, podtytuły, szatę graficzną, częstotliwość, format. Powszechnie więc stosowano odsyłacze, czasem po kilka do jednego tytułu. (Na marginesie warto wspomnieć, że podobną pracę, tj. tworzenie katalogu czasopism opozycyjnych, wykonywała w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie pani Wiesława Pazurowa). Istnieje odrębny inwentarz i odrębny katalog (dostępny w Oddziale Czasopism) czasopism wydawanych podczas stanu wojennego; pozostałe czasopisma opozycyjne są uwidocznione w ogólnym katalogu czasopism, lecz udostępnia je tylko nasz dział. Po opracowaniu poszczególne tytuły były pakowane do teczek (gdyż pojedynczy numer zawierał najczęściej jedną, dwie, lub najwyżej kilka kartek) i przechowywane w miejscu niedostępnym dla czytelników. Do końca roku 1989 z tego zbioru można było korzystać tylko i wyłącznie za zgodą dyrektora biblioteki. Swoją drogą jest swoistą przewrotnością historii fakt, że druki, których głównym zadaniem była walka o wolność, trafiły "za kratki" (bo tak nazywamy miejsce w Magazynie, gdzie przechowujemy czasopisma cymeliowe).\nPrzywołałam w tym opracowaniu jedynie pojedyncze, przykładowe egzemplarze naszego bogatego specjalnego zbioru czasopism opozycyjnych. Choć tak niepozorne – są bezcennym świadectwem minionych czasów i stanowią materiał źródłowy do powstających dopiero opracowań i analiz zarówno z najnowszej historii Polski, jak i z historii czasopiśmiennictwa. Jednak niektórzy badacze kwestionują wartość prasy bezdebitowej jako pewnego źródła historycznego, zarzucając jej zbytnią emocjonalność i stronniczość. Rzeczywiście, z punktu widzenia badań historycznych, w prasie tej nie należy więc doszukiwać się zbyt wielu wiarygodnych źródeł o faktach, a bardziej o stanie wiedzy, o emocjach i sposobie pojmowania świata, o opiniach okazjonalnych i sądach środowisk opozycyjnych. Można więc powiedzieć, że była to, niezależnie od treści, prasa polityczna, bowiem wprzęgnięta została w walkę jednych grup społecznych przeciw drugim, a także w walkę o zdobycie świadomości tzw. milczącej większości. Prasa ta, mając niezwykle silnie rozbudowaną funkcję informacyjno-wychowawczą, demaskowała propagandowo zmanipulowane informacje z oficjalnych środków przekazu, podawała wiadomości z akcji podziemia, piętnowała kolaborantów i wykonawców represji, zapobiegała szerzeniu się defetyzmu, uczyła zasad konspiracji, obnażała słabości i błędy systemu "realnego socjalizmu" .\nPragnę tu jednak zwrócić uwagę na jeden bezsporny fakt. Otóż o ile w książkach, nawet pochodzących z tego okresu, mamy do czynienia zazwyczaj z uogólnieniem i spojrzeniem z pewnej perspektywy, o tyle korzystając z czasopism – szczególnie z tych o dużej częstotliwości ukazywania się – możemy prześledzić procesy w trakcie ich powstawania: dzień po dniu, etap po etapie – z ich początkową niedookreślonością, meandrycznością i bocznymi dróżkami donikąd. Sądzę, że ten rodzaj wiedzy jest równie cenny dla rzetelnego badacza.\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum/wystawa_prasy.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\nNiektóre tytuły prasy podziemnej przetrwały do dziś\n&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a target="_blank" href="files/072/gfx/archiwum//a_gablonska.jpg"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;\nDlatego zbiór nasz wymaga szczególnej troski, jak każdy rodzaj zbioru specjalnego. Mam tutaj na myśli zarówno troskliwe przechowywanie, jak i gromadzenie i uzupełnianie naszej bogatej kolekcji. Czasopisma opozycyjne bardzo często były wydawane na byle jakim papierze, drukowane farbą złej jakości (czasami produkowaną w sposób chałupniczy), zazwyczaj przeszły przez wiele rąk, nim do nas trafiły, dlatego są bardzo podatne na uszkodzenia fizyczne.\nDruga sprawa - nasz zbiór wciąż nie jest jeszcze kompletny ani zamknięty. Wymaga rozbudowania – i to zarówno poprzez uzupełnianie posiadanych tytułów brakującymi nam numerami, jak i pozyskiwanie czasopism, których jeszcze nie posiadamy. W dalszej perspektywie warto byłoby zaplanować opracowanie i wydanie choćby skromnego katalogu\n← Autorka podczas prezentacji\nczasopism drugiego obiegu,\nBU KUL, 16 czerwca 2003 r.\n10. Stefan Pastuszewski, Daniel Rudnicki, Czasopiśmiennictwo w województwie bydgoskim w latach 1980-1992,\nOstatnia aktualizacja: 17.09.2008, godz. 21:54 - Artur Podsiadły


IV liga: Orzeł "uziemiony" już przed przerwą - Przegląd Olkuski\nStrona główna Sport Piłka nożna IV liga: Orzeł „uziemiony” już przed przerwą\nSpójnia Osiek – Orzeł Piaski Wielkie 2:0 (2:0)\nW trzecim swoim kolejnym występie przed własną publicznością, Spójnia wygrała drugie spotkanie. Po zwycięstwie 1:0 nad Lotnikiem Kryspinów i porażce 1:2 z krakowskim Borkiem, zespół Sławomira Świecy 2:0 pokonał Orła Piaski Wielkie, a więc drużynę również potrzebującą punktów. Wszak tabela nie kłamie, a skromne jak dotąd punktowe konta, zmuszają do heroicznej walki o pozostanie w gronie IV-ligowców.\nJesienią w Krakowie Spójnia wygrała skromnie 1:0 po golu Daniela Tukaja. Również w rewanżu najlepszy od kilku sezonów strzelec ekipy z Osieka w wydatnym stopniu przyczynił się do zgarnięcia pełnej puli przez gospodarzy. W 41. minucie Ziarno dograł Glanowskiemu, a po dośrodkowaniu tego drugiego celnym strzałem głową popisał się nie kto inny jak Tukaj. Było to już drugie trafienie tego dnia miejscowych. Wcześniej, to właśnie popularny „Tuki” tak wyłożył piłkę Berecie, że młodemu Ślązakowi pozostało tylko dostawić nogę. Orzeł w pierwszej połowie prezentował się słabo, mógł nawet przegrywać wyżej, lecz z kilku metrów po wrzutce Porębskiego fatalnie przestrzelił Nigeryjczyk Okere. Tuż przed przerwą spróbował jeszcze Skawski, ale i on chybił.\nW drugiej połowie Spójnia pilnowała już wyniku, bojąc się ewentualnych strat. Dlatego też na palcach jednej ręki można było policzyć dobre okazje do podwyższenia rezultatu. Watro w tym miejscu odnotować jedynie niecelny strzał Szewczyka. Znacznie więcej działo się przed bramką Ciszewskiego. Golkiper Spójni, który przed tygodniem zawalił kolegom mecz z Borkiem, tym razem spisywał się wyśmienicie. Skutecznie powstrzymał szarżującego Michała Mroza II, poradził też sobie z rzutem wolnym Wajdy, a na koniec były gracz ROW-u Rybnik obronił uderzenie z dystansu Szuflity.\nDzięki wygranej nad Orłem, Spójnia poprawiła nieco swoją sytuację w ligowej tabeli. Obecnie drużyna trenera Świecy z 26 punktami plasuje się na 12 pozycji. Tuż za nią znajduje się Orzeł Piaski oraz Lotnik Kryspinów, IKS Olkusz, Zieleńczanka i zdegradowane już zimą Mogilany. W sobotę osieczan czeka trudny sprawdzian na boisku w Kleczy Dolnej. Spójnia z Iskrą już raz w tym sezonie wygrała, powtórka z historii będzie więc mile widziana.\n1:0 Bereta 26′ , 2:0 Tukaj 41′\nŻółte kartki: Okere, Michał Mróz I, Cyganek – Juraszek, Ciepły Szuflita\nSpójnia: Ciszewski – Glanowski, Ziarno, Rzeźniczek, Kuć – Bereta (88′ Niemczyk), Skawski, Michał Mróz I (68′ Cyganek), Porębski (80′ Marcin Mróz) – Tukaj, Okere (70′ Szewczyk).\nOrzeł: Szymacha – Szuflita, Ciepły, Załęga, Targosz (70′ Czyżowski) – Grzybczyk, Juraszek (40′ Adamczyk), Michał Mróz II, Wajda, Petho – Bodzioch (65′ Wrzodek).\nPoprzedni artykułIII liga: Lider wygrał, bo był lepszy\nNastępny artykułIV liga: Nie pomogła zmiana szkoleniowca…


Opublikowano 2.04.2020 12:27 - Przemysław Bicki\nOdnoszę czasami wrażenie, że Google chce być wszędzie. Jak coś nie jest spod ich znaku, to wyobrażam sobie, że w firmie mają stałą burzę mózgów. Ostatnio głośno (szczególnie w naszym kraju za sprawą Prezydenta) o aplikacji TikTok.\nApka bije rekordy popularności na całym świecie, a obecna sytuacja wywołana pandemią koronawirusa zdaje się “pomaga” w rozpowszechnianiu TikToka. Wszyscy wrzucają tam filmiki, pokazując, jak sprawnie radzą sobie podczas kwarantanny.\nOkazuje się, że są firmy, które boli czyjś sukces, aczkolwiek w przypadku Google nie powinno to nikogo dziwić. Mam wrażenie, że nie chodzi tutaj o czystą konkurencję, tylko o coś więcej. Właśnie się dowiedzieliśmy, że Google, a dokładniej rzecz ujmując, YouTube ma w zanadrzu odpowiedź na TikToka. Ta odpowiedź to… “Shorts”.\nJak słusznie sugeruje serwis TheNextWeb, podstawą takich ruchów ze strony YouTube może być spadek youtuberów. Wielu z nich przeszło na platformę TikTok, co YouTube szybko dostrzegł. Postanowiono w związku z tym coś zrobić.\nYouTube się spieszy – Shorts jeszcze w tym roku\nO całej sprawie poinformował serwis TheInformation. Według nich usługa YouTube ma pomóc w odzyskaniu utraconych użytkowników. Świadomie napisałem “usługa”, bo funkcja ta ma pojawić się w serwisie YouTube, a nie jako zewnętrzny serwis. Będzie ona zawierała „kanał krótkich filmów opublikowanych przez użytkowników”.\nPodstawą i silną przewagą nad konkurencją ma być natomiast olbrzymia baza licencjonowanych utworów w YouTube. Oczywiście te utwory będą mogli wykorzystywać użytkownicy do swoich nagrań.\nFunkcja “Shorts” w YouTube ma pojawić się do końca tego roku. Miejmy tylko nadzieję, że wywołała ona o wiele mniej kontrowersji, niż chiński TikTok, który podejrzewany jest o cenzurowanie, ale także o kiepską ochronę danych.\nźródło: Theinformation.com | TheNextWeb\n#google, tiktok, youtube


Hopkins, Belize - Polskie Kury i Koguty w Belize | onewayticket - Geoblog.pl\nGeoblog.pl onewayticket Podróże Ameryka Centralna,Poludniowa oraz Kuba Polskie Kury i Koguty w Belize\nPolskie Kury i Koguty w Belize\nCzy ktos z was spodziewal by sie ze mozna spotkac polskie kury w tropikalnym kraju?. Jednak mozna i ten zaszczyt spotkal wlasnie nas. Ciagle jestesmy w Kismet inn bo jeszcze tak dobrze jak tu to nie mielismy chyba nigdzie. Codziennie rano budzi nas polski kogut( troche za wczesnie jak na moj gust bo pieje juz od 5 tej rano) dzien zaczynamy od rozpalenia ogniska i zagotowaniu wody na kawe potem idziemy do rybaka po swieze ryby po drodze zrywamy kokosy bo swietnie nadaja sie do rumu ktory tu jest tak tani ze mozna wyjechac z tego pieknego kraju z sinym nosem. Butelka 1.75l kosztuje zaledwie 32 zlote a jest pyszny lekko slodki i ma przyjemny zapach przypalanej trzciny cukrowej. Swinia Sergio o ktorej juz wspominalem tak sie z nami zaprzyjaznila ze juz chciala wejsc nam do namiotu celem wspolnej drzemki ,psy z reszta robia to nagminnie ale jak na razie spimy tylko we dwoje.\nNasza gospodyni stara sie jak moze zeby zatrzymac nas jak najdluzej bo chyba nas bardzo polubila z reszta my tez ja bardzo lubimy bo jest na prawde super. Zrobilismy nawet wspolna kolacje gdzie daniem glownym byly zeberka przepysznie wyszlo wszystko.\nTroche jeszcze tu posiedzimy bo pogoda jest nie specjalna prawie codziennie pada i wieje silny wiatr a wczoraj musielismy uciekac z namiotem z plazy bo jeszcze pare minut i zobaczylibysmy nasze miejsce z gory.Wiec siedzimy tu sobie pijac rum i jedzac pyszne ryby a jak pomyslimy ze trzeba bedzie z tad wyjechac to plakac nam sie chce


Marcin Kaczmarczyk 05.04.2020 08:00\nW Polsce umiera właśnie rynek pracownika. Z danych Pracodawców RP wynika, że ponad 90 proc. firm odczuło już spadek przychodów z powodu koronawirusa, w tym są tysiące takich, których obroty spadły do zera.\nTo na przykład prawie cała turystyka, znaczna część firm transportowych, gastronomicznych, zajmujących się organizacją targów, szkoleń i reklamowych. To również setki firm handlowych, które działały wyłącznie w galeriach, to salony fryzjerskie, gabinety kosmetyczne i dziesiątki malutkich firm usługowych działających w galeriach i pasażach handlowych.\nCzytaj też: Ponure prognozy dla gospodarki Polski. mBank: pracę może stracić 1,5 mln ludzi, PKB spadnie o 4,2 proc.\nOne wszystkie zwolniły lub zwolnią wszystkich pracowników, albo znaczą ich część. Z ankiety Pracodawców RP wynika, że ponad dwie trzecie polskich firm zamierza planuje redukcję zatrudnienia. Te dane nie mówią jednak całej prawdy - w rzeczywistości jest gorzej, bo ankiety Pracodawców RP nie trafiają do najmniejszych firm. Czeka więc nas duży wzrost bezrobocia.\nNiemcy mają Kurzarbeit\nByć może znacznej części tych zwolnień udałoby się uniknąć, gdyby polskie władze zdecydowały się na zaadaptowanie do naszych warunków niemieckiego programu Kurzarbeit.\nPowstał on po II wojnie światowej z myślą o pomocy pracownikom w chwilach szczególnie trudnych dla przedsiębiorstw, na przykład w czasie klęsk żywiołowych, głębokich kryzysów gospodarczych lub nawet problemów dotyczących tylko jednej branży.\nW takich chwilach niemieckie firmy przestają płacić swoim pracownikom i wysyłają ich zwykle do domów. Równocześnie aplikują o specjalną pomoc od państwa. Rząd daje im pieniądze zwykle na 60 lub 67 proc. (jeżeli pracownik ma dzieci) ostatniej wypłaconej pensji każdego zatrudnionego.\nTe pieniądze trafiają do zagrożonych bezrobociem. Mając je, mogą we względnym komforcie doczekać lepszych czasów. Gdy te w końcu wracają, na nowo rozpoczynają pracę w firmie, którą "zawiesił" kryzys i która nie zbankrutowała przez konieczność wypłaty wynagrodzeń w czasie, gdy nic nie zarabiała.\nProgram Kurzarbeit uratował wiele firm i pracowników w czasach ostatniego dużego kryzysu. W 2009 roku skorzystało z niego w Niemczech około półtora mln pracowników.\nRząd w Berlinie szacuje, że teraz będzie ich więcej, w tym roku nawet 2,15 mln. Tylko w tygodniu kończącym się 20 marca aplikowało o udział w nim 76,7 tys. niemieckich firm. To ogromna liczba, w ubiegłym roku przez zawirowania na zagranicznych rynkach spowodowanych wojnami handlowymi Trumpa, aplikowało o świadczenia z Kurzarbeit średnio 600 spółek tygodniowo.\nKurzarbeit nie jest oczywiście idealny. Po pierwsze dużo kosztuje. W tym roku niemiecki podatnik wyda na niego około 10 mld euro.\nDo tej pory Kurzarbeit nie był też wystarczająco elastyczny, by mogły po niego sięgnąć wszystkie firmy, problemy miały tu np. mniejsze przedsiębiorstwa i gastronomiczne. Ale Niemcy program zmieniają i upraszczają. Bardzo też teraz na niego liczą.\nPewne echa programu Kurzarbeit widać w naszej tarczy antykryzysowej. Jednak tylko echa. Wsparcie dla polskich firm, by nie zwalniały pracowników jest, nawet procentowo, dużo mniejsze niż w Niemczech.\nSzkoda. Bo przez to możemy stracić więcej etatów, a duże koszty i tak nasz budżet poniesie. W postaci między innymi wypłaty zasiłków dla większej liczby bezrobotnych oraz utraty przyszłych podatków od firm, które bez większego wsparcia teraz po prostu zbankrutują.


Strona główna1 » Android REC2 » Zestawy z telefonem3 » Spyphone Android REC PLUS + Samsung Galaxy Core\nTelefon Samsung Galaxy Core + zainstalowane oprogramowanie spyphone to zestaw przeznaczony do monitoringu aktywności użytkownika smartfona. Telefon jest w pełni funkcjonalny a zainstalowany program Spyphone Android Rec Plus nie jest widoczny z poziomu menu. Dane z telefonu wysyłane są bezpośrednio na dedykowaną platformę, na której w prosty sposób można przejrzeć działania wykonywane na telefonie (wiadomości SMS, połączenia, położenie GPS i wiele innych danych). W zakładce "Funkcje" znajduje się dokładny opis możliwości oprogramowania Spyphone. Licencja programu ważna jest przez 1 miesiąc od chwili aktywacji.\nInne nazwy tego telefonu : C6602, C6603\nStandard UMTS : 850 900 2100\nWymiary (wys. x szer. x grub.) : 129,30 x 67,60 x 8,95 mm\nWyświetlacz : Kolorowy / TFT 16M kolorów 480 x 800 px (4.30")\nMax. czas rozmów : 2G: 14 h 3G: 9 h\nMax. czas czuwania : 2G: 500 h 3G: 300 h\nSystem operacyjny : Android 4.1 Jelly Bean\nProcesor : Cortex-A5 dwurdzeniowy\n2 600,00 zł1 680,00 zł


Czy Felicjańska umie pisać o seksie? Gwiazdy oceniają - Plotki - Rozrywka - seriale, plotki, hity internetu, programy tv - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n16 sty 2013 aktualizacja 25 lis 2019, 22:12\nMaria Czubaszek zdradziła "Super Expressowi", że fragmenty dzieła Felicjańskiej nie zrobiły: na niej wrażenia "W moim wieku to już się thrillerów erotycznych nie czytuje. Fragmenty słyszałam w radiu. Ani mnie nie podnieciły, ani nie zgorszyły, ani tym bardziej nie zachęciły do lektury."\n"Nie dzielę książek na "wulgarne" i "porządne", ale na złe i dobre. Po przeczytaniu kilku wyjątków Felicjańskiej nie wydaje mi się, żeby była to dobra literatura ani nawet żeby można było nazwać tę książkę literaturą. Sam fakt epatowania przeżyciami erotycznymi nie wystarczy... Tu trochę się wynudziłam i absolutnie mnie to nie poruszyło Absolutnie mnie to nie poruszyło. Znam wiele książek traktujących sprawy seksu tak lub owak, ale musi tam być jednak coś więcej niż opisywanie kolejnych pozycji i orgazmów." - wyznała "Super Expressowi" Krystyna Mazurówna\nO dziwo, książka Ilony Felicjańskiej nie spotkała się z ostrą krytyką Karoliny Korwin-Piotrowskiej: "Skandalizujące to były kiedyś "Pamiętniki Fanny Hill". To jednak raczej literatura wagonowa do pociągu niż prawdziwa literatura." Dziennikarka martwi się jednak, jak twórczość literacka modelki wpłynie na jej synów: "Zastanawiam się natomiast, jak się w tym wszystkim odnajdą jej dzieci. te fragmenty na pewno wyciekną do sieci, a dzieci potrafią być bardzo brutalne, zafundowała dzieciakom trudny pobyt w szkole"\nCzy takie recenzje zachęciły Was do przeczytania debiutu literackiego Ilony Felicjańskiej?\nksiążka Ilona Felicjańska thriller erotyczny Karolina Korwin-Piotrowska Maria Czubaszek Krystyna Mazurówna


pomocy Jak zalozyc sety ? - forum.paralotnie.pl\npomocy Jak zalozyc sety ?\nRejestracja: 2012-03-04, 18:27\nPost autor: damianpawlik » 2012-03-04, 20:00\nna wstępie wszystkich powitam< bo ja tu pierwszy raz>\ndopiero zaczynam latanie z napędem\nmam problem z założeniem wagów ,nie wiem jak je posznurować żeby połączyć uprząż z koszem .\nbardzo byłbym wdzięczny gdyby ktoś napisał mi co do czego powpinać\nczy będą potrzebne jeszcze jakieś taśmy\nw załączaniu są zdjęcia\nja założyć wagi2\nsety.JPG (100.42 KiB) Przejrzano 12571 razy\nja założyć wagi3\nkosz.JPG (62.43 KiB) Przejrzano 12571 razy\nja założyć swagi\nuprząż.jpg (56.83 KiB) Przejrzano 12571 razy\nja założyć wagi4\nuprząż1.JPG (64.3 KiB) Przejrzano 12571 razy\nOstatnio zmieniony 2012-03-07, 21:46 przez damianpawlik, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Solek » 2012-03-05, 08:24\nPost autor: Pilot » 2012-03-05, 13:33\nTutaj masz najnowsze "SETY" :\nPost autor: damianpawlik » 2012-03-05, 18:43\nchodziło mi o wagi\nPost autor: Pilot » 2012-03-05, 23:24\nTo może napiszę Ci jak ja to zrobiłem u siebie :\n- uprząż zamontowałem tak, żeby po ubraniu napedu oś śmigła wychodziła dokładnie między łopatkami na plecach, wtedy najlepiej jest wyważyć cały napęd.\n- wagi mocujesz do napędu tak, żeby po podwieszeniu się podczas wyważania wszystkiego ciąg śmigła był skierowany równolegle do ziemi. Niebieskie taśmy do napedu, czerwone do dolnego mocowania w uprzęży.\n- Ja zrezygnowałem z wag metalowych i zastosowałem najpierw rozpórki do tandemu, potem miękkie taśmy (nie uwierają w barki).\n- Jak masz możliwość dospawaj sobie do stojaka napędu wypory, są o niebo lepsze , bo w momencie startu napęd sam Ci podcina nogi i wpadając w uprząż lecisz, bez potrzeby poprawiania się w uprzęży. Mam taką samą uprząż Dynamita.\nNa zdjęciu może dopatrzysz się sposobu mocowania taśm-wag.\nStart na wyporach .\nAle zastanów się nad tym wszystkim i pomyśl czy nie lepiej zrobić kurs, niż pytać się na forum.\nZ tego co widzę to ten napęd jakiś dziwny jest, czyżby śmigło kręciło się w prawo ??\nA poza tym jeżeli nie masz odpowiedniego śmigła, odpowiedniego silnika z mocą, oraz odpowiedniej przekładni , to za skarby nie polecisz\nCiąg silnika, waga pilota , bez tych danych możesz biegać po łące od rana do wieczora.\nZapodaj fotkę napędu z tyłu razem ze śmigłem .\nAle trzeba próbować, pionierzy też próbowali !\nMoże koledzy jeszcze coś podpowiedzą ??\nRe: pomocy Jak zalozyc sety ?\nPost autor: damianpawlik » 2012-03-07, 21:32\nchodziło mi raczej w jaki sposób przymocować te wagi do kosza - karabińczykami ? czy tylko tak powiązać jakimś węzłem ?\nwiem w których miejscach.\nznam poprzedniego właściciela napędu i latał bez problemu ,ale nie mam okazji żeby dowiedzieć się jak to wszystko połączyć .\na kurs zrobię na wiosnę bo zdaje sobie sprawę z powagi tego pięknego hobby\nPost autor: damianpawlik » 2012-03-07, 21:44\na fotki całego napędu zapodam jutro\nPost autor: xcgfdgf » 2013-09-27, 05:07\n-- 2013-09-27, 11:08 --\nWhen tomorrow turns allods gold in today, yesterday, and someday allods online gold that no more important in your memory, we suddenly allods gold realize that we r pushed forward by time. This is not a train in still in which you may feel forward when another train goes by.


Wycieczka do Warszawy, zorganizowana przez Szkolny Klub Przedsiębiorczości, na Giełdę Papierów Wartościowych zachęciła nas do uczestnictwa w Internetowej Grze Giełdowej (SIGG). Jest to projekt edukacyjny składający się z gry inwestycyjnej i kursu e-learningowego. Uczestnikami są 2-4 osobowe zespoły inwestujące na giełdzie w oparciu o wirtualne środki i notowania w czasie rzeczywistym. Każdy Zespół dysponuje jednym rachunkiem inwestycyjnym i określoną kwotą wirtualnych pieniędzy. Na początku rozgrywek uczestnicy poznają instrumenty finansowe notowane na warszawskiej giełdzie: akcje, ETF-y i kontrakty terminowe, a następnie wspólnie decydują, w które chcieliby zainwestować i dokonują transakcji. Zarówno inwestowane pieniądze, jak i zawierane transakcje są wirtualne, ale zlecenia są realizowane na podstawie pochodzących z rzeczywistego rynku ofert kupna i sprzedaży. Gra rozpoczęła się w listopadzie i od tego czasu nasz 4-osobowy zespół wykonywał transakcje na giełdzie.\nRozpoczynamy inwestowanie na giełdzie, fot. Grażyna Brzozowska\nByło to dla nas nowe doświadczenie, dzięki któremu nauczyliśmy się wielu rzeczy. Początki nie były łatwe, ale podołaliśmy temu zadaniu. Nasze pierwsze transakcje były bardzo ostrożne, poznawaliśmy zasady działania giełdy, kupno i sprzedaż papierów wartościowych. Pracowaliśmy zespołowo. Nasze wirtualne 20 000 zł podzieliliśmy na czworo. Każdy z nas miał wydać 5 000 zł. Cały grudzień aktywnie działaliśmy. W połowie grudnia byliśmy w TOP30 województwa warmińsko-mazurskiego. Po 10 tygodniach rywalizacji grę zakończyliśmy w połowie rankingu województwa. Jak na pierwsze kroki w tej dziedzinie, to jesteśmy z siebie zadowoleni. Za rok damy z siebie jeszcze więcej nauczeni doświadczeniem. Zachęcamy wszystkich do uczestnictwa w tym projekcie. Widzimy się na Księżycowej 4 (adres giełdy).\nUczniowie klasy II TE: Konrad Antosiewicz, Gabriela Narkowicz, Klaudiusz Nowosielski, Kinga Zakrzewska\nOpiekun: Grażyna Brzozowska\n13 lutego wybraliśmy się z naszą wychowawczynią do Oranżerii Kultury, aby zapoznać się z nowościami książkowymi, o które wzbogaciła się w 2018 roku działająca w Oranżerii Kultury biblioteka. Na miejscu zastaliśmy piękny, duży stół z mnóstwem nowych książek pięknie wydanych, ślicznie ilustrowanych, w twardych oprawach. Wśród „Nabytków 2018” każdy znalazł coś dla siebie. Były książki podróżnicze, dokumenty, reportaże, powieści, zbiory poezji, bajki dla dzieci i inne. W minionym roku księgozbiór biblioteki wzbogacił się o blisko 500 nowych pozycji. Z pewnością jest, w czym wybierać.\nI THP z wizytą w Oranżerii, fot. K. Kołsut-Boratyn\nMieliśmy także do wykonania zadanie, które polegało na dopasowaniu książek do określonego kryterium i uzasadnieniu swojego wyboru. Panie prowadzące pochwaliły nas i powiedziały, że sprostaliśmy wyzwaniu. Zapraszały nas także serdecznie do częstszych odwiedzić oraz do uczestniczenia w różnych uroczystościach, jakie odbywają się w Oranżerii.\nBardzo miło spędziliśmy czas. Z pewnością warto wziąć w dłoń, zamiast telefonu, ciekawą i mądrą lekturę, bo książki to świetne towarzystwo.\nDnia 11 stycznia 2019 roku grupa mechaników z III TFP wzięła udział w wycieczce dydaktycznej do zakładu pracy „PROMOTOR” w Lidzbarku Warmińskim. Zakład ten specjalizuje się w reprodukcji części do przedwojennych marek motocykli takich jak: BMW, Harley, Sokół. Jest największym dostawcą tych części na rynek europejski. Proces technologiczny ich wyrobu objęty jest ścisłą tajemnicą, dlatego mogliśmy wykonać tylko dwa zdjęcia.\nWycieczka do "PROMOTORA", fot. uczestnicy wycieczki\nJ. Krajewski – nauczyciel przedmiotów zawodowych


Polskie-Forum.pl | Polskie Forum Dyskusyjne | Niezależne Forum Dyskusyjne | Niezależne opionie polityczne | aktywność obywatelska | wolna dyskusja | wybory prezydenckie • Zobacz wątek - Przedsiębiorstwo Holokaust\nTeraz jest 22 maja 2019, 11:39\nTytuł: Przedsiębiorstwo Holokaust\nNapisane: 08 sie 2010, 21:17\nPrzedsiębiorstwo Holokaust to organizacja łupieżcza - można by rzec, że to finansowi piraci albo terroryści. Mnożąca się liczba ich zbójeckich czynów powoduje, że coraz trudniej ludziom tym udawać obrońców mienia ocalałych z holokaustu Żydów.\nSzwajcarskie miliardy ofiar Holocaustu okazały się zupełnym mitem- jak pisze Times w wydaniu sobotnim z 13 października 2001 r., odsłaniając kulisy jednego z najbardziej groteskowych i niesmacznych dramatów, jakim zawsze pozostaje kryminalny akt wyłudzenia i rabunku.\nJuż nawet sami Żydzi przekonali się o wyjątkowym łotrostwie swoich ziomków.\nAmerykańskie organizacje ocalonych z Holocaustu rozpoczęły walkę z “własnymi” przywódcami. Domagają się oni od Konferencji ogłoszenia list publicznych, zarówno nieruchomości, jak i uprawnionych do nich. Zamierzają sądzić zarówno Niemcy, jak i Szwajcarię i Włochy, jak i inne kraje o to, że w jakiś tajemny sposób przyjęły ową średniowieczną ideę żydostwa i żydowskiej własności. Mówię oni, że własność może być tylko przynależna indywidualnej osobie, a nie jakiejś “własności żydostwa”!\nTytuł: Re: Przedsiębiorstwo Holokaust\nNapisane: 17 gru 2010, 17:45\nWbrew temu co się powszechnie sądzi nie było ich zresztą nigdy zbyt wielu. Powiem więcej - przekonanie o licznym zastępie „naocznych swiadków” jest (lub raczej było) „pewnikiem” z gatunku wirtualnej rzeczywistości. Byli, ponieważ musieli być... Wraz z pojawieniem się w latach siedemdziesiątych rewizjonistów Holocaustu musiano jednak - acz niechętnie - użyć ich świadectw przeciwko twierdzeniom ludzi kwestionujących między innymi istnienie komór gazowych. Ta chwila prawdy okazała się dla świadków wydarzeniem ponurym, co postaram się przedstawić na kilku przykładach.\nroku 1981 rozpoczął się proces czołowego rewizjonisty francuskiego, Roberta Faurissona. Ciągnął się on aż do roku 1983 (apelacja) i zakończył wyrokiem skazującym, gdyż inny werdykt nie wchodził w rachubę. Podczas tego procesu nie odważył się wprawdzie wystąpić osobiście ani jeden świadek zagłady, niemniej jednak przedstawiono pisemne świadectwo Szmula Fajnzylberga, więznia Auschwitz, wcześniej komunisty walczącego w Brygadach Międzynarodowych w Hiszpanii. Fajnzylberg (alias Feinsilber, St. Jankowski, Kaskowiak) utrzymywał, że pracując w auschwitzkim krematorium („Altes Krematorium” lub Krematorium I) spędzał wiele naznaczonych grozą chwil w koksowni, gdzie zamykali go wraz z kolegami z Sonderkommando SS-mani na czas gazowania więzniów. Dopiero po dokonaniu morderstwa Sonderkommando zabierało się do tragicznej czynności wyciągania i spalania zwłok. Innymi słowy Fajnzylberg, podobnie jak inni Żydzi, nie uczestniczył w gazowaniu, ale był władny rozpoznać jego skutki! Stawał się więc... niewygodnym świadkiem morderstwa, któremu Niemcy pozwolili przeżyć. Zaiste brak zbrodniczej logiki w postępowaniu SS-manów jest porażający. Ważniejszym jednak od zupełnie nieprzekonywującego wywodu Fajnzylberga było swoiste podsumowanie procesu Faurissona przez Simone Veil (była Minister Sprawiedliwości Francji i Przewodniczącą Europejskiego Parlamentu), która 2 tygodnie po zakończeniu sprawy stwierdziła, że wprawdzie brak jest dowodów, śladów, a nawet świadków istnienia i funkcjonowania komór gazowych, jednakże łatwo to wyjaśnić, ponieważ „Wszyscy wiedzą [argument „wszyscy wiedzą” w prawie nic jeszcze nie oznacza - DR], iż naziści zniszczyli komory gazowe i systematycznie eliminowali wszystkich świadków [gdybym był złośliwy, powiedziałbym: wszystkich, z wyjątkiem Szmula Fajnzylberga - DR]”.\nDwa lata pózniej w Toronto odbył się pierwszy z procesów kanadyjsko-niemieckiego rewizjonisty - Ernsta Zuendela. W czasie jego trwania po raz pierwszy poddano „krzyżowemu ogniowi pytań” eksperta strony skarżącej - dra Raula Hilberga oraz świadka „numer 1” - dra Rudolfa Vrbę. Hilberg, autor książki „The Destruction of European Jews”, dzień po dniu był miażdzony przez obronę i wyraźnie miał wszystkiego dosyć. Nie dziwi więc, że odmówił udziału w II procesie Zuendela odbytym w roku 1988. Natomiast Vrba - podobno świadek wyjątkowy, przekaz którego był jedną z podstaw słynnego „War Refugee Board Report on the German Extermination Camps - Auschwitz and Birkenau” opublikowanego w roku 1944, ponadto współautor książki „I Cannot Forgive”1 - skompromitował się totalnie. Przede wszystkim przyznał, że w swojej książce uciekał się do „licencia poetarum”. Na pytanie zaś prokuratora Griffitha, czy również jego świadectwo zawiera ową „licencia poetarum”, próbował wprawdzie ripostować, lecz w chwilę pózniej udzielił zupełnie nonsensownej odpowiedzi dotyczącej liczby zagazowanych ludzi. Zrezygnowany prokurator, zamierzający pierwotnie zadać kolejne pytanie, wreszcie poddał się oświadczając: „Nie mam więcej zapytań do doktora Vrby.”\nKwestionowanie wiarygodności „naocznych świadków” (nie tylko funkcjonowania komór gazowych) nie jest oczywiście upowszechnianiem, czy propagowaniem tzw. kłamstwa oświęcimskiego. Przyznają to nawet zdeklarowani antyrewizjoniści w rodzaju Jean-Claude Pressaca, którzy swój spór z „zaprzeczaczami” Holocaustu przenieśli na tory dyskusji (to prawda, prowadzonej w osobliwych okolicznościach) stricte naukowej, z wykorzystaniem najnowszych osiągnięć nauk ścisłych - na przykład chemii2. „Naocznych swiadków” natomiast skrywa głęboki, coraz głębszy cień.\nhttp://dariuszratajczak.blogspot.com/20 ... kowie.html\nNapisane: 08 maja 2013, 18:06\nTeraz szkocka młodzież tresowana będzie w religii holokaustu. Czy w przyszłości będzie ktokolwiek na Ziemi, kto ośmieli się choć przez sekundę pomyśleć krytycznie o Żydach?\nSzkocja będzie finansować wycieczki uczniów do Auschwitz\ndodano dnia: 2013-05-03\n500 tysięcy funtów w okresie dwóch lat – taka kwota zostanie przeznaczona na sfinansowanie wycieczek maturzystów do muzeum w Auschwitz–Birkenau przez autonomiczny rząd Szkocji.\nBeneficjentem będzie organizacja Holocaust Educational Trust (HET), wdrażająca program “Lekcje z Auschwitz”, którego celem jest “uświadomienie młodzieży szkolnej, do jakich skutków prowadzą uprzedzenia wobec mniejszości i czym jest rasizm”.\nWedług Alexa Salmonda, rząd zdecydował się na dofinansowanie, bo nie chce dopuścić, by szkockie społeczeństwo stało się nieczułe na “niebezpieczeństwa uprzedzeń, nietolerancji, dyskryminacji i nienawiści”.\nDo tej pory ok. 1 tys. szkockich uczniów zwiedziło Auschwitz. Nie jest to novum na Wyspach Brytyjskich – w angielskich szkołach program działa na większą skalę, a HET otrzymał pieniądze jeszcze za rządów Tony Blaira.\nWysyłanie uczniów do Auschwitz za pieniądze podatników jest dla HET niewystarczające – o działania tej organizacji doprowadziły do wprowadzenia wiedzy o holokauście jako obowiązkowego przedmiotu dla maturzystów.\nW czasach, kiedy społeczeństwu każe się zaciskać pasa i pozbawia je wszelkich świadczeń socjalnych, zmniejsza się kwoty przeznaczane na oświatę, wydaje się lekką ręką pieniądze wygenerowane przez zwykłych obywateli na edukację o holokauście, zakładając tym samym zasłonę milczenia na holokaust, którego Palestyńczycy doświadczają każdego dnia z rąk żydowskich okupantów.\nNapisane: 04 sty 2017, 11:01\nhttp://prawy.pl/43766-zydowski-tygodnik ... o-polskie/\nŻydowskie megakłamstwa na temat holokaustu przekonują, że holokaust to mit i że nie było żadnego masowego mordowania żydów przez hitlerowców. Zatem w obozach zagłady głównie mordowano Słowian, a przede wszystkim Polaków. Inaczej przecież żydzi swoimi kłamstwami nie kpili by z własnych ofiar.\nŻydowski tygodnik twierdzi, że Polacy to spadkobiercy niemieckich nazistów, a obozy śmierci były niemiecko-polskie\nAnna Wiejak Opublikowano 3 stycznia 2017\nPortal internetowy tygodnika The Jewish Press adresowany przede wszystkim do ortodoksyjnych żydów, kierujących się zasadami Talmudu, w sposób szokujący a zarazem skandaliczny relacjonował wydarzenia, do których doszło po zabójstwie 21-letniego mężczyzny w Ełku, dokonanego przez muzułmańskich imigrantów.\n„[…] w niedzielę, 1 stycznia, informuje policja, budynek kawiarni [?] został otoczony przez 200-300 miejscowych, którzy wykrzykiwali nazistowskie hasła. Rzucali w lokal petardami i kamieniami, wybijając okno, zniszczyli wyposażenie a w końcu podłożyli ogień.” napisał autor artykułu, który jednak nie podpisał się pod tekstem z imienia i nazwiska.\nPóźniej przeszedł do nakreślenia fragmentarycznej i przekłamanej historii Ełku. Pisze tak:\nPrzed II wojną światową Ełk (ówcześnie Lyck) oraz jego przyległości zamieszkiwali w 95 proc. luteranie. Po tym, jak wysiedlono stamtąd większość populacji niemieckiej, religią większości w Ełku stał się katolicyzm.\nLyck był miastem, gdzie wydawano pierwszy tygodnik w języku hebrajskim, HaMagid założony w 1856 r. przez rabina Eliezera Lipmanna Silbermanna. Gazeta ostatecznie przeniosła się do Berlina. Lokalna żydowska populacja została skazana nawet zanim naziści przejęli władzę w 1933 roku. W 1932 r. został zaatakowany lokalny farmaceuta Leo Frankenstein – do jego domu wrzucono granat ręczny.\nFala antysemickich ataków zintensyfikowała się po 1933 i wielu lokalnych kupców i intelektualistów o żydowskich korzeniach zostało aresztowanych. W czasie Nocy Kryształowej, żydowskie sklepy i synagogi w Lycku zostały splądrowane i zniszczone. Wielu żydów opuściło Lyck, niektórzy z nich trafili aż do Szanghaju. Spośród tych, którzy pozostali, 80 zostało zamordowanych w niemiecko-polskich obozach śmierci.\nZ powyższego tekstu wynika jednoznacznie, że zdaniem autora Polacy współpracowali z Niemcami w okresie II wojny światowej – sformułowanie „niemiecko-polskie obozy śmierci” można bowiem odczytać tylko w jeden sposób.\nWarto dodać, że redakcja tej syjonistycznej gadzinówki mieści się w Nowym Jorku, czyli dokładnie tym samym mieście, ze społecznością żydowską którego spotkał się w zeszłym roku prezydent Andrzej Duda. Od spotkania nie minęło nawet pół roku, a już naród Polski znów jest przez lokalną diasporę żydowską szkalowany w oczach świata. Ciekawe, czy władze Polski zamierzają pociągnąć gazetę do odpowiedzialności karnej?\nNapisane: 08 lut 2017, 12:47\nReligia Holocaustu, a „polskie obozy śmierci”\nProces sekularyzacji sprawił, że wśród Żydów zaczął coraz częściej pojawiać się sceptycyzm a wraz z nim pytanie: czy powinniśmy wierzyć, że Morze Czerwone się rozstąpiło i tak dalej? Potrzeba jest matką wynalazków i naprzeciw potrzebie wynikłej z narastania nastrojów sceptycznych w środowiskach żydowskich, wyszła religia holokaustu – mówi w rozmowie z portalem PCH24.pl redaktor Stanisław Michalkiewicz.\nKiedy po raz pierwszy zaczęto przerzucać odpowiedzialność za niemieckie zbrodnie na Polaków?\nTrudno jednoznacznie wskazać precyzyjną datę. Gdybym chciał odtworzyć sekwencję wydarzeń, która do tego doprowadziła, to wskazałbym na spotkanie Dawida Ben Guriona z Konradem Adenauerem w Nowym Jorku w roku 1961 podczas którego premier Izraela obiecał kanclerzowi Niemiec, że Żydzi nie będą już przeklinać „Niemców”. Wtedy po raz pierwszy pojawiła się wykładnia, że sprawcami II Wojny Światowej byli „naziści” a nie Niemcy. Wcześniej nikt nie używał słowa „naziści”. Wszyscy wiedzieli, że zbrodni dokonali Niemcy.\nDrugie wydarzenie, jakie doprowadziło do eskalacji obwiniania Polski i Polaków za zbrodnie II Wojny Światowej, to przemówienie Gerharda Schrӧdera w roku 2000 po objęciu przez niego w roku 1998 urzędu kanclerza Niemiec. Powiedział on, że „okres niemieckiej pokuty dobiegł końca”. Oznaczało to, że Niemcy nie będą przyjmowały żadnych suplik odszkodowawczych z powodu II Wojny Światowej.\nDeklaracja kanclerza Schrӧdera stawiała stronę żydowską w obliczu konieczności podjęcia zasadniczych decyzji. W efekcie doszło wówczas do koordynacji niemieckiej polityki historycznej, która jest obliczona na stopniowe zdejmowanie odpowiedzialności z Niemiec i narodu niemieckiego, z żydowską polityką historyczną, która jest nakierowana na materialne eksploatowanie Holocaustu. Zdecydowano, że w tych warunkach żydowska polityka historyczna może mieć szanse powodzenia, jeśli wytypuje się „winowajcę zastępczego” i do niego zacznie się kierować pretensje odszkodowawcze. Ze względu na to, że spora część zbrodni niemieckich została dokonana na naszym obecnym terytorium państwowym zdecydowano, że to Polska zostanie wykreowana na winowajcę zastępczego.\nProces zdejmowania odpowiedzialności z Niemców pomogła z pewnością wypowiedź papieża Benedykta XVI, który 28 maja 2006 roku przemawiając w obozie zagłady w Brzezince powiedział, że Niemcy były pierwszym krajem okupowanym przez nazistów. Dzięki tej figurze retorycznej Niemcy ze sprawców II Wojny Światowej jednym susem przeskoczyły do pierwszego szeregu ofiar.\nJaką rolę w procesie tworzenia „religii Holocaustu” odegrało zjawisko sekularyzacji?\nW przypadku niemal wszystkich narodów świata istnieje wiele bardzo różnych elementów identyfikacji. W przypadku narodu żydowskiego, który żył w diasporze, głównym elementem identyfikacji była dotychczas religia, zbudowana na bardzo traumatycznym przeżyciu, jakim było wyjście z niewoli egipskiej. Proces sekularyzacji sprawił, że wśród Żydów zaczął coraz częściej pojawiać się sceptycyzm a wraz z nim pytanie: czy powinniśmy wierzyć, że Morze Czerwone się rozstąpiło - i tak dalej?\nPotrzeba jest matką wynalazków i naprzeciw potrzebie wynikłej z narastania nastrojów sceptycznych w środowiskach żydowskich, wyszła właśnie religia holokaustu.\nŻydzi stwierdzili, że w procesie identyfikacji nie warto już powoływać się na niepewne wydarzenia głębokiej starożytności. Lepiej eksploatować traumatyczne wydarzenie będące w zasięgu ręki. Masakra Żydów europejskich w czasie II Wojny Światowej była idealnym „czynnikiem” jednoczącym i arcyważnym elementem żydowskiej tożsamości. Nie trzeba w nią „wierzyć”, trzeba ją tylko ciągle przypominać.\nI tutaj dochodzimy do najważniejszej sprawy. Najważniejszym warunkiem „religii Holocaustu” nie jest uznanie przez naród żydowski masakry Żydów europejskich za wydarzenie bez precedensu. Istotą sprawy jest, aby cały świat uznał, że jest to wydarzenie bez precedensu w dziejach. Cała praca „duchownych i wyznawców religii Holocaustu” jest właśnie na to nakierowana. Przy pomocy piekielnej triady, czyli państwowego monopolu edukacyjnego, mediów i przemysłu rozrywkowego, środowiska żydowskie próbują narzucić światu tę opinię.\nDlaczego akurat w ostatnim czasie obserwujemy tak silne ataki na Polskę i Polaków prowadzone przez największe media m.in. w Niemczech, Włoszech i USA?\nWiększość tych środowisk to w istocie środowiska żydowskie. Żydzi żyją w wielu krajach, co może stwarzać wrażenie, że nie tylko Żydzi, ale i inni też uważają Polaków za naród zbrodniarzy. Ale są to żydowskie media, a jeśli nawet nie, to jednak są inspirowane przez żydowskie organizacje.\nCelem tej nagonki jest obrabowanie Polski pod pretekstem tzw. roszczeń majątkowych. Naciski żeby Polska te tzw. roszczenia zrealizowała są przynajmniej od 1996 roku, kiedy to miała miejsce słynna deklaracja ówczesnego sekretarza Światowego Kongresu Żydów Israela Singera. Oświadczył on w Buenos Aires, że jeśli Polska nie zadośćuczyni tym roszczeniom, to będzie „upokarzana” na arenie międzynarodowej.\nNiestety część polskich osobistości czy to z tchórzostwa, czy to z łajdactwa, czy to z głupoty podłączyła się do tej operacji. Mam tu na myśli przede wszystkim byłego prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, który 10 lipca 2001 roku w Jedwabnem przeprosił za winy Polaków. Była to forma oskarżenia narodu polskiego za zbrodnie niepopełnione. Mam nadzieję, że Aleksander Kwaśniewski, jeśli poczucie sprawiedliwości w Polsce do końca nie zaniknie, zostanie pociągnięty do odpowiedzialności karnej za to łajdactwo, za to sprzeniewierzenie się przysiędze prezydenckiej, którą składał dwukrotnie, więc mógłby się jej nauczyć na pamięć.\nW konstytucyjnej rocie tej przysięgi jest zobowiązanie, że prezydent będzie niezłomnie strzegł godności narodowej. Nie da się pogodzić obietnicy niezłomnego strzeżenia godności narodowej z jednoczesnym oskarżaniem narodu o zbrodnie niepopełnione.\nTo tylko jeden z przykładów. Naciski strony żydowskiej, które przyjmują różną formę nie ustają. Dowodem była publikacja gazety „ The Jerusalem Post” podczas ostatniej wizyty w Izraelu pana prezydenta Andrzeja Dudy. „ The Jerusalem Post” poruszył sprawę roszczeń stwierdzając, że „jeśli nie teraz, to kiedy?” Widać było, że ta publikacja jest obliczona na efekt w postaci rozmiękczenia polskiego oporu. Na szczęście prezydent nie ma konstytucyjnych uprawnień, żeby w imieniu państwa składać jakieś zobowiązania finansowe, ale ta intencja była bardzo widoczna.\nJarosław Kaczyński przed wyborami parlamentarnymi w 2015 roku zapowiedział w Klubie Ronina, że Polska nie będzie wypłacała Żydom żadnych odszkodowań. Patrząc jednak na realną politykę ciężko nie odnieść wrażenia, że była to tylko „przedwyborcza obietnica”…\nMiejmy nadzieję, że Jarosław Kaczyński dotrzyma tej obietnicy. Coś jednak jest na rzeczy. Przypomnę spotkanie prezydenta Andrzeja Dudy w konsulacie polskim w Nowym Jorku z przedstawicielami organizacji żydowskich. Z tego spotkania nie ukazał się żaden polski komunikat. Informacje o przebiegu spotkania musieliśmy czerpać z wypowiedzi szefa Żydowskiej Ligi Antydefamacyjnej Abrahama Foxmana dla mediów amerykańskich.\nWiemy m.in., że pan prezydent Andrzej Duda zobowiązał się do walki z antysemityzmem zapowiadając odpowiednią legislację w tej sprawie, co jest bardzo niepokojące. Wiadomo bowiem, że to ani prezydent, ani żaden inny czynnik polski nie decyduje o tym, co jest antysemityzmem. Zawsze decyduje o tym strona żydowska. Gdyby taka legislacja pojawiła się, wówczas mielibyśmy do czynienia z amputacją kolejnego fragmentu polskiej suwerenności państwowej.\nPowtórzę raz jeszcze: miejmy nadzieję, że Jarosław Kaczyński dotrzyma złożonej obietnicy i nie ugnie się przed żadnymi naciskami.\nhttp://www.pch24.pl/religia-holocaustu- ... 308,i.html\nNapisane: 20 lut 2017, 12:03\nNapisane: 11 lip 2017, 17:13\nhttps://marucha.wordpress.com/2016/09/0 ... -stulecia/\nElie Wiesel – oszust stulecia?\nPosted by Marucha w dniu 2016-09-07 (środa)\n2 lipca 2016 roku świat obiegła wiadomość o śmierci Elie Wiesela, żydowskiego szowinisty, twórcy terminu Holocaust, jednocześnie laureata Pokojowej Nagrody Nobla, którą otrzymał w 1986 roku, znanego również z wprowadzanych w swoich książkach kłamliwych wersji wydarzeń II Wojny Światowej.\n[Zarówno gajowy i jak i inni źli ludzie od dawna podawali w wątpliwość brednie, jakie wypisywał żydowski psychopata i histeryk, Elie Wiesel. Jedną ze słynniejszych jest opis Babiego Jaru w Kijowie, gdzie Niemcy dokonali masowej egzekucji Żydów: „Później dowiedziałem się od jednego ze świadków, że miesiąc za miesiącem ziemia nie przestawała drżeć i od czasu do czasu wytryskiwały z niej gejzery krwi„.\n„Urodził się 1928 roku w Rumunii w ortodoksyjnej rodzinie chasydów. W czasie II wojny światowej – pisze dale „Onet” – był więźniem obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau i Buchenwald. W Auschwitz zginęły jego matka i najmłodsza z trzech jego sióstr. Po wojnie wyjechał do Francji, gdzie studiował na Sorbonie i rozpoczął pracę dziennikarską, jako współpracownik czasopism francuskich i izraelskich. Był również przewodniczącym amerykańskiej Komisji ds. Holokaustu przy prezydencie USA i inicjatorem budowy Muzeum Holokaustu w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej znanym dziełem Wiesela jest powieść „Noc”. To napisana prostym językiem relacja z tego, co działo się w Auschwitz-Birkenau”.\nWszystkie relacje i wspomnienia pośmiertne podkreślają, że Elie Wiesel był więźniem obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Buchenwaldzie. Czy rzeczywiście Elie Wiesel był więźniem obozów koncentracyjnych?\nWątpliwości, co do prawdziwości relacji Elie Wiesela zgłaszają sami Żydzi, którzy przebywali w tym samym czasie w Auschwitz, i którzy trafili tam w 1944 roku z terenu Węgier. Jednym z nich jest Miklos (Nikolaus) Gruner. Miklos Grüner, były więzień Auschwitz i Buchenwaldu, twierdzi, że książka Elie Wiesela „Noc” jest „w 87 procentach słowo-w-słowo plagiatem” książki pt. „Milczenie świata”, wydanej w jidysz w Paryżu w 1956 r., której autorem był jego przyjaciel z obozu w Auschwitz, Lazar Wiesel. Ale to nie wszystko. Miklos Gruner twierdzi również, że Wiesel nie tylko skradł książkę, ale i tożsamość jego przyjaciela. Aby dobrze to zrozumieć poświęcić musimy kilka zdań pobytowi w obozie samego Miklosa Grunera.\nKiedy Miklos Grüner miał 15 lat został w maju 1944 r. deportowany z Węgier do Auschwitz-Birkenau wraz z matką i ojcem oraz dwoma braćmi. Matka i młodszy brat po przybyciu do obozu zostali natychmiast zagazowani, a jemu, starszemu bratu i ojcu wytatuowano numery i skierowano do katorżniczej pracy w fabryce paliw syntetycznych IG Farben. Ojciec zmarł sześć miesięcy później, a starszego brata wysłano do Mauthausen. Miklos został sam. Spotkał tam dwóch starszych żydowskich więźniów, również z Węgier, którzy przyjaźnili się z jego zmarłym ojcem. Byli to bracia Wiesel – Lazar i Abraham, którzy otoczyli 15-letniego Grunera swoją opieką. Miklos nigdy nie zapomniał wytatuowanego numeru Lazara – A-7713.\nW styczniu 1945 r., kiedy nadchodziła armia sowiecka, więźniów wypędzono z Auschwitz i po dojściu do dworca w Gliwicach załadowano do wagonów i przewieziono do Buchenwaldu. W czasie tej zimowej ewakuacji obozu zginęła ponad połowa więźniów, wśród nich Abraham, starszy brat Lazara Wiesela. W kwietniu (8.4.1945 r.) armia USA wyzwoliła Buchenwald, a Miklos Gruner i Lazar Wiesel byli wśród tych, którzy przeżyli obóz. Po wyzwoleniu drogi obu przyjaciół rozeszły się.\nW 1986 roku w Sztokholmie w hotelu „Savoy” odbyło się spotkanie z laureatem Nagrody Nobla, Elie Wieselem. Szwedzka gazeta „Syd-Svenska Dagbladet” skontaktowała się z Grünerem i zaprosiła go na spotkanie z dawnym przyjacielem o nazwisku Elie Wiesel, gdyż obaj byli ponoć na słynnym zdjęciu z Buchenwaldu. Miklos Gruner miał wątpliwości i powiedział gazecie, że nie zna nikogo o tym imieniu (Elie). Wtedy gazeta poinformowała go, że to ten sam, którego znał w obozie o imieniu Lazar, z wytatuowanym numerem A-7713.\nPonieważ Miklos dobrze pamiętał ten numer, był zatem przekonany, że spotka swojego starego przyjaciela Lazara. Przyjął zaproszenie na spotkanie w hotelu „Savoy”, które miało miejsce w dniu 14.12.1986 r. Lazar Wiesel, który urodził się w 1913 r., na spotkaniu w 1986 r. miałby 73 lata, natomiast Elie Wiesel urodzony w 1928 roku, miał wtedy 58 lat.\nMiklos wspomina: „Byłem bardzo szczęśliwy na myśl o spotkaniu z Lazarem, ale kiedy stanąłem naprzeciwko tzw. „Eli Wiesela”, byłem oszołomiony tym, że widzę człowieka, którego w ogóle nie rozpoznałem, i który nawet nie mówił ani po węgiersku, ani jidysz (Gruner i bracia Wieselowie byli przywiezieni z Węgier – przp.aut.), ale po angielsku z silnym francuskim akcentem. Dlatego nasze spotkanie skończyło się po około dziesięciu minutach. Jako pożegnalny prezent mężczyzna dał mi książkę zatytułowaną „Noc” i stwierdził, że jest jej autorem. Przyjąłem książkę, której wtedy nie znałem, ale wszystkim obecnym powiedziałem, że ten człowiek nie jest tym, za kogo się podawał!“\nMiklos stanowczo podkreśla, że podczas tego spotkania, Elie Wiesel odmówił pokazania wytatuowanego numeru, stwierdzając, że nie chce pokazywać swojego ciała. Miklos wspomina, że Elie Wiesel miał pokazać swój wytatuowany numer izraelskiemu dziennikarzowi, którego Miklos spotkał i dziennikarz powiedział mu, że nie miał czasu, by zidentyfikować numer, ale … był pewien, że to nie był tatuaż.\nMiklos mówi: „Po tym spotkaniu z Elie Wieselem spędziłem 20 lat na poszukiwaniach i dowiedziałem się, że mężczyzna nazywający się Elie Wiesel nigdy nie był w obozie koncentracyjnym, gdyż nie było go na żadnej oficjalnej liście zatrzymanych”.\nEfektem tych poszukiwań jest książka autorstwa Grunera pt. „The stolen identity. Auschwitz number: A-7713”. Co zawiera ta książka?\n1. Miklos Gruner ustalił i uzyskał z Muzeum Auschwitz-Birkenau potwierdzenie wpisu do ewidencji obozowej Lazara Wiesela ur.4.09.1913 r. nr. obozowy A-7713. Podobne poszukiwania czyniła p. Ewa Kor z USA i otrzymała z Państwowego Muzeum Oświęcim-Brzezinka potwierdzenie, że pod numerem A-7713 wpisany był Lazar Wiesel ur. 4.09.1913. (Pismo z dnia 15.05.1987 nr. IV-8520-104/1241/87-podpisane przez Dyrektora mgra Kazimierza Smolenia).\n2. Nie znaleziono w żadnym spisie więźniów nikogo o nazwisku Elie Wiesel urodzonego w 1928 roku. Nie było tego nazwiska również w spisie więźniów młodocianych.\nTrudno przyjąć, że skrupulatni Niemcy mogli Elie Wieselowi wpisać datę urodzenia o 15 lat wcześniej. Ponadto mamy słynne zdjęcie z Buchenwaldu. Otóż Miklas Gruner jest nas tym zdjęciu pierwszy z lewej na dolnej pryczy. Miał wówczas 16 lat, a Elie Wiesel twierdził, że jest także na tym zdjęciu i wskazał w środkowym rzędzie siódmą osobę. Szkopuł w tym, że osoba ta jest o wiele lat starsza niż mający wówczas 17 lat Elie Wiesel.\nCzyżby to była kolejna mistyfikacja żydowska dotycząca Holocaustu? Nie jest to nic nowego, bo znamy nazwiska mistyfikatorów takich jak: Misha Defonseca, Benjamin Wiłkomirski, Jan Tomasz Gross czy Herman Rosenblat, autor książki „Anioł przy płocie”.\nStale powiększa się grupa żydowskich i nie tylko żydowskich fałszerzy historii, którzy korzystając ze społecznej aury nadawanej tzw. ocalałym z Holokaustu, piszą książki, jeżdżą z pogadankami, występują w radio, telewizji i opowiadają najczęściej zmyślone historie o czasach wojny i swoim w niej udziale. Ich działalność jest nagłaśniana przez Przemysł Holokaustu, który nie interesując się prawdziwym przebiegiem II Wojny Światowej, ale dąży do całkowitej kontroli nad debatą historyczną i do czerpania różnego rodzaju korzyści, w tym roszczeń finansowych. Jako że temat mistyfikatorów Holocaustu jest powszechny postaram się przybliżyć go w szerszym zakresie czytelnikom.\nMyśl Polska, nr 37-38 (11-18.09.2016)\nNapisane: 19 lut 2018, 11:57\nFałsze i niedopowiedzenia holokaustu\nW całej dyskusji i żydowskiej hucpy dotyczącej holokaustu pomija się niektóre kwestie.\nNarracja holokaustu pomija niektóre wątki - takie jak choćby element ekonomiczny z tym związany.\nPierwszą kwestią,którą należy zaznaczyć, jest prośba obecnego na konferencji w Wannsee przedstawiciela GG, aby "proces eliminacji" zacząć od GG, gdyż żydowska ludność w GG nie nadaje się do wykorzystania do pracy na rzecz Niemiec, a jest problem z zapewnieniem jej wyżywienia.\nDruga sprawa, że Żydzi mają hierarchiczną strukturę społeczną i najbardziej cenią bogatych. Bogaci - byli przeznaczani do likwidacji w ostatniej kolejności; mogli sobie to kupić.\nTrzecia sprawa, że zupełnie pomija się sprawę zaopatrzenia w żywność przechowywanych Żydów. Znakomita część tych przechowywanych płaciła za to i to dużo. To dlatego, że przecież żywność nie była dostępna i trzeba było ją kupować na "czarnym rynku".\nNajwięcej donosów o ukrywaniu Żydów wynikało z obserwacji zwiększonych zakupów żywności. A to w ówczesnych warunkach było bardzo łatwym "zadaniem wywiadowczym".\nJeśli zatem ukrywanie Żydów miało miejsce, to trzeba było organizować całą sieć nabywania i dostarczania żywności, a do tego i tak wszyscy sąsiedzi mieli świadomość tego faktu.\nTakże pomijanym elementem są warunki i okoliczności ukrywania Żydów. Oni musieli przebywać w pomieszczeniach czasami gorszych niż te dla zwierząt. Do tego nie mogli wychodzić na zewnątrz.\nZdarzały się przypadki chorób psychicznych na tym tle i nawet oddawania się w ręce niemieckie - takie życie wydawało się gorsze od śmierci.\nKolejna kwestia. Ukrywającym Żydom kończyły się pieniądze. Co w takim razie mieli robić Polacy ich ukrywający? Przydziały żywności były głodowe dla nich samych.\nOwszem, część pomocy organizowała Żegota, ale to nie obejmowało wszystkich przypadków .\n(Państwo Polskie przekazywało na ten cel pieniądze - długi jakie z tego tytułu powstały musiało spłacać to państwo już po wojnie; Żydzi nie kwapili i nie kwapią się do uregulowania należności).\nI sprawa ostatnia.\nW gettach można było sobie kupić prawo do odsunięcia w czasie transportu do obozu śmierci. Opłaty przyjmowały Judenraty i różne grupy mające wpływ na decyzje w tej sprawie. Część majątków była gromadzona poprzez zwyczajny rabunek. Ci, którzy zgromadzili dostatecznie dużo - załatwiali sobie też przejście na "stronę aryjską" i mieli środki na opłacanie kosztów ukrywania się.\nI tu jest dylemat.\nPolacy ukrywający takich Żydów zdawali sobie sprawę z pochodzenia ich bogactwa. Spora ich część robiła to dla pieniędzy i traktowała ukrywających z pogardą. Nie było zbyt silnych więzi emocjonalnych o charakterze humanitarnym.\nMoże dlatego też i reakcja w drugą stronę była podobna (pomijając żydowski element raczej najgorszego sortu, który w tym uczestniczył). Zapewne to mogło być powodem, że Żydzi nie okazywali w takich przypadkach zbytniej wdzięczności, a jeszcze mieli zastrzeżenia o złe traktowanie. Należy jednak pamiętać, że za tak zarabiane pieniądze - groziła kara śmierci ze strony Niemców, a Żydzi to pomijają.\nNa tych Żydach, którzy przetrwali, ciąży odium pytania o ich postawę moralną względem pobratymców; w jaki sposób i jakim kosztem uzyskali środki i możliwość przetrwania?\nCzęsto było tak, że przekazywali do transportów nawet własne rodziny.\nJest więc pytaniem do tego Żyda z NYT, który indagował PMM o kwestie interpretacji nowelizacji ustawy o IPN, w jaki sposób udało się przetrwać jego przodkowi, skoro znaczna część rodziny zginęła w Polsce?\nByłoby istotnym wyjaśnienie tego w świetle zadanego pytania. Bo może to jego przodek powinien stanąć przed sądem. I nie w Polsce, a w Izraelu.\nOpublikowano: 19.02.2018 11:13.\nhttps://www.salon24.pl/u/brakszysz/8457 ... holokaustu\nNapisane: 29 kwi 2018, 17:38\nKomentarz • tygodnik „Goniec” (Toronto) • 29 kwietnia 2018\nNo i stało się; 24 kwietnia Izba Reprezentantów Kongresu Stanów Zjednoczonych przyjęła ustawę nr 447 JUST, która zobowiązuje sekretarz stanu USA do monitorowania tempa i zakresu realizacji żydowskich roszczeń majątkowych przez państwa-sygnatariuszy deklaracji terezińskiej z czerwca 2009 roku. Polska też deklarację tę podpisała niechybną ręką Władysława Bartoszewskiego, który został tam delegowany przez Księcia-Małżonka, czyli Radosława Sikorskiego, podówczas wystruganego akurat na ministra spraw zagranicznych w rządzie premiera Tuska. Okazało się, że lobbing działaczy Polonii Amerykańskiej, którzy zresztą nie otrzymali wsparcia ze strony głównych władz Kongresu Polonii Amerykańskiej, nie mówiąc już o konstytucyjnych władzach Polski, które zachowywały się tak, jakby ta sprawa w ogóle ich nie obchodziła, okazał się nieporównanie słabszy od naporu zorganizowanego przez żydowskie organizacje przemysłu holokaustu. W rezultacie 30-letni plan wyszlamowania Polski właśnie zbliża się do finału – ale na naszych Umiłowanych Przywódcach nadal nie robi to żadnego wrażenia. Pobożny wicepremier Jarosław Gowin poinformował publicznie, że uchwalona właśnie przez Kongres USA ustawa „nie ma znaczenia prawnego”. Niby drobiazg – ale czyż nie miło dowiedzieć się, że nie tylko polski Sejm uchwala ustawy pozbawione znaczenia prawnego, jak np. nowelizacja ustawy o IPN, ale Kongres Stanów Zjednoczonych też? Oczywiście pobożny wicepremier Gowin zarówno w tej sprawie, podobnie jak we wszystkich innych, może się mylić, ale co to szkodzi, skoro jest człowiekiem Renesansu, z którego – jak pisała Kazimiera Iłłakowiczówna - „można wszystko zrobić i w każdą formę ulepić”? Ciekawe, że „Gazeta Wyborcza” tym razem nie popisała się żadnym wybuchem uczuć narodowych redakcyjnego Judenratu – jak to było przy okazji włączenia przez Kneset jakichś resztek obszaru Jerozolimy do terytorium państwowego Izraela. „Gazeta Wyborcza” opatrzyła relację z tego wydarzenia triumfalnym tytułem: „Jerozolima nasza!”- co przekonało mnie ostatecznie, że jest to żydowska gazeta dla Polaków. Ale na triumfy przyjdzie jeszcze czas, kiedy żydowskie organizacje przemysłu holokaustu będą przejmowały nieruchomości w Polsce. Ciekawe, czy pan prof. Jan Grabowski, co to i w Kanadzie i w Polsce uwija się wedle oskarżania Polski i Polaków o współudział w holokauście, dostanie jakąś ładną posiadłość z dworkiem i fornalami, czy też będzie musiał kontentować się tytułem „historyka światowej sławy” - do spółki z Janem Tomaszem Grossem? Jeśli Nasz najważniejszy Sojusznik każe przekazać Żydom mienie o wartości szacowanej na ponad 300 mld dolarów – a taka kwota pojawiła się w liście, jaki Światowa Organizacja Restytucji Mienia Żydowskiego w Nowym Jorku napisała do Ministerstwa Sprawiedliwości w Warszawie – to każdy Żyd będzie mógł liczyć na posiadłość z dworkiem i fornalami – jak przystało na szlachtę jerozolimską.\nToteż, skoro siekiera została już do pnia przyłożona, pan prezydent Andrzej Duda nie ma większych zmartwień, jak wysondowanie opinii publicznej, czego by życzyła sobie mieć w nowej konstytucji. W tym celu na Stadionie Narodowym odbył się „Kongres Wspólnie o Konstytucji”. Udział w Kongresie wzięli: „Szanowny Pan Marszałek, Szanowni Państwo Ministrowie, Szanowna Pani Prezes, Szanowny Pan Przewodniczący, Szanowni Państwo Prezesi, Szanowni Państwo Profesorowie, Posłowie, Senatorowie, Droga Młodzież oraz Wszyscy Dostojni Przybyli Goście”. Ponieważ z żadnej relacji nie można się dowiedzieć, jacy to suwerenowie wzięli w tym Kongresie udział, odtwarzam prawdopodobne audytorium z powitania, jakie do uczestników skierował pan prezydent. Można powiedzieć, że na Stadionie Narodowym zebrała się elita suwerenów, co pokazuje, że po hekatombie elit w następstwie katastrofy smoleńskiej nasz mniej wartościowy naród tubylczy dorobił się nowej elity, której pan prezydent przedstawił pomysł na „konstytucję XXI wieku”. Jak zauważył prezydencki minister pan Mucha, referendum powinno przynieść rozstrzygnięcie w szalenie doniosłej kwestii, czy konstytucja ma pierwszeństwo przed prawem Unii Europejskiej, czy nie. Kwestia rzeczywiście jest doniosła, z tym jednak, że została rozstrzygnięta jeszcze w roku 1964, kiedy jeszcze pana ministra Muchy nie było na świecie, przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu, którego orzeczenia mają dla państw członkowskich UE charakter źródeł prawa. W sprawie Flaminio Costa przeciwko ENEL (C-6/64) Trybunał orzekł, że prawo unijne ma pierwszeństwo przed prawem państwa członkowskiego bez względu na rangę ustawy. W tej sytuacji równie dobrze w referendum mogłoby paść pytanie, czy obywatele chcieliby, żeby w nocy było jasno, a w dzień ciemno, czy woleliby, żeby wszystko zostało po staremu. Ale co to komu szkodzi, skoro nie wiadomo, czy to całe referendum w ogóle się odbędzie? Warto bowiem przypomnieć, że zgłoszenie pomysłu z referendum konstytucyjnym było pierwszą samowolką pana prezydenta Dudy, po której przyszły kolejne, jeszcze gorsze. Toteż nic dziwnego, że zarówno Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński, jak i pozostali pretorianie z PiS, pomysł ten przyjęli kwaśno, a teraz pan minister Sasin expressis verbis podał w wątpliwość celowość urządzania go. Referendum wprawdzie zarządza prezydent, ale – za zgodą Senatu, w którym na 100 senatorów, 65 pochodzi z PiS. Prezes Kaczyński jest pamiętliwy, więc nie ma specjalnych szans, by jakiś senator wyłamał się z dyscypliny, nawet gdyby formalnie nie była zarządzona, bo w przeciwnym razie musiałby kandydować jako niezależny, a potem siorbać cienką herbatkę, słuchając w dodatku szyderstw małżonki, pokazującej mu nieubłaganym palcem sytych, szczęśliwych i zadowolonych sterników nawy państwowej.\nPodczas gdy na Stadionie „sztab wesoły łyka” w Sejmie, który wskutek tego wygląda jak jakiś polowy lazaret, koczują rodzice wraz ze swoimi niepełnosprawnymi dziećmi. Walczą oni o „kroczące” zasiłki, które w roku 1019 osiągnęłyby poziom 500 złotych, no i o zrównanie rent socjalnych z najniższymi rentami ZUS. Rząd chyba pluje sobie w brodę, że tak się chwalił finansowymi sukcesami, bo jeśli nawet jakoś ukontentowałby tych rodziców, to nie trzeba będzie długo czekać na wtargnięcie do Sejmu kolejnej grupy pokrzywdzonych, a po niej następnej – i tak dalej. Pokrzywdzonych bowiem u nas nie brakuje. Toteż pani minister Rafalska kombinuje na boku jakieś kompromisy, ale rodzice z Sejmu nie dają za wygraną tym bardziej, że wspiera ich nieprzejednana opozycja\ni demonstranci na zewnątrz, którzy tylko patrzeć, jak założą pod Sejmem miasteczko. „Nie znałeś litości panie i my nie znajmy litości” - pisał Adam Mickiewicz – toteż opozycyjni dziennikarze z mściwą satysfakcją przypominają wypowiedzi prezesa Kaczyńskiego, który ówczesnemu rządowi zarzucał brak empatii. Sytuacja wydaje się patowa, bo nawet podczas długiego weekendu, kiedy to większość obywateli będzie sobie popijać i zakąszać, nikt nie odważy się podnieść ręki na dzieci niepełnosprawne, żeby je pod osłoną nocy z Sejmu wynieść. I tylko Janusz Korwin-Mikke zauważył, że skoro ci rodzice dotychczas żyli bez tych zasiłków, to znaczy, że jest to możliwe. Z punktu widzenia logiki niczego tej opinii zarzucić nie można, ale polityka, zwłaszcza demokratyczna, z logiką nie ma nic wspólnego, toteż nic dziwnego, że świat wygląda tak, jak wygląda.


Znaliście Benedykta XVI od tej strony? [WIDEO] / Ludzie i inspiracje\nZnaliście Benedykta XVI od tej strony? [WIDEO]\n16.04.2016 16:14, aktualizacja 16.04.2016 19:15\nOkazuje się, że papież senior to nie tylko wybitny teolog. Zobacz niesamowity film, który ukazuje Josepha Ratzingera od mniej znanej strony...\nBenedykt XVI obchodzi dziś 89. urodziny. Pamiętajmy o nim w naszych modlitwach.\nZOBACZ WIĘCEJ "Benedykt XVI przewidział pewne reformy Franciszka" "Wybór celibatu nie był dla Ratzingera łatwy" "Benedykt XVI jest jak świeca, która powoli gaśnie" W sobotę Benedykt XVI kończy 89 lat Ten gadżet powinna mieć każda rodzina [WIDEO] Ksiądz rapuje z chłopakiem z poprawczaka Benedykt XVI: umrzeć w Wielkanoc to dar Boży\nTagi: pasja, muzyka, benedykt xvi, joseph ratzinger