8 Solarisów Urbino 18 electric dla Szczecina – Polski Traker\nHome / Aktualności / 8 Solarisów Urbino 18 electric dla Szczecina\n8 Solarisów Urbino 18 electric dla Szczecina\nPrzedstawiciele Miasta Szczecin oraz firmy Solaris Bus & Coach podpisali dziś umowę na zakup 8 autobusów bezemisyjnych Urbino 18 electric. Nowoczesne elektrobusy zostaną dostarczone do Szczecina do końca września 2021 roku. Wartość kontraktu to 32 miliony złotych.\n„Serdecznie gratuluję Miastu Szczecin tej dojrzałej, długofalowej decyzji. Szczecin dołączy tym samym do zaszczytnego grona blisko 40 polskich miast, które już dziś korzystają z transportu przyszłości. Bezemisyjny transport publiczny nabiera tempa, a kierunek ten po raz kolejny jest wybierany wspólnie z naszą firmą. To dla nas zaszczyt” – powiedział Petros Spinaris, Wiceprezes Zarządu Solarisa.\nW autobusach elektrycznych, które zostaną wyprodukowane dla Szczecina, będzie zwracać uwagę bogate wyposażenie, zwiększające nie tylko komfort, ale przede wszystkim bezpieczeństwo kierowców oraz podróżujących nimi pasażerów. Autobusy zostaną wyposażone w alkomaty, sprawdzające trzeźwość kierowcy przed uruchomieniem pojazdu. Szczególnym, nowatorskim rozwiązaniem będziemonitoring pokładowy zintegrowany z siecią miejską. Ponadto szczecińskie elektryki będzie również wyróżniało wyposażenie w panel fotowoltaiczny, zamontowany na dachu pojazdu. Panel będzie stanowił dodatkowe źródło zasilania systemu informacji pasażerskiej. Komfortową podróż zapewnią również klimatyzacja całopojazdowa, ogrzewanie elektryczne i dostęp do pokładowego wifi.\nDodatkowo przeznaczone do Szczecina Urbino 18 electric zostaną wyposażone w oprogramowanie eSConnect. Jest to autorski system zarządzania flotą autobusów zaprojektowany przez interdyscyplinarny zespół ekspertów firmy Solaris. eSConnect umożliwia optymalne ich wykorzystanie i serwisowanie, a wśród wielu swoich funkcjonalności można wymienić m.in. monitorowanie floty autobusów w czasie rzeczywistym i parametrów technicznych pojazdów.\nWspółpraca Szczecina z firmą Solaris sięga roku 2004. W okresie 16 lat producent dostarczył tam ponad 150 autobusów o długości 10, 12 i 18 metrów, zarówno z silnikami spalinowymi, jak i hybrydowymi. Najnowsze zamówienie jest pierwszym dotyczącym autobusów elektrycznych.\nZdjęcie: UM Szczecin.\nNa zdjęciu (od lewej): Michał Przepiera (Zastępca Prezydenta Szczecina), Adam Milewski (Dyrektor Sprzedaży Region Północ Solaris Bus&Coach)\nSolaris Solaris High Power Solaris Urbino 18 Electric\t2020-09-18\nTags Solaris Solaris High Power Solaris Urbino 18 Electric\nPrevious Ciężarówka na pięciu kontynentach\nNext Mercedes na ciekły wodór


Red Car - skup Poznań Jeżyce tel. 507-334-633 - kupimy auto za gotówkę\nSkup aut w Poznaniu-Jeżycach\nSkup samochodów Poznań Jeżyce - skupujemy za gotówkę\nSkup samochodów Poznań Jeżyce - RED CAR\nW każdej poznańskiej lokalizacji, dzielnicy miasta, także w Poznaniu-Jeżycach, działa nasz autohandlowy skup pojazdów. Dojedziemy w 10 minut z ul.Jaśminowej 27 lub z Osiedla Rusa, gdzie znajduje się główna siedziba firmy.\nTransakcje z firmą RedCar są przyjemne i bezpieczne. Gwarantujemy, że nie rezygnujemy z umówionych spotkań niezależnie od pory dnia czy też dnia tygodnia lub odległości od Poznania. Solidnie stawiamy się o wyznaczonej godzinie w uzgodnionym miejscu aby wycenić wstępnie Twoje auto i podjąć pertraktację ceny. Nie tracisz czasu na niesłownych kupujących. Jasno komunikujemy naszą propozycję zapaty, jej wartośc oraz formę. Dopuszczamy także zamianę pojazdów lub auto w rozliczeniu. Nie działamy jak komis, kupujemy od ręki i sprzedajemy auta także dosyć szybko. Auta o znikomej wartości zasilają poznańskie stacje demontażu pojazdów albo złomowiska.\nskup aut Red Car w Poznaniu-Jeżycach\nNIełatwa sprzedaż samochodu dotykająca różnych właścicieli pojazdów wiekowych albo takich, które są w naprawdę słabym stanie technicznym. Spieniężenie tego auta za kwotę realnej wartości rynkowej w zasadzie graniczy z niemożliwością, a nie każda osoba chce drastycznie obniżać swoją ofertę jedynie po to, aby maksymalnie szybko pozbyć się samochodu. Dobrą pomoc w tej kwestii może jednakże zaoferować nasz świetny skup aut z Poznania Jeżyc ( dzielnicy Poznania ), z którego ofertą warto zaznajomić się chociażby teraz. Podstawowe zalety naszej firmy to szybkość funkcjonowania, profesjonalne nastawienie do każdego klienta, a do tego naprawdę atrakcyjne wyceny. Wyłącznie dzięki naszej firmie da się zbyć auto nawet w czasie kilkunastu godzin oraz odzyskać niezwykle ciekawe pieniądze. By sprawdzić te możliwości oraz przekonać się o fakcie, iż oferta jest niezwykle atrakcyjna, najlepiej już w tej chwili skontaktować się z profesjonalnymi konsultantami. Zapewniamy nie tylko odkup aut w doskonałym stanie, lecz także fachowe złomowanie pojazdów w Poznaniu-Jeżycach, jakie idealnie sprawdzi się w przypadku ludzi mających samochody uszkodzone czy takie, które nie nadają się już zupełnie do naprawy. Mamy ogromne doświadczenie, zatrudniamy profesjonalnych pracowników, a do tego realizujemy inwestycje w firmę, żeby gwarantować usługi na najwyższym poziomie. Kasacja pojazdów w naszej dzielnicy Poznań Jeżyce z nami jest bardzo bezpieczna, gdyż wręczamy dokumenty niezbędne do wyrejestrowania wozu. Jednocześnie przy sprzedaży auta sprawnego wypisujemy pełną umowę zbycia i gotówkę do rąk własnych. To najlepsza oraz najbezpieczniejsza metoda na sprzedanie używanego pojazdu.\nSkup aut Poznań Jeżyce - RED-CAR\nFormalności załatwiamy od ręki, zawsze posiadamy komplet niezbędnych wzorów dokumentów wzór umowy kupna-sprzedaży potwierdzenie dokonania zapłaty za pojazd formularze zgłoszeniowe do wyrejestrowania auta w urzędzie komunikacji właściwym dla danej dzielnicy w tym wypadku dzielnicy Poznań Jeżyce.\nSkup aut Poznań Jeżyce\nNie jest łatwo odsprzedać auto używane na wolnym rynku a zmiana postrzegania tego faktu jest częścią naszej misji. Chodzi nam o to by skup samochodów Poznań Jeżyce jak najbardziej ułatwiał i upraszczał ten proces. Kupując przez ostatnie lata 2000r-2020r. setki jak i nie tysiące samochodów, powiększaliśmy firmę oraz zdobyliśmy doświadczenie, którym się dzielimy. Dzięki temu tak jak chcieliśmy w momencie zakładania skupu aut, możemy rzetelnie określić wartośc rynkową i dać gwarancję na atrakcyjną cenę auta. Profesjonalna obsługa, przygotowanie dokumentów kupna sprzedaży w kilka minut to nasz znak firmowy. Doradzamy także przy indywidualnych zakupach auta. Lubimy kupować używane auta, odsprzedawać je, nawet jeśli zysk nie jest duży. Spełniamy także rolę recyclingu i ekologicznej utylizacji pojazdów, które są wycofywane z ruchu.\nPolecany skup aut w Poznaniu-Jeżycach\nOgłoszenia motoryzacyjne Poznań Jeżyce\nZłomowanie pojazdów Poznań Jeżyce


» „Ala na tropie recyklingu” Zespół Szkół Zaradni Odważni Oryginalni\nHome » > Kategoria główna » „Ala na tropie recyklingu”\n„Ala na tropie recyklingu”\nUczniowie klas I-III dzięki Fundacji Recal mieli możliwość zobaczenia przedstawienia pt. „Ala na tropie recyklingu”. Aktorzy poprzez swój występ i zabawę z dziećmi przeprowadzili piękną lekcję przyrody. Dzieci przypomniały sobie jak ważny jest recykling i segregacja odpadów. Był również wątek opowiadający o problemie uzależnienia dzieci od telefonu i gier komputerowych. Widownia nagrodziła aktorów gromkimi brawami, spektakl bardzo się podobał.\nBy user L in > Kategoria główna, Nasz dzień, Szkoła Podstawowa on 2 listopada 2019 .\n← Sałaka owocowa „Akcja Rodzice – Dzieciom”\tLekcja w plenerze →


Powiat: Wjechał do rowu, w organizmie miał ponad 2 promile - Głos Powiatu Średzkiego\nPowiat: Wjechał do rowu, w organizmie miał ponad 2 promile\nW minionym tygodniu policjanci zatrzymali kilku pijanych kierowców. Rekordzistą okazał się kierowca renault megane, który w sobotę w Nowym Mieście nie dostosował się do znaku stop i wjechał do przydrożnego rowu. Mężczyzna miał 2,22 promila w organizmie.\nKolejny kierowca na podwójnym gazie został zatrzymany w poniedziałek przy ul. Śremskiej w Boguszynie. 57-letni mieszkaniec gminy Nowe Miasto nad Wartą kierując vw passatem miał blisko promil alkoholu. Z kolei w niedzielę w Pięczkowie policjanci zatrzymali 47-letniego motorowerzystę, który miał 0,42 promila alkoholu. Mężczyźnie odebrano prawo jazdy.\nW ostatnich dniach doszło również do kilku zdarzeń na drogach powiatu średzkiego. W poniedziałek w Koszutach kierowca scanii z naczepą nie zachował bezpiecznej odległości między pojazdami i uderzył w tył przyczepy samochodu ciężarowego znajdującego się przed nim (również marki scania). W wyniku zderzenia uszkodzony został również pojazd marki fiat 500, który był przewożony na na przyczepie.\nW piątek o godz. 17 w Kolniczkach kierujący renault scenic na łuku drogi najprawdopodobniej z powodu niedostosowania prędkości do warunków ruchu wjechał do przydrożnego rowu, po czym dachował. Do szpitala trafił kierowca i 11-letni pasażer samochodu.\nZ kolei, we wtorek 24 września wcześniej na krajowej „jedenastce” w Krzykosach kierowca toyoty yaris najprawdopodobniej z powodu niedostosowania prędkości do warunków ruchu oraz nieprawidłowo wykonanego manewru wyprzedzania wjechał do przydrożnego rowu. W wyniku tego zdarzenia pasażerka pojazdu trafiła do szpitala.\nPonadto w poniedziałek w Nowym Mieście funkcjonariusze drogówki zatrzymali 32-letniego mieszkańca powiatu jarocińskiego, który prowadził samochód, mając cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami. Postępowanie w tej sprawie prowadzi średzka komenda policji. Z kolei w sobotę w Połażejewie policjant ruchu drogowego zatrzymał do kontroli kierującą samochód marki opel corsa. Mieszkanka gminy Kostrzyn była poszukiwana przez poznańską policję w związku z zarządzeniem sądu o nie zapłaconej grzywnie. Po wpłaceniu zaległej grzywny została zwolniona.


Zgłaszanie naruszeń prawa | BIULETYN INFORMACJI PUBLICZNEJ Powiatu Wrzesińskiego\no nieprawidłowościach oraz działań następczych w Starostwie Powiatowym we Wrześni\nNiniejsza informacja stanowi jawną część procedury dot. zgłoszeń Sygnalistów:\nZgłaszający może uzyskać status sygnalisty po spełnieniu wszystkich określonych warunków w niniejszym paragrafie.\nNaruszenie musi dotyczyć:\nrynku wewnętrznego Unii Europejskiej, w tym zasad konkurencji i pomocy państwa oraz opodatkowania osób prawnych;\nProcedurę stosuje się wobec osoby, która zgłasza nieprawidłowości związane\nz wykonywaną pracą, w tym do:\nprzedsiębiorcy, członka organu osoby prawnej lub osoby świadczącej pracę pod nadzorem i kierownictwem wykonawcy, podwykonawcy lub dostawcy,\nw tym na podstawie umowy cywilnoprawnej,\nZgłaszający podlega ochronie określonej w niniejszej procedurze, pod warunkiem,\nże miał uzasadnione podstawy sądzić, że będąca przedmiotem zgłoszenia lub ujawnienia publicznego informacja o naruszeniu prawa, jest prawdziwa w momencie dokonywania zgłoszenia lub ujawnienia publicznego oraz że informacja taka stanowi informację o nieprawidłowościach.\nZgłaszający nie podlega ochronie określonej w niniejszej procedurze, jeżeli zgłasza:\nw złej wierze,\ninformacje o naruszeniu prawa, zostały zgłoszone na postawie przepisów odrębnych (w szczególności jako skarga lub zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa),\nnaruszenia godzące wyłącznie w prawa zgłaszającego,\nnaruszenia następują wyłącznie w indywidualnym interesie zgłaszającego,\nnaruszenia dot. ochrony informacji niejawnych,\nnaruszenia dot. tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu,\ninnych dziedzin prawa niewymienionych w § 3 ust. 2,\nDane osobowe zgłaszającego oraz inne dane pozwalające na ustalenie jego tożsamości, nie podlegają ujawnieniu, chyba że za wyraźną zgodą zgłaszającego.\nWobec zgłaszającego i osoby powiązanej nie mogą być podejmowane działania odwetowe.\nZa działania odwetowe uznać należy w szczególności:\nodmowa nawiązania stosunku pracy,\nnie zawarcie umowy o pracę na czas określony po rozwiązaniu umowy o pracę na okres próbny, nie zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony lub nie zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony, po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony – w sytuacji, gdy pracownik miał uzasadnione oczekiwanie, że zostanie z nim zawarta taka umowa,\npociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej,\ndziałanie zmierzające do utrudnienia znalezienia w przyszłości zatrudnienia\nw danym sektorze,\nZa niekorzystne traktowanie z powodu dokonania zgłoszenia lub ujawnienia publicznego uważa się także groźbę lub próbę zastosowania środka określonego w ust. 2, chyba że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami.\nJeżeli praca jest lub ma być świadczona na podstawie stosunku prawnego innego niż stosunek pracy, zgłaszający nie może być niekorzystnie traktowany z powodu dokonania zgłoszenia. Za niekorzystne traktowanie, uważa się w szczególności rozwiązanie, wypowiedzenie lub odmowę nawiązania stosunku prawnego, na podstawie, którego jest lub ma być świadczona praca przez zgłaszającego, chyba\nże Urząd udowodni, że kierowała się obiektywnymi powodami.\nJednostronna czynność prawna obejmująca rozwiązanie stosunku prawnego, o którym mowa w ust. 7, z powodu dokonania zgłoszenia - jest bezskuteczna.\nDokonanie zgłoszenia nie może stanowić podstawy odpowiedzialności, w tym odpowiedzialności za szkodę, z tytułu naruszenia praw innych osób lub obowiązków określonych w przepisach prawa, w szczególności w przedmiocie zniesławienia, naruszenia dóbr osobistych, praw autorskich, przepisów o ochronie danych osobowych oraz obowiązku zachowania tajemnicy, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że zgłaszający miał uzasadnione podstawy, by sądzić, że zgłoszenie jest niezbędne do ujawnienia naruszenia prawa.\nNie można zrzec się praw określonych w niniejszym paragrafie ani przyjąć na siebie odpowiedzialności za szkodę powstałą z powodu dokonania zgłoszenia.\nDecyzję o nadaniu statusu Sygnalisty podejmuje Operator zgłoszeń.\nJeżeli w toku postępowania wyjaśniającego okaże się, że Zgłaszający, któremu Operator zgłoszeń nadał uprzednio status Sygnalisty, nie spełnia warunków określonych w § 3 (w szczególności jak działał w złej wierze), zostaje pozbawiony statusu Sygnalisty i ochrony przewidzianej w niniejszym paragrafie.\nFormalny tryb postępowania w zakresie zgłoszenia naruszeń z wykorzystaniem kanałów zgłoszeń wewnętrznych, o których mowa w ust. 2, przewiduje zgłoszenie ustne, pisemne lub elektroniczne.\nUrząd wprowadza następujące kanały zgłoszeń:\nOsobiście, podczas bezpośredniego spotkania zorganizowanego w siedzibie Urzędu. Wówczas Urząd jest obowiązany zorganizować bezpośrednie spotkanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania zgłoszenia.\nTelefonicznie pod nr telefonu podanym na stronie BIP Urzędu.\nObszar zgłoszenia (określony w § 3 ust. 2),\nDokładny opis nieprawidłowości,\nMiejsce i czas zdarzenia,\nDane personalne zgłaszającego,\nEwentualne dane dodatkowe (świadkowie, dowody).\nInformacje pozyskane w trakcie obsługi zgłoszenia są poufne i zarówno Operator zgłoszenia, Komisja jak i sam zgłaszający są zobowiązani do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji uzyskanych podczas postępowania, chyba że ich ujawnienie jest niezbędne do prowadzenia działań zastępczych lub wymagają tego przepisy powszechnie obowiązujące.\nOstateczny wybór kanału zgłoszenia należy do zgłaszającego.\nNumer telefonu do zgłoszeń: 61 640 44 19. Proszę na wstępie poinformować o fakcie, że rozmowa dotyczy zgłoszeń sygnalistów.\nW przypadku zgłoszeń listownych, proszę oznaczyć kopertę „Dotyczy zgłoszeń sygnalistów”.\ndata publikacji: 2021-12-17 12:34\nostatnia modyfikacja: 2022-01-05 14:34


Transparenty reklamowe na zamówienie - Vispronet®\nTransparenty mogą być zamocowane na fasadach, poręczach, mostach, płotach. Mogą być montowane na różne sposoby nad ulicami i drogami. Są typowym elementem reklamowym dla firm lub dekoracją na prywatnych imprezach, imprezach klubowych, imprezach szkolnych a także w przedszkolach podczas jubileuszy etc. Drukowane na różnych materiałach np: na materiale typu Indekor - tanio i po prostu cięte z rolki. Przepuszczające powietrze, elastyczne i super wytrzymałe z materiału typu Varioflag® A. Intensywny przedruk na druga stronę, kolory odporne na światło i działanie warunków atmosferycznych.\n1. Transparenty - opis\n2. Indywidualne rozmiary\n3. Spersonalizowane projekty\n4. Dodatki i akcesoria\nTransparenty reklamowe z indywidualnym nadrukiem\nTransparenty są popularnym medium wykorzystywanym w reklamie zewnętrznej do prezentacji informacji reklamowych dotyczących wydarzeń czy ważnych informacji kierowanych do szerokiej grupy odbiorców. Transparenty reklamowe oferowane w sklepie - drukarni Vispronet® są łatwe do przymocowania do fasad, poręczy, mostów czy ogrodzeń. Dzięki nim skutecznie wypromujecie Państwo nadchodzące festiwale miejskie, imprezy plenerowe czy masowe, albo wystawy muzealne lub koncerty. Stosowne są także do dekoracji we wnętrzach.\nVispronet® oferuje produkowanie transparentów reklamowych wykonanych z różnych materiałów. Polyestervlies jest najbardziej ekonomicznym materiałem wykorzystywanym do produkcji transparentów tekstylnych. Jest on drukowany w sposób ciągły, a następnie po prostu przycinany z rolki do odpowiedniej długości. Varioflag® A jest przepuszczającą powietrze i bardzo elastyczną tkaniną flagową, transparenty tekstylne drukowane na Varioflagu ® A są wytrzymałe na działanie wiatru i doskonale sprawdzają się w trudnych warunkach atmosferycznych. Najpopularniejsza tkanina flagowa Multiflag® SE jest klasykiem wśród tkanin flagowych - idealnie nadaje się również do druku transparentów. Transparenty wykonane z materiału Multiflag® SE wyróżniają się doskonałym odwzorowaniem kolorów i optymalnym stosunkiem ceny do jakości. Motywy na transparentach są drukowane w jasnych kolorach z bardzo dobrą wytrzymałością na światło.\nTransparent reklamowy - indywidualne rozmiary\nPrzy zakupie transparentów macie Państwo wybór różnych formatów. Możecie skonfigurować wydruk transparentu w formacie: poziomym lub pionowym na materiałach typu: Multiflag® SE i Varioflag® A SE. Transparenty wykonane z Polyestervlies są dostarczane przez sklep-drukarnię Vispronet® jako transparenty drukowane w sposób ciągły. W zależności od zamierzonego zastosowania, mogą Państwo swobodnie decydować, który format będzie najbardziej odpowiedni. Kiedy już zdecydujecie się na odpowiedni format, wystarczy, że określicie konkretny wymiary. Jeśli standardowe rozmiary nie spełniają oczekiwań wystarczy kliknąć w opcję - indywidualny rozmiar. W drukarni wielkoformatowej Vispronet® produkujemy transparenty w dowolnych rozmiarach. W przypadku dłuższych wydruków zaleca się umieszczenie oczek do zawieszenia nie tylko w narożnikach, ale również co 50 cm. W ten sposób transparent reklamowy wisi na fasadach czy płotach i nie zwija się. Oczka mają średnicę 10 mm i są wykonane ze i nierdzewnego metalu. Opcjonalnie można kupić sznurek lub różne gumki lub taśmy napinające w zakładce akcesoria.\nSpersonalizowane transparenty na zamówienie ze zdjęciami, logo według własnego projektu\nJeśli nie masz jeszcze gotowego projektu transparentu Vispronet® umożliwia łatwe i darmowe projektowanie. Dzięki kreatorowi graficznemu Visprodesign® masz do dyspozycji proste narzędzie, które umożliwia tworzenie atrakcyjnych wizualnie motywów reklamowych. Użyj bezpłatnych clipartów i szablonów projektów znajdujących się w naszym kreatorze Visprodesign® i przygotuj projekt reklamy.\nTransparenty reklamowe z klipsami zaciskowymi - szybki montaż i demontaż\nTransparenty na zamówienie bez oczek czasem trudno powiesić w odpowiednim miejscu. Vispronet® oferuje w tym celu konkretne rozwiązanie: transparenty z klipsami zaciskowymi. Praktyczne uchwyty zaciskowe można bardzo łatwo i bez dodatkowych narzędzi przymocować do transparentów. Wystarczy umieścić materiał pomiędzy górną i dolną częścią klipsa, zacisnąć go i to wszystko! Teraz transparent materiałowy jest napięty i widoczny. Zaleta wytrzymałych na warunki atmosferyczne klipsów zaciskowych jest oczywista: można je usunąć po użyciu bez pozostawiania śladów i ponownie wykorzystać do mocowania kolejnego bannera. Oferujemy Państwu klipsy zaciskowe odpowiednie do mocowania na materiale w różnych kolorach i 2 wersjach: klipsy zaciskowe Mini o wytrzymałości na rozciąganie 45 kg i klipsy zaciskowe Midi o wytrzymałości na rozciąganie do 100 kg.\nZamówienie w opcji overnight Vispronet® - szybka dostawa\nOprócz Standardowej wysyłki produktów oferujemy opcję Overnight i Express z dostawą do godziny 12 następnego dnia. Jedynym wymaganym kryterium jest dostarczenie nam bezbłędnych danych do druku do godziny 9 w dniu złożenia zamówienia online zgodnie z naszymi wytycznymi. Uwaga: Transparenty ze sklepu - drukarni Vispronet® są wstępnie prane po to, aby nie blakły na słońcu i nie puszczały farby podczas deszczu.\nInne produkty reklamowe, które warto wykorzystać przy ekspozycji transparentów\nOprócz transparentów tekstylnych oferowanych w sklepie – drukarni Vispronet® polecamy inny wariant reklamy zewnętrznej - banery PCV. Warto z nich skorzystać zwracając się do masowego odbiorcy. Różne materiały i sposoby ekspozycji pozwalają na prawie nieograniczone wykorzystanie tego typu reklam w obszarze out i indor.


Mikołaj Niziński i Michał Bielecki business development managerami w Crimtan Polska\nMichał Bielecki i Mikołaj Niziński, w nowych rolach business development managerów, rozwijają w Crimtan Polska sprzedaż reklamy internetowej w modelu programmatic. Bielecki awansował w firmie, a Niziński przeszedł do niej z Gemiusa.\nOd lewej: Mikołaj Niziński i Michał Bielecki\nUtworzenie stanowisk business development managerów w polskim oddziale Crimtan wynika z rozwoju działalności spółki i jest skutkiem poszerzania jej oferty w zakresie targetowania behawioralnego.\nZadaniem business development managerów jest rozwijanie kanałów sprzedaży oferujących reklamę internetową w modelu programmatic.\nMichał Bielecki z Crimtan związany jest od ponad roku, wcześniej na stanowisku account executive. Poprzednie cztery lata odpowiadał za realizację projektów komunikacyjnych, CSR-owych i badawczych w Better.\nMikołaj Niziński poprzednio odpowiadał w Gemius Polska za rekomendacje web-analityczne i ewaluacje kampanii (eGRP), wcześniej pracował m.in. w Starlinku (zespół PZU) oraz w niemieckim Starcomie.\nCrimtan Polska kompleksowo obsługuje kampanie display i video w modelu RTB dla domów mediowych, agencji oraz reklamodawców bezpośrednich. DMP i DSP Crimtan wykorzystują dane z wielu źródeł (m.in. od ShareThis, Proximic, Digital Element, Integral Ad Science oraz własnych).\nEwa Protaziuk-Suska country managerem Crimtan Polska\nDołącz do dyskusji: Mikołaj Niziński i Michał Bielecki business development managerami w Crimtan Polska


Piękny sen trwa! Polki w półfinale mistrzostw Europy - Polsat News\nPiękny sen trwa! Polki w półfinale mistrzostw Europy\n04.09.2019, 22:54 Polska\nPolskie siatkarki pokonały Niemki 3:2 w ćwierćfinałowym spotkaniu mistrzostw Europy i wywalczyły awans do strefy medalowej turnieju. Niemki były do tej pory niepokonane w championacie. Teraz biało-czerwone przeniosą się do Ankary. Z turniejem pożegnały się m.in. reprezentacje Rosji i Holandii.\nATLAS ARENAAWANSŁÓDŹMEPOLSKAPOLSKA - NIEMCYSIATKÓWKA


Kurier Paryski - Książe Czartoryski i Związek Jedności Narodowej\n21 stycznia 1833 roku w Paryżu powstała polska tajna organizacja "Związek Jedności Narodowej", której celem było odzyskanie niepodległości.\nOrganizacji przewodniczył książę Adam Czartoryski, który po upadku powstania listopadowego wyemigrował z kraju.\nCzartoryski popierał antyrosyjską politykę państw europejskich, a także ruchy rewolucyjne i narodowe, upatrując w nich możliwość odbudowy Polski.\nCzłonkowie Związku w swoich działaniach utrzymywali łączność z krajem, głosili wolność słowa i wyznania, równość wobec prawa oraz ochronę własności. Przeciwdziałali ówczesnej propagandzie republikańskiej.\nDziesięć lat później, Czartoryski kupił Hôtel Lambert, który stał się ważnym centrum życia emigracyjnego w Paryżu po powstaniu listopadowym.\nOpr. W. Roszczuk, źródło - wikipedia.org


Indesit DG6145 wychlapuje wodę przez drzwi - elektroda.pl\nghost 05 Nov 2010 18:08 5503 2\n#1 05 Nov 2010 18:08\nMoże koledzy pomogą... Walczę właśnie (trzecie podejście) ze swoją zmywarką jak w temacie..\nZmywarka, nawet puszczona na pusto, po kilku minutach pracy zaczyna wychlapywać wodę przez drzwi - w dość dużych ilościach. śmigła sprawdzone, dysze drożne, brak pęknięć i nieszczelności, rurka do hydrostatu jest drożna. Zmywarka nie ma żadnych wycieków do środka.\n1. Można jakoś sprawdzić hydrostat w prosty sposób?\n2. Gdy przy zdjętym boku przysłuchuję się jej pracy to na początku zaczyna obracać ramionami, ale pompa jeszcze przez chwilę dolewa wody - to normalne zachowanie?\n3.Dodatkowa, nie związana z powyższym usterka : Zmywarka lubi wybić różnicówkę. Pracuje normalnie , w stanie spoczynku pomiar prądu upływu do ochronnego dawał może 1-2 mA wiec nie powinno nic się dziać. W trakcie pracy nie badałem bo długo nie działa w ten sposób - po chwili wybija.\nSkoro nie wywala w spoczynku to czy powinienem podejrzewać kondensator przeciwzakłóceniowy? Z odpietym ochronnym zmywarka funkcjonuje normalnie, oczywiście gdzieś ma przebicie więc nie jest użytkowana w ten sposób..\n4: Zmywarka ma już przeze mnie naprawioną pompę spustową wody (urwała się łapa podtrzymująca- po naprawie jest szczelna) ale ze względu na to że mam dość zalanej kuchni (panele) i fakt że kupiłem ją w AGD outlet 5 lat temu za jakieś 400zl ... męczyć się z remontem czy na śmietnik i zbierać na nowa? Jest zdezelowana poobijana (pogięta obudowa, sama komora myjąca w stanie bdb). Rocznik 2002 (na to prosiłbym o szczerą odpowiedź\n#2 03 Feb 2014 12:39\n2. To normalne że występuje "dobranie wody" w trakcie pracy w krótkim czasie po tym jak ruszą zraszacze\n#3 21 Feb 2014 13:55\nZmywarka, nawet puszczona na pusto, po kilku minutach pracy zaczyna wychlapywać wodę przez drzwi - w dość dużych ilościach\nDzieje się to na myciu na zimno czy też może jak zaczyna grzać miałem podobny problem i zapchane było odpowietrzenie zmywarki i ciepłe powietrze nie miało gdzie uchodzić i wypychało wodę przez drzwi.\nale pompa jeszcze przez chwilę dolewa wody\nKole3go to nie pompa dolewa wodę tylko otwiera się zawór wody i woda pod własnym ciśnieniem leci do zmywarki.\nDodatkowa, nie związana z powyższym usterka : Zmywarka lubi wybić różnicówkę\nTakie numery lubi robić grzałka może być nie szczelna i woda się dostaje do grzałki i wywali rużnicówkę\nSimilar topics to indesit DG6145 wychlapuje wodę przez drzwi\nWitam! Zmywarka wychlapuje wodę przez rynienkę drzwi.Wymieniłem uszczelki na nowe,sprawdziłem oba śmigła-są w porządku.Wychlapuje nawet po zdjęciu śmi... (4)\nWitam Problem ze zmywarka jak w temacie. Po dłuższej chwili podnosi się poziom wody w korytku pod drzwiami, aż gdy stanie się odpowiednio wysoki, wod... (7)\nA po otwarciu drzwi ile jest wody? Zawór nie przepuszcza?,Witam. Zmywarka Electrolux ESF8620ROX wychlapuje wodę spod drzwi i wyświetlała błędy: i20, i... (15)\nzmywarka AEG favorit wychlapuje wodę\n@pawel69stefan Miałeś rację, u mnie było rozklejone śmigło dolne (około 5cm) i z jednej strony na końcu śmigło górne. Sam bym na to nie wpadł. Piwo... (14)\nWitam Mam problem z 8-letnią zmywarką podaną w temacie. Pobiera wodę, podgrzewa ją, bardzo dobrze myje naczynia, program dobiega do końca. Jednak w t... (5)


Powiedz jej ,że ją kocham - Telenowele\nPowiedz jej ,że ją kocham\nWstawiać dalej czy nie ?\nWysłany: 22:47:33 10-08-10 Temat postu:\nWysłany: 23:08:46 10-08-10 Temat postu:\ndawno nie komentowałam bo byłam na wyjeździe ale już nadrabiam odcinki\nWysłany: 11:00:29 11-08-10 Temat postu:\nno, co się tu podziało?\nta dziewczyna się pojawiła i przytulała Simona...\nsama niewiem o co w tym chodzi? bo nie było wyjaśnione...\nDiana chyba już nie kocha Hectora?\nale z Simonem też może być szczęśliwa, jakby umieli sobie dać drugą szansę.\nczekam na newsa!\nWysłany: 12:56:14 11-08-10 Temat postu:\nJuż nadrobiłam wszystkie odcinki\nAle pecha ma Simon wszystko przeciwko niemu\nDiana mogłaby wyjaśnić z nim wszystko a nie go oskarżać\nWysłany: 13:32:40 11-08-10 Temat postu:\nWysłany: 17:30:26 11-08-10 Temat postu:\njaka ona jest głupia !!\nwychodzi za Hektora i nawet nie chciała dac Simonowi szansy\nniech sie stanie cud i wróci do Simona....\nWysłany: 17:58:19 11-08-10 Temat postu:\nPo co on wyjeżdża?\nPowinien o nią walczyć aż do skutku!\nOstatnio zmieniony przez Corazon. dnia 17:58:49 11-08-10, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 20:59:45 11-08-10 Temat postu:\nMam nadzieje że wróci i nie dojdzie do ślubu.\nNiech Diana zmądrzeje i idzie za głosem serca\nWysłany: 21:14:16 11-08-10 Temat postu:\no nie, Simon zdecydował wyjechać\nprzez ten list od niego Diana bardzo się załamała...\ndziewczyna naprawdę była smutna,\nnawet Hector nie potrafił jej pocieszyć\nWysłany: 11:22:20 12-08-10 Temat postu:\nWysłany: 13:00:33 12-08-10 Temat postu:\nHector zdradza Diane jak on może\nChociaż może w końcu zerwie z nim\nI będzie szczęśliwa z Simonem\nWysłany: 19:39:06 12-08-10 Temat postu:\nco? Hector zdradza Dianę?\nTO PO CO ON WYZNAWAŁ JEJ TE SWOJE MIŁOŚCI?\nPO CO SIĘ PYTAM? co za głupek\na teraz wzięli ślub, a jak ona się dowie to znowu będzie załamana\nSimon znalazł sobie tak jakby pocieszenie u Dulce\nmam jednak nadzieję, że prawdziwego uczucia nie ukryje\njak i Diana...\nWysłany: 21:25:58 12-08-10 Temat postu:\nzdradza ja :O :O\nniech sie o tym dowie !\nWysłany: 21:29:39 12-08-10 Temat postu:\nmiałam nadzieję, że chociaż hektor jest niezdolny do zdrady, a tu co żeni się z Dianą choć ją zdradza, o co mu chodzi, mógł ją lepiej zostawić a tak jak się dowie będzie jeszdcze bardziej cierpieć niż by cierpiała przed ślubem\nWysłany: 0:09:51 13-08-10 Temat postu:


Relacja z Worldconu 2009 (na żywo) - katedra.nast.pl\nRelacja z Worldconu 2009 (na żywo)\nOstatnia aktualizacja: 9 sierpnia 2009 ostatnie uzupełnienia\nTysiące ludzi z całego świata czekają na te kilka dni, kiedy do wybranego przez miłośników fantastyki miasta zjadą pisarze science fiction i rzesze fanów. Worldcon organizowany jest od 1939 roku przez World Science Fiction Society, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych, z przerwą na lata 1942-1945. W ciągu swojego istnienia impreza zdobyła status najważniejszej na całym świecie i nic dziwnego. To właśnie podczas Worldconu przyznawane są najbardziej prestiżowe nagrody fantastyczne – Nagroda Hugo czy Nagroda Johna W. Campbella za najlepszy debiut. Co ciekawe, pierwszą Nagrodę Hugo wręczono dopiero w 1953 roku, a otrzymała ją powieść Alfreda Bestera „Człowiek do przeróbki”. Tak to się zaczęło.\nHistoria dzieje się na naszych oczach. Bodaj po raz pierwszy, polski portal internetowy poświęcony fantastyce przeprowadzi relację z Worldconu na żywo, dzień po dniu. Nasz zagraniczny korespondent Fabrice Doublet udaje się do Kanady, która gości konwent w tym roku, by zwiedzać i fotografować, i... przesyłać do Polski kilobajty danych. Nie jesteśmy w stanie sami lecieć do Montrealu, lecz od czego jest internet? Organizowanie takiego przedsięwzięcia to huk roboty, mamy więc nadzieję, że spodoba się Wam sam pomysł oraz jego realizacja i że docenicie polsko-francuską współpracę w języku angielskim. Aż chciałoby się zaśpiewać razem z wielkim Bobem Dylanem:\nWłaśnie tak - czasy się zmieniają.\n5:45 PM czasu lokalnego\nSześćdziesiąta siódma edycja Worldconu organizowana jest w „Palais de Congres” w Montrealu, ogromnym labiryncie, wielkim kompleksie pełnym schodów i wind łączących dwa sektory budynku.\nKonwentowa recepcja mieści się na drugim piętrze, gdzie mogę dostać oficjalny znaczek uczestnictwa w Anticipation, a także program imprezy.\nSzybki rzut oka na zawartość i już wiem, że będę miał spory problem ze zdecydowaniem się gdzie iść i co robić! Na dobrą sprawę, każda godzina to kilka ciekawych wydarzeń dziejących się w tym samym czasie: szeroka gama paneli dyskusyjnych, spotkania autorskie, wykłady, podpisywanie książek, gry i atrakcje dla dzieci, zorganizowano nawet warsztaty kreatywnego pisania. Ups, chyba będę musiał zdecydować się na to, co przykuje moją uwagę właśnie w danej chwili. Problem z wyborem będę miał także jutro, bo spora część interesujących mnie rzeczy odbywa się w tym samym momencie. Do licha!\n7:00 PM czasu lokalnego\nNo dobra, zobaczymy. Czas pozwiedzać trochę to całe miejsce. Obok biurek recepcji wybudowano duży pokój nazwany „gawrą dilerów”. Wędruję do środka, by sprawdzić, co takiego się tu znajduje, ale... sala jest trochę pusta, prawdopodobnie dlatego, że to dopiero początek konwentu i jeszcze nie wszyscy uczestnicy przyjechali (choć zdążyłem się zorientować, że część paneli już się odbywa tego popołudnia, ale widać wyraźnie, że konwent dopiero się rozkręca). W gawrze widzę coś, co wygląda najwyraźniej na rozkładaną właśnie księgarnię: wszędzie stosy książek, stoły są nimi zawalone. Na dobrą sprawę zauważam jedynie ofertę niszowych wydawnictw, takich jak Tachyon czy Nightshade. Opodal gawry sprzedawane są fantastyczne koszulki, paski, jakieś drobiazgi… O, jest też miejsce, gdzie podpisywane będą książki. Tak, zdecydowanie warto wrócić tu w wolnej chwili.\nJako że ceremonia otwarcia startuje za pół godziny, o ósmej wieczorem, zwiedzam piąte piętro. To właśnie tutaj staniemy się świadkami big bangu. Przechadzając się tu i tam, widzę mnóstwo małych sal, w których 3-4 osoby dyskutują z dwudziestoma w trakcie paneli. Tematy dyskusji są jednak całkiem interesujące: „Czy można osądzać ludzi po genotypie?”, „Najbardziej rzeźnickie seriale”, „Czy francuska SF jest seksowniejsza od amerykańskiej?” (chyba nie, bo na sali są tylko dwie właściwe osoby... - dop. Fabrice). Dziwny jest ten świat...\nGodzina zero. 8:00 PM czasu lokalnego\nCeremonia otwarcia wystartowała. Prowadzą ją kanadyjscy autorzy SF Julie Czerndea (która pochodzi z anglojęzycznej części Kanady) i Jean Pierre Normand (z francuskojęzycznej), jako że konwent jest dwujęzyczny. Po prawdzie to plotki o dwujęzyczności Anticipation wydają się mocno przesadzone, bo z tego, co zdążyłem zobaczyć, zaledwie jakieś 5% gości mówi po francusku! Nie jest to ani bardzo zawiła ceremonia, ani bardzo długa, ale każdy z głównych gości wieczoru – i konwentu! – mówi parę słów od siebie. Wszyscy są zadowoleni i w dobrym humorze.\nRozpoczyna Marc Garneau, bardzo popularny w Kanadzie (pierwszy kanadyjski astronauta!), mówi o tym, jak ważna jest naukowa i techniczna strona science fiction w kontekście stymulowania ludzkiej wyobraźni.\nPo czym następuje pięciominutowy show wychowanków z lokalnej młodzieżowej szkoły cyrkowej, a następnie kolejno zabierają głos:\nRene Weilling i Bourget – współorganizatorzy Worldconu\nTaral Wayne – zaproszony Honorowy Fan\nTom Doherty – Honorowy Wydawca\nDavid Hartwell – Honorowy Redaktor\nNeil Gaiman i Elizabeth Vonaburgh – Honorowi Autorzy\nPo wszystkim Mistrzowie Ceremonii ogłaszają otwarcie Worldconu.\n9:15 PM czasu lokalnego\nWciąż jestem w tej samej sali, na dyskusji o ekonomii pomiędzy sławnym brytyjskim autorem Charlesem Strossem, zdobywcą nagrody Hugo, a laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie Ekonomii za rok 2008, Paulem Krugmarem. Rozmowa jest bardzo ciekawa. Chociaż różne tematy są poruszane, cały czas dotyczą w gruncie rzeczy tego samego: jak zmienia się ekonomia, jak zmiany te wpływają na ludzi i jak wyglądały w przeszłości (pisarze dyskutują o rozwoju transportu i jego wpływie na ekonomię, ale także o roli komputerów, informatyki i... urządzeń kuchennych) i jaki kształt mogą przybierać w przyszłości. Ci goście są niesamowici, mogą opowiadać o poważnych rzeczach i wciąż potrafią zachować dystans i poczucie humoru, więc trudno się dziwić reakcji; sala wybucha co chwila śmiechem.\n10:30 PM czasu lokalnego\nWieczór kończę w Hotelu Delta, najważniejszym punkcie konwentu. To właśnie tutaj odbywa się nieoficjalna impreza otwarcia, naprawdę duża impreza otwarcia, z wielkimi ciastami rozstawionymi na stołach, upieczonymi z okazji urodzin Elizabeth Vonaburgh. Niezłe zakończenie pierwszego dnia, co?\n10:00 AM czasu lokalnego\nPierwszy panel dyskusyjny tego dnia, w jakim wziąłem udział, został zatytułowany „Czego fani nie rozumieją o wydawaniu?”. Rozmowę mieli toczyć John Pitts, debiutant z wydawnictwa Tor Books, oraz David Hartwell wraz z Gardnerem Dozois, lecz niestety Gardner odstąpił od dyskusji, a Hartwell okazał się takim gadułą, że w efekcie spotkanie toczyło się między nim a publicznością, z Pittsem jako moderatorem dyskusji. To był prawdziwy show jednego człowieka. Bardzo ciekawy show, jako że Hartwell od wielu już lat jest redaktorem Tora i wydaje słynny zbiór opowiadań Best SF, jeden z najciekawszych zbiorów opowiadań ostatnich lat. Słynny redaktor i wydawca przybliżył proces wydawniczy, jaki odbywa się pod jego okiem. Zanim książka zostaje wydana trafia na stos manuskryptów rozsyłanych do beta-czytaczy, głównie studentów, wyszukujących najciekawsze elementy w powieści. Książki potem i tak trafiają do profesjonalnych redaktorów i gdy książka zostaje zaakceptowana do druku, rozpoczyna się normalny proces wydawniczy: negocjacje z agentami, redakcja pierwszej wersji książki, korekta i akceptowanie modyfikacji przez pisarzy, ustalanie planów wydawniczych, projektowanie okładki. Często bywa tak, że od momentu akceptacji książki do jej trafienia na rynek mijają dwa albo i trzy lata, przy czym okres ten ulega znacznemu skróceniu w przypadku wznowień – wtedy jest to zazwyczaj około dziesięciu miesięcy.\nHartwell podał też ciekawe dane statystyczne dotyczące sprzedaży. Przeciętna sprzedaż książki science fiction w wydaniu hardcoverowym rzadko przekracza pięćset sztuk, a sprzedaż edycji w miękkiej okładce przeznaczonej dla masowego czytelnika – dziesięć tysięcy. Kilka dekad temu liczba ta wynosiła siedemdziesiąt pięć tysięcy, przy czym dzisiaj wydaje się dużo, dużo więcej książek, ale liczba czytelników wcale nie rośnie w tym samym tempie, więc sprzedaż maleje. Co rzecz jasna nie dotyczy takich pisarzy, jak Neil Gaiman czy J.K. Rowling. David wyznał, że publikowanie przekładów prozy na rynku amerykańskim nie ma sensu, gdyż nie jest dochodowe. Średni koszt tłumaczenia (prawa, koszta tłumaczenia, druku) to równowartość 15.000 dolarów. Więc jedyną szansą dla pisarzy z rynków nie-anglojęzycznych, chcących zaistnieć w USA czy Wielkiej Brytanii, jest pisanie po angielsku lub wysyłanie już przełożonych książek do agentów.\nNa zadane przeze mnie pytanie o rozwój niszowych wydawnictw, takich jak Nightshade czy Subterranean, Hartwell odparł, że ich wielkim plusem jest to, że... są właśnie niszowe i zatrudniają niewielką liczbę pracowników na pełny etat. W przypadku Nightshade Books są to zaledwie dwie osoby, a całą robotę odwalają przyjaciele wydawnictwa. Jednakże dodał, że niebezpieczeństwo dla tego typu firm leży w wydawaniu bestsellerów, ponieważ w przypadku wydania takowego trzeba wynająć kolejne dziesiątki osób, co znacznie zwiększa koszty logistyki. Jeśli natychmiast ci ludzie nie zostaną zwolnieni, istnieje ryzyko problemów finansowych.\n11:00 AM czasu lokalnego\nNastępny panel, jaki odwiedziłem, zatytułowano „Powrót z odwyku”, czyli o powrotach pisarzy do czynnej pracy po dłuższej przerwie, zazwyczaj kilku latach. Obecni byli Michelle Sagara, która pisanie przerwała z powodu narodzin dziecka, Nick de Sario w roli moderatora oraz wielki Robert Silverberg. Życie i twórczość tego ostatniego wypełnić może kilka grubych tomów i właśnie on grał pierwsze skrzypce w dyskusji. Zgodnie z tym, co powiedział, trzykrotnie przerywał karierę autorską.\nPierwszą przymusową przerwę w latach 1953-1963/65 spowodował upadek dużego dystrybutora i wydawcy, co zaowocowało bankructwem trzech dużych magazynów SF, przy czym były to niestety te pisma, które publikowały opowiadania głównie Silverberga. Więc Robert pisał coś innego, by utrzymywać się przy życiu i płacić rachunki na czas, także coś, co nazywał utworami pornograficznymi. Potem wrócił w 1965 i stał się głównym autorem, obok kilku innych sław pisarskich. Nie wymienię ich nazwisk, przecież wiadomo, o kogo chodzi! :)\nW 1974 zdecydował się zawiesić pióro na kołku, ale tym razem z własnej woli. W owych czasach publikowano coraz więcej fan fiction związanego z uniwersum „Gwiezdnych Wojen”, co spowodowało także duże trudności z przebijaniem się na rynek z jego własnymi pracami. Poza tym, był po prostu zmęczony trwającym dziesięć lat pisaniem. Powrócił jednak pięć lat później wraz z cyklem zapoczątkowanym przez "Zamek Lorda Valentine'a", na który podpisał gigantyczny kontrakt. Co ciekawe, większość tej sumy była potrzebna na sfinansowanie rozwodu z byłą żoną i to właśnie na jej konto poszły wszystkie pieniądze...Sam Robert przyznawał, że sądził wtedy, iż jest to powrót tymczasowy i nic więcej nie napisze, jednak mylił się i wrócił w dobrej formie w latach osiemdziesiątych...\nW 2004 roku uznał, że z racji wieku nadszedł czas na emeryturę i ograniczenie jedynie do krótkich form, samo pisanie staje się zbyt męczące, jednak sądzę, że to wcale nie oznacza końca kariery. Jak na kogoś, kto skończył 74 lata Robert Silverberg wygląda co najmniej nieźle i chyba nie napisał jeszcze ostatniego słowa.\n12:00 PM czasu lokalnego\nPowrót do „gawry dilerów”. Ta sala jest jedną wielką i niebezpieczną pułapką! Nie zostanę w niej, bo inaczej wydam wszystko, co mam, na nowe książki. Na razie ograniczyłem się do nowych antologii Jonathana Strahana (redaktor między innymi The New Space Opera – dop. Katedra) oraz drugiego tomu Dzieł Zebranych Poula Andersona.\nA teraz nieco inne spojrzenie na dzień drugi imprezy\nWstydem byłoby, gdybym nie napisał co nieco o samym Montrealu i nie zwiedził go chociażby odrobinę. Na szczęście Palais de Congres jest naprawdę położony w idealnym miejscu, jako że znajduje się w samym centrum historycznej części miasta, otoczony najbardziej interesującymi turystycznie miejscami. We wschodniej części znajduje się Stare Miasto oraz zabytkowy port, pamiętający czasy francuskiej obecności w tym rejonie. Ta część Montrealu ma bardzo europejski charakter: rynek pełen jest małych knajpek, restauracyjek, tarasów, kawiarni i wąskich uliczek prowadzących wprost do portu. Zlokalizowany obok przyjemny, zielony park przyciąga rzesze turystów i mieszkańców.\nNa północy wyrasta Chińska Dzielnica, jak w niemal każdym dużym północno-amerykańskim mieście, a na zachodzie znajduje się Place des Arts (serce dzielnicy, będącej centrum kulturalnym Montrealu), z jego nowoczesną architekturą i przybytkami kultury. To właśnie tutaj Montrealczycy odwiedzają teatry, salę koncertową czy muzeum sztuki nowoczesnej; właśnie tutaj odbywa się obecnie festiwal muzyczny "Francofolies de Montreal", kanadyjska wersja imprezy będąca pozostałością po starym, jeszcze francuskim festiwalu pieśni, zapoczątkowanym wiele dekad temu w mieście Rochelle; każdego wieczora rozbrzmiewają aż do północy utwory z różnych gatunków muzycznych, od rapu po rocka, więc nic dziwnego, że w powietrzu czuć radość. Na południu położone jest prawdziwe centrum miasta, z jego wieżowcami, centrami handlowymi i siedzibami międzynarodowych korporacji.\nLecz Montreal to dzisiaj przede wszystkim Worldcon, więc znów kilka słów o samym konwencie. Jako że nie mogę się sklonować, a potrzebowałbym ze dwudziestu klonów by uczestniczyć w każdym ciekawym punkcie programu, nie mogłem napisać relacji ze wszystkiego, co wydaje się ważne na imprezie. Zresztą nie tylko ja mam problemy, na konwent przybywają całe rodziny z dziećmi, uczestnicy w rożnym wieku: starcy i nastolatkowie. Worldcon jawi się jako impreza dla wszystkich, niezależnie od daty w metryce. Tacy są też organizatorzy i fani.\nPanele dyskusyjne prowadzą wydawcy, naukowcy, artyści, redaktorzy odpowiadający na pytania publiczności. Zdarza się niekiedy, że liczba gości na jednym panelu sięga - na oko - powyżej setki uczestników, ale czasem bywa i tak, że nie przekracza dwóch słuchaczy. Co oczywiście zależy od seks appealu prowadzącego i atrakcyjności tematu. No i są fani, fani wszędzie - na korytarzach z programem w ręku, długopisem zaznaczający, gdzie chcą się udać. A i na samych panelach poruszane są różne tematy, od samego fandomu po literaturę, przez naukę, kosmos, media i kursy kreatywnego pisania. Wieczorami odbywają się projekcje filmowe, a autorzy podpisują książki i czytają na głos ich fragmenty. Bywa, że dwadzieścia albo i trzydzieści punktów programu odbywa się w tym samym momencie. Tegoroczny Worldcon jest zatem doprawdy ogromny. Na tym tle europejskie konwenty wydają się jakieś takie małe i biedne...\nPo południu uczestniczyłem w następujących panelach:\n"Ucząc i pisząc" - prowadzili James Patrick Kelly i John Kessel\nRozmowa dotyczyła doświadczeń w uczeniu innych rzemiosła pisarskiego oraz po prostu bycia nauczycielem. John Kessel poznał tajniki fachu w latach siedemdziesiątych, gdy jeszcze nie istniały warsztaty pisarskie. Studiował wtedy na Uniwersytecie w Kansas, gdzie jednym z wykładowców był James Gunn, który jako pierwszy chciał i uczył innych pisania science fiction na amerykańskim uniwersytecie. Kelly uczęszczał na zajęcia razem Damonem Knightem i Joe Haldemanem. I potem, gdy już zostali zawodowymi pisarzami, przejęli pałeczkę. Choć niektórzy uważają, że pisania nie da się nauczyć, to jednak obaj paneliści zgodnie twierdzili, że nie ma tak naprawdę różnicy między początkującymi muzykami poznającymi arkana zawodu, a pisarzami, zgłębiającymi podstawowe zasady pisania.\nWarsztaty literackie mają różne formy, na przykład Warsztaty Clarion, kosztujące kilka tysięcy dolarów, trwają sześć tygodni. Na zajęcia można przynieść swoje wypociny i porozmawiać o nich z nauczycielami, znanymi pisarzami, poznać zasady rządzące sztuką storytellingu i poprawić swój własny warsztat. Inna metoda polega na odbyciu kursu dwuletniego, w ciągu którego dwa razy przez dziesięć dni odbywają się spotkania z nauczycielami, a przez cały czas kursu trwają korespondencyjne dyskusje na temat wielokrotnie szlifowanych szkiców. Taki kurs kosztuje dwadzieścia tysięcy dolarów.\nWarsztaty mają również jeszcze inną zaletę: dochodzi do wymiany opinii z innymi fanami science fiction chcącymi nauczyć się pisać SF, przy czym ludzie ci mają naprawdę silną motywację, więc można być pewnym, że mówią szczerze. W przeciwieństwie - czasem - do rodziny i przyjaciół. Jest to swego rodzaju osmoza, która pomaga wszystkim w czynieniu postępów. Kiedy kurs się kończy, nie oznacza to jednak końca nauki, a często nawet najzdolniejsi adepci dopiero po dwóch albo i trzech latach zaznaczają obecność na rynku, odnalazłszy własny "głos autora".\n"Historia sukcesu Bragelonne" (panel w języku francuskim): prowadzi J.C. Dunyach (francuski redaktor SF - dop. Katedra), a uczestniczą autorzy i szefowa wydawnictwa Stephanie Marsann.\nOpowieść ta jest niezwykle fascynująca. W 2000 roku pani Marsann założyła z trzema przyjaciółmi wydawnictwo specjalizujące się w science fiction, mając kapitał wynoszący 7.500 euro. Zaczęli wydawać książki fantasy w dużym formacie, dwa-trzy tytuły na miesiąc. Ich trzecią książką była "Legenda" Davida Gemmella, która przez piętnaście lat była odrzucana przez wszystkie inne francuskie wydawnictwa. Ale ten się śmieje, kto się śmieje ostatni. Marsann sprzedała sześćdziesiąt tysięcy egzemplarzy i zaczęła wydawać więcej książek, trzy na miesiąc, potem cztery, pięć... A teraz, w całym 2009 roku, wydali 220 książek (słownie: dwieście dwadzieścia), zarówno wydań luksusowych, jak i jedynie klejonych wydań w miękkiej okładce, czyli mniej więcej połowę całego rynku wydawniczego we Francji.\nDzisiaj zatrudniają trzydziestu dwóch pracowników i mają dziesięć milionów euro zysku oraz najaktywniejsze forum internetowe o SF w kraju. Ciekawostką jest fakt, że na forum właśnie zarekrutowali swojego menedżera ds. sprzedaży, który udzielał się tam jako bankowiec... Wykazał taki entuzjazm do SF, że nie mogli go nie zatrudnić. Był obecny na panelu i przyznał, że jest to jego wymarzona praca; nie może wyobrazić sobie innej niż sprzedaż, czytanie i produkcja takich książek, jakie kocha. Obecnie Marsann zmienia profil wydawniczy i ze sprzedaży głównie francuskich autorów przestawia się na przekłady, powieści graficzne i książki fantasy dla dzieci.\nNagroda Prometheus Award\nObok znajdowała się sala, w której wręczano Prometheus Award. Nie znałem tej nagrody, więc zajrzałem. W ogóle, podczas Worldconu wręcza się bardzo wiele nagród SF, nie tylko Hugo. Nagrodę Prometeusza otrzymują autorzy, którzy w swoich powieściach poruszają kwestię wolności. W tym roku laureatem został "Little Brother" Cory'ego Doctorowa, który wygłosił płomienną przemowę krytykującą zachodnie rządy za to, że pozbawiają wolności swoich własnych obywateli. Dostało się głównie Kanadzie, Stanom Zjednoczonym i Wielkiej Brytanii. Doctorow zarzucał politykom z tych krajów, że przestali być Reprezentantami Narodu, a stali się Zarządcami Narodu, że sami obywatele muszą wystąpić w wyborach przeciwko tej władzy, która ich ogranicza i bronić swoich praw. Po wszystkim rozgorzała polemika... Nie będę się rozpisywał o tym, gdyż amerykańska polityka to nie jest to, co tygryski lubią najbardziej. Powiem tylko, że sponsorem nagrody jest amerykańskie stowarzyszenie "Liberty Society". Hmmm...\nDo udanego zwieńczenia dnia nie może zabraknąć imprez organizowanych w różnych zakątkach hotelu Delta. Jest zatem impreza poświęcona przygotowaniom do kolejnych Worldconów - w Reno w 2011 i w Teksasie w 2013, zabawy fanów ze Skandynawii, Japonii, a na każdej dyskusje, mnóstwo znakomitego jedzenia, piwo leje się strumieniami... Chyba na tym zakończę relację...\nSobota rano. Dla odmiany postanowiłem udać się na panel w dziale „Nauka i kosmos”, zatytułowany: „Alternatywne źródła energii i polityczne implikacje związane z ich zastosowaniem”.\nRozmawiają: Charles Stross i grupa ludzi związanych z science fiction i nauką jako taką, gość honorowy Worldconu Tom Doherty, wydawca z Tor Books, Bruce Rockwood, Nina Munteanu z Kanady i Peter Cohen.\nRockwood zaczyna od stwierdzenia, że dysponujemy ewidentnymi dowodami na zmianę klimatu (pamiętajcie, że wielu obecnych na sali gości to Amerykanie, którzy często zaprzeczają tej teorii) i że termin „globalne ocieplenie” powinien zostać zapomniany, jako że lepszym określeniem problemów planety jest po prostu „zmiana klimatu”. Wyznaje, że same Stany Zjednoczone nie są w stanie poradzić sobie z pogodowym kłopotem, to problem globalny, i że Unia Europejska, jak dotąd, więcej zrobiła w tej kwestii niż wszyscy inni. Chwalił również pomysł wprowadzenia podatku od emisji dwutlenku węgla, mającego sfinansować w części rozwój technologii umożliwiającej redukcję jego emisję.\nCharles Stross tymczasem wskazywał, że w Wielkiej Brytanii tylko garstka ludzi NIE zdaje sobie sprawy (lub zaprzecza wadze problemu), że zmiany klimatyczne są faktem. Brytyjski rząd panikuje, ponieważ zrozumiał, że jest znacznie opóźniony w redukcji emisji dwutlenku węgla, a wszystkie atomowe elektronie są stare, często mają ponad pół wieku, a jedynie dziesięć nowych jest projektowanych. Skupia także uwagę na rozwoju technologii obsługującej energię słoneczną. Za wzór stawia Francję, gdzie ponad 85% energii pochodzi właśnie z atomu.\nWedług Toma Doherty'ego, to właśnie jest jeden z tematów, jakimi może zająć się science fiction w najbliższym okresie, by badać tak zagrożenia, jak i możliwości rozwoju. Zasugerował, że być może powinna powstać swoista koalicja krajów, przekonujących świat do tego, by państwa na Ziemi inwestowały w technologię przyjazną środowisku. Sam Doherty wielki potencjał dostrzega w wykorzystaniu głębin oceanicznych, a także prądów morskich, zwłaszcza Golfsztromu, by otrzymać czystą energię. Można również używać, według niego, za dnia farm słonecznych zainstalowanych na pustyniach, a w nocy farm wiatrowych. Dodaje również, że Stany Zjednoczone posiadają wystarczająco wiele ropy, by uniezależnić się od jej dostaw z zagranicznych źródeł, a zyski z zaoszczędzonych pieniędzy powinny zostać użyte do finansowania badań nad alternatywnymi źródłami energii. Rola science fiction polegałaby na uświadamianiu ludzi, jakie zagrożenia czekają na nich w przyszłości i sprawieniu, że dzięki ludzkim działaniom życie stanie się zdrowsze.\nPani Munteanu z kolei uważa, że bogactwem naturalnym Kanady jest woda. Rząd krajowy omawia obecnie z samorządami kwestie dotyczące zmian klimatu. Munteanu zgadza się, że międzynarodowa koalicja, przy wsparciu korporacji, na rzecz uzdrowienia klimatu jest bardzo dobrym pomysłem i powinniśmy podjąć to zadanie, a samo SF może nam pomóc w zrozumieniu kim jesteśmy i do czego dążymy.\nCharles Stross dodaje, że zasadnym wydaje się postawienie pytania: „W jaki sposób zredukować nieunikniony zamęt związany z rozwiązywaniem problemu?”. Według niego clou problemu leży w gromadzeniu energii (koniecznie trzeba poprawić baterie słoneczne). Być może należałoby przestawić się na paliwo ekologiczne, na przykład z alg i wykorzystać do transportu istniejącą sieć gazociągów. Na przykład Chiny polegają niemal w całości na energii z węgla, a do jego transportu wykorzystywana jest połowa posiadanego taboru kolejowego, zresztą także napędzana węglem. Sądzi jednak, że technokraci chińscy są świadomi problemu i zaczynają wreszcie nad nim debatować. Dodaje, że cena ropy i tak będzie rosnąć, niezależnie od okazjonalnych spadków i że alternatywne źródła energii powinny być atrakcyjne cenowo. Z kolei Rockwood ostrzega, że wiatr jest niestabilnym źródłem, jako że rzeczywista moc elektrowni wiatrowych co roku jest inna – wahania te sięgają nawet +/-20% mocy nominalnej. Na szczęście fani science fiction są za działaniami pro-ekologicznymi; niemal cała sala, zapytana przez Strossa, podniosła rękę głosując za atomem.\nNiestety, inwestycje w energię ekologiczną mają charakter długoterminowy, co stoi w wyraźnej sprzeczności z korporacyjną tendencją do maksymalizowania kwartalnych zysków i krótkoterminowej stopy zwrotu inwestycji. Że o krótkowzrocznym spojrzeniu polityków nie wspomnę – niezdolnych do spojrzenia w przyszłość dalej, niż poza koniec własnej kadencji.\nPrezentacja wydawnictwa Tor\nA teraz czas na zmianę. Sporo wydawców prezentuje się na panelach, spróbuję dotrzeć na jeden z nich – trafiłem na panel Tor Books. Kilku redaktorów z Tora już jest, sam Tor Doherty, David Hartwell (charakterystyczna postać – zawsze w szalenie barwnym, wręcz krzykliwym krawacie i takiejż koszuli), Beth Meacham, Moshe Feder, Patrick Nielsen Hayden.\nOd początku występują problemy techniczne. Nie działa projektor, przygotowany do wyświetlania okładek książek, jakie mają zostać wydane przez Tor Books. Dla tych, którzy nie wiedzą, Tor jest jednym z największych wydawców SF w Stanach. Panel polega głównie na prezentacji okładek i ich omawianiu w kilku słowach przez redaktorów. Jako że większą część tytułów znajdziecie bez problemu w Internecie, nie będę wypisywał list. Co jest interesujące, to rosnąca przewaga fantasy nad SF, a także tytułów osadzonych w światach wykreowanych wcześniej na potrzeby gier video i gier komputerowych (seria Halo, Eve Online). Potwierdza się wiadomość, że cykl Roberta Jordana zostanie zakończony przez Brandona Sandersona, najnowsza część zatytułowana jest „The Gathering Storm”. Sanderson podejmie się kontynuacji wątków podjętych przez Jordana i będzie kontynuował sagę, obecnie mówi się o trylogii. Inną tendencją na rynku jest obecność dużej ilości wznowień: Asimov, Leiber, Dick, Matheson...\nDobra, czas coś zjeść z francuskojęzycznymi fanami. W Pałacu Kongresowym, a także nieopodal, jest trochę knajpek i restauracyjek. Specjałem dnia jest coś, co nazywa się „poutine” – danie z serem, frytkami, sosem pieczeniowym... Niezbyt zdrowe, ale bardzo smaczne. Kanadyjczycy mają też bardzo dobre piwa, nawiasem mówiąc znacznie lepsze od amerykańskich, ale to za duża dygresja... Hmm... Przed lunchem wpadłem na Gardnera Dozois, który wreszcie dojechał, i Michaela Swanwicka, więc skorzystałem z okazji i poprosiłem o podpisanie egzemplarza „The New Space Opera 2” kupionej rano. Więcej wkrótce.\nOpowiadania z Analog (ASF)\nA teraz czas na panel poświęcony magazynom SF, jako że to moja działka. :)\nObecni są Stanley Schmidt, redaktor pisma oraz autorzy: Paddy Fourde, Susan Forest, Henry Melton, Henri Stratman.\nTemat panelu to: „Jakie są opowiadania z Analoga?”. No właśnie, jakie? Schmidt wskazuje, że wielu ludzi błędnie osądza zawartość pisma, są do niego uprzedzeni i operują stereotypami (wciągające utwory o szybkiej akcji ze szczęśliwym zakończeniem). Więc nie przysyłają do niego utworów, jakie spokojnie mogłyby się tam znaleźć. Paddy Forde zwraca uwagę, że opowiadanie powinno mieć wyważone elementy: wielkie idee, o których opowiada historia, muszą łączyć się z historiami po prostu o człowieku, jako takim. Jak w cyklu „Fundacja” Asimova. Schmidtowi nie przeszkadzają opowiadania skupiające się na emocjach, jeśli tylko emocje wynikają z działania bohaterów. Inaczej najpewniej tekst go nie zainteresuje. Opowiadania z Analogu dotyczą często silnych emocji, ale musi być fabularny powód ich wystąpienia. Jeśli czytelnik znienawidzi lub pokocha bohaterów opowiadania za to, co robią, to znaczy, że opowiadanie coś w sobie ma i może zostać wydrukowane. Także czytelnicy Analogu zwracają na to uwagę. Oczywiście pomysły SF także są istotne – dobrze byłoby, gdyby element naukowy (nawet niewielki) był integralną częścią utworu, a nie spełniał rolę wyłącznie gadżetu. To właśnie w Analogu pojawiły się pierwsze opowiadania dotyczące nanotechnologii czy Technologicznej Osobliwości.\nAle Schmidt nie ogranicza się tylko do naukowych tematów z jednego koszyka. Chciałby drukować opowiadania poruszające kwestie socjologiczne, uważa, że jest tutaj wciąż niewykorzystane pole do popisu, zwłaszcza w kontekście przemian ekonomicznych i ekologicznych. Oczywiście, im sprawniej napisane są opowiadania, tym lepiej. Niestety, o dobre pomysły coraz trudniej. Chciałby też dostawać teksty humorystyczne, a zwłaszcza łączące i humor, i powagę. Bohaterowie powinni działać, nie mogą być bierni, muszą myśleć i próbować rozwiązać zagadki, nawet jeśli problem ich przerasta. Nawet, jeśli wiedzą, że im się to nie uda. Nawet, jeśli zginą. Zatem, szczęśliwe zakończenie opowiadania nie jest wymaganiem redakcyjnym.\nPostanowiłem nieco odetchnąć i odwiedzić wystawę sztuki. W trakcie konwentu organizowane są wystawy, niedaleko gawry dilerów. Galerie pisarzy, fanów, zdjęcia z poprzednich kanadyjskich konwentów, esefowe kostiumy, wystawa dziesiątków krzykliwych krawatów (przeznaczona zapewne dla Davida Hartwella...), modele statków kosmicznych, panele dla stowarzyszeń, wnętrze domu Fana Honorowego, artefakty i biżuteria zrobiona przez fanów, obrazy fanów... Fajne, ale chyba trochę zbyt surrealistyczne.\nCzas na panel o Plutonie, prowadzony przez specjalistę z NASA Geoffa Landisa i kilku innych naukowców. Zaczyna się projekcją filmu o odkrywaniu najmniejszej planety Układu Słonecznego, której istnienie podejrzewano od 1840 roku, w związku z zakłóceniami orbity Urana, powodowanej najpewniej przez inne ciało niebieskie, lecz ostatecznie odkrytej w 1930 roku przez jedenastoletnią Brytyjkę Venetię Phair. To ona zresztą zaproponowała nazwę planety, co zostało zaakceptowane przez ówczesnych astronomów i autorytety naukowe. Młoda dziewczynka zdążyła się postarzeć, zanim w 2006 roku otrzymała zaproszenie do angielskiego obserwatorium, by nareszcie zobaczyć planetę, jaką odkryła. Niestety, i tym razem się nie udało – niebo było zachmurzone. Venetia musiała czekać jeszcze rok. Wreszcie, mając 89 lat, ujrzała planetę, której wiele lat wcześniej nadała nazwę.\nNastępnie dyskusja zeszła na temat „degradacji” Plutona jako planety przez Związek Astronomów, którzy uznali, że jest to zbyt małe ciało niebieskie, by mogło być nazywane planetą. Pluton został planetoidą, a Układ Słoneczny stracił jedną planetę. Tak, jest wiele planetoid wielkości Plutona wędrujących na krańcach Układu, lecz czy decyzja była słuszna? Dzieli ona nie tylko naukowców, ale nawet publiczność. Połowa ludzi była za degradacją, połowa przeciw...\nPo panelu szybciutko wrzucam coś na ząb, bo za nic nie chciałbym się spóźnić – czeka mnie jeszcze wspaniały wieczorny show: Maskarada, która jest wielką tradycją wszystkich Worldconów. Jest to prezentacja na scenie Worldconu kostiumów zaprojektowanych przez fanów, jak i profesjonalistów, uczestniczących w konwencie, samemu lub w grupach, w ciągu dziesięciu sekund lub dwóch minut. Różne są scenografie, muzyka, od mitologii po SF. Oczywiście są też jurorzy wybierający zwycięzców. W ten czy inny sposób, każdy artysta zostaje uhonorowany: najlepsza prezentacja, najśmieszniejsza prezentacja, najbardziej zły robot... Miły sposób na skończenie soboty.\nNiedziela rano. Aby uzupełnić relację z wczorajszego panelu o opowiadaniach z Analoga wybrałem się na dyskusję o różnicach w sposobach prowadzenia pisma, prowadzoną pomiędzy obecną Redaktor Naczelną „Asimov's” Sheilą Williams a Stanleyem Schmidtem. Tytuł panelu brzmi: „Sheila Williams i Stanley Schmidt dyskutujący o różnicach w filozofii wydawania magazynów”.\nFirma Penny Publication, wydająca „Analog”, jest również wydawcą „Asimov's”, a także „Alfred Hitchcock Magazine” oraz „Ellery Queen Mystery Magazine’. Są one drukowane na tej samej drukarce, a kalendarz wydawniczy jest bardzo podobny. Wspólnie organizują także imprezy branżowe. Penny Publications, nawiasem mówiąc, wydaje jeszcze jakieś 75 tytułów prasowych poświęconych zagadkom... Obracają się więc w klimatach tajemnic i fantastyki.\nCo powiedziawszy redaktorzy przyznają, że różnice najbardziej widać obecnie w zawartości drukowanej w pismach. Schmidt stara się kontynuować filozofię wydawniczą wyznaczoną przez wielkich poprzedników, do których należą sam John W. Campbell oraz Ben Bova, osobiście znani przez Schmidta. Różnicę widać też w wydawaniu czystego science fiction. Schmidt skupia się głównie na nim, podczas gdy Sheila Williams nie stroni od literatury fantasy czy new weird, choć, oczywiście, preferuje SF, które stanowi 70% drukowanych tekstów. De facto to dobrze, że jeden wydawca ma dwa magazyny SF skierowane do nieco innego odbiorcy, jako że w ten sposób może dotrzeć do większej ilości ludzi niż z jednym pismem, przy minimalnym wzroście kosztów produkcji (ta sama baza wydawnicza).\nOboje czytają nadsyłane manuskrypty (szybciej lub wolniej – w zależności od tego, czy autor jest bardziej lub mniej znany); czytanie właśnie pochłania połowę czasu spędzonego nad nowym numerem u Schmidta i 25% u Williams, która znacznie więcej wolnych chwil poświęca na robotę papierkową związaną ze sprawami wydawniczymi. Schmidt rozdziela więcej zadań swojej ekipie. Sporo czasu pochłania obojgu redaktorom praca z tekstami. Zarówno Williams, jak i Schmidt pracują z autorami, robią korekty nadesłanych opowiadań, dokonują poprawek redakcyjnych przed publikacją. Kochają zwłaszcza tych pisarzy, którzy wysyłają tekst odpowiednio sformatowany i perfekcyjnie zredagowany – niestety nie jest to standardem. A gdy trafi im się opowiadanie nie pasujące profilem do pisma, lecz po prostu dobre, wysyłają sobie utwory, jako że redakcje mieszczą się w tym samym budynku. Oboje chętnie czytają debiutantów, to w końcu część ich misji.\nSpróbuję teraz dotrzeć na spotkanie autorskie. Odbywa się ich tak wiele w tym samym czasie, że nie sposób odwiedzić wszystkich. Nawet nie próbuję policzyć ilu jest pisarzy na Worldconie. Pewnie coś koło kilku setek! Trwają spotkania z autorami, o których zupełnie nie słyszałem – ci mało znani samotnie oczekują na fanów (chyba nie jestem jedynym człowiekiem, jaki o nich nie słyszał). Biedni goście. A z drugiej strony – aby dostać się na spotkanie z Gaimanem, prawdziwą gwiazdą konwentu, należy stanąć w kolejce po bilet do właściwej kolejki…\nWracając do spotkań autorskich - każdy z autorów ma trzydzieści minut na odczytanie fragmentów swojej prozy. Na spotkaniu, na jakim jestem obecny, Karin Lowachee (ma na koncie trzy opublikowane tytuły) czyta fragmenty najnowszej powieści, zapowiedzianej na rok 2010 „The Gaslight Dogs”. Jest też Aliette de Bodard, młoda autorka z Francji, pisząca w języku angielskim i nominowana do nagrody Campbella dla najlepszego młodego pisarza. Czyta opowiadanie „The Lonely Heart” właśnie wydrukowane w „Black Static”. Wspaniale opowiada swoją historię. Jej debiutancka powieść wychodzi w tym roku. I wreszcie David Levine prezentuje ekstrakt z powieści, której akcja toczy się w uniwersum Wild Cards stworzonym przez GRRM.\nCo teraz? Mam wystarczająco dużo czasu, by przed ceremonią wręczenia Nagród Hugo zobaczyć jeden czy dwa panele. Sprawdzam więc program. Hmmm. Jeden brzmi dobrze i trwa całe 90 minut. Zatytułowany jest: „Stu jeden klasyków fantasy”.\nDyskutuje dwójka pisarzy fantasy, Trudi Canavan i May Thomson. W trakcie burzy mózgów powiedzą nam, jakich autorów (lub książki) uważają za tych najlepszych z najlepszych. Razem z publicznością ustalono listę, gdzie znalazły się takie dzieła i tacy autorzy jak: Aleksander Leird („Book of Three”), Tolkien ("Władca Pierścieni"), Beagle („Ostatni jednorożec”), LeGuin ("Ziemiomorze"), Eddings, Martin ("Pieśń Lodu i Ognia"), Louise Copper („The Timemaster Trilogy”), Pratchett ("Księgi nomów"), opowiadania Dunsany'ego, Gene Wolfe ("Księga Nowego Słońca"), Jack Vance, Tanith Lee, George McDonald („The Light Princess”), Fritz Leiber, Lovecraft, T.H.White, Marion Zimmer Bradley („Darkover”), McCaffrey ("Pern"), Charles de Lint, Cordwainer Smith (jego SF czyta się niczym fantasy), Sprague de Camp, C.J.Cherryh, Patricia McKillip i...Oscar Wilde, który popełnił kilka ciekawych utworów fantasy. Wybierzcie sami wasza klasykę. Tylko uważajcie, bo nawet jeśli pierwszy tom sagi jest dobry, to potem często jakość spada. Spadek jakości często jest proporcjonalny do wzrostu ilości tomów...\nCzas na główną atrakcję dzisiejszego dnia: wręczenie Nagród Hugo 2009. I tak, w kategorii powieści uhonorowano Neila Gaimana za "Księgę cmentarną", w kategorii mikropowieści nagrodę otrzymała Nancy Kress za „Więź Erdmanna” (NF 8/2009 i 9/2009), nagroda za najlepszą nowelę powędrowała w ręce Elizabeth Bear za "Shoggoths in Bloom", a Ted Chiang z utworem „Exhalation” okazał się najlepszym autorem opowiadań. Nagroda Johna W. Campbella na najlepszego nowego pisarza trafiła do Davida Anthony'ego Durhama. Pozostałych laureatów znacie już pewnie z Internetu…\nPodczas „minuty dla fotoreporterów” udało mi się zrobić parę zdjęć:\nMam nadzieję, że zbytnio was nie wynudziłem...\nkorespondencja własna: Fabrice Doublet\ntłumaczenie: Jan "Żerań" Żerański\nredakcja i korekta: Beata Kajtanowska\nDodano: 2009-08-06 21:02:40\nShadowmage - 09:21 08-08-2009\nEch, z chęcią wysłuchałbym tej rozmowy Strossa z Krugmanem...\nSpriggana - 12:54 08-08-2009\nNa żywo może ci się nie udać, ale zapis istnieje, i najprawdopodobniej zostanie udostępniony. Patrz blog Strossa.\nUpdate: mp3 z dyskusji jest do ściągnięcia tutaj.\nmalakh - 21:57 08-08-2009\n"W przypadku Nightshade Books są to zaledwie dwie osoby, a całą robotę odwalają przyjaciele wydawnictwa."\nHehe... niszowe? To właśnie ich książek mam najwięcej (z anglojęzycznych). Dwa tomy Eclipse, Wastelands, zbiór Paola Bacigalupiego... a w perspektywie kolejne;D\nŻerań - 14:27 09-08-2009\nU nas (chyba) takim niszowym wydawcą byłby Powergraph:-)\nnosiwoda - 11:40 10-08-2009\nSpriggana pisze: Na żywo może ci się nie udać, ale zapis istnieje, i najprawdopodobniej zostanie udostępniony. Patrz blog Strossa.\nRany, koszmarna jakość. W pracy nie da się tego wysłuchać przy otwartym oknie. No, trudno.\nShadowmage - 16:06 10-08-2009\nMoże jakość marna, ale i tak dzięki za linka, bo sam bym pewnie na to nie trafił.


Koniec humanistyki? - Listy z naszego sadu\nPoniedziałek, 27 czerwca 2022 - 16:25\nJerry Coyne 2014-01-15\nHumanistyka umiera na uniwersytetach amerykańskich, z naborem i zainteresowaniem studentów spadającymi z roku na rok. Nie jestem całkiem pewien, dlaczego tak jest, i opłakuję stratę, bo w college’u miałem kilka wspaniałych kursów humanistyki. Bez kursów literatury angielskiej, sztuki, filozofii i dramatu greckiego byłbym dużo uboższym człowiekiem.\nNie tyle chodzi o to, że zdobyłem trwałą wiedzę na tych kursach, ale o to, że profesorowie na mojej uczelni - College of William & Mary – byli pełni entuzjazmu, często charyzmatyczni i wiedzieli, jak obudzić zainteresowanie ich przedmiotem, tak że przez resztę życia człowiek pragnie wyszukiwać sztukę, literaturę i „wyższe” formy myśli ludzkiej.\nPrzypuszczam, że jedną z przyczyn wysychającego strumyczka dzisiejszych studentów humanistyki jest trudność otrzymania pracy z takim dyplomem, ale myśl o „pracy” po studiach nie obciążała nam umysłów pod koniec lat sześćdziesiątych.\nZ pewnością jednak inną przyczyną upadku humanistyki jest to, że popełnia ona powolne seppuku przez afirmowanie trendów takich jak postmodernizm i, ostatnio, uleganie naciskom politycznym. Dlatego humanistyka stała się sztywna, ideologiczna i – uczciwie mówiąc – mało zabawna. Nie może rozkwitać różnorodność poglądów, bo obecnie istnieje zuniformowany sposób myślenia.\nTak w każdym razie argumentuje Heather MacDonald w konserwatywnej gazecie “Wall Street Journal” w artykule z 3 stycznia “The humanities have forgotten their humanity.”\nArtykuł zaczyna się przerażającym scenariuszem:\nW 2011 r. University of California w Los Angeles zniszczył swoje studia literatury angielskiej. Ta sprawa może wydawać się mało znacząca w porównaniu do, na przykład, przejęcia opieki zdrowotnej przez władze federalne. Ale nie jest. To, co zdarzyło się w UCLA, jest częścią doniosłej zmiany, która ma konsekwencje dla naszego stosunku do przeszłości – i do samej cywilizacji.\nDo 2011 r. studenci UCLA, których głównym przedmiotem była literatura angielska, musieli przejść jeden kurs Chaucera, dwa Shakespeare’a i jeden Miltona – kamienie węgielne literatury angielskiej. Jednak po rewolcie młodszych pracowników, podczas której ogłoszono, że Shakespeare był częścią „Imperium”, UCLA wyrzuciła na śmietnik wymaganie studiowania tych indywidualnych autorów. Zastąpiła je obowiązkiem dla wszystkich studentów tego wydziału zaliczenia trzech kursów w następujących czterech dziedzinach: gender, rasa, etniczność, upośledzenie i studia nad seksualnością; imperializm, transnacjonalizm i postkolonializm; studia rodzajowe, studia interdyscyplinarne i teoria krytyczna; lub nauka pisania kreatywnego.\nInnymi słowy, kadra nauczycielska w UCLA jest obecnie oficjalnie obojętna wobec tego, czy student literatury angielskiej kiedykolwiek przeczytał choćby jedno słowo Chaucera, Miltona lub Shakespeare’a, ale wydział jest zdecydowany dać wszystkim studentom kursy z „alternatywnego wyjaśnienia gender, seksualności, rasy i klasy”.\nNo cóż, MacDonald nieco wypaczyła obraz sytuacji w UCLA. Odrobina poszukiwań ujawniła, że studenci literatury angielskiej muszą na drugim roku studiów przejść roczny kurs literatury brytyjskiej i amerykańskiej, jak również kurs brytyjskiej literatury średniowiecznej, literatury renesansu i literatury brytyjskiej XVII i XVIII wieku oraz dwa kursy literatury amerykańskiej. Pani MacDonald powinna poprawić swój artykuł, bo te kursy z pewnością obejmują Chaucera, Miltona, Shakespeare i wielu innych.\nIstotnie, stare programy zaniedbywały ważną literaturę nie-angielską, pisaną przez kobiety i mniejszości. Nie wyobrażam sobie na przykład pomijania Anny Kareniny, Middlemarch lub A House for Mr. Biswas. Nazwijcie mnie zrzędą, ale skupianie się na Literaturze Bycia Ofiarą ma na celu kształtowanie poglądu politycznego i to uważam za złe, nawet jeśli podzielam ten pogląd. Czas na studiach jest właśnie czasem na spory, na wyzwania wobec twojego światopoglądu, nie zaś na wzmacnianie go. MacDonald kontynuuje:\n. . . Zamach stanu w UCLA reprezentuje charakterystyczną cechę akademicką naszych czasów: narcyzm, obsesję bycia ofiarą i nieustępliwą determinację zredukowania oszałamiającej złożoności przeszłości w płytkie kategorie tożsamości i polityki klasowej. Siedząc na szczycie całej cywilizacji cudów estetycznych, współczesny akademik chce badać wyłącznie ucisk, najlepiej własny, zdefiniowany w sprowadzeniu wszystkiego do gonad i melaniny.\nDzisiejszy katalog kursów mamrocze monotonnie o tożsamości grupowej. Studenci UCLA mogą brać udział w zajęciach: Kolorowe kobiety w USA; Kobiety i gender na Wyspach Karaibskich; Feminizm wśród obywateli USA pochodzenia meksykańskiego; Badania literatury i kultury homoseksualistów; i Teoria feminizmu i homoseksualizmu.\nGdzie podziała się czysta miłość do czytania, docenianie tego, co wychodzi poza politykę tożsamości, żeby objąć olbrzymią różnorodność ludzkich myśli i emocji znajdowaną w każdej grupie? Nie możesz zanurzyć się w strumieniu myśli ludzkiej, jeśli jesteś skazany na swój malutki dopływ. Ostatecznie, ten trend jest skazany na zanik, jeśli nie z żadnego innego powodu, to dlatego, że ci, którzy otrzymują dyplomy z Humanistyki Tożsamości, będą tak wąsko wyspecjalizowani, że będzie im bardzo trudno znaleźć pracę.\nPodkreślając ten problem, MacDonald wymierza celny cios w jeden z Problemów: Homi Bhabha z Harvardu, jeden z najgorszych i najbardziej mętnych pisarzy, jaki kiedykolwiek zagnieździł się na amerykańskim Wydziale Literatury (Judith Butler dzieli z nim ten zaszczyt):\nNiedawny raport z Harvardu, napisany przez komitet, którego współprzewodniczącym był pierwszy teoretyk badań postkolonialnych tego uniwersytetu Homi Bhabha, lamentował, że 57 % studentów, którzy początkowo zadeklarowali zainteresowanie humanistyką, zmieniło kierunek studiów. Dlaczego tak się dzieje? Jeśli student literatury, dostaje zadanie od profesora Bhabhy: “Problematyczne ‘zamknięcie’ kwestii tekstualności w totalizacji kultury narodowej…” to ile czasu potrzebuje na dojście do wniosku, że bardziej odpowiada mu psychologia?\nFaktycznie, Bhabha zajął drugie miejsce za Butler w konkursie 1998 “Bad Writing Contest” [Konkurs złego pisania] zorganizowanym przez pismo „Philosophy and Literature”. Niestety, konkurs, który dawał nagrody za najbardziej koszmarnie napisane zdania, odbywał się od 1995 do 1998 r. Bhabhi otrzymał drugą nagrodę za zdanie, które napisał, kiedy był na University of Chicago:\nJeśli, przez moment, podstęp pragnienia jest kalkulowalny w celu użycia w danej dyscyplinie, wkrótce można zobaczyć rekurencyjną winę, usprawiedliwianie, teorie pseudo-naukowe, przesąd, fałszywe autorytety i klasyfikacje jako desperackie wysiłki formalnego „znormalizowania” zakłóceń dyskursu rozpadu, które gwałcą racjonalne, oświecone twierdzenia swojej wyartykułowanej modalności.\nAch, “wyartykułowana modalność” tego wszystkiego!\nRównie dobrze mogę dodać zdanie pani Butler, które przebiło lingwistyczne możliwości kolegi po piórze:\nRuch od relacji strukturalistycznej, w której kapitał rozumiany jest jako strukturujący relacje społeczne w relatywnie homologiczny sposób, do poglądu hegemonii, w której relacje władzy są przedmiotem powtórek, konwergencji i re-artykulacji, wniósł kwestię temporalności do myślenia o strukturze i zaznaczył przejście od postaci teorii Althusseriańskiej, która przyjmuje totalności strukturalne jako obiekty teoretyczne, do takiej, w której wgląd w możliwość przypadkowości struktury inauguruje wznowioną koncepcję hegemonii związaną przypadkowymi lokalizacjami i strategiami re-artykulacji władzy.\nLudziom płaci się za takie pisanie! Nie ma jednak żadnej wymówki – żadnej – by pisać tak źle i to są straszliwe wzory osobowe dla studentów uniwersytetu – i każdego intelektualisty. Kiedy widzisz coś takiego, zapytaj sam siebie: “WWOD?”*\n*What would Orwell do? [Co zrobiłby Orwell?]\nThe end times for the humanities\nWhy Evolution Is True, 6 stycznia 2014


Jak działa pompa ciepła? FHU „KUREK” Konrad Kurek\nAutor: Konrad Kurek Instalacje grzewcze 20 czerwca 2020\nNowoczesne rozwiązania, które możemy wykorzystać w naszych domach, sprzyjają oszczędnościom energii, pieniędzy i czasu. Tak jest również w przypadku źródła ciepła. Obecnie coraz mniej nowych domów wyposażanych jest w tradycyjne kotły, które spalając paliwo, marnują ogromne pokłady energii. Urządzeniem, które samodzielnie nie produkuje energii, ale czerpie ją z istniejących złóż, jest pompa ciepła. Dom ogrzewany za jej pośrednictwem jest gospodarstwem ekologicznym i oszczędnym. Zatem, jak działa pompa ciepła?\nZasada działania pompy ciepła jest stosunkowo prosta. Z odnawialnych źródeł energii czerpie ona możliwości, dzięki którym powstaje energia cieplna. Wykorzystuje w tym celu minimalne wartości energii elektrycznej. Jej działanie opiera się na czerpaniu ze zjawisk fizycznych, a w szczególności sprężania, skraplania, rozprężania i parowania.jak Aby odpowiedzieć sobie szczegółowo na pytanie, jak działa pompa ciepła, należy chociaż pokrótce przybliżyć jej budowę.\nPompa ciepła jest niewielkim urządzeniem składającym się zazwyczaj z jednej komory. To w niej dochodzi do ciągłych przemian fizycznych, w wyniku których powstaje pożądana energia cieplna. W jej budowie wyróżnić można dolne i górne źródło ciepła. Pierwszym z nich jest zazwyczaj czynnik ekologiczny, czyli odnawialne źródło energii. W tym celu wykorzystać można grunt, powietrze, wodę, a nawet ścieki. Dla największej efektywności i bezpieczeństwa instalacji zalecamy wykonywanie odwiertów pionowych o szczegółowo ustalonej głębokości. Źle zainstalowane dolne źródło pompy ciepła może przyczynić się do wystąpienia poważnych awarii. Jedną z nich może być zamrożenie elementów pompy podczas sezonu grzewczego.\nNajważniejszymi elementami pompy ciepła są: sprężarka, skraplacz, parownik, zawór dławiący. Dzięki nim i ich ciągłej pracy użytkownik nie musi kontrolować działania pompy ciepła. Wystarczy ją włączyć, by cieszyć się komfortowym ciepłem w domu. Istotna dla każdego właściciela domu jest również ciepła woda użytkowa. Instalacja pompy ciepła, oprócz komfortowej i przytulnej atmosfery, zapewnia również ciepłą wodę płynącą w instalacji.\nNa rynku dostępne są różne rodzaje pomp ciepła. Najpopularniejsze z nich to pompy typu solanka-woda, powietrze-woda i woda-woda. Pierwsza część nazwy rodzaju pompy wzięła się z typu źródła energii dostępnej w dolnym zasobniku. Druga część nazwy stanowi o wykorzystywaniu wody jako medium grzewczego w instalacji. Pompy wykorzystują odnawialne źródła energii. Mogą być nimi wszelkie ceiki wodne, powietrze zewnętrzne oraz energia słoneczna skumulowana w ziemi. Ten ostatni rodzaj źródła jest najbardziej efektywny. Dla jej instalacji konieczne jest wykonanie odwiertu na głębokości około 150 metrów.\nW parowniku mieszanina cieczy i gazu paruje, odbierając energię cieplną z dolnego jej źródła. Dzięki sprężarce wzrasta ciśnienie oraz temperatura pary. Za pośrednictwem skraplacza energię oddaje się do górnego źródła ciepła – instalacji grzewczej. Wykorzystanie zaworu umożliwia kontrolę ilości substancji trafiających do parownika. Zapobiega on nadmiernemu przedostawaniu się czynnika do instalacji poprzez obniżenie jego ciśnienia i temperatury. Dzięki temu zapewnia również niezmienną cykliczność pracy pompy.\nOdpowiednie procesy termodynamiczne zachodzące podczas pracy urządzenia, przetwarzają energię pierwotną w cieplną. Za pośrednictwem specjalistycznej instalacji dociera ona do wszystkich pomieszczeń domu. Pompy ciepła najczęściej zasilane są prądem lub gazem. Do ich ciągłej pracy nie potrzeba jednak dużej ilości energii. Z pewnością jej używanie przyczyni się do znacznych oszczędności.\nDzięki uniwersalności i prostej budowie urządzenia możliwe jest również chłodzenie pomieszczeń za pomocą pompy ciepła. Najczęściej realizuje się je dzięki niskiej temperaturze dolnego źródła ciepła. To proces nazywany chłodzeniem naturalnym. Gdy nie mamy takiej możliwości, można ponadto odwrócić sposób działania tradycyjnej pompy ciepła. Wówczas następuje chłodzenie aktywne, a pompa działa jak klimatyzator.\nWiedząc już, jak działa pompa ciepła, oczywiste jest, że najlepiej współpracują z nią niskotemperaturowe systemy ogrzewania. Z tego powodu najczęściej wraz z nią stosuje się również ogrzewanie podłogowe. Cały projekt i rozmieszczenie w domu ogrzewania płaszczyznowego powinno być dopasowane do mocy pompy ciepła. Nie bez znaczenia są tu również parametry pomieszczeń: technologia, izolacja ścian, posadzek, przenikanie ciepła, nasłonecznienie, kierunek wiatrów oraz preferencji i potrzeb użytkowników.\nPołączenie pompy ciepła z ogrzewaniem podłogowym jest rozwiązaniem idealnym. Te z pozoru niepodobne do siebie sposoby ogrzewania mają bowiem kilka punktów wspólnych. Najważniejszym z nich jest ich fakt, iż obydwa są niskotemperaturowym źródłem ciepła. Dzięki temu użytkownicy nie tracą na ich stosowaniu, a do pracy instalacji nie potrzeba dużych nakładów energetycznych. Pompa ciepła pracuje najbardziej efektywnie na niskim parametrze. W związku z tym zazwyczaj nie dopuszcza się do podgrzania czynnika do wartości wyższych niż 35 stopni Celsjusza.


Nasze materiały pobrano już 168076272 razy\nMiędzy rokiem 936 a 1002 rządy nad Świętym Cesarstwem Rzymskim sprawowało trzech władców o imieniu Otton, dlatego też państwo to nazywa się także Cesarstwem Ottonów. Okres ten odznaczał się m.in. wzmocnieniem władzy królewskiej i cesarskiej wobec niemieckich książąt plemiennych, a także uzależnieniem papiestwa od cesarskich decyzji. To właśnie cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego miał desygnować osoby na stanowisko przywódcy państwa kościelnego. Zresztą taką pozycję wywalczył Otton I (936 – 973), który dwukrotnie interweniował na terenie Włoch, wspomagając tym samym papieża. Wówczas to wymusił on na przywódcy religijnym cesarską koronację. Zresztą wkrótce Ottonowi I udało się także podporządkować sobie Czechy oraz Danię, a także ustanowić odpowiednie stosunki z państwem Mieszka I.\nNastępcą Ottona I był jego syn, Otton II, którego żoną była księżniczka Teofano, krewna cesarza bizantyńskiego. Ślub ten miał posłużyć m.in. umocnieniu cesarskiej pozycji rodu Ludolfingów. Jednakże Otton II wkrótce zmarł.\nW roku 983 władzę po swoim ojcu przejął Otton III, choć właściwie do roku 995 faktyczną władzę w cesarstwie sprawowała jego matka, Teofano. Podobnie jak jego poprzednicy Otton III marzył o...\nTAGI: dorobek Ottonów dorobek Cesarstwa Ottonów Słowiańszczyzna Germania i Sclavinia Italia Galicja idea zjednoczenia Europy w średniowieczu idea Cesarstwa Rzymskiego Święte Cesarstwo Rzymskie Państwo Niemieckie Otton III Otton II Otton I Cesarstwo Ottonów


Stream meczu Real Madryt – Moenchengladbach za darmo bez reklam w internecie – 9 grudnia (środa) | Mecze24 online\nMecze24 online-Meczyki 24 online-Stream meczu Real Madryt – Moenchengladbach za darmo bez reklam w internecie – 9 grudnia (środa)\nStream meczu Real Madryt – Moenchengladbach za darmo bez reklam w internecie – 9 grudnia (środa)\nBonusy bukmacherskie8 grudnia 2020\nŚmiało można powiedzieć, że jedno z ciekawszych środowych spotkań w Lidze Mistrzów będzie to rywalizacja pomiędzy Realem Madryt z Borusią Moenchengladbach. W grupie B cały czas cztery drużyny mają jeszcze awans, więc wszystko jest możliwe.\nMecz Real Madryt – Moenchengladbach na żywo online\nReal do tego meczu przystąp, jako trzecia drużyna w swojej drużynie. Daję im to stratę zaledwie jednego punktu do lidera, a tym samym najbliższego swojego rywala Moenchengladbach.\nNie da się ukryć, że chyba mało kto się spodziewa iż zabraknie Królewskich w fazie playoff. Podopieczni Zidana chcąc awansować dalej i aby nie patrzeć na pozostałe wyniki to ten mecz muszą wygrać.\nNie da się ukryć, że doświadczenie, możliwości, czy klasa piekarzy przemawia za gospodarzami. Jednak obecny sezon w wykonaniu Królewskich na pewno do najlepszych nie należy. Pierwsze spotkanie zakończyło się remisem 2-2. A jak będzie tym razem.\nJak obejrzeć mecz Real Madryt – Moenchengladbach online bez żadnych opłat i reklam?\nWłączyć transmisję mecz Real Madryt – Moenchengladbachonline i oglądać za darmo\nReal Madryt – Moenchengladbach Liga Mistrzów 21:00 Oglądaj online\ndarmowy liga stream liga mistrzów ostatnia kolejka streamy liga mistrzów stream za darmo liga mistrzów streamy liga mistrzów streamy meczów mecz Real Madryt - Moenchengladbach online stream meczu Real Madryt - Moenchengladbach stream Real Madryt - Moenchengladbach stream Real Madryt - Moenchengladbach na żywo sts bonus bez depozytu 2020 sts bonusy bukmacherskie sts bonusy bukmacherskie na start\nGdzie transmisja meczu RB Lipsk - Manchester United w internecie - 8 grudnia (wtorek)


52-latek wywiózł prostytutkę w ustronne miejsce. Nie miał dobrych zamiarów… – Polubione.com\nHome News 52-latek wywiózł prostytutkę w ustronne miejsce. Nie miał dobrych zamiarów…\nDo tego zdarzenia doszło przy drodze krajowej nr 19, w lesie pomiędzy Borkami a Tchórzewem. 52-latek wywiózł 22-letnią prostytutkę do lasu. Tam zgwałcił ją i zostawił samą na odludziu.\nProkuratura Rejnowa w Radzyniu Podlaskim wszczęła dochodzenie w sprawie gwałtu dokonanego na 22-letniej prostytutce przez 52-letniego mężczyznę. Do przestępstwa doszło w lesie pomiędzy Borkami a Tchórzewem. Ofiara świadczyła w tamtym miejscu usługi seksualne. Napastnik zabrał ją w ustronne miejsce i zgwałcił.\nPo tym, jak została zgwałcona kobieta powiadomiła policję. Funkcjonariusze szybko zatrzymali podejrzanego, a wszystko dzięki dokładnemu rysopisowi. 52-latek usłyszał już zarzuty.\n– „22-letnia kobieta została zgwałcona przez 52-letniego kierowcę w kompleksie leśnym między Borkami a Tchórzewem. Mężczyzna został zatrzymany i tymczasowo aresztowany. Usłyszał zarzut zgwałcenia. Nie był to kierowca tira.”\n52-latkowi grozi 12 lat więzienia.\ntagi: gwałt borki gwałt na prostytutce gwałt tchórzewo zgwałcona kobieta


Urodził się 19 stycznia 1893 roku w Chełmie Lubelskim w polskiej rodzinie o korzeniach szlacheckich. Rodzina pielęgnowała tradycje patriotyczne. Ojciec, Jakub, był oficerem w armii rosyjskiej, a sam Zygmunt, jako młody chłopak został do niej wcielony. Po ukończeniu korpusu kadetów w Pskowie wstąpił do Aleksandrowskiej Szkoły Oficerskiej w Moskwie i w 1913 r., jako oficer piechoty, rozpoczął zawodową służbę. Po skierowaniu na front,\nw 1915r., został ciężko ranny i dostał się do niewoli austriackiej. Udało mu się uciec i powrócić do czynnej służby.\nW listopadzie 1916 r. wstąpił do II Brygady Legionów Polskich. W lutym 1918 r. został internowany na Węgrzech, ale w już listopadzie wrócił pod polskie sztandary. Został awansowany do stopnia majora 1 czerwca 1919 r. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie od lipca 1919 r. do lutego 1921 r. kolejno był dowódcą kompanii, batalionu, a potem 2 Kowieńskiego Pułku Strzelców 2 Dywizji Pancernej. Został ranny, prowadząc żołnierzy do ataku. Za wojnę polsko-bolszewicką został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Od lutego 1921 r. był\nw sztabie 19 Dywizji Piechoty w Wilnie.\nW listopadzie 1921 r. został słuchaczem w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów od listopada 1923 r. pełnił służbę w 62 Pułku Piechoty, a następnie w Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W maju został szefem Oddziału V w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. W lipcu 1926 r. mianowano go I oficerem sztabu w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych (GIZS), a już 1 stycznia 1928r. otrzymał awans na stopień podpułkownika dyplomowanego. Został przeniesiony na stanowisko I Oficera Inspektoratu Armii, a następnie do służby liniowej – został zastępcą dowódcy 58 Pułku Piechoty w Poznaniu. We wrześniu 1931 r. został przeniesiony do służby\nw Korpusie Ochrony Pogranicza (KOP). Najpierw był dowódcą pułku „Głębokie”. Dał się poznać wówczas nie tylko, jako dowódca jednostki wojskowej, ale także, jako współgospodarz znacznej części Wileńszczyzny. Był w bliskich kontaktach z władzami terenowymi oraz przedstawicielami kościoła katolickiego i cerkwi prawosławnej. Interesował się problemami mieszkańców i władz. Bardzo zaangażował się w pomoc w budowie gimnazjum\nw Głębokiem. Na jego apel oficerowie i podoficerowie pułku dobrowolnie na ten cel się opodatkowali. Dodatkowo\nw podległych jednostkach organizował imprezy, z których dochód również był na to przeznaczany. Od lutego 1934 r. był zastępcą dowódcy KOP. Prezentował interesujące i wyważone oceny sytuacji wojskowo-militarnej, co między innymi dostrzegł marszałek Józef Piłsudski. Jednocześnie 1 stycznia 1934 r. Zygmunt Bohusz-Szyszko otrzymał awans na stopień pułkownika dyplomowanego. W sierpniu 1938 r. został dowódcą piechoty dywizyjnej w 1 Dywizji Piechoty w Wilnie.\n2 września 1939 r. w toku walk został dowódcą 16 Dywizji Piechoty. W obliczu znacznej przewagi nieprzyjaciela zreorganizował oddziały i, skutecznie nimi dowodząc, powstrzymał natarcie. 11 września 16 DP otrzymała zadanie zdobycia Łowicza. Atak z zaskoczenia był najlepszym rozwiązaniem. Po niezwykle zaciętych i ciężkich walkach nocnych już 12 września o świcie Łowicz został odebrany Niemcom przez oddziały polskie, które następnie rozpoczęły pogoń za cofającym się nieprzyjacielem. Wkrótce jednak płk Bohusz-Szyszko otrzymał inny rozkaz,\nw wyniku, którego zmuszony był przerwać swoje działania i wycofać się na północny brzeg Bzury. Już 14 września ponownie zostały podjęte walki o Łowicz, który w tym czasie został zajęty przez Niemców. W godzinach popołudniowych miasto zostało odbite przez oddziały Polskie. Nieprzyjaciel nie dał jednak za wygraną i uderzył ze wzmożoną siłą. Rozpoczęły się ciężkie walki uliczne, w których w związku z dużo przewagą nieprzyjaciela 16 DP poniosła znaczne straty. Pułkownik został ostatecznie zmuszony do wycofania swoich wojsk. Później 16 DP osłaniała od południa główne siły Armii „Poznań” w czasie ataku w okolicy Sochaczewa. Dalej dywizja płk. Bohusza-Szyszko miała kierować się na Warszawę. W czasie marszu była kilkukrotnie bombardowana przez lotnictwo niemieckie, co przyniosło bardzo duże straty. W czasie natarcia na Witkowice 16 DP poniosła kolejne straty. Pułkownikowi udało się przeprowadzić przez Bzurę oddział tylko 200 żołnierzy, którzy w jeszcze mniejszych grupach przedostali się do Warszawy i Modlina. Na czele 16 Dywizji Piechoty płk Bohusz-Szyszko przeszedł cały szlak.\nPo porażce Kampanii Wrześniowej udało mu się uniknąć niewoli i po uzyskaniu fałszywych dokumentów przedostał się przez Węgry do Francji. Natychmiast po przybyciu do Paryża zameldował swoją gotowość Naczelnemu Wodzowi. W styczniu 1940 r. gen. Władysław Sikorski powołał go na dowódcę Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich (SBSP). Inspiracją do stworzenia Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich był atak Związku Sowieckiego na Finlandię. Polski rząd w Paryżu zajął zdecydowane stanowisko wobec sowieckiej agresji i postanowił wesprzeć Finów. 9 lutego 1940 r. płk Bohusz-Szyszko otrzymał rozkaz zorganizowania brygady, co zajęło mu zaledwie miesiąc. W trakcie organizacji i szkolenia żołnierzy zostało zmienione przeznaczenie tej jednostki. Już 19 kwietnia Bohusz-Szyszko otrzymał awans do stopnia generała brygady. 24 kwietnia, w związku z niemieckim napadem na Norwegię, brygada załadowała się na statki i w liczbie 4778 żołnierzy odpłynęła z francuskiego portu Brest.\nSamodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich była pierwszą wielką jednostką polską, która po Kampanii Wrześniowej przystąpiła do walk z Niemcami. Poza stroną militarną miało to ogromne znaczenie propagandowo-psychologiczne dla umęczonego wojną społeczeństwa polskiego. W pierwszych dniach maja statki z żołnierzami dotarły do portów Norwegii. Od razu po rozładunku SBSP przystąpiła do swoich zadań, wspierając aliantów.\nW uzbrojeniu brygada miała oprócz broni strzeleckiej 15 moździerzy kalibru 60 milimetrów, 15 moździerzy kalibru 81 milimetrów i 25 działek przeciwpancernych. Gen. Bohusz-Szyszko, mając za sobą świeże doświadczenia wojenne, jako jedyny wśród alianckich dowódców walczących w Norwegii, był przekonany, że sukces piechocie mogły zapewnić czołgi i lotnictwo. Zabiegał o to u przełożonych. Jednak dowództwo francuskie nie wyraziło zgody na wysłanie do Norwegii liczących się sił pancernego i lotniczego wsparcia. Generał musiał w czasie bitwy o Narvik wypełniać rozkazy przełożonych, których poglądy na wojnę były nieadekwatne do wymogów aktualnego pola walki. Pomimo tych przeciwności brygada dowodzona przez gen. Bohusza-Szyszko wykazała swe zalety bojowe. Za wroga miała żołnierzy 3 Dywizji Górskiej, dowodzonej przez gen. Edwarda Dietla – elitarne grupy Wehrmachtu, jednakże żołnierze SBSP potrafili skutecznie bić się w trudnych, górskich warunkach, wypierając Niemców z kolejnych fiordów. Ostatecznym celem było zdobycie Narviku. Rozpoczął się atak polski na Ankenes (przedmieście Narviku). Niemcy bronili się zajadle, ale polscy żołnierze nie dawali za wygraną. Walka toczyła się niemal wręcz, przy pomocy bagnetu czy kolby karabinu. Po kilkudniowych ciężkich starciach 28 maja 1940 r. oficjalnie ogłoszono wiadomość\no zdobyciu Narviku.\nPogarszająca się sytuacja na frontach we Francji zdecydowała o przerwaniu zwycięskiej bitwy i odwrocie Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Brygada została drogą morską wycofana do Francji. Była to błędna decyzja, która w niedługim czasie zdecydowała o dalszych losach jednostki. Naczelny Wódz gen. Sikorski\nw przeddzień kapitulacji Francji rozkazał brygadzie przystąpić do aktywnych działań pomimo braku odpowiedniego wyposażenia. Gen. Bohusz-Szyszko nie mógł działać wbrew woli Naczelnego Wodza. W efekcie jednostka została rozbita przez przeważające niemieckie siły pancerne. Z niej całej uratowała się tylko grupa płk. Benedykta Chłusewicza, która spóźniła się i nie dołączyła do sił głównych (około 400 ludzi), drobne pododdziały i 2 batalion (około 200 ludzi). Wysłanie Polaków do boju w takim stanie było niemądre. Zaledwie kilkuset żołnierzom udało się dotrzeć do portów i ewakuować do Anglii lub przystąpić do konspiracji czy francuskiego ruchu oporu. Większość\nz żołnierzy dostała się do niewoli niemieckiej lub francuskiej, kolaboracyjnego rządu Vichy.\nSamemu generałowi udało się przedostać do Anglii. We wrześniu 1940 r. w Szkocji został komendantem Centralnego Obozu Wyszkoleniowego I Korpusu PSZ w Crawford. W 1941 r. po podpisaniu umowy Sikorski-Majski gen. Bohusz-Szyszko stanął na czele Polskiej Misji Wojskowej w ZSRS i przygotował w tym czasie polsko-sowiecką umowę wojskową przewidującą tworzenie Armii Polskiej w tym kraju. Z chwilą powstania wojska w ZSRS został najpierw dowódcą 7 Dywizji Piechoty, a następnie szefem Sztabu Armii Polskiej w Związku Sowieckim. Napływ Polaków do nowopowstałego wojska był zaskakująco duży. W październiku stan liczebny wynosił już ponad 38 tysięcy ludzi.\nPo ewakuacji wojska na Bliski Wschód gen. Bohusz-Szyszko został dowódcą 5 Kresowej Dywizji Piechoty,\na w czerwcu 1943 r. zastępcą dowódcy II Korpusu Polskiego gen. Andersa. W 1945r. na tym stanowisku wziął udział w kampanii włoskiej. W czasie bitwy pod Monte Cassino często znajdował się w pierwszej linii walk, przekazywał rozkazy, przeprowadzał rozpoznania, przebywał wśród żołnierzy, dodając im otuchy. Mimo niezwykle trudnej sytuacji na danym odcinku walk był zawsze pogodny i nastawiony optymistycznie. Wierzył w swoich żołnierzy, w ich dzielność i wytrwałość. Gen. Bohusz-Szyszko 1 czerwca 1945 r. otrzymał awans na stopień generała dywizji.\nPo zakończeniu działań wojennych i powrocie II Korpusu do Anglii gen. Bohusz-Szyszko zamieszkał w Londynie.\nW latach 50. komunistyczne władze w Polsce odebrały mu obywatelstwo. Anglicy nie przyznali żołnierzom należnych świadczeń alianckim. Otrzymał pożyczkę, za którą założył sklep kolonialny, a później hurtownię. Nagła ciężka choroba generała i jego długotrwały pobyt w szpitalu spowodował bankructwo firmy. Później Bohusz-Szyszko zajął się odnawianiem porcelany. Po wojnie poświęcił się również działalności kombatanckiej oraz pracy publicystycznej i pisarskiej. W latach 1965-1966 był prezesem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Przez cały okres pobytu w Londynie marzył o powrocie do wolnej i niepodległej Polski. Zmarł w Londynie 20 czerwca 1982 r. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany na warszawskich Powązkach.\nGenerał Zygmunt Bohusz-Szyszko był dobrym dowódcą i dzielnym żołnierzem. Odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari klasy IV i V, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.\nOprac. Weronika Szymańska, FN Lublin\n1/ Zbigniew Mierzwiński; „Generałowie II Rzeczypospolitej”, Wydawnictwo Polonia, Warszawa 1990 r.;\n2/ Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurawski; „Generałowie Polski Niepodległej”, Editions Spotkania, Warszawa 1991 r.;