Hugin w praktyce | przystajnik\nHugin w praktyce\nPublished date 28 czerwca, 2007\nZawsze chciałem składać sobie ze swoich zdjęć panoramki. Odkąd pamiętam. Miałem jakieś przygody z pluginem do Gimpa, pod Wine uruchamiałem Autostich’a bodajże, kiedyś też zainstalowałem Hugina, kombajn do panoramek. Po paru lepszych lub gorszych eksperymentach, gdzie nic mi nie wychodziło, spocząłem na laurach.\nNajlepiej jednak bawiłem się z Huginem, który sklejał mi obrazki, lecz robił brzydkie przejścia między nimi. A przedwczoraj wyciągnąłem go znowu z dysku na światło dzienne i …\nLecz zanim zadziała, potrzebny będzie zainstalowany :\nHugin – w roli głównej,\nEnblend – zadba, aby przejścia między zdjęciami były jak najmniej rażące,\nAutopano-sift (opcjonalnie, ja go nie używałem) – automatyczne wyszukiwanie punktów kontrolnych.\nSkąd to wszystko pozbierać ? Najprościej z repozytoriów w których znajdują się wersje :\nDebian Etch/Sid – Hugin 0.6.1, Enblend 3.0 (trzeba dodać do /etc/apt/sources.list repozytorium : deb http://www.debian-multimedia.org sid main lub etch main)\nUbuntu Edgy Eft – Hugin 0.6.1, Enblend brak (!)\nUbuntu Feisty Fawn – Hugin 0.6.1, Enblend 3.0\nUbuntu Gutsy Gibbon – Hugin 0.7, Enblend 3.0\nInstalujemy, jak kto lubi – albo przez apt-get, lub Synaptic’a. Program występuje też w wersji dla Windowsa i Mac OSX (dział download na stronie programu).\nAby program zaprezentował nam swoje umiejętności, trzeba go podkarmić odpowiednimi danymi. W tym akurat przypadku, są potrzebne zdjęcia – takie, które były tworzone z zamysłem układania ich obok siebie. Ze zdjęcia kwiatka w doniczce i kury na grzędzie panoramy nie zrobimy 🙂\nUjęcia te, każdy robi jak lubi i umie – można użyć statywu, lecz najważniejszą zasadą jest : Tam gdzie robimy zdjęcia nie śmiecimy ! Bo potem inni muszą usuwać z kadru plastikowe butelki, papierki z krzaków i co tam jeszcze człowiek wlecze za sobą po świecie.\nCzy na coś należy zwracać uwagę przy pstrykaniu zdjęć ? Generalnie, żeby utrzymać ekspozycję w podobnej wartości, jak też balans bieli. Czy można wykorzystać blokowanie ekspozycji ? Cóż – z doświadczenia widzę, że to nie zawsze pomaga. Jedno zdjęcie przy tej wartości będzie totalnie ciemne, drugie za jasne itp. Lepiej zdać się na intuicję i zbierać ekspozycję w ujęciach z mniej więcej podobnych elementów (chmurki, linia horyzontu, itp).\nWprowadzając częściowo w życie te zasady, udało mi się kiedyś upstrykać takie klatki :\nKtoś powie : ściemniacz ! Jedna fotka jest jaśniejsza, druga ciemniejsza – tak, ale zwróćcie uwagę na chmury i niebo – w miarę trzymają podobny odcień i balans bieli. I o to chodzi.\nJak mamy zdjęcia i wolny wieczór, to możemy przystąpić do kolejnego etapu – jak nauka obsługi Hugina.\nOpiszę mniej więcej pokrótce, na co trzeba zwrócić uwagę, aby uniknąć rozczarowań.\nZanim ruszy na podbój, najpierw kilka przydatnych na potem ustawień w Pliki->Preferencje. W zakładce ‚Dostrój‚ aktywujemy ‚Poszukiwanie obrotu‚, w ‚Enblend‚ dodajemy parametry ‚-v -l 28 –fine-mask‚. To ostatnie to po to, aby przejścia między zdjęciami były łagodne – domyślnie Enblend działa z parametrem -l w okolicach 1 – 5, co generuje widoczne granice na łączeniach zdjęć.\nA teraz … Dodajemy zdjęcia – zakładka ‚Zdjęcia‚, ‚dodaj pojedyncze’ lub ‚dodaj serię’. Trzeba tylko dla własnej wygody zatroszczyć się o to, aby zdjęcia były dodane w kolejności w jakiej mają być łączone – od lewej od prawej, lub na odwrót (przemieszczamy zdjęcia przyciskami góra/dół).\nW tej samej zakładce, istotny aspekt – po wybraniu zdjęcia, wg. którego chcemy orientować pozostałe (czyli w panoramce widokowej najlepiej fotkę środkową – zależy to jednak od sposobu uwiecznienia okoliczności przyrody), blokujemy pozycję tego zdjęcia, jak też wybieramy punkt odniesienie – wg. tego punktu będą przekształcone doklejane zdjęcia. Innymi słowy, jak się ów punkt ustawi, o takie parametry przesunięcia/kąt nachylenia będę zmodyfikowany pozostałe zdjęcia. Czy trzeba to ustawiać ? Czasem trzeba, czasem nie trzeba. Na szczęście Hugin ma podgląd, więc można ocenić, czy panorama złożyła się prosto, czy też nie i trzeba poprawiać.\nW tej samej zakładce można wykorzystać Autopano – czyli automatyczne ustawienie punktów kontrolnych, które powiedzą programowi, wg. jakiej orientacji dokładać zdjęcie do zdjęcia. Ja Autopano nie instalowałem (wymaga Mono, błee), dlatego punkty kontrole wybieram sobie własnoręcznie.\nMamy zdjęcia – kolejną zakładkę, ‚Aparat i obiektyw‚ w zasadzie można sobie odpuścić – przy tworzeniu bardziej skomplikowanych panoram lub używaniu specyficznych obiektywów, na pewno się przyda. Ale nie na pierwszy raz – co najwyżej można się upewnić, że wybrany jest normalny obiektyw (prostoliniowy).\nKolejna zakładka, ‚Punkty kontrole‚. To najistotniejsza rzecz w całej kreacji panoramy – bez tego program nałoży zdjęcie jedno na drugie i szczęśliwy zamelduje, że gotowe. Jak pisałem wcześniej, posiadacze Autopano mogą sobie te punkty wygenerować automatycznie, ale jak ktoś lubi to … Po lewej stronie wybieramy zdjęcie nr. 0, po prawej nr. 1 – pokażą się nam sąsiadujące ze sobą fotki. Po lewej stronie wybieramy jakiś szczegół, który jest też widoczny po prawej. Zaznaczamy go lewym przyciskiem, ten sam obiekt wybieramy lewym przyciskiem po prawej. Prawym przyciskiem blokujemy te dwa punkty (jeżeli nie było komunikatu, że program nie znajduje podobieństwa w tych dwóch punktach) i wybieramy kolejne punkty. Im więcej tym lepiej, nie ma też co przesadzać – trzy, cztery punkty są wystarczające. Dobra rada – niech punkty pokazują gdzie połączyć zdjęcia w części górnej (np. chmury), środkowej (horyzont) i dolnej (krzaki, drzewko, domek, itp). Gdy skończymy, przechodzimy do kolejnych zdjęć – czyli wybieramy od lewej – fotkę nr. 1 i na prawo fotkę nr. 2.\nKolejna zakładka – ‚Optymalizator‚. Wyliczy on o ile i w którą stronę i jak zniekształcić zdjęcia, aby pasowały one do siebie. Wykorzystuje do tego celu ustawienia punktów, wybrany obiektyw, punkt odniesienia na zdjęciu referencyjnym, itp. Można wyliczać i obliczać różne parametry opisujące naszą panoramę, ale na początek – wystarczy nam optymalizacja ‚Pozycji (przyrostowe, zaczynając od odniesienia)’. UWAGA – można sobie tu nieźle napsocić, np. wybierając ‚Optymalizuj wszystko’ – po takiej akcji, nie udało mi się przywrócić normalnego widoku panoramy i zabawę zaczynałem od samiutkiego początku. Jeśli nie wiemy po co, to nie kombinujemy, klikamy ‚optymalizuj’ i idziemy dalej.\nI tak doszliśmy do ‚Składacza‚. Zanim jednak złożymy całość do kupy – może rzut okiem, co też poustawialiśmy i czego można się spodziewać ? Na górnym pasku Hugina mamy ikonkę ‚Podgląd panoramy’. Klikamy i …\nTeoretycznie powinien się pojawić podgląd, jak zdjęcia zostaną do siebie dopasowane. Gdyby jednak widok przyszłej panoramy był bardziej abstrakcyjny niż tego oczekiwaliśmy, można to poprawić – przede wszystkim – poprawiając punkt kontrolne (dokładając kolejne), poprawiając punkt odniesienia na zdjęciu referencyjnym. Po poprawkach klikamy w ikonkę ‚Optymalizuj ponownie’ i ‚Aktualizuj’ w podglądzie panoramy.\nJeżeli wydaje się nam, że na podglądzie mamy już zadowalający efekt, zerkamy w ‚Składacza’. Ustawiamy rzut na ‚Sferyczny’ (dla specyficznych obiektywów, lub sposobu łączenia zdjęć można wypróbować inne widoki). Klikamy ‚Wylicz pole widzenia’, ‚Oblicz optymalną wysokość’. Programem składającym niech będzie ‚nona’, interpolator ‚Poly3’, format zdjęcia ‚TIFF’, z zaznaczoną opcją miękkiego łączenia. Ta opcja (miękkie łączenie) działa tylko przy formacie .tiff, zatem nie pozostaje nic innego.\nI klikamy w ‚złóż teraz’.\nZapisany mariaż zdjęć może wyglądać np. tak :\nTeraz pozostaje tylko skadrować wynik, np. w Gimpie i cieszyć się widokami (składany z kawałków 800×600 każdy):\nRzecz jasna, to bardzo skrócony przepis jak przebrnąć przez poważnie wyglądające opcje Hugina. Program wymaga szacunku – dużo potrafi, ale trzeba poświęcić kilka chwil, aby przyjrzeć sie ustawieniom. Czy warto się męczyć, czy użyć automagicznych składaczy, typu Autostich dla Windows’a ? Jak ktoś ma Windowsa i wykupioną pełną wersję programu, to czemu nie. Pod Linuksa Hugin jest optymalniejszym rozwiązaniem.\n28 czerwca, 2007 o 14:15\n28 czerwca, 2007 o 19:29\nhmm ciekawe 🙂 musze się przymierzyć do tego programu. W sumie Autostitch działał super i wersja demo nie była niczym ograniczona. Ciekaw jestem czy Huginem idzie poskładać panoramy poziomo-pionowe ;).\nTak czy siak jak będę robił jakąś panoramkę to przetestuje go ponownie 🙂\n28 czerwca, 2007 o 19:38\nWersja demo Autostich’a jest ograniczona 30sto dniowym terminem użytkowania – potem jak nakazuje komercyjny zwyczaj, należy uiścić opłatę, aby korzystać\ndalej. I parę innych ograniczeń.\nA panoramy poziomo-pionowe właśnie próbuję składać w Huginie.\n28 czerwca, 2007 o 21:47\nTrochę na tym popracowałem ale tego „-v -l 28 –fine-mask” nie znałem. Zresztą:\nCzy zdjęcie wynikowe, które pokazałeś jest w całości czy przycięte. Bo wadą Hugina jest wyliczanie pola ca. 2 razy większego (na szerokość) niż potrzeba i zostaje dużo „czarnego podkładu”. Pliki przez to są wielkie. Dlatego Hugin działa lepiej pod Linuksem niż Windowsem. Spokojnie łykał mi tiffy do 160MB, zaś MS XP zadławił się przy trzech 60 MB.\nHugin niestety pracuje na całych plikach, więc jeśli dla trzech łączonych plików źródłowych wyliczy pole docelowe np. 20.000 x 3.500pix, to tworzy 3 pliki robocze o takich rozmiarach, na które nakłada odpowiednio przekształcone obrazy źródłowe (dla każdego jeden). Następnie dokonywane jest łączenie trzech plików roboczych w obraz wynikowy, który może być nawet 2 razy szerszy niż potrzeba. Ja np. otrzymywałem plik wyjściowy ca. 90 MB, który po przycięciu w Gimpie miał ca. 50 MB (tiff). Pod Linuksem bez problemu 🙂\nPytanko: Jak robiłeś zdjęcia, że masz takie ostre kolory na dalekim planie? Czysta okolica? Filtr UV? Ech, żebym ja miał takie warunki, jak byłem w Karpaczu.\nOstatnio: Załapałem gdzieś do testowania Autopano Pro oparte o te same źródła co Hugin. Gdybym miał wolne coś koło 400 PLN to bym kupił. Pełen automatyzm, przy wynikach co najmniej takich samych jak Hugin. Działa pod Windowsem bez problemów (i pod Wine) z plikami, których windowsowy Hugin nie przetrawił. Troche inaczej składa plik wynikowy – oszczędniej – dzieli obraz na „kafelki” i skleja sąsiadujące ze źródłowych plików (przynajmniej tak to wygląda). Do tego pełna automatyka wykrywania punktów. Ech… Dobrze jednak, że jest darmowy Hugin – polecam.\n29 czerwca, 2007 o 8:23\nA testowałeś autosticha? bardzo ładnie działa pod Linuksem i pliki wynikowe całkiem nieźle się prezentują 🙂\n29 czerwca, 2007 o 18:11\nCo do jakości fotki, to wszystko wyszło z Olympusa E-500 + Zuiko 14-45 (kitowe szkło!) + polar. Zapomniałem o tulipanie i bystrzejsi mogą się dopatrzeć lekkiej flary 🙂 Zero obróbki komputerowej zdjęć – no, łączenie w panoramę tylko 🙂\nI faktycznie, pogoda była wtedy naprawdę niezła – po chłodnej nocy temperatura przez dzień pomimo słońca nie podniosła się powyżej 24 – 26 stopni – stąd dość czysty widok.\n1 lipca, 2007 o 20:20\nNa marginesie… Wiesz może jak ustawić opcje autopano-sift w Hugin? Zainstalowałem te z repo dla Feisty i jak daje [Dostrój] to mi pokazuje błędy. W ustawieniach [autopanog.exe –output %o –imagelist %namefile] dziwactwo! Jak zmieniam na autopano to sypie błędami?\n9 lipca, 2007 o 10:48\ntylko dodam taki mały detal: w parametrach Enblend-a zamiast „-v -l 28 –fine-mask” powinno być „-v -l 28 -–fine-mask”, czyli 2 kreski przed „fine-mask”\n14 lipca, 2007 o 14:49\nDzięki za opis. Jakoś nigdy nie miałem czasu ogarnąc hugina, a Ty mi pomogłes 🙂\n12 listopada, 2007 o 22:38\nWitam, siedzę już czwarty dzień nad Huginem i dymi mi z czaszki. Dopóki panoramki skłdają się z np do 10 fotografi to wszystki jest OK ale kiedy dodaję kolejne to Hugin uparcie przy optymalizacji zbija fotki w jedną kupkę albo co najczęstsze zawija w okrąg! Czasem udaje się toto wyprostowac w podglądzie panoramy ale powstaje wtedy ok minimum 10 razy więcej nadmiaru zdjęcia. Ręce mi opadają…\nCzy wogóle jest możliwość przypomocy tego softu export do Quicktima?\n18 listopada, 2007 o 1:15\nDzięki wielkie za tutek – wszystko stało się jasna, proste i przejrzyste. Pozdrawiam.\n29 lutego, 2008 o 22:52\nmam problem z Huginem. właśnie go opanowałem , uzywając wersji Linuksowej najpierw, potem odkryłem , że działa też pod XP.\nbyło pieknie przy łączeniu z wykorzystanie enblenda, i nagle wczoraj – okazuje się , że nie łaczy mi przy składaniu tiff-ów w całość !\npodkreślam , że to działało jakiś czas poprawnie i byłem zadowolony. i nagle – klops.\nprzy składaniu jpg – łączy pliki , przy Tiff – nie . i w XP i w linuksie.\n1 czerwca, 2008 o 18:31\nJeśli w ścieżce katalogów z plikami do łączenia i docelowego są polskie znaki, zlikwiduj je. I daj znać, czy pomogło. U mnie przy podobnym problemi poskutkowało.\nPingback: Portable info PL Hugin portable 0.7.0 PL


Czasopisma w różnych państwach - LessDesign.pl\nIstnieje wiele różnego typu czasopism. Różnią się one między sobą na przykład stylem, tematyką, którą poruszają w sobie, jak i częstością ukazywania się. Można je kupić w kioskach, w księgarniach, które dodatkowo posiadają w sobie elementy kiosku itp. Jednocześnie czasopisma te, magazyny różnią się też językiem, w którym są one przygotowywane i wydawane. Dlatego też można je podzielić między innymi ze względu na kraj, w którym są one wydawane. I tak na przykład wyróżnić można czasopisma w Niemczech, Czechach, Polsce, Rosji, we Francji, Hiszpanii, w Stanach Zjednoczonych, Australii, Szwecji, Szwajcarii, Australii, Argentynie i wielu innych krajach świata. Wielokrotnie należy zaznaczyć, że tematyka, która poruszana jest w tamtejszych czasopismach może się częściowo pokrywać z tematyką w naszym kraju, jeśli dotyczy to dziedzin specjalistycznych i publikowane są typowe światowej perełki, nowinki z tej dziedziny. Z kolei jeśli chodzi o wydarzenia konkretne, nowe, najczęściej opierają się one o to, co wydarzyło się w danym kraju, rzadko o to, co dzieje się na świecie.\nWyróżnić w tym kraju można między innymi liczne czasopisma pod względem ich tematyki, jak i na przykład częstości ich ukazywania się w kioskach na terenie Niemiec. Najpopularniejsze są dzienniki, miesięczniki oraz tygodniki, w podanej kolejności. Wielokrotnie tez można się spotkać z prasą zupełnie poza granicami Niemiec, ale jednocześnie niemieckojęzyczną. Na przykład może to być prasa mniejszości narodowej lub krajów, w których również posługują się mieszkańcy językiem niemieckim, ale nie są oni Niemcami, na przykład prasa austriacka lub szwajcarska. Wśród jednych z popularniejszych tytułów czasopism niemieckich wymienić można: JUMA, Das Reich, Pardon, Kulturwille, Fabula, Der Eigene, Die Zeit i wiele innych.\nNależy przyznać, że Francja jest dosyć specyficznym krajem. Przede wszystkim popularnością cieszą się tam dzienniki, tygodniki oraz miesięczniki. Wśród pierwszej kategorii przede wszystkim wymienić można na przykład: La Parisien, L’Alsace, L’Equipe, Le Figaro, L’Humanite, Quest-France, Les Echos i wiele innych. Z kolei wśród miesięczników przede wszystkim znane są: L’Echiquier de France, Gazetce des Beaux-Arts oraz Bulletin ouvrier des echecs. Wśród tygodników na uwagę zasługują: L’Express, L’Egalite, Le Point czy Paris Match i wiele innych.\nStany Zjednoczone znane są z wielu czasopism, które występują nawet na terenie innych krajów, głównie europejskich, w tym w Polsce. Przede wszystkim popularne są dwutygodniki, dzienniki, tygodniki oraz miesięczniki. Z kolei za granicą dostępne są przede wszystkim tygodniki oraz miesięczniki. Wśród najpopularniejszych czasopism należy wymienić następujące tytuły: Variety, Bender, Condor, JazzTimes, Life, Vogue, Ebony, Reader’s Digest, Newsweek, The New Yorker, TV Guide, The Glove, Los Angeles Times, Chicago Tribune i wiele innych.\nRosja jest krajem, który przede wszystkim wypuszcza swoje czasopisma praktycznie tylko na terenie swojego kraju, jak i do krajów dawnych związkowych, które należały do ZSRR. Niektóre z nich pojawiają się co jakiś czas nawet na terenie naszego kraju, czyli Polski. Wśród popularniejszych czasopism można wymienić takie tytuły, jak chociażby: Nowaja Gazeta, Ogoniok, Sant Petersburger Zeitung, Mir Iskusstwa, Naród Rosyjski i inne. Na terenie Polski najczęściej pojawiają się tygodniki bądź miesięczniki.\nIstnieje wiele różnego typu czasopism, z których nawet niektóre pojawiają się na terenie naszego kraju. Wśród nich najpopularniejsze są dzienniki, miesięczniki, a także tygodniki. Na terenie Polski najczęściej pojawiają się tygodniki oraz miesięczniki. Są one dostępne w wersji oryginalnej, a więc angielskiej, dzięki czemu można dokładnie poznać treść danego artykułu, wybranego, jak i poćwiczyć język obcy. Wśród licznych czasopism niezwykle popularne są na przykład takie, jak: Pink paper, The Annual Register, International Affairs, AXM, Bulletin of the British Ornithologists Club, Nature Genetics, The Spectator I wiele innych.\nWłochy ciągle czymś zaskakują. Między innymi dlatego też niezwykle popularne są u nich dzienniki, dwutygodniki (rzadko kiedy pojawiają się w ogóle tygodniki), a także miesięczniki. Na terenie naszego kraju w sumie rzadko można spotkać jakąkolwiek gazetę w języku włoskim. Ograniczają się oni (wydawcy) tylko praktycznie do terenu kraju jeśli chodzi o publikację i rozprowadzanie danej gazety. Wśród nich najpopularniejszymi tytułami są: Il Cafe oraz Poesia. Ponadto znaleźć można też takie, jak La Civilta Cattolica, Scacco czy La Repubblica, La Gazzetta dello Sport i wiele innych.\nTagged czasopisma, czasopismo


W ekstralidze rugby wszyscy mają już wolne. Master Pharm Rugby Łódź na drugim miejscu | Express Ilustrowany\nW ekstralidze rugby…\npas 30 października 2020, 7:25\nNie tylko łodzianie są w tak trudnej sytuacji. Z planowanych pięciu spotkań zaległej ósmej kolejki nie odbędzie się żadne. W niedzielę w samo południe Awenta Pogoń Siedlce miała grać RC Lechia Gdańsk. I ten mecz z powodu ataku koronawiursa został odwołany.\nMaster Pharm Rugby w siedmiu rozegranych meczach zdobyli 22 punkty cztery mecze wygrali, dwa przegrali, a jedno zremisowali. Skończyli rundę jesienną na drugim miejscu, mając dwa zaległe mecze do rozegrania wiosną.


Andrzej Mroczek w Magazynie Kryminalnym 997\nPolecamy program Magazyn Kryminalny 997, w którym Dyrektor biura śledczego i stosowanej psychologii kryminalnej Instytutu Bezpieczeństwa RESCON - Andrzej Mroczek - komentuje sprawę zabójstwa z 2009 roku.\nW programie przenosimy się do Ludźmierza koło Nowego Targu. 7 lutego 2009 roku odnaleziono tam zmasakrowane ciała 76-letniego Stefana Ch. i 48-letniego Stanisława M. Obaj mężczyźni znani byli z silnego przywiązania do alkoholu. Sprawców zbrodni nie odnaleziono. Śledztwo skupiło się na 3 możliwych wątkach: motywie seksualnym, rabunkowym oraz kłótni uczestników pijackiej libacji. Która z nich jest najbardziej prawdopodobna?\nProgram dostępny jest pod linkiem: https://vod.tvp.pl/video/magazyn-kryminalny-997,07032019,41333530\nIV Międzynarodowy Zlot Motocyklowy Branży Systemów Bezpieczeństwa


E-buczek świąteczno-imprezowy 52 przepisy - NatiBuczi\nHomeE-buczek świąteczno-imprezowy 52 przepisy\nE-buczek świąteczno-imprezowy 52 przepisy quantity\nKategoria:E-booki Tagi:Andrzejki, Boże Narodzenie, e-book kulinarny, e-buczek, przepisy, przepisy imprezowe\nE-buczek świąteczno-imprezowy zawiera 52 przepisy na dania, które nadadzą się świetnie na stół bożonarodzeniowy, ale także na inne spotkania z bliskimi. Z przepisów można korzystać również codziennie. Spis wszystkich potraw znajdziesz w spisie treści.\nW e-buczku znajdują się przepisy zarówno na dania mięsne, wegeteriańskie, ryby, słodkości, zupy, dania główne, przystawki, jak i surówki. Ponadto dodaję także listę dodatków do obiadu – tak, abyście mogli sami mogli stworzyć swoją ulubioną kompozycję na talerzu. Znajdziesz tutaj wiele ciekawych pomysłów i inspiracji na efektowny, ale zdrowy obiad.\nPrzygotowaliśmy również desery w pucharkach, tak aby ułatwić Ci sprawę, gdy chcesz podać coś słodkiego i pysznego, ale na przygotowanie masz 15 minut. W dodatku nie musisz wtedy piec ciasta, które Ci później zostaje i często je dojadasz, bo szkoda wyrzucić.\nMięsa są pieczone i możesz je wykorzystywać jako pieczeń, ale możesz również robić swoją własną wędlinę. Przepisy starałam się komponować tak, aby nie trzeba było za dużo czasu spędzać w kuchni, a przy tym przygotować pyszne, zdrowe i cieszące oko dania. W e-buczku znajdziesz także mnóstwo wskazówek odnośnie gotowania.\nIlość dań według poszczególnych kategorii:\nmięsne: 9 +13 rybnych\nbezmięsne: 28 (w tym słodycze i surówki)\nE-book to produkt elektroniczny, które po dokonaniu płatności dostaniesz na podany przez Ciebie adres mailowy. Produkt dostajesz na zawsze.\nJeżeli nie możesz znaleźć produktu, to możliwe, że zapodział się w innych zakładkach na poczcie, lub z zakładce spam. Jako ostatni dostaniesz mail z potwierdzeniem zamówienia i linkami do pobrania produktów.\n8 opinii dla E-buczek świąteczno-imprezowy 52 przepisy\nMagda – 29 listopada 2021\nSuper e-book! Przepisy bardzo łatwe w przygotowaniu. Nie potrzeba kupować miliona składników, bo większość każdy ma w domu. Polecam z całego serca!! Szybko, prosto i smacznie.\nTen eBook to jest BOMBA ! jeśli chodzi o inspiracje na święta korzystam tylko z niego 😀 jest tam wszysko co potrzeba . A sernik Piegusek to jakaś petarda powtarzam go nie tylko w święta !\nJessica (zweryfikowany) – 29 listopada 2021\nKolejne rewelacyjne przepisy! Uwielbiam Twoje jedzonko, zawsze kojarzy mi się z tym co znam, domowe ale w lepszej wersji. Zaczynam zaraz testować, część zawita na tegorocznych świętach 🤤\nEbuczek świąteczno – imprezowy to naprawdę świetna robota. Przepisy są przejrzyste, czytelne, grafika super 👌 najlepiej wychodzi mi rolada szpinak owa, która sewruje nie tylko od święta.\nTen produkt każdy powinien mieć w swojej kuchni! Korzystam przy każdej imprezie rodzinnej. Przekąski są przepyszne!!!\nNiezmiernie się cieszymy! Dziękujemy za opinię. Pozdrawiamy serdecznie.\nNatalia – 29 listopada 2021\nŚwietny ebuczek! Proste, pyszne przepisy, wszystko bardzo przejrzyście rozpisane. Polecam w stu procentach!!\nIle razu brakowało mi pomysłów na przyjęcie, czym tu zaskoczyć gości 🤭 Bez problemu znalazłam coś, co wszystkim smakowało właśnie w tym e-buczku. Przepyszne propozycje i proste w przygotowaniu! Może iść razem w parze, no pewnie 🤩\nPaula – 3 grudnia 2021\nSuper ebuczek 🥰 świetne przepisy, łatwe w przygotowaniu a przede wszystkim opis wykonania jasny i czytelny ☺ bardzo polecam 😉


Teraz jest Pt 14 sie, 2020 15:09\n[ Posty: 1858 ] Przejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 89, 90, 91, 92, 93 Następna strona\nNapisane: N 18 sty, 2015 09:21\nLuis Enrique ma u mnie spory kredyt zaufania, choć muszę przyznać, że kombinowaniem z ustawieniem zespołu w ataku już zaczynał poważnie drażnić. Z grą defensywną też ćwiczy tyle wariantów, że trudno zgadnąć, jak będziemy grać z silnymi rywalami. Z Atletico broniliśmy się 4-1-4-1 momentami, ale głównie standardowym 4-3-3. Z Elche wystawił totalne rezerwy, a organizacja gry była na bardzo wysokim poziomie - mało istotna jest tutaj klasa rywala, bo sama organizacja gry w meczach z nawet dużo słabszymi drużynami w minionych latach, przy tak eksperymentalnym składzie, nigdy nie wyglądała tak dobrze. Z Elche broniliśmy się 4-3-3, by nagle przejść w 4-1-4-1, a następnie płynnie z 4-4-2 do 4-3-3 już do końca meczu. Efekty były zdumiewające. To pokazuje, że gość ma pojęcie na temat taktyki niemałe i określanie go mianem "wuefisty" jest bardzo krzywdzące. Bardziej bym powiedział, że często przesadza z komplikowaniem i jego zawodnicy się zwyczajnie w tym nie łapią.\nSpójrzmy jednak na to inaczej - wychodzi na Atletico z Messim ustawionym szeroko na skrzydle i Barcelona wyprowadza takie kontrataki, że człowiek zaczyna myśleć, czy to wciąż ten sam klub. Messi broni w polu karnym! Atletico wykonuje w czasie meczu kilka wolnych i rożnych - a krycie w polu karny wygląda fantastycznie. Barcelona w meczu wygrywa więcej pojedynków główkowych (!) - 14 do 11, dzięki lepszemu ustawieniu w pomocy i grze na wyprzedzenie w obronie. W końcu budowa przewagi na skrzydłach przez wejścia Rakiticia i zejścia Suareza przy nominalnie ustawionym tam Messim. Taktycznie wręcz zgwałcił Cholo. Nawet ja - choć jak wspomniałem, dałem duży kredyt zaufania Lucho - przecierałem oczy ze zdumienia. Musiałem spotkanie obejrzeć jeszcze raz, zatrzymywałem niektóre akcje, by je analizować na spokojnie. Totalne zaskoczenie.\nNasuwa się pytanie - czy teraz już przestanie kombinować ze zmianami formacji kilka razy w trakcie meczu i na stałe będzie grał z Messim i Neymarem na skrzydłach? Oby tak. Dlatego że takie ustawienie ma największy potencjał i zawodnicy, których klub posiada, najlepiej do tego ustawienia pasują. Mamy niezłych skrzydłowych w rezerwach i na wypożyczeniach: Adama i Deulofeu tylko w tym ustawieniu mogą mieć szansę na zaistnienie w tym klubie. Jako zmiennicy dla Neymara i Messiego. Do tego Pedro, a na środku ataku zawsze może zagrać Munir czy Sandro. Obaj na ten moment są zdecydowanie za słabi na silnych rywali, ale wyjścia za bardzo nie ma. Trzeba w nich wierzyć.\nMam nadzieję, że w najbliższych meczach Lucho będzie dopracowywał 4-3-3 z szeroko ustawionymi skrzydłowymi w ataku oraz 4-4-2 w obronie. Nie ma już czasu na dalsze eksperymenty. I tak, biorąc pod uwagę, jak często do tej pory kombinował - dużo punktów nie stracił. Teraz pora na stabilizację i jeżeli nie chce wylecieć przed końcem sezonu, niech zacznie budować pewność i automatyzm.\nCelowo piszę jeszcze przed dzisiejszym meczem, bo jeżeli ujrzymy dziś inne ustawienie, niż to z meczu z Atletico, to będzie oznaczało, że Lucho nadal rozgrywa jakąś cholernie popieprzoną partię szachów. W to, że jest nieogarniętym taktycznie trenerem już nie wierzę. Nie po tym, co zobaczyłem w meczu z Atletico, gdzie z jednej z najlepiej zorganizowanych w defensywie drużyn zrobił sito i już po pierwszej połowie mogło być i 5-0.\nNapisane: N 18 sty, 2015 11:00\nJedna jaskółka wiosny nie czyni. Lucho niech sobie gwałci Cholo czy Blanca, ale co nam z tego jak potem go bez mydła wydupczy Moyes z RSSS? Dla mnie przez te pół roku Lucho nie pokazał absolutnie niczego. Powiela te same błędy co w Romie i ma farta, że mamy bardzo dobra kadrę (szczególnie napad, z graczem ponad innymi, czyli Leo), bo inaczej to by już dawno pakował manatki. Nie rozumiem 27 różnych jedenastek w 27 meczach. Mogę się tylko pocieszać (który to już raz za tej kadencji?), że chociaż po ostatnich dymach wokół klubu trochę gościu przystopuje i obierze drogę, która wydaje się jedyną słuszną po wielkim meczu z Atletico - czyli grają najlepsi na swoich pozycjach, no bo ile do jasnej cholery rotować? Przy takim natężeniu rotacji to nie zdziwię się jak szczyt formy naszych graczy przyjdzie na okres czerwiec-sierpień tylko tu jest problem - wtedy sezonu nie ma. Jak dziś znowu zobaczę skład z dupy to chyba wyłączę ten mecz, bo po co się mam karać? Dziś ma wyjść skład z Atletico, choć dopuszczam do siebie, że możemy zobaczyć kogoś (lub obu) z dwójki Bartra-Rafinha. To jeszcze zrozumiem. Innych "cudów" nie zrozumiem.\nNapisane: N 18 sty, 2015 12:21\nJa sam jestem krytykiem Lucho w wielu aspektach, ale nie pokazał niczego? Absolutnie? Gra obronna przy stałych fragmentach nawet za Guardioli nie wyglądała tak dobrze, pressing przez cały sezon wygląda naprawdę nieźle, a jedynym, ale cholernie poważnym problemem jak do tej pory jest organizacja gry w ataku. Zawodnicy się mijają, nie wybiegają w tempo - i tutaj problemem faktycznie są te rotacje. Ciekawe jednak, co by się gadało, gdyby on na RSSS wystawił Messiego, a ten doznał kontuzji. To jest cholernie łatwe - oceniać trenera za jego decyzje, nie wiedząc, co widzi na treningach. Messi wszedł w drugiej połowie tamtego meczu i wyglądał źle. Lepiej niż wielu, ale wciąż bardzo słabo.\nNie wiem, czy faktycznie Enrique osiągnie coś z tą drużyną, czy też zostanie zwolniony zanim sezon dobiegnie końca. Organizacja w ofensywie w meczu z Elche i z Atletico wreszcie wyglądała bardzo dobrze. W defensywie gramy bardzo równo przez cały sezon. Jedyne dwie bramki stracone w ostatnich pięciu meczach to samobój Alby i wydumany karny.\nWyciąganie wniosków na tę chwilę jest trudne. Po pierwsze Enrique nie miał łatwego początku:\n- Alves, Iniesta, Xavi - nie stają się młodsi,\n- Suarez nie mógł grać bardzo długo, dopiero łapie formę, Alexisa sprzedano,\n- wymiana Rakitić-Fabregas jest kosztowna i potrzeba czasu, by Chorwat nauczył się grać w nowym systemie,\n- w obronie dostał solidnego Mathieu i nic poza tym,\nJedyny plus to lepsi bramkarze, niż jeden Pinto w kluczowych meczach ubiegłego sezonu.\nOwszem Lucho, dawał ciała, np. w meczu z Realem. Niemniej podsumowując dotychczasową pracę Enrique, pisanie że nie pokazał "absolutnie niczego" jest dla mnie objawem jakiejś śmiesznej histerii. Obecnie nie ma wcale wyważonej krytyki, a ty Ero wpisujesz się widzę w modną krytykę "wuefisty" obecną w komentarzach. Jest to co najmniej dziwne, bo jako oceniający chyba oglądasz te spotkania wnikliwiej? I co, nie widzisz dobrej organizacji gry obronnej? No to w takim razie jeden z nas się na tej piłce wcale nie zna.\nUważam, że jeżeli Enrique wyleci, to ze względu na to, że nie znalazł równowagi między defensywą a ofensywą. I jeżeli faktycznie tak będzie, to ja będę zwolnienie popierał, choć wolałbym dopiero po sezonie.\nNapisane: N 18 sty, 2015 13:59\nGra obronna wygląda lepiej, dużo lepiej (przede wszystkim statystycznie), to oczywiście nie ulega wątpliwości, po prostu pisząc poprzedniego posta wyleciało mi to z głowy. Jednak nie można nie wspomnieć, że gra obronna w meczach z poważnymi rywalami wcale nie wyglądała tak kolorowo. 4 gole stracone w dwumeczu z PSG (słabym w tym sezonie PSG) oraz 3 bramki (mogło być więcej) w meczu z Realem. Jest lepiej w porównaniu z zeszłym sezonem, ale trzeba też obiektywnie przyznać, że Lucho dostał Mathieu (może i średniego tak jak napisałeś, ale dostał), a Martino "miał" Puyola i nic poza tym Gra za kadencji Martino nie wyglądała rewolucyjnie, ale wyniki broniły go bardziej niż Lucho. Żeby nie było - nie mam zamiaru porównywać Barcy Martino i Barcy Lucho, bo to zbyt długa dyskusja by była.\nMoim zdaniem Martino bronił się wynikami i wycisnął z tamtej Barcy maxa, nie robiąc nic innowacyjnego. Lucho z kolei robi (robił) dużo dymu i ma (na razie) takie wyniki, że po prostu mieć jeszcze gorsze to by było wstyd w takim z klubie i z taką kadrą (nie jest najlesza, ale na pewno lepsza niż była sezon temu).\nTak jak zostało napisane, faktycznie defensywa prezentuje sie lepiej, same cyferki są naprawdę bardzo dobre i to jest dla mnie jedyny plus (no może jeszcze dawanie szans młodym) za kadencji Enrique. Druga strona medalu to cała reszta (do której myślę, że słusznie mam zastrzeżenia). Niech każdy sobie odpowie na pytanie "w ilu meczach podobała Ci się Barca Lucho?". Mi wyszedł jeden mecz - z Atletico. Reszta to były mniejsze bądź większe męczarnie. Nawet manity nie były lekkie łatwe i przyjemne, a bardziej wynikały z marnej klasy rywala i błysków Leo, aniżeli składnej i ładnej dla oka gry. Czasy Pep Teamu nie wrócą - to jasne, ale chyba można oczekiwać solidnej gry? Jakichś schematów itp.? Wydaje mi się, że jak do tej pory zbyt wiele nie dostaliśmy.\nSytuacja z Sociedad była dla mnie nie do przyjęcia. Jeśli chłopaki nie mieli siły to po co ich w ogóle powołał (w ogóle to po co w takim razie dał im wrócić tak późno)? Czy pierwsze 45 minut przesiedziane na ławie spowodowało przyspieszoną regenerację? No dla mnie to jest taki bezsens, że aż nie wiem jak to można w jakikolwiek sposób bronić. Czy wyjście w podstawie, ustawienie meczu i zdjęcie ich w 60' by wiele zmieniło? Praktycznie jeden wuj, ale Lucho wiedział lepiej. No chyba, że ich na Elche oszczędzał...\nNapisane: N 18 sty, 2015 14:14\nJa decyzję o nie wystawieniu Leo i Neymara w meczu z RSSS rozumiem tak:\nA - nie chciał ryzykować ich zdrowiem, więc postanowił posadzić ich na ławie licząc, że jeżeli mecz się dobrze ułoży, to wcale nie będą musieli zagrać; niestety nie ułożyło się i zdecydował się podjąć ryzyko;\nB - wrócili później do treningów, trenowali z mniejszym zaangażowaniem, a Lucho się to nie spodobało i postanowił ich posadzić na ławce, by pokazać, że grają ci, którzy dobrze trenują;\nBez względu na to, która wersja byłaby prawdziwa - popieram trenera.\nPewnie, że gra nie wyglądała dobrze w większości meczów, a naprawdę dobrze tylko w pojedynku z Atletico. Dlatego uważam, że jeżeli to nie ulegnie zmianie, to po sezonie Lucho powinien odejść bez względu na ew. zdobycie np. PK. Mimo to uważam, że powinien zostać do końca sezonu, o ile nie spowoduje to żadnych konfliktów trener-zawodnicy. Tym bardziej, że zmiana w stylu gry w meczu z Atletico była największą rewolucją od początków Pepa Guardioli. Na dodatek w 100% skuteczną. Jaskółka czy nie - przekonamy się w najbliższych tygodniach.\nNapisane: N 18 sty, 2015 21:38\nJeszcze z Ajaxem zagrali świetnie.\nNapisane: N 18 sty, 2015 21:44\nTylko czy ta obrona w zeszłym roku była naprawdę taka tragiczna, liczby też były dosyć dobre.\nCo do meczu z RSSS to według mnie trener popełnił ogromny błąd, chyba wiedział jak wygląda kalendarz, i wiedział że z tym przeciwnikiem na wyjeździe musimy wyjść optymalnym składem, aby wygrać. Dlatego jeśli brak tych 2 dni treningu był problemem to nie powinien pozwolić im na późniejszy powrót, a jeśli to nie był problem to powinni wyjść w podstawowym składzie. Chociaż trzeba przyznać, że ten mecz jak na razie okazuje się sporym przełomem, od tego momentu rozegraliśmy 4 mecze i na prawdę wszystkie 4 były chyba najlepsze w tym sezonie (może jeszcze rewanż z PSG też oglądało się nieźle), było zaangażowanie, bramki, walka, pressing, kilka ciekawych akcji nawet jeśli były to rezerwy i mecz o nic. Dodając do tego dymisję Zubiego i wybory tego lata to chyba nawet bym nie zamienił tego na 3pkt z RSSS.\nJak Pique, Alves (sam nie wierze że to piszę), Rakitic zaczynają wyglądać coraz lepiej tak Iniesta, Busi nadal słabo. I niech Messi podszkoli trochę Suareza w kwestii wykańczania akcji bo na razie to wygląda, że Alexis to był super skuteczny.\nNapisane: N 18 sty, 2015 22:22\nMi w tym wszystkim najbardziej podoba się chyba Neymar. Powiedziałbym, że jestem wręcz zachwycony jego postępami. Poprzedni sezon był w jego wykonaniu średni, ale ten jest naprawdę dobry i nie chodzi mi tu tylko o bramki. Mam wrażenie, że w końcu zaczął grać tak jak tego oczekiwaliśmy: mądrze, efektownie i efektywnie. Podejmuje dobre decyzje, nie wdaje się w nazbyt duża ilość dryblingów, a jak już to robi to zazwyczaj z sukcesem. Do tego należy dodać coraz lepsze zrozumienie z Messim (tylko ja mam wrażenie że jest między nimi niesamowita chemia?) i to, że jest w stanie odciążyć Argentyńczyka. Po jednym z ostatnich meczów mimo bardzo dobrej gry Messiego to Neymar został wybrany najlepszym zawodnikiem spotkania na fcbarca.com. Można powiedzieć, że to tylko ankieta jakich wiele, ale dla mnie właśnie to było niesamowite: że Messi grając bardzo dobrze, co zazwyczaj oznacza że jest nieosiągalny dla kogokolwiek innego, mimo wszystko obejrzał plecy kolegi. W końcu po Inieście i Xavim jest ktoś, kto realnie ma szansę odciążyć Argentyńczyka w braniu na siebie ciężaru gry.\nNapisane: So 16 maja, 2015 02:30\nWbiłem w temat popatrzeć co było pisane w styczniu. Pewno wielu z was odszczekałoby teraz swoje słowa\nNapisane: So 16 maja, 2015 10:14\nNa razie wygraliśmy 0/3, więc spoko loko\nNapisane: N 17 maja, 2015 12:42\nSam muszę odszczekać swoje słowa gdyż, gdy widziałem grę zespołu przed przerwą świąteczną, nie wierzyłem w cały ten projekt Lucho.Jednak nastąpił jakiś moment przełomowy, gdy zarząd ogłosił nowe wybory\nNapisane: N 17 maja, 2015 20:49\nNie zmienia to jednak faktu, że tego (w sensie tego konkretnego) zarządu co może się wydawać dziwne nie ratuje nawet potrójna korona. Paradoks na skalę światową.\nNapisane: N 17 maja, 2015 21:52\nSam muszę odszczekać swoje słowa gdyż, gdy widziałem grę zespołu przed przerwą świąteczną, nie wierzyłem w cały ten projekt Lucho.\nJa dalej "nie wierzę" bo dziwnym trafem poprawa nastąpiła od buntu na pokładzie i przejęcia władzy przez piłkarzy. Więc ciężko teraz stwierdzić, czy to wszystko zasługa Lucho.\nNapisane: N 17 maja, 2015 22:33\nNa pewno trzeba pochwalić sztab za małą liczbę kontuzji, poprawę stałych fragmentów, grę z kontry itd.\nNapisane: N 07 cze, 2015 02:37\nPanie Enriquehttps://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=j8yTj7K8Lhs#t=11 za to,c że zwątpiłem w grudniu/styczniu. Według mnie pobił Pan nawet Guardiole; ta Barca jest bardziej widowiskowa, bardziej elastyczna i po prostu chce się ją oglądać. Gratulacje i powodzenia w przyszłym sezonie Bravo i ten sezon dobitnie pokazał ze pomimo tego, że uważałem że na piłce nożnej znam się dobrze to okazało się że gówno wiem. Przewidywałem max 1 trofeum, a jest tryplet i to w bardzo dobrym stylu. Do tego jeśli Enrique faktycznie maczał palce przy tegorocznych transferach to pod tym względem zjadł Pepa.\nNapisane: N 07 cze, 2015 10:13\nPrzy całym szacunku dla Lucho, żeby być lepszym myślicielem transferowym niż Pep, to po prostu trzeba nie być jednowymiarowym trepkiem. Na takim poziomie nie widziałem gorszego człowieka od transferów niż Guardiola.\nNapisane: N 07 cze, 2015 11:00\nDokładnie o tym pomyślałem, sciahoo;)\nJosep był wyjątkowy w materii transferów - ze sztandarowym Czigrińskim.\nNapisane: N 07 cze, 2015 11:51\nNie zapominajmy też o "Eto'o + worek hajsu" za Ibrę, z którym to potem mijał się pół roku w korytarzach i na treningach, nie zamieniając ze sobą więcej słów jak tylko dzień dobry. No Pep to naprawdę był kozak\nNapisane: N 07 cze, 2015 19:23\nŁumar król niech żyje król.\nNapisane: N 07 cze, 2015 22:19\nI tym samym mamy teraz "tylko" 5 zwycięstw w LM zamiast 6.\nLucho można będzie tak naprawdę ocenić po wielu latach, jak większość piłkarzy obecnej Barcelony wyda swoje biografie i tam poczytamy jak to było wtedy w styczniu i czyja to rzeczywista zasługa, piłkarzy czy trenera. Teraz to jedynie można go pochwalić za nieprzeszkadzanie


Monika Pianowska 06 listopada 2018\nMinister ds. Równouprawnienia stwierdziła, że to niedopuszczalne, żeby zatrudnione w branży gastronomicznej bały się pójść do pracy w obawie o gwałt czy molestowanie. pixabay.com/ CC0 Creative Commons\nCo piąta młoda kobieta w Norwegii jest narażona na gwałt, pogróżki i molestowanie seksualne w pracy, podaje najnowszy raport o warunkach życia w środowisku pracy Centralnego Biura Statystycznego (Statistisk sentralbyrå, SSB). Z największym ryzykiem wiążą się m.in. zawody w branży gastronomicznej, hotelarskiej i służbie zdrowia.\nOstatnie badania wskazują, że ogółem 9 proc. ankietowanych kobiet i mężczyzn znalazło się w sytuacji kwalifikującej się do wykroczenia na tle seksualnym w pracy, jednak to młode osoby, przede wszystkim kobiety, są na nie najbardziej narażone i to właśnie one zawyżają niepokojącą średnią.\nDodatkowe ryzyko zawodowe…\nWśród respondentek ankiety SSB 20 proc. aktywnych zawodowo kobiet w wieku 18-30 lat przyznało, że spotkało się z przynajmniej jednym z powyższych wykroczeń na tle seksualnym, w tym 13 proc. z molestowaniem. W kategorii wiekowej 18-66 najczęściej twierdząco na pytanie o podobne doświadczenia odpowiadali pracownicy zatrudnieni w branży gastronomicznej, hotelarskiej, w służbie zdrowia, a także pomocy społecznej.\nRównie duży odsetek osób, które spotkały się w środowisku pracy z gwałtem, groźbami lub molestowaniem seksualnym, znajduje się w zawodach związanych z transportem i magazynowaniem, sprzedażą towarów i edukacją. Dość wyrównana liczba kobiet i mężczyzn, którzy doświadczyli w miejscu pracy nadużyć na tle seksualnym, odnotowano właśnie w służbie zdrowia i opiece społecznej (w 2016 roku odpowiednio 23 i 21 proc. ankietowanych).\nCzytaj także: Policja publikuje raport o gwałtach w Laponii. Najmłodsza ofiara miała 4 lata\nWinne osoby z zewnątrz\nPielęgniarki, opiekunowie, osoby pracujące z pacjentami placówek medycznych bądź podopiecznymi ośrodków dla uzależnionych itp. wyrażają największe obawy w związku z ryzykiem niechcianego zainteresowania, przemocy seksualnej lub gróźb, a ich doświadczenia odzwierciedlają ostatnie statystyki SSB. Wyjątek pojawił się jedynie w sektorze ubezpieczeń społecznych, administracji publicznej i ochrony, gdzie to mężczyźni stanowią większość respondentów narażonych na powyższe wykroczenia w porównaniu do grupy kobiet (11 do 10 proc.).\nJednocześnie w raporcie Centralnego Biura Statystycznego potwierdzono, że w znacznej mierze przeważają wykroczenia seksualne popełnione przez osoby z zewnątrz, jak klienci, nie kolegów/koleżanki z pracy czy przełożonych.\nCzytaj także: Moje ciało to moja własność. Norwegia walczy z pedofilią, rusza kampania\n„Mnie nie ma w ofercie”\nZaniepokojenie wynikami raportu wyraziła na łamach norweskiej prasy Minister ds. Dzieci i Równouprawnienia Linda Hofstad Helleland, uznając fakt, że kobiety nie mogą się czuć bezpiecznie w miejscu pracy, za poważny problem. Słowa te, w nawiązaniu do ryzyka molestowania czy gwałtu ze strony osób spoza danego miejsca pracy, padły w kontekście nadchodzącego okresu bożonarodzeniowego, obfitującego w świąteczne imprezy (julebord), podczas których często dochodzi do nadużyć na tle seksualnym.\nHelleland stwierdziła, że to niedopuszczalne, żeby zatrudnione w branży gastronomicznej bały się pójść do pracy w obawie o gwałt czy molestowanie. – Nie ma taryfy ulgowej dla julebord. Alkohol i dobry nastrój nie stanowią żadnej wymówki. Dodała, że muszą zostać podjęte kroki w kierunku umocnienia praw pracowników barów czy restauracji.


Wykorzystał okazję i ukradł rower - Aktualności - KPP Strzelce Opolskie\nZarzut kradzieży usłyszał mieszkaniec Strzelec Opolskich. Mężczyzna, widząc pozostawiony rower przed wejściem na teren jednego z zakładów, wykorzystał okazję i ukradł go. Jak ustalili policjanci pokrzywdzony przyjechał nim do pracy. Wartość strat wycenił na 2 000 złotych. 34-latek za swój czyn odpowie przed sądem. Musi się liczyć z karą nawet 5 lat więzienia.\nKryminalni ze Strzelec Opolskich zatrzymali mężczyznę podejrzewanego o kradzież roweru. Do zdarzenia doszło 31 sierpnia, rano, przed wejściem na teren jednego z zakładów.\nFunkcjonariusze, którzy zajęli się sprawą, przeprowadzili analizę monitoringu. Jak ustalili, pokrzywdzony rowerem przyjechał do pracy. Nieznany wówczas sprawca zauważył pozostawiony rower, wykorzystał okazję i ukradł go. Pokrzywdzony wartość roweru wycenił na 2 000 złotych.\nZebrane przez śledczych informacje pozwoliły na wytypowanie osoby podejrzewanej o ten czyn. Mężczyzna został zatrzymany. Okazał się nim 34-letni mieszkaniec miasta. Policjanci odzyskali skradziony rower i oddali właścicielowi.\n34-latek usłyszał już zarzut kradzieży, do którego się przyznał. Za swój czyn odpowie przed sądem. Grozi mu kara nawet do 5 lat więzienia.


Darmowe obrazki na pulpit komputera - Splinter cell, #17777\nDarmowe obrazki na pulpit komputera - Splinter cell, #17777. Tapety na pulpit komputera\nGry → Splinter cell\nSplinter cell - Zdjecia na pulpit komputera, #17780\t Tapety na pulpit - Splinter cell, #17783\t Splinter cell - Darmowe tapety na pulpit, #17786\t Darmowe tapety na pulpit komputera - Splinter cell, #17789\nWszystkie tapety są do ściągnięcia za darmo. Jednak, aby korzystać tapety pulpitu 'Darmowe obrazki na pulpit komputera - Splinter cell, #17777' w celach komercyjnych jest zabronione. Wszelkie prawa do zdjęć należą do ich właścicieli.\nPC Aby ustawić "Darmowe obrazki na pulpit komputera - Splinter cell, #17777" jako tapetę na pulpicie, wybierz rozmiar obrazu powyżej, a następnie kliknij na przycisk "Pobierz", aby zapisać obraz na komputerze stacjonarnym. Kliknij prawym przyciskiem myszy na obrazek zapisany i wybierz opcję "Zapisz obraz jako" lub "Ustaw jako tło".\nMac Aby ustawić "Darmowe obrazki na pulpit komputera - Splinter cell, #17777" jako tapetę na pulpicie, wybierz rozmiar obrazu powyżej, a następnie kliknij na przycisk "Pobierz", aby zapisać obraz na komputerze stacjonarnym. Kliknij prawym przyciskiem myszy na pulpicie i wybierz opcję "Zmień tło pulpitu". Przejdź do zdjęcia, które pobrałeś i kliknij na nią.\nSplinter cell, Gry\nKomentarze dla "Darmowe obrazki na pulpit komputera - Splinter cell, #17777":\nSplinter cell - Darmowe obrazki na pulpit, #17772\nSplinter cell - Obrazki na pulpit komputera, #17774


Zmrok / Harvard Lampoon - NA STOSIE - dobre książki kładziemy na stosie, a złe palimy na stosie\nHome / fantastyka / Harvard Lampoon / humor / młodzieżowe / parodia / Świat Książki / wampiry / Zmrok / Harvard Lampoon\nZmrok / Harvard Lampoon\nby Martha Oakiss about sobota, marca 03, 2012\n„Palące słońce wiszące nad Phoenix prażyło przez szybę auta, za którą moje nieosłonięte, blade ramiona bezwstydnie zwieszały mi się po bokach. Jechałyśmy razem z mamą na lotnisko, ale tylko ja miałam bilet na samolot i w dodatku był to bilet w jedną stronę.\nParodia, jak to parodia, powinna śmieszyć. A śmiech to zdrowie, więc „czytajmy parodie!”. Dodatkowo, dla mnie, osoby, która zaczęła swoją przygodę z fantastyką przez „Zmierzch”, jego parodia, czyli „Zmrok”, wydawała mi się smacznym kąskiem i lekturą obowiązkową. Cóż…\nBelle Goose, nastolatka i Sherlock Holmes w spódnicy, fanka paranormalów, marzy o mężczyźnie rodem z książek, które czyta i z filmów, które ogląda. O mężczyźnie, który byłby wampirem. Pewnego dnia, w nowej szkole, spotyka Edwarta Mullena, zabójczo przystojnego chłopaka, który staje się jej głównym celem w życiu. Jaka puenta? Edwart nie jest wampirem.\nParodia parodią, ale żarty… Cóż. Poczuciem humoru niektórych fragmentów z książki Lampoon’a nazwać się nie da. Dowcip jest tak banalny i na tyle nie śmieszny, że… No po prostu brak mi słów. Czasem miałam wrażenie, że oglądam przygłupi, angielski serial komediowy z nagranym w tle śmiechem publiczności. Jeżeli jednak ktoś lubi sceny, gdzie córka karmi ojca szpinakiem wołając „Jedzie pociąg! Ciuch, ciuch!” lub, tak jak główna bohaterka, nakręca sobie włosy na sprężyny od fotela, to nie bronię.\nPrzykro mi, że recenzja wyszła tak krótka. Jednak nie dałam rady owej książki doczytać do końca. Może, gdybym była młodsza…? Kiedyś naprawdę takie żarty na niskim poziomie bardzo mi się podobały.\nOsoba, która woli ambitniejsze lektury, odrzuci „Zmrok” już po kilku pierwszych stronach. Wytrzymają ją jedynie wielcy fani Zmierzchu lub ci, którzy lubią książki a’la Barry Trotter i żarty typu „Przychodzi baba do lekarza, a lekarza tez baba”.\n„W głowie krzyżowały mi się elektryzujące myśli: czerwona materia w ustach Edwarta, jego spóźnienie na zajęcia z biologii obejmujące analizę krwi, nietoperze, wreszcie Transylwania… To wszystko nie trzymało się kupy. Zamyśliłam się głębiej. Potem zrobiłam sobie krótką przerwę na sok jabłkowy firmy Odwalla i zamyśliłam się ponownie.”\n„Nigdy nie poszłabym na kolację z kłamcą, który łże, że nie może podnieść czterdziestrolitrowego kanistra z sokiem jabłkowym. Szczerze mówiąc, uważam, że twoje nadludzkie umiejętności w ciskaniu dzbanami soku jabłkowego wielkości samochodów należą do twoich najbardziej kuszących zalet.”\nZmrok / Harvard Lampoon Reviewed by Martha Oakiss on sobota, marca 03, 2012 Rating: 5\nTags fantastyka Harvard Lampoon humor młodzieżowe parodia Świat Książki wampiry\nDwa, głównie promocyjne, stosy\nCoVerVersion 2. Gdy nadejdzie czas / Susane Colosa...\nPomiędzy / Tara Hudson\nCoVerVersion 1 - Cienie


Epitafium dla Napstera? - internetSTANDARD - e-commerce, marketing, social media, szkolenia\tFacebook\nEpitafium dla Napstera?\n15.05.2002, godz. 14:34\tzmiany\n„Jest nam niezmiernie przykro, że nie udało się nam znaleźć rozwiązania, które umożliwiłoby Napsterowi uruchomienie nowego serwisu, na warunkach korzystnych zarówno dla użytkowników jak i artystów” – napisano w oficjalnym komunikacie. Spółka zapowiedziała też na bieżący tydzień poszukiwanie sposobów na dalszą redukcję kosztów. W ciągu ostatnich 2 miesięcy Napster zwolnił łącznie 40% pracowników.\nWedług Wall Street Journal, także założyciel i twórca Napstera, Shawn Fanning, zrezygnował ze stanowiska szefa ds. technologicznych w spółce. Konrad Hilbers w e-mailu do pracowników Napstera stwierdził, że w negocjacjach osiągnął porozumienie z inwestorem (bez wymieniania nazwy Bertelsmanna), co pozwalało zachować firmę i jej pracowników oraz finansować jej działalność. Porozumienie odrzuciła jednak rada nadzorcza Napstera. „Odrzucenie oferty przejęcia uważam za błąd, doprowadzi to firmę do tego, czego chcieliśmy uniknąć” – napisał K.Hilbers.\nNa początku kwietnia br. przejęcie Napstera w całości za 30 mln USD zapowiadał Thomas Middelhoff, szef Bertelsmanna. Negocjacje pomiędzy Napsterem i Bertelsmannem w sprawie przejęcia udziałów m.in. Hummer Winblad Venture Partners i inwestorów indywidualnych załamały się po tym, jak udziałowcy serwisu odrzucili propozycje zamiany swoich uprzywilejowanych akcji na akcje zwykłe. „Żałujemy, że akcjonariusze Napstera nie przyjęli oferty Bertelsmanna, nadal wierzymy w wartość technologii peer-to-peer” stwierdza m.in. komunikat wydany przez Bertelsmanna.\nBertelsmann, który od października 2000 roku zainwestował dotychczas w przebudowę i prawną obsługę Napstera ponad 100 mln USD, liczył na wznowienie działalności serwisu, z zawartością licencjonowaną przez wytwórnie muzyczne, w formie płatnej subskrypcji. Dotychczas wydawało się, że na przeszkodzie uruchomieniu płatnej wersji Napstera stoi przede wszystkim brak porozumienia z wielkimi wytwórniami muzycznymi. Po odrzuceniu oferty Bertelsmanna wszystko wskazuje na to, że pozostający od 10 miesięcy off-line Napster ostatecznie upadnie.\t×


Wysłodziny - bogactwo cennych składników i witamin - auto spa - czyszczenie tapicerki samochodowej\nHome » Luźne tematy » Wysłodziny – bogactwo cennych składników i witamin\nPosted By auto-spa-tqs.pl on lut 3, 2022 |\nNiezależnie od wielkości posiadanej hodowli krów mlecznych czy trzody chlewnej właściwe odżywianie tych zwierząt ma kluczowe znaczenie w ich codziennym funkcjonowaniu. Właściwa dieta zwierząt hodowlanych decyduje o ich ogólnym wzroście oraz zdrowiu. Dobrym pomysłem jest karmienie ich wysłodzinami browarnianymi.\nWysłodziny bardzo często są nazywane młótem browarnianym. Jest to produkt uboczny, który powstaje podczas warzenia piwa, często typu pils.\nMłóto w przemyśle browarniczym nie znalazło dotychczas zastosowania i jest traktowane jako odpad. Niemniej doskonale sprawdza się w hodowli bydła mlecznego oraz trzody chlewnej. Dla tych osobników wysłodziny browarniane stanowią bardzo ceną, wysokobiałkową domieszkę do pasz.\nBrowarniane młóto to nierozpuszczalne składniki zacieru z którego powstaje piwo. Jest ono wytwarzane w specjalnych kadziach lub beczkach, w których umieszczany jest zacier – w żargonie browarniczym zwany brzeczką. Jest to wodny roztwór ześrutowanego słodu. W trakcie produkcji piwa ów zacier jest podgrzewany do odpowiedniej temperatury, zadawany drożdżami, poddawany fermentacji, a na później filtrowany. W efekcie końcowym otrzymywany jest wyklarowany płynny półprodukt piwny przesycony aromatami słodu. To co nie uległo rozpuszczeniu i opadło na dno naczynia, to właśnie browarniane młóto będące wartościową domieszką dla wielu pasz. Są one ługowane przez przepłukiwanie ciepłą wodą. Czynność ta pozbawia je cukru, który to jest wykorzystywany w dalszym procesie produkcji piwa.\nMłóto browarniane – wartościowy dodatek do pasz\nMłóto browarniane to cenny komponent, który można wdrożyć do diety bydła oraz trzody chlewnej. Zawiera ono składzie :\nbłonnik- który ułatwia trawienie oraz dostarcza zwierzętom węglowodanów strukturalnych\nMłóto browarniane to w pełni naturalny produkt. Są w nim obecne łuski, kiełki i inne nierozpuszczalne składniki zacieru, które to posiadają cenne właściwości odżywcze. Produkt ten cechuje wysoka smakowitość, co sprzyja zwiększeniu poboru paszy.\nBogactwo składników odżywczych zawartych w młocie browarnianym sprawia, że jego ono sprawdzonym pokarmem dla krów mlecznych oraz trzody chlewnej. Jego podawanie sprawia, że krowy dają więcej mleka, a prosięta są w bardzo dobrej kondycji. Ważne jest, aby podawać tym osobnikom wysłodziny w odpowiedniej ilości. Nigdy nie należy przekraczać zalecanych porcji. Dawkowanie jest uzależnione od wielu czynników. Powinno się mieścić w granicach od 5 do 20 kilogramów na jednego osobnika dziennie. Stosowanie młóta w zalecanych dawkach wpływa bardzo pozytywnie na kondycję zwierząt w stadzie.\nW jaki sposób przechowywać młóto browarniane?\nMając na uwadze fakt, iż jest to produkt uboczny powstający podczas produkcji piwa świeże młóto posiada określoną przydatność do spożycia. W takiej postaci można je podawać tylko przez trzy dni od zakupu.\nDobrym pomysłem jest zrobienie z niego kiszonki, którą to można znacznie dłużej karmić zwierzęta. Korzystając z takiego rozwiązania hodowcy nie muszą spieszyć się ze skarmieniem zachowując jednocześnie w młócie przydatność do spożycia oraz ważne składniki odżywcze.\nKaszel kenelowy Każdy właściciel czworonoga zdaje sobie sprawę z tego, że posiadanie psa wiąże się zarówno z przyjemnościami, jak i obowiązkami. Jako opiekunowie naszych...\nSprzęt do trenowania sztuk walki Sztuki walki to aktywność fizyczna polegająca na pokonaniu przeciwnika w walce wręcz za pomocą dłoni, nóg, napierania całym ciałem lub z użyciem...


Co to był za bal! – Fotorelacja z największego dancingu w Poznaniu | Blog Centrum Poznań Co to był za bal! – Fotorelacja z największego dancingu w Poznaniu\nOpublikowane 28 stycznia 2019 5 marca 2019\n26. stycznia Skoda Centrum Poznań uczestniczyła w największym DANCINGU w Poznaniu, balu karnawałowym w hotelu Novotel Centrum Poznań. Jako, że w naszej ofercie znajdują się bardzo ciekawe modele aut i ogólnie lubimy takie inicjatywy, poproszono nas o uczestnictwo w zabawie (Choć nie ukrywajmy zbieżność nazw również zobowiązuje). Dziś dzielimy się krótką fotorelacją z tego wydarzenia. Mamy nadzieję, że choć przez chwilę poczujecie ten wspaniały retro klimat.\nMotywem przewodnim imprezy były lata 70, 80 i 90. Dość duża rozbieżność, ale dzięki temu każdy gości mógł z rozrzewnieniem wspominać lata swojej młodości, czy też poczuć się jak bohaterowie seriali “Rojsta” lub “1983”. Rozpiętość wiekowa uczestników była bowiem dość duża, co tylko potwierdza fakt, że na balu może bawić się każdy.\nImpreza odbyła się późnym wieczorem w Hotelu Novotel Centrum Poznań. My jednak wybraliśmy się na miejsce trochę wcześniej, aby rozstawić nasze stoisko składające się z klimatycznej ścianki do zdjęć oraz czerwonego dywanu, by goście mogli poczuć się jak prawdziwe gwiazdy Hollywood. Przed budynkiem wystawiliśmy również jedno z naszych flagowych aut, białą Skodę Karoq.\nOkoło godziny 19:00 zaczęli przybywać goście. I choć nie był to bal wymagający przebrania, sporo osób włożyło na siebie ubrania z minionych epok.\nWnętrze w którym odbywała się zabawa było urządzone bardzo klimatycznie. Było dużo balonów i dodatków rodem z PRL-u. Najbardziej zaskoczyło nas stoisko z panią bufetową.\nZgodnie z zapowiedzią na parkiecie królowały same złote przeboje. Imprezę prowadził najbardziej znany poznański wodzirej Sławomir Weihs, który zaskakiwał nie tylko swoim poczuciem humoru, ale i ilością nietuzinkowych kreacji.\nNie zabrakło też konkursów z atrakcyjnymi nagrodami. Jednym z nich był quiz na temat znajomości marki Skoda.\nInne były bardziej skomplikowane 😉\nUczestnicy wydarzenia chętnie pozowali do zdjęć, zarówno w ramce jak i na tle naszej ścianki.\nZabawa była naprawdę udana. Przez ten jeden wieczór mieliśmy wrażenie, że cofnęliśmy w czasie o kilka dziesięcioleci. I oto właśnie chodziło!


Bruksela: Zielone światło dla misji pokojowej w Czadzie - RMF 24\nBruksela: Zielone światło dla misji pokojowej w Czadzie\nPoniedziałek, 28 stycznia 2008 (13:15)\nUnijni ministrowie spraw zagranicznych w Brukseli oficjalnie dali zielone światło do rozpoczęcia misji pokojowej w Czadzie. Polska jest drugim po Francji krajem, który wysyła tam najwięcej sił pokojowych - w sumie 400 żołnierzy i dwa helikoptery.\nPierwsi polecą Irlandczycy, Polacy dołączą do misji w kwietniu. Zastępcą dowódcy sił Unii Europejskiej w Czadzie będzie polski generał Bogusław Pacek.\nOd prawie trzech lat Czad prowadzi wojnę z Sudanem. Przyczyną jej wybuchu – zdaniem czadyjskich władz – było wspieranie przez sudański rząd rebeliantów. Władze Czadu oskarżają sudańską milicję o napady rabunkowe i plądrowanie wiosek leżących przy granicy.\nDecyzja o wysłaniu i rozmieszczeniu sił pokojowych w Darfurze, sudańskiej prowincji przy granicy z Czadem, zapadła 1 sierpnia zeszłego roku. Docelowo do Czadu ma zostać wysłanych 26 tysięcy żołnierzy i policjantów, w ramach połączonej misji sił pokojowych ONZ i Unii Afrykańskiej - UNAMID.


Koronawirus zamiast biletu? Nie przeszło -\n20 letni mężczyzna, mieszkaniec gminy Złocieniec jadąc pociągiem relacji Szczecin- Słupsk, chcąc uniknąć kary powiedział konduktorowi, że choruje na koronowirusa - poinformowała zachodniopomorska Policja. W dniu 7 maja 2020r, kilka minut po godz. 14:00 policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Łobzie otrzymali zgłoszenie, że młody mężczyzna jadąc pociągiem r\nJesteś tutaj: Inforail / Prawo / Koronawirus zamiast biletu? Nie przeszło\nInfoRail.pl - Opublikowano: 08.05.2020 11:45:08\n20 letni mężczyzna, mieszkaniec gminy Złocieniec jadąc pociągiem relacji Szczecin- Słupsk, chcąc uniknąć kary powiedział konduktorowi, że choruje na koronowirusa - poinformowała zachodniopomorska Policja.\nW dniu 7 maja 2020r, kilka minut po godz. 14:00 policjanci z Komendy Powiatowej Policji w Łobzie otrzymali zgłoszenie, że młody mężczyzna jadąc pociągiem relacji Szczecin-Słupsk, podczas kontroli biletów powiedział konduktorowi, że choruje na koronowirusa. Policjanci po uprzednim ubraniu się w kombinezny podjęli interwencję w pociągu. Podczas interwencji ustalili, że mężczyzna nie jest objęty kwarantanną ani nadzorem epidemiologicznym. Nie miał również kontaktu z osobą chorą. Przyznał, że informacją o chorobie chciał wyłudzić darmowy przejazd do miejsca zamieszkania, ponieważ nie posiadał ważnego biletu na przejazd pociągiem.\nZa swoje nieodpowiedzialne zachowanie mężczyzna został ukarany mandatem w wysokości 500 zł. (Policja)


Moments: 12.12~~ a ta rodzynka jest dla Ciebie...\n12.12~~ a ta rodzynka jest dla Ciebie...\nPachną pierwsze świąteczne ciasteczka, a za oknem prószy śnieg.\n- Mami, będziemy mieć choinkę?\n- Tak, w naszym domku będzie choinka, jak co roku.\nSpacer po świeżutkim puchu wieńczy herbata różana z sokiem malinowym i z dużą ilością cukru trzcinowego. Porządkuję myśli, układam w głowie krótkoterminowy plan na trzeci tydzień Adwentu, wszak już półmetek przedświątecznych przyjemności. Wsłuchuję się w ciszę, w pytanie i w odpowiedzi.\nW ramach pogłębiania nastroju świąt Bożego Narodzenia sięgam, jak co roku, do ulubionych filmów.\nNumerem pierwszym jest Serendipity, czyli Igraszki losu, który za każdym razem aktywuje uśmiech i przypomina magię zbiegów okoliczności i znaczenie różnych znaków w codzienności. Klimat niezapomniany, a wątek opowieści ładnie zakręcony i podoba się bardzo.\nNa drugim miejscu jest Love actually is all around, w polskiej wersji To właśnie miłość - ciepły, zabawny, pouczający, lekki i przyjemny, ze znakomitą obsadą aktorską i trafnie dobraną muzyką.\nObydwa obrazy oglądam w różnych konfiguracjach, najpierw z lektorem, potem z napisami, a potem w oryginalnej wersji, w ten sposób realizując chytry plan osłuchiwania się z melodią ukochanego języka angielskiego, z wiarą, że i on, ze wzajemnością, mnie pokocha.\nNa zamknięcie dzisiejszego dnia zajrzyjmy przez 12 okienko kalendarza adwentowego, gdzie czeka do przeczytania 12 rozdział opowieści Josteina Gaardera "Tajemnica Bożego Narodzenia". Zapraszam.\nNa rozwidleniu przełęczy stał jakiś człowiek z dużym plakatem w dłoni. Miał na sobie długą czerwoną szatę. Gdyby się nie ruszał, można by pomyśleć, że to skamieniały Rzymianin z czasów cesarstwa. Na plakacie widniał napis: DO BETLEJEM i strzałka wskazująca kierunek.\n- Żywy drogowskaz! - zawołała Elisabet.\n- Zaprawdę, powiadam ci,że ten drogowskaz jest jednym z nas.\nUmuriel ożywił się, podfrunął do mężczyzny i wykrzyknął:\n- Nie lękaj się! Nie lękaj się! Nie lękaj się!\nMężczyzna z plakatem ani trochę się nie przeląkł. Podszedł do Elisabet, podał jej rękę i powiedział:\n- Gratuluję... Nie, nie... niezupełnie tak. Chciałem powiedzieć, do usług, przyjaciele! Ale najpierw powinienem się przedstawić... bo ja też znalazłem się w kalendarzu bożonarodzeniowym. Jestem Kwiryniusz, namiestnik Syrii. Przyjemna powierzchowność, pragnąłby poznać... No tak, najważniejsze to oczywiście uprzejmość i dobroć.\nElisabet nie mogła powstrzymać się od śmiechu. Zupełnie jakby były w nim dwie osoby, bo ciągle sobie przerywał. Wręczył jej plakat, z którym być może czekał całą wieczność, podczas gdy wiatr marszczył jego szatę, i rzekł:\n- I ... proszę o uwagę przyjaciele... mam tu bowiem, jakby to powiedzieć, rodzynkę... i ta rodzynka jest dla ciebie.\nElisabet spojrzała na niego ze zdziwieniem.\n- Tylko po jednej stronie... to znaczy musisz go odwrócić... rozumiesz?\nElisabet nie miała pojęcia, z jakiego powodu namiestnik bez przerwy mówi Dixi. W pobliżu nie było przecież żadnego psa ani kota, który ewentualnie mógłby się tak nazywać. Ale anioł Efiriel w porę jej wyjaśnił, że Dixi jest słowem łacińskim i znaczy tyle co 'skończyłem'.\n*** 21:12 ****** mój dom, z kalendarza, zaczytane, zima


Antoni Wit i wspaniała interpretacja I Symfonii Gustava Mahlera. Kolejny wielki koncert w warszawskiej Filharmonii Narodowej | Polska Times\nAntoni Wit i wspaniała interpretacja I Symfonii Gustava Mahlera. Kolejny wielki koncert w warszawskiej Filharmonii Narodowej\nWojciech Rogacin 15.12.2019\nDG Art Projects\nW obecnym sezonie artystycznym w warszawskiej Filharmonii Narodowej było już wiele świetnych koncertów, ale wykonanie w sobotę 14 grudnia I Symfonii D-dur Gustava Mahlera przez orkiestrę pod batutą Antoniego Wita z pewnością było jednym z najwybitniejszych. Wystarczy powiedzieć, że tuż po wybrzmieniu ostatnich dźwięków sobotniego koncertu widownia w warszawskiej Filharmonii na owacją na stojąco nagrodziła artystów. A przecież - jak mówi Elżbieta Penderecka - warszawska publiczność jest wymagająca i nie tak łatwo wyraża aplauz na stojąco.\nDonald Tusk, londyńczyk i miłość do Mahlera\nZ pewnością wielką rolę odegrał też fakt zaprezentowania wspaniałego, pełnego liryzmu dzieła, jak również pieśni "Revelge" oraz "Pieśni wędrującego czeladnika" Mahlera, w pełnym uczucia wykonaniu wspaniałego barytonisty Dietricha Henschela.\nO twórczości Mahlera w ostatnich dniach w Polsce słyszał chyba każdy, kto interesuje się... polityką. To za sprawą najnowszej książki Donalda Tuska "Szczerze", w której były premier i szef Rady Europejskiej wspominał swoje wakacje w Toskanii, w czasie których słuchał muzyki austriackiego kompozytora. - Siedzę w słońcu na tarasie, […] oglądam reprodukcje obrazów Kokoschki, a z telefonu puszczam V symfonię Mahlera. Popijam powoli malwazję. Dawno nie czułem się tak szczęśliwy - pisał polityk.\nAntoni Wit i wspaniała interpretacja I Symfonii Gustava Mahl...\nOczywiście nie tylko były premier jest miłośnikiem muzyki Mahlera, co widać było po wypełnionej sali filharmonii. Na sobotni koncert przybyli miłośnicy kompozytora nie tylko z Polski. - Jestem Anglikiem i po raz pierwszy jestem w Polsce, a więc i w warszawskiej filharmonii. I właśnie chciałem posłuchać tego koncertu - mówił mi w przerwie miłośnik muzyki, który przybył z Londynu. - Uwielbiam Mahlera. Te pieśni z pierwszej części przeszywały na wylot. Zaśpiewane z taki uczuciem - zachwycał się gośc z Londynu.\nCiarki po plecach i podziękowania dla Antoniego Wita\nI to właśnie pieśni zapowiadały prawdziwą ucztę w postaci znakomicie wykonanej I Symfonii D-dur, która - jak pisał Ludwik Erhardt w omówieniu programu - przez długi czas nie cieszyła się szczególnym powodzeniem publiczności w momencie jej powstania. - "Do licha, gdzie ci ludzie mają uszy i serca, skoro tego nie słyszą, podczas gdy mnie chwilami aż ciarki chodzą po plecach" - cytuje Erhardt list Mahlera do Almy. W sobotni wieczór w warszawskiej filharmonii zapewne wielu ze słuchaczy ciarki również chodziły po plecach.\nZadowoleni byli sami muzycy, którzy po koncercie licznie poszli podziękować występującemu gościnnie maestro Antoniemu Witowi. Wybitny artysta od 2002 do 2013 roku pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Filharmonii Narodowej w Warszawie. Będzie znów gościć w Filharmonii w maju przyszłego roku, kiedy poprowadzi nadzwyczajny koncert z okazji 100. rocznicy urodzin Papieża Jana Pawła II.\nPiękna muzyka do końca roku\nJeszcze w tym roku w Filharmonii zaplanowano kilka świetnie zapowiadających się koncertów. W środę 18 grudnia Koncert kolędowy w wykonaniu Chóru Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Bartosza Michałowskiego oraz z towarzyszeniem Jakuba Pankowiaka - organy i Krzysztof Bąkowskiego - skrzypce.\nW przedświąteczny weekend, 20 i 21 grudnia, Filharmonia Narodowa wprowadzi melomanów w nastrój Bożego Narodzenia prezentując lekką i błyskotliwą Symfonię C-dur Georgesa Bizeta, pełną skupienia Litanię do Marii Panny Karola Szymanowskiego oraz wybór najpiękniejszych polskich kolęd w opracowaniu Witolda Lutosławskiego.\nGościem i wyjątkową artystką koncertów będzie Agata Zubel, znakomita śpiewaczka i kompozytorka, znana z niestandardowej skali głosu, którą New York Times zaliczył do grona najlepszych współczesnych wokalistek w Europie.\nOrkiestrę Filharmonii Narodowej poprowadzi Ludovic Morlot, wieloletni dyrektor Seattle Symphony, z którą zdobył aż pięć nagród Grammy.\nKarol Szymanowski - Litania do Marii Panny op. 59\nWitold Lutosławski - 20 kolęd polskich na sopran, chór żeński i orkiestrę (wybór)\nNa zakończenie roku, 31 grudnia, odbędzie się nadzwyczajny koncert sylwestrowy w 200. rocznica urodzin Jacquesa Offenbacha. W programie arie i sceny z operetek: Piękna Helena, Wyspa Tulipatan, Wielka księżna de Gerolstein, Córka tambur-majora, Madame l’archiduc, Podróż na Księżyc, Bandyci, Orfeusz w piekle oraz utwory na wiolonczelę i orkiestrę.\nWystąpią artyści Orkiestry Filharmonii Narodowej, Chór Filharmonii Narodowej, Joseph R. Olefirowicz - dyrygent, Bartosz Michałowski - dyrektor chóru, Katharina Melnikova - sopran, Anna Bernacka - mezzosopran, Quentin Desgeorges - tenor, Zuzanna Sosnowska - wiolonczela.


🥇 ▷ ASUS ROG Phone III pojawia się na wideo i pokazuje cały projekt smartfona » ✅\nASUS ROG Phone III pojawia się na wideo i pokazuje cały projekt smartfona\nPotężny smartfon do gier ASUS ROG Phone III został niedawno pokazany w filmie z YouTube, w pewnym sensie praktycznym. Dzięki obrazom poznajemy konstrukcję tego sprzętu, co już przyczynia się do bardziej realistycznego wyobrażenia o tym, co marka będzie mogła nam wkrótce przedstawić.\nCoraz bardziej powszechne, a nawet oczekiwane, jest pojawienie się informacji lub obrazów i wideo niektórych urządzeń na jakiś czas przed ich oficjalnym uruchomieniem.\nFilm pokazuje praktyczne wykonanie telefonu ASUS ROG Phone III\nKolejnym zakładem firmy ASUS jest potężny smartfon ASUS ROG Phone III, urządzenie dedykowane i specjalnie przygotowane do świata gier.\nNajnowsze wideo udostępnione w dniu YouTube pokazuje następny smartfon ASUS w akcji.\nPoczątkowo wideo zostało opublikowane w chińskiej sieci społecznościowej Weibo, ale później zostało wycofane. Jednak, zgodnie z oczekiwaniami, został udostępniony przez inne źródła na platformie YouTube.\nZ tego, co pokazuje nam wideo, jest to smartfon, który wygląda twardo, ma spore wymiary i ma design nawiązujący do świata gier.\nPodświetlana ikona nadal znajduje się z tyłu, gdzie widać sistema kamer o prostokątnym kształcie. Z drugiej strony w strefie czołowej nie ma strefy kamery, takiej jak wycięcie. Ale na razie nie ma żadnych informacji dotyczących właściwości kamer.\nCzego można oczekiwać od nowego telefonu ASUS ROG Phone III\nChińska agencja regulacyjna TENAA niedawno zaprezentowała niektóre specyfikacje techniczne smartfona ASUS ROG Phone III, a także wydała kilka zdjęć tego sprzętu.\nASUS ROG Phone III – przez GSMARENA\nUrządzenie nosi zakodowaną nazwę I003DD, a po krótkiej analizie ujawnionych szczegółów dowiadujemy się, że będzie to smartfon o znacznych wymiarach, 171 x 78 x 9, 85 mm, nieco podobny do telefonu ROG Phone II to 171 x 77,6 x 9,5 mm\nWaga wyniesie około 240 gramów, a ekran AMOLED o rozdzielczości Full HD + (82340 x 1080p) będzie miał około 6, 59 cali. Nadal nie ma danych dotyczących częstotliwości aktualizacji.\nNa poziomie procesora ROG Phone III będzie wyposażony w ośmiordzeniowy Snapdragon 865 (3.091 GHz). Jeśli chodzi o pamięć RAM, oczekiwane są wersje 8 GB, 12 GB lub 16 GB w stosunku do pamięci wewnętrznej 128 GB, 256 GB lub 512 GB. Bateria 50,800 mAh będzie dostarczany z obsługą szybkiego ładowania 30 W.\nO sistema operativo, nowy ROG Phone III wprowadzi system Android 10.\nMasz smartfon z układem MediaTek SoC? Więc może być szpiegowany\nNowy Honor View30: najlepszy sprzęt, ale bez usług Google\nMieć Samsunga Galaxy S21? Android 12 zaczyna się dzisiaj pojawiać


Tekst – Ł. Kossowski – Andrzej Sadowski | Andrzej A. Sadowski Malarstwo\nStudia Andrzeja Sadowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi upłynęły pod znakiem abstrakcji geometrycznej. Wówczas bogami , jak mawiali złośliwi, byli profesorowie malujący wyłącznie „przy linijce”. Lecz co ma począć z geometrią artysta o duszy realisty, któremu przyszło żyć w czasach, na które nadal padał haniebny cień realizmu socjalistycznego? Zamiast konstruować świat wedle geometrycznych reguł musi poszukiwać innych wzorów. Jest genialnym rysownikiem, więc może tworzyć w dowolnej stylistyce. Ale przecież musi odnaleźć drogę własną.\nNa wystawie w roku 1974, cztery lata po uzyskaniu dyplomu, pokazuje swoje malarstwo. Widoczne staje się, że artystę pociąga ekspresjonizm i malarstwo metaforyczne. Poszukuje tematów dramatycznych i katastroficznych, np. takich jak wojna, i zestawia je ze zniszczoną mityczną arkadią, arkadią po apokalipsie. Stosuje kontrastowe zestawienia barw. Drugi nurt jego twórczości tworzą realistyczne martwe natury i portrety. W tym miejscu zaczyna się flirt artysty z surrealizmem. Więc albo metaforyczny ekspresjonizm, albo magiczny realizm. Szala przechyla się na stronę realności. Pojawiają się nowe wzory, choćby niepokojący realizm Jerzego Krawczyka. Stopniowo w obrazach Sadowskiego zanika deformacja postaci. Teraz maluje gładko, głównie akrylem. Posługuje się fotografią. Tworzy obiektywny, chłodny z pozoru reportaż z codzienności. Maluje portrety polityków (Salvador Allende), sportowców (Włodzimierz Lubański), przodowników pracy. W centrum jego uwagi pozostaje człowiek, poszczególne zdarzenie w którym uczestniczy, jego wyrazista twarz zamknięta w klatkę czasu, wyjętą z gazety lub z kadru telewizyjnego dziennika. To rodzaj malarskiego reportażu.\nAle wówczas, właśnie na początku lat 70., pojawia się fotorealizm i pierwszy realny z nim kontakt w amerykańskiej Galerii Louisa K. Meisela w Nowym Jorku. To olśnienie. W kolorowych czasopismach pierwsze reprodukcje obrazów mistrzów tego kierunku; Chuck Close nieustannie eksperymentujący formą i jego portrety naśladujące fotografie, Davis Cone i Robert Cottingham obsesyjnie fotografujący pędzlem ruch uliczny, pulsowanie teatralnych reklam i neonów, w słońcu, deszczu, we mgle, notujący elegancję firmowych znaków i reklamowego liternictwa. Wreszcie szczególnie ulubiony przez Sadowskiego Richard Estes i jego panoramiczne portrety amerykańskich miast, Rzymu, Paryża, Florencji, portrety jakby totalne, rozsadzające kadr obrazu. Estesowi Sadowski dedykuje obraz Düsseldorf – ruchome schody, hommage á Richard Estes (1978). Fotorealizm postrzegany z perspektywy komuny musiał zachwycać surową, sterylna poetyką, precyzją, rozmachem, wreszcie samym przedmiotem – portretowaną rzeczywistością nowoczesnej zachodniej cywilizacji. Sadowski podąża tym tropem. Rezygnuje w swych obrazach z wyraźnej faktury. Jego sztuka przyjmuje rolę transparentnego medium, przekazującego obraz rzeczywistości. Ale i w tych pozornie zobiektywizowanych pracach widoczny jest autorski wybór motywu i zaznaczenie podmiotowego punktu obserwacji. Jak twierdzi Grzegorz Sztabiński, obrazy Sadowskiego „skłaniają do zakwestionowania przekonań o obiektywności obrazu fotograficznego”1. Artysta definitywnie porzuca dotychczasową drogę. Rozpoczyna swoją wielką romantyczną grand tour, która trwa nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Skupia się na pejzażach. Tematem najważniejszym staje się weduta. Już na samym początku tej podróży jasnym staje się, że interesuje go piękno architektury i zaklęta w niej historia. Komuna zniszczyła Polskę, shomogenizowała i spauperyzowała społeczeństwo zamykając je w swoistej parodii corbusieryzmu – cementowych klatkach wielkiej płyty. Wokół wielkich miast wegetowała prowincja.\nAle pozostała jeszcze stara Łódź, wspaniałe centrum Krakowa, zabytkowy Wrocław, fragmenty Zamościa i Lublina. To one właśnie staja się tematami obrazów Sadowskiego.\nA potem pierwsze podróże artysty do Pragi, Getyngi, Kassel, Berlina, Brukseli. Z pespektywy ówczesnej, przaśnej Polski to potężne uderzenie; piękna architektury, schludności i czystości miast, lśnień lakierów i chromów luksusowych aut i motocykli, a przede wszystkim poziomu kultury; muzeów, kościołów, przytulnych kawiarenek i winiarni, mocnej rockowej muzyki, otwartości i uprzejmości ludzi, nieznanego zupełnie w PRL-u stylu życia. I nie chodzi tu tylko o urzeczenie nieporównywalnie wyższym poziomem materialnym. To po prostu ucieczka z komunistycznego baraku w przestrzeń wolności. Ale można przecież powiedzieć, że w polskich miastach pod rządami komunistów też trwało normalne życie. Pisał Czesław Miłosz: „Ostatecznie ludzie poruszają się, pracują, chodzą do teatrów, wyjeżdżają na wycieczki. A jednak jest coś nieuchwytnego w atmosferze takich stolic demokracji ludowej, jak Warszawa czy Praga. Fluid zbiorowy, który powstaje z wymiany i sumowania fluidów poszczególnych jest zły. Jest to aura siły i nieszczęścia, wewnętrznego paraliżu i zewnętrznej ruchliwości”. I od tej właśnie PRL-owskiej nierzeczywistości ucieka w swej sztuce Sadowski w nierzeczywistość świata Zachodu.\nCo ma wspólnego fotorealizm lat 60. w Ameryce i na zachodzie Europy z fotorealizmem polskim lat 70.? Czy istnieje polski fotorealizm, czy to tylko przejęta z ówczesnej amerykańskiej sztuki metoda obrazowania? W sztuce Zachodu realizm fotograficzny wyrósł z buntu przeciw konsumpcji i cywilizacji przedmiotów, ze znudzenia pustką dobrobytu i przemysłowego uniformizmu. W europejskich krajach pod panowaniem Sowietów jawił się raczej jako afirmacja piękna luksusowego przedmiotu, wtopionego w uporządkowany przez cywilizację miejski pejzaż. Ale przede wszystkim warto pamiętać, że w sztuce polskiej, której dzieje wtopione są w dramatyczną historię, istnieje zjawisko długiego trwania postaw artystycznych, w tym trwania w różnorodnej artystycznej formie romantyzmu i symbolizmu. To pozostałość po wieku XIX, gdy sztuka stanowiła enklawę dla zagrożonej zaborami narodowej tożsamości. Wówczas, na początku i końcu XIX wieku, kiedy romantyzm i neoromantyzm przeżywały swoje apogeum, udało się artystom uchwycić esencję polskiego pejzażu i polskiej „nagiej” duszy. To długie trwanie brzmi nadal w polskim fotorealizmie lat 70. W tej poetyce tworzą swe obrazy Zbysław Maciejewski i Łukasz Korolkiewicz. Punktem wyjścia pozostaje dla nich fotografia. Pierwszy nakłada barwny, linearny raster na swoje marzenia o Arkadii południa, o błękitnych cieniach przesiewających się przez kraty altan i kwietne girlandy, o trwających w upale południa cyprysach. Drugi tropi nostalgiczne, zdominowane przez srebrzyste szarości czernie i biele, miejskie zaułki, ośnieżone kwietne krzyże i kapliczki na podwórkach w stanie wojennym, liszajowate mury, stojące tafle pokrytych rzęsą stawów, nad którymi bawią się małe infantki. To przecież rzeczywistość daleka od rzeczywistości przedstawionej na obrazach zachodnich fotorealistów, raczej sentymentalna podróż wstecz, do świata Prousta i Whistlera. Tak więc po raz kolejny obserwujemy w sztuce polskiej rozziew między przejętą ze sztuki zachodniej artystyczną konwencją a twórczą, wyrastającą z artystycznej tradycji postawą. Tak przecież już bywało w sztuce polskiej na przełomie XIX i XX wieku z asymilowanym impresjonizmem i japonizmem, które stawały się zupełnie czymś odmiennym od swego pierwowzoru.\nA Andrzej Sadowski? Po co maluje ulice miast, samochody, motocykle? Sam artysta uważa się za dokumentalistę. Ale to tylko przekora. Laikowi wydawać się może, że sztuka nie posiada odmiennego niż natura statusu ontologicznego, że malarstwo nie różni się od perfekcyjnej kolorowej fotografii, a fotografia nie różni się od natury. Ale z tysiąca fotograficznych kadrów artysta wybiera tylko te, które go zainteresują, zachwycą, wzruszą, tylko fragmenty pejzażu z którymi podejmie dialog. A potem, w trakcie malowania bezpośrednią obserwację zastępuje pamięć artysty, a ta rządzi się już odmiennymi prawami. Teraz prawda natury ustępuje prawdzie kreacji i powstającej immanentnej strukturze obrazu. Na krawędziach kompozycji fragmentarycznie ujęte samochody lub motocykle, umykające poza kadr jak przechodnie lub powozy w obrazach Bonnarda. Gdzie indziej na pierwszym planie pojawia się namalowany puentylistycznie fragment nasłonecznionej wapiennej ściany, jałowej, trwającej w słonecznym upale. Podobne efekty odnaleźć można w pracach Zbysława Maciejewskiego. Na tym etapie punktem odniesienia jest już nie natura, lecz sztuka. Sztuka podejmuje dialog ze sztuką. Wielkie Grand Tour. Wąskie uliczki Akwizgranu, Heraklionu, Wenecji, miast Bretanii, Krety. Bliżej tym wedutom do o wiek wcześniejszych graficznych pejzaży Jana Rubczaka i Józefa Pankiewicza niż do obrazów amerykańskich fotorealistów. Zachwyt pięknem architektonicznego motywu przechodzi z jednego artystycznego pokolenia na pokolenia kolejne. Ten sam „motyw wąskich uliczek pozwala najpełniej prześledzić stylistyczną ewolucję w graficznej twórczości zarówno Pankiewicza, jak i Rubczaka, mającą wiele cech wspólnych z przemianami w oeuvre Whistlera, który w akwafortach Wych Street , Quiet Canal i Clock-Tower zmodyfikował typową dla paryskich widoków Meryona kompozycję miejskiego zaułku” – pisze Irena Kossowska.3 I tak można cofać się wstecz aż do XVIII-wiecznych wedut mistrzów włoskich. Bo sztuka żywi się sztuką, prowadzi ze sztuką wieków minionych nieustający dialog, dialog często intensywniejszy niż ten prowadzony ze współczesnością.\nPo co świetnie rysującemu Sadowskiemu fotorealizm? Po co fotografia? Podobnie możnaby zapytać się tworzącego przeszło sto lat wcześniej genialnego rysownika, Wojciecha Weissa, o zachowane w zbiorach rodzinnych artysty pomocnicze fotografie do najwspanialszej, rozwichrzonej, młodopolskiej improwizacji malarskiej – obrazu Maki (1902). Ano po to, by dokumentować nie konkretny fragment natury, lecz przeżytą chwilę, kiedy malarz staje w osłupieniu przed nieznanym dotąd zjawiskiem. Fotografia pełni potem rolę pomocniczej kliszy pamięci, kliszy, która sama w sobie niesie swoistą ekspresję otwartą na metafizykę. Jest wyczyszczona ze zmysłowości, z materialnej egzystencji i tylko cienka ścianka dzieli ją od cichego trwania – od esse.\nMetoda twórcza doprowadzona do skrajności zmienia swój sens. Młody Claude Monet tworzy spontaniczną impresję, notuje czyste wrażenie – czerwoną słoneczną kulę, która zawisa o poranku nad błękitnym, zamglonym portem w Hawrze. Stary Monet w cyklu fasad katedry w Rouen czy Nenufarach tworzy w zasadzie abstrakcję ekspresyjną przemawiającą umownym, sugestywnym kolorem i bogatą fakturą. Realizm XIX-wieczny opowiada o świecie na podstawie podobieństwa wyglądów. Fotorealizm doprowadza tę konwencję do granic mimesis, i dzięki stosowanej technice granice te przekracza. To co skrajnie realne jest już nierealne, otwarte na wielorakie interpretacje, symboliczne.\nUpał. Puste ulice. Wyczuwalna obecność morza, zimnego jeszcze i niedostępnego. Krzyki mew. Reklamy przeznaczone dla nikogo. Różowa ściana, na którą pada słoneczny blask. Niepowtarzalna chwila, realna, a zarazem nierealna, bo za moment już jej nie będzie. Ceglane ściany oświetlone niskim słonecznym blaskiem. Długie, wyraziste cienie. I nagle, niespodziewanie, stajemy o krok tylko od malarstwa Hoppera lub Chirico. I nie trzeba do tego żadnych manifestów surrealizmu, zresztą przerażająco logicznych i racjonalnych.\nIstotą wielkiej, romantycznej podróży jest radość ze swobodnego wyboru drogi jednej z wielu, wyboru pejzażu jednego z tysięcy. Wielka radość kreacji. Uchwycić grę świateł i cieni na fasadzie gotyckiego kościoła lub na starym murze, szorstkość bruku ulicy. Dostrzec, jak słoneczny blask animuje szlachetne piękno starej budowli. Śledzić ruchliwe cienie i słoneczne refleksy na fasadach starych kamienic, kościołów, na kamiennych gzymsach, filunkach i fakturze murów, ściany kamienic pogrążone w wilgotnym półmroku, rzucające na chodnik mocny cień. Przekroczyć fioletową strefę cienia i wejść w zdominowany przez cytrynowe żółcienie obszar słonecznego blasku, w oczywistość kształtów, w nagość i suchość barw. Zakwestionować realność weduty, zmultiplikować ją poprzez odbicia, refleksy, bliki w szybach wystawowych, w lśniących karoseriach samochodów, w zmarszczonej wiatrem wodzie kanałów.\nW obrazach Sadowskiego lśniące karoserie samochodów i motocykli są (jak mawiał o powieści Stendhal) „zwierciadłami przechadzającymi się po gościńcu”. No, może raczej zwierciadłami mknącymi przez gościńce lub zaparkowanymi przy gościńcach. To w nich odbija się czas miniony. Lśniące lakierami i chromami eleganckie samochody i motocykle. Skąd bierze się u artysty ten zachwyt luksusowym przedmiotem? Cofnijmy się na chwilę wstecz do końca XIX wieku. W obrazach Jamesa Whistlera połyskują w półmroku kolorowe japońskie bibeloty, wachlarze, parawany, porcelanowe filiżanki. Podobna, niebieska filiżanka odłożona na stolik w Portrecie Pawła Nauena Olgi Boznańskiej, jakby specjalnie stworzona dla delikatnej, wypielęgnowanej dłoni tego monachijskiego dandysa. Egzotyka orientalnego przedmiotu. Mit dalekiej podróży. Przedmiot jako wehikuł marzenia, pretekst do wyjścia poza „tu” i „teraz” salonu lub malarskiej pracowni. Ponad sto lat później przestrzeń i czas oszukać można w inny sposób. Wystarczy dosiąść Harleya i poczuć między udami jego moc, lub ruszyć z piskiem opon czerwonym Lamborghini. Sadowski jest już dojrzałym artystą. Ale nietrudno go sobie wyobrazić jako małego chłopca, który nie może oderwać wzroku od stojącego na wystawie Harleya-Davidsona. Maciej Mazurek stwierdza dowcipnie, że w przypadku malarstwa Sadowskiego „obrazy samochodów i motocykli stanowią wizerunki przedmiotów pożądania” i że malarz „przedstawienia te podniósł do rangi aktów”.4 Więc już nie piękny, wyrafinowany bibelot, ani naga kobieta, lecz maszyna. To już wiek XX. Pisał Fernand Leger: „Każdy przedmiot-maszyna posiada dwie wartości materiału: jedna to zazwyczaj malowana powierzchnia wchłaniająca światło, która ma wartość stałą (wartość architektoniczna), i druga (najczęściej biały metal) odbijająca światło, która odgrywa rolę nieorganicznej fantazji (wartość malarska). Tym więc, co ma determinować wartość różnorodności w przedmiocie-maszynie, jest światło”5. Czy nie tak właśnie dzieje się w obrazach Sadowskiego? Czy malowane przez niego powierzchnie aut i motocykli nie wtapiają się w strukturę kolorystyczną obrazu, nie kontrapunktują jasnych, trwających w słońcu lub pogrążonych w cieniu płaszczyzn architektury? Czy biały metal samochodowych felg, listew, lusterek nie staje się narzędziem fantazji artysty, nie blikuje rozbłyskami światła, nie staje się funkcją radości? W tych pracach radość grand tour i zachwyt pięknem południowej natury łączy się w jedno z radością obcowania z pięknym przedmiotem. Napięcie tych obrazów polega na przeciwstawieniu zaklętej w kształt maszyny mocy nowoczesności, jej potencjalnej dynamiki, i statycznej melancholii architektonicznego tła, czasu minionego zakrzepłego w architektonicznych formach.\nCiemna, błękitna, skupiona bryła mini coopera na tle różowej, odpadającej płatami z tynku nasłonecznionej ściany w Carpentras. Zaułek miejski jak tysiące innych. Ale ten ujrzany został o porannej godzinie, gdy błękit nieba jest jeszcze wilgotny, gdy wszystko jest jeszcze czystą nadzieją. Dzwon z pobliskiego kościoła. Za chwilę zacznie się targ trufli. By to wszystko dostrzec, trzeba najpierw wyruszyć w podróż, pozostawić za sobą codzienność, zapomnieć o wszystkim, przysiąść na krawężniku, by kontemplować kamienną ścianę. Bo Sadowski, podobnie jak kiedyś mistrzowie japońscy, łączy w jedno precyzyjny opis natury z jej kontemplacją. I właśnie to połączenie stanowi istotę jego malarstwa.\nGrzegorz Sztabiński, Malarstwo Andrzeja Sadowskiego [in:] Andrzej Sadowski. Malarstwo. Katalog wystawy. Salon Sztuki Współczesnej, Łódź 1977.\nCzesław Miłosz, Zniewolony umysł, Kraków 2004, s. 29.\nIrena Kossowska, Narodziny polskiej grafiki artystycznej 1897–1917, Kraków, s. 139.\nMarek Mazurek, Realistyczna intensywność, [in:] Andrzej A. Sadowski. Malarstwo. Katalog wystawy. Galeria Sztuki Współczesnej, Przemyśl 2004.\nEstetyka maszyny, 1923, Fabrykant – rzemieślnik i artysta [in:] Artyści o sztuce. Od van Gogha do Picassa. Wybrały i opracowały Elżbieta Grabska i Hanna Morawska, Warszawa 1977, s. 227.


Prowadzić ku Zbawcy s. Gabriela Wistuba z Prudnika - eprudnik.pl\nBlogPrudnikProwadzić ku Zbawcy s. Gabriela Wistuba z Prudnika\nDla Prudnika, jakoś ważne jest to, iż do grona kilku osób, mających dorobek naukowy i tytuł dra, dołączyła siostra Gabriela – dominikanka z Prudnika , dr teologii s. Gabriela Wistuba.\nMyślę, że każde środowisko, ba – nawet miasto, cieszy się z osiągnięć swoich rodaków, chociaż może najbardziej cieszy się rodzina i osoba, której to dotyczy. Piszę, bo dotarła do mnie ciekawa i mądra książka pt.” Prowadzić ku Zbawcy” autorstwa siostry zakonnej – dominikanki zgromadzenia Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi siostry Gabrieli Wistuby.\nJestem tu już wiele lat i zdarzało mi się widywać ową młodą zakonnicę, odwiedzającą rodzinę. Nie przypuszczałam wtedy, że można tak wiele osiągnąć, będąc w klasztorze. Ponieważ w tej publikacji nie znalazłam biogramu, skontaktowałam się z rodziną, aby przybliżyć tę ciekawą i jakże mądrą osobę, środowisku z którego przecież wyszła w świat. Otóż urodziła się w 1967 r. Uczyła się w Szkole Podstawowej nr 2. Bardzo ceni sobie wychowawczynię p. Pilarz. Do I-ej Komunii Św. przystąpiła w wieku 7 lat w kościele parafialnym p.w. Św. Michała Archanioła. Po ukończeniu szkoły podstawowej uczęszczała do Liceum Ekonomicznego, które skończyła w 1986 r. Od szóstego roku życia była uczennicą Szkoły Muzycznej w Prudniku, ucząc się gry na skrzypcach, a potem na flecie już w Nysie w Szkole Muzycznej II-go stopnia. Ten talent muzyczny będzie jeszcze potem procentował. Ponieważ w tym czasie w Prudniku pracowali Dominikanie i mieli dobry kontakt z młodzieżą przez oazy dziecięce i młodzieżowe, a nauka religii odbywała się w Domu Parafialnym, ona chętnie włączyła się w różne rekolekcje, katechezy, spotkania formacyjne np. w Zakopanem, Częstochowie i inne. Może tam właśnie odkrywała swoje powołanie służenia Bogu i ludziom w klasztorze Dominikanek w Zielonce pod Warszawą. Współtwórcą tego zgromadzenia był o. Jacek Woroniecki , wspaniały sługa Boży, którego życie bardzo ją pochłonęło.\nPo maturze zaczęła nowicjat w Zielonce – przechodząc kolejne etapy; od pracy fizycznej, modlitwy, formacji duchowej po kontynuowanie nauki gry na organach. Po dwóch latach studium organistowskiego, zajęła się grą na organach w kaplicy zakonnej. Doprowadziła też do tego, że przy pomocy sponsorów i ludności z Zielonki , zakupiono i zainstalowano dobre, nowe organy ku radości sióstr i s. Gabrieli.\nWidząc jej rozwój intelektualny , zakon wysłał ją na studia teologiczne, na Uniwersytet ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Tam zaczęła pracę naukową nad działalnością o. Jacka Woronieckiego. Dysertację magisterską pisała pt. „Radość Chrześcijańska w pismach o. Jacka Woronieckiego” – obroniła ją w 1994 r. W tym czasie pracowała już w zakonie jako mistrzyni, ucząc również religii w szkole.\nProponowano jej pracę na uczelni, ale ona wolała kontakt z ewangelizacją dzieci i dorosłych, także na misjach. W tym celu przebywała na Ukrainie, Litwie i Rosji (język rosyjski zdawała jako przedmiot maturalny, a później go doszlifowała kontynuując samodzielnie naukę , tak że dziś posługuje się nim bez problemowo ). Prowadziła tam tzw. wieczerniki , będąc animatorem życia duchowego w Firleju, Zakopanem, Nowym Sączu, gdzie przebywały dzieci, także z rodzicami, którzy gotowali obiady nawet dla grupy 120 osób.\nByła też przełożoną w zakonie przez parę lat, a po dłuższej przerwie władze zakonu wysłały ją na studia doktoranckie , które ukończyła w 2009 r. obroną pracy pt.: Koncepcja duszpasterstwa w nauczaniu i posłudze o. Jacka Woronieckiego”. Praca ta została przyjęta z dużym aplauzem i wspaniałą oceną nie tylko ze względu na niezwykle przygotowaną dokumentację merytoryczną ale także walory dydaktyczne i piękno języka polskiego, o czym we wstępie napisał o. Jacek Salij i inni promotorzy. Z tych też względów owa praca została wyróżniona i opublikowana w obszernej książce pt. „Prowadzić ku Zbawcy” (2011). Zebrany materiał i wiedza na temat tego dominikanina, sprawiły, że w lutym 2005 roku została mianowana członkiem Komisji Historycznej Procesu Beatyfikacyjnego Sługi Bożego o. Jacka Woronieckiego. Stara się więc dotrzeć do materiałów archiwalnych w Rzymie, Szwajcarii (Freiburgu) a także w wielu miejscowości w Polsce oraz ludzi, którzy go znali. Od września 2010 r. została powołana po raz drugi do pełnienia funkcji mistrzyni. Idąc śladami bohatera swej publikacji, wraca uwagę, iż to właśnie o. Jacek Woroniecki był w Polsce prekursorem kultu Miłosierdzia Bożego oraz siostry Faustyny. Ten kult docierał do naszej młodzieży podczas pobytu dominikanów w Prudniku i w tym właśnie uczestniczyła Gabriela Wistuba. Kiedy poczuła swoje powołanie – to jej tajemnica, wszak postanowiła być nie tylko siostrą zakonną i to dominikanką, ale także orędowniczką tej idei oraz stylu pracy z młodzieżą na wzór o. Jacka Woronieckiego. Chwalebnym niech będzie fakt , iż środowisko zakonne, widząc jej zaangażowanie duchowe i intelektualne, pozwoliło jej pracować naukowo, co ubogaciło w wielu aspektach duchowość dominikańską i nie tylko w klasztorach. Praca doktorska o której tu mowa podkreśla jak ważne jest to dzieło we współczesnej ewangelizacji, zwłaszcza dla osób świeckich , nauczających religii w szkołach oraz liderów wspólnot, działających w parafiach.\nObszerny wstęp autorki rozważa istotę wiary z udziałem kościoła w dziele Jezusa. Nie jest moim celem streszczenie bądź cytowanie tej publikacji, ponieważ jest tak wartościowa, że trzeba do niej dotrzeć osobiście , a s. Gabrielę upoważniono do zebrania całego dorobku życia o. Jacka Woronieckiego, jako dokumentów do procesu beatyfikacji.\nKsiążka „Prowadzić ku Zbawcy” opracowane zostało przez Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnie w Sandomierzu w 2011 roku,\nAudycja Lumen – Polskie Radio\nW polskim radiu s. Gabriela została zaproszona do audycji Lumen, gdzie opowiadała o posłudze o. Jacka Woronieckiego. Posłuchaj:\nPoprzedni artykułByła szkoła podstwowa nr 2 w Prudniku – historia jej patrona gen. Waltera\nNastępny artykułŚwięte Imię Jezus – kazanie ks. Grzegorza Bławickiego\nJak popsuć demonom Helloween, czyli słów kilka o Słudze Bożym Mateuszu...


Gitarowe kursy online\nZainteresowania/hobby: muzyka, siłownia, kolarstwo górskie, gry komputerowe, psychologia, biznes, ekonomia, sytuacja na świecie.\nFormacja: Black Mad Lice, Tervilia, The Nameless, , Kore (główne, w których udzielał się, bądź udziela).\nInfo: Kompozytor, pedagog, gitarzysta o dwóch twarzach – ostrej metalowej, czego wyraz dawał w zespołach The Nameless i Kore, a obecnie Black Mad Lice, oraz nieco delikatniejszej, której odzwierciedleniem jest zespół Tervilia, który aktualnie formuje się na nowo, pod nową nazwą, w nowym składzie. Na swoim koncie ma napisane dziesiątki utworów, pracę w zawodowym studio, nagrane płyty, koncerty i teledyski. Muzyka jego autorstwa rozbrzmiewała w stacjach radiowych (takich, jak rodzima Eska Rock czy Radio Unfriendly z Los Angeles, USA), i telewizyjnych (TVN). Jego umiejętności zostały zaś docenione przez „starych wyjadaczy”, czego efektem były liczne nagrody zdobyte na ogólnopolskich konkursach – np. Grand Prix na Płockich Konfrontacjach Gitarowych 2013.\nOprócz tworzenia, grania i uczenia gry na gitarze, dzieli się swoją wiedzą z adeptami sztuki gitarowej na szeroką skalę, poprzez edukacyjno-gitarowy kanał na YouTube o nazwie e-gitarzystaTV (na który, oczywiście macie zaproszenie!). Jest również autorem cieszących się dużym powodzeniem internetowych kursów gitarowych: „Technika Gry Na Gitarze w 3 Miesiące” oraz „Teoria w Praktyce”.\nInspiracje: Otaczający nas świat, ludzie, rozmowy, wspomnienia, przemyślenia.\nUlubiona technika: sweep picking + tapping\nSprzęt: “elektryczny”: Lootnick Custom V7, Jackson Randy Rhoads RR5, Jackson Kelly KE2 USA, Dean Hardtail SE, Peavey 6505+ 112, Buzzaro Cab 2×12 V30, TC Electronic G-Major2, Dunlop Dime Crybaby From Hell, Seymour Duncan Pickup Booster, Hughes & Kettner MIDI FSM 432 MKII.\n“Akustyczny” LAG T100DCE + Fishman Presys+, Martinello 100W Acoustic.\nW roku 2013 założyłem kanał e-gitarzystaTV (który w momencie gdy to piszę – styczeń 2016 – ma 3 tysiące subskrypcji i ponad 200,000 wyświetleń filmów), który zapewne znacie! Powołałem go do życia, bo doskonale wiedziałem, jak ciężko było dostać się do pewnych informacji, które przekazane w prosty sposób (i odpowiednio wcześnie) mogą zmienić naprawdę wiele. Chciałem, by młodzi adepci gitary nie musieli wyważać dawno otwartych drzwi, tracąc na to mnóstwo czasu. Rozwinięciem tej działalności są moje kursy gitarowe: „Technika Gry Na Gitarze w 3 Miesiące” oraz „Teoria w Praktyce” – to materiały, które sam chciałbym mieć kilka lat wstecz… Będzie ich pewnie coraz więcej, bo pomysłów nie brakuje.\nW roku 2013 założyłem zespół Tervilia (który formuje się pod nową nazwą w nowym składzie), który realizował nieco inne muzyczne obszary, niż ostre, metalowe. Znowu pojawiło się kilka fajnych koncertów, płyta i teledyski. Zapraszam do odsłuchu:\nW latach 2013- 2014 grałem w zespole KORE (obecnie Soul’s Skeleton) z doskonałymi muzykami! Owocem naszej współpracy jest 3 utworowe demo (więcej w dziale dyskografia). Na ten moment chłopaki szukają wydawcy dla ich płyty długogrającej – serdeczne pozdrowienia dla nich.\nW podanym okresie miałem przyjemność być na kilku fajnych warsztatach gitarowych m.in. u Jacka Królika czy… Steve’a Vai’a. To naprawdę niesamowite przeżycia i zastrzyki motywacji do dalszej pracy!\nZespół The Nameless rozpadł się w roku 2011 z przyczyn personalnych. Dziś myślę, że można było wiele rzeczy zrobić inaczej, bo skład miał naprawdę wielki potencjał. Zagraliśmy jednak sporo koncertów w różnych częściach Polski, kilka z nich w naprawdę fajnym towarzystwie. To kolejne cenne doświadczenia!\nW roku 2012, założyłem kanał JaroGuitarPlayer (można tam znaleźć całą płytę Unnamed Reflections – zapraszam!), na którym wystartowałem z kilkoma nagranymi coverami, później wstawiałem tam różne rzeczy z mojej twórczości, a także nagrania z moimi uczniami.\nFajnie poszedł Glasgow Kiss Petrucci’iego, który przygotowywałem na Płockie Konfrontacje Gitarowe, które za czwartym podejściem w końcu wygrałem.\nNa przełomie roku 2008 i 2009 powołałem do życia swój pierwszy zespół z prawdziwego zdarzenia, The Nameless, oparty o autorskie piosenki w stylistyce metalowej, które w głównej mierze pisałem razem z Łukaszem Tomczakiem, doskonałym perkusistą. Owocem pracy w tym zespole było demo Dead End Love nagrane własnym sumptem w 2009 roku, a także mój pierwszy profesjonalny long play – Unnamed Reflections (2010), którego realizacją zajął się Adi Owsianik. To wtedy pierwszy raz przekonałem się, co znaczy praca w zawodowym studiu nagraniowym (nagle okazało się, że nie wszystko gram tak doskonale ;)). To była doskonała lekcja i wielka mobilizacja do dalszej pracy. Pamiętam moment, kiedy w drugim tygodniu sesji nagraniowej, przy dość dużym zmęczeniu, braku snu itd., wyszedłem na taras i mimo tego wszystkiego, pomyślałem sobie, że to jest to co chcę robić –radocha była niesamowita! Choć nie traktuję muzyki jak zawodów sportowych, dałem się w tamtym okresie namówić Łukaszowi Kurpiewskiemu na startowanie w różnych przeglądach dla gitarzystów.\nW tych latach z naszego szkolnego zespołu wyklarował się rockowy skład pod nazwą Na Bruku. Graliśmy tam kawałki, które nasz nauczyciel fizyki z liceum nagrał ze swoim zespołem kilka lat wcześniej, a także covery. Tu zdobyłem całkiem konkretne doświadczenie, jeśli chodzi o grę w zespole, aranżację kawałków i pisanie pierwszych riffów. Zespół rozpadł się ze względu na zupełnie różne oczekiwania, co do stylistyki. (Ciekawostką jest fakt, że drugi gitarzysta z tego składu jest odpowiedzialny za sporo opraw graficznych do moich projektów, poczynając od płyt The Nameless, czy Tervilia a kończąc na intro i logo do e-gitarzystaTV!). Dla zainteresowanych tą prehistorią, załączam solówkę, jaką wykonałem na jednym z koncertów w roku 2008 (może ciężko w to uwierzyć ale tak, to ja J) i wykonanie wielkiego hitu Pink Floyd w wersji Korn’a w szkolnej sali sportowej na początku 2007 roku. Chcę przez to pokazać, że każdy kiedyś zaczynał i nikt nie staje się niesamowitym wioślarzem w pół roku, ma światowej sławy zespół i kręci zjawiskowe klipy, choć numer wykonany został poprawnie.\n(dla mających wątpliwości, miotam się z Ibanezem po prawej stronie)\nTu możecie znaleźć również więcej piosenek Na Bruku (w ich nagraniach nie brałem udziału, były one realizowane, zanim zacząłem w ogóle grać).\nW tym okresie był też mały epizodzik weselny (dzięki któremu kupiłem sobie Jacksona Rhandy Rhoads J)\nÓwczesny nauczyciel gitary stwierdził, że już więcej mnie nic nie nauczy, więc poszedłem do szkoły muzycznej na gitarę klasyczną (do świetnego nauczyciela – Jerzego Sochackiego, którego w tym momencie pozdrawiam), równocześnie zaczynając prywatne lekcje gry na „elektryku”, który od zawsze kręcił mnie najbardziej. To czas naprawdę intensywnego ćwiczenia i rozwoju. Podczas przygody z szkołą muzyczną zdobyłem kilka nagród na ogólnopolskich konkursach. Postawione zostały wtedy pierwsze kroki, jeśli chodzi o teorię muzyczną, a nie tylko przebieranie palcami i czytanie nut. W tym okresie udzielałem swoich pierwszych, oczywiście amatorskich lekcji gry.\nOkres pierwszych szlifów na gitarze klasycznej pod okiem prywatnego nauczyciela (od 2004 roku czasem dochodziła gitara elektryczna, pożyczona od kolegi). W latach 2004-2005 pojawiły się pierwsze próby z kolegami ze szkoły oraz występy. Udało mi się nawet wywalczyć II miejsce w lokalnym przeglądzie muzycznym w kategorii 14-16 lat. To właśnie wtedy odkryłem , jak wielką frajdę sprawia mi uczenie się nowych rzeczy i ćwiczenie na gitarze. Od 2005 roku na drugi plan zeszły wyścigi rowerowe (kolarstwo górskie) i gry komputerowe, które zjadały mi sporo czasu.\nMoja przygoda z gitarą zaczęła się w roku 2003, w wieku 13 lat, choć muzyka budziła moje zainteresowanie już od najmłodszych lat. Pamiętam, że odkąd nauczyłem się obsługiwać wieżę rodziców (i stołek, by do niej sięgnąć), włączałem sobie ich płyty, co skutkowało często dziwnymi ciarkami na całym ciele, wtedy nie miałem pojęcia, że zwiążę z tym całe swoje późniejsze życie.