data aktualizacji 3 stycznia 2011 r.\n„Wigilijna opowieść- po mojemu”\n21 grudnia roku 2010. Wtorek. Drepcze nerwowo na ulicy Czarnowiejskiej w poszukiwaniu budynku numer 13, drugie piętro. Na dworze przejmujący chłód, wilgoć w powietrzu. Co innego czeka na mnie w środku, choć tego jeszcze nie wiem. Przyznam po cichu, że trochę się boję. Czego? Odrzucenia. Myślę sobie, to tylko choroba, która sprawia, że gdziekolwiek jestem czuję się jak przysłowiowe piąte koło u wozu. Zaryzykuję. W końcu to Wigilia. Wchodzę. Rozglądam się w okół, witam ze wszystkimi i już wiem, to była dobra decyzja. Krzeseł sporo, znajdzie się miejsce i dla mnie. Nigdy nie miałam pamięci do imion, ale mamy czas, wszystko przed nami. Przytłoczona ciężarem wyznań co do stażu w organizjacji „Otwórzcie Drzwi”, wszyscy znają się tu od lat, a tu nagle pojawiam się ja, zapełniając wolne miejsce przy stole. A propos stołu, suto zastawiony, nie brakuje na nim kutii, barszczu z krokietem, śledzi, makowca, cytrusów, które swoim zapachem zawsze przypominają święta, może to z sentymentu, jako "dziecko stanu wojennego" znajdowałam je pod choinką. Dziś w czasach kiedy w sklepach jest wszystko o czym można zamarzyć przywędrowały one spod choinki na stół. I chociaż wszechobecne "prosperity", które sprawia, że jednego dnia możemy poczuć się jak urodzony Japończyk, innego Meksykanin zajadając ich narodowe potrawy, tradycyjne wigilijne dania nigdy nie wychodzą z mody. Na szczęście. Oby nic tego nie zmieniło. Są też inni goście oprócz mnie. Dziewczyna i chłopak z Australii przybyli na wieczerzę. Oczywiście zaczęło się od składania życzeń. Goście z dalekiego kraju także dołączyli. Zadanie mieli trudniejsze ode mnie wskutek bariery językowej. Była okazja by zachłysnąć się polską gościnnością i przyjrzeć się naszej tradycji świątecznej. Za oknem śnieg, choć bałwany skonstruowane przez dzieci topnieją, znak odwilży lecz nie intelektualnej, w środku gorąco i nastrojowo. Po „opłatku” zaczynamy konsumować a jest co. W konspiracji dowiaduje sie nazwy przepysznego piernika: brauni. Mak, czekolada i wiśnie tworzą niezwykłą mozaikę. Siedzę z lekka onieśmielona, ale zadowolona z faktu iż przybyłam. W głowie szumią słowa, które usłyszałam w trakcie składania życzeń: "Niech nas jeszcze Bóg czymś zaskoczy". Mnie juz zaskoczył, tego wieczoru. Nie jestem bohaterką powieści Karola Dickensa, nie jestem starym skąpcem Scroogiem, który to nienawidził Świąt Bożego Narodzenia. To zupełnie inna historia, opowieść wigilijna- po mojemu. W każdym razie jego przykład uczy, że nigdy nie jest za późno. Jak pisał ksiądz Jan Twardowski: Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą... Odchodzą czasem dosłownie zostawiając po sobie samotne pantofle przy łóżku, ale odchodzą też w inny sposób, we własny świat. Kto przeszedł gehennę choroby psychicznej wie co mam na myśli. Ważne jest to, że ktoś tego dnia otworzył mi drzwi. Za to serdecznie dziekuję. Na codzień życie moje przypomina bardziej Don Kichotowską walkę z wiatrakami aniżeli heroiczną misję, którą mają do spełnienia wielcy bohaterowie. Przyznam, że trudno jest dawać coś z siebie, kiedy wciąż trzeba patrzeć pod nogi, aby nie wywinąć orła na swojej życiowej drodze, łudzę się jednak, że może moja obecność wyda sie komuś potrzebna. Mam nadzieję, że ktoś czytając te słowa lekko się uśmiechnie, gdziekolwiek by był: na szpitalnej sali, marznąc z zimna na jakimś dworcu albo siedząc w miękkim fotelu i popijając herbatę. Pamiętajmy o pierwszej gwiazdce z nieba, która nie tylko w ten wyjątkowy wieczór świeci dla Ciebie, dla mnie, dla nas. Zamknij na chwile oczy i pomyśl życzenie. Musi się spełnić. Trzymam kciuki. W trakcie spotkania odnotowałam niczym agent Mossadu kilka wydarzeń, które zaliczyć można jako dopełnianie spraw organizacyjnych. Były telefony do nieobecnych, rozdanie dyplomów, werbowanie chętnych na pikietę w Lublinie. Po długich rozmowach przy stole przyszedł czas na kolędy. Chociaż w okół mnie pełno bardziej utalentowanych wokalnie, włączam się do wspólnego kolędowania, wszak Wigilia to czas kiedy słowa, iż każdy śpiewać może, spełniają się najwyraźniej. Wedle podań tej nocy nawet zwierzęta mówią ludzkim głosem. Czarodziejska noc. Oby cały rok był pełen takich czarów jak tego dnia. Być może zadomowię się na stałe na ulicy Czarnowiejsckiej, drugie piętro. Tymczasem juz kończę. Życzę wszystkim Szczęśliwego Nowego Roku, chorującym łagodnego przejścia na drugą stronę lustra i spełnienia marzeń od tych najmniejszych do największych.\nfotosy z Wigilii 2010\ndata aktualizacji 20 grudnia 2010 r.\nW dniu 15 XI 2010 r. gościliśmy w Gliwicach na zaproszenie tamtejszego Domu Środowiskowego. W spotkaniu wzięli udział; z naszej strony Basia Banaś, Dorota Wypich, Teresa Frączek (pisząca te słowa) oraz uczestnicy ŚDS-u i ich terapeuci, a także spora grupa młodzieży jednego z gliwickich liceów ze swoimi pedagogami. na podstawie swoich doświadczeń przybliżałyśmy słuchaczom specyfikę choroby psychicznej, w jakich okolicznościach wystąpiła i wskazywałyśmy na to kto i co pomagało nam ją pokonywać.\nSpotkanie zorganizowane przez Panią kierownik ŚDS-u Magdalenę Odrobinę i jej współpracownice, skierowane było przede wszystkim do młodzieży. Miałam odczucie, iż młodzi ludzie słuchali nas z uwagą i zainteresowaniem, a pytania, które pojawiły się później dotyczyły głównie pomocy osobom dotkniętym chorobą. Niestety kryzys psychiczny jest udziałem coraz większej liczby osób, a bliscy towarzyszący choremu są kompletnie zaskoczeni i bezradni. Wydaje mi się, że nasza działalność edukacyjna powinna być bardziej ukierunkowana na człowieka młodego, nie tylko ze względu na profilaktykę zdrowia psychicznego, lecz aby uwrażliwić młodych i zachęcić ich do wolontariatu. Kameralność miejsca spotkania, spokojna gitarowa muzyka w tle, kawa i „coś słodkiego” podkreślały gościnność i przychylność gospodarzy. Trzeba tu także wspomnieć o kierujących Domem terapeutach. Są to osoby przebojowe i bardzo zaangażowane w swoja pracę, wzorujące się na sposobach działania naszego krakowskiego środowiska.\nNiezwykle miło będziemy wspominać Panią Magdę Odrobinę, Panią Justynę – naszego pilota i przewodnika, sympatycznego Wojtka – sprzedawcę z galerii „Cudów i Cudeniek”, towarzyszącego nam do końca naszej wizyty oraz wszystkich, z którymi miałyśmy przyjemność rozmawiać.\nZostaliśmy zaproszeni do Warszawy z okazji „Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego"\n8 i 9 X 2010r.\nDelegację stanowili: Tereska Frączek, Marcin Szuba i ja, Dorota Trybis.\nSpotkało nas tam serdeczne przyjęcie, począwszy od przywitania na Dworcu Centralnym przez męża pani dr Krzyżanowskiej, ordynator w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Zostaliśmy zakwaterowani w tym instytucie i zawieziono nas do Uniwersytetu Warszawskiego na Krakowskie Przedmieście.\nWysłuchaliśmy tam wykładu na temat działalności Domu pod Fontanną, a jedna z jego beneficjentek długo opowiadała o tym, jak dzięki działalności tej instytucji przeszła gruntowne przeszkolenie w wielu dziedzinach, jednakże trudno jej było znaleźć pracę na wolnym rynku.\nNiezwykle ciekawe było wystąpienie dwóch pań z Biura Obsługi Niepełnosprawnych, które oferowały wsparcie w kryzysach zdrowia psychicznego studentom UW. Przedstawiły one ofertę różnorodnych instytucji świadczących pomoc w tym obszarze. Próbowały także odpowiedzieć na pytanie o zatrudnienie osób po kryzysach.\nNie o tym jednakże chciałabym napisać. Skupię się na wykładzie profesora Wciórki o nadziei i zdrowieniu, który został wygłoszony w drugi dzień naszego pobytu w czasie pikniku w Parku Morskie Oko.\nProfesor mówił o osobie. Przytoczył atrybuty osobowe jak samoistność, autonomia, indywidualność, godność, wolność, człowieczeństwo. Osoby po przejściach tracą te cechy i profesor twierdzi, że ludzi po przejściach w Średniowieczu nie traktowano jako osobę. Dlatego od 30 lat istnieje o to spór kulturowy.\nMówi, że chorowanie to choroba + osoba. Choroba jest stanem biologicznym, a osoba ma tyle perspektyw, ile spojrzeń. Wskazał na konieczność dopuszczenia różnych perspektyw. W jego 40-to letniej praktyce nie spotkał dwóch takich samych doświadczeń.\nPan profesor zapytał o chorobę psychiczną i najprościej zdefiniował ją jako ,,kukiełki w czarnych barwach’’. Na początku wykładu pokazał on nam obraz Edmunda Monsiela, człowieka, który po tragicznych przejściach przeżył II wojnę światową i odnaleziono jego 50 rysunków, na podstawie których rozpoznano u niego schizofrenię.\nCharakterystyczną cechą człowieka jest narracja, opowieść, gdy między różnymi ,,ja,, toczy się dialog. Z chwilą, gdy ten dialog ucicha trudno poradzić sobie z chorobą.\nNieprawda, że pacjenci w kryzysach psychotycznych nie cierpią. To, co profesor nazywa poczuciem utraty kontroli nad sobą, , utraty bezpieczeństwa, utraty wolności, jest największym cierpieniem. Pacjenta ogarnia zwątpienie, ogołocenie, profesor mówi, że człowiek tonie.\nW zderzeniu choroby i zdrowienia, profesor mówi, że zdrowie to brak choroby. W chorobie poza chorobą nic w nas nie ma. W innych przypadkach poza chorobą jest zdrowienie. Osoba jest oddzielona od kryzysu. Człowiek musi poczuć gotowość do zdrowienia.\nNiezależnie jak choroba przebiega, można mieć poczucie spełnionego życia. Mimo, że choroba psychiczna jest katastrofą, można wziąć tę chorobę w nawias. Tak rozumiane zdrowienie jest wspólnym doświadczeniem ludzkim. Przykładem jest obóz koncentracyjny. Ci, co go przeżyli przeszli zmianę ról. Wychodzenie z trudnych doświadczeń.\nNie ulegajmy bezradności. Zmagajmy się z niesprawnością. Odkrywajmy strategie radzenia sobie z niesprawnością, odzyskiwania sterowności.\nMimo, że jest to proces trudny nie traćmy nadziei.\nProfesor mówi, że nasz los nie jest tylko w rękach lekarzy. Placówki pomocnicze zachęcają do wzrostu i nadziei.\nCo mówi profesor o nadziei?\nPrzez całe życie nie mamy poczucia, że żyjemy nadzieją. Nadzieję odkrywamy, gdy cierpimy. Nadzieja jest solą życia, nadzieja umiera ostatnia. Nadzieja jest drogowskazem. Nadzieja przenosi nas w przyszłość. Nie traćmy nadziei jak Hiob.\nCzłowiek się poddaje nieszczęściu, gdy wybiera sam siebie. Tym czasem ktoś musi tę nadzieję na niego przenieść.\nZdrowienie jest wyborem nadziei, szukaniem drogowskazów, budowaniem nadziei.\nProfesor mówi: znajdź kogoś, kto cię przeniesie w lepszy czas. Nie rezygnuj z innych ludzi. Wykaż trochę inicjatywy. Pamiętaj, że są osoby, które wyzdrowiały i można je wskazać. Szukaj sensu życia.\nPo wykładzie profesora Wciórki wyszliśmy wzmocnieni i poczuliśmy, że jesteśmy na dobrej drodze do zdrowia.\nDrugim wykładem był referat dr Katarzyny Lech, która zatytułowała wykład „Żeby się chciało chcieć”. Mówiła ona o konieczności zadbania o zdrowie fizyczne, które staje się podstawą do zdrowia psychicznego. Istnieje w Europie projekt Helps, który wyróżnia czynniki takie jak:\nMówiła ona, że gdy potrzeby podstawowe człowieka są spełnione, zaczyna on zaspokajać potrzeby wyższego rzędu. Do potrzeb podstawowych zaliczyła:\npotrzebę komfortu cieplnego\nDo potrzeb wyższego rzędu zaliczyła:\nDo spełnienia wszystkich tych potrzeb trzeba motywacji i podjęcia decyzji.\nNasze wystąpienie, przedstawicieli stowarzyszenia Otwórzcie Drzwi, którzy prowadziliśmy warsztaty zakończyło się ożywioną dyskusją o formach działalności naszych organizacji i wymianą adresów i kontaktów w celach przyszłej współpracy.\nZe strony Warszawiaków byli to: Stowarzyszenie Rodzin i Przyjaciół Osób z Zaburzeniami Psychicznymi „Integracja”, Klub Pacjenta „Amicus”, Oddział Zapobiegania Nawrotom IPiN, Stowarzyszenie „Ekon”.\ndata aktualizacji 15 grudnia 2010 r.\n5 listopada 2010 odbył się ostatni dwunasty wyjazd do Gorzyc na spotkanie edukacyjno-warsztatowe w ramach projektu: „Trzeba dać świadectwo. Zdrowienie i umacnianie osób chorujących psychicznie w Polsce południowo-wschodniej”.\n„Po raz trzeci pojechaliśmy w rejony Sandomierza, do Gorzyc koło Tarnobrzega.\nJak zaobserwowaliśmy, rejony, które były bardzo dotknięte powodzią odbudowują się, stają nowe mosty i nadbrzeża. My zawieźliśmy dary, drobiazgi dla powodzian tamtego rejonu.\nPrzywitano nas gościnnie w dużym budynku czteropiętrowym z windą, gdzie kiedyś mieścił się hotel dla matek dotkniętych przemocą w rodzinie. Dzisiaj w tym miejscu mieści się Społeczny Dom Środowiskowy i Warsztaty Terapii Zajęciowej.\nWidownię stanowiło 30 osób, w tym nie tylko beneficjenci, ale także psychoterapeuci WTZów i SDŚ.\nNasza wypowiedź obejmowała relację z celów i funkcjonowania Stowarzyszenia ”Otwórzcie Drzwi”, a także Zakładów Aktywizacji Zawodowej (Bożenka Dłuciak), ja mówiłam o chorobie i zdrowieniu, Mikołaj Golenia o strukturach terapii środowiskowej w Krakowie.\nNawiązała się rozmowa z panem, który chciał znać szczegóły funkcjonowania ZAZów, czyli Pensjonatu „U Pana Cogito”.\nZebraliśmy ankiety ewaluacyjne, poczęstowano nas obiadem i wróciliśmy do Krakowa z poczuciem dobrze wykonanego zadania.”\n„Grupa która na nas czekała to w większości osoby niepełnosprawne intelektualnie,ale też osoby chorujące psychicznie. Byliśmy we trójkę Mikołaj Golenia, Dorotka Trybis i ja oraz jako moderujący Gerard Banach. Ja zaczęłam i opowiadałam o swoim zdrowieniu poprzez pracę o Cogito, ale też o warsztatach terapii zajęciowej. Dorotka mówiła o rodzinie, a Mikołaj dokończył o firmach związanych z Cogito: o firmie cateringowej, rowerowej, o ŚDS. Zostalismy bardzo milo przyjęci i poczęstowani obiadem.”\n„Ostatnia wyprawa Stowarzyszenia „OTWÓRZCIE DRZWI”, realizująca tzw. grant norweski należała do najdalszych. Udział wzięli: Dorota Trybis, Bożena Dłuciak i Mikołaj Golenia; Gerard Banach zapewnił bezpieczny transport, wprowadzenie do tematu i nadzór techniczny, zaś Wojciech Dziuban z firmy CATERING COGITO zadbał o poczęstunek gorącymi napojami i ciastkami między dwiema sesjami.\nGorzyce są małą miejscowością za Sandomierzem i wywołują dziwne wrażenie rozległym blokowiskiem, sąsiadującym bezpośrednio z otwartą przestrzenią wiejskich łąk.\nTamtejszy Środowiskowy Dom, czyli gospodarz spotkania zajmuje czwarte piętro kanciastego bloku, dawniej służącego wyłącznie Krajowemu Ośrodkowi dla Ofiar Przemocy Rodzinnej. Dzisiaj budynek, który skalą i monotonią powtarzalnych kondygnacji bardzo przypomina krakowski DPS na Łanowej, obejmuje jeszcze kilka innych instytucji, jak wspomniany ŚDS czy Warsztaty Terapii Zajęciowej i nie da się o nim powiedzieć, że wyglądem zachęca do wejścia. Na szczęście kiedy weszliśmy, wnętrze okazało się dość schludne i dostatnie, oczywiście według polskich standardów dla tego rodzaju placówek.\nNa zajęciach zebrało się trzydzieści kilka osób, z których część zdradzała objawy innych dolegliwości niż choroba psychiczna. Znalazło to odbicie przy wypełnianiu listy obecności oraz ankiet ewaluacyjnych, gdyż wielu uczestników wymagało asysty swojego terapeuty lub kogoś z edukatorów.\nNasze wystąpienie obejmowało 3 wątki: Bożena Dłuciak opowiadała o charakterze Stowarzyszenia „OTWÓRZCIE DRZWI” i jego roli edukacyjno-oświatowej, o odbiorze czasopisma „DLA NAS” wśród czytelników oraz o idei firmy społecznej; Mikołaj Golenia opisywał różne warianty pomocy środowiskowej jako alternatywy dla leczenia klinicznego; najlepiej do zebranych dotarł jednak osobisty przekaz Doroty Trybis, ukazującej własne doświadczenie udanej walki z chorobą.\nPo dwóch zasadniczych częściach zajęć wyświetliliśmy film z wywiadem dr Fishera, łączącym świadectwo człowieka po kryzysie psychicznym i jednocześnie wybitnego terapeuty.\nUczestnicy spotkania nie byli zbyt aktywni i ogólny odzew należy uznać za co najwyżej umiarkowany, jednak nieoficjalne rozmowy oraz ankieta wskazywały, że zostaliśmy ocenieni pozytywnie.”\nZdjęcia z Gorzyc\ndata aktualizacji 3 grudnia 2010 r\n22 października odbyło się kolejne 11-ste spotkanie w Żurawicy w ramach grantu : „Trzeba dać świadectwo. Zdrowienie i umacnianie osób chorujących psychicznie w Polsce południowo-wschodniej”\n„Dnia 22 października 2010 razem z dwoma kolegami ze Stowarzyszenia „Otwórzcie Drzwi” oraz Ewą Lechowicz pielęgniarką i terapeutką, a także członkiem naszego Stowarzyszenia wyjechaliśmy wczesnym rankiem z Krakowa do Żurawicy koło Przemyśla. Celem naszej podróży był szpital psychiatryczny w tejże miejscowości. Nasz program przewidywał spotkanie edukacyjne z pacjentami szpitala, którego tematem było zdrowienie z choroby psychicznej, umacnianie w zdrowieniu, a także zaprezentowanie naszego stowarzyszenia i jego działalności. Dotarliśmy do szpitala w Żurawicy koło południa. Zostaliśmy powitani przez panią kierowniczkę rehabilitacji. Szpital jest położony w pięknie utrzymanym parku, a oddział rehabilitacji duży w odnowionym budynku. Czekała na nas liczna grupa, dobrze ponad 30 osób, głównie pacjenci, ale było też kilku terapeutów. Wśród pacjentów było sporo osób w średnim i starszym wieku, ale byli także pacjenci młodzi, tak przed i około trzydziestego roku życia. Jacek Nowak przedstawił w skrócie historię powstania naszego Stowarzyszenia i główne kierunki naszej działalności, a także czym zajmujemy się w „grancie norweskim”, w ramach którego to projektu odbywa się spotkanie w Żurawicy. Marin Szuba i ja opowiedzieliśmy o naszej chorobie oraz o tym, co sprawiło, że mimo to nie zrezygnowaliśmy z aktywnego życia. Mówiliśmy o tym, jak ważna jest dla nas nasza rodzina. Ja opowiedziałam o moim ojcu, który nie pozwolił mi poddać się chorobie, dzięki jego wsparciu nie zrezygnowałam z nauki i pracy i byłam w stanie funkcjonować w świecie tzw. „zdrowych ludzi”. Opowiedziałam o mojej córce, która od początku swojego życia miała chorującą psychicznie matkę, którą wychowałam dzięki pomocy swoich rodziców i rodzeństwa, a która jest osobą zdrową i daje mi oparcie od wielu lat. Opowiedziałam też o dobrych, oddanych terapeutach, bez których pomocy nie jest chyba możliwe wyjście z choroby, ponieważ lekarstwa nawet najbardziej nowoczesne i trafnie dobrane nie załatwią wszystkiego. Ważne są również takie miejsca jak oddziały dzienne, warsztaty terapii zajęciowej czy wreszcie środowiskowe domy samopomocy, takie miejsca gdzie osoba po kryzysie psychicznym może spotkać się z osobami o podobnych przeżyciach, wziąć udział w rozmaitych zajęciach, zjeść wspólnie ugotowany obiad. My w Krakowie mamy możliwość korzystania z bardzo dobrze rozwiniętej psychiatrii środowiskowej, mamy jednak świadomość, że w mniejszych miejscowościach sytuacja nie przedstawia się dobrze, raczej wręcz tragicznie. Dowiedzieliśmy się od naszych gospodarzy, że Przemyśl, najbliższe duże miasto nie posiada żadnych ośrodków, które mogłyby służyć rehabilitacji po chorobie. W czasie przerwy, zaproponowaliśmy przygotowaną przez” Catering Cogito” kawę, herbatę i ciasteczka, otoczyli nas pacjenci i jedna z pań opowiedziała, że w Dubiecku koło Przemyśla jest miejsce prowadzone przez zakonnice, które organizują czas osobom po kryzysach psychicznych, mają własny bus, którym przywożą tam uczestników zajęć, ponadto można tam też zjeść ciepły posiłek. Każda inicjatywa jest cenna, a po naszym spotkaniu uczestnicy doszli do wniosku, że idąc za naszym przykładem powinni sami wyjść z własną inicjatywą. My zaproponowaliśmy pomoc w podzieleniu się naszymi doświadczeniami, w materiałach, które rozdaliśmy były wszystkie zawierające dane co do możliwości kontaktu z naszym Stowarzyszeniem. Pacjenci wyrazili nadzieję, że jeszcze kiedyś przyjedziemy znowu do szpitala w Żurawicy, aby ich inni koledzy mogli się spotkać z członkami naszego Stowarzyszenia, bo uznali, że właśnie taka wiedza i doświadczenie z tzw. „pierwszej ręki” jest najcenniejsze. Ja zostałam bardzo mile zaskoczona, bo podeszła do mnie dziewczyna, z którą leczyłam się w Szkole Życia w Szpitalu Psychiatrycznym im. J.Babińskiego w Krakowie 10 lat temu. Dałam jej mój numer telefonu i na drugi dzień po powrocie z Żurawicy do Krakowa odebrałam od niej telefon. Mówiła, że wszyscy pacjenci byli bardzo zadowoleni ze spotkania z nami i że nasza prezentacja była bardzo profesjonalna. Chciałam też nadmienić, że na tym spotkaniu zaprezentowaliśmy film o człowieku, który chorował na schizofrenię, wyszedł z tej choroby, ukończył studia medyczne i od lat pomaga chorym jako lekarz psychiatra. Jest to na pewno przykład, że diagnoza choroby psychicznej nie jest wyrokiem na całe życie, a doświadczenie własnej przebytej choroby może stać się źródłem wiedzy, która może pozwolić nie tylko pomóc samemu sobie, ale też pomagać innym. Po spotkaniu zostaliśmy zaproszeni na pyszne pierogi. Zjedliśmy obiad w towarzystwie pani kierowniczki rehabilitacji, która wcześniej oprowadziła nas po pracowniach plastycznych, gdzie oglądaliśmy piękne i wykonane w wielu różnych technikach prace pacjentów. Był obecny także dyrektor szpitala, który jak się dowiedzieliśmy jest z wykształcenia historykiem, ale już od wielu lat sprawdza się jako świetny menadżer, dba o szpital i potrafi z sukcesem walczyć o środki na utrzymanie i rozwój szpitala.\nWierzymy, że udało się nam przekazać osobom, z którymi spotkaliśmy się w Żurawicy, nadzieję i że jeszcze będzie nam dane podzielić się doświadczeniem, które sprawi, że będą mogli zmieniać na lepsze swoje życie po chorobie.”\n„Do Żurawicy, miejsca kolejnego szkolenia spóźniliśmy o pół godziny, ale przyjęci zostaliśmy niezwykle ciepło. Sala, która była przygotowana do szkolenia, po zainstalowaniu sprzętu; laptop, głośniki, rzutnik, ekran, jakby nagle wypełniła się słuchaczami, uczestnikami spotkania, sala była pełna. Odbiorcy spotkania byli otwarci, wyrazili zgodę na fotografowanie i chcieli słuchać, słuchać i jeszcze raz słuchać (wg ich zdania). Byliśmy „podejrzewani” o 100% zdrowie psychiczne i nie zażywanie leków, nawet w dawkach podtrzymujących, bo wyglądamy normalnie. Wytłumaczyłem słuchaczom jak to jest z lekami a koleżanka Danusia mocno zaoponowała, co to znaczy wyglądać normalnie, po prawdzie i żartem.\nOdbiorcy byli zasłuchani naszym wystąpieniem, mieli pewien niedosyt i nawet po skończeniu szkolenia mieli pytania: co? jak? gdzie? z kim?\nPo szkoleniu zostaliśmy zaproszeni na obiad do jednej z sal terapeutycznych. Na ścianach wisiały obrazy wykonane różnymi technikami malarskimi, przy niektórych obrazach zapierało dech.\nWyjechaliśmy usatysfakcjonowani. To było udane szkolenie, myślę, że dla obu stron.”\n„Celem naszej podróży, tym razem była Żurawica, niewielka miejscowość w województwie Podkarpackim, oddalona o około 250 km od Krakowa. Wyprawa zapowiadała się długa i męcząca. Nasz bus miał pokonać tę trasę w około 5 do 6 godzin. Korki na trasie spowodowały, że przyjechaliśmy na miejsce z półgodzinnym opóźnieniem. Żurawica powitała nas pięknym jesiennym słońcem i mocnym wiatrem. Spotkanie odbywało się na terenie wojewódzkiego szpitala psychiatrycznego w Żurawicy. Zaskoczeniem był dla nas\nschludny i zadbany wygląd szpitala, niedawno odremontowanego położonego na terenie ładnego parku. W sali na piętrze, gdzie mieliśmy nasze wystąpienie, stopniowo zbierali się pacjenci, lekarze, terapeuci zajęciowi i pielęgniarki. Zaczęliśmy. Mówiliśmy o naszym doświadczeniu chorowania i wychodzenia z choroby, o Stowarzyszeniu, psychiatrii środowiskowej. Mówiliśmy o roli wiary, nadziei i miłości w procesie zdrowienia.\nO roli rodziny. Chcieliśmy dać tym ludziom odrobinę nadziei na poprawę ich losu, wiary, że może się to udać i zwykłej ludzkiej życzliwości, ciepła i miłości. Okazało się, że nasz przekaz trafił do nich i spowodował spory oddźwięk. Nie było to widoczne od razu, gdyż „na gorąco” na sali było aktywnych tylko parę osób. Ale na przerwie „kawowej” pacjenci otoczyli nas kołem i zadawali mnóstwo pytań. Naszemu wystąpieniu przysłuchiwał się dyrektor szpitala w towarzystwie paru lekarzy. Dał on piękne podsumowanie tego co powiedzieliśmy, odwołując się właśnie do tych trzech: wiary, nadziei i miłości. Na zakończenie dnia w Żurawicy, jeszcze jeden miły akcent – zaproszono nas na obiad, gdzie były serwowane pyszne pierogi własnego wyrobu. Zadowoleni i naładowani pozytywną energią wyruszyliśmy w drogę powrotną.”\nZdjęcia ze szkolenia w Żurawicy\ndata aktualizacji 15 listopada 2010 r\n14.10.2010 w Chrzanowie przeprowadziliśmy dziesiąte spotkanie edukacyjno-warsztatowe w ramach projektu: „Trzeba dać świadectwo. Zdrowienie i umacnianie osób chorujących psychicznie w Polsce południowo-wschodniej”. A oto wrażenia:\n„Tym razem celem naszego wyjazdu edukacyjnego był Oddział Psychiatryczny w Szpitalu Miejskim w Chrzanowie. Mieliśmy mały poślizg z rozpoczęciem, ponieważ olbrzymie korki w Krakowie i na trasie, wynikające z robót drogowych, opóźniły nasze dotarcie na miejsce. Po przyjeździe, sprawnie, pomimo ciasnoty, zorganizowaliśmy nasze wystąpienie (w jednym pomieszczeniu catering i edukacja). Grono odbiorców było zróżnicowane i specyficzne ze względu na miejsce spotkania-oddział zamknięty. Przeważali pacjenci oddziału i w pierwszej części (wykładowej) personel medyczny pracujący przed południem, a więc grono lekarzy, psychologów i pielęgniarek. Na część warsztatową, już po przerwie, personel medyczny już nie powrócił. A szkoda, bo mając doświadczenie z innych wyjazdów edukacyjnych, wiemy, że często, część warsztatowa prowadzona z lekarzami i ich pacjentami, wiele wnosi, zarówno dla jednych jak i drugich uczestników. Podczas prelekcji dzieliliśmy się własnymi doświadczeniami chorowania i zdrowienia, by umacniać innych na drodze dochodzenia do zdrowia i podsycać nadzieję na dobrą jakość życia, pomimo doświadczania choroby psychicznej. Zachęcaliśmy do dzielenia się własnymi opiniami jak i dorobkiem artystycznym z redakcją ,,Dla Nas”, czasopisma środowiska psychiatrycznego. W naszym periodyku wypowiadają się osoby z doświadczeniem kryzysu psychicznego, jak i profesjonaliści. Byliśmy pod dużym wrażeniem determinacji w uczestnictwie w szkoleniu pacjentów oddziału. Pomimo stosunkowo długo trwającej edukacji starali się nie opuszczać sali i aktywnie uczestniczyć w zajęciach. Nawiązaliśmy bliższe relacje podczas przerwy przy herbacie i kawie serwowanej przez pracownika Firmy Społecznej Catering Cogito. Uzyskałam wiele informacji na temat funkcjonowania oddziału. Zachęciliśmy słuchaczy, zróżnicowane gremium: pacjentów, rodziny, profesjonalistów do aktywnego włączenia się w protest organizowany pod siedzibą NFZ w Krakowie przez ,,Stowarzyszenie Otwórzcie Drzwi”, dotyczący obcięcia dotacji budżetowych przeznaczonych na psychiatrię i negatywnych implikacji takich rozwiązań.”\n”Szkolenie w Chrzanowie odbyło się w zamkniętym oddziale psychiatrycznym, więc osoby, które z niego skorzystały to przede wszystkim pacjenci jak i personel tego oddziału. Mimo tego, że był to odział stacjonarny, na którym ludzie przyjmują duże dawki leków i ich percepcja jest dość mocno przez to ograniczono, to jednak wiele osób brało aktywny udział, były pytania z Sali i dużo pacjentów wzięło udział w części warsztatowej. Miałem wrażenie, że szkolenie zostało przyjęte z zainteresowaniem i aprobatą.”\n„W Chrzanowie miejscem spotkania stała się jadalnia na oddziale psychiatrycznym w miejscowym szpitalu. Przyniesiono krzesła, usunięto stoliki, tylko kolega z Cateringu Cogito miał trochę problemów, bo musiał zorganizować poczęstunek w tej samej sali, miał mało miejsca, a woda na herbatę i kawę gotowała się w trakcie spotkania. Zazwyczaj poczęstunek przygotowuje się w osobnej sali, ale widocznie nie zawsze są na to warunki. Kolega w każdym razie poradził sobie z tą sytuacją, a czajnik burczał tylko przez chwilę. Słuchaczami byli pacjenci tego oddziału, parę osób z ich rodzin i pracujący tam terapeuci – pielęgniarki, lekarze, terapeutki zajęciowe. Pierwszy raz chyba spotkaliśmy się z ludźmi przebywającymi na oddziale zamkniętym, poczułam szczególną odpowiedzialność za nasze słowa, żeby nikomu nie zaszkodziły. Dlatego trudno było mówić o przeżywaniu wiary jako sposobie wychodzenia z kryzysu, bo przecież wiele osób ma urojenia, których tematem jest swoiste przeżywanie religii i prawd wiary. Trzeba było ostrożnie zauważyć, że takie odczucia wymagają „korekty” i zdarzają się. Większość pacjentów wytrwała do końca, niektórzy z napięcia wychodzili w trakcie spotkania, ale potem wracali. Byli w różnych stanach, niektórzy nadmiernie pobudzeni, większość przechodziła depresję. Wzruszyła mnie jedna kobieta w koszuli nocnej, która wytrwała do końca pierwszej części. Parę razy jej smutna twarz nieco się ożywiła. Może wyniosła jakąś iskierkę nadziei? Tego jednak nie wiem, nie mogła rozmawiać. Z sali padło parę pytań, jedno z nich brzmiało: Czy ktoś z państwa miał poczucie, że jest kimś niezwykłym, bo doświadczył choroby psychicznej? Kiedyś tak się czułam, może był to sposób na dowartościowanie się, kiedy oprócz choroby nic innego się nie wydarzało. Na warsztacie zostali niektórzy pacjenci, kilka pielęgniarek i terapeutek zajęciowych, kadra lekarska i psychologiczna opuściła salę. Zupełnie inaczej niż w Sandomierzu. Cóż, może mieli ważne zajęcia... a może nie chcieli stanąć z tej „drugiej strony”? Nie mieliśmy okazji z nimi porozmawiać, więc jest to tylko fantazjowanie na ten temat. To spotkanie miało swoją wagę. Może daliśmy tym ludziom odrobinę zajęcia podczas dłużących się szpitalnych godzin. Może choć trochę nadziei..."\nZdjęcia ze szkolenia w Chrzanowie\ndata aktualizacji 10 listopada 2010 r\nW ramach projektu „Trzeba dać świadectwo. Zdrowienie i umacnianie w Polsce południowo-wschodniej” dnia 22.09.2010 zrealizowaliśmy kolejne spotkanie edukacyjno-warsztatowe w Sandomierzu.\nSPRAWOZDANIE Z WYJAZDU EDUKACYJNEGO DO SANDOMIERZA\nCelem naszego kolejnego wyjazdu edukacyjnego w ramach realizacji Grantu Norweskiego był Sandomierz. To miasto oczarowało nas nie tylko swoją architekturą, którą podziwialiśmy spacerując w jesiennych promieniach słońca już po spotkaniu. Byliśmy jeszcze pod wrażeniem co dopiero zakończonego występu zorganizowanego w pięknym zabytkowym Ratuszu, w reprezentacyjnej Sali miejskiej, gdzie stylowe, antyczne meble tworzyły jakiś dziwny, niepowtarzalny klimat. Mocnym, współczesnym akcentem był portret Jana Pawła II, malowidło intrygujące i swojskie zarazem. To właśnie ten portret pierwszy rzucił mi się w oczy, gdy weszliśmy na ratuszowe pokoje. Poczułam się tutaj na swoim miejscu. Trzeba dać świadectwo. Zgodnie z tematem Grantu Norweskiego realizowanego przez nasze Stowarzyszenie ,,Zdrowienie i umacnianie osób chorujących psychicznie w południowej Polsce. Trzeba dać świadectwo”. I dawałyśmy to świadectwo. Każda z naszej trójki na podstawie własnego życia i własnych doświadczeń. Starałyśmy się nieść przesłanie nadziei, by pomagać w zdrowieniu i umacniać w tym co pozytywne. Odbiorcami naszego wystąpienia było liczne grono profesjonalistów, rodzin i osób po kryzysach psychicznych. Zaskakująca była dla nas sytuacja, gdy po naszych wystąpieniach(3 osoby) nie było żadnego odzewu ze Sali. Pomimo zachęt kierowanych przez Gerarda-profesjonalistę, który świetnie czuwał nad realizacją programu od strony organizacyjnej, sala ,,milczała jak zaklęta”. Żadnych pytań, żadnych refleksji, którymi ktokolwiek chciałby się podzielić. Zdziwiło nas to, bo szczerze mówiąc jeszcze z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia podczas naszych ,,szkoleń”. Lody milczenia pękły podczas przerwy spędzanej przy kawie lub herbacie. Uczestnicy spotkania otaczali nas ze wszystkich stron i pytaniom, dzieleniem się doświadczeniami nie było końca. Tylko dlatego, że mieliśmy ściśle wyznaczone ramy czasowe (zaraz po nas salę wynajmowała inna grupa) kończyliśmy te rozmowy, by przejść do części warsztatowej. Na warsztatach miałam grupę zróżnicowaną: lekarz, terapeuci, rodziny i tylko jedna osoba z doświadczeniem kryzysu chorobowego. Zespół pracował wg. podanych zaleceń i szybko wyłoniono lidera-młodego lekarza. To on dokonał podsumowania pracy grupy i przedstawił na szerszym forum. Ciekawe były refleksje pana Doktora, który stwierdził, że taka forma- wykłady + warsztaty prowadzone przez osoby z doświadczeniem choroby psychicznej, a więc byłych pacjentów, są dla niego nowym doświadczeniem, które musi jeszcze przeanalizować po spotkaniu. Było to coś nowego, wnoszącego element konstruktywny w ,,byciu lekarzem psychiatrą”. W grupie zauważono różnorodność podejścia do tematu zdrowienia w zależności od perspektywy: rodzina, profesjonaliści, chory. Pomimo tej różnorodności, najczęściej na pierwszym miejscu w zdrowieniu stawiano lekarza, dobrze dobrane leki i system opieki psychiatrycznej, który skutecznie pomaga w dochodzeniu do zdrowia. Pan Doktor podkreślił ciekawą wypowiedź osoby po kryzysie, która sklasyfikowała czynniki zdrowienia w zależności od natężenia choroby: ,, w szczycie szaleństwa” najważniejszy jest lekarz i leki, przy lepszym samopoczuciu, jemu w zdrowieniu pomaga kontakt z przyrodą i pies- najwierniejszy przyjaciel. Ten wyjazd ubogacił mnie relacjami z innymi ludźmi, ze środowiska sandomierskiego, przekonał o sensie naszych działań i był inspiracją do reflektowania nad metodami pracy.\nSpotkanie szkoleniowe w Sandomierzu odbyło się w pięknej sali zabytkowego ratusza. Przybyli nań członkowie stowarzyszenia rodzin, kilka osób chorujących psychicznie oraz paru terapeutów, w tym dwoje lekarzy psychiatrów. W pierwszej części opowiadałyśmy o naszym Stowarzyszeniu, o objawach choroby i zdrowieniu. Każda z nas kolejno podjęła jeden ze wspomnianych tematów, co uzgodniłyśmy przed spotkaniem. Na końcu zaprosiłyśmy słuchaczy do zadawania pytań. Sala milczała, nie było żadnego odzewu, mimo ponowienia zaproszenia. Byłyśmy nieco skonsternowane, pojawiły się wątpliwości, czy spotkanie spełniło swoją rolę. Wyświetliliśmy film o Fisherze, psychiatrze, który w młodości chorował na schizofrenię, po czym zaprosiliśmy wszystkich na przerwę kawową. I wtedy zaczęły do nas podchodzić różne osoby, przeważnie matki ludzi chorujących. Okazało się, że miały pytania i uwagi, ale widocznie nie chciały ich poruszać na forum publicznym. Wolały kameralną rozmowę. Jedna z matek powiedziała, że dzięki moim opisom wędrówek w psychozie zaczęła rozumieć swojego syna, który podobnie wędrował. Nie przypuszczała, że człowiek w psychozie żyje w swoim wyimaginowanym świecie, do tego stopnia prawdziwym dla niego, że robi różne dziwne rzeczy, pozornie bez sensu. Nikt nie wiedział o mojej psychozie, a zapewne także o psychozie tego chłopca. Dlatego potrzebne są spotkania uświadamiające rodzinom istotę choroby psychicznej, które mogłyby zapobiec niebezpiecznym „wędrówkom”, zwłaszcza tym odbywanym w nocy. Pamiętam, że byłam wtedy przekonana, że jestem niewidzialna i cichutko wyślizgiwałam się z łóżka, żeby wypełnić swoją misję. Gonił za mną mój biedny ojciec, żeby zawrócić mnie do domu. Dzięki tej opowieści matka z Sandomierza zdała sobie sprawę z psychozy syna. Do koleżanek też podchodziły różne osoby, tak że cała przerwa okazała się bardzo owocna. W drugiej części prowadziłyśmy warsztaty. W każdej grupie byli terapeuci, w mojej lekarka psychiatra. Podczas warsztatu jedna z kobiet zaczęła mówić o kłopotach ze swoim chorującym synem. Czuła się bezradna, potrzebowała rozmowy i rady. Jak ważna jest dobra opieka psychiatryczna, która pomaga także rodzinie, widać, że czasami jest ona niewystarczająca. Ta kobieta potrzebowała takiej pomocy. Pod koniec warsztatów pewien psychiatra wyznał szczerze, że pierwszy raz znalazł się po drugiej stronie, czyli w roli uczestnika warsztatów prowadzonych przez osoby po kryzysach psychicznych. Nie nazwał nas tak otwarcie, nie użył nawet słowa „pacjenci” czy „beneficjenci”, starał się unikać jakiegokolwiek określenia nas, być może przez delikatność. Stwierdził, że jest to dla niego cenne doświadczenie. Po zakończeniu spotkania podeszła do mnie psychiatra z mojej grupy i zapytała, co należy zrobić, żeby ten pierwszy pobyt w szpitalu nie był tak traumatyczny. Byłam zaskoczona i nieco zmęczona wrażeniami, wypaliłam, że trzeba takiego człowieka przytulić... i towarzyszyć mu. Potem myślałam o tym, czy to jest możliwe, czy osoba w psychozie pozwoli się przytulić... Myślę mimo wszystko, że tego właśnie potrzebujemy, nie tylko w sensie fizycznym, ale i psychicznym – przyjaznej opieki, ciepła, współczucia, delikatnego prowadzenia. I tego życzę ludziom w szpitalu.\nBył piękny, jesienny poranek. O 6:00 mgły podnosiły się do góry, gdy szłam na przystanek autobusowy, by dojechać na ul. Skwerową, gdzie wyznaczyliśmy sobie spotkanie. Byłam niespokojna. Ta wczesna pora, gdy ja jeszcze nie dojrzałam do aktywności i ten lęk przed nieznanym, przed tym, co mnie dzisiaj miało spotkać. Jechaliśmy do Sandomierza małą grupą, Dorotka Wypich, Basia Banaś, Wojtek Dziuban, Gerard Banach i ja, Dorota Trybis. Wszyscy się znaliśmy, a jednak gościła we mnie niepewność. Dawno już nie brałam udziału w szkoleniach, ostatni raz około roku temu i nie wiedziałam, czy jeszcze będę umiała jasno, wartko i ciekawie opowiadać o swojej chorobie i zdrowieniu. Nie wiedziałam, czy się sprawdzę i czy przyjaciele, z którymi jechałam „zgrają się „ ze mną, pozwalając mi wypowiedzieć to, co przygotowałam. Był to wyjazd „grantowy” z grantu Norweskiego. Mieliśmy za zadanie przeprowadzić szkolenie beneficjentów i profesjonalistów, w tym lekarzy, terapeutów oraz przedstawicieli miejscowych władz i pracowników MOPS (Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej). Spod mgły wydobywało się słońce i pomału poprawiał mi się humor, gdy rozmawialiśmy przyjaźnie w busiku, który wiózł nas do celu. Mijaliśmy piękne wsie, miasteczka i pola, jednakże dawało się zauważyć ślady po niedawnych powodziach. Najbardziej przygnębiający okazał się widok nadbrzeża Wisły w Sandomierzu. To piękne miasto ucierpiało tego roku bardzo, gdy dwukrotnie Wisła wystąpiła z brzegów. Spotkanie miało się odbyć w pięknym, renesansowym ratuszu, z pozostałościami gotyckimi. Zbudowany jest on w XIV wieku, a przebudowany w XVI w. , gdy powstała renesansowa attyka. Wieża została dobudowana w XVII w., a zegar słoneczny powstał w 1958r. (wg „Przewodnika po Polsce” Wwa 1976 pod red. Kazimierza Marcinka.) Gości zeszło się dużo, około 30 osób wypełniło zabytkową salę posiedzeń. Po wprowadzeniu Gerarda Banacha obie moje koleżanki, Dorota i Basia bardzo ciekawie mówiły o działalności StODu, o jego celach i zadaniach, a także o swoich doświadczeniach z wychodzenia z choroby. Razem ze mną, jesteśmy przykładem pozytywnego działania psychiatrii środowiskowej, a to: Zakładów Aktywności Zawodowej, Społecznego Domu Środowiskowego, Oddziałów Dziennych i.t.d. i reprezentujemy osoby w remisji choroby psychicznej. Pobyt nasz zakończył się warsztatami, w czasie których uczestnicy mieli okazję wypowiedzieć się na temat tego, co pomogło im wydobyć się z choroby. W mojej grupie doszliśmy do wniosku, że bardzo ważne jest wewnętrzne przekonanie i chęć do podejmowania prób zdrowienia. Znalazł się też mężczyzna, który dziękował kierowniczce hotelu „U Pana Cogito” w Krakowie, pani Agnieszce Lewonowskiej za pomoc materialną udzieloną jemu w czasie powodzi. Choć wyjeżdżałam w tę podróż z niepokojem, to zakończyła się ona pomyślnie, a wspomnienia, które zachowałam są pozytywne. Jeszcze raz się przekonaliśmy, jak ważne jest szkolenie na temat działalności naszego Stowarzyszenia i celowości istnienia Psychiatrii Środowiskowej.\nZdjęcia ze szkolenia w Sandomierzu\ndata aktualizacji 20 października 2010r.\nWieczór poezji Jana Pawła II 17.10.2010 o godzinie 17.00 w Sali Konferencyjnej przy ul.Bałuckiego 6\nNasza działalność stowarzyszeniowa czasem przekracza ramy głównego nurtu naszej aktywności, którym jest edukacja…\nDzieje się tak dlatego, że mamy wśród nas niepowtarzalnych członków, co stanowi o bogactwie stowarzyszenia. Żywo reagujemy na nowe pomysły i inspiracje. Jedną z takich duchowych inspiracji był pomysł „dobrego ducha” stowarzyszenia - Basi, aby zorganizować wieczór poezji Jana Pawła II w kolejną z rocznic upamiętniających objęcie papieskiego urzędu przez naszego wielkiego rodaka.\nDość szybko uformowała się kilkuosobowa grupka zainspirowana przez Basię. Pierwszym krokiem był wybór tekstów do recytacji. Dla mnie osobiście, choć wstyd się przyznać, był to pierwszy kontakt z poetyckim dorobkiem Jana Pawła II. Myślę, że nie tylko dla mnie był to czas wielkiego duchowego ubogacenia, kiedy odkryłam wielkiego mistyka w naszym papieżu w utworach pisanych na długo przed tym, kiedy został księdzem…\nPrzez około dwa tygodnie spotykaliśmy się kilkakrotnie w różnych miejscach, żeby przygotować program.\nWspólnie przygotowywaliśmy również dekorację i oprawę muzyczną. Dorotka wykonała „okno papieskie”, a Jacek podkład muzyczny do recytacji. Mieliśmy nawet profesjonalnych śpiewaków wśród nas – Bożenkę i Mikołaja, członków stowarzyszenia, którzy prezentowali religijne pieśni solo.\nTak naprawdę, to na przygotowanie nie mieliśmy zbyt dużo czasu. Trzeba było jeszcze stworzyć i wypisać imienne zaproszenia do profesjonalistów, naszych rodzin oraz plakaty informacyjne w kilku miejscach dostępnych także dla pacjentów.\nW dzień występu byliśmy wszyscy nad wyraz skupieni. Sala była przepełniona po brzegi. Reakcje publiczności przeszły nasze najśmielsze oczekiwania. Po zakończeniu wystąpienia, kiedy piliśmy kawę i herbatę podchodziły do nas kolejne osoby dziękując za chwile wzruszenia.\nDzięki determinacji Basi nie będzie to nasz ostatni występ. Mamy już nowe plany. Tym razem będzie to Szpital im.Babińskiego w Krakowie.\nDo zobaczenia! Kasia\nZdjęcia z wieczorku poetyckiego\ndata aktualizacji 11 października 2010 r\nW ramach projektu „Trzeba dać świadectwo. Zdrowienie i umacnianie w Polsce południowo-wschodniej” dnia 07.09.2010 zrealizowaliśmy kolejne spotkanie edukacyjno-warsztatowe w Zakopanem.\nOto nasze wspomnienia:\n„Dnia 7 września 2010 roku, w ramach „Grantu norweskiego” pojechaliśmy w grupie czworga edukatorów, tj. Anna Liberadzka, Konrad Wroński, Mikołaj Golenia i ja, Danuta Biernacka do Zakopanego na spotkanie zainicjowane przez Stowarzyszenie „Otwórzcie Drzwi” i zorganizowane razem ze Starostwem Zakopiańskim. Spotkanie rozpoczęło się kwadrans po 10-tej w Jasnym Pałacu przy ul. Tetmajera. Grupa osób, która wzięła udział w spotkaniu była liczna, około 30 uczestników. Przybyło m.in. pięciu pedagogów szkolnych, przedstawiciel tzw. interwencji kryzysowej w rodzinie, nauczycielka ze szkoły dla dzieci upośledzonych intelektualnie, pracownica MOPS-u oraz kilka osób po kryzysach psychicznych a także członkowie ich rodzin.\nZakopane nie posiada domu środowiskowego dla osób chorujących psychicznie, ale jak dowiedzieliśmy się od Wice Starosty będą organizować program unijny dla około 20 osób po kryzysach psychicznych i właśnie korzystając z danych personalnych do tego programu zwrócono się z zaproszeniem na to spotkanie do tych osób.\nAnia Liberadzka rozpoczęła spotkanie udzielając krótkiej informacji o Stowarzyszeniu „Otwórzcie Drzwi”oraz o „Grancie norweskim”, który realizujemy w Małopolsce i trzech województwach ościennych. Mikołaj Golenia opowiedział o tym, jak w Krakowie realizowany jest program psychiatrii środowiskowej i na czym on polega, a Konrad Wroński podzielił się swoim osobistym doświadczeniem choroby oraz drogą jaką odbył z chorobą i zdrowieniem aż do podjęcia studiów informatycznych, z których zaliczył już 2 lata. Moja wypowiedź poświęcona była własnej drodze zdrowienia realizowanej już ponad 37 lat, czyli od początku choroby. Opowiedziałam o tym, jak ważna była w tej historii zdrowienia moja rodzina, przede wszystkim ojciec i moja córka, no i ja sama. Podkreśliłam, że na pewno ważna jest bliska osoba, która daje nam oparcie, ale też bardzo ważni, o ile nie najważniejsi, dla siebie jesteśmy my sami. Dobrze jest mimo choroby znaleźć jakąś pasję, coś, co nam pozwala lepiej walczyć z chorobą. Może to być nauka, praca, hobby. Opowiedziałam o tym, jak zmienia się psychiatria i jak dzisiaj powoli zaczynają się zmieniać nawet duże szpitale psychiatryczne, takie jak Szpital im. Babińskiego w Krakowie. Głos zabrał pan, który nie ma dobrych doświadczeń związanych z leczeniem w dużym szpitalu. Podkreślił, że leczono go przy pomocy bardzo dużej dawki leków i żadnej psychoterapii. Ja opowiedziałam o dwóch oddziałach w Szpitalu im. Babińskiego, nr 7B i 4A, oddziałach całodobowych, ale otwartych, gdzie głównie stawia się na dużą ilość psychoterapii, w której to ofercie każdy pacjent może znaleźć coś dla siebie. Wielu pacjentów ma nadzieję, że reforma Szpitala im. Babińskiego w Krakowie, a także innych wielkich szpitali pójdzie w kierunku przeobrażenia tak, aby w leczeniu wyważyć w odpowiednich proporcjach rolę lekarstw i nowoczesnej psychoterapii.\nZanim zaczęliśmy drugą część spotkania, czyli warsztaty, odbyła się żywa dyskusja, w której wzięła udział większa część uczestników. Okazało się, że w Zakopanem istnieje oddolna inicjatywa, a mianowicie matka jednej z uczestniczek spotkania, psycholog, która sama ma syna po kryzysie psychicznym, przy przychodni pedagogiczno-psychologicznej zorganizowała raz w tygodniu dla osób z zaburzeniami emocjonalnymi. Jest więc miejsce, gdzie byli pacjenci mogą się spotkać i podzielić swoimi doświadczeniami z chorobą i życiem po chorobie. Inicjatywa ta może liczyć na poparcie Starostwa.\nW drugiej części, po półgodzinnej przerwie, rozpoczęliśmy warsztaty w dwóch grupach. Uczestnicy spotkania zastanawiali się, co pomaga zdrowieć osobom chorującym psychicznie. Każda z osób otrzymała karteczki, na których przedstawione hasłowo były propozycje, np. „rodzina”, „psychoterapia”, „przyjaciele”. Uczestnicy mieli samodzielnie ustalić hierarchię ważności tych kwestii odnośnie procesu zdrowienia. Większość osób podkreśliła najważniejsze znaczenie rodziny i przyjaciół, a także psychoterapii. Leki, choć ważne, znalazły się na końcu.\nPo zakończeniu warsztatów, wiele osób wyraziło chęć utrzymywania w przyszłości kontaktu z naszym stowarzyszeniem, a także zadeklarowało swój przyjazd do Krakowa na Dzień solidarności z chorującymi psychicznie 2010. Jeden z uczestników, osoba po kryzysie, przeczytał swój własny, piękny wiersz, a my zaproponowaliśmy mu, by wysłał swoje poezje do czasopisma „Dla nas”, gdzie mogą zostać wydrukowane. Uczestnicy wyrazili chęć i nadzieję na kolejne spotkanie w Zakopanem z członkami naszego stowarzyszenia. Spotkanie zakończyliśmy obiadem, na który zaprosił nas Wice Starosta.\nUważam, że spotkanie było bardzo udane. Podzielenie się naszymi własnymi doświadczeniami było cenne dla uczestników tym bardziej, że Zakopane, nie tak małe w końcu miasto, nie posiada ani Domu Środowiskowego, ani Warsztatów Terapii Zajęciowej dla osób po kryzysach psychicznych. Mamy nadzieję, że władze Zakopanego podejmą zdecydowane kroki w kierunku utworzenia takich struktur, które stanowią ogromną pomoc dla osób chcących zdrowieć i powracać do aktywnego życia.”\n„O wyjeździe na szkolenie dowiedziałem się dzień wcześniej i musiałem dość szybko zdecydować się na wyjazd. Miałem małe problemy z wczesnym wstaniem, lecz mimo to udało mi się dotrzeć na czas do miejsca z którego był wyjazd.\nRano była mgła, która dość szybko opadła i w drodze do Białego Pałacu w Zakopanem mieliśmy momenty kiedy wychodziło słońce. Była w nas nadzieja, że wszystko pójdzie dobrze i cieszyliśmy się, że będziemy szkolić.\nGdy dojechaliśmy na miejsce powitał nas Starosta Zakopanego i zapowiedział nasz występ. Plan szkolenia był dobrze ustalony i na początku wszyscy wiedzieli dokładnie na jaki temat będą się wypowiadać i kto będzie dbał o miły przebieg spotkania. Jednak mimo ustalonego planu pozwoliliśmy sobie na nie trzymanie się koniecznie głównej zaplanowanej linii wykładu. Dzięki temu udało nam się nawiązać lepszy kontakt ze słuchaczami wprowadziło miłą i przyjazną atmosferę i zachęciło do zadawania pytań. Oprócz wykładu i ćwiczeń mogliśmy również porozmawiać w przerwie na temat różnych możliwości ulepszania i rozwijania systemu opieki psychiatrycznej w naszych regionach. Zaraz po zakończeniu szkolenia zostaliśmy zaproszeni przez Starostę na obiad co było bardzo przyjaznym gestem z jego strony. Poczuliśmy się docenieni i zadowoleni z owocnej i miłej pracy w trakcie szkolenia.”\n„Spotkanie edukacyjno-oświatowe 7 września 2010 r., kontynuujące tzw. Grant norweski było trochę inne niż wszystkie. Małopolska psychiatria środowiskowa jest ciągle jeszcze niedostępna czy nawet nieznana mieszkańcom Podhala, gdzie nie działają właściwie żadne placówki tego typu. Z drugiej strony Zakopane, stały składnik naszej świadomości, zwykle kojarzy się z relaksem w pięknym otoczeniu więc podróż tam nastraja optymistycznie o każdej porze roku.\nNasze oczekiwania potwierdziły się na miejscu, gdyż trafiliśmy do eleganckiego starego pensjonatu, służącego obecnie władzom samorządowym jako ośrodek wypoczynkowy oraz konferencyjny. Honory domu pełnił wicestarosta powiatu – pan Andrzej Skupień , a wśród gości zajmujących jasną, stylizowaną klasycystycznie salę znalazły się osoby doświadczone kryzysem psychicznym, członkowie rodzin, pedagodzy oraz pracownicy miejskiej Pomocy Społecznej. Rola moderatora przypadła Annie Liberadzkiej; najpierw udzieliła ona głosu Konradowi Wrońskiemu, który z właściwą sobie skromnością opowiedział historię własnej choroby oraz jej pokonania dzięki determinacji, ożywionej marzeniem o studiach informatycznych – właśnie realizowanych. Następnie Mikołaj Golenia skrótowo omówił genezę i strukturę krakowskiej psychiatrii środowiskowej, rodzaje placówek i stawiane przed nimi cele. Danuta Biernacka wskazała że nie ma genetycznej dziedziczności choroby psychicznej ale właściwie u każdego występuje „słaby punkt” podatny na takie zranienie, które może skutkować reakcją kryzysową. Podkreślała ona także jak ważne jest krzepiące zrozumienie ze strony bliskich osób i osobiste zainteresowania, dające odskocznię od bolesnych dolegliwości.\nZebrani goście żywo reagowali na poruszane tematy, zadając pytania i inspirując nowe wątki – m. in. kwestię rozpoznania wczesnych objawów czy temat odpowiedzialności za skłonienie chorego do podjęcia terapii.\nW trakcie przerwy obecni z edukatorami Marcin Janik i Jacek Małek częstowali obecnych kawą, herbatą i ciastkami.\nDruga część zebrania miała charakter warsztatów i umożliwiała bardziej swobodną rozmowę – okazało się że środowisko Zakopanego z braku rozwiązań instytucjonalnych uwarunkowanych dokładnym rozeznaniem potrzeb i finansami – podejmuje już oddolne inicjatywy samopomocy, organizując nieformalną poradnię dla osób chorujących. Ta konstatacja była najjaśniejszym akcentem końcowego podsumowania i daje nadzieję lepszej przyszłości.\nZanim opuściliśmy Jasny Dwór, starostapodjął nas obiadem, deklarując gotowość do dalszych kontaktów. Wreszcie ostatnie godziny pod Tatrami minęły nam na spacerze po Gubałówce, skąpanej w słońcu i kolorach wczesnej jesieni. Prywatnie zgodziliśmy się że był to najbardziej urozmaicony wyjazd edukacyjny”.\nZdjęcia ze szkolenia w Zakopanem\ndata aktualizcji 31 sierpnia 2010 r\nRefleksje ze szkolenia w Gorlicach\n05.08.2010 w Gorlicach przeprowadziliśmy siódme spotkanie edukacyjno-warsztatowe w ramach projektu: „Trzeba dać świadectwo. Zdrowienie i umacnianie osób chorujących psychicznie w Polsce południowo-wschodniej”. A oto wrażenia:\n„Wyjazd do Dziennego Ośrodka Wsparcia w Gorlicach to było dla mnie wspaniałe i ważne doświadczenie. Nie spodziewałam się, że jest tam tak prężne i mocno zaangażowane środowisko na rzecz osób chorujących psychicznie. Rzadko można spotkać na naszych wyjazdach z projektu norweskiego uczestników – profesjonalistów, którzy traktują swoją pracę jako służbę społeczną, jaką wykonują z takim poświęceniem i oddaniem, że to wprost rzuca się w oczy.\nA co się przede wszystkim rzuca w oczy?\nPo pierwsze: panująca w Ośrodku atmosfera, przyjazna, koleżeńska, stwarzająca poczucie bezpieczeństwa, z poczuciem humoru także na własny temat, a jednocześnie wymagająca i ucząca odpowiedzialnego zachowania beneficjentów wobec siebie nawzajem, jak i profesjonalistów.\nPo drugie: widać, że społeczność Ośrodka jest ostoją i pomocą w życiu codziennym beneficjentów, jest dla nich oparciem, nieraz jedynym miejscem, gdzie czują się dobrze, są akceptowani. Otwarcie dawali tego świadectwo w swoich wypowiedziach, dziękując imiennie poszczególnym terapeutom oraz swoim kolegom i koleżankom.\nPo trzecie: Ośrodek spełnia rolę kulturotwórczą, pomaga spełniać marzenia o rozwoju artystycznym. Mieliśmy próbkę tego, gdy, nie bez tremy, śliczna młoda dziewczyna zaśpiewała przebój „Wakacyjna miłość”. Ale na tym nie koniec! Byliśmy widzami przygotowanej „ad hoc” prezentacji multimedialnej, której aktorzy rozbawili do łez widownię, sami także wspaniale się bawiąc. Po tym przedstawieniu kapela rockowa, nie ustępująca w niczym profesjonalistom, zagrała kilka mocno uderzeniowych, ale nie tylko dla mnie pięknych, przejmujących utworów. Widać było, ile wkładają w występ sił psychicznych (to też spełnia rolę rehabilitacyjną). Zdradzili nam po występie, że zamierzają wydać płytę z nagraniami. Życzymy im tego z całego serca!\nPo czwarte: bardzo dobrze współpracowało się nam z grupami warsztatowymi. Doszły one co prawda do różnych odpowiedzi na pytanie: „Co lub kto pomaga mi zdrowieć?” Wymieniane były rodzina, przyjaciele, lekarze/terapeuci, leki, ale po dyskusji wszyscy odkryli, że w procesie zdrowienia najważniejszy(a) jestem ja sam(a).\nByliśmy tak urzeczeni Gorlickim Ośrodkiem, że szkoda było odjeżdżać!\nMamy jednak nadzieję na kontynuowanie zawartych znajomości i, że odwiedzą także nas w Krakowie, choć moim zdaniem, nie ustępują naszym, krakowskim standardom. Gorlice mnie oczarowały!!!”\nWydarzenie artystyczne w Domu Wsparcia w Gorlicach.\n„Wyjechaliśmy do Gorlic z ustalonym planem działania, z podzielonymi rolami, przygotowani na standardowy przebieg wizyty. Już powitanie przez dyrekcję i uśmiechnięte twarze zebranych słuchaczy wprawiło nas w dobry nastrój. Czekali cierpliwie zgromadzeni w największej sali. Kolejno omawialiśmy zagadnienia i czuliśmy, że jesteśmy uważnie słuchani. I rzeczywiście, po prelekcji było dużo pytań, beneficjenci opowiadali też o swoich przeżyciach, widoczne było ich zaangażowanie. Pragnęli z tego spotkania wynieść jak najwięcej wskazówek dla siebie, jak radzić sobie z chorobą, jak zdrowieć. Ich opowieści były poruszające, zawierały wiele osobistych refleksji, przeżyć,\nświadczyły o tym, że słuchacze mówili bez autocenzury, bezpośrednio tak jak czuli. Po przerwie kawowej, podczas której byłem często pytany o mechanizm działania opieki środowiskowej w Krakowie odbyły się warsztaty w grupach. Moja grupa bardzo poważnie potraktowała temat, każdy z uczestników dokładnie opisywał swoją hierarchie czynników powodujących zdrowienie. Przeważała wiara, terapeuta, praca.\nNa koniec spotkania czekała nas miła niespodzianka – występy artystyczne. Para odegrała parodię zakupów na allegro a zespół rockowy dał koncert piosenek zaangażowanych. Nasz pobyt w Domu Wsparcie był wyjątkowo ciekawy, spotkał się z bardzo dobrym, serdecznym przyjęciem co może zaowocować dalszymi kontaktami w przyszłości.”\nZdjęcia ze szkolenia w Gorlicach\nSTRONY 1 « ‹ 4 5 6 7 8 9  11 12 13 ›


Po kilkunastu mroźnych i śnieżnych dniach w całym kraju nastąpił znaczny wzrost temperatury. Ocieplenie spowodowało gwałtowne topnienie pokrywy lodowej na zamarzniętych zbiornikach wodnych. Lód stał się kruchy i niebezpieczny, na zamarzniętych rzekach i jeziorach pokrywa lodowa gwałtownie się zmniejsza. Na taki lód w żadnym wypadku nie wolno wchodzić!\nWchodzenie na zamarznięte zbiorniki wodne zawsze wiąże się z ryzykiem. Czyjaś obecność na lodzie nie może zagwarantować bezpieczeństwa innym osobom. Grubość i wytrzymałość tafli jest zmienna i zależy nie tylko od warunków atmosferycznych, ale także od specyfiki samego zbiornika, jego linii brzegowej, głębokości, dopływów czy budowli wodnych. Bez odpowiedniej wiedzy i sprzętu poruszanie się po tafli lodu jest śmiertelnie niebezpieczne!\nNiestety, od początku roku do 21 lutego Policja odnotowała 22 przypadki utonięcia osób, z czego 8 z nich utonęło w wyniku załamania się lodu.\nPolicjanci bezustannie apelują!\nLód ulega ciągłym zmianom, również dobowym i nigdy nie ma tej samej grubości na całym zbiorniku. Poruszanie się po lodzie bez odpowiedniej wiedzy i sprzętu asekuracyjnego może zakończyć się tragicznie!\nNajbardziej niebezpiecznymi miejscami są: ujścia akwenów, cieków wodnych, mostów, śluz i wszelkie miejsca na lodzie z występującymi rysami i pęknięciami.\nMimo, że przy brzegu lód w wielu miejscach wydawać się może gruby, to kilka kroków dalej może być już bardzo cienki i kruchy. Pozornie dobrze wyglądający lód pokrywający akwen wodny, w rzeczywistości może być za słaby, aby utrzymać ciężar ludzkiego ciała. Idąc na spacer nad wodę koniecznie zabierz ze sobą telefon komórkowy, by w nagłych przypadkach zaalarmować odpowiednie służby.\nNie narażajmy się niepotrzebnie i stosujmy zawsze zasady bezpieczeństwa, które pozwolą uniknąć niepotrzebnej tragedii!\nJeśli jesteśmy świadkami, że na lodzie bawią się pozostawione bez opieki dzieci, lub spacerują beztroscy ludzie, zawsze należy reagować i dzwonić pod alarmowy numer 112, aby powiadomić odpowiednie służby.\nDotyczy to również wędkarzy, dla których jest to sezon zimowych połowów, aby przebywając na pokrywie lodowej nie zapominali o swoim bezpieczeństwie. W czasie połowu ryb powinni posiadać ze sobą sprzęt asekuracyjny, np. linę przywiązaną do brzegu. Ze względu na mające miejsce w ostatnich dniach znaczne ocieplenie, zagrożenie załamaniem się lodu i utonięciem dodatkowo bardzo wzrosło.\nW przypadku załamania lodu starajmy się zachować spokój i próbujmy wzywać pomocy. Najlepiej połóżmy się płasko na wodzie, rozłóżmy szeroko ręce i starajmy się wpełznąć na lód. Należy poruszać się w kierunku brzegu, leżąc cały czas na lodzie. Kiedy zauważymy osobę tonącą, nie biegnijmy w jej kierunku! Pamiętajmy, że pod nami również może załamać się lód. Nie wolno też podchodzić do przerębla w postawie wyprostowanej, ponieważ zwiększamy w ten sposób punktowy nacisk na lód, który może załamać się pod ratującym. Najlepiej próbować podczołgać się do tonącego, jeśli w zasięgu ręki mamy długi szalik lub grubą gałąź, spróbujmy podczołgać się na odległość rzutu i starajmy się podać poszkodowanemu drugi koniec. Jeżeli sami nie mamy możliwości udzielić poszkodowanemu pomocy, natychmiast poinformujmy o zdarzeniu najbliższą jednostkę policji lub straży pożarnej.\nZachęcamy do zapoznania się z e-podręcznikiem -----> e- podrecznik oraz poradnikiem -----> Poradnik


Przytulne Studio - blisko centrum Sztokholmu - Apartament - Sztokholm\nPrzytulne Studio - blisko centrum Sztokholmu\nAdres Starrängsringen, 11550 Stockholm, Szwecja\nKod referencyjny A8SCDPUN\nSkontaktuj się z Sten tutaj\nTłumaczone przez Tłumacz Google Pokaż oryginalną wersję. To mieszkanie jest pięknie położony w spokojnej części miasta Gärdet. Nadal można łatwo wziąć 10 min spacerem w dół do Stureplan i cała zabawa Sztokholm ma do zaoferowania. Jeśli chodzić nieco inny kierunek, kończy się na Djurgarden wszystkich interesujących muzeów, takich jak słynnego Muzeum Wasa. Bardzo blisko do usług, takich jak sklep spożywczy, piekarnia, autobusów, metra, itp.\nNawet jeśli mieszkanie znajduje się tak blisko centrum miast, to, s tylko 2 minuty do siłowni (saturacja) i bieżnie w pięknym terenie.\nMieszkanie jest w dobrym stanie i składa się z jednego pokoju, WC i prysznicem. TV i internet.\nNie palić i nie akceptujemy zwierząt.\nNie silny zapach lub wykorzystanie po goleniu (przeszkadza, że inni ludzie mogą być uczuleni).\nMa wysokie dźwięki po 22:00.\nOpłata miesięczna dla 1 gościa 5292 zł\nSten jest doskonałym gospodarzem, po przyjeździe znalazł na stole powitalną butelkę wina i soku owocowego dla naszego syna i koniec naszej podróży zarezerwowaliśmy taksówkę na lotnisko. Mieszkanie jest bardzo czyste i przytulne doskonała lokalizacja. Wszystko było idealne, polecam to mieszkanie dla każdego.\nPrzyjaźni ludzie, ładne mieszkanie i wspaniałe miasto!\nStudio było dokładnie tak, jak na zdjęciach i dla naszej córki mają Sten i Lil nawet podniósł łóżeczko! Do centrum miasta można dojść w 20 minut. Czuliśmy się bardzo wygodne!\nMieszkanie jest bardzo ładne, a obszar, w którym znajduje TAKŻE.


Technologia w służbie zapominalskim - Klikaj Bezpiecznie z G DATA Software - klikajbezpiecznie.pl\n10 kwietnia, 2019 291 wyświetleń0\nMasz przeczucie, że nie zgasiłeś światła, wychodząc z domu. Sięgasz do kieszeni, jednak nie ma w niej kluczy. Chcesz zadzwonić do pracy i powiadomić szefa, że się spóźnisz, jednak telefonu też nie możesz znaleźć. Brzmi jak koszmar? Niestety to rzeczywistość wielu zapominalskich. Z pomocą przychodzą nowoczesne rozwiązania technologiczne.\nChoć większość Polaków potrafi podać ważne daty, czy rocznice wydarzeń historycznych, to niekoniecznie musi przekładać się to na życie codzienne. Według badań Ubera znajdujemy się na piątym miejscu najbardziej zapominalskich narodów wśród pasażerów z Europy. ”Wygrywają” z nami m.in. Brytyjczycy, Irlandczycy, Holendrzy i Francuzi. Na naszą niekorzyść świadczą także dane dotyczące pamiętania o terminowym płaceniu rachunków. W ostatnich latach aż 40% Polaków zapomniało o dokonaniu opłaty na czas. Większość z nas, na pewno wie, o czym zapomina najczęściej: telefon, klucze, dokumenty, otwarte okno, czy nawet…dziecko w supermarkecie. Na szczęście z pomocą przychodzi technologia. Minimalistyczne lokalizatory, wbudowane technologie, designerskie czujniki to tylko, niektóre z nich. Oto nasze propozycje, czterech nowoczesnych technologicznych nowinek dla zapominalskich.\nŚledzenie urządzeń mobilnych — tak samo, jak w przypadku kluczy, chwilowy skok adrenaliny odczuwamy wtedy, gdy nie możemy znaleźć swojego smartfona lub tabletu. W przypadku telefonów najprostszym wyjściem jest zadzwonienie pod swój numer z innego urządzenia i zlokalizowanie go na podstawie sygnału dzwonka. Co jednak zrobić, gdy telefon, nie znajduje się w pobliżu, jest wyciszony lub kiedy zgubą jest tablet? Technologiczną odpowiedzią na to pytanie, jest możliwość lokalizacji urządzenia mobilnego na podstawie sygnału GPS. Taką opcję sprawdzania aktualnego położenia smartfonu/tabletu opracowała firma G DATA (dostępna jest np. w G DATA Mobile Internet Security). Co istotne jest to po prostu jedna z funkcji oprogramowania antywirusowego, które zapewnia dodatkowo ochronę przed wirusami lub atakiem hakerów. Kilka kliknięć umożliwi zlokalizowanie zguby, a także zdalne wykasowanie ważnych danych, co z pewnością ograniczy nadmierny stres wielu zapominalskim.


Pobierz appcmd.exe, Bezpłatne, Naprawić błąd appcmd.exe - DLL Suite\nPobierz appcmd.exe, Bezpłatne\nJak naprawić appcmd.exe błąd?\nbłąd appcmd.exe może być łatwo ustalony przez appcmd.exe pliku naprawy narzędzi DLL Suite:\n2. Kliknij przycisk Skanuj by sprawdzić błędy appcmd.exe\n3. Kliknij Fix ALL, aby naprawić problem, appcmd.exe\nJak pobrać plik appcmd.exe za darmo?\nDLL Suite pozwala użytkownikom pobrać appcmd.exe za darmo poprzez podjęcie następujących kroków:\n2. Kliknij przycisk Start Scan to sprawdzić appcmd.exe plik\n3. Pobierz appcmd.exe za darmo z otwartej strony internetowej\nCo to jest appcmd.exe?\nappcmd.exe jest plik DLL, który odpowiedzialny jest za Application Server Command Line Admin Tool komponentów w systemach Windows, jak Windows 7 Professional Edition 64-bit. Powstał on 7/13/2009 5:27:25 PM, rozmiar jest 193536 bajtów, a jego wersja jest 7.5.7600.16385.\nappcmd.exe może zostać zainfekowany przez wirusa, który rozprzestrzenia się TrojanSpy:Win32/Banker.HY poprzez społecznej Disaboom sieci pobrać i zainstalować Maxidix Wifi Suite malware na zagrożonych komputerach.\nPo zainfekowaniu, ścieżka do pliku z appcmd.exe zostanie ponownie ustawiony jako:\nI oprogramowanie, takie jak PC gry League of Legends, Web przeglądarki Mozilla 1.9.2.18 lub antywirusowego Malwarebytes Anti-Malware PRO nie można uruchomić, wraz z komunikatem o błędzie:\nappcmd.exe brakuje lub nie został znaleziony.\nPo ponownym uruchomieniu komputera, będziesz otrzymywać appcmd.exe niebieski ekran śmierci (BSOD), wraz z kodem błędu zatrzymania:\nEdytowane przez Nolan Buitron, Saint Lucia\nappcmd.exe powiązanych plików:


Wszystkie produkty znajdujące się na stronie Sklepu objęte są gwarancją producenta. Naprawy gwarancyjne realizowane są przez serwisy producentów zgodnie z informacjami zawartymi w karcie gwarancyjnej. W wypadku wykrycia wady lub usterki objętej gwarancją producenta, produkt z kartą gwarancyjną, dowodem zakupu oraz opisem przyczyny reklamacji klient może odesłać bezpośrednio na adres serwisu podany na karcie gwarancyjnej.\nReklamacje dotyczące wad Towaru Konsument powinien kierować na adres Sprzedawcy w formie pisemnej. O wysłaniu zawiadomienia można także poinformować Sprzedawcę drogą elektroniczną na adres: sklep@gft-sklep.pl. Reklamacja powinna zawierać szczegółowy opis wady Towaru i żądanie Konsumenta, ewentualnie także dokumentację fotograficzną. Sprzedawca zobowiązuje się rozpatrzyć reklamację w terminie 14 dni. Jeżeli Sprzedawca nie ustosunkuje się do reklamacji Konsumenta w terminie 14 dni, uważa się, że uznał ją za uzasadnioną. Jeśli reklamacja zostanie uznana, Sprzedawca podejmie odpowiednie działania.\nKoszt przesłania do Sklepu przesyłki ponosi Kupujący. Przesyłki pobraniowe oraz na koszt Sklepu nie będą przyjmowane.\nZałącznik nr 1 - FORMULARZ REKLAMACYJY W PRZYPADKU KONSUMENTA.pdf\nZałącznik nr 2 - FORMULARZ REKLAMACYJNY W PRZYPADKU PRZEDSIĘBIORCY NA PRAWACH KONSUMENTA.pdf\nZałącznik nr 3 - FORMULARZ ODSTĄPIENIA OD UMOWY W PRZYPADKU KONSUMENTA.pdf\nZałącznik nr 4 - FORMULARZ ODSTĄPIENIA OD UMOWY W PRZYPADKU PRZEDSIĘBIORCY NA PRAWACH KONSUMENTA.pdf


TIFF Residency 2018\nO TIFF Festival Współpraca ZESPÓŁ ORGANIZATORZY I PARTNERZY\nTIFF Residency 2018 preTIFF Program Główny TIFF Open Sekcja Publikacji Festival Lab Wystawa specjalna Warsztaty\nTIFF Pass MIEJSCA FESTIWALOWE Jak dojadę?\nTIFF Residency odbędzie się już po raz trzeci i tym razem skupiać się będzie na działaniach programowych. W lipcu będziemy gościć Agnieszkę Olszewską, m.in. dyrektorkę Miesiąca Fotografii w Krakowie, która w ramach swojego pobytu będzie poznawała wrocławskie instytucje kultury oraz osoby, które są w nich odpowiedzialne za tworzenie programów. Będzie także współpracować z Radą Programową TIFF Festivalu 2018 w celu stworzenia programu wydarzeń, czego rezultaty będzie można obserwować już podczas tegorocznego festiwalu we wrześniu.\nAgnieszka Olszewska – menedżerka kultury, producentka i kuratorka, działa głównie w obszarze fotografii. Absolwentka podyplomowego Studium Menedżerów Kultury w Szkole Głównej Handlowej, fotografii w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi oraz filologii germańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Doktor nauk humanistycznych.\nDyrektorka festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie – od grudnia 2013 roku – oraz prezeska Fundacji Sztuk Wizualnych – od stycznia 2015 roku. Od sierpnia 2016 roku do kwietnia 2017 roku pracowała również jako kuratorka i producentka programu rezydencji artystycznych w Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Poza główną działalnością przy Miesiącu Fotografii w Krakowie, bierze udział w przeglądach portfolio w roli recenzentki, zasiada w jury wielu międzynarodowych konkursów oraz doradza fotografom w ich pracy.\npartner: Strefa Kultury Wrocław, AIR Wro


SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I ODBIORU ROBÓT TEMAT: MODERNIZACJA INSTALACJI CENTRALNEGO OGRZEWANIA W URZĘDZIE GMINY W BYTONIU - PDF\nDownload "SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I ODBIORU ROBÓT TEMAT: MODERNIZACJA INSTALACJI CENTRALNEGO OGRZEWANIA W URZĘDZIE GMINY W BYTONIU"\n1 SPECYFIKACJA TECHNICZNA WYKONANIA I ODBIORU ROBÓT TEMAT: MODERNIZACJA INSTALACJI CENTRALNEGO OGRZEWANIA W URZĘDZIE GMINY W BYTONIU ADRES: URZĄD GMINY BYTOŃ, BYTOŃ WOJ. KUJAWSKO POMORSKIE BRANŻA: SANITARNA\n2 SPIS ZAWARTOŚCI 1. WSTĘP 2. PODSTAWA OPRACOWANIA. 3. MATERIAŁY, ELEMENTY, URZĄDZENIA. 4. TECHNOLOGIA ROBÓT. 5. ODBIÓT ROBÓT.\n3 1. WSTĘP. Przedmiotem opracowania niniejszej specyfikacji technicznej są wymagania dotyczące wykonania i odbioru robót związanych z modernizacją instalacji c.o. w pomieszczeniach Urzędu Gminy Bytoń 2. PODSTAWA OPRACOWANIA. - Dokumentacja projektowo kosztorysowa - Warunki techniczne wykonania i odbioru robót budowlano montażowych Tom II Instalacje sanitarne i przemysłowe - Normy Polskie 3. MATERIAŁY. ELEMENTY, URZĄDZENIA Materiały, elementy i urządzenia użyte do wykonania instalacji powinny odpowiadać Polskim Normom i Normom Branżowym, a w razie ich braku powinny mieć decyzje dopuszczające je do stosowania w budownictwie. Materiały, elementy i urządzenia użyte do wykonania muszą spełniać poniższe wymagania: Rurociągi. Rurociągi z rur miedzianych instalacyjnych, o połączeniach lutowanych. Armatura. - Zawory wodne kulowe do wody gorącej PN 10atm. - Zawory termostatyczne proste typ RTD-N DANFOSS - Zawory powrotne proste typ RLV DANFOSS - Odpowierzniki pionów dn 15\n4 Grzejniki Grzejniki płytowe stalowe typ C Purmo bocznozasilane RETTIG HEATING 4. TECHNOLOGIA ROBÓT. Instalacja z rur miedzianych wg PN, rury łączyć przez lutowanie lutem miękkim. Połączenia lutowane przewodów powinny znajdować się między podporami w odległości 1/3 1/5 rozpiętości przęsła od punktu podparcia. Unikać umieszczania połączeń lutowanych na podporach i pośrodku przęsła. Zmiany kierunków rur poziomych wykonać łagodnymi łukami giętymi, których promień nie powinien być mniejszy niż 3D. Rury prowadzić na ścianach ze spadkiem 0,5 % w kierunku kotłowni. Rurociągi mocować na uchwytach dystansowych, gwintowanych z obejmą, w odstępach: dla średnic od mm co 1,5 m. Pomiędzy przewodem, a obejmą uchwytu należy stosować podkładki elastyczne. W miejscach prowadzenia rur przez przegrody budowlane powinny być założone tuleje, co najmniej o 1 cm dłuższe niż grubość ściany. Przestrzeń między rurą a tuleją powinna być wypełniona materiałem elastycznym. W miejscach przejść przez ściany nie powinny być wykonane połączenia rur. Odległość przewodu od ściany, stropu lub podłogi powinna wynosić co najmniej 3 cm. Kompensację przewodów wykonać poprzez montaż kompensatorów mieszkowych w przypadku gdy długość przewodu jest większa niż 5mb lub wykorzystanie zmiany kierunków prowadzenia poziomów i pionów wynikających z lokalizacji przegród budowlanych (zjawisko samokompensacji). Zastosowano armaturę kulową do połączeń gwintowych. Po wykonaniu instalacji należy rurociągi zabezpieczyć przed utratą ciepła wykorzystując prostki i kształtki z pianki izolacyjnej. Izolację wykonać w miejscach opisanych w projekcie. Celem odpowietrzenia instalacji konieczne jest zainstalowanie zaworów odpowietrzających na pionach wraz z zaworami odcinającymi usytuowanymi przed odpowietrznikami. Odwodnienie instalacji wykonać przy użyciu zaworów spustowch zainstalowanych przy rozdzielaczach. Istniejącą instalację c.o. zdemontować a zużyte materiały składować w miejscu wskazanym przez Inwestora. Starą instalację znajdującą się w ścianach i stopach pozostawić. Instalację kotłowni podłączyć do nowych rozdzielaczy.\n5 5. ODBIÓR ROBÓT. 5.1 Odbiór materiałów, elementów i urządzeń. Odbiór materiałów powinien być dokonany bezpośrednio po ich dostarczeniu na budowę. Odbiór materiałów powinien obejmować sprawdzenie ich właściwości technicznych zgodnie z wymaganiami odpowiednich norm przedmiotowych, aprobat technicznych, dokumentacji i innych dokumentów odniesienia. Jakość materiałów musi być potwierdzona właściwymi dokumentami dopuszczającymi materiały do stosowania w budownictwie, którymi są: - certyfikat na znak bezpieczeństwa i certyfikat zgodności lub deklaracja zgodności z dokumentem odniesienia (PN, aprobata techniczna, itp.). Materiały dostarczone na budowę muszą być właściwie oznakowane, odpowiednio znakiem bezpieczeństwa, znakiem budowlanym lub znakiem zgodności z PN. Ponadto na materiałach lub opakowaniach muszą znajdować się inne informacje, w tym instrukcja określająca zakres stosowania i sposobów stosowania. 5.2 Badania Badanie szczelności na zimno. Badania szczelności na zimno nie należy przeprowadzać przy temperaturze zewnętrznej niższej od 0 C. Badanie szczelności należy przeprowadzać zakryciem instalacji oraz przed wykonaniem izolacji termicznej. Przed przystąpieniem do badania szczelności należy odłączyć wszystkie elementy i armaturę, które przy ciśnieniu wyższym od ciśnienia pracy mogłyby ulec uszkodzeniu lub zakłócić próbę, następnie instalację podlegającą próbie kilkakrotnie skutecznie przepłukać wodą. Na godz. (gdy temperatura zewnętrzna jest wyższa od +5 C) przed rozpoczęciem badania szczelności instalacja powinna być napełniona wodą zimną i dokładnie odpowietrzona. Po stwierdzeniu gotowości zładu do podjęcia badania szczelności należy podnieść ciśnienie w instalacji za pomocą pompy ręcznej tłokowej, podłączonej w najniższym jej punkcie. Wartości ciśnienia próbnego należy przyjmować na podstawie\n6 projektu technicznego. Wyniki badania szczelności należy uznać za pozytywne, jeżeli w ciągu 30 min. Manometr nie wykaże spadku ciśnienia, nie stwierdzono przecieków ani roszenia. Podczas badania szczelności należy utrzymywać w instalacji stałą temperaturę wody, gdyż jej zmiana o 10 powoduje zmianę ciśnienia o 0,5 1,0 bara. Po pierwszym napełnieniu instalacji wodą nie należy jej opróżniać, z wyjątkiem przypadków, gdy zachodzi konieczność dokonania naprawy. W takich sytuacjach dopuszcza się opróżnianie tylko tej części zładu, gdzie wykonywane są prace naprawcze i tylko na okres niezbędny do wykonania tych prac Badanie szczelności i działania w stanie gorącym. Badanie szczelności i działania instalacji na gorąco należy przeprowadzić po uzyskaniu pozytywnego wyniku próby szczelności na zimno i usunięciu ewentualnych usterek oraz po uzyskaniu pozytywnych wyników badań zabezpieczenia instalacji. Próbę szczelności zładu na gorąco należy przeprowadzić po uruchomieniu źródła ciepła, w miarę możliwości przy najwyższych parametrach roboczych czynnika grzejnego, lecz nie przekraczających parametrów obliczeniowych. Podczas próby szczelności na gorąco należy dokonać oględzin wszystkich połączeń, uszczelnień, itp. oraz skontrolować zdolność kompensacyjną wydłużek. Wszystkie zauważone nieszczelności i inne usterki należy usunąć. Wynik próby uważa się za pozytywny, jeśli cała instalacja nie wykazuje przecieków ani roszenia, a po ochłodzeniu stwierdzono brak uszkodzeń i trwałych odkształceń. W celu zapewnienia maksymalnej szczelności eksploatacyjnej, należy po próbie szczelności na gorąco zakończonej wynikiem pozytywnym- poddać instalację dodatkowej obserwacji. Instalację taką można uznać za spełniającą wymagania szczelności eksploatacyjnej, jeżeli w czasie 3-dobowej obserwacji niezbędne uzupełnienie wody w zładzie nie przekroczy 0,1% pojemności zładu Regulacja działania. Regulacja montażowa przepływów czynnika grzejnego w poszczególnych obiegach instalacji wewnętrznej ogrzewania wodnego, przy zastosowaniu nastawnych elementów regulacyjnych, w zaworach termostatycznych z regulacją, powinna być przeprowadzona\n7 po zakończeniu montażu, płukaniu i próbie szczelności instalacji w stanie zimnym. Wszystkie zawory odcinające na gałęziach i pionach instalacji muszą być całkowicie otwarte, ponadto należy skontrolować prawidłowość odpowietrzenia zładu. Po przeprowadzeniu regulacji montażowej, podczas dokonywania odbioru poprawności działania, należy dokonywać pomiarów w następujący sposób: a) pomiar temperatury czynnika grzejnego za pomocą termometrów zapewniających dokładność pomiaru ± 0,5 C, b) pomiar spadków ciśnienia wody w instalacji wewnętrznej ogrzewania Odbiory częściowe. Odbiór częściowy powinien objąć swym zakresem - przejścia dla przewodów przez ściany, - miejsca montażu urządzeń. - Szczelność instalacji w miejscach ulegających ich zakryciu Z odbioru częściowego należy spisać protokół stwierdzający jakość wykonania robót Odbiory końcowe Przy odbiorze końcowym instalacji c.o. należy przedłożyć protokoły obiorów częściowych, badania szczelności oraz czynności regulacyjnych, a także sprawdzić zgodność stanu istniejącego z dokumentacją techniczną oraz wymogami odpowiednich norm przedmiotowych. W szczególności należy sprawdzić uzycie właściwych materiałów i elementów instalacji, prawidłowość wykonania połączeń, jakość zastosowania materiałów uszczelniających,, prawidłowość wykonania odpowietrzenia, prawidłowość wykonania podpór oraz odległości między podporami, prawidłowość przeprowadzenia wstępnej regulacji, prawidłowość zainstalowania grzejników, jakość wykonania izolacji. Zgodność wykonania instalacji z dokumentacją techniczną.\n8 Z każdego odbioru i próby ma być sporządzony protokół, który jest ewidencjonowany i przechowywany wraz z dokumentacją budowy. Odbiór końcowy dokonywany jest na podstawie protokołów częściowych elementów zanikających oraz prób. Opracował:\nSTRONA 1 SPIS TREŚCI 1. WYMAGANIA OGÓLNE 2 2. INSTALACJA CENTRALNEGO OGRZEWANIA 5 3. INSTALACJA CIEPŁEJ WODY UŻYTKOWEJ 11 4. WEWNĘTRZNA INSTALACJA GAZOWA 13 WSZYSTKIE MATERIAŁY PRZYTOCZONO W NINIEJSZEJ


Philips 55PUS7150/12 - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nFunkcje 3D, Android TV, Internet, Wi-Fi, DLNA, USB - multimedia, USB - nagrywanie, Ambilight, HDMI x4, USB x3\nPasywne okulary 3D Philips PTA436\ntelewizor LED 3D Philips 55PUS7150/12\nFunkcje poprawy obrazu Micro Dimming Pro, Ambilight: Trójstronny, Pixel Precise Ultra HD, Ultra Resolution, Natural Motion\nFunkcje dodatkowe dźwięku Clear Sound, DTS Premium Sound 5.1, Smart Sound, Triple Surround\nFunkcje dodatkowe procesor 4-rdzeniowy, wyszukiwanie głosowe, zgodność z technologią 3D Easy Philips, konwersja obrazu 2D na 3D, USB - zdjęcia, muzyka, film, EasyLink, Digital EPG, PVR - nagrywanie USB, możliwość aktualizacji oprogramowania, możliwość sterowania za pomocą smartfona i tabletu, certyfikat DiviX HD, Klient i serwer Multiroom\nInformacje dodatkowe dostępna pamięć 16 GB, opcja powiększenia poprzez podłączenie USB, HDMI HDCP 2.2\nSeria (model na rok) Philips Seria 7000 / 2015\nWymiary z podstawą (szer. x wys.x gł.) 123,9 x 77,8 x 27,9 cm\nWymiary bez podstawy (szer. x wys.x gł.) 123,9 x 74 x 3,7 cm\nWaga z podstawą / bez podstawy 21,5 kg / 17,3 kg\nPobór mocy IEC 62087 Ed.2 (tryb włączenia) 92 W\nRoczne zużycie energii 134 kWh = 73,70 zł rocznie\nAkcesoria opcjonalne okulary 3D PTA417, PTA426, PTA436\nNajwiększe zalety to ambilight i android, poza tym ma pełną obsługę HDMI 2.0 i nowych kodeków, czego brakuje w modelach z 2014, jak też wygodne pasywne 3D i dual play, wadą jest słaba czerń (ambilight trochę to niweluje). Jakość dźwięku lepsza od tanich tv, nieco gorsza od soundbara za 1000 zł, Sporadyczne zwiechy niektórych aplikacji androidowych, innych problemów nie doświadczyłem przez miesiąc intensywnego użytkowania. Pilot radiowy - na plus klawiatura, na minus brak mikrofonu.\nTelewizor jest rewelacyjny - obraz świetny, lekki to brak obsługi napisów w DLNA, poza tym wszystko super.\nTV z wyższej półki\nCena jest jaka jest ale w pełni odzwierciedla jakość zarówno tą " niewidoczną" wnetrze ale również wygląd zewnetrzny. może troszkę spodziewałem się lepszego dźwięku a tak wszystko super dla tych którym sie wiesza itd - internet android. Kontakt z obsługą klienta Philips - OK aktualizacje i jest OK nie zapominajmy że to jeszcze niie są procesory jak najnowszyk komputerach . malkontentów nie brakuje :)\nFajne TV z androidem\nDobry dźwięk, fajny obraz, fajne funkcje, dużo złączy.... na minus: Zawiesza się czasami, na wbudowanym odtwarzaczu nie odtwarza lub zacina sporo filmów z USB. Błędy w oprogramowaniu. Pilot ma dość słaby zasięg - albo nie reaguje albo przeskakuje o więcej "oczek"... Brak kursora w androidzie... Ogólnie polecam ale za max 4500pln\nPolecam, na prawdę dobry !\nJestem użytkownikiem od 2 tygodni, wiec poznaję dopiero jego możliwości., ale w żadnym momencie telewizor nie zawiódł moich oczekiwań. Jakość obrazu wyśmienita, zarówno w statycznych jak i dynamicznych ujęciach - żadnych opóźnień jak piszą o innych markach. Intuicyjne menu, fajny pilot. Wygląd - nic ująć - najmodniejsza wąska CZARNA ramka!, gustowny podświetlony znaczek firmowy, powiesiłam na ścianie , wiec o nóżce się nie wypowiadam. Ambilight jest świetny. Na prawdę nie bójcie się tego rozwiązania. Można sobie ustawić intensywność kolorów, dopasować kolor do ściany itp. Wciąga::-). Oglądałam też 3D. - no było jak w kinie! Ja nie mam uwag negatywny. Wart wydania tych pieniędzy.\nWszystko działa poprawnie i szybko więc się nie będę rozpisywał. Wadą jest regulacja głosu gdzie od 1 do 5 prawie nie słychać różnicy co denerwuje wieczorem kiedy jest cicho i każdy musi słuchać tego co ja. I druga ostatnia wada to przeglądarka internetowa, brak kursora przez co ciężko się steruje. Muszę naklikać się w lewo , prawo, góra, dół żeby zorientować się gdzie jestem i co chcę zrobić.Ogólnie polecam.\nTV Philips PUS 7150\nJestem bardzo zadowolony - obraz rewelacja\nGeneralnie z produktu jestem zadowolony,super obraz a oglądanie w 3D bajka:),jedyne co mi przeszkadza to to,że wiekszość napisów z filmów zgranych na pendrivie nie jest czytana przez ten telewizor,oraz wolne przesuwanie filmu 32 klatki na sekundę.Jak na razie jestem zadowolony\nLED 3DPhilips 55PUS7150/12\nZacznijmy od tego że to już mój drugi Philips LED TV. Bardzo dobra jakość obrazu, dźwięku wykonania. Ogólnie to naprawdę bardzo dobry wybór. Abilight robi niesamowite wrażenie no i w nocy czy jak jest półmrok, nie męczy oglądanie Telewizji. bardzo bardzo jestem zadowolony. polecam każdemu markę PHILIPS a na pewno będzie zadowolony.\nJestem zainteresowany bardzo tym telewizorem ale czy ma on kamerke do skype? jezeli nie to czy można dokupić?\nrobert0770 zapytał 7 miesięcy temu\nWitam widzę że pytanie o myszkę/touchpad już jest ale nie ma JEJ !!!!! Mysz, klawiatura z touchpad -em podłączana i nic pozostaje tylko klawiatura w ogóle nie ma myszy !!!!!\njaccko zapytał 1 rok temu\nWitam Pytanie 1: Gdzie można dostać listę poprawnie działających gamepadów do tego TV? Pytanie 2: Czy jest gdzieś na rynku przyzwoita przystawka - hub hdmi / usb\neRjej zapytał 1 rok temu\nJak wałczyć pokaz zdjęć 3D? Pierwsze zdjęcie (.jps) jest wyświetlane poprawnie, ale wciśniecie czerwonego przycisku (pokarz wszystkie) powoduje przełączenie w 2D i wyświetlanie pół-obrazów obok siebie.\na_a zapytał 1 rok temu\nJak włączyć tryb 3D w YouTube? (ustawienia 3D są zablokowane, dostępny jest tylko tryb 2D).\nJak podłączyć myszkę/touchpad aby sterować aplikacjami Android? Po podłączeniu do USB/Bluetooth nic się nie dzieje.\nJaka jest matryca w tym telewizorze? Chodzi mi o to ilu hercowa? 50/60Hz?czy 100?---nie mam na mysli czestotliwosci odswiezania 800hz.\ndobo zapytał 1 rok temu\nZ tego co wiem to ten telewizor ma tryb pracy umożliwiający granie dwóch osób na jednym ekranie z wykorzystaniem okularów PTA436. Czy można ten tryb wykorzystać do oglądania obrazu z dwóch różnych źródeł? Np. jedna osoba ogląda program telewizyjny a druga film z USB. Dźwięk też musiałby być rozdzielony na np. głośniki wbudowane i słuchawki.\nPrzemLinek zapytał 1 rok temu\nWitam Mam dwa pytania dotyczące tego telewizora: 1. Jak mam wydawać polecenia głosowe na wyszukiwarce w telewizorze co bym nie powiedziała odpowiada "nie rozumiem " 2. Pytanie dotyczy 3D, nie odczytuje sygnału 3D, pokazuje np dwa obrazy obok siebie..., może trzeba coś przestawić w ustawieniach, czy wgrać? Sama próba zmiany na 3D w ustawieniach nic nie daje....\nAnita123 zapytał 1 rok temu\nCzy ten telewizor ma możliwość poleceń głosowych? Jeżeli tak, to w jaki sposób?\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Philips 55PUS7150/12, wpisz 1058219 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Zbrodniarka urodzona - jedynie 16,46 zł w matras.pl\nCzy to przypadek, że historię upadku człowieka zainicjowała przedstawicielka rodu kobiecego? Nawet jeśli do tej pory zaślepiały nas przykłady matczynej czułości lub urokliwa delikatność dziewic, czas nadszedł, aby zakwestionować rzekomą cnotliwość płci pięknej i ukazać jej prawdziwe oblicze. Drobiazgowe studia fizjologiczne Cesarego Lombroso dostarczają licznych dowodów na to ... że kobiecie wrodzone są również zbrodniczość, wyrachowanie, mściwość, okrucieństwo, a zwłaszcza skłonność do rozpusty – i to w stopniu znacznie przewyższającym niechlubne dokonania mężczyzn na tym polu. Zbrodniarka urodzonato ilustrowane kompendium nieodzowne dla każdego dżentelmena, który pragnie zbadać grzeszne predylekcje swojej połowicy. Nie dajmy się dłużej zwodzić powierzchownej religijności, pruderii, niewinnym rysom twarzy ani deklaracjom wiecznej miłości – kobieta od Stworzenia predestynowana jest do złego, a aparycja jej posłużyć może za klucz do rozwikłania mrocznych żądz, którym – jak dowodzi praktyka kryminologiczna – nieustannie ulega. Czytaj dalej >> << Zwiń


Jak rozprzestrzenia się małpia ospa vs SARS-CoV-2? Czy jest powód do paniki? - Dziennik.pl\n23 maja 2022, 15:04 Ten tekst przeczytasz w 4 minuty\nIle trwa małpia ospa?\nCzy małpia ospa jest dużym zagrożeniem?\nSkąd nazwa: małpia ospa?\nMałpia ospa przenoszona drogą płciową?\n- Większość ludzi wraca do zdrowia po małpiej ospie w ciągu kilku tygodni bez leczenia – powiedział „Nature” Jay Hooper, wirusolog z US Army Medical Research Institute of Infectious Diseases. Dodał, że naukowcy są zaniepokojeni i zastanawia ich rozprzestrzenianie się wirusa poza Afryką, ale nie ma powodu do paniki.\n- Naukowcy są zaniepokojeni, ponieważ każde nowe zachowanie wirusowe jest niepokojące - ale nie są oni w panice – zaznaczył Hooper. Przypomniał też, że na powstrzymanie rozprzestrzeniania się małpiej ospy, lekarze są przygotowani – istnieją bowiem leki i szczepionki.\n- Kiedy ospa przestała być zagrożeniem dzięki ogólnoświatowym szczepionkom – co również powstrzymywało ospę małpią, urzędnicy ds. zdrowia publicznego przestali zalecać szczepienie na ospę. Z każdym rokiem, który minął od wytępienia ospy, populacja z osłabioną odpornością lub brakiem odporności na te wirusy rosła – powiedziała Andrea McCollum, epidemiolog z Centers for Disease Control and Prevention w USA (CDC).\nW przeciwieństwie do SARS-CoV-2, szybko ewoluującego wirusa RNA, którego warianty regularnie wymykają się odporności ze szczepionek i wcześniejszej infekcji – wirus ospy małpiej jest stosunkowo dużym wirusem DNA. - Wirusy DNA są lepsze w wykrywaniu i naprawianiu mutacji niż wirusy RNA, co oznacza, że jest mało prawdopodobne, aby wirus małpiej ospy nagle zmutował i stał się biegły w przenoszeniu przez człowieka - powiedziała MacIntyre.\n- Chociaż nie wiadomo, czy małpia ospa jest przenoszona drogą płciową, aktywność seksualna z pewnością stanowi bliski kontakt – powiedziała Anne Rimoin, epidemiolożka z University of California w Los Angeles, która od ponad dziesięciu lat bada małpią ospę w Demokratycznej Republice Konga.\nWedług Rainy MacIntyre najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem nieoczekiwanego wzorca transmisji jest to, że wirus został przypadkowo wprowadzony do społeczności GBMSM i nadal tam krąży.\n- Na podstawie danych, które do tej pory widziałam, nie będzie potrzeby wprowadzania strategii ograniczania innej niż szczepienie pierścieniowe. Nawet na obszarach, w których małpia ospa występuje każdego dnia, jest to nadal stosunkowo rzadka infekcja – powiedziała Andrea McCollum.\nzakażenie pandemia wirus ospy ospa Małpia ospa


ałe życie i nie psuły się, ale, niestety, tak nie jest. A trzeba w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że niektórzy miewają rzeczywiście duże kłopoty z zębami. Ale na szczęście współczesna stomat\nDobry dentysta to podstawa i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Potwierdzi to zapewne sporo osób. Byłoby wręcz wspaniale, gdyby zęby wyrastały nam raz na całe życie i nie psuły się, ale, niestety, tak nie jest. A trzeba w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że niektórzy miewają rzeczywiście duże kłopoty z zębami. Ale na szczęście współczesna stomat\nKilka faktów o stomatologii i implantachComarch OptimaCzy można naprawić laptopa w nocy?Kilka słów o zaproszeniach na ślub i nie tylkoSekrety Aby Znaleźć Dobrego PrawnikaSkuteczne pozycjonowanieKiedy naprawić ekspres do kawy i na co zwrócić uwagę?Wybieramy ogrodzenie. Typy i rodzaje płotów i ogrodzeńOni Nie Chcą Abyś Dowiedział Się Jak Kupić Dobrą Kawę!Czy są zmiany jak zrobić panele słoneczne?Stomatologia zabrzeCzy przygotować się na wizytę u prawnika jest łatwo?Gdzie wynająć hokery?Czy Mieć piękne zęby jest łatwo?Czy można pożyczć meble w niedzielę nie handlową?Zdrowe zęby. Kilka poradProtetyka a stomatologiaMeble na imprezę Do you have to spend a lot to choose a chauffeur? Czy zainstalować panele słoneczne jest łatwo?Szukam informacji jak prowadzić sprawy prawne But how to buy a drum brake? Ciekawe infromacje o tym jak naprawić ekspres do kawyCo warto wiedzieć o swoich zębach przed wizytą u stomatologaO leczeniu zębów - stomatologia zachowawczaObsługa bhpCzy w 2020 jeszcze warto naprawiać rtv i agd?W 2020 można dobrze kupić klimatyzację ale czy za za 10 lat też?Rok 2020 - dobry czas by naprawić ekspres do kawyKrótki poradnik jak znaleźć odpowiedniego prawnika, który zmieni wszystko


2007-05-24: Joga wycisza aktywność neuronów - Wikinews, wolne źródło informacji\n2007-05-24: Joga wycisza aktywność neuronów\nZobacz w Wikipedii artykuł pt.\nPismo Journal of Alternative and Complementary Medicine opublikowało wyniki badań naukowców z Wydziału Medycyny Uniwersytetu w Bostonie kierowanych przez Christofera Streetera, według których uprawianie jogi wpływa na ilość kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), który wycisza pobudzone neurony. Niski poziom GABA prowadzi do zaburzeń neurologicznych (np. padaczka) i psychicznych takich jak depresja lub stany lękowe.\nPrzebadano 19 osób, z których 8 przez godzinę dziennie uprawiało jogę, a 11 czytało książki. Zaraz po zakończeniu sesji czytania i ćwiczenia mózgi osób z obu grup poddawano spektroskopii rezonansu magnetycznego. Ze spektroskopii wynikło, że wkrótce po zakończeniu jogi poziom GABA wzrósł średnio o 27%.\nWynika z tego, że kwasu y-aminomasłowego nie trzeba wytwarzać za pomocą drogich leków powodujących efekty uboczne, ale jego poziom można także podnieść przez zmianę trybu życia. Wyniki pomogą w leczeniu depresji i innych chorób psychicznych powodowanych przez niedobór GABA.\nPAP, PL – Joga wywołuje biochemiczne zmiany w mózgu – naukawpolsce.pap.pl, 22 maja 2007


Platter by Karol Okrasa. 7 – daniowe menu degustacyjne z wine pairingiem\nSzef kuchni restauracji Platter by Karol Okrasa zaprasza na wyjątkowe menu degustacyjne dla dwojga, wraz z wine pairingiem prowadzonym przez Sommeliera restauracji. Okrasa czerpie swoje inspiracje kulinarne z podróży po Polsce i świecie. Z każdego regionu wybiera unikalne produkty, przyprawy i smaki, które razem tworzą niepowtarzalną całość i łaczą się w znakomite menu, które zachwyca subtelnością i wyjątkowością. Dania w Platter łączą nowoczesną formę i tradycyjne składniki.\nVoucher obejmuje menu degustacyjne złożone z 7 dań oraz wine pairing prowadzony przez Sommeliera restauracji.


SYGNALIZATOR WEJŚĆ ORNO OR-MA-702/GW-01 - Sklep z Elektroniką TylkoPiątek\nSYGNALIZATOR WEJŚĆ ORNO OR-MA-702/GW-01\nStrona główna / Systemy alarmowe / Bezprzewodowe systemy alarmowe / ORNO\nSKU: 8854 Kategorie: Bezprzewodowe systemy alarmowe, ORNO, Systemy alarmowe\nilość SYGNALIZATOR WEJŚĆ ORNO OR-MA-702/GW-01\nCZUJNIK RUCHU Z SYGNALIZACJĄ\nMAKSYMALNY ZASIĘG DO 100 METRÓW (W TERENIE OTWARTYM).\nCzujnik GW-01 pozwala nam kontrolę drzwi wejściowych, pomieszczeń magazynowych, które znajdują się w innym pomieszczeniu lub budynku. Zasięg w otwartej przestrzeni 100m. Czujnik ruchu bezprzewodowo (falami radiowymi) przesyła impuls do odbiornika, który sygnałem dźwiękowym (ding dong) powiadamia o wykryciu ruchu w strefie chronionej. Osoba poruszająca się po obiekcie ma możliwość przyczepienia odbiornika do ubrania za pomocą klipsa.\nzasilanie pagera: 2 x AA (brak w zestawie)\nzasilenie czujnika: 1 x 9V (brak w zestawie)\nkąt widzenia czujnika poziom: 140°\nwymiary pagera: 90x65x25 mm\nwymiary czujnika: 90x00x45 mm\nbezprzewodowy czujnik ruchu z sygnalizacją, symbol OR-MA-702 (nr kat. 8854)


Tsunambee: The Wrath Cometh - (2015)\nTsunambee: The Wrath Cometh - (1 godz. 22 min.)\nSłońce też jest gwiazdą - (2019)\nW deszczowy dzień w Nowym Jorku - (2019)\nGatsby uwielbia klimat Nowego Jorku i chce pokazać ukochanej Ashleigh rodzinne miasto. Niespodziewanie ich ścieżki rozchodzą się i każde z osobna przeżywa własne przygody, pełne humoru i zwrotów akcji. Reżyser filmowy (Liev Schreiber) zaprasza…\nCrowning Jules - (2017)\nThe Rhythm Section - (2019)\nCan’t Take It Back - (2017)\nCan't Take It Back - (1 godz. 28 min.)\nPara muestra basta un boton - (1988)\nPara muestra basta un boton - (25 min.)\nDiminuendo - (2017)\nDiminuendo - (1 godz. 46 min.)\nKategoria: Romans, Sci-Fi,\nHigh Strung: Free Dance - (2018)\nBacurau - (2019)\nTo: Rozdział 2 - (2019)\n„To 2” to film grozy, który ukaże się we wrześniu tego roku. Jest to kontynuacja popularnego horroru „To”. W tej produkcji zobaczymy tych samych bohaterów z pierwszej części tyle że będą dorośli. Będziemy mogli…\nNightmare Cinema - (2018)\nNightmare Cinema - (1 godz. 59 min.)\n1 … 3 111 3 112 3 113 … 3 117


"Uciekaj" promuje nową płytę zespołu IRA\nZespół IRA opublikował utwór promujący nadchodzące dzieło zatytułowane "X". Premierę zaplanowano na 16 maja.\n- Długo wyczekiwany, najnowszy album "X" to wiele godzin pracy, które zaowocowały niecodziennym, bo dwupłytowym wydawnictwem - czytamy w zapowiedzi. - Pierwszy krążek zawierać będzie 10 premierowych utworów, a wśród nich dobrze już znane single "Taki sam" oraz "Szczęśliwa". Drugi krążek to będzie prawdziwy rarytas dla wszystkich fanów i miłośników zespołu IRA. Nigdy dotąd, czyli przez 25 lat na scenie, IRA nie wykonywała swoich piosenek w wersjach anglojęzycznych. Aż to teraz. Postanowili nagrać 3 piosenki, po angielsku i będą to świetnie znany "Mój Bóg" z płyty "9" oraz 2 piosenki z nowego krążka: "Taki sam" i "Styks".\nZestaw uzupełnią przeboje rockowej kapeli w zmienionych aranżacjach oraz bluesowy kawałek zaśpiewany wspólnie z Patrycją Markowską. Całość promuje utwór "Uciekaj".\nPoprzedni longplay rockowej kapeli to "9" z października 2009 roku.\nGrupa Inea ma nowego właściciela - fundusz MIRA kupił ją od Warburg Pincus. Zostaje prezes Janusz Kosiński\n"X" - nowa płyta zespołu IRA\nDołącz do dyskusji: "Uciekaj" promuje nową płytę zespołu IRA


Komisja ds budowy obwodnicy zachodniej\nniedziela, 26.11.2017 10:29\t, komentarze: 0 , odsłony: 479\nBlisko 20 lat walki o obwodnicę zachodnią, zakończyło się sukcesem. Wałbrzych dotrzyma 300 milionów złotych unijnego dofinansowania na inwestycje oraz 40 milionów złotych z GDDiA, bez których budowa poza miejskiego odcinka obwodnicy w Szczawnie Zdroju nie byłaby możliwa.\nObecnie trwają prace nad dokumentacją techniczną, która ze względu na czas utworzenia, przestała być wielu miejscach aktualna. W Urzędzie Miasta mówi się o powstaniu specjalnej komisji, która miałaby zweryfikować plany oraz nanieść odpowiednie poprawki.\nSzybkie przygotowanie dokumentów pozwoli odpowiednio szybko wyłonić wykonawcę inwestycji. Według informacji uzyskanych w urzędzie, pierwotnie przetarg miał być ogłoszony jeszcze w tym roku. Jeżeli uda się dokończyć prowadzone obecnie prace, co jest jeszcze możliwe, pod koniec grudnia poznamy wykonawcę. Gdyby jednak do tego nie doszło, kolejnym terminem jest początek roku 2018.\nZachodnia obwodnica Wałbrzycha ma być 6 km obejściem ruchu komunikacyjnego w mieście. Dzięki planistom, przebieg obwodnicy przecina również uzdrowiskową gminę Szczawno-Zdrój, rozwiązując tym samym problemy komunikacyjne również i tego miasta. Batalia o podpisy na dokumentach została wygrana. Czas rozpocząć wyścig z czasem by ukończyć budowę obwodnicy zgodnie z założonymi planami.\nZorganizowana grupa oszustów rozbita przez policję\nczwartek, 15.3.2018 10:13\nśroda, 14.3.2018 18:09


Algorytmy powiedzą robotom, dokąd zmierzają ludzie w pobliżu | elektrotechnik AUTOMATYK\nAlgorytmy powiedzą robotom, dokąd zmierzają ludzie w pobliżu\nRoboty już od dawna pomagają i uefektywniają pracę człowieka. Najczęściej jednak współpraca między nimi odbywa się z pewnym dystansem i ograniczeniami. Nowe narzędzie do przewidywania trajektorii ruchu człowieka może znacznie usprawnić współpracę człowieka z robotem w niewielkiej odległości.\nNaukowcy z MIT i konstruktorzy BMW w 2018 roku testowali sposób, w jaki ludzie i roboty mogłyby wspólnie pracować w niewielkiej odległości przy składaniu części samochodowych. Stworzono więc replikę piętra fabryki, na której zamontowano roboty na specjalnych torach, które miały dostarczać części do konkretnych stanowisk pracy. Jednocześnie ludzcy pracownicy przekraczali ich ścieżki jak najczęściej, by pracować na pobliskich stacjach.\nRoboty były zaprogramowane w ten sposób, żeby zatrzymywały się od razu, gdy ktoś w ich pobliżu zacznie przechodzić. Rozwiązanie jednak nie było doskonałe, ponieważ maszyny zatrzymywały się w miejscu z nadmierną ostrożnością, na długo przed potencjalnym przechodniem. W prawdziwych warunkach fabrycznych taki sposób działania mógłby przynieść spore straty wydajnościowe.\nProblemem okazało się ograniczenie algorytmu wyrównywania trajektorii, wykorzystywanego przez oprogramowanie przewidujące ruchy. Roboty mogły rozsądnie przewidzieć, gdzie dana osoba zmierza, to jednak przez słabe wyczucie czasu algorytmy nie były w stanie założyć, jak długo będzie ona obecna na przewidywanej ścieżce.\nPracownicy MIT znaleźli jednak rozwiązanie tego problemu. Stworzyli algorytm, który dokładnie reguluje nawet częściowe trajektorie, czyli na przykład zatrzymanie pracownika, w czasie rzeczywistym. Taka technologia pozwoliła predyktorom ruchu precyzyjnie określić czas ruchu pracownika.\nPo zastosowaniu opracowanego algorytmu w eksperymentalnej części fabryki BMW okazało się, że roboty zamiast nagle stawać w miejscu, gdy w pobliżu przechodził człowiek, to spokojnie przesuwały się i sprawnie ustępowały z jego drogi z odpowiednim wyczuciu czasu.\nOmawiane rozwiązanie obrazuje poniższy film:\nRoboty przewidujące ruchy ludzi w fabrykach mogą przydać się wszędzie tam, gdzie pracownicy poruszają się według ustalonych wzorów. Mogą one bowiem je obserwować i nauczyć się zachowania ludzi, dostosowując do nich jednocześnie własne ruchy. Korzyści takiego modelu współpracy robota z człowiekiem mogłyby być naprawdę duże, a efektywność produkcji znacznie zwiększona.