Jak szukać tekstów naukowych w PDF (i dlaczego przez Sci-hub) - Wykop.pl\nJak rozróżnić naukowca od PSEUDONAUKOWCA? dodał: SpokojnyLudzik z youtube.com\nwstępnie wybrane ciekawe arty z IT dodał: absolutnie z paperswelove.org\ntylko arxiv, biorxiv i inne\n@sztilq: a kurvix? To taka galaktyka #pdk\n@sztilq: Preprinty arXiv nie są recenzowane, w praktyce akceptuje się wszystko co z grubsza wygląda jak artykuł naukowy, niezależnie od jakości. Dostępność kodu źródłowego i danych nie gwarantuje powtarzalności wyników i nie musi to wynikać z złej woli autorów. znane są przypadki gdy nawet najpopularniejsze prace z ML miały bugi w kodzie, przez co algorytm zaimplementowany znacząco różnił się od tego opisanego w pracy.\nW praktyce arXiv służy faktycznie do rozpowszechniania wyników zanim artykuł się ukaże, ale trzeba to robić ostrożnie. Najbezpieczniej jest korzystać z tzw. post-acceptance czy author-version artykułów, które wrzuca się na serwer preprintów w trakcie wysyłania camera-ready na konferencję.\n@sztilq: A sam model konferencja vs journal nie ma przekładu na jakość wyników, jedynie artykuły konferencyjne łatwiej rozpowszechniać - journale mają tendencje do mocnego ograniczania licencji, podczas gdy np. ACM udostępnia proceedings i pozwala im jedynie udzielić licencji na publikację, zachowując prawa autorskie w całości dla siebie.\n@sztilq: Google scholar też nie jest złe.\nPrawda jest taka, że często po porządne opracowania naukowe trzeba jechać do bibliotek i tyle. Nie ma drogi na skróty. Często opracowania naukowe to nakład 200 sztuk - rozesłany do bibliotek i nara.\nNie mniej jednak w internetach da radę znaleźć naukowe pracę, wystarczy wiedzieć gdzie szukać\n@haosek: Zależy od dziedziny. W Polsce w ten sposób wydaje się masę monografii, książek habilitacyjnych i podobnych prac, ale bardzo często ich jakość jest bardzo kiepska. Dla przykładu IPN od kilku lat zalewa polskich historyków bardzo szczegółowymi pracami, pisanymi z klucza ("Działalność X na terenie Y w okresie 19XX-19XX"), których przydatność naukowa jest wątpliwa.\nW informatyce takich prac pisze się mało, ale powstają np. syntezy publikacji podsumowujących dany projekt - wtedy leci to na Springera i jest dostępne online. Chyba, że jest to monografia habilitacyjna polskiego doktora nauk informatycznych - wtedy często nakład jest celowo mały żeby jak najmniej osób to widziało ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@wolodia: Po części masz racje, po części się nie zgodzę.\nAkurat jako histo(e)ryk wiem, że te nazwy dla Ciebie "pisane z klucza" to prawilna forma, bo nazwa ma wprost mówić co tam jest, a w treści ma być jak najwięcej informacji, a nie piękny język i super opisy. Co widać chociażby po pracach pseudo-historycznych, czy "fabularyzowanych" ale niby "historycznych". Przykład ostatnio czytałem książke "Mała Norymberga", ponad 300 stron... Napisana przez jakaś tam dziennikarkę, która ponoć siedziała na prawdę w archiwach i miała konsultacje od jednego z historyków (którego znam i szanuje).\nNo, ale to co ona napisała to fajny język, fajnie się czyta itp., ładne opisy, ale zawodowy historyk to co ona na 336 (chyba) stronach to zmieścił by na 30. Wyrzucając całkowicie zbędne opisy i nie-merytoryczną część. Dodatkowo nazwę "Mała Norymberga" zmieniłby na taką, która jest dla Ciebie pisana z klucza.\nChociaż jeszcze istnieje forma książki: popularnonaukowa. Gdzie rezygnuje się z części aparatu naukowego, a język ma być bardziej przestępny.\nZ drugiej strony wiem, że są u nas doktoraty, które nie powinny być spłodzone i pytam się, gdzie byli recenzenci, gdzie był promotor? Jedną z takich prac jest doktorat dr Magdaleny Ogórek, który dodatkowo został wydany w postaci książki xD. A niestety nie powinien być on podstawą do nadania tytułu doktora.\n@wolodia: to w ogóle w czasach studenckich zauważyłem jedna prawidłowość- im dorobek naukowy danego wykładowcy jest bardziej mizerny (pod względem jakościowym a nie ilościowym - pije tu głównie badań prowadzących do odkrycia już odkrytych rzeczy) tym bardziej go ukrywają. A w sieci można znaleźć za darmo dużo ciekawsze publikacje innych zajmujących się dana dziedzina.\n@haosek: Opieram się tutaj na opiniach jakie zasłyszałem, także o raczej konserwatywnie patrzących historykach (więc nie należących do żadnego frontu anty-IPN), którzy bardzo narzekają że powstaje dużo szczegółowych prac o stosunkowo małym znaczeniu, ale brakuje szerszej perspektywy i syntezy. Nie znaczy to, że te prace są beznadziejne i kiepskie, ale często ich wpływ ma charakter bardziej lokalny.\nPodobny proces obserwowałem patrząc na kariery niektórych księży - istnieje oczekiwanie doktoratu, jeśli chce się być branym pod uwagę na nominację biskupią. Tylko że doktorat z teologii pastoralnej czy moralnej to jednak może wymagać trochę pracy i zdolności, ale z historii Kościoła? Przecież magister teologii pastoralnej nie potrzebuje warsztatu historyka aby napisać doktorat o działalności biskupa X na terenie diecezji Y w okresie Z. Czy ta praca wniesie coś nowego do nauki? Teoretycznie tak, bo dokonał syntezy jakiegoś życiorysu na podstawie zapomnianych archiwów, a w takich historiach zawsze znajdziesz elementy istotne społecznie czy państwowo.\nKiepskie doktoraty i plagiaty to niestety zmora i łapię się za głowę jak widzę co w Polsce powstaje. Śledzisz publikacje prof. Wrońskiego w Forum Akademickim ("Z archiwum nieuczciwości naukowej")? Jeśli nie, to polecam.\nNiestety, ale także ten model publikacji to wspiera - zdarza się, że ktoś znajduje starą książkę z małym nakładem i przepisuje. Mało znany temat, niska szansa że ktoś to przeczytał i zna.\nWywiad z prof. Wrońskim: https://next.gazeta.pl/next/7,151003,27017738,doktoraty-copy-paste-polska-nauka-uzaleznila-sie-od-plagiatow.html\nKsiądz, któremu odebrano doktorat i habilitację z historii na podstawie plagiatu (a potem zrobił doktorat + habilitację z muzyki w dwa lata!): https://prenumeruj.forumakademickie.pl/fa/2018/06/bez-etycznych-skrupulow/\nInny ciekawy przykład: doktorat lekarza z historii patomorfologii, który ma ~60 stron, błędy i jest na poziomie pracy semestralnej przeciętnego studenta. https://www.facebook.com/historycznebzdury/posts/3789479077825873\nJeszcze jeden przykład historyczny, lekarze z Poznania przetłumaczyli artykuł z angielskiego na polski i tak opublikowali: https://kompromitacje.blogspot.com/2013/05/jak-plagiatuje-sie-w-poznaniu-albo.html (sam blog Kompromitacje też polecam)\n@jacob1: Tak, całkowicie się zgadzam. Na uczelniach europejskich nauczyłem się, że twój dorobek trzeba rozpowszechniać - dobra strona internetowa, koniecznie wrzucasz w PDF swoje artykuły aby każdy miał dostępne + na Google Scholar + na Research Gate, wrzucasz na Twittera newsy o publikacjach, dbasz o to aby nagrania i slajdy z prezentacji były dostępne, starasz się wypuszczać i promować swój kod i implementacje z dobrą dokumentacją, a ostatnio publikujemy artefakty aby pomóc powtórzyć nasze wyniki. arXiv to zawsze pierwszy krok gdy tylko nie obowiązują Cię restrykcje double-blind submission (wiele konferencji zabrania promowania artykułu w trakcie recenzji).\nWalczysz o cytowania, dlatego też walczysz o publikację na najlepszych konferencjach i dopiero po drugiej, trzeciej porażce, schodzisz z ambicjami niżej. Bardzo ważne jest także to, aby konferencja odpowiadał tematycznie docelowej grupie odbiorców twoich wyników.\nA jak patrzę na swoją alma mater, to naukowców z stronami internetowymi można policzyć na palcach jednej ręki i większość stron jest nieaktualna od lat. Wiele stron laboratoriów w ogóle nie działa albo jest nie aktualizowanych od kilku lat. Ale co oni mają promować? Większość dorobku jest kiepskie, źle wykonane, napisane na odwal, a w dodatku publikowane na lokalnych konferencjach które nie mają żadnego znaczenia. Nawet gdyby tam było coś wartościowego, to nikt na Zachodzie o tym artykule nawet nie usłyszy, chyba że jakiś szaleniec będzie w Google Scholar przeglądać trzecią i kolejne strony wyników, gdzie są tylko wątpliwej jakości konferencje hinduskiej, azjatyckie i niestety nasze.\nCo do podanego forum i plagiatu to u mnie na pierwszym roku pokazywano nam przykład: https://prenumeruj.forumakademickie.pl/fa/2013/01/piratka-wsrod-filozofow/ i uczulano, że nie można tak robić.\nZresztą miałem jedne zajęcia z "dr", który przez cały rok prowadził nam zajęcia typu "CZEGO NIE ROBIĆ" i wybierał takie jaskrawe przykłady głupoty czy chamstwa. W sumie pouczające to było.\nOpieram się tutaj na opiniach jakie zasłyszałem, także o raczej konserwatywnie patrzących historykach (więc nie należących do żadnego frontu anty-IPN), którzy bardzo narzekają że powstaje dużo szczegółowych prac o stosunkowo małym znaczeniu, ale brakuje szerszej perspektywy i syntezy. Nie znaczy to, że te prace są beznadziejne i kiepskie, ale często ich wpływ ma charakter bardziej lokalny.\nHistorycy którzy mnie kształcili lub których znam, raczej wychodzą z innego założenia. Mnie bardziej uczono, że zawsze to co wybieramy do pisania to wybór "czegoś" co jest dla nas ważne/uznajemy za ważne. Nie ma tak na prawdę tematyki, która jest odpowiednia i idealna. I wbijano nam, że nikt nie powinien nam mówić, co mamy, co możemy pisać. Bo na jakiej podstawie? Powinni być historycy, którzy opisują po staremu politykę i wojny, ale powinni być i tacy, którzy będą przyglądać się jednej wiosce i prostemu życiu w niej. I to i to jest potrzebne i ważne.\nMoja Alma Mater to Uniwersytet Wrocławski (wydz. nauk historycznych i pedagogicznych) i na prawdę muszę powiedzieć, że na tym wydziale spotkałem porządnych ludzi. Wykształconych i mających coś w głowie. Niektórzy z nich mieli swój świat i odpływali czasami, ale nie można im zarzucić braku wiedzy odnośnie tematów, którymi się specjalizowali. W sumie nawet jestem wdzięczny, że praktycznie nie uczył mnie żaden "mgr" :) (jeden przez semestr - podstaw łaciny). Co czasami na słabszych uczelniach jest normą.\nNa uczelniach europejskich nauczyłem się, że twój dorobek trzeba rozpowszechniać - dobra strona internetowa, koniecznie wrzucasz w PDF...\nDoczepie się do tej kwestii. Nie wiem dokładnie, jak teraz to wygląda, ale z tego co "u mnie" naukowcy - historycy mówili to pisanie i publikowanie to ważna część ich działalności. Wiadomo nie każdy ma ciśnienie na wrzucanie tego do neta, ale niektórzy publikują na bieżąco - nawet i w internecie.\nZ drugiej strony, niektórzy z nich zajmują się po 10 lat wygrzebaniem czegoś na napisanie książki (i to nie jest zarzut, po prostu czasami tyle to trwa) i jedyne co mogą robić w międzyczasie to publikowanie jakiś małych tekstów (odnośnie tego co piszą). Wiem, że są i tacy, którzy głośno mówią, że wszystkie pracę dyplomowe od licencjatów powinny być dostępne i publikowane online. Bo w sumie, po co coś pisać, skoro nikt nie może do tego zaglądnąć (jak nie wyrazisz zgody).\nChociaż mnie za np. licencjat chwalono, to jednak wolałbym żeby nikt go nie czytał i nie oglądał. Pierwsza tego typu praca i masę błędów, których dzisiaj bym nie zrobił.\n@wolodia: zgadzam się z tym, co napisałeś w całej rozciągłości. Przy czym da się łatwo wyjaśnić przynajmniej niektóre z przyczyn wymienionych przez Ciebie zjawisk. Np. nie posiadanie przez polskich naukowców własnych stron internetowych, na których byłyby pdfy artykułów, wiadomości o prowadzonych badaniach itd. jest związane m.in. ze średnią wieku - zazwyczaj ponad 50 lat. Tacy ludzie "może i byli w internecie, ale im się nie podobało". A z drugiej strony - zauważyłam, że posiadanie takiej strony jest "źle widziane", no bo wygląda jak (o bosze, o bosze, o bosze) "autopromocja".\nOlewanie popularyzacji wiedzy i badań naukowych wynikać może m.in. z "wyższościowej" postawy - nauka jest dla naukowców, dla tych, którzy potrafią ją zrozumieć. A nie dla "plebsu", któremu trzeba by przedstawić skomplikowane zagadnienia w przejrzysty sposób (a to niewielu umie).\nKiepskość dorobku jest faktem. Polscy naukowcy nie zajmują się ważnymi rzeczami. I nie mają fajnych, oryginalnych i ciekawych pomysłów. Nie wszyscy, ale zdecydowana większość. Gotowa jestem myśleć, że oni nawet nie wiedzą jak naprawdę wygląda prowadzenie badań naukowych, począwszy od problemu wyboru tematu badań.\nNie wiedziałem, że z kimś na wykopie da się jeszcze normalnie podyskutować i powymieniać opiniami. ( ಠ_ಠ)\n@haosek dziękuję bardzo za mega ciekawe źródła. Szukam czegoś z kartografią. Udało mi się znaleźć pewne opracowania, ale nie w jezyku polskim. O ile z mapami nie mam problemu, to już opracowań nie ogarniam (np. z Holandii). Szukam czegoś po angielsku lub polsku.\nZa długi komentarz napisałem ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@haosek: Fantastyczna historia! Nie znałem, a potem dokopałem się do kontynuacji i to naprawdę była przygoda - fałszowane listy, kłamstwa, plagiat w magisterce. Dziękuję za umilenie wieczora :-)\nJa studiowałem na wydziale informatycznym Politechniki Śląskiej, ponoć najlepszym w moim regionie - miał najdłuższe tradycje, dzięki czemu faktycznie większość kadry stanowili informatycy, a nie fizycy i matematycy po przekwalifikowaniu. Regułą było to, że wykład prowadził profesor, zajęcia reszta kadry i jedną grupę miał zazwyczaj profesor. Doktoranci prowadzili zajęcia tylko tam gdzie byli (dopiero po latach zdałem sobie sprawę z patologii systemu, gdzie na zakładzie jest 1 profesor, 1 osoba z habilitacją i kilku wiecznych doktorów i magistrów, ale nie ma narybku), a jeśli byli to zmuszano ich do prowadzenia zajęć pod groźbą utraty stypendium - niezależnie od tego czy potrafili prowadzić te zajęcia. Znam historie, gdzie ktoś 29 września dowiedział się, że od 1 października prowadzi przedmiot X i to już jego problem, że on nt. X nic nie wie i ma się doedukować. Czasami dochodziło do zabawnych sytuacji, gdzie profesor prowadził przestarzały wykład z technologii Y na trzecim roku, doktoranci prowadzili równie przestarzałe laboratoria z podstaw Y, a studenci byli po stażach i 3/4 z nich gdzieś już pracowało na 40-60%, więc znali technologię Y lepiej niż prowadzący i w dodatku byli na bieżąco.\nO ile część kadry była miła i profesjonalna, to w części pozostał duch politechniki lat 80-tych - student bez warunku to nie student, a u części osób wytworzyła się następująca mentalność: ich gnębiono i znęcano się nad nimi psychicznie, a przecież wyrośli na wspaniałe i genialne osoby, to dlaczego odrobna mobbingu miałaby zaszkodzić studentom? Ot, takie połączenie januszostwa, boomerstwa i ego wielkości małej planety, co wspaniale kontrastowało u 50-latków z zerowymi osiągnięciami naukowymi. Im większy dysonans między ego i faktyczną pozycją zawodową, tym większe chamstwo. Jedynym plusem tej sytuacji było to, że nie spotkałem się przez 7 semestrów studiów inżynierskich z żadnym jawnym i otwartym przykładem seksizmu i dyskryminacji dziewczyn, których u nas zresztą było niewiele. Ale to być może specyfika informatyki, gdyż np. na chemii moja żona była z innymi studentkami zaganiania przez profesora do mycia próbowek pod koniec zajęć, podczas gdy studenci płci męskiej mieli dodatkowe, "ekstra" doświadczenia z profesorem.\n@haosek: Natomiast na uczelniach europejskich (Niemcy, Szwajcaria) zetknąłem się z systemem, gdzie wykład prowadzi profesor, a wszystkie ćwiczenia, laboratoria i projekty prowadzą doktoranci i asystenci. Profesorowie zazwyczaj nie mają czasu na bezpośredni kontakt z studentem - ma to swoje minusy, ale wynika z tego że faktycznie prowadzą znacznie bardziej aktywne naukowo życie niż ich polscy koledzy. Jako doktorant mam swobodny wybór zajęć które prowadzę, co pozwala mi na pracę w bardzo wygodnym systemie: jeden semestr prowadzę zajęcia z tego co znam, dzięki czemu używam tych samych materiałów i mam więcej czasu na badania, a jeden semestr wybieram nowy przedmiot aby skorzystać z bycia na czołowym uniwersytecie, uczyć i nadrabiać braki po polskim systemie edukacji.\nDwa lata temu byłem na wykładzie prof. Andersona z University of Washington (stanu, nie miasta), gdzie przedstawiał swoje prace nad otwartym i publicznym programie studiów dla informatyki. Główny jest następujący: czołowe uniwersytety nie mają szansy kształcić tylko informatyków, aby zaspokoić zapotrzebowania gospodarki i przemysłu, więc część obowiązku muszą przejąć uniwersytety stanowe, community college i podobne, co ma sens: nie każdy musi być geniuszem po Stanfordzie. A jego pomysł opierał się na prostej obserwacji: liczba studentów pierwszego stopnia rośnie w tak szybkim tempie, że jedynym zasobem rosnącym w tym samym tempie są tylko oni sami, więc studentów starszych lat trzeba angażować w prowadzenie zajęć gdyż zwyczajnie jest to nie możliwe do realizacji inną drogą. Podobnie funkcjonuje moja obecna uczelnia - do prowadzenia zajęć zatrudnia się głównie studentów na II stopniu, ale oczywiście podlegają ścisłej kontroli w trakcie semestru.\n@haosek: W informatyce to funkcjonuje po prostu trochę inaczej, a niestety obserwuję "samodzielnych pracowników naukowych" w wieku 40-50 lat, którzy po prostu nie robią już nic. Doświadczony naukowiec powinien być w stanie w ciągu roku opublikować min. 2-3 prace prowadzone przez siebie lub swojego studenta, a dodatkowo mieć publikacje wynikające z kolaboracji (przynajmniej jako preprint, gdy praca jest w trakcie recenzji - w systemie konferencji w informatyce nie ma praktycznie "major revision", tylko pracę się odrzuca i wysyła na kolejną konferencję po poprawkach, przez co można czekać rok na akceptację). A tutaj widuję osoby, które mają jeden artykuł w ciągu trzech lat, więc czym mieliby się chwalić?\nNie wiem czy to prokrastynacja, wypalenie, zajęcie się dziećmi i rodziną, brak osób chętnych do współpracy, brak studentów.\n@haosek: Ja się chwalę, ale wiem że raczej nikt nie zajrzy - myślę, że w mojej dziedzinie ma to znaczenie, że już na tym etapie próbowałem pracować nad czymś konkretnym i pisałem pracę inżynierską po angielsku.\nAle gdy dziś widzę jaki był mój poziom analizy statystycznej i jakości prezentowania wyników, to chciałbym się zapaść pod ziemię z wstydu :-)\n@haosek: Dziękuję i odpowiadam podobnym komplementem :)\nA z drugiej strony - zauważyłam, że posiadanie takiej strony jest "źle widziane", no bo wygląda jak (o bosze, o bosze, o bosze) "autopromocja".\n@KatpissNeverclean: Znam przypadek polskiego informatyka, który po prawie 15 latach ledwo dorobił się habilitacji, a w wniosku habilitacyjnym kilkudniowe wyjazd do kraju X, gdzie zapewne miał wykład gościnny i kilka spotkań, a resztę czasu leżał na plaży, sprzedał jako "zagraniczny staż naukowy" ( ͡° ͜ʖ ͡°) Nawet w zakresie dat ujął weekendy - nikt chyba tego nie przeliczył. Cała habilitacja była oparta na czterech artykułach.\nTa sama osoba ma bardzo rozbudowany - w stosunku do osiągnięć zawodowych - artykuł na Wikipedii, gdzie są wyliczone wszystkie granty, publikacje (drugo- i trzeciorzędowe journale) i nominacje do rad naukowych journali. Nie muszę mówić kto jest autorem tego wpisu na Wiki :-)\nW informatyce w Polsce raczej spotkałem się z tym. Leży wszystko, od samego doktoratu - często widziałem promotorów nijak nie zainteresowanych swoimi doktorantami, osoby ciągnące doktorat szósty i siódmy rok bez żadnego progresu, brak możliwości współpracy gdyż nikomu się nie chce nic robić. Nic dziwnego, że w takich warunkach nie ma możliwości samemu się rozwinąć.\n@wolodia: Odnośnie tego plagiatu, najlepszy jest tekst:\nMyślę, że w tym czasie przesiąkłam metodą stosowaną w Średniowieczu na tyle, że stosowałam przepisywanie fragmentów tekstów innych autorów, co w tamtej epoce było powszechnie stosowane w nauce...\nO ile dobrze pamiętam, nie musiała ona zwracać grantów itp. Jeden z naszych wykładowców nam kiedyś się wygadał, że generalnie był studentem w tym samym czasie co ona i jego koledzy z świetnymi pomysłami - nie dostali grantów i nie mogli się doktoryzować (bo nie mieli funduszy). Więc nie dość, że szedł ostry plagiat to jeszcze być może zabrała komuś uzdolnionemu granty (szansę na karierę naukową?).\nGeneralnie po tym co napisałeś - naszła mnie taka refleksja. Studiując historię nie trzeba tak na prawdę korzystać z drogich pomocy naukowych, z drogiego sprzętu itp. To z czego głównie korzysta historyk - jest już wytworzone i czeka na to, aby to wziąć, przeanalizować i zacząć pisać. Więc najważniejsze w kształceniu przyszłego historyka jest wyrobienie u niego odpowiednich nawyków, myślenia, całego aparatu naukowego. Oczywiście są jeszcze specjalizacje, ale myślę, że one też nie generują dużych kosztów.\nCzęsto (nawet tu na wykopie) słyszę, że historia to kierunek, gdzie tłuką do głowy "co masz myśleć" i "jedyną słuszną historię". A prawda jest taka, że prócz zwykłego kursu historii - reszta to jest wyrabianie nawyków, myślenia, odpowiedniego patrzenia na pracę zawodowego historyka. Dużo przedmiotów (tak jak np. ten gdzie pokazywali nam ten plagiat) były tylko po to, aby nauczyć nas myśleć samodzielnie ( ͡° ͜ʖ ͡°).\nZakładam, że na informatyce, czy chemii itp. aby "wyprodukować" dobrego absolwenta to trzeba inwestować i wymieniać chociażby sprzęt. Nowinki, edukacje kadry itp. Więc jeżeli uczelnia na tym oszczędza to odbija się źle na studentach.\nPrawdę mówiąc być może po historii nie czeka mnie życie w luksusach, ale cieszę się, że trafiłem akurat w to miejsce podczas mojej edukacji. Bo mocno mnie ukształtowało jako człowieka i zmieniło moje postrzeganie Świata. Czego by nie mówili o naszym systemie edukacji i jak bym nie miał wiele do zarzucenia osobom edukującym młodych ludzi... To na UWr trafiłem na większość osób, które zasługują na szacunek.\nPrawda jest taka, że często po porządne opracowania naukowe trzeba jechać do bibliotek i tyle. Nie ma drogi na skróty.\n@haosek: jak wspomniałeś niżej jesteś historykiem i zapewne w Twojej dziedzinie to się sprawdza, ja natomiast jako life sciences do biblioteki to mogę sobie pojechać posiedzieć tam przed komputerem z dostępem do internetu :)\nPłacę podatki to "należy mi się" xD Znajdowanie sobie wytłumaczenia za podp@@@???anie czyjeś pracy.\nNie! To jest czysta kradzież... ale tolerowana. Jak cię stać, wykup artykuł. Jak jesteś biedny to ukradnij. A nie że masz kasę w brud to będziesz kradł.\nWiększe zyski dla naukowców za pracę motywuję ich do tworzenia więcej takich dzieł. A taka kradzież po prostu demotywuje do prac naukowych, bo uja z tego jest.... no chyba że kasa będzie pochodziła z lobbingu, to wtedy sami tworzycie sobie świat.\nTe 20$ nie idą na dzi... i koks, lecz na wspieranie nauki i badań.\nWydawnictwa naukowe to jest zmowa finansowa\n@Iknsg: spisek! xD\nz resztą sami poproszeni chętnie za darmo wysyłają swoje prace.\nto dlaczego nie udostępniają na githubie czy gdzie indziej?\n@Klopsztanga: Zrównanie piractwa i/lub stosowania fikołków licencyjnych z kradzieżą może być przeszkodą w braniu twoich wypocin na poważnie. Obejrzałeś w ogóle ten materiał?\n@klarkia: no to kradnijcie, bo widocznie lepiej wiecie niż autorzy tych publikacji chą by były publiczne xD\nWykopek zawsze wie lepiej czy artykuł ma być darmowy czy nie niż autor xD\n@Klopsztanga: Daruj sobie.\n@klarkia: a wy darujcie sobie wybielanie kradzieży. Nie każda kradzież jest zła, ale te dobre kradzieże nie można mówić że to "nie kradzieże".\n@Klopsztanga: bo ministerstwo wymaga aby "mieć dorobek". Aktualnie do listy dorzucane są czasopisma katolickie ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nnaki2001 1 mies. temu\n@Klopsztanga: Bo umowa licencyjna z wydawnictwem nam na to nie pozwala. Jest za to portal Researchgate, gdzie naukowcy przesyłają pomiędzy sobą swoje prace. Niestety, nie wszyscy posiadają środki na tzw. OpenAccess, który kosztuje nawet $3000.\nDużo fizyków wrzuca preprinty na ArXiv.\nA publikują w płatnych, bo za to dostają punkty od rządu lub pracodawcy i za te punkty dostają granty, awanse i podwyżki. Kariera naukowca polega na zdobywaniu tych punkcików za publikację. Za publikację na ArXiv jest zero punkcików.\n@Klopsztanga bardzo często udostępniają na swoich prywatnych stronach, jeśli trzeba to się maila pisze i w 99 przypadkach na 100 udostępniają.\nTo trochę inaczej niż ze sztuką, tu chodzi o to, żeby Twoje badania trafiły do jak największej ilości osób, żeby ktoś je zweryfikował, podjął dalsze wątki badań.\nZa publikację na ArXiv jest zero punkcików.\n@terazpolskanow: Preprint na arXiv nie jest publikacją. Nie chodzi tylko o punkty, ale o sam fakt iż preprinty nie są w żaden sposób weryfikowane, co jest potencjalnie bardzo niebezpieczne.\nWiększe zyski dla naukowców za pracę\n@Klopsztanga: jakie zyski, skoro oni robią to za darmo? Zresztą @Iknsg już ci to wyjaśnił. Wydawnictwa naukowe są jak zaiks- pitu pitu o trosce o artystów, a jak kasę zbiorą "bo się należy" to magicznie do obiektu troski jakoś nic nie dociera.\n@Iknsg: w naukach biologicznych za artykuł open access z IF na poziomie 8-10 trzeba zapłacić kilkanaście tysięcy zł.\n@Klopsztanga: a czy przypadkiem nie zrobiłeś jakieś apki do ściągania z wrzuty.pl (gdzie większość plików raczej nie była wrzucana przez autorów muzyki czy filmów) i na tym zarabiałeś?\nA teraz próbujesz, no właśnie co? xD\n@Klopsztanga: githybie xd subopie zrobiłeś mi tym dzień. Już widzę badacza, który miast opublikować wyniki swojej ciężkiej pracy (za co zazwyczaj płaci i kwoty potrafią dobijać do tysiąca) w jakimś poważanym czasopiśmie opublikuje je na jakimś internetowym portalu by apocony wykopek się nie pruł xd. Naukowcy mają obowiązek publilacji artykułów naukowych. I tyle, i to nie od nich zależy ile zarząda za nie potem wydawnictwo. Poza tym gdyby naprawdę oni ukrywali wyniki badań to czemu strony katedr i yt są wręcz zaśmiecone prezentacjami, artykułami, tekstami?\n@Klopsztanga: Proste: punkty.\nCzasopisma dostają od państwa takie narzędzie monopolistyczne, jakim jest punktacja.\nJako naukowiec trzeba publikować w danych czasopismach, żeby otrzymać określoną liczbę punktów.\nNatomiast czy jest to zmowa finansowa? Z czegoś czasopismo musi się utrzymać.\n1) naukowiec płaci za publikację, odbiorcy mają darmowy dostęp\n2) naukowiec publikuje za darmo, odbiorcy płacą za dostęp\n@Klopsztanga bo musisz publikować w czasopismach z listy ministerstwa bo musisz mieć punkty bo z tego jesteś rozliczany w pracy. Natomiast czasopisma zabraniają udostępniania poza czasopismem swoich prac.\n@Cryptograph: no tak, a o co chodzi? Ale nie mówię że to było super i fajne :)\n@Mr--A-Veed: zasadniczo powinny być też trzeci i czwarty uczciwy model:\n3) naukowcy dostają pieniądze za publikacje, odbiorcy płacą za dostęp\n4) naukowcy publikują za darmo, odbiorcy mają darmowy dostęp.\n@Klopsztanga: Pieniędzy za ten artykuł naukowiec i tak nie zobaczy. A jakby każdy miał płacić za każdy artykuł, których zwykle cytuje się po kilkanaście w każdej pracy, to powodowałoby dwie rzeczy - albo limitowanie liczby źródeł, co obniża jakość badań, albo zmniejszanie liczby badań w ogóle, bo byłoby to limitowane przez i tak już wątłe budżety uczelni. Tych samych uczelni, które płacą naukowcom, żeby te prace publikowali ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nZasadniczo to w naszym interesie, jako społeczeństwa jest to, aby nauka rozwijała się możliwie najswobodniej.\n@Klopsztanga: Spokojnie Zbyszek, jeszcze zostaniesz drugim Claptonem\n@Klopsztanga prawdziwy naukowiec będzie happy z samego faktu, że wspomnisz o jego wkładzie w twoje dzieło za pomocą ref linka, to o wiele bardziej wartościowe od $$$\n@Mr--A-Veed: nie raz dostałem royalties - może nie jakoś super dużo, ale jest trzeci model, gdzie jako autor dostajesz kawałek kasy którą zarobiła publikacja. Na pewno Springer ma taką opcję.\n@KatpissNeverclean: jak wyżej, jest to możliwe\nW sumie to racja. Jest też ten trzeci model.\nA ci do czwartego - to nie wydaje się raczej rzadki. Ktoś na czasopismo musi płacić.\nAle może są gdzieś czasopisma, które utrzymują się np. z darowizn, crowdfundingu itd. - analogicznie do open source.\n@Mr--A-Veed: duża część utrzymuje się np. z ministerialnych subwencji (teraz jest to problematyczne), ale wtedy nadal trzeba za nie zapłacić. Jedyny "darmowy" dostęp do wiedzy (poza internetem) to biblioteki.\n@Klopsztanga wypuść papier, Elsevier go opchnie po 50 dolców, zobaczymy, ile z tego dostaniesz ( ͡€ ͜ʖ ͡€)\n@Klopsztanga: Sami naukowcy prowadzą ruch wolnego dostępu do wiedzy. Płacisz żurnalom za dostęp, nie naukowcom jako tako - poczytaj o tym. To wydawnictwa naukowe prowadzą taką, a nie inną taktykę.\nDo tego wolisz świat z powszechną edukacją, czy świat z garstką ludzi, których stać wydawać po 20$ za papier naukowy? Bo ja wolę by jak jakiś 14 latek miał taką ochotę to żeby mógł się dowiedzieć czegoś z Nature niż z wikipedii.\nDo tego naukowcy zarabiają poprzez posady państwowe lub sponsoring prywatny - nie zarabiają na swoich pracach poniekąd.\nGeneralnie obecnie to naukowiec żeby opublikować tekst płaci za wszystko. Paradoksalnie to w tych topowych czasopismach 95 % pracy nad przygotowaniem i formatowaniem tekstu robi autor tekstu. I za to też płaci. Płaci za badania, za sprzęt do badań, odczynniki itp, płaci za tłumaczenie, ba zdarzyło mi się, ze publikacja związana z chemią , którą korygował znajomy pracownik wydawnictwa amerykańskiego zajmujący się chemią właśnie dostała po roku od złożenia recenzję jakiegoś Chińczyka, czy Hindusa typu "improve your english".\nWreszcie za przyspieszenie publikacji też musisz płacić. No tak - bo zwykle wyjazd na konferencję, z której teksty lecą do takiego impaktowego czasopisma znacznie przyspiesza termin. Wiele czasopism bez płacenia to ani dudu , lub masz 2 lata gwarantowane i bujanie się z recenzentami różnie przychylnymi. Możesz być mistrzem w swoim fachu, ale nie masz wyjścia w tym wyścigu - chcesz wyrabiać odpowiednią ilość publikacji płać. Na końcu dostajesz kilkudziesięcio stronicową instrukcję przygotowania papieru. Samo przebicie się przez tę instrukcję to osobny etat.\nW efekcie obecnie albo jesteś naukowcem pisarzem z niską bazą merytoryczną albo jesteś naukowcem dobrym ale publikujesz słabo. Na końcu podpisujesz, ze nie masz konfliktu interesów. No i tutaj jest najlepsze. Zwykle nowoczesne badania realizuje grono wielu autorów. W Polsce zaś, każdy , kto chce robić "karierę" naukową powinien wykazać się tzw "samodzielnością". W praktyce to powoduje selekcję do szybkiej kariery ludzi nie do końca etycznych i nie do końca mających unormowaną sytuację w kwestii konfliktu interesów (ba delikatnie mówiąc! - mówiąc wprost często są to plagatorzy i złodzieje cudzego dorobku!). Wiec na tej górze obłudy sci hub jest jak majowa jutrzenka :D\n@piotr-mud: nie twierdzę, że nie masz racji, ale Twoją wypowiedź warto uzupełnić o dwa punkty\n1. publikowanie płatne często wiąże się z open access, podczas gdy darmowe jest za paywallem\n2. trzeba być dobrym w pisaniu grantów żeby mieć dobre publikacje :) z grantu płaci się za sprzęt, za odczynniki, za wynagrodzenia i wreszcie za publikacje (nawet niedawno NCN dodał specjalną sekcję w aplikacjach pozwalającą dodać koszty open access).\n@kabzior: no i z grantu można wynająć ludzi od tej brudnej roboty, którzy zrobią to, co sobie wydumał autor grantu nie zawsze w szczegółach wiedząc, jak to zrobi. A o tym jak bardzo długa jest droga od ogółu do szczegółu to już na inny wątek ;).\nCzyli raz składam się na pensję na uniwerku, dwa składam się na pensje z "grantu", a jak chce zobaczyć wyniki jego pracy muszę zapłacić jakiemuś typowi w USA za hostowanie pdf w internecie i to nie 50gr tylko 50 dolarów za jeden artykuł\n@alteron: mniej więcej ( ͡° ͜ʖ ͡°) W praktyce ciche założenie stojące za paywallami nałożonymi na publikacje naukowe jest następujące: za dostęp zapłacą uniwersytety, bo tylko ich pracownikom potrzebne są te teksty, by mogli pisać kolejne teksty, które trafią do płatnego dostępu. System nie jest nastawiony na upowszechnianie wiedzy wśród nie-naukowców, m.in. dlatego jest tak drogo.\nterazpolskanow dołączył 2 lata 5 mies. temu\n796\twykopali 3\tzakopali 11.6 tys. wyświetleń


Relacja z VII Rajdu Szlakiem Ewakuacji Więźniów Oświęcimskich „Marsz Śmierci”\n« Relacja z wyjazdu na narty do Oszczadnicy na Słowacji\nFotorelacja z wycieczki górskiej – Luboń Wielki (1022 m n.p.m.) – Beskid Wyspowy »\nRelacja z VII Rajdu Rowerowego upamiętniającego 73 rocznice „Marszu Śmierci” Więźniów Oświęcimskich – 21.01.2018r.\nKlub Turystyki Kolarskiej „KOŁO” w dniu 21.01.2018 r. zrealizował siódmą edycję Rajdu Rowerowego upamiętniającego 73 rocznice „Marszu Śmierci” Więźniów Oświęcimskich.\nNiedziela przywitała nas zimową aurą i opadami śniegu. O godzinie 10:00 spotkaliśmy się w Hotelu PTTK w Pszczynie skąd wyruszyliśmy busem wraz ze sprzętem rowerowym do Oświęcimia. Formuła tegorocznego rajdu przewidywała przewiezienie rowerów do Oświęcimia i powrót przez Brzeszcze, Miedźną do Pszczyny. Długość trasy 26 km. Zgodnie z planem wyruszyliśmy spod Obozu w Brzezince (Auschwitz Birkenau). Przejechaliśmy do Miedźnej gdzie na cmentarzu parafialnym znajduje się Pomnik Ofiar Marszu Śmierci.\nSądzimy, iż idea Naszego rajdu również jest swego rodzaju świadectwem i przypomnieniem tych tragicznych dni. W dalszym ciągu przy lekkich utrudnieniach pogodowych udaliśmy się do Pszczyny, gdzie pod pamiątkową tablicą przy ulicy Bogedaina (obok stadionu MOSIR) złożyliśmy hołd więźniom z Oświęcimia.\nWyzwolenie niemal każdego hitlerowskiego obozu koncentracyjnego poprzedzała ewakuacja większości przebywających w nim więźniów na tereny bardziej oddalone od linii frontów. Nie bez powodu transporty i przemarsze ewakuacyjne więźniów nazywano „transportami i marszami śmierci”.\nJedna z oświęcimskich ewakuacji prowadzi 63-kilometrową trasą Oświęcim – Miedźna – Pszczyna – Brzeźce – Pawłowice – Jastrzębie Zdrój – Wodzisław Śląski oraz jej wariantem wiodącym z Pszczyny przez Suszec – Żory również do Wodzisławia. Przy szlaku tym znajduje się ponad dwadzieścia miejsc pamięci. Stanowią je zbiorowe mogiły, pomniki, tablice pamiątkowe oraz dwa kościoły pod wezwaniem św. Maksymiliana, pomyślane jako pomniki męczeństwa więźniów KL Auschwitz i pamięci o ludziach, którzy pospieszyli im z pomocą.\nW rajdzie wzięło udział 22 osoby, wszystkim serdecznie dziękujemy.\nPrezes Koła Turystyki Kolarskiej „Koło


W Kielcach przedszkolaki świetnie się bawiły, a dorośli sportowcy mieli pełne ręce roboty - NaszeMiasto.pl\nW Kielcach przedszkolaki świetnie się bawiły, a dorośli sportowcy mieli pełne ręce roboty\naktualizacja: 06.03.2018 17:46\nWe wtorek w VI Liceum Ogólnokształcącym imienia Juliusza Słowackiego w Kielcach odbyła się kolejna impreza w ramach Grupa Azoty Przedszkoliada Tour 2018, czyli jednej z sześćdziesięciu imprez w ramach największego w Europie cyklu imprez sportowych dla przedszkolaków. W imprezie wzięło udział niemal 200 dzieci z Kielc i okolicznych miejscowości.\nW przeprowadzeniu imprezy pomagali sportowcy z klubów partnerskich: Dafi Społem Kielce, Korona Kielce, AZS UJK Kielce, oraz Stowarzyszenia Korona Handball Kielce\n- Bawimy się świetnie, ale przedszkolaki dają w kość. Są bardzo aktywne i cieszę się, że mogę z nimi pracować. Dziękuję też za pomoc paniom wychowawczyniom z przedszkoli – mówił Szymon Biniek, siatkarz Dafi Społem Kielce.\n- Niestety, dziś nie sprawdziłam się w roli bramkarza, ponieważ wszystkie rzuty przedszkolaków wpadały do siatki - mówiła Kornelia Czubaj, rozgrywająca Korona Handball Kielce.\nPrzedszkolaki sięgnęły też po kredki aby w ramach akcji „Pokoloruj sport” rysować wszystko to, co kojarzy im się ze sportem. Obraz który powstanie będzie dziełem wszystkich uczestników Grupa Azoty Przedszkoliada Tour 2018.\nAktywne Przedszkolaki otrzymały pamiątkowe medale i dyplomy oraz nagrody od Partnerów cyklu; firm Herlitz i Pelikan, a także od partnera lokalnego - Polbruk S.A.\nŹródło: W Kielcach przedszkolaki świetnie się bawiły, a dorośli sportowcy mieli pełne ręce roboty - Kielce NaszeMiasto.pl\nDrużyna Kangura Kiel...\nSpektakularny sposób obrony Konstytucji w Kielcach. Potomkowie wielkiego pisarza Henryka Sienkiewicza w środę o godzinie 20 na pomniku swojego pradziada przy w centrum Kielc postanowili zwiesić transparent w obronie Konstytucji. Zobaczcie zapis transmisji i zdjęcia z tego wydarze...\nkielce pomniki przyr...\nkielce najwyższa izb...\nKielce wzorem jeśli chodzi o pomniki przyrody. Zobacz wszystkie (ZDJĘCIA)\nDrzewa, które są pomnikami przyrody w Kielcach są w bardzo dobrej formie a ich pielęgnacja może być wzorem dla innych miast w Polsce, tak stwierdzili inspektorzy Najwyższej Izby Kontroli.\nklimontów plener mal...\nStudenci z Politechniki Świętokrzyskiej przez tydzień na plenerze malowali zabytki i zakątki Klimontowa. Swoje prace po\nStudenci z Politechniki Świętokrzyskiej przez tydzień na plenerze malowali zabytki i urokliwe zakątki Klimontowa. Swoje prace pokazali na wystawie w Gminnym Ośrodku Kultury w Klimontowie. Jesienią prace zostaną pokazane na wspólnej wystawie w Politechnice Świętokrzyskiej.\nkielce mini boiska\nRozpoczęły się budowa pierwszego miniboiska dla najmłodszych mieszkańców Kielc, które powstaje w osiedlu Podkarczówka, nieopodal Szkoły Podstawowej numer 31 i Przedszkola Samorządowego przy ulicy Kalcytowej.


THE SISTERS OF MERCY, A.A WILLIAMS, Wrocław, A2, 06.10.2019 - zagrali - ArtRock.pl\nTHE SISTERS OF MERCY, A.A WILLIAMS, Wrocław, A2, 06.10.2019\nJego Miłosierność Andrew Eldritch ponownie odwiedził Polskę dając dwa występy - w Krakowie i we Wrocławiu...\nWe Wrocławiu koncert odbył się w znanym już mi Centrum Koncertowym A2 - poprzednim razem nie byłem do końca zadowolony z akustyki w tym miejscu, nadszedł czas weryfikacji, czy to wina miejsca czy tylko akustyk nie przyłożył się wówczas do pracy. Szalenie byłem ciekawy kondycji koncertowej zespołu, tym bardziej że zerknięcie na setlist.fm nastrajało bardzo pozytywnie - było kilka list różniących się kolejnością utworów, ale wszystkie utrzymane w podobnej stylistyce. Fani zapełnili klub do ostatniego miejsca. Już na długo przed terminem koncertu bilety były wyprzedane - niezły wynik jak na zespół, który ostatnią płytę studyjną z premierowym materiałem wydał 28 lat temu!\nNa rozgrzewkę wystąpiła A.A Williams, ale jej „snuje" nie spotkały się z wielką aprobatą, zagrała i zaśpiewała swój secik i zeszła ze sceny. Tak się zastanawiałem czy powodem, dla którego została zaproszona do supportowania The Sisters of Mercy nie był fakt, że także i ona nagrała cover Jolene Dolly Parton.\nPo przerwie technicznej scenę spowiły kłęby suchego lodu i pojawili się muzycy. Wraz z pierwszymi dźwiękami „More" pojawił się także mistrz ceremonii. Przyzwyczaiłem się już do tego, że od wokalu pana Eldritcha nie należy wymagać zbyt wiele, ale tym razem zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony jego formą - oby tylko ta forma wytrzymała do końca koncertu.\nPo pierwszym utworze wiadomo było, że chcemy zdecydowanie więcej, więc pielęgniarz wraz z dr Avalanche wystartowali z następnym kawałkiem z 28-latki – „Ribbons”. Perkusjonalia, jak zawsze umieszczone na pierwszym planie dźwiękowym, sprawnie wbijały rytm w uszy publiczności. Całości show dopełniały reflektory wąskimi snopami oświetlające to członków zespołu, to lustra umieszczone nad sceną i odbijające promienie w stronę publiczności. Stare utwory przeplatały się z jeszcze starszymi, sprzed pierwszej płyty, ale zespół sprawił nam niespodziankę prezentując dwa nowe utwory przygotowane na tę trasę koncertową „Show Me On The Doll" oraz „Better Reptile".\nNa bisy formacja przygotowała konkretną bombę muzyczną - począwszy od „Lucretia My Reflection”, poprzez „Vision Thing” i „Temple of Love”, po „This Corrosion” z refrenem chóralnie odśpiewanym przez publiczność. Po takim koncercie chwilę musiałem ochłonąć, obserwując jak ekipa techniczna zabiera się do pakowania sprzętu.\nPoprzednie występy zespołu nie wywarły na mnie dużego wrażenia, co prawda Andrew Eldritch nie może się pochwalić jakąś szczególną skalą głosu, jednak tym razem zdecydowanie więcej było jego mruczenia i wokalizowania niż podczas poprzednich występów. I już to pozwala zaliczyć koncert do udanych. Bo przecież mówimy The Sisters Of Mercy, myślimy Eldritch.\n6. Show Me On The Doll\n9. Better Reptile\n10. We Are the Same, Susanne\n16. Lucretia My Reflection


Alicja i chomik w Krainie Czarów | zyciewarszawy.pl\nAlicja i chomik w Krainie Czarów\n14-05-2010, ostatnia aktualizacja 14-05-2010 14:26\nW sobotę, 15 maja, odbędzie się kolejna, trzecia już impreza z cyklu Fame Hamster. Tym razem będzie słodko, kolorowo i bajkowo.\nImpreza startuje o 22.30 coctailowym setem dj’a Iammyownpet. Równo o północy zostanie zaprezentowana bajkowa kolekcja Kamili Janiuk zatytułowana: „Alice in Wonderland“. Tym razem organizatorzy przygotowali nie film, nie pokaz, a modowy performance.\nPo pokazie najbardziej kolorowa i wystylizowana dyskoteka w stolicy. Za deckami staną: Biscute z Warszawy oraz ADDY-Z z Gliwic. Nie zabraknie zmiksowanych przebojów Lady Gaga, Roisin Murphy i La Roux, a także dużo chicago/french house'u oraz disco.\nImpreza odbędzie się w niezwykłej i bajkowej, okrągłej sali balowej Akademii Tańca M&I Sulewscy w Pałacu Kultury i Nauki.\nTradycyjnie też odbędzie się konkurs na najlepszą stylizację wieczoru. Zdjęcie osoby, która zaprezentuje się najbardziej oryginalnie, opublikuje magazyn EXKLUSIV!\nDo tej pory odbyły się już trzy imprezy z cyklu The Fame Hamster. Dzięki imprezom swoje kolekcje mogli zaprezentować szerszej publiczności młodzi i utalentowani polscy projektanci mody: Monika Pitera, Bartosz Malewicz i Patryk Sudzik.\nComiesięczne imprezy stają się obowiązkowym elementem wielu warszawskich imprezowiczów zafascynowanych modą i poszukujących nowych wrażeń podczas weekendowych zabaw.\nCiekawym elementem imprez, oprócz pokazów mody, są miejsca, w których organizowane są imprezy. Za każdym razem jest to inna niecodzienna przestrzeń w stolicy.\nThe Fame Hamster fashion&disco part four: 15.05.2010\nSecret place: Akademia Tańca M&I Sulewscy, PKiN, pl. Defilad 1\nWstęp: 10PLN (w cenie: drink)


Credit Slayer: WYNAJMOWAĆ CZY SIĘ KREDYTOWAĆ. OTO JEST PYTANIE (?). Część 2.\nWYNAJMOWAĆ CZY SIĘ KREDYTOWAĆ. OTO JEST PYTANIE (?). Część 2.\nW części pierwszej wpisu analizowaliśmy sytuację pewnej młodej rodziny, która szukała dla siebie mieszkania. Rodzina ta nie miała gotówki na natychmiastowy zakup lokalu, ale miała dochody wystarczające na pokrycie wydatków związanych z wynajmem przykładowego mieszkania lub spłatę kredytu zaciągniętego na jego zakup.\nPobieżne wyliczenia za pomocą kalkulatorów dostępnych w sieci pozwoliły nam ustalić, że:\n1) decydując się na zakup mieszkania (kredyt) rodzina po zapłaceniu przez 30 lat kwoty 630 tys. zł stanie się po tym okresie właścicielem 35-letniego mieszkania (przyjąłem, że w chwili zakupu mieszkanie miało 5 lat);\n2) decydując się na wynajem mieszkania rodzina po zapłaceniu przez 30 lat właścicielom mieszkania kwoty 234 tys. zł rodzina nie będzie miała mieszkania, ale będzie posiadała gotówkę w kwocie 430 tys. zł.\nPrzyjąłem, że najem płacony właścicielom nie zmieni się w ciągu tych 30 lat, co oczywiście jest mało prawdopodobne. Dlatego spróbujmy urealnić tę wartość poprzez przyjęcie, że właściciele mieszkania podnoszą czynsz o 65 zł (10% wartości początkowej czynszu) co 3 lata. Uzyskujemy kwotę 340 tys. zł. Okazuje się, że jest to znacznie więcej niż wyliczone na początku 234 tys. zł. Oczywiście obniży to nam również kwotę jaką rodzina będzie w stanie odłożyć do około 300 tys. złotych.\nPo urealnieniu wyliczeń, nasza rodzina po 30 latach wynajmowania mieszkania będzie posiadała 300 tys. zł gotówki (przy czym nominalnie będzie to oczywiście znacznie wyższa kwota). Za taką kwotę nasza rodzina mogłaby dziś kupić mieszkanie z naszego przykładu (warte 250 tys. zł). I jeszcze zostałoby im 50 tys. zł. Przy czym byłoby to mieszkanie 5-letnie, a nie 35-letnie.\nJasne jest, że cała ta symulacja jest bardzo powierzchowna, a 30-letni horyzont mocno utrudnia tego typu porównania i sprawia, że łatwo je podważyć, i to w wielu punktach. Poza tym, przez te 30 lat wiele może się wydarzyć. Jest to bardzo długa perspektywa, a w niej jak wiadomo, wszyscy jesteśmy martwi (Keynes). Jednak z przeprowadzonego wyżej porównania, moim zdaniem, wynika że mit nieopłacalności wynajmowania mieszkania w porównaniu do zakupu go za kredyt (mocno zakorzeniony szczególnie u starszego pokolenia) powinien runąć.\nKorzyść finansowa jest bardzo istotna, ale jeśli chodzi o zakup lokalu, który ma zaspokajać nasze potrzeby mieszkaniowe (a nie być inwestycją) to często w grę wchodzą inne czynniki. Większość z nich jest oparta na emocjach.\nEmocja nr 1. Chęć posiadania czegoś na własność. Jest to silnie zakorzeniony w człowieku instynkt, który każdą ideologię opartą na jakiejkolwiek formie kolektywizacji (np. komunizm) skazuje z góry na niepowodzenie. Gdy ta emocja dochodzi do głosu przy wyborze formy finansowania potrzeby mieszkaniowej, opcja wynajmu przegrywa „w blokach” z zakupem na kredyt. Ale czy kredytując się stajesz się właścicielem mieszkania?\nEmocja nr 2. Potrzeba akceptacji (afiliacji). Mit wynajmu, jako rozwiązania dla biedaków, których nie stać na zakup mieszkania (ani za gotówkę ani za kredyt) powoduje, że osoby wynajmujące są często postrzegane jako mniej zaradne. A kto chce się zadawać z niezaradnymi? Strach przed odrzuceniem przez społeczeństwo przybierającym formę kpin, pobłażliwych spojrzeń i uśmiechów, obgadywania, izolacji powoduje, że wynajem traktujemy jako zło konieczne, rozwiązanie tymczasowe. Przedstawione wyżej wyliczenia uprawdopodobniają tezę, że wynajem jest korzystniejszy od zakupu na kredyt. Ale kto by się tam przejmował wyliczeniami?\nEmocja nr 3. Potrzeba bezpieczeństwa. „Z wynajętego może ci przyjść i cię wyrzucić” słyszysz od wujka, który całe życie mieszkał z dziadkami i koło wynajmu nawet nie stał. Mitem jest powtarzana od lat obiegowa opinia, że właściciel mieszkania może najemców zawsze wyrzucić z mieszkania (ale o tym innym razem). Polskie prawo bardzo dobrze chroni najemców, a w połączeniu z dobrze skonstruowanymi umowami najmu na czas określony stanowi fundament bezpieczeństwa rodziny. A bank to Cię nie może wyrzucić z mieszkania? Może. I to razem z długiem.\nEmocja nr 4. Zostawić coś dzieciom. Fakt. Wynajętego mieszkania dzieciom nie zostawisz, bo nie jest twoje. Jednak 300 tys. zł z naszego przykładu też piechotą nie chodzi. A co jeśli w trakcie spłaty kredytu powinie Ci się noga? Co wtedy zostawisz dzieciom? Mieszkanie? Nie, bo będzie już zlicytowane. Zostawisz dług.\nEmocja nr 5. Przytulne gniazdko. Każda pani domu (pan domu już mniej) marzy o urządzaniu mieszkanka. Celowo piszę o urządzAniu, a nie o urządzEniu. Każdy pan domu zna różnicę ;-). Prawdą jest, że z reguły w wynajętym mieszkaniu nie możemy dowolnie przesuwać ścian, demontować szaf wnękowych czy zrywać kafelków. Przy wynajmie długoterminowym właściciele godzą się jednak często na znaczne nawet zmiany (wymiana mebli, AGD, malowanie ścian itp.) i to na własny koszt, w zamian za długoterminowy święty spokój i regularny wpływ czynszu. Dlatego jeśli nie mamy jakichś wydumanych pomysłów to ta emocja nie powinna wpływać na nasze decyzje. Poza tym podwieszany sufit możemy zawsze zrobić na swój koszt (właściciele raczej nie będą protestować przeciwko zwiększeniu wartości mieszkania) i nie zmniejszy to dysproporcji w porównaniu do zakupu mieszkania na kredyt, bo tam też takiego sufitu przecież nie będzie (a jeśli będzie to przełoży się to na koszt mieszkania).\nEmocja nr 6. Prywatność. W większości umów najmu znajduje się zapis o możliwości okresowych kontroli przez właściciela mieszkania jego stanu z odpowiednim uprzedzeniem, co mogłoby być nieco irytujące. W praktyce takie kontrole przy wynajmie długoterminowym nie zdarzają się, a kontakt z właścicielem jest utrzymywany poprzez maila i telefon (no chyba, że ktoś płaci czynsz „do ręki”).\nWymienione powyżej emocje to tylko niektóre z tych, które kierują nami przy wyborze formy finansowania naszego mieszkania (kredyt czy najem). Starałem się uchwycić te najważniejsze i najczęściej spotkane. Kwestie, o których wyżej napisałem są niewątpliwie dyskusyjne i pewnie poglądów na nie będzie tyle, ile osób przeczyta ten wpis (czyli chyba niewiele ;-). W trzeciej i ostatniej (chyba) części spróbuję wskazać najważniejsze zalety najmu w porównaniu do zakupu na kredyt. Zapraszam i dzięki za przeczytanie.\nAutor: Credit Slayer o 10:42\nAnonimowy 14 września 2013 12:35\n1. Przyjęte założenia są cokolwiek śmieszne Mieszkanie 2 pokojowe kosztujące 250k wynajmuje sie za 1200pln plus 500pln czynszu czyli 1700 - to raz.\n2. Nawet jeśli znajdzie sie ktoś kto je dla spokoju przed sprzedażą wynajmie komuś za założoną kwotę to za rok sprzeda mieszkanie, albo przyjdą dzieci i wytłumaczą jaka jest cena rynkowa. Czyli oszczędności będzie 300pln miesięcznie a procent składany da ze 100.000\n3. 100.000 będzie miało dzisiejszą sile nabywczą 30 tys\n4. Za 30 lat przedmiotowe mieszkanie będzie kosztowało ok 500.000pln\n5. Nie oszukujmy sie ze rodzina z takimi dochodami będzie odkladala 300pln miesięcznie jak jej ledwo do pierwszego starcza więc za 30 lat zostanie z niczym i będzie musiała opuścić mieszkanie.\n6. Oraz za 15 lat 2150pln będzie warte tyle ile teraz jest warte 1500...\nWybacz, mylisz się w większości punktów.\n1. To zgoda na chwilę obecną czynsz jest nierealistyczny, ale przy wynajmie długoterminowym czynsz można negocjować, dodatkowo, wraz z biegiem czasu i zużywaniem się mieszkania czynsz najmu nie będzie rosnąć, wręcz przeciwnie będzie spadać (patrz starzejące się osiedla z wielkiej płyty)\n3 Hę? Mylisz się diametralnie, siła nabywa polskiego pieniądza od początku transformacji wyłącznie rośnie, nie maleje. Oszczędzane w czasie przy rozsądnie pojmowanej inflacji pieniądze będą warte coraz więcej wraz z bogaceniem się społeczeństwa (które następuje czy podoba nam się obecna polityka czy nie)..\n4. Poważnie? liczmy że obecnie jest to mieszkanie 10 letnie, za 30 lat wynajmowane 40 letnie mieszkanie podwoi swoją wartość? Nie - jeśli nie jest to mieszkanie pod Wawelem lub na Saskiej Kępie, mieszkanie to będzie wyłącznie tracić na wartości, jak zdecydowana większość nieruchomości w Polsce. Wynika to nie tylko ze starzenia się lokalu ale również demografii - polaków za 20 lat będzie 6 milionów mniej, rynek mieszkaniowy to odczuje w nadpodaży i spadku cen nieruchomości (poza szczególnie atrakcyjnymi lokalizacjami)\n5.Argument naiwny, zakładający że ludzie nie zwiększą swoich dochodów przez 30 lat.\n6. Patrz komentarz 3.


Umowy kolejowe częściej przekraczają kosztorys niż drogowe - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\n| Elżbieta Pałys ⚫ źródło: RI ⚫ 09.05.2019 ⚫ ▶\nTylko w pierwszych 4 miesiącach tego roku 13 umów na roboty budowlane realizowane w ramach Krajowego Programu Kolejowego opiewało na kwotę wyższa niż zakładał pierwotny kosztorys. W poprzednich trzech latach zawarto ponad 100 kontraktów powyżej planowanego kosztorysu.\nDrastyczny wzrost kosztów w budownictwie to od dłuższego czasu jeden z ważniejszych problemów w branży. Dotyczy on tak budownictwa drogowego, jak i kolejowego. Problem mają wykonawcy, bowiem umowy zawierane w okresie gdy na rynku nie było zbyt wielu zleceń, opiewają na kwoty, za które dziś trudno je dokończyć. Kłopoty dosięgły także inwestorów. Firmy w reakcji na dynamicznie zmieniającą się sytuację zaczęli w końcu urealniać proponowane ceny, w efekcie oferty zaczęły przekraczać zaplanowane wcześniej kosztorysy. W tej sytuacji są dwa wyjścia – albo unieważnienie przetargu, albo zawarcie umowy po cenie wyższej niż planowana pierwotnie.\nW przypadku inwestycji drogowych, dotyczących inwestycji realizowanych w ramach w ramach Programu Budowy Dróg Krajowych na lata 2011 – 2015, oraz PBDK na lata 2014 – 2023, od roku 2015 do 2018 zawarto 18 takich umów – wynika z informacji przekazanej przez Andrzeja Bittela, wiceministra infrastruktury i budownictwa. Przedstawiciel resortu odnosił się do interpelacji poselskiej Stanisława Lamczyka i Cezarego Grabarczyka.\nW drogach zmiana w 2018 roku\nW roku 2015 było ich 4, w 2016 r. w ogóle. W roku 2017 planowany kosztorys przekroczyły 4 kontrakty. Sytuacja istotnie zmieniła się w roku 2018 kiedy to liczba ta podwoiła się z nawiązką – 10 zawartych w tym czasie umów przekroczyło zaplanowany budżet.\nW tym roku, do końca kwietnia nie było jeszcze żadnej takiej umowy. Trzeba jednak zauważyć, że w pierwszym kwartale nie było zbyt wielu umów na roboty budowlane w ramach PBDK. Podpisano jedynie umowę na ostatni odcinek A1 (Kamieńsk – Bełchatów), gdzie tylko jedna oferta mieściła się w budżecie i to ona została wybrana. Poza PBDK sfinalizowano także kontrakt na budowę obwodnicy Węgorzyna, gdzie wybrana oferta lekko przekroczyła budżet.\nJeśli by jednak spojrzeć na składane w tym roku oferty, problem przekroczeń budżetu jest bardzo widoczny. W połowie lutego pisaliśmy, że na 12 przetargów (w tym przypadku mowa nie tylko o PBDK), w których otwarto oferty tylko 3 mieściły się w kosztorysie. Niektóre spośród tych przetargów już zostały unieważnione, jak np. dotyczące obwodnicy Chełmca, obwodnicy Ostrowca Świętokrzyskiego czy obwodnicy Zatora. Wiadomo też, że powyżej kosztów ma być budowana obwodnica Olesna, gdzie przetarg został rozstrzygnięty, ale umowa jeszcze nie jest zawarta.\nWiceminister poinformował jednocześnie, że przed rokiem 2015 umów w ramach PBDK, w których koszty przekroczyły kosztorys było 26.\nW kolejach drogo od 2016\nW przypadku inwestycji kolejowych umów powyżej kosztorysu w ostatnim okresie było znacznie więcej. W ciągu trzyletniego okresu 2016-2018 zawarto aż 102 takie kontrakty. Problem rosnących cen w przetargach z obszaru kolejowego był też nieco wcześniej widoczny.\nJuż w roku 2016 spośród umów na roboty budowlane w ramach projektów ujętych w Krajowym Programie Kolejowym do 2023 r. wartość 16 przekroczyła pierwotny kosztorys. Rok później były 44 takie kontrakty, a w 2018 pierwotna wartość kosztorysowa została przekroczona w 42 przypadkach.\nOd początku tego roku (do końca kwietnia) zawarto już 13 umów, w których inwestor będzie musiał zapłacić więcej niż zakładał kosztorys.\nPosłowie pytali także o umowy w ramach KPK, które w swoim zakresie rzeczowym (także częściowo) zawierały poprawę bezpieczeństwa sterowania ruchem kolejowym. W tym przypadku planowany budżet przekroczono w przypadku 11 umów z 2016 roku, 28 umów z 2017 roku oraz 26 w 2018 roku. Od początku bieżącego roku do końca kwietnia pierwotny kosztorys przekroczono w przypadku 6 umów.\nPrzypomnijmy, między innymi w związku z potrzebą dołożenia do realizacji ważnych inwestycji, w tym choćby związanych z dostępnością kolejową portów morskich, rząd zdecydował o zwiększeniu wartości KPK.\nGDDKiA rozmawia z potencjalnymi wykonawcami S11


Ojom TV - Zagraniczne kanały FTA/CI - Forum SAT Kurier\nBy Sentence, August 13, 2012 in Zagraniczne kanały FTA/CI\nOjom TV (dawniej Jamba TV). Dla niektórych to nadal Jamba TV, ale dla mnie całkowicie to odrębna stacja, ponieważ w Jamba TV emitowano piosenki z gatunku trance, techno, dance (2007-2009), których nie uświadczyliśmy w żadnych innych kanałach muzycznych. Obecnie Ojom TV składa się z ogólnodostępnych kawałków i nie wyróżnia się muzycznie. W Jamba TV były m. in. pasma: "Clipclash" i "Love Me". Ojom TV nadaje w formacie 4:3, ponadto wszystkie teledyski są obcinane do 4:3 (bez kaszety). Do dziś stacja skupia się na aplikacjach SMS.\nMoże ktoś podać parametry kanału?\nAstra Astra 1M (19.2°E)\n12460 GHz, pol. H\nSR: 27500 3/4; DVB-S/QPSK\nJest striming w necie też pod linkiem http://www.ojom.tv/\nŚmieciowy ale czasami porządną muzykę puszczają której brak na polskich kanałach.\nZgadza się. Ale w Niemczech już dużego wyboru nie ma, jeśli chodzi o muzykę, dlatego taki słaby kanał przy niskiej konkurencji i SMS-ach może się utrzymać.\nMnie już nawet nie zrażają cudem te aplikacje smsowe tylko ten ucięty obraz ! Masakryczna stacja pod względem technicznym ale tak jak mówiliście wyżej w Niemczech jest deficyt stacji typowo muzycznych\nPo ponownej (dluzszej) obserwacji musze przyznac, ze Ojom TV znacznie sie poprawil muzycznie. Nie ma juz tego osmieszajacego sie prezentera ze swoim psem. Duzo nieznanego dance'u i klubowych kawalkow. Jak za czasow swietnosci, a nie sadzilem, ze ta stacja wyjdzie z dolka. Jak widac - mozna. W E4me TV ostatnio juz nic ciekawego nie leci, wiec trza szukac nowych perelek. Wkrotce bede mial urlop i postaram sie wrzucic tytuly piosenek. Od godziny leca fajne klipy (bez przerw reklamowych), az szkoda odejsc od tv.\nPostanowiłem się przyjrzeć bliżej temu kanałowi i faktycznie: obecnie emitują muzykę nieznaną Naszym stacjom muzycznym,ale brak jest belki z wykonawcą i tytułem.Przynajmniej nie zauważyłem,bo tych smsów,czatów na ekranie jest strasznie dużo.Gorzej niż na Vivie, 4 FUN TV,czy TV Disco.\nAle najważniejsza muzyka, tylko na ekranie pełno niepotrzebnych rzeczy jest i jestem zaskoczony pod względem tej muzyki.\nDokładnie. Najważniejszy dźwięk (nie najgorszy) i odrobina obrazu. Technicznie wygląda tandetnie. Taki kanał jak 4fun.TV - gdyby nadawał w HD, 3D etc., to nic by nie wskórało, bo liczy się oferta programowa.\nMogliby jednak wprowadzić format 16:9 i wtedy by było jeszcze lepiej,ale jednak najważniejsza jest zawartość,że można posłuchać czegoś innego niż to co leci na Esce TV czy 4 Fun TV.\nObiecana lista utworów:\n1. Crystal Lake - Handzup Mother[beep]ers ( http://www.youtube.com/watch?v=9n0i6kkfwtg )\n2. Sasha Dith Ft. Steve Modana - Radio Loves You (\n3. Hitmakers Ft. KNA Connected - Fire, Fuego (\n4. Gaz027 Ft. DJ Gollum feat. DJ Cap - Don't Look Back ( http://www.youtube.com/watch?v=y6jqSXaeVBI )\n5. Scooter - It's A Biz [Ain't Nobody] (\n6. Martin Solveig - Big in Japan (\n7. Bob Sinclar Ft. Pitbull - Rock The Boat (\n8. Ferry Corsten Ft. Ben Hague - Ain't No Stoppin' (\n9. Milk & Sugar Ft. Neri Per Caso - Via Con Me [it´s Wonderful] (\n10. Slazy - Hollywood (\n11. Bombs Away - Super Soaker (\n12. 2-4 Grooves - Rockset (\n13. Afrojack Ft. Steve Aoki - No Beef (\nbrak jest belki z wykonawcą i tytułem.\nNie zawsze lecą nieznane teledyski, czasami leci coś takiego jak w Esce.\nNiespodziewanie kanał zakończył emisję na satelicie.Ubywa kanałów muzycznych w Niemczech: najpierw Yavidoo,a teraz Ojom TV.Zostały jeszcze: Deluxe Music i iMusic1,bo Vivę Germany ciężko już nazwać kanałem muzycznym.\nhttps://satkurier.pl/news/78838/znik ... -ojom.html\nNareszcie jesteśmy lepsi od Niemców m mamy więcej kanałów muzycznych FTA Najwidoczniej Niemcy nie lubią słuchać muzyki dlatego ich stacje upadają a w Polsce ten dział się rozwija, oby tak dalej\nWidocznie że stacja nie była rentowna i nadawca postanowił zlikwidować stację.\nNajwidoczniej Niemcy nie lubią słuchać muzyki dlatego ich stacje upadają\nNiemcy LUBIĄ słuchać muzyki, ale niekoniecznie takiej, jaka leciała w Ojom TV.\nReklam nie było od dłuższego czasu, więc można było się domyślić likwidacji. Akurat zakończyli nadawanie, kiedy wzbogacili swoją ofertę.\nMoże lepiej, Niemcy nie słuchają(oglądają) muzyki w telewizji.


samolotypolskie.pl - Jach "Żabuś"\nJach "Żabuś", 1923\nSzybowiec "Żabuś" w wariancie z 1923 r. (Źródło: archiwum).\nKpt. Franciszek Jach, według dokumentacji opracowanej przez inż. Jana Siejkowskiego, zbudował w warsztatach szkoły pilotów w Bydgoszczy w 1923 r. szybowiec, nazwany "Żabuś". Szybowiec wziął udział w I Konkursie Ślizgowców w Białce koło Nowego Targu, pilotowany przez Franciszka Jacha.\nSzybowiec wyróżniał brak usterzenia pionowego, duże lotki i staranne wykonanie. Podczas konkursu w dniu 29.08.1923 r. szybowiec został uszkodzony podczas pierwszego lotu, który trwał 17 s. Przyczyną uszkodzenia był skomplikowany sposób sterowania. "Żabuś" podczas konkursu wzbudził zainteresowanie ludności miejscowej; jeden z gazdów chciał go kupić za 50 mln marek. Szybowiec został w 1924 r. przebudowany, dodano usterzenie pionowe i przerobił system sterowania. Zmodyfikowany "Żabuś" wziął udział w czerwcu 1925 r. w II Konkursie Szybowców na Oksywiu koło Gdyni. F. Jach wykonał na nim podczas zawodów dwa udane loty, m.in. rekordowy o długości 560 m w czasie 30 s, zaś trzeci lot wykonał na nim W. Szulczewski. Po zawodach szybowiec został przekazany do Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego w Poznaniu, gdzie po wybuchu wojny w 1939 r. został zniszczony przez Niemców. Dokumentacja szybowca znajduje się w tym Muzeum do dziś.\nJednomiejscowy górnopłat typu parasol o konstrukcji drewnianej. Płat prostokątny, dwudźwigarowy, kryty płótnem, wsparty na piramidzie z rur stalowych na kadłubie i podparty zastrzałami o układzie litery N, z rur stalowych.\nKadłub o przekroju prostokątnym, a w widoku z boku o kształcie profilu lotniczego, półskorupowy, czteropodłużnicowy, kryty sklejką.\nUsterzenie kryte płótnem, usterzenie poziome, elastycznie wyginane.\nDane techniczne "Żabuś", w nawiasach dane szybowca po przeróbce (wg ):\nRozpiętość- 14,5 m, długość- 6,6 m, wysokość- l,5 m, powierzchnia nośna- 20 m2.\nMasa własna- 122 (132) kg, masa użyteczna- 68 kg, masa całkowita- 190 (200) kg.


Opublikowano: czwartek, 11 styczeń 2018 08:44\nMocnym akcentem w Orszaku Europejskim była spora ilość Polskich Królów. Nowe postaci to Józef Piłsudski i Tadeusz Kościuszko. Znalazły się w nim znane z wcześniejszych orszaków sylwetki prezentujące Królów Polskich. Pojawili się Mieszko I z Dobrawą, Bolesław Chrobry, Kazimierz Wielki, Św. Królowa Jadwiga, a także Władysław Jagiełło, Jan Kazimierz, czy Sobieski z Marysieńką. Były też wojska z różnych epok: od wojów Mieszka I do współczesnych rekonstrukcyjnych ze słynnymi przywódcami polskiego wojska. Każdemu z monarchów towarzyszył orszak dworski i żołnierze. Imponująco prezentowała się dziecięca husaria towarzysząca królowi Janowi III Sobieskiemu.\nPięknie prezentowały się dobrze już znane elementy, jak powóz, w którym na jarosławski Rynek przyjechała Królowa wraz z dziećmi, aby złożyć Dzieciątku w darze upominki, a także wojska z różnych epok od średniowiecza do czasów współczesnych (muszkieterowie, rycerze św. Jerzego), jak również Arab z dużą grupą dzieci w strojach arabskich i pastuszkowie, którzy czuwali w Grocie Betlejemskiej przy ognisku. Organizatorzy zapewnili niecodzienną atrakcję w postaci żywego wielbłąda, na którym przyjechał czarnoskóry król afrykański. Po raz pierwszy pojawiły się także kucyki oraz egzotyczna alpaka.\nDzieci szkolne pełniły funkcje pasterzy, wojowników, pasterek i dwórek. Z kolei młodzież gimnazjalna niosła gwiazdy, sztandary i proporce towarzysząc królowi w roli rycerzy starszych. Natomiast młodzież szkół średnich i studenci wystąpili jako Służba Królewska odpowiadająca za zachowanie porządku na Rynku, rozdając przy tym korony, śpiewniki, kredę i opłatki każdemu uczestnikowi.\nPrzesłaniem wydarzenia było zachęcenie wszystkich mieszkańców aby w swoich domach kredą napisali na drzwiach litery K + M + B oraz 2018 rok. Jako pierwszy gest ten wykonał Ks. Abp Józef Michalik na symbolicznych drzwiach umiejscowionych na scenie jarosławskiego Rynku, z której wypuszczono na wolność symboliczne gołębie pokoju.


Miękki i lekki jersey wykonany z materiału w wykorzystaniem Polygenie - z materiału, który ogranicza rozwój bakterii powodujących przykry zapach odzieży. Przeznaczony na gorące ciepłe dni lub jako warstwa pod grubszą odzież.\nKoszulka Tolland L / S Jersey jest przeznaczona na cały okres jazdy na rowerze, idealna kiedy potrzebujesz większego przewiewu w słoneczne dni lub dodatkowej warstwy w chłodniejsze dni, gdy temperatura spadnie do niskich rejestrów. Wyposażony w Polygiene, technologię anty-smrodliwą :, pozwala pominąć pranie tej koszulki. Tak, jesteśmy poważni!!! Boczne panele DriRelease i pachy zapewniają szybkie odprowadzanie potu, a chusteczka do okularów zapewnia wyraźne widzenie. Idealnie pasuje do Mason lub Freeland Short.


Kers On, tabletki musujące, 10 szt - Portal Dbam o Zdrowie\nKers On, tabletki musujące, 10 szt - cena zł\nKers On, tabletki musujące, 10 szt\nWysoka zawartość kofeiny (32mg/100ml)\nKofeina - pobudza sprawność umysłową, pomaga poprawić samopoczucie oraz przywrócić stan ożywienia i rozbudzenia.\nTauryna - pomaga zachować energię podczas długotrwałego wysiłku. Uczestniczy w wielu procesach fizjologicznych t.j.: przewodzeniu impulsów nerwowych, ochronie komórek przed wolnymi rodnikami i prawidłowym rozwoju mózgu.\nAcetylokarnityna - stanowi dla organizmu substrat do produkcji acetylocholiny - ważnego neurotransmitera w układzie nerwowym. Warunkuje prawidłową fizjologię układu nerwowego, procesy myślowe, samopoczucie, koordynację ruchową i odporność na stres.\nInozytol - obok choliny, jest głównym składnikiem lecytyny, stanowiąc tym samym istotny element budulcowy każdej komórki nerwowej. Niezbędny dla prawidłowego funkcjonownia układu nerwowego.\nWitaminy - specjalnie dobrany zestaw witamin z grupy B pomaga uzupełnić codzienną dietę w witaminy, zwłaszcza w okresach zwiększonego zapotrzebowania.\nDorośli: 1 tabletkę rozpuścić w 500 ml zimnej wody.\nKers On - zastosowanie i działanie\nkwas foliowy witamina C (kwas askorbinowy) witamina B6 (pirydoksyna) witamina B12 (cyjanokobalamina) kofeina inozytol witamina B5 (kwas pantotenowy) witamina PP (niacyna) witamina H (biotyna) witamina B1 (tiamina) tauryna acetylo-L-Karnityna (ALC)\nDoustnie. Dorośli: 1 tabletkę rozpuścić w 500 ml zimnej wody. Uwaga! Preparat zwiera dużą dawkę kofeiny 32 mg/100ml. Uwaga! Nie stosować łącznie z alkoholem. Uwaga! Preparat nie jest przeznaczony dla diabetyków (zawiera cukier i substancje słodzące), kobiet w ciąży i okresie karmienia piersią. Suplement diety nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety. Nie należy przekraczać zalecanej do spożycia porcji w ciągu dnia. Przed zastosowaniem suplementu diety należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy go stosować po terminie ważności. Przechowuj preparat w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.


Gowin pojedzie do Rosji. Porozmawia o wraku / Wiadomości Polska\nGowin pojedzie do Rosji. Porozmawia o wraku\n09.05.2012 17:05, aktualizacja 09.05.2012 18:30\nZOBACZ WIĘCEJ Prokuratura zbada sprawę telefonu prezydenta? Będzie postępowanie ws. telefonu prezydenta Twierdzą, że nie myli, a oczyścili wrak ze śniegu Gowin: Rosjanie świadomie przetrzymują wrak Rosjanie zbadają swój "Su" inaczej niż Tu-154 Siemoniak: sprzedaż Tu-154 wstrzymana Kłamstwa władzy ujdą na sucho przez Gowina\nW połowie maja minister sprawiedliwości Jarosław Gowin uda się z kilkudniową wizytą do Rosji; ma się spotkać ze swym rosyjskim odpowiednikiem i podpisać porozumienie o współpracy w sprawach karnych. Zamierza też poruszyć temat przekazania Polsce wraku tupolewa.\nJak powiedziała w środę rzeczniczka resortu Patrycja Loose, nie ma jeszcze ostatecznego programu rosyjskiej wizyty ministra Gowina. Wiadomo, że weźmie on udział w Sankt Petersburgu w odbywającym się tam forum prawników z udziałem ministrów sprawiedliwości różnych państw, a także spotka się z ministrem sprawiedliwości Federacji Rosyjskiej, z którym miałby podpisać polsko-rosyjską umowę o współpracy w sprawach karnych.\nJeszcze w kwietniowym wywiadzie dla PAP Gowin mówił, że trwają negocjacje ws. tej umowy, prace nad zawarciem której zostały zapoczątkowane za czasów jego poprzednika na stanowisku ministra - Krzysztofa Kwiatkowskiego. - Na razie wydaje się, że rozmowy idą w dobrym kierunku. Jeśli strona rosyjska będzie gotowa do podpisania umowy, to w maju wybiorę się do Rosji - powiedział wówczas Gowin.\nUmowa miałaby na celu uzupełnienie i ułatwienie stosowania europejskich konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych, dokument mówi też o możliwości powoływania polsko-rosyjskich zespołów śledczych i przesłuchań na odległość. Umowa nie będzie mogła być stosowana do śledztw, które już się toczą. W zeszłym roku podpisano polsko-rosyjskie porozumienie o współpracy w sprawach cywilnych, które dotyczyło m.in. decentralizacji obrotu prawnego.\nTakże w środę Loose podkreśliła, że minister sprawiedliwości "uważa za swój obowiązek poruszanie tego tematu w spotkaniach z wysokimi urzędnikami Federacji Rosyjskiej".\nGdy w kwietniu PAP pytała Gowina, co powiedziałby Władimirowi Putinowi, który - zdaniem jego samego - jest tą osobą, od której faktycznie zależy decyzja w sprawie przekazania Polsce wraku, minister odparł: "powiedziałbym, że polska opinia publiczna oczekuje od władz Rosji większej niż do tej pory wrażliwości na skalę tragedii, jaką dla nas była katastrofa smoleńska i że oczekujemy bezzwłocznego przekazania szczątków samolotu". - Nie rozumiem argumentów, którymi w tej sprawie posługuje się strona rosyjska - dodawał.\nTagi: jarosław gowin, katastrofa smoleńska, śledztwo smoleńskie