Oriolus - Fanklub - Page 4 - Słuchawki ogólnie - Forum.MP3store.pl\nBy Vaiet, January 2 in Słuchawki ogólnie\nThe Grand Wazoo 451\nTydzień słucham Oriolus MKII i wiecie co, nie odpaliłem mojego stacjonarnego toru ani razu. Po prostu nie mam takiej potrzeby. Jak tak dalej pójdzie to kondensatory wyschną, oporniki zardzewieją a elektrony w lampach się rozleniwią. Oriolusy to takie małe muzyczne dzieła sztuki. Strasznie wciągają i uzależniają, chce się ich słuchać non stop. Nieważne jaka płyta, jaki gatunek muzyki, jaka realizacja, dają niesamowitą frajdę i przyjemność z muzyki. Chyba zrobię sobie prezent na Dzień Ojca\nodtwarzacz - zgubiłem\nsłuchawki - zgubiłem też\nDo czego wpinasz dzieło sztuki?\nHugo 2 To pewnie jego zasługa, ale nie ma znaczenia czy przerzucam się z Von Karajana na skandynawski jazz czy na Metallicę... banan na twarzy pozostaje Jedyne co to odkręcam mocniej potencjometr.\nByś posłuchał Meli... Mi się przy nich nie chciało słuchać MK2, bo były jakieś takie zwyczajne\nDlatego ich nie posłucham... Bo znam siebie, a mnie nie stać. No chyba, że sprzedam Sony z1r\nPewnie to złudzenie, pewnie to dlatego, że są już moje, ale grają chyba lepiej niż wersja testowa, którą miałem pożyczoną od @bigmaras'a.\nZripowałem kilka zacnie nagranych płyt i zaczynam delektowanie się "wilgami"\nCo za Meli??\nOriolus Mellianus. Te będą następne\na do czego jest ten ukryty guzik z tyłu głowy?\nRESET ! wciskać wałkiem kuchennym ;D\nsłuchawki - DK3001/NightOwl\nchcę - Orilous MK2\nCzy ktoś słuchał może Oriolus MK2 na AMP9 od iBasso? Chodzi mi o poziom szumów i o to co wyjdzie z takiego połączenia, gdy oba elementy zestawu mają wypchniętą średnicę.\nchcę - Jakieś Ety, Cozoy Hera\nTe wgłębienia w np. MK II to wentylacja? Sprawdzał ktoś jak one grają na piankach InAirs?\nsłuchawki - Ex1000\nW dniu 1.08.2019 o 17:33, atr3yu napisał:\nPodłączyłem raz na szybko i bez głębszej analizy - na moje ucho zagrało to już duszno, ciasno i przytłaczająco. Szybko się zmęczyłem przy tym połączeniu. Znacznie równiej jest na stockowym od Dx220.\nLekko szumi, ale nie jest to poziom uciążliwy.\nW dniu 2.08.2019 o 02:17, StAc napisał:\nSprawdzał ktoś jak one grają na piankach InAirs?\nNa dekoni i flaresach - dzwięk się lekko wygładza, gra bardziej neutralnie. InAirs mogą być podobne.\nSpinFit CP500 na tle pianek jest bardziej 'zarysowany' i przez to angażujący, ale też nieco męczący przy dłuższych odsłuchach.\nNiemniej, w tych słuchawkach odczucia mogą być wyjątkowo rozbieżne, ze względu na trud złapania poprawnego seal'a.\nInna rzecz, że warto próbować go złapać... Średnica jest bajeczna\n2nd attempt: Spróbowałem podłączyć raz jeszcze amp9 z Wilgą. Podtrzymuje to co wyżej - jest gęsto, wąsko i jak na koncercie w kantynie na poziomie -1 (wyolbrzymiając coś a'la nighthawk)... ale należy dodać, ze przy jeszcze mocniej wyeksponkwanej średnicy i podbitym lekko basie - dźwięk sie wcale nie zlewa, a średnica jest przelana słodyczą. Wyobrażam sobie, że to połączenie może się podobać np. fanowi posłodzonej 2 łyżeczkami espresso\nEdited August 9 by Eldamari\nBo tak gra amp9 z większością doków.\nTeraz, chico99 napisał:\nRacja, wiec właściwie tylko potwierdzam przypuszczenia. W zestawieniu z np. EX1000 efekt jest natomiast przynajmniej ciekawy - tutaj troszkę średnicy i miodu jest mi mile widziane, a same z siebie graja bardzo szeroko, wiec zamknięcie w kantynie tez im niestraszne... Jak zawsze, kwestia synergii...\nAmp9 musi złapać synergię z dokami, wtedy zagra. Inaczej jest wąsko, płasko i bez dynamiki.\n@bigmaras możesz uchylić rąbka tajemnicy i napisać jakie produkty Oriolus masz zamiar wprowadzić do swojej oferty w najbliższym czasie?\n48 minut temu, LuQi napisał:\nFinishi, Forsteni, Mk2, Ba300s są na miejscu. Percivali i Mellianus z uwagi na ręczną robotę na zamówienie do 10-14 dni. Melania demo dostępne za kaucją, Percivali w do końca miesiąca dotrze bo to świeży temat. Dojadą też akcesoria etui, organizery, kable, adaptery.\nPojawi się też Oriolus DP100 czy na tego DAP’a nie ma planów?\nW dniu 9.09.2019 o 14:44, bigmaras napisał:\nFinishi, Forsteni, Mk2, Ba300s są na miejscu.\nBa3000s jeszcze nie ma czy tylko aukcja nie wstawiona?\n2 minuty temu, quakev napisał:\nRaczej kwestia aukcji - dwa dni temu potwierdzałem stan na półeczce 😉


Jak zrezygnować z karty Twisto - uważaj na podwyżki! - ZamknijKonto.pl\nautor: Tomasz (admin) 20 listopada 2020 44 comments\nJak zrezygnować z karty Twisto – uważaj na podwyżki!\nUwaga, jeśli jeszcze nie skorzystałeś wystartowała szybka promocja 50 zł za założenie konta Twisto (do wyboru taryfa Free albo Space)\nJak założyć konto w Twisto z bonusem 100 zł (kliknij, aby rozwinąć) 🖐\nDokończ wniosek. Jeśli zamówiłeś kartę w planie Twisto Space, to karta przyjdzie w około 5 dni. Z karty wirtualnej dostępnej w planach Twisto Space i Twisto Free można korzystać od razu.\nNa koncie powinny pojawić się punkty o wartości 50 zł. Możesz nimi spłacać zakupy na swojej karcie jak zwykłą gotówką.\nOd 14.09.2020 wprowadzone zostały dwa plany w Twisto:\nOnline – 0 zł/mies. Wybierając tę taryfę możesz płacić tylko wirtualną kartą Twisto za zakupy online w Internecie. Dodatkowo za transakcje wykonane w walucie obcej zostanie doliczona prowizja 3%.\nSpace – 9,99 zł/ mies. W tym planie możesz dodatkowo skorzystać z fizycznej karty oraz z płatności mobilnych Google Pay i (od października) Apple Pay. Ponadto będziemy mieli dostęp do usługi Twisto Split i braku prowizji dla transakcji walutowych do 3000 zł w miesiącu (powyżej tego limitu również prowizja +3%).\nJeśli jesteś klientem Twisto i chcesz rozwiązać umowę, to poniżej znajdziesz aktualną instrukcję jak to zrobić:\nTwisto daje nam do wyboru 2 metody na likwidację konta:\nlistownie – czyli najbardziej tradycyjny sposób złożenia wypowiedzenia na odległość.\nmailowo – sposób wygodny, ale tylko dla nielicznych.\nDalej omówię każdy z tych sposobów:\nZamknięcie karty i konta Twisto – korespondencyjnie\nW tym celu należy wysłać list z oświadczeniem o wypowiedzeniu umowy z Twisto na adres korespondencyjny:\nul. Zgoda 3/8a,\nSkładając dyspozycję w formie papierowej pamiętaj o zamieszczeniu w piśmie danych osobowych, adresu, PESELU i numeru telefonu. Na koniec własnoręcznie podpisz rezygnację i wyślij listem poleconym.\nJeśli chcesz, możesz też skorzystać z mojego wzoru.\nWzór wypowiedzenia Twisto →\nDostaniesz go ode mnie na maila po kliknięciu w powyższy link.\nLikwidacja karty Twisto przez maila – dla wybranych\nWydaje się, że jak na poważny fintech przystało, powinniśmy mieć możliwość rozwiązania umowy w prostszy sposób niż drogą pocztową. Twisto na swojej stronie w odpowiedzi na pytanie jak dezaktywować konto pisze:\nW celu dezaktywowania konta Twisto prosimy o przesłanie pisemnej prośby na [email protected]. (…) Twoje konto zostanie zdezaktywowanego w ciągu 31 dni od złożenia wniosku, a my powiadomimy Cię wiadomością mailową kiedy to nastąpi.\nNie jest to jednak zgodne z regulaminem, który stanowi, że:\n[rozwiązanie umowy] w formie elektronicznej – przesyłając oświadczenie o wypowiedzeniu Umowy podpisane przez Klienta przy użyciu podpisu elektronicznego weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu na adres e-mail Twisto [email protected]\nCo oznaczałoby, że trzeba mieć kwalifikowany podpis elektroniczny, aby wysłać wypowiedzenie mailem. Aby to potwierdzić wysłałem maila do Twisto i dostałem odpowiedź, że trzeba mieć aktywny podpis elektroniczny:\nMożna wysłać taką prośbę, jednak musi być podpis elektroniczny jeśli chodzi o maila.\nAktualizacja Po zgłoszeniu Twisto w końcu zaktualizowało instrukcję i poprawnie informuje na temat wymagalności podpisu elektronicznego.\nCo ciekawe, w okresie pandemii na początku 2020 r., gdy zespół Twisto pracował zdalnie była możliwość wysłania wypowiedzenia online, bez podpisu elektronicznego.\nZe względu, że całość naszego zespołu pracuje zdalnie była możliwość że list nie był odebrany. Nie trzeba wysyłać ponownie. Prosiłbym tylko o wysłanie skanu lub zdjęcia wypowiedzenia i Pana konto będzie zamknięte.\nWarto więc i teraz spróbować tej opcji, nawet jeśli nie posiadamy certyfikatu. 🙂\nJeśli chcesz możesz też skorzystać z mojego wzoru wypowiedzenia.\nWypowiedzenie czy odstąpienie?\nJeszcze jedna uwaga. Nie mylcie proszę wypowiedzenia umowy z odstąpieniem od umowy. Odstąpienie jest możliwe tylko w ciągu 14 dni od momentu zawarcia umowy. Działa z takim skutkiem, jakby umowa nigdy nie została zawarta. Z kolei wypowiedzenie można złożyć w dowolnym momencie. Biorąc pod uwagę fakt, że otrzymaliśmy od Twisto bonus za otwarcie konta, bezpieczniej będzie złożyć wypowiedzenie. 🙂 Oczywiście w obydwu przypadkach przed zamknięciem karty Twisto należy spłacić całość zadłużenia na koncie.\nKontakt z Twisto\nW jaki sposób skontaktować się z Twisto w przypadku jakichś problemów? Wsparcie dostępne jest:\npod numerem +48 22 263 02 10, od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00-17:00\nbezpośrednio po zalogowaniu na konto Twisto – przez ikonkę chatu.\nNieoficjalnie można też w ten sposób złożyć sprzeciw przeciwko wprowadzeniu nowej taryfy, aby rozwiązać umowę zanim wejdzie w życie nowy regulamin.\n[Głosów: 23 Średnia: 4.6]\nChciałabym rozwiązać umowę z Twisto, jednak zastanawiam się co oznacza zdanie – „W przypadku wypowiedzenia umowy, musisz zwrócić nam srodki, które wykorzystałeś”. Czy są to bonusy i zwroty z cashback’u?\nAsiu, tu chodzi tylko o spłatę należności na karcie. Żadne bonusy/cashbacki nie podlegają zwrotom.\nAktualnie prawdopodobnie z uwagi na covid przyjęto moją rezygnację podpisanym skanem przesłanym przez czat/ wg wzoru z tej strony/\nLast edited 10 miesięcy temu by Milosz\nWysłałam oświadczenie o rozwiązaniu umowy drogą tradycyjną w październiku, nie dostałam żadnego potwierdzenia. Dziś konto nie jest już aktywne. Zgodnie z artykułem powinnam ponieść opłatę 9.99 za październik; rozumiem, że dostanę wezwanie do zapłaty? Czekam na jakieś potwierdzenie z ich strony, nie wiem o co chodzi…\nPaulina, jeśli zamknęli konto to spodziewam się, że już niczego od Ciebie nie chcą. 😉\nWitam. Chciałbym usunąć konto . W jaki sposób mogę to zrobić ?\nOdpowiedz Artur Koszyk\nArtur, pełna instrukcja w artykule 🙂\nKonto mi dziś zamknęli ale niestety cały czas mogę się na nie zalogować. czyli wychodzi na to że profil trzeba jakoś osobno zamykać….\nCzy wypowiedzenie umowy wyslac razem ze sprzeciwem? Wyslalem sprzeciw co do regulaminu na maila jednak cisza nie ma informacji zwrotnej czyzby zalani byli mnostwem maili ?\nDamian, Jeśli wysyłasz sprzeciw, to nie musisz składać wypowiedzenia. Poczekaj na kontakt z ich strony.\nWitam, mógłbym prosić o wzór na maila ponieważ nie dostaje go ? 🙂\nMarcin, pewnie wiadomość wpadła do jakiegoś folderu. Wpisz „zamknijkonto.pl” w wyszukiwarce w poczcie. 🙂\nWysłałem sprzeciw przeciwko wprowadzeniu nowej taryfy 18.08, a odpowiedź dostałem 20.08. Teraz tylko czekam aż wyślą mi potwierdzenie rozwiązania umowy.\nCzy odezwali się?\nNapisali mi że moje konto będzie zamknięte dzień przed wprowadzeniem nowej taryfy, ale nadal nie wysłali mi potwierdzenia rozwiązania umowy\nDostałem wezwanie do zapłaty w kwocie 0 zł. Więc mogę je chyba zignorować?\nTeż je dostałem. A możesz dalej się zalogować na konto?\nNadal mogę się zalogować na konto, lecz mam wyzerowany limit. Zastanawiam się teraz czy mam im w jakiś sposób odpowiadać na te wezwanie do zapłaty.\nWysłałem 17.07.2020 wypowiedzenie umowy pocztą. Awizo 21.07 i 29.07. Poczta przysłała informację, że przesyłka będzie zwrócona ze względu na niepodjęcie… Dzwoniłem też, aby potwierdzić decyzję 4.08 – przyjęli, ale do tej pory brak potwierdzenia. Zastanawiam się co robić dalej, bo tak utrudnionego rozwiązania umowy nigdy nie spotkałem.\nJa mam dawno temu wypowiedzianą umowę (z potwierdzeniem z ich strony), a oni przysyłają mi teraz maile o zmianach w regulaminie i możliwości wypowiedzenia..\nTomasz, na wszelki wypadek wyślij do nich maila ze sprzeciwem i dodatkowo, aby usunęli Twoje dane z bazy klientów.\nDo mnie też przysłali tego maila o zmianach i podwyżkach, ale ja już dawno wypowiedziałem umowę, na co dostałem pisemne potwierdzenie. Poniżej je cytuję.\nWięc nie wiem dlaczego przysyłają coś takiego i czy mam się bać? 😛\n„Ahoj Tomasz ! 👋\nZgodnie z dyspozycją, którą otrzymaliśmy 04.03.2020, Twoje konto zostało zamknięte .🥺\nOd teraz Twój limit jest wyzerowany, nie możesz już płacić kartą, ani korzystać z najlepszego kursu walutowego i cashback…🔥\nChyba, że… zdecydujesz się wrócić! Odpisz na tę wiadomość, a powiemy Ci, co zrobić, żeby ponownie zostać użytkownikiem Twisto. Wkrótce wprowadzimy nowe funkcjonalności, dzięki którym korzystanie z Twisto będzie jeszcze bardziej atrakcyjne. 🎉\nSerdecznie pozdrawiamy! 👋\nWystarczy na maila złożyć sprzeciw i 14 usługa zostanie wyłączona i powiadomienie przyjdzie\nMichał, u mnie taka sama informacja. Z tego wynika, że mailowo jednak da radę.\nJa wysłałem poleconym, ale już od tygodnia widzę, że jest awizowana przesyłka. Dobrze, że zrobiłem kopię i przesłałem mailem. Też dostałem info, że wyłączą usługę 14 września.\nW zeszłym tygodniu wypowiedziałam umowę Twisto korzystając z Państwa formularza. Napisałam pismo, podpisałam odręcznie i jego skan wysłałam na emaila. Otrzymałam pytanie o powód rezygnacji – odp. zmiana regulaminu, po czy, otrzymałam potwierdzenie rozwiązania umowy.\nRównież wysłałem wypowiedzenie w formacie .pdf podpisane aplikacją eDO App. Dziś otrzymałem potwierdzenie z 30 dniowym okresem wypowiedzenia.\nWysłałem rezygnację mailem z normalnym podpisem i przeszło także nie trzeba wysyłać pocztą tradycyjną.\nWystarczy telefon, potwierdzenie o zamknięciu konta ma przyjść na maila.\nMożliwe, ale wolę zgłosić sprzeciw pisemnie, choćby przez maila. Zawsze zostanie ślad 🙂\nW mojej ocenie jest luka pozwalajaca na legalną rezygnację mailem bez kwalifikowanego podpisu. Regulamin wskazuje na koniecznosc uzycia kwalifikowanego podpisu w odniesieniu do wypowiedzenia unowy, nie wskazuje jednak aby ten wymóg miał zastosowanie do wyrażenia sprzeciwu wobec komunikowanych zmian, co implikuje możliwość wysłania sprzeciwu mailem bez podpisu i taki sprzeciw powinien zostac przyjety i uwzgledniony.\nKamil, też uważam, że to się może udać. 🙂 Zachęcam do takiej formy złożenia sprzeciwu. Trzeba tylko pamiętać, że muszą nam potwierdzić jego przyjęcie.\nnie przychodzi dokument na maila\nWysłałem jeszcze raz na maila.\nniestety wysyłka skany na maila nic nie daje.. 🙁 :”Aktualna sytuacja nie wpływa na zmiany polityki Twisto w zakresie wypowiadania zawartych umów. W dalszym ciągu możliwe jest wypowiedzenie sporządzone przy użyciu podpisu elektronicznego weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu; lub napisane wypowiedzenia odręcznie i wysłanie na nasz adres korespondencyjny.”\nWypowiedzenie podpisane podpisem osobistym przy pomocy e-dowodu z użyciem eDo App i wysłane mailem zostało przyjęte a konto zostało zamknięte\nMała uwaga: we wzorze wypowiedzenia jest literówka w adresie odbiorcy. Zamiast ul. Zgody 3/8, powinno być ul. Zgoda 3/8A.\nCo do samego sposobu wypowiedzenia, oto odpowiedź uzyskana na pytanie czy w obecnej sytuacji skan wniosku o zamknięcie konta jest wystarczający:\n„Aktualna sytuacja nie wpływa na zmiany polityki Twisto w zakresie wypowiadania zawartych umów. W dalszym ciągu możliwe jest wypowiedzenie sporządzone przy użyciu podpisu elektronicznego weryfikowanego przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu; lub napisane wypowiedzenia odręcznie i wysłanie na nasz adres korespondencyjny.”\nNiestety po wypowiedzeniu umowy moje konto nadal jest aktywne. Wypowiedzenie wysłałam pocztą, otrzymałam potwierdzenie odbioru a więc zostało dostarczone. Minęło już ponad dwa miesiące a ja nadal mogę się zalogować na swoje konto i z niego korzystać.\n„w przypadku jakiś problemów”\nWzór rezygnacji z Twisto


Taka jest bowiem wola Boża:uświęcenie wasze przez obecnego w nas Chrystusa\n1 Tes.4.3.Taka jest bowiem wola Boża: uświęcenie wasze,..\nHbr 2,9-11 ...Chrystus, który uświęca, jak i ludzie, którzy mają być uświęcani, z jednego są wszyscy...\nChrystus obecny w nas wszystkich przez swojego Ducha Świętego, który nim uświęca, jak i ludzie, którzy mają być przez niego uświęcani, z jednego Boga Najwyższego יהוה,Ojca-Matki są wszyscy.\nTo co napisałeś, jest omijaniem przez Was obecnego w nas Chrystusa,który uświęca zgodnie z wolą Bożą.\nAleż oczywiście, takim barankiem stał się Chrystus. Ale i ten baranek miał być spożywany do określonego czasu, aż pełnia nastanie i Pan przyjdzie.\nnapisał do Henryka:"Natomiast chciałbym Ci zwrócić uwagę na niekonsekwencję w Twojej wypowiedzi. Piszesz, ze Mojżesz był ustami Boga i pośrednikiem pomiędzy Bogiem i ludem ale cytujesz, że pośredniczył pomiędzy aniołem a ludem. Proponuję Ci wybrać jedną z wersji: czy pośredniczył pomiędzy Bogiem a ludem, czy też pomiędzy aniołem a ludem.\nZ Żydami w Starym Przymierzu nie przebywał Bóg,ale anioł.Pozostają do wyjaśnienia dwie wersje,kto kłamał:\n-anioł,który podawał się za Boga,\n-Żydzi,którzy z anioła uczynili Boga.\nWysłany: 2014-08-11, 23:03\nCytat: Wit pisze\nja też zwróciłem uwagę na zachowanie Pawła w Świątyni i też mnie zaskoczyło jego wypełnienie ściśle "przepisów świątynnych".\nInterpretuje to dwojako:\n- albo tak jak Stern podchodził do bycia jednocześnie chrześcijaninem i hebrajczykiem wyznającym nadal judaizm\n- albo uczynił to by nie gorszyć maluczkich i nie stwarzać problemów sobie i gminie jerozolimskiej\nWysłany: 2014-08-11, 23:38\nalbo uczynił to by nie gorszyć maluczkich i nie stwarzać problemów sobie i gminie jerozolimskiej\nRaczej wybrałabym tę opcję.\nPaweł wiele razy mówił, byśmy zwracali uwagę, aby nie gorszyć zbytecznie innych\nWysłany: 2014-08-12, 00:07\nPaweł jako Żyd mesjański wierzył i stosował wszystko co było zapisane w Prawie i u proroków.\nDz.Ap.24,.14. służę Bogu moich ojców, wierząc we wszystko, co napisane zostało w Prawie i u Proroków. powiedział ap.Paweł.\nWysłany: 2014-08-12, 07:52\nPawła posłał Chrystus,aby zwiastował wśród pogan dobrą nowinę,ewangelię chrystusową o obecnym w nich Chrystusie,Słowie Bożym\n1 Kor.1.17...posłał mnie bowiem Chrystus...,abym zwiastował dobrą nowinę...\nEfez.3.8 Mnie,najmniejszemu ze wszystkich świętych,została okazana ta łaska,abym zwiastował poganom niezgłębione bogactwo Chrystusowe.\nKol.1.25 Tego Kościoła sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga,powziętym co do mnie ze względu na was,abym w pełni rozgłosił Słowo Boże.\nKol.1.27 Im to chciał Bóg dać poznać,jak wielkie jest między poganami bogactwo tej tajemnicy,którą jest Chrystus w nich,nadzieja chwały.\nKol.1.28 Jego to zwiastujemy...\nPaweł był sługą Nowego Przymierza (2 Kor.3.6),którego posłał Chrystus,aby zwiastował poganom ewangelię chrystusową o obecnym w nich Chrystusie,Słowie Bożym (Kol.1.24-28).\nNie widzicie podstawowego zadania Pawła,głoszenia ewangelii chrystusowej o obecnym w nas Chrystusie,prawdziwym Słowie Bożym?\nWysłany: 2014-08-12, 08:48\nTo jest najważniejsze byśmy wydawali owoce i świadczyli swoim całym życiem ,że już nie my żyjemy ale, że Chrystus w nas żyje.Masz rację ratao.\n"Odrzućcie więc wszelki brud i co jeszcze złości w was pozostaje, a przyjmijcie w cichości serca Słowo, które zostało w was zaszczepione i które zdolne jest zbawić dusze wasze."\n"żyję zaś już nie ja, żyje we mnie Chrystus; teraz natomiast żyjąc w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie pokochał i wydał samego siebie za mnie." Ga 2:20 bpd\n"Owocem światłości jest bowiem wszelka prawość, sprawiedliwość i prawda." Ef 5:9 br


Infobroker | Broker Informacji - Internet - geneza i historia\nHome > Internet > Internet - geneza i historia\nInternet w społeczeństwie informacyjnym odgrywa kluczową rolę jako narządzie wykorzystywane do komunikacji, pracy, edukacji, rozrywki. Warto, zatem zapoznać się z krótką historią jego powstania i rozwoju oraz z możliwościami, jakie nam daje na dzień dzisiejszy.\n„Historia Internetu zaczyna się w końcu lat sześćdziesiątych. Departament Obrony rządu amerykańskiego rozpoczyna wtedy projekt badawczy realizowany przez agencję ARPA (Advanced Research Projects Agency), mający na celu stworzenie sieci komunikacyjnej dla celów wojskowych. Jest to, mówiąc przekornie, jeden z niewielu pozytywnych skutków wyścigu atomowego.\nRząd amerykański zorientował się, że w przypadku wojny atomowej już w pierwszych minutach starcia mogą zostać zniszczone tradycyjne środki komunikacji i łańcuch wydawania rozkazów przestanie istnieć. Zaradzić temu może stworzenie połączeń między komputerami, sieci komputerowej, która miałaby charakter zdecentralizowany, co jeszcze bardziej uodporniłoby ją na nuklearny atak. Miał to być system mający wiele równoległych połączeń, które trudno byłoby zniszczyć w ataku rakietowym. Tylko taki system mógłby pozwolić na zachowanie systemu wydawania rozkazów, sprawowania kontroli nad jednostkami wojskowymi porozumiewania się podczas globalnego konfliktu. W roku 1969 powstaje sieć ARPAnet. W dwa lata później łączy piętnaście instytucji rządowych i akademickich. W roku 1973 stworzone zostają połączenia międzynarodowe, do Wielkiej Brytanii i Norwegii. Rok później Ray Tomlinson tworzy program do przesyłania elektronicznych wiadomości po sieci (e-mail). W roku 1979 powstają grupy dyskusyjne Usenet, drugi z filarów dzisiejszego Internetu. Dla naukowców uniwersyteckich niemających połączenia z ARPAnet stworzona zostaje w 1981 roku sieć CSNET (Computer Science NETwork). W 1982 roku ARPA wprowadza jako standard dla swej sieci protokół TCP/IP. W tym samym roku powstaje w Europie sieć EUnet, pozwalająca korzystać z usług poczty elektronicznej i Usenet. W 1983 roku stworzona zostaje brama (pomiędzy ARPAnet a CSNET; fakt ten uważa się za początek istnienia Internetu, jaki dzisiaj znamy. NSF (National Science Foundation) łączy w 1986 roku pięć superkomputerów z ośrodków uniwersyteckich w sieć NSFnet, do której stopniowo podłącza się coraz więcej ośrodków uniwersyteckich. W 1988 roku do Internetu jest już podłączonych sześćdziesiąt tysięcy komputerów. W 1990 ARPAnet kończy swoją działalność. Rok później pojawiają się systemy WAIS (Wide Area Information Servers) i Gopher, rozszerzając liczbę usług internetowych. W 1992 rozpoczyna działanie World-Wide Web, stworzona przez Tima Bernersa-Lee. Liczba dołączonych komputerów przekracza milion. W 1993 roku pojawia się przeglądarka Mosaic, służąca do odczytywania stron World Wide Web; łatwość obsługi tego programu i jego następców przyspiesza rozwój World Wide Web, zarówno od strony liczby użytkowników jak i gromadzonych w tej formie informacji”\nZa symboliczną datę powstania Internetu w Polsce uważa się 17 sierpnia 1991 r., kiedy między Wydziałem Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego a Centrum Komputerowym Uniwersytetu w Kopenhadze została nawiązana pierwsza łączność internetowa przy wykorzystaniu protokołu IP. Powstanie NASK (Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa) nastąpiło w 1993 r., natomiast uruchomienie przez TP SA bez abonamentowego dostępu do Internetu przez numer 0202122 odbyło się w kwietniu 1996 r. Niedługo potem firma Polbox udostępnienia darmowe konta e-mail (grudzień 1996 r.). Mniej więcej w tym samym czasie powstają dwa największe obecnie portale internetowe:


- Tajny i świadomy współpracownik UB oraz Informacji Wojskowej tkwiący bezpośrednio w rozpracowywanych strukturach (do 1956 r.).\nSieć agenturalna, wszystkie dostępne osobowe źródła informacji.\nElektroniczny System Ewidencji Zadań Operacyjnych – system informacyjny wykorzystywany w latach 80-tych przez Departamenty III-VI MSW, utworzony na bazie meldunków operacyjnych spływających do Centrali od podległych jednostek z terenu.\nW l. 70. i 80. charakterystyki poświęcone poszczególnym grupom opozycyjnym, oddziałom zbrojnym, itp.\nTajny i świadomy współpracownik UB (wszystkich jednostek MBP i Kds.BP), najpowszechniejsza kategoria tajnej współpracy w l. 1945-1956.\nKryptonim operacji internowania przywódców opozycji politycznej w związku z wprowadzeniem stanu wojennego na terenie PRL w 1981 r.\nKryptonim operacji polegającej na przeprowadzeniu przez SB rozmów ostrzegawczych z osobami, których nie internowano po wprowadzeniu stanu wojennego, ale podejrzewano o możliwość podjęcia „antysocjalistycznej” działalności. Celem rozmów było uzyskanie pisemnego zobowiązania o zaprzestaniu takiej działalności.\nKategoria świadomej współpracy polegająca na wykorzystywaniu wiedzy osoby współpracującej (np. sporządzanie ekspertyz)\nKontakt Informacyjny [KIN]\nJedna z kategorii współpracy z Wywiadem Cywilnym PRL; mogła być nieświadoma.\nNieformalna i zazwyczaj nie rejestrowana forma współpracy\nKontakt Operacyjny [KO]\nJedna z kategorii tajnej i świadomej współpracy o uproszczonych procedurach związanych z pozyskaniem i prowadzeniem „Źródła” (w l. 70. i 80. często stosowana wobec członków PZPR).\nKontakt Operacyjny Departamentu I MSW [KO Dep. I]\nPodstawowa kategoria tajnej, świadomej współpracy obywateli PRL z Wywiadem Cywilnym (odpowiednik TW w innych pionach).\nKontakt Poufny [KP]\nRejestrowana kategoria współpracy zbliżona do – Kontaktu obywatelskiego (w l. 1960-70 nazwa zamiennie stosowana z kategorią P.O. – Pomoc obywatelska).\nKontakt służbowy [KS]\nNiesformalizowana kategoria współpracy (wprowadzona w 1970 r.) osoby utrzymującej kontakt z funkcjonariuszem MSW w związku z zajmowanym stanowiskiem (zwykle sprawujący funkcję kierowniczą członek PZPR).\nNiższa kategoria sprawy operacyjnej, polegającej na inwigilacji (kontroli operacyjnej) osoby.\nLokal Kontaktowy [LK]\nOsoba świadomie udostępniająca mieszkanie prywatne (w całości lub w części, rzadziej pomieszczenie instytucji) na potrzeby operacyjne służb specjalnych.\nMieszkanie Konspiracyjne [MK]\nLokal będący własnością MSW, spełniający podobne funkcje jak LK.\nNieoficjalny Pracownik (NP)\nRejestrowana kategoria agentury WSW, zazwyczaj zawodowy podoficer lub oficer, który pełnił funkcję łącznikową na zlecenie WSW z agenturą niższego rzędu.\nZabezpieczenie obiektu, środowiska lub osoby przed „wrogą działalnością”, polegające na inwigilacji przy wykorzystaniu techniki operacyjnej i agentury.\nOsobowe Źródło Informacji [OZI]\nOsoba współpracująca z organami bezpieczeństwa PRL.\nNiejawna kontrola korespondencji.\nZamiennie stosowana z kat. Kontakt poufny.\nPołączony System Ewidencji Danych o Przeciwniku – komputerowy system informacyjny z Centralą mieszczącą się w Moskwie, powstały w 1977 r. i wykorzystywany przez organy policji politycznych i jednostek operacyjnych kilku krajów bloku wschodniego (w tym m.in. PRL). Baza informacji wywiadowczych i kontrwywiadowczych o osobach, instytucjach i obiektach przeciwnika prowadzących wrogą działalność antysocjalistyczną lub przeciw krajom wspólnoty socjalistycznej.\nPunkt Korespondencyjny [PK]\nPrywatny adres udostępniony na potrzeby poczty specjalnej Dep. I\n- Do połowy l. 50. jedna z form agentury, polegająca na prowadzeniu pracy z kilkoma informatorami.\nPlacówka zagraniczna Wywiadu PRL.\nStosowana od 1972 r. w Dep. I kategoria rejestracji zbliżona do SO w innych pionach SB\nStosowana od 1972 r. w Dep. I kategoria rejestracji zbliżona do SOR w innych pionach SB.\nPodejmowane przez organy bezpieczeństwa działania o charakterze inwigilacyjno-represyjnym, mające na celu rozpoznanie, kontrolę i neutralizację działalności uznawanej za „wrogą”.\nSegregator Materiałów Wstępnych [SMW]\nStosowana w Dep. I od 1972 r. najniższa kategoria rejestracji, mająca na celu zgromadzenie odpowiednich informacji, umożliwiających rejestrację w wyższej kategorii (np. Rozpracowanie Operacyjne albo Kontakt Operacyjny).\nSprawa Agenturalna Grupowa\nStosowana w l. 50. kategoria sprawy operacyjnej, obejmującej grupę inwigilowanych osób.\nSprawa Agenturalna na Osobę\nStosowana w l. 50. kategoria sprawy operacyjnej, polegającej na intensywnej inwigilacji osoby.\nSprawa Agenturalnego Sprawdzenia\nStosowana w l. 50. kategoria sprawy operacyjnej, mającej na celu sprawdzenie wiarygodności informacji o działalności osoby lub grupy.\nSprawa operacyjna zakładana w celu „ochrony operacyjnej” instytucji, organizacji lub środowisk.\nKategoria sprawy operacyjnej, polegającej na intensywnej inwigilacji osoby lub grupy osób.\nKategoria sprawy operacyjnej wszczynana w celu wyjaśnienia zdarzeń określanych jako „wroga działalność”.\nTajny Współpracownik [TW]\nPodstawowa kategoria tajnej i świadomej współpracy w l. 1957-1990.\nOgół środków technicznych i działań stosowanych w pracy operacyjnej (podsłuchy, obserwacja, podglądy kontrola korespondencji)\nTeczka Ewidencji Operacyjnej Księdza [TEOK]\nForma kontroli operacyjnej (inwigilacji) każdej osoby duchownej. Prowadzona od chwili wstąpienia do Seminarium Duchownego\nZabezpieczenie Operacyjne (zabezpieczenie) [ZO, Zab.]\nWieloznaczna, nie przesądzająca o charakterze „zainteresowania” forma rejestracji, mająca na celu „ochronę” osoby.\nZastrzeżenie wyjazdów zagranicznych (głównie do krajów kapitalistycznych), polegające na odmowie wydawania paszportu.\nDziennik rejestracyjny (zwany niekiedy Dziennikiem rejestracyjnym sieci agenturalnej) – dziennik, w którym od 1962 r. rejestrowano wszelkie zainteresowania operacyjne SB.\nSugerowana bibliografia poszerzająca wiedzę na temat struktury i metod działania organów bezpieczeństwa państwa:\nAgentura w akcji, red. Filip Musiał i Jarosław Szarek, Kraków 2007\nAparat bezpieczeństwa w Polsce w latach 1953-1954. Taktyka, strategia, metody, oprac. Grzegorz Majchrzak, Andrzej Paczkowski, Warszawa 2004\nAparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, t. 1: 1944-1956, red. Krzysztof Szwagrzyk, Warszawa 2005\nAparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, t. II: 1956-1975, pod red. Pawła Piotrowskiego, Warszawa 2006\nAparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza, t. III: 1975-1990, pod red. Pawła Piotrowskiego, Warszawa 2008\nCenckiewicz Sławomir, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943-1991, Warszawa 2011\nCzekiści. Organy bezpieczeństwa w europejskich krajach bloku sowieckiego 1944–1989, pod red. Krzysztofa Persaka i Łukasza Kamińskiego, Warszawa 2010\nDepartament X MBP. Wzory – struktury – działanie, red. Konrad Rokicki, Warszawa 2007\nDominiczak Henryk, Organy bezpieczeństwa PRL 1944-1990, Rozwój i działalność w świetle dokumentów MSW, Warszawa 1997\nDominiczak Henryk, Organy bezpieczeństwa PRL w walce z Kościołem katolickim 1944-1990 w świetle dokumentów MSW, Warszawa 2000\nDominiczak Henryk, Zarys historii Wojsk Ochrony Pogranicza 1945-1985, Warszawa 1985\nFrazik Wojciech, Kopka Bogusław, Majchrzak Grzegorz, Dzieje aparatu represji w PRL (1944-1989). Stan badań, Warszawa-Kraków 2004\nGłębocki Henryk, Policja tajna przy robocie. Z dziejów państwa policyjnego w PRL, Kraków 2005\nGrocki M, Konfidenci są wśród nas…, Warszawa 1993\nInstrukcje pracy kontrwywiadowczej Wojskowej Służby Wewnętrznej wraz z instrukcjami prowadzenia dokumentacji i ewidencji (1957-1990), opracował wraz ze słownikiem i wstępem opatrzył Bartosz Kapuściak, Kraków 2010\nInstrukcje pracy operacyjnej aparatu bezpieczeństwa (1945-1989), red. Tadeusz Ruzikowski, Warszawa 2004\nInstrukcje pracy pionów pomocniczych Urzędu Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa (1945-1989), wybór, wstęp i opracowanie Monika Komaniecka, Kraków 2010\nJackiewicz Zenon, Wojska Ochrony Pogranicza 1945-1991. Krótki informator historyczny, Kętrzyn 1998\nLarecki Jan, Wielki Leksykon Służb Specjalnych Świata, Warszawa 2007\nLudzie bezpieki w walce z narodem i Kościołem: Służba Bezpieczeństwa w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1944-1978 – Centrala. [oprac]. Mirosław Piotrowski, Lublin 2000 (przedruk informatora Biura „C” MSW z 1978 r.)\nMetody pracy operacyjnej aparatu bezpieczeństwa wobec kościołów i związków wyznaniowych 1945-1989, wstęp, wybór dokumentów, redakcja Adam Dziurok, Warszawa 2004\nMusiał Filip, Podręcznik bezpieki. Teoria pracy operacyjnej Służby Bezpieczeństwa w świetle wydawnictw resortowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych PRL (1970-1989), Kraków 2007\nOsobowe źródła informacji – zagadnienia metodologiczno-źródłoznawcze, pod red. Filipa Musiała, Kraków 2008\nPawlikowicz Leszek, Tajny front zimnej wojny. Uciekinierzy z polskich służb specjalnych 1956-1964, Warszawa 2004\nSemków Piotr, Informacja Marynarki Wojennej w latach 1945-1957, Warszawa 2006\nSiemiątkowski Zbigniew, Wywiad a władza. Wywiad cywilny w systemie sprawowania władzy politycznej PRL, Warszawa 2009\nTerlecki Ryszard; Miecz i tarcza komunizmu. Historia aparatu bezpieczeństwa w Polsce 1944-1990, Kraków 2007\nTkaczew Władysław, Powstanie i działalność organów Informacji Wojska Polskiego w latach 1943-1948. Kontrwywiad wojskowy, Warszawa 1994\nW kręgu „teczek”. Z badań nad zasobem i funkcjami archiwum Instytutu Pamięci Narodowej, pod red. Jerzego Bednarka i Pawła Perzyny, Łódź 2006\nWokół teczek bezpieki. Zagadnienia metodologiczno-źródłoznawcze, pod red. Filipa Musiała, Kraków 2006\nBilińska-Gut Anna, Struktura i organizacja Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w latach 1944-1954, „Zeszyty Historyczne WIN-u, 2001 nr 15, s. 89-120\nDepartament I MSW. Opracowanie dotyczące genezy i zmian organizacyjnych komunistycznego wywiadu cywilnego 1944-1986, oprac. Piotr Gontarczyk, „Glaukopis. Pismo Społeczno-Historyczne” 2006 nr 5-6, s.354-370\nDudek Antoni, Zblewski Zdzisław, Materiały operacyjne służb specjalnych PRL jako źródło historyczne. Uwagi metodologiczne, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989” 2004 nr 1(1)\nDyrcz Rafał, Teczki na księży, biskupów i parafie, czyli podstawowe formy inwigilacji Kościoła katolickiego przez komunistyczne organy bezpieczeństwa [w:] J. Duda, 155 spotkanie z cyklu „Wieliczka-Wieliczanie” z serii: „Wieliczka za Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL-u) w latach 1944-1989” (2.): „Ksiądz Józef Kalemba (1914-1966), wikary w parafii p.w. św. Klemensa w Wieliczce, katecheta w szkołach podstawowych w Koźmicach Wielkich, Mietniowie, Grajowie, Pawlikowicach, Raciborsku, LO w Wieliczce, proboszcz parafii p.w. Niepokalanego Serca najświętszej Marii Panny w Strumianach”, „Biblioteczka Wielicka” 2010, Zeszyt 100\nGontarczyk Piotr, Informacje z podsłuchów, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2006 nr 5 (64), s. 83-98\nHermański Szymon; Struktura organizacyjna i zakres działań Biura „B” (obserwacji) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w latach osiemdziesiątych, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989” 2009 nr 1(7), s. 129-145\nInformacje o działalności komórek „D” pionu IV byłej Służby Bezpieczeństwa, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2003 nr 1(24), s. 37-56\nKamiński Łukasz, Lingua securitatis, Mini-słownik terminologii SB, „Pamięć i Sprawiedliwość” 2003 nr 1(3), s. 209-216\nKoj Ewa, Zarząd II Sztabu Generalnego WP (Schemat funkcjonowania w latach 1981-1990), „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, 2007 nr 12 (83), s. 80-86\nKoller Stanisław, Brakowanie i niszczenie dokumentacji operacyjnej Służby Bezpieczeństwa w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych (1956–1990),„Przegląd Archiwalny Instytutu Pamięci Narodowej”, 2011 Tom 4\nMonika Komaniecka, Dzienniki korespondencyjne, rejestracyjne, archiwalne i koordynacyjne aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej jako źródło historyczne, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989” 2006 nr 2(4), s. 9-26\nKomaniecka Monika, Osobowe źródła informacji w technice operacyjnej, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989” 2007 nr 1(5)\nKomaniecka Monika, Struktura i normatywy pionu „W” i jego poprzedników (1945–1989), „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989” 2011 nr 1 (8-9)\nLasota Marek, O raporcie sejmowej komisji poświęconej Samodzielnej Grupie „D” w MSW, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2003 nr 1(24), s. 27-36\nMajchrzak Grzegorz, Podsłuchy w sprawach operacyjnych SB, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2006 nr. 5(64), s. 99-107\nMajchrzak Grzegorz, „Wojenna” cenzura, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, 2004 nr 2(37), s. 50-53\nMarcinkiewicz Anna, Sposób archiwizowania i przechowywania dokumentacji w Zarządzie II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, „Przegląd Archiwalny Instytutu Pamięci Narodowej”, 2010 Tom 3, s. 9-49\nOstrowska Katarzyna, Żuławnik Mariusz, Niszczenie kartotek Biura „C” MSW w latach 1989-1990 „Przegląd Archiwalny Instytutu Pamięci Narodowej, 2011, Tom 4\nPaczkowski Andrzej, Bardzo krótki słownik wywiadu, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2004, nr 11(46), s. 67-70\nPaczkowski Andrzej, Wywiad cywilny Polski komunistycznej 1945-1989. Próba ogólnego zarysu, „Zeszyty Historyczne” 2005, z. 152, s. 3-25\nPalski Zbigniew, Praca Operacyjna Organów Informacji Wojska Polskiego 1945-1957; „Przegląd Historyczno-Wojskowy kwartalnik” rok V(LVI) 2004 nr 2 (202), s. 165-200\nPeterman Radosław, Rozkaz – zniszczyć!, „Biuletyn IPN” 2006 nr. 1-2 (60-61), s. 112-115\nPiotrowski Paweł, Przemiany w MSW w latach 1989-1990, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2004 nr 4 (39), s. 45-52\nPiotrowski Paweł, Specyfika pracy operacyjnej wywiadu PRL, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej”, 2007 nr 5-6 (76-77), s. 88-93\nPiotrowski Paweł, Struktura Służby Bezpieczeństwa MSW 1975-1990, „Pamięć i Sprawiedliwość ” 2003 nr 1(3), s. 51-107\nPróba dokonania bilansu współpracy KGB – SB w latach 1970-1990 cz. I, pod red. Roberta Oseka i Mirosława Grabowieckiego [w:] „Przegląd Bezpieczeństwa Publicznego”, 2010 nr 3(2), s. 149- 173\nPróba dokonania bilansu współpracy KGB – SB w latach 1970-1990 cz. II, pod red. Roberta Oseka i Mirosława Grabowieckiego [w:] „Przegląd Bezpieczeństwa Publicznego” 2011 nr 4(3), s. 204-223\nRuzikowski Tadeusz, Agenci, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2005 nr 3 (50), s. 36-48\nRuzikowski Tadeusz, Tajni współpracownicy pionów operacyjnych aparatu bezpieczeństwa 1950-1984, ,„Pamięć i Sprawiedliwość” 2003 nr 1(3), s. 109-131\nRuzikowski Tadeusz, Zarys historii Zintegrowanego (Zautomatyzowanego) Systemu Kartotek Operacyjnych resortu spraw wewnętrznych, „Przegląd Archiwalny Instytutu Pamięci Narodowej” 2010 Tom 3, s. 79-116\nSawicki Wojciech, Osobowe źródła informacji organów bezpieczeństwa Polski Ludowej, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989” 2007 nr 1 (5), s. 9-18\nWoyno Jacek, Współpraca Biura „W” MSW z innymi jednostkami organizacyjnymi, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989” 2011 nr 1 (8-9)\nWygoda Jacek, Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza jako organ bezpieczeństwa państwa w rozumieniu ustawy lustracyjnej”, „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944-1989”, 2011 nr 1 (8-9)\nZając Ewa, Akta operacyjne Służby Bezpieczeństwa – wybrane problemy warsztatowe w świetle przepisów i procedur obowiązujących w pionie „C”, „Zeszyty Historyczne WiN” 2003 nr 19-20, s. 341-360\nZając Ewa, Ślad pozostaje w aktach. Wybrane zagadnienia dotyczące funkcjonowania ewidencji operacyjnej w latach 1962 – 1989, „Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej” 2006 nr 1-2 (60-61), s. 21-36\nZieliński Antoni, Przykłady dokumentacji wytworzonej przez pion ewidencji operacyjnej SB w latach 1972-1990 i jej wykorzystanie do badań naukowych, „Przegląd Archiwalny Instytutu Pamięci Narodowej” 2010 Tom 3, s. 147-168\nPalski Zbigniew, Informacja Wojskowa w latach 1943-1957. Kontrwywiad wojskowy czy policja polityczna, „Pamięć i Sprawiedliwość” , Biuletyn GKŚZpNP IPN” 1997-1998\nPalski Zbigniew, Agentura Informacji Wojskowej w latach 1945-1956, Warszawa 1992


Pozytywny wynik testów wiaduktu nad ul. Lechicką - Tramwajnaramowice.pl\nStrona główna Komunikaty Pozytywny wynik testów wiaduktu nad ul. Lechicką\nPozytywny wynik testów wiaduktu nad ul. Lechicką\n22 stycznia odbyły się próby obciążeniowe części tramwajowej nowego wiaduktu nad ul. Lechicką. To standardowa procedura badająca zgodność wykonania danego obiektu z założeniami projektowymi. Sprawdzane były odkształcenia konstrukcji: ugięcia przęseł i osiadanie podpór, a także jej drgania. Wstępna analiza pomiarów wykazała, że wyniki są pozytywne.\nPodczas testów tramwaje po raz pierwszy przejechały wiaduktem nad ul. Lechicką. Próby obciążeniowe podzielone były na dwa etapy: statyczny i dynamiczny. W pierwszym tramwaje ustawiały się na wiadukcie na wskazanych miejscach. W tym czasie pracownicy zespołu pomiarowego dokonali odczytów parametrów odnotowanych przez specjalne czujniki. Podobnie było po zjeździe pojazdów z wiaduktu, w czasie „odprężenia” konstrukcji. Z kolei na etapie prób dynamicznych tramwaje przejeżdżały przez wiadukt z ustaloną prędkością.\n– Według wstępnej analizy konstrukcja zachowała się zgodnie z przyjętymi założeniami. To bardzo dobra wiadomość. Węzeł składa się także z części drogowej, która również zostanie przetestowana w późniejszym terminie. Gdy zaawansowanie prac na to pozwoli, to standardowo również przeprowadzone zostaną dalsze próby trasy tramwajowej między wiaduktem a ul. Błażeja – mówi Marcin Gołek, wiceprezes zarządu spółki Poznańskie Inwestycje Miejskie.\nNa podstawie wstępnych wyników sobotnich badań stwierdzono, że podpory podczas obciążenia próbnego zachowały się stabilnie. Maksymalne ugięcia konstrukcji były nieznaczne, w żadnym pomiarze nie przekroczyły dopuszczalnych wartości. Oględziny konstrukcji przeprowadzone przed i po próbnym obciążeniu nie wykazały zmian związanych z jego przebiegiem.\nWiadukt jest elementem węzła komunikacyjnego w rejonie ul. Naramowickiej, Lechickiej i al. Praw Kobiet, którego budowa jest na zaawansowanym etapie. Docelowo bezkolizyjnie nad ul. Lechicką przejedzie nie tylko tramwaj, ale także samochody, całość uzupełni infrastruktura dla pieszych i rowerzystów.\nMiędzy węzłem a ul. Błażeja zostało ułożone całe torowisko tramwajowe, stanęły wszystkie słupy trakcyjne, a pomiędzy nimi jest już również sieć trakcyjna. Wykonawca zajmuje się jeszcze m.in. budową nowych przystanków komunikacji miejskiej oraz powstającym wzdłuż trasy układem drogowym. Uruchomienie trasy tramwajowej do ul. Błażeja planowane jest na pierwsze półrocze tego roku, natomiast całego układu drogowego – na jesień.\nPoprzedni artykułTramwaje testowały nowy wiadukt nad ul. Lechicką\nNastępny artykułPrzy trasie tramwajowej na Naramowice planowany jest park


Alive. Żywi - Sigler Scott | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nAlive. Żywi (okładka miękka)\nCawthon Scott , Breed-Wrisley Kira Książki | okładka miękka\nWłaśnie zrecenzowałem Alive. Żywi\nBudzą się w ciemności, w ciasnej przestrzeni, której nie pamiętają. Potem napotykają korytarz – jeden, drugi, trzeci. Nie wiedzą dokładnie, ile mają lat. Wydaje im się, że niedawno mieli po ...\n08-02-2017 o godz 13:11 Dominika Dolecka dodał recenzję:\nWyobraźcie sobie, że pewnego dnia budzicie się, nie pamiętając nic oprócz tego, że właśnie kończycie dwanaście lat. Nie znacie nawet swojego imienia, ani tego, gdzie się znajdujecie. Wraz z innymi podobnymi do siebie maszerujecie przez niekończące się korytarze, desperacko poszukując ucieczki. Wokół was pełno niebezpieczeństw i tajemnic, które musicie rozwiązać, aby przeżyć. Tak mniej więcej zarysowuje się fabuła książki Alive.Żywi; wydaje się, jakby takich historii było na pęczki, aczkolwiek tą zdecydowanie coś wyróżnia. Na początku sama nie byłam do niej przekonana, trochę się bałam, że tak młodzi bohaterowie będą mi przeszkadzać. Okazuje się jednak, że wcale tak młodzi nie są, a czytelnik wraz z nimi rozwiązuje tą zagadkę. Jako pierwszą poznajemy Em, która budzi się w trumnie, co jest dla niej niezapomnianym koszmarem. Kiedy już udaje jej się wydostać, spotyka na swojej drodze innych, którzy również nic nie pamiętają. Zaczynają wędrówkę po budowli tak wielkiej, że wydaje się, iż nie ma końca. I dopiero blisko zakończenia książki dowiadujemy się prawdy co do tej "budowli". I to właśnie jest to, co najbardziej mi się podobało. Przez większość lektury tak naprawdę nie wiemy, jaki jest ogólny zamysł tej całej historii, więc końcowy efekt nas zaskakuje, bo naprawdę nie tego można było się spodziewać. Na ponad setkę naszych bohaterów czyha wiele niebezpieczeństw, a najgroźniejsze z nich to... oni sami. Chociaż nie w takim sensie, jak wam się wydaje. Największym zagrożeniem są oni, ale nie oni. Dobra wiem, że gadam od rzeczy, ale nie chcę spojlerować. Jeśli jesteście ciekawi (a powinniście!) to sami się przekonajcie, bo warto. Nie znaczy to jednak, że w kręgach ich grupy nie ma zagrożenia. Jest, i to takie, które od zawsze było problemem człowieka. Domyślacie się? Nie? No więc władza, moi drodzy, władza. Chęć bycia przywódcą jest w tej książce naprawdę mocno zaznaczona i sprawia wiele problemów, z którymi trzeba sobie poradzić. Kolejny plus książki - bohaterowie. Każdy jest inny, indywidualny, wykazuje się innymi cechami i zdolnościami. Znajdziemy tu prawdziwych liderów, siłaczy, mózgowców, fanatyków religijnych, ciapaków, dosłownie każdego, a to sprawia, że w ogóle się nie nudzimy. Postacie dostarczają nam dawki wielu emocji. I nie tylko bohaterowie, bo same wydarzenia również. Ledwo zdążymy otrząsnąć się po jednej szokującej, rozdziawiającej naszą szczękę sytuacji, a tu pojawia się kolejna. Do tego wciąż odkrywamy kolejne fragmenty układanki, które tworzą coś naprawdę dobrego i zaskakującego. Czyta się szybciutko, kolejne strony przelatują przez palce z łatwością. Na początku trudno było mi przyzwyczaić się do czasu teraźniejszego, w którym napisana jest historia, ale potem był to tylko plus, bo dodawał całej historii dynamiki. Polecam każdemu, kto lubi książki z motywem przetrwania, postapokaliptyczne, tajemnicze i zdecydowanie wzbudzające w nas wiele emocji, przy których nie ma szans na nudę.\n14-01-2017 o godz 18:53 Magnolia044 dodał recenzję:\n15-10-2016 o godz 20:39 Livingbooksx dodał recenzję:\nWyobraź sobie, że budzisz się w zupełnej ciemności. Otwierasz oczy i nie widzisz nic. Chcesz się poruszyć, ale czujesz, że przygniatają się ciężkie pręty, których nie dasz rady przesunąć. W wyniku ogromnej paniki, w jaką wpadasz, Twoja nadnaturalna siła bierze górę i tak, udaje Ci się w końcu wydostać. Otwierasz wieko i widzisz, że leżałaś/eś w ciasnej skrzyni, która wygląda jak trumna. Na domiar złego, wokół Ciebie znajduje się wiele podobnych skrzyń. Chcesz dowiedzieć się, czy tam również znajdują się ludzie, więc starasz się otworzyć inne wieka. W niektórych z nich faktycznie znajdują się przestraszone osoby, jednak w innych... Coś, czego lepiej nie widzieć. Wraz z innymi uczestnikami jesteś uwięziona/y w budynku, z którego nie ma wyjścia a jedyne, co widzisz, to tysiące korytarzy. Nie pamiętasz kim jesteś, jak wyglądają Twoi rodzice, ile masz lat, skąd się tu wzięłaś/wziąłeś. Nie wiesz nic i za wszelką cenę starasz się wydostać z tego strasznego, tajemniczego miejsca bez żadnych odpowiedzi. Zaczynasz walczyć o swoje przetrwanie.\nW taki właśnie sposób przebudzili się bohaterowie przedstawieni w powieści. Nie wiedzą kim są, gdzie są, ani jak wydostać się z mrocznego i przerażającego miejsca, w którym się znaleźli. Tworzą kompanie, grupy, wybierają przywódców, którzy poprowadzą ich do wyjścia. Nie jest to jednak takie proste, bo nikt z nich nie wie, jak się wydostać i o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi. Błądzą, szukają, odwadniają się... Walczą o przetrwanie i za wszelką cenę brną do uratowania siebie nawzajem. To spotkanie kilkunastu charakterów, które nie zawsze są w stanie dogadać się z innymi, w związku z czym powstaje między nimi nić niezgody i chęć przywództwa... I niestety, nie zawsze kończy się to zbyt dobrze. O co jednak tak naprawdę chodzi? Ktoś trzyma ich w niewoli? A może na zewnątrz panuje chaos, wojna, coś znacznie gorszego?\nOpis wydawcy wydawał mi się niezwykle ciekawy, więc jak najszybciej zabrałam się za ową powieść. Na samym początku czytelnik zostaje wprowadzony w panującą obecnie sytuację, świat przedstawiony w powieści oraz ogólny zarys akcji. Jak zawsze, na akcję trzeba nieco poczekać i przebrnąć przez kilka zbędnych stronic w książce. Tym razem jednak na jakąkolwiek poważniejszą akcję musiałam poczekać nieco dłużej, ponieważ przez połowę książki obserwować mogłam jedynie bohaterów gubiących się w labiryntach budynku. Być może taki był główny zamysł autora, jednakże nie usatysfakcjonowało mnie to w pełni i w głębi ducha liczyłam na nieco żwawszą i bardziej porywającą akcję.\nZakończenie miało w sobie coś, czego brakowało mi przez większość powieści. Właściwie na sam koniec autor stworzył klimat i tempo, którego nie było wcześniej. Nie mogę jednak narzekać na styl pisania, ponieważ był on bardzo lekki, przystępny, niezbyt skomplikowany i przede wszystkim ciekawy. Książkę czytało się szybko, sprawnie i w miarę przyjemnie, jednakże zabrakło mi tu właśnie tej jednej rzeczy - tempa akcji. Dla niektórych czytelników z całą pewnością nie byłoby to minusem, zatem nie ma się co zrażać :) Każdy znajdzie w niej coś, co mu się spodoba.\n01-08-2016 o godz 14:17 Dominika Jachimowska dodał recenzję:\nZamknij oczy i spróbuj sobie coś wyobrazić: znów masz dwanaście lat, kładziesz się spać i pogrążasz się w głębokim śnie. To, co spotykasz po przebudzeniu w niczym nie przypomina beztroskiego dziecięcego życia, które znałeś. Otacza cię ciemność. Znajdujesz się w podłużnym pudełku przypominającym... trumnę. Twoje ciało wygląda inaczej niż zwykle - wygląda jak ciało dorosłego. Nie wiesz, co się dzieje, gdzie są twoi rodzice, nie pamiętasz nawet, jak masz na imię. Prosto z cudownego sielankowego życia trafiasz do brutalnego koszmaru. Takich jak ty jest więcej. Musicie walczyć, aby poznać swoją tożsamość i wydostać się na wolność.\nScott Sigler stworzył powieść niezwykłą. Trzeba przyznać, że fabuła jest niezwykle intrygująca, ale to, co spotkałam na kartach tej książki, przerosło moje oczekiwania.Od pierwszych stron pochłaniałam ją z zapartym tchem, historia absorbowała całą moją uwagę. Dobrą książkę poznaję po tym, jak bardzo skupiona jestem, czytając ją. Jeśli nie mogę się skoncentrować i nieustannie myślę o czymś innym, oznacza to dla mnie, że lektura nie jest wystarczająco zajmująca. W przypadku Alive nie było mowy o oderwaniu się od stron książki.\nTo, co przytrafia się bohaterom powieści jest tak bardzo niespotykane, że czytelnik automatycznie podziela wszystkie ich emocje. Można wyobrazić sobie ich dezorientację i przerażenie, kiedy budzą się w trumnach,ich strach, kiedy okazuje się, że zostali zdani sami na siebie w tym brutalnym teście, ich niepewność, kiedy nie wiedzą, komu zaufać. Wyjątkowym plusem powieści Siglera są przelane na kartki uczucia, które odczuwa się wspólnie z bohaterami.\nCała powieść swoją surrealistyczną fabułą często przypominała mi Więźnia labiryntu Jamesa Dashnera. W obu przypadkach mowa o grupie nastolatków umieszczonych w przerażającym miejscu, poddawanych próbom, oderwanym od rzeczywistości, nie znających nawet swoich własnych imion. W sumie obie książki są do siebie bardzo podobne, jednak mimo że toczą się w zbliżonej do siebie przestrzeni, ich tok wydarzeń jest całkiem inny.\nO bohaterach powieści nie dowiadujemy się wiele, jednak trzeba wziąć pod uwagę to, że sami bohaterowie nie wiedzą, kim są. Mam nadzieję, że w kolejnych częściach serii poznamy bliżej Em, O'Malleya, Spingate i Bishopa w miarę jak sami będą dowiadywać się nowych faktów o sobie. Często w książkach spotykamy się z płaskimi bohaterami, których trudno rozróżnić, ponieważ nie odznaczają się niczym specjalnym. Sigler stworzył bardzo wielu bohaterów, z których każdy ma swój własny charakter i osobowość.\nPodsumowując, Alive bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. To powieść o przyjaźni i zaufaniu, ale także walce o przetrwanie i brutalnym świecie przyszłości. Z niecierpliwością czekam na dalszy ciąg wydarzeń w kontynuacji serii. Mam nadzieję, że będzie tak samo zachwycająca jak pierwszy tom.\n17-07-2016 o godz 20:16 monweg dodał recenzję:\n"Budzą się w ciemności, w ciasnej przestrzeni, której nie pamiętają. Potem napotykają korytarz – jeden, drugi, trzeci. Nie wiedzą dokładnie, ile mają lat. Wydaje im się, że niedawno mieli po dwanaście, ale wyglądają prawie na dorosłych. Co się stało z ich rodzicami, domami, życiem? Jak mają się wydostać? Kto ich tu umieścił? Czy ten ktoś chroni ich przed jeszcze większym zagrożeniem, czy trzyma w niewoli, z której trzeba uciekać?"\nGdy przeczytałam ten opis, myślałam, że ta powieść będzie podobna do filmu Cube. Jednak to co otrzymałam całkowicie odstaje od filmu. Tutaj Scott Sigler przedstawia całkiem inną historię. Do czynienia mamy z grupą młodych ludzi, którzy budzą się w ciemności. Ciemność i ograniczony obszar, w którym się znajdują, okazuje się trumnami. Aż ciarki przechodzą mi po plecach.\nAlive/Żywi trzymają w napięciu od początku do końca. To jedna z tych książek, gdzie chciałoby się podpowiadać bohaterom, prowadzić ich, pomagać. To opowieść, przez którą nie mogłam spokojnie zasnąć. Gonitwa myśli w mojej głowie skutecznie odpędzała sen. To w końcu książka, która doprowadzała mnie chwilami do szaleństwa. Pełna tajemnic, wszechobecnego niebezpieczeństwa, którą czyta się z duszą na ramieniu.\n"Czuję zapachy, które nie całkiem rozpoznaję. Są suche, stęchłe. To miejsce pachnie… martwo."\nGłówną bohaterką i narratorką opowieści jest Em (M. Savage), dziewczyna, która pierwsza się obudziła, która pierwsza wyszła ze swej trumny. Całą nieciekawą sytuację oglądamy jej oczami. Em jest odważna, zdecydowana i bardzo szybko staje się przywódcą sześcioosobowej grupy (Spingate, O’Malley, Aramowski, Bello, Yong). To ona ma odnaleźć drogę… Ale dokąd? Odpowiedź jest tylko jedna: do wyjścia. Ale w który korytarz wejść, przez które drzwi przejść? Em decyduje się iść prosto, ignorując wszelkie odnogi korytarzy i dochodzą do… no właśnie gdzie, jak myślicie?\n"To co wzięłam za morze kurzu, okazało się oceanem śmierci.\nTeraz, kiedy już zobaczyłam kości, nie mogę przestać ich widzieć. Na całej długości korytarza – kształty w pyle. Kości są wszędzie."\nPowieść Siglera wprowadza od początku historii pewien rodzaj nerwowości. Podczas czytania pociły mi się ręce i momentami miałam wypieki na twarzy. Trzymałam kciuki za bohaterów książki, za ich plan odnalezienia tej jedynej właściwej drogi. A droga jest najeżona trudnościami i niebezpieczna. Wszędzie tu jest śmierć, rozkład i kości. Nigdy nie wiadomo, co czeka na nich przy kolejnym zakręcie, za następnymi drzwiami.\n"„Ratunek”. Kolejne magiczne słowo. Oznacza kogoś, kto nas ocali. Mam nadzieję, że moi rodzice żyją, że ich kości nie było wśród tych, które pokrywa szary proch."\nAlive/Żywi to powieść dystopijna, tak ostatnio popularna. Ale na całe szczęście nie udaje żadnej z wcześniej przeze mnie czytanych. Niczego nie naśladuje. Stanowi też pierwszy tom Trylogii Generacje. Już nie mogę się doczekać kontynuacji tej niesamowitej i zaskakującej historii. Co tym razem naszykował dla nas Stigler? Czy będzie tak samo zadziwiająca? Mnożą się pytania, a na odpowiedzi trzeba będzie poczekać.\nDla kogo Alive/Żywi? Zdecydowanie dla każdego wielbiciela fantastyki, a zwłaszcza dystopii. Dla tych z was, którzy lubią historie nieoczywiste i zaskakujące. Dla tych, którzy lubią mieć duszę na ramieniu. Uwaga! czytasz na własną odpowiedzialność – grozi zarwaniem nocy!\nZaryzykujesz pobudkę nie wiadomo gdzie i nie wiadomo kiedy? Polecam.\n15-07-2016 o godz 23:36 Bujaczek dodał recenzję:\nCo czujecie po przebudzeniu? Spokój, odprężenie, miękkie otulające przykrycie, ciepło i bezpieczeństwo? Wyobraźcie sobie, że w momencie pobudki otacza was ciemność, jesteście w czymś ciasnym, związani i coś bezlitośnie kąsa was w szyję a o ucieczce nie ma mowy... Przerażająca perspektywa, prawda?\nDziewczyna nigdy nie sądziła, że w swoje dwunaste urodziny przeżyje koszmar. Koszmar, który nie będzie miał końca, a coraz to nowsze odkrycia będą tak przerażające, że aż trudno o nich mówić. Budzi się za sprawą dotkliwego bólu z tyłu głowy, odkrywa, że przytrzymują ją metalowe pręty, a na dodatek jest zamknięta w ciasnym i ciemnym... czymś. Co gorsza odkrywa, że nic nie pamięta, jak ma na imię, żadnych wspomnień. Jedyne co wie to, że ma dziś urodziny. Pomimo bólu i strachu udaje jej się wydostać, ale to co odkrywa przeraża ją jeszcze bardziej.\n27-06-2016 o godz 21:33 Patrycja Kuchta dodał recenzję:\nSala pełna zamkniętych trumien. W części z nich- wyschnięte ciałka małych dzieci. W pozostałych budzący się po długim śnie młodzi ludzie, którzy nie dość, że przerażeni i zdezorientowani, są całkowicie pozbawieni wspomnień. Są pewni tylko jednego, dziś ich dwunaste urodziny, jednak jedyna rzecz, której są naprawdę pewni, również poddana jest pod wątpliwość, bo choć czują się dziećmi, bez wątpienia mają dorosłe ciała. Kim tak naprawdę są? Kto i dlaczego pogrzebał ich żywcem? Czy mogą komukolwiek zaufać? I jakie niebezpieczeństwa czyhają za zamkniętymi drzwiami?\nNaszą przewodniczką w tym groźnym i nieznajomym świecie zostaje Em. Dziewczyna, która jako pierwsza budzi się w ciemnościach i jako jedyna samodzielnie uwalnia się z pułapki. Od razu ją polubiłam, jest zawzięta, zdecydowana i odważna. To nieprawda, że niczego się nie boi- jest przerażona, nie przeszkadza jej to jednak iść przed siebie w nieznane i działać. Dziecięce umysły w zbyt dorosłych ciałach początkowo zniechęciły mnie do niektórych bohaterów, ale szybko zmieniłam zdanie. Jak na osoby całkowicie pozbawione wspomnień, bohaterowie powieści okazali się zaskakująco wyraziści i charakterni. Ich psychologiczną stronę autor opisał bardzo dokładnie, poświęcając niemal połowę książki emocjom i instynktom, które budzą się w ludziach w skrajnych sytuacjach. Bohaterowie dowiedzą się czym jest skrajne zmęczenie, głód i przerażenie. Będą walczyć o przywództwo, uczyć się współpracy i próbować przetrwać w świecie, o którym nie mają zielonego pojęcia. Ponieważ nic o sobie nie wiedzą, są dla czytelnika niczym puste karty, jednak to, co przeżyją już po przebudzeniu dosłownie wyryje na tych kartach nową, mroczną opowieść.\n„Żywi”, to zaledwie wprowadzenie do trylogii. Autor poświęca wiele uwagi i stron, na detale, które choć pozornie nieistotne mają pomóc nam odnaleźć się w świecie i fabule. Niewiele tu akcji (która zapewne rozwinie skrzydła dopiero w kolejnych tomach), jednak nawet nieliczne jej zwroty są za każdym razem tak dramatyczne i niespodziewane, że nie dają o sobie zapomnieć. Cała siła książki tkwi w tym, że jest ona wielką zagadką. Lekki i plastyczny język, sprawia, ze przez historię dosłownie się płynie, a odpowiedzi na dręczące czytelnika pytania, ciężko przewidzieć. Kiedy docieramy do zakończenia, uświadamiamy sobie, że przecież historia nie jest przesadnie innowacyjna, a podobne motywy przewiały się już w innych tego typu powieściach, jednak dawno, nie czytałam czegoś aż tak tajemniczego, czego nie udało by mi się rozszyfrować, a to błądzenie w ciemnościach i szukanie w mrocznych korytarzach jakichkolwiek odpowiedzi, było naprawdę fascynujące.\nO CZYM? „Alive/ Żywi”, to świetny wstęp do ciekawej trylogii, która ma szansę podbić serca fanów między innymi „Więźnia Labiryntu”. Nie bójcie się jednak podobieństw między tymi historiami i kalkowania pomysłów, bo na utracie wspomnień i szukaniu wyjścia się one kończą. Choć powieść Siglera nie przebija historii wykreowanej przez Dashnera, spędziłam z nią kilka pełnych napięcia godzin i nie żałuję ani jednej z nich. Kontynuacji wprost nie mogę się doczekać.\n20-06-2016 o godz 19:32 Magdalena Senderowicz dodał recenzję:\n„Alive. Żywi” to pierwszy tom trylogii Generacji autorstwa Scotta Siglera. Okładka nie ujawnia nam zbyt wiele, bowiem nie ma w niej żadnego punktu zaczepienia, na którym można by się skupić. Jednakże już sam zarys fabuły i króciutki fragment, które znajdziemy na odwrocie, dają nam lekki obraz tego, czego możemy się spodziewać po tej pozycji. Niestety, sprawiają one wrażenie bardzo schematycznych i zwiastują coś, z czym można było się już spotkać w kilku innych młodzieżowych dystopiach. No i jak to teraz ugryźć? Podejść do tego z lekkim dystansem? To prawdopodobnie najlepsza opcja.\nDwunastoletnia Em budzi się w trumnie – jest ciasno, całkowicie ciemno, a dziewczyna jest przerażona i nie pamięta, kim jest. Nie wie, gdzie jest. Nie ma pojęcia, jak się tam znalazła. Okazuje się jednak, że nie jest sama. W jej otoczeniu jest kilka innych trumien, w których również znajdują się ludzie. Okazuje się jednak, że Em nie ma już dwunastu lat… podobnie jak Ci, którzy przebudzili się obok niej. Nie pamiętają nic ze swojego życia, jedynie pewne przebłyski. Czy to jakaś gra? Spisek? Konspiracja? Gdzie podziali się wszyscy dorośli? I co to za dziwne, pozbawione światła i jakiegokolwiek życia miejsce? Przed nimi mnóstwo korytarzy, ale czy uda im się znaleźć wyjście?\nZapewne nie będę jedyną osobą, która ta książka będzie do złudzenia przypominać znakomitą powieść Jamesa Dashnera, „Więzień labiryntu” czy też „Przebudzenie labiryntu” Rainera Wekwertha. To był główny powód, dla którego podchodziłam do tej lektury sceptycznie, chociaż nie z niechęcią. Lubię takie klimaty, ale nie przepadam za powielaniem schematów – zapewne jak większość czytelników. Okazało się jednak, że „Alive. Żywi” jest powieścią, która potrafi zaskoczyć. Mimo dosyć powtarzalnego początku, rozwój wydarzeń sprawia, że otrzymujemy całkiem ciekawą i interesującą historię. Nie jest to nawet kwestia jakiegoś konkretnego zwrotu akcji, tylko samego kierunku, w którym podążył autor. Dlatego warto przebrnąć przez początek historii Em i jej towarzyszy, bowiem dalsza część znacznie się od niego różni.\nSprawa jest prosta – grupa młodych ludzi znajduje się w obcym miejscu i nikt nie pamięta, kim jest. Korzystając z takiego wątku można rozwinąć fabułę na różne sposoby, a ten, który wybrał Scott Sigler jest naprawdę przyjemny – było to naprawdę miłe zaskoczenie. Jednak w pewnym stopniu nie dawał mi spokoju fakt, że żaden z bohaterów nie zastanawia się nad tym, dlaczego znaleźli się w tym miejscu – skąd u nich taki brak ciekawości przeszłością? W końcu być może tam mogliby znaleźć informacje na nurtujące ich pytania. Jednak myślę, że moje wątpliwości zostały rozwiane przez ostatnie rozdziały – dzięki nim stało się dla mnie jasne, czemu to wyglądało tak, a nie inaczej. Oczywiście podczas czytania pojawia się w naszej głowie mnóstwo pytań, a stopniowo poznajemy odpowiedzi na część z nich. A co z pozostałymi? Muszą poczekać na kolejny tom!\nAkcja toczy się bardzo umiarkowanym tempem, ale nie można jej zarzucić braku dynamiki. Mimo że chętnie doświadczyłabym tutaj czegoś więcej – np. wzrastającego napięcia czy chwil, w których serce podchodzi do gardła, to mimo wszystko jest to książka, którą czyta się bardzo przyjemnie. Fabuła potrafi wciągnąć – mimo pewnej schematyczności – a lekka nieprzewidywalność sprawia, że czytelnik czerpie z lektury większą przyjemność. Cieszy mnie to, że autor nie okazał się być osobą, która kopiuje to, co można znaleźć w innych tego typu powieściach, a jedynie czerpie inspirację, którą przekształca na swój własny sposób. Jednakże z łatwością da się odczuć fakt, że jest to pierwszy tom trylogii, stanowiący wprowadzenie do całej historii, którą autor chce zaprezentować. Jeżeli Scott Sigler odpowiednio wykorzysta potencjał tej historii i nie podąży w złym kierunku, to ma szansę stworzyć naprawdę porywający cykl.\n„Alive. Żywi” to książka dobra, chociaż po zamknięciu jej można poczuć pewien niedosyt. Nie jest to książka wzbudzająca w czytelniku lawinę emocji, ale z pewnością zapewniająca zajęcie na kilka godzin. Singler ma bardzo dobry styl i myślę, że w jego głowie siedzi jeszcze wiele ciekawych pomysłów, które postanowi wykorzystać do rozwinięcia swojej wizji. Myślę, że warto byłoby popracować nad kreacją bohaterów, chociaż nie jest ona najgorsza. Nie jestem pewna, czy ta historia zostanie ze mną na dłużej, ale chętnie sięgnę po drugi tom, aby przekonać się, czy Scott Singler nie zaprzepaścił swojej szansy.\n20-06-2016 o godz 19:08 Miasto Książek dodał recenzję:\nDo książki podeszłam bardzo optymistycznie i po recenzjach z bardzo wysokimi oczekiwaniami. Jednak ciut się na niej zawiodłam :/ Nie wiem czemu, ale książka przypominała mi "Więźnia Labiryntu", a główna bohaterka była podobna do Adeliny z "Malfetto", dlatego trochę mnie to denerwowała. Poza tym książka była dobra.\nW książce cały czas coś się dzieje. Bohaterowie odnajdują nowe sale i kolejne trumny, stosy kości i inne nowe miejsca. Do tego w powieści można znaleźć walkę o przywództwo, przemoc, walkę o przetrwanie i szukanie odpowiedzi. Grupa próbuje odzyskać swoją pamięć i dowiedzieć się dlaczego pamiętają tylko, że mają dziś 12 urodziny, a wyglądają na nastolatków?\nŻałuję tego bardzo, ale bohaterowie średnio mi się podobali. Savage mnie irytowała swą rządzą władzy. Do tego bardzo działało mi na nerwy to, że ona myśli jak dwunastolatka a zaraz rozmyśla o chłopakach jak nastolatka. Jej myśli krążą wokół umięśnienia chłopaków, chęci pocałowania ich i najlepsze, że ona chce by ją przytulali i trzymali za rękę -,- O co chodzi? Od kiedy dwunastolatka o takich rzeczach myśli? Bishop w sumie nie był taki zły, chociaż ta jego też chęć władzy była wnerwiająca. Ale za to potrafił walczyć i podporządkować się planom przywódcy. A reszta jakoś była mi obojętna i nie chce się o nich rozpisywać.\nW recenzjach słyszałam i czytałam, że końcówka jest naprawdę mocna i szczerze, można ze trzy sceny tak bardzo mną poruszyły. Jest w tej książce wiele tajemnic, walki i akcji. Książkę czyta się szybko, a nawet bardzo szybko, co jest zdecydowanie na plus.\nPodsumowując jeżeli jesteście ciekawi i chętni na kolejną dystopię to "Alive. Żywi" jak najbardziej polecam. To dobra lektura, zwłaszcza teraz na wakacyjne dni, bo niektórym może zmrozić krew w żyłach :D I raczej tę powieść polecałabym trochę starszemu czytelnikowi i o mocnych nerwach, bo niektóre sceny są na serio mocne i straszne.\n20-06-2016 o godz 18:11 Iwona_S dodał recenzję:\n"Cichej wodzie byle kłoda na przeszkodzie ku przygodzie"\nCo byś zrobił(a), gdybyś obudził(a) się w trumnie? Ja prawdopodobnie narobiłabym krzyku i starałabym się za wszelką cenę otworzyć wieko. Em, główna bohaterka, zachowała chłodną głowę i po kilku minutach wydostała się z trumny, a następnie pomogła innym. Nie wiedzą jak się nazywają, nie wiedzą gdzie są, kto ich zamknął w trumnach, ani jak wydostać się z tunelu. Jedyne co im pozostało to fragmenty wspomnień, które nie pomagają im odkryć, co tak naprawdę się zdarzyło. Ruszają w nieznane ciemnymi korytarzami, które wypełnione są pyłem i ludzkimi kościami. Jak zakończy się ich droga?\nScott Sigler to amerykański pisarz. Na swoim koncie ma piętnaście powieści, sześć nowel i kilkadziesiąt opowiadań, które niejednokrotnie pojawiały się na listach bestsellerów. Jest również współzałożycielem wydawnictwa Empty Set Entertainment, w którym wydaje swój cykl „Galactic Football League”.\nPrawdopodobnie większość z Was już wie, że uwielbiam wszelkiego rodzaju dystopie, dlatego gdy tylko nadarzyła się okazja wzięłam się za lekturę „Alive”. Nigdy wcześniej nie słyszałam o tym Autorze, dlatego z zaciekawieniem sięgnęłam po jego książkę. Sigler od pierwszych stron buduje stopniowo napięcie, które nam nieustannie towarzyszy podczas lektury. Początkowo, podobnie jak bohaterowie, byłam zdezorientowana. Podejrzane miejsce, tak wiele niewiadomych i jeszcze te trumny… Po co to wszystko?? Jednak z każdym kolejnym rozdziałem, wszystko powoli zaczyna się wyjaśniać, a akcja nie zwalnia tempa. Sam pomysł na fabułę jest dość innowacyjny i w niczym nie przypomina innych powieści dystopijnych.\n"Moja przeszłość to niewyraźny szept, delikatne cienie wydarzeń, które może faktycznie się działy, a może tylko mi się śniły"\nW „Alive” mamy do czynienia z całą plejadą charakterów. Każdy bohater jest inny, nie ma dwóch takich samych postaci. Wszyscy mają jakieś unikalne cechy, które ich definiują. Każdy z nich jest dwunastolatkiem, który budzi się w ciele dwudziestolatka. Z czasem dorastają i zmiany w ich zachowaniach są dostrzegalne. Bardzo podoba mi się motyw utraconych wspomnień, które stopniowo powracają do bohaterów i stanowią odpowiedź na dręczące ich pytania.\nStyl autora od samego początku przypadł mi do gustu. Specyficzny, niekonwencjonalny – po prostu ma to „coś”, dzięki czemu wciągnęłam się w „Alive” już po kilkunastu stronach. Sam język jest dość prosty, książkę czyta się szybko, łatwo i przyjemnie ;)\nPodsumowanie: Tego się nie spodziewałam. Wiedziałam, że „Alive” to dobra powieść, ale nie zdawałam sobie sprawy z tego, że tak mnie pochłonie. Historia jest niezwykle wciągająca, a liczne zwroty akcji dodają jej uroku. Każdy, nawet najbardziej wymagający czytelnik powieści dystopijnych dostrzeże urok kryjący się w „Alive”, która stanowi tygiel gatunkowy. Znajdziemy tutaj swoistą otoczkę dystopii, jednak nie brakuje elementów fantastycznych oraz tych, zaczerpniętych z horroru. Jestem przekonana, że się nie zawiedziecie! Gorąco polecam!\n15-06-2016 o godz 00:49 addictedtobooks dodał recenzję:\nEm budzi się nagle w niezwykle ciemnym oraz ciasnym miejscu, które przypomina jej trumnę. Po wydostaniu się z niej dziewczyna odkrywa, że w pobliżu znajdują się również inne osoby, które podobnie jak ona są uwięzione. Em nie pamięta w jaki sposób się tu znalazła oraz nie potrafi przypomnieć sobie podstawowych faktów z jej przeszłości. Podobnie jak reszta ocalałych dziewczyna jest całkowicie zdezorientowana i za wszelką cenę pragnie poznać odpowiedzi na dręczące ją pytania. Wraz z innymi osobami Em postanawia znaleźć wyjście oraz wydostać się z tego przerażającego miejsca. Kiedy wszyscy wychodzą z ich pokoju, to jedyne co zauważają na zewnątrz to korytarz pełen ludzkich kości…\n„To, co wzięłam za morze kurzu, okazało się oceanem śmierci.”\nMiejsce w którym zostali uwięzieni przypomina ogromny labirynt, który jest pełen tajemniczych oraz napawających grozą pomieszczeń. Em wraz z innymi podejmują ryzyko i postanawiają za wszelką cenę odnaleźć wyjście z tego miejsca. Jednak gdzie tak naprawdę się znajdują? Oraz w jakim celu ktoś umieścił ich w trumnach? Z każdą następną godziną wszystkim przybywa pytań, na które jednak nikt nie potrafi odnaleźć odpowiedzi. Em staje na czele grupy i stara się wyprowadzić wszystkich na zewnątrz. Mimo iż nie jest ze wszystkich najodważniejsza, to budzi u wszystkich szacunek oraz zaufanie. Jednak czy to była dobra decyzja? Czy dziewczyna sprawdzi się jako przywódca tej grupy?\n„Coś słyszę. To cichy odgłos. Bardzo cichy, bardzo słaby. Kojarzy mi się z uwięzieniem w ciemności, a po chwili rozumiem dlaczego. To dochodzący z którejś trumny krzyk dziewczyny.”\nKażda z ocalałych osób ma na czole określony symbol, który dzieli ich na pewne grupy. Nikt jednak nie potrafi zrozumieć, co tak naprawdę one oznaczają. Na ich drodze pojawia się coraz więcej pułapek oraz zagrożeń, z którymi wszyscy będą musieli się wspólnie zmierzyć. Jednak czy ocalałe osoby będą potrafiły zjednoczyć swoje siły oraz razem pokonać wszelkie przeciwności losu? Pozostaje jeszcze sprawa mrożących krew w żyłach pomieszczeń pełnych kości zarówno dzieci, jak i starszych osób. Co tak naprawdę wydarzyło się w tym miejscu? Oraz jaką rolę w tym wszystkim ma odegrać Em oraz pozostali ocalali?\n„Jeśli uciekniesz, twój wróg będzie cię ścigać. Zabij swojego wroga, a wtedy już zawsze będziesz wolna.”\n„Alive. Żywi” już od pierwszych stron wprowadza niezwykłą atmosferę, która naprawa czytelnika grozą oraz przerażeniem. Główni bohaterowie nie pamiętają nic ze swojej przeszłości i nie potrafią zrozumieć, dlaczego ktoś umieścił ich w tym miejscu. Autor niezwykle ciekawie nakreślił wszystkie postacie, a każda z nich jest jedyna w swoim rodzaju. W fabule tej książki nic nie jest przewidywalne i czytelnik jest nieustannie zaskakiwany. To, co najbardziej zachwyciło mnie w tej pozycji, to aura tajemniczości, która do ostatnich stron trzyma nas w niepewności. Zupełnie nie spodziewałam się takiego rozwiązania tej sprawy i autor naprawdę zaimponował mi umiejętnością budowania napięcia.\nKsiążka jest naładowana akcją, dzięki czemu przy tej pozycji nie można się nudzić choćby przez chwilę. W „Alive. Żywi” nie zabrakło również mrożących krew w żyłach fragmentów, które przyprawiają czytelnika o szybsze bicie serca. Autor zadbał o to, żeby czytelnik tak szybko nie rozwiązał stworzonej przez niego zagadki. Już dawno nie czytałam tak nieprzewidywalnej oraz tajemniczej pozycji. Przestawiona historia jest bardzo oryginalna oraz jedyna w swoim rodzaju, co ostatnio jest prawdziwą rzadkością. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej książki i z ogromną niecierpliwością będę czekać na następny tom. „Alive. Żywi” polecam naprawdę wszystkim!\n13-06-2016 o godz 18:42 Książkomaniacy dodał recenzję:\nPrzebudzenie najgorsze z możliwych. Bohaterowie otwierają oczy w najbardziej przerażającym miejscu jakie tylko może być. Nie wiem jak wy, ale ja nie chcę ani przez chwilę zastanawiać się, jak to jest obudzić się w trumnie. Jest coś gorszego? Wydaje mi się, że nie ma. Jakie uczucia towarzyszą wtedy człowiekowi? Jakie myśli przechodzą przez głowę? Poddać się czy próbować się wydostać? Co robić? Jak zabrać się do ucieczki?\nEm budzi się w trumnie. Z trudem wydostaje się na zewnątrz. Co tam zastaje? Jeszcze więcej trumien. Jest przestraszona, zdezorientowana i ma mętlik w głowie. Nie pamięta prawie nic. Na szczęście nie jest sama. Wśród zaschniętych trupów są jeszcze trumny z ludźmi. Budzą się kolejni. ŚMIERĆ. Wszędzie śmierć. Pozasychane ciała, małe, niemowlęce trupki, ale i duże szkielety. Kto Kto im to zrobił? Ludzie? Potwory? A może obca cywilizacja? Dlaczego umieszczono ich w tym miejscu? Im bardziej w głąb tego miejsca, tym więcej okropności i zła czai się za rogiem. Piramidy z ludzkich czaszek, niemowlęta ponabijane na rzeźnickie haki, ręce ułożone na kształt wielkiego wiatraka - do tego byliby zdolni ci co to zrobili...\nJak potoczą się losy Em? Co stanie się z resztą grupy? Czy przez walkę o dowodzenie zginą ludzie? Czym są tajemnicze znaki na ich czołach? O co tu chodzi...?\nBohaterowie są przeróżni. Każdy z nich jest wyjątkowy, inny. Mają jednak wspólny cel - przeżyć. Jednak żeby przeżyć nie wystarczy chcieć. Każdy chce dowodzić, każdy chce mieć rację, każdy chce rządzić. Czy to wyszło komuś na dobre...?\n"Alive" Scotta Siglera to książka niesamowita. NIESAMOWITA. Autorowi udało się połączyć klimat z Prometeusza i Więźnia labiryntu, tworząc jednocześnie coś całkowicie innego, a jednocześnie niezwykłego. Chcę zobaczyć to na dużym ekranie!\n"Alive" to książka-zagadka. Trzyma w napięciu do ostatniej strony. Autor wręcz dawkuje informacje, by zatrzymać czytelnika do końca. Tak naprawdę do ostatniej strony nie wiemy jak zakończy się cała historia. Powiem tak - nie da się przewidzieć zakończenia. W mojej głowie rodziło się multum przeróżnych wersji i oczywiście nie udało mi się trafić w sedno :)\nJak wspomniałam jest to książka o fantastycznym klimacie. Niepokojącym, chwilami przerażającym, emocjonującym. Czytanie tej pozycji jest jak układanka. Kojarzymy fakty, tworzymy własne teorie, a i tak autor robi swoje - i bardzo dobrze! Wyszło rewelacyjnie. Nie mogę ubrać w słowa tego, jak bardzo podobała mi się ta książka. Trafia do ulubionych od razu. Nie mogę doczekać się kolejnych tomów, no i oczywiście ekranizacji ( mam nadzieję, że kiedyś się doczekam).\nKsiążkę Scotta Siglera polecam szczególnie fanom dystopii młodzieżowych. Sięgnijcie i przekonajcie się jak wysoki poziom reprezentuje swą powieścią autor.\n13-06-2016 o godz 12:04 Jeanelle dodał recenzję:\nNie wiem jak Wy, ale ja pierwszej podświadomej oceny książki dokonuję około 20-30 strony, stawiając sobie pytanie, czy czuję się na tyle zaintrygowana, żeby ta pozycja zatrzymała mnie przy sobie na dłużej. Czasem odpowiedź brzmi tak, czasem nie... jednak czasem nie jest mi potrzebna. Są takie książki, które mają fantastyczną pierwszą kartkę, kiedy po niej samej jestem w stanie powiedzieć, że za tym po prostu musi kryć się wspaniała opowieść. W takim momencie przeczuwam, że lepiej szybko zabrać się za czytanie, bo nie zacznę robić nic produktywnego dopóki nie przekonam się, czy moje przeczucie mnie nie myliło. W przypadku Scotta Siglera miałam rację - ta pierwsza rewelacyjna strona zwiastowała fantastyczną powieść z mnóstwem zwrotów akcji. W momencie, kiedy zdążyłam ułożyć sobie w głowie prawdopodobny scenariusz, dlaczego bohaterowie znaleźli się w tym miejscu, autor zrzucił fabularną bombę, obracając w pył wszystkie moje domysły. To niemały wyczyn patrząc na ilość książek z gatunku, które przeczytałam i wszystkie scenariusze, które do tej pory serwowali pisarze. Za samo to, że sama w życiu nie domyśliłabym się, co szykował autor, Alive dostaje ode mnie dodatkowe punkty.\nScott Sigler postawił na mnogość bohaterów i na początku trochę się bałam, że sam się w tym pogubi albo okaże się, że poza Em nie ma nikogo wartego uwagi. Wiecie, o co mi chodzi prawda? To taki moment w powieści, kiedy okazuje się, że w fabule wystąpiło tak wiele osób, że w sumie dzielę bohaterów na głównych i masę - bo nagle okazuje się, że oni wszyscy zachowują się jakby mieli jeden mózg. W tym wypadku autor dość dobrze poradził sobie z zarysowaniem unikatowych cech postaci, ale po prostu muszę się do czegoś przyczepić. Chociaż każdy z bohaterów miał cechę, która odróżniała go od reszty, to troszeczkę brakuje mi w nich głębi - nie we wszystkich naturalnie, ale weźmy na przykład takiego O'Malleya, który pojawia się na samym początku akcji, a poza tym, że był dość rozsądny, nic więcej specjalnie nie zapadło mi w pamięć. Na szczęście Bishop okazał się dużo bardziej interesujący, no bo jak tu przetrwać spokojniejsze momenty bez dobrej męskiej postaci? Bez wątpienia na pierwszy plan wysuwa się Em, a to co mi się najbardziej w niej podobało to, że jest to bohaterka wyjątkowo niejednoznaczna, ponieważ w momencie, kiedy myślałam, że już wiem, jaki będzie jej następny krok, okazywało się, że autor ma w stosunku do dziewczyny inne plany. W tym momencie, już po zakończonej lekturze mam nadzieję, że autor utrzyma w okół niej otoczkę tajemnicy i dziewczyna nie stanie się kolejną schematyczną bohaterką. [...]\n11-06-2016 o godz 20:15 Nevermore dodał recenzję:\nNa początku poznajemy główną bohaterkę. Chciałbym napisać o niej coś więcej, ale nie jestem w stanie - czytelnik wie tylko to, co ona sama, czyli... praktycznie nic. Em, bo po krótkim czasie tak właśnie każe siebie nazywać, ma dwanaście lat i właśnie obudziła się w trumnie. Dziś właśnie są jej urodziny - to wie. Oprócz tego, wspomnień jest niewiele. Kojarzy niektóre fakty, jednak nie jest w stanie połączyć ich w całość, nie pamięta nawet własnego imienia. Nie wie też, jak znalazła się we wspomniane trumnie. Szybko odkrywa jednak, że pomieszczenie, w którym się znajduje jest pełne tego typu legowisk. Z niektórych wydostają się kolejni młodzi ludzie, w innych z kolei... znajdują się zwłoki. Ci, którym udało się przeżyć łączą siły, aby dowiedzieć się, co właściwie ich spotkało.\nGrupa młodych ludzi budzi się w nieznanym miejscu - to początek, który już dobrze znamy, ot, choćby z czytanego przeze mnie niedawno "Przebudzenia labiryntu". Doskonale jednak wiem, że podobny start wcale nie świadczy o podobieństwie całej lektury. Najprostszy przykład? Dziewczyna poznaje chłopaka. "Alive" to właśnie jedna z takich książek, na początku których wydaje nam się, że gdzieś to już było. Niech Was to jednak nie zniechęca. Cała reszta fabuły to jedno wielkie zaskoczenie.\nTo właśnie jedna z tych książek, o której nie można właściwie nic powiedzieć, żeby nie zepsuć przyjemności z lektury. Od początku nie wiem bowiem praktycznie nic, a wydarzenia, które stopniowo poznajemy, wprowadzają w osłupienie. Być może opis sprawia, że książka kojarzy się z "Więźniem labiryntu", "Przebudzeniem labiryntu", czy inną dystopijną historią. Im bardziej jednak zagłębiamy się w fabułę, tym bardziej okazuje się ona unikatowa. Wszystkie moje przypuszczenia okazały się... błędne.\nOprócz Em mamy tutaj całą masę innych bohaterów. Wszyscy są inni, ale nietrudno domyślić się, że nie bez powodu znaleźli się w obecnej sytuacji. Każda z postaci ma w sobie coś, co czyni ją unikatową. Jakiś niezwykły talent, zdolności - czasami jest to fizyczna siła, czasem zdolność logicznego łączenia faktów. Na bohaterów czeka całe mnóstwo przeszkód, a grupa, w której wszyscy są różni i nawzajem się uzupełniają doskonale je pokonuje.\nNa pochwałę zasługuje nie tylko wyobraźnia autora, ale i sposób, w jaki opis stworzone przez siebie wydarzenia. Momentami jest naprawdę strasznie - i dobrze, bo ta surowość dodaje charakteru. Brutalne sceny zaskakują od samego początku i muszę przyznać, że naprawdę mnie zaszokowały, spodziewałam się, że ta historia będzie o wiele lżejsza. Autor nie szczędzi nam również opisów i choć zazwyczaj za nimi nie przepadam, w tym przypadku działają pozytywnie - atmosfera grozy udziela się czytelnikom.\nGdybym miała określić "Alive" jednym słowem byłoby to "zaskoczenie". Nie jest to typowa antyutopia, czy dystopia, gdzie rząd próbuje kontrolować społeczeństwo, a młodzi ludzie zmuszeni są do nieustannej ucieczki. To... coś zupełnie innego. Cóż mogę dodać? Polecam Wam tę książkę. Po prostu... na nic się nie nastawiajcie.\n09-06-2016 o godz 21:16 paulinka25042 dodał recenzję:\nCała recenzja tutaj: recenzjemystic.blogspot.com\nNareszcie mogłam przeczytać książkę, która wywołała we mnie tornado emocji. Już dawno się tak nie bałam, tylko czytając. Wyobraźnia cały czas płatała mi figle i czasem miałam przez to wrażenie, że zamiast czytać, oglądam film. A ja bardzo nie lubię filmów grozy, choć książki najczęściej mnie irytują, ta sprawiła, że było całkiem inaczej. A co najlepsze w tym wszystkim, bałam się zamknąć oczy i zasnąć (tak czytałam książkę przed snem i chyba nie był to najlepszy pomysł). „Alive. Żywi” Od pierwszej strony mocno usadowiła się w mojej głowie, nawet na chwilę nie mogłam o niej zapomnieć, w szczególności, że autor przygotował naprawdę dobrą fabułę, która jest dosyć nieprzewidywalna.\n09-06-2016 o godz 10:05 Sol dodał recenzję:\nTa książka jest... Tak zaskakująca, że czasami nie wiedziałam co mam myśleć. Ale jak to? Wróć... wróć... wróć. W jednej chwili wszystko jest w porządku, a za chwilę. Bum! Jeśli więc chodzi o element zaskoczenia, to autor wie co robi, to trzeba mu przyznać.\nDobra, ale może napiszę Wam, czego się po niej spodziewałam. Na pewno tego, że będzie ona chociaż trochę straszna - była, może nie jakoś bardzo, ale tak zwane "ciary" się pojawiły. Pewnie gdyby to nie była powieść skierowana również do młodszego czytelnika, to autor by sobie pofolgował z opisami i bałabym się zasnąć!\nSpodziewałam się również tego, że mnie zaskoczy - zaskoczyła, o czym wspomniałam już we wstępie. W dodatku autor tak pędzi z akcją, że nie sposób się nudzić. A takie akcje lubię najbardziej!\nOczekiwałam dobrze wykreowanych postaci - myślę, że są dobrze wykreowane, aczkolwiek mogłoby być lepiej. W zasadzie nie mogę się za wiele czepiać, bo i nie chcę, niemniej sądzę, że bohaterowie "Alive" mogliby bardziej mną wstrząsnąć. Chociaż z drugiej strony zwracając uwagę na to kim byli, co się z nimi stało i wszystko to, co miało miejsce później mogę się właściwie nie czepiać postaci tej książki.\nChciałam również, aby "Alive" czytało mi się dobrze i pomimo tematu - przyjemnie. Styl autora jest bardzo dobry, a więc i książkę czyta się szybko i oczywiście przyjemnie. Fajne jest to, że pomimo dużej liczby postaci i skomplikowanych wątków, Scott Sigler nie namieszał w swojej książce, a co za tym idzie - w głowie czytelnika.\nMyślę, że "Alive. Żywi" jest to świetna dystopia dla młodzieży. Ma ona wszystko to, co dobra dystopia mieć powinna. Przemyślana fabuła jest chyba jednym z największych jej plusów, zaraz po napięciu, które trzyma nas od samego początku, do końca. Jestem ciekawa, co wydarzy się w kolejnym tomie... Bardzo ciekawa!\n09-06-2016 o godz 09:18 Katarzyna Roszczenko dodał recenzję:\nKolejna na mojej półce bibliotecznej powieść antyutopijna. Tym razem w moje ręce wpadła najnowsza książka Scotta Siglera Alive. Żywi. Zawsze jest obawa przed tego typu literaturą, gdyż trafiło mi się kilka tytułów, które nie do końca mi się spodobały. Tym razem również przeszła mi taka myśl, jednak opis był na tyle interesujący, że postanowiłam sięgnąć po ten tytuł.\nDwunastoletnią Em budzi ukłucie w szyję. Okazuje się, że jest uwięziona w jakiejś skrzyni, nie wie co się stało i dlaczego się tam znajduje. Gdy udaje jej się wydostać, zauważa, że była zamknięta w trumnie. Nic nie potrafi sobie przypomnieć, nie wie nawet jak się nazywa. Na domiar złego oprócz niej są tez inni ocaleni, którzy tak jak ona byli zamknięci w trumnach. Postanawiają wydostać się z tego strasznego miejsca, ich droga to ciemne pełne kości korytarze. Dziewczyna zauważa, że pomimo, że nie zna pozostałych uwiezionych, to oni nad wyraz jej ufają. Stwierdza, że ma misję do wykonania – uwolnić siebie i innych.\n08-06-2016 o godz 16:21 Weronika Czubek dodał recenzję:\n07-06-2016 o godz 10:32 Natalia Zdziebłowska dodał recenzję:\nEM BUDZI SIĘ OTĘPIAŁA I PRZERAŻONA. NASTOLATKA ZAMKNIĘTA JEST W CIEMNYM, CIASNYM POMIESZCZENIU, KTÓRE OKAZUJE SIĘ BYĆ TRUMNĄ. UWALNIA SIĘ Z TRUDEM, ALE TO NIE OZNACZA DLA NIEJ KOŃCA TRAGEDII. DZIEWCZYNA NIE PAMIĘTA NICZEGO ZE SWOJEJ PRZESZŁOŚCI. WKRÓTCE ZAUWAŻA, ŻE NIE TYLKO JĄ DOTKNĘŁA TAKA SYTUACJA. W TRUMNACH ZNAJDUJĄ SIĘ TEŻ INNI. JEDYNĄ CECHĄ ŁĄCZĄCĄ JĄ Z POZOSTAŁYMI, JEST DZIEŃ ICH URODZIN. WSZYSCY WŁAŚNIE KOŃCZĄ DWUNASTY ROK ŻYCIA A ZAMKNIĘCIE ICH W TRUMNACH MA NA SWÓJ SPOSÓB JAKIEŚ ZNACZENIE. DZIEWCZYNA I POZOSTALI PRAGNĄ ŻYĆ I WYDOSTAĆ SIĘ Z SYTUACJI JAKĄ ZGOTOWAŁ IM LOS. CZY IM SIĘ TO UDA?\nCO STAŁO SIĘ Z PAMIĘCIĄ DZIECI? CO ICH ŁĄCZY? CZY ZAUFAJĄ SOBIE NA TYLE BY WZAJEMNIE SOBIE POMÓC? CZY WYDOSTANĄ SIĘ Z DZIWNEGO MIEJSCA KTÓRE ICH OTACZA?\nAutor konstruktywnie stworzył świat opisany w książce tak, aby zainteresować i zarazem nie zdradzić szczegółów całej fabuły. Od początku aż do samego końca nie potrafiłam przestać myśleć jak ułożą się losy bohaterów. Pytania mnożą się z każdą kartkowaną stroną. Pomysł aby stworzyć tak dopracowaną dystopię wspaniale wkomponowuje się w gusta czytelnicze. Od początku miałam nadzieje, że będzie to seria godna uwagi. Nie pomyliłam się.\n"Jeśli uciekniesz, twój wróg będzie cię ścigać. Zabij swojego wroga, a wtedy już zawsze będziesz wolna."\nScott Sigler pisze łatwym, przyjemnym i mało skomplikowanym stylem. Książkę czyta się szybko i w jednym zwartym tempie. Dopracowanie fabuły i podrasowanie bohaterów sprawia, że akcja nie nudzi się, a nawet powiem, że bardzo ciekawi! Nie potrafiłam odpędzić się od tej książki i odłożyć ją niedoczytaną. Czytanie tej lektury trwało kilka godzin zwieńczonych uczuciami zaskoczenia, poruszenia oraz pełnej nieświadomości tego, jaki los zgotuje bohaterom autor.\nKsiążki nie w sposób jest przewidzieć. To co składa się na jej pozytywny odczyt, to głównie dobrze wykreowani bohaterowie, fabuła, język oraz styl. Najbardziej podobają mi się antagonistyczni bohaterowie. Z jednej strony poznajemy ich, kiedy mają w założeniu dwanaście lat, lecz całość ich sposobu patrzenia,działania oraz myślenia jest ukierunkowana na dojrzałość osób dorosłych. Sami bohaterowie również to zauważają. Em pokazuje, że wszyscy w teorii mają dwanaście lat, zaś w praktyce są o wiele starsi - co ciekawi i porusza czytelnika. Dwojakość jaźni bohaterów powoduje, że nie tylko nastolatkowie mogą poznać tą lekturę, ale i dorośli. Nie należy patrzeć na Em i innych jak na małolatów, lecz jak na młodych dorosłych opatrzonych w bystry umysł i zadziorność.\nKsiążka wspaniale uczy tego, jak zmienia się charakter pod wpływem nieznanych ale drastycznych dla nas sytuacji. Możemy powiedzieć o pewnym eksperymencie jaki zastosował autor. Z jednej strony dostrzegamy jak zwykli nastolatkowie zaczynają w złożony sposób myśleć i analizować sytuacje w jakiej się znaleźli tylko po to, aby z niej wyjść. Każde dziecko, które znalazło się w akcji razem z Em, zaczyna kombinować, angażować się w to aby odnaleźć daną strategię a nawet działać w sposób, który nie jeden dorosły mógłby pozazdrościć.\nOgólnie bardzo przypadło mi do gustu zastosowanie przez autora pewnego komizmu sytuacji. Wyobraźmy sobie sytuację w której znajdują się bohaterowie. Powinni oni odczuwać głównie strach, przerażenie, niemoc i przede wszystkim być otępiali całą sytuacją. Autor pokazał jednak, że bohaterowie zaczynają działać. Jego komizm jest na tyle absurdalny, iż w późniejszym szczeblu znajduje on racjonalne wytłumaczenie. Bardzo mnie to do książki przekonuje.\nPodsumowując dopowiem, że książkę tę zaliczam do udanych czerwcowych premier . Jest ciekawa, wnosi do literatury młodzieżowej świeżość i przede wszystkim porywa. Czytanie jej zajmuje niewiele czasu uwikłanego w nowe doznania. Już od początku czytelnik czuje klimat tajemniczości i lekki czarny humor autora! Jestem szczerze nią zainteresowana i nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po kolejną część!\n06-06-2016 o godz 18:48 Ksiazkomania dodał recenzję:\nFabuła skupia się na dzieciach, które budzą się w dziwnych trumnach, w dziwnym miejscu. Em budzi się pierwsza, jest przerażona i zdezorientowana. Pamięta tylko, że dziś ma dwunaste urodziny. Jest w szoku, gdy odkrywa, że jej ciało to ciało osoby dorosłej. Em znajduje inne osoby w takiej samej sytuacji i wtedy wszyscy zaczynają walczyć o przetrwanie. Poszukiwanie odpowiedzi na pytania mierzy ich z przerażająca prawdą.\n„Cichej wodzie byle kłoda na przeszkodzie ku przygodzie.”\nScott Sigler dał radę. Opis książki jest bardzo intrygujący, ale fabuła to zupełna tajemnica do ostatniej strony. Autor stopniowo buduje napięcie. Początek książki może powodować lekką dezorientację, jednak z każdą kolejną stroną jest lepiej. Elementy układanki dopasowujemy powoli, przez co książka staje się ciekawsza. Akcje są nieprzewidywalne, a autor momentami tak trzyma nas w napięciu, że mamy ochotę krzyczeć. Sama fabuła jest bardzo ciekawa i niespotykana. Pomysł, który zrodził się w głowie autora to coś z pogranicza horroru, dystopii i literatury młodzieżowej. Oczywiście powieść jest czysto fantastyczna, jednak niektóre jej elementy mrożą krew w żyłach. Czytelnik momentami czuje ciarki na plecach i zwykłe przerażenie.\nStyl autora jest bardzo dobry choć może trochę specyficzny. Nie jest to banalny styl, jednak nikt nie będzie miał z nim problemu. Język również jest prosty i książkę czyta się lekko. Powieść zbudowana jest z 5 części i każda z nich ma swój główny wątek, jednak wszystko ładnie się zazębia, tworząc intrygującą całość.\n„Alive/Żywi” to mocna powieść, która zapada w pamięć. Główni bohaterowie to odważne dzieciaki, które mierzą się z szokująca prawdą. Choć mają ciała dorosłych, to ich umysły wciąż są na poziomie dwunastolatka. Z każdą spędzoną godziną w tym dziwnym miejscu stają się dojrzalsi. Autor bardzo dobrze wykreował postacie tworząc plejadę rożnych charakterów. Każdy z bohaterów kryje swoją tajemnicę, a stopniowo powracające wspomnienia trzymają czytelnika w napięciu.\nTworzenie książki jest jak gra w karty – trzeba zagrać odpowiednią figurą, by wygrać. Scott Sigler zagrał i wygrał. Jego książka to strony niezapomnianych akcji, emocji i wrażeń. Połączenie dystopii z elementami horroru i fantasy wyszło mu bardzo dobrze. Książka przyciąga już od pierwszych stron, a stopniowe poznawanie tajemnicy nie pozwala na jej odłożenie choćby na chwilę. Tę powieść czytamy w mgnieniu oka. Niedosyt po przeczytaniu pierwszej części „Generacji” jest duży, jednak świadomość, że to dopiero początek trylogii na moment uspokaja. „Alive/Żywi” to idealne rozpoczęcie trylogii i szczerze polecam książkę każdemu. Można się przy niej i zrelaksować i bać, a już na pewno zaspokaja nasz czytelniczy głód.\nInfekcja Sigler Scott\nRozproszenie. Outliersi. Tom 2 McCreight Kimberly\nMiasto śpiących dusz. Jeźdźcy snów. Tom 1 Frydel-Burdyna Celina\nSaga o Valhalli: Sigrid Hildebrand Johanne\nCzytelniczka. Morze atramentu i złota. Tom 1 Chee Traci\nMiędzy życiem a życiem Shirvington Jessica


Przejmujące obrazy samotności - Film - rp.pl\nAktualizacja: 21.10.2009, 01:04\nGrand Prix Warszawskiego Festiwalu Filmowego zdobył „Lourdes”. Najciekawsze były opowieści podszyte religijnym niepokojem\nJubileuszowa 25. edycja imprezy wypadła okazale. W programie znalazło się ponad 250 filmów z całego świata. Ale to nie liczby decydują o charakterze tego festiwalu, ale starannie wyselekcjonowane tytuły przybliżające widzom różne kultury i kraje lub dotykające uniwersalnych problemów, z którymi mierzy się każdy człowiek. Poniżej dalsza część artykułu\n[wyimek]Najciekawsze były opowieści podszyte religijnym niepokojem [/wyimek] Najciekawsze były opowieści podszyte religijnym niepokojem. Ich twórcy przedstawiali dramatyczne zmagania ludzi z wyzwaniami wiary.\nNajlepszy okazał się „Lourdes” Austriaczki Jessiki Hausner, który wygrał w konkursie międzynarodowym. Przykuta do wózka inwalidzkiego Christine uczestniczy w pielgrzymce do słynnego sanktuarium, gdzie przyjeżdżają dziesiątki tysięcy chorych i niepełnosprawnych w nadziei na ozdrowienie. Choć sparaliżowana kobieta odzyskuje władzę w nogach, to cud skazuje ją na samotność. Pozostali pielgrzymi odsuwają się od uzdrowionej, nie mogąc zrozumieć, dlaczego Bóg wybrał właśnie ją. Hausner uświadamia widzom, jak paradoksalne konsekwencje może mieć przejawianie się boskiej obecności w życiu człowieka. Jej świadkowie – początkowo pełni nadziei – zaczynają wątpić, że Bóg jest dobry i sprawiedliwy. Szkoda, że jury pominęło w werdykcie „Nic osobistego” Urszuli Antoniak. Debiut fabularny polskiej reżyserki, która realizuje filmy w Holandii – podobnie jak „Lourdes” – opowiada o doświadczaniu samotności. Ale nie ma ona nic wspólnego z dylematami wiary. Jest świadomym wyborem dziewczyny o imieniu Anne, która porzuca dotychczasowe życie w Holandii i rusza w podróż po irlandzkich bezdrożach. Tam spotyka innego samotnika Martina. Zamieszkają razem, ale zawrą układ. Nie będzie ich łączyć nic osobistego. Żadnych zwierzeń, pytań i rozmów związanych z przeszłością – ustalają. Antoniak z wyczuciem pokazuje, jak spotkanie z drugim człowiekiem może nas zmienić, nawet wbrew naszej woli. Nieufna i zamknięta w sobie Anne krok po kroku przekracza wytyczoną początkowo granicę i przywiązuje się do mężczyzny. Natomiast jurorzy wyróżnili „Pasję Gabriela” Luisa Alberta Restrepa z Kolumbii, przyznając filmowi nagrodę specjalną. Przejmująca opowieść o odwadze świetnie oddaje sytuację społeczno-polityczną kraju, w którym toczy się nieustająca wojna między rządową armią a kartelami narkotykowymi i powiązaną z nimi partyzantką. Ksiądz Gabriel – proboszcz malutkiej, położonej w górach parafii – nie ogranicza się do kapłańskiej posługi, ale bierze aktywny udział w życiu lokalnej społeczności. Jest jej duchowym przywódcą, obrońcą praw i interesów. Gabriela mają więc dość partyzanci, wojskowi, politycy, przełożeni i niektórzy parafianie, gdy odkrywają jego namiętny romans z młodą kobietą. Siłą filmu jest portret głównego bohatera, który idzie w życiu pod prąd. Mimo że jest osamotniony, broni własnego światopoglądu za wszelką cenę. Laur zdobył również „Rewers” Borysa Lankosza, startujący w konkursie 1-2. Otrzymał od FIPRESCI tytuł najlepszego debiutu z Europy Wschodniej. [ramka][srodtytul]Nagrody i Wyróżnienia[/srodtytul] [b]Konkurs 1 – 2[/b] - „Siedem minut w niebie”, reż.: Omri Givon, Izrael; losy kobiety po zamachu w Jerozolimie - „Wschodnie zabawy”, reż.: Kamen Kalev, Bułgaria; spotkanie braci po latach [b]Konkurs WOLNY DUCH[/b] -„Czyściec”, reż.: Roberto Rochin Naya, Meksyk; adaptacja nowel Juana Rulfo - „Zły dzień na wędkowanie”, reż.: Alvaro Brechner, Urugwaj; opowieść o karierze zapaśnika [b]Konkurs Filmów Dokumentalnych[/b] - „Disco i wojna atomowa”, reż.: Jaak Kilmi i Kiur Aarma, Estonia; dzieciństwo w ZSRR [b]Konkurs FILMÓW KRÓTKOMETRAŻOWYCH[/b] - „Być kimś innym”, reż.: Sergio Oksman, Hiszpania; zaskakujący portret Hemingwaya[/ramka] [i]masz pytanie,wyślij e-mail do autora [mail=r.swiatek@rp.pl]r.swiatek@rp.pl[/mail][/i]