Lechia = parking dla piłkarzy\nPrzyjrzałem się kulisom funkcjonowania Lechii Gdańsk - pisze w swoim artykule Roman Kołtoń.\nTo wstrząsająca opowieść, w której mieszają się różne wątki. Zamiast stabilnego klubu - dzięki nowym inwestorom - zorganizowany został "parking dla piłkarzy". Podanie ręki Tomaszowi Hajcie przez właścicieli nie oznaczało, że został trenerem "Biało-zielonych", choć takim się czuje...\nPiątkowy dialog z Tomaszem Hajto.\n- Będziesz trenerem w Gdańsku?\n- Jak to będę? Jestem trenerem w Gdańsku.\n- Jak to jesteś?\n- Przeszło miesiąc temu pojechałem do Niemiec - z panem Wittmannem rozmawiałem w Ludwigshafen, a z panem Wernze w Kolonii. Obaj podali mi dłonie. Zdajesz sobie sprawę, co w Niemczech oznacza podanie dłoni...\n- To dlaczego nie pracujesz na co dzień z zespołem Lechii?\n- Proszę zapytać właścicieli klubu. Wszystko było wyjaśnione aż do ostatniego szczegółu w kontrakcie. Jednak Lechia dalej ma tymczasowego trenera, a ja ciągle czekam na objęcie zespołu. Miałem trzy zapytania od tego czasu, ale dla mnie liczy się podanie dłoni. Umowa nawet ustna jest ważna - potwierdzona uściskiem dłoni. Żyłem w Niemczech wiele lat i dla mnie to jest wiążące.\n- Naprawdę będziesz trenerem w Gdańsku?\n- To tylko kwestia kiedy. Jednak to nie jest pytanie do mnie....\nZa plecami zarządu\nRozmowa z Tomaszem Hajtą to nie jest jakiś żart, satyra, czy szydera. To rzeczywistość obecnej Lechii Gdańsk, gdzie od niedawna są nowi inwestorzy. Obaj znani są w świecie futbolu naszych zachodnich sąsiadów - Franz Josef Wernze iRoger Wittmann. Ten drugi posiada licencję FIFA, więc oficjalnie nie może być właścicielem klubu. Jednak wkrótce licencje mają zostać zniesione, więc pewnie nie ma to wielkiego znaczenia... Z kim Hajto rozmawiał o zatrudnieniu w Lechii? I co stało się od tego czasu? Zarząd klubu był przeciwko Hajcie. Słyszałem, że z różnych względów. W mediach pojawiało się hasło "wizerunku". Jednak bardziej chodziło o działanie właścicieli za plecami zarządu. Bo albo jest zarząd i ktoś - również właściciele - się z nim liczy albo to zgromadzenie figurantów, których zdania nikt nie poważa.\nDyrektor sportowy Lechii, Andrzej Juskowiak stracił pracę. Pikantnym jest, że Juskowiak pozostaje jednak prezesem młodzieżowej akademii, którą finansuje firma Lotos (spółka skarbu państwa, mająca główną siedzibę w Gdańsku). W radzie nadzorczej Lechii jest Jowita Twardowska z Lotosu. Nie waha się prezentować swojego zdania. W wywiadzie dla "Dziennika Bałtyckiego" powiedziała: "Jest ogromna zmiana w kontekście strategii. Zawsze popieraliśmy element związany z zatrudnianiem naszych wychowanków. Obecnie właściciel, mając do tego oczywiście prawo, angażuje piłkarzy zagranicznych. Rozpoznawalność piłkarzy Lechii obecnie bardzo zmalała". Można powiedzieć wprost - nowi inwestorzy zajęli się obrotem piłkarzami na wielką skalę. Urządzili wielki, wielopoziomowy parking w Gdańsku. Latem przyszło dwudziestu nowych piłkarzy. Jednak tylko na cztery transfery miał wpływ Juskowiak. Wszystkich innych "zaparkowali", że będę używał tej terminologii, menedżerowie - w największym stopniu Wittmann.


data:16 września 2018 Redaktor: ArekN\nBożena Ratter Kresy prawda historyczna\nNie tylko tendencyjnie zapomniane ale uznane przez powojenne pokolenie za obcych w domu są miliony naszych wielkich poprzedników zamieszkujących od wieków tereny I i II RP. Oni tworzyli Rzeczpospolitą, przechowali Ją „w pamięci” w czasie zaborów i wywalczyli odzyskanie niepodległości w 1918 r.- pisze Bożena Ratter.\nNie tylko tendencyjnie zapomniane ale uznane przez powojenne pokolenie za obcych w domu są miliony naszych wielkich poprzedników zamieszkujących od wieków tereny I i II RP. Oni tworzyli Rzeczpospolitą, przechowali Ją „w pamięci” w czasie zaborów i wywalczyli odzyskanie niepodległości w 1918 r. Niepodległa Polska dla kolejnych pokoleń, czyli dla nas. To dzięki nim Rzeczpospolita odrodziła się niczym Feniks z popiołów by w 1939 roku stać się ponownie kolonią zaborców, Niemców od 1 września 1939 roku oraz Rosji sowieckiej od 17 września 1939r.\n„Obcy w powojennym domu” obywatele II RP bronili naszej wolności i godności poprzez udział w walkach na różnych frontach, w strukturach Państwa Podziemnego, w działaniach na rzecz wysiedlanych, represjonowanych, eksterminowanych, chroniąc przed represyjną polityką i niszczeniem tożsamości narodowej i kulturowej. Podstawowym celem obu okupantów była eksterminacja elit polskiego społeczeństwa tak więc to „obcy w powojennym domu” byli mordowani, wywożeni do niemieckich obozów koncentracyjnych i sowieckich łagrów na „białe niedźwiedzie”, okradani z ludzkiej godności, wywłaszczani z wielopokoleniowego majątku, okradani, osierocani, skazywani na katorżniczą pracę na rzecz niemieckich i sowieckich kolonistów. Na ziemiach wcielonych do Rzeszy (Wielkopolska, Pomorze) już w pierwszych miesiącach Niemcy rozstrzelali ok. 40 tys. przedstawicieli polskiej elity - w tym wielu powstańców śląskich i wielkopolskich- a 860 tys. mieszkańców przesiedlili na wschód (ich domy i majątki zajęli sprowadzeni Niemcy).\nNa zagarniętych przez Rosję sowiecką terenach już 17 września 1939 r. rozpoczęła się eksterminacja ludności polskiej na niespotykaną dotychczas skalę (przy pomocy mniejszości litewskiej, ukraińskiej, łotewskiej, żydowskiej). Po aresztowaniu 110 tysięcy osób cywilnych, głównie mężczyzn, nastąpiły masowe wywózki całych rodzin na Sybir, zarówno obywateli polskich zamieszkałych na terenach wschodnich przed wybuchem II wojny światowej jak i ludności wysiedlonej z Rzeszy czy uciekinierów z innych terenów okupowanych przez Niemców. Wielu umarło już w drodze, katorżnicza praca w syberyjskiej tajdze przy sięgającym kilkadziesiąt stopni mrozie, głodzie i chorobach zabijała wielu zesłańców. Była to przemyślana i planowo przeprowadzana zbrodnia na polskim narodzie.\nW czterech, głównych, akcjach deportacyjnych wywieziono łącznie (wg. szacunkowych danych polskich władz emigracyjnych) około miliona osób cywilnych . Deportacje były niezwykle sprawnie zorganizowane i realizowane według wcześniej sporządzonych imiennych spisów opracowanych przez służby NKWD przy aktywnej współpracy miejscowych komunistów. Masowe deportacje miały miejsce 10 lutego, 13 kwietnia, na przełomie czerwca i lipca 1940 roku oraz w maju i czerwcu 1941 roku. Pomiędzy tymi głównymi akcjami wywózek trwał nieprzerwanie proces deportacji mniejszych, kilkusetosobowych, grup (m.in. w maju 1940 r.)(IPN)\n„Po odbyciu kampanii wrześniowej, gdzieś w połowie listopada 1939 roku, wróciłem do Zarzecza; zastałem rodzinę w komplecie, ale w zupełnie odmiennych warunkach, Przepadł dom we Lwowie wraz z całym wyposażeniem, a niedługo potem, po ustaleniu granicy Generalnej Guberni, odpadły lasy poturzyckie. W Zarzeczu Niemcy odebrali tylko jeden folwark z gorzelnią, gdzie stworzyli własny ośrodek hodowlany, a resztę pozostawili w spokoju, nakładając tylko kontyngent w płodach rolnych i podporządkowując sobie gospodarkę leśną. Ale w Zarzeczu zrobiło się rojno, bo oprócz mojej licznej rodziny przyjechała starsza siostra z mężem i dwójką dzieci oraz młodszy brat ojca (Stanisław) z rodziną, to znaczy z siedmiorgiem dzieci; prócz tego rodzice przyjęli jeszcze kilka rodzin wysiedlonych z Poznańskiego, które zajęły wszystkie możliwe lokale gospodarcze i administracyjne.\nGdzieś na przełomie 1941—1942 roku powstała możliwość objęcia leśnictwa w lasach zarzeckich, z której z radością skorzystałem (…)Którego dnia – a było to około 10 października 1944 roku NKWD w asyście UB zaaresztowali ojca, najstarszego brata i szwagra i wywieźli ich do Jarosławia. Mnie zostawili polecenie bym zgłosił się do komendy UB w Jarosławiu. (…) Tak minęło jeszcze parę dni i któregoś ranka otworzyły się drzwi wejściowe, wpadło kilku Sowietów i kazano pośpiesznie wszystkim wychodzić. Na placu stały wojskowe ciężarówki, wszystkie pod plandekami, a wśród nich kręciło się kilkadziesiąt, takich samych jak wtedy w Jarosławiu, niedużych postaci w szarych szynelach, ze skośnymi oczami, z pepeszami w ręku. Znowu rozległy się okrzyki i ponaglenia. Ładowano nas na ciężarówki, które pośpiesznie odjeżdżały.\nW drodze przez miasto zauważyłem, że trasa, którą jechaliśmy jest pusta, tylko co kilkadziesiąt kroków-stały patrole z bronią i z psami na smyczy. Jazda nie trwała długo i gdy samochód zatrzymał się i kazano nam wysiadać, zobaczyłem rampę kolejową, przy której stał bardzo długi szereg krytych bydlęcych wagonów. Ustawiono nas w Szereg i rozpoczęła się dokładna rewizja. Odbierano noże, scyzoryki i wszystkie przedmioty metalowe.\nPo rewizji dołączyliśmy do długiej kolumny, która rosła w miarę przywożonych następnych transportów. Po pewnym czasie od przodu kolumny rozpoczęło się ładowanie do wagonów. Otwierano drzwi wagonu, odliczano pewną liczbę ludzi (nie pamiętam, czy było to 40 czy 50), kazano wsiadać, po czym drzwi zasuwano-i ryglowano. W sumie trwało to parę godzin. Wagon wewnątrz był zupełnie pusty, nie licząc żeliwnego piecyka, który stał na środku, i skośnej rynienki z blachy, zakończonej dość szerokim lejkiem wystającym na zewnątrz, która była przytwierdzona do ściany obok drzwi.. U góry, w przeciwległej ścianie, było zakratowane okienko przesłonięte dodatkowo drucianą siatką. Z nacięciem oczekiwano ruszenia pociągu: w jakim kierunku pojedziemy? Wszyscy spodziewali się, że na zachód, do Rzeszowa. W końcu pociąg ruszył i po kilkunastu minutach zadudnił na moście na Sanie. Jechaliśmy w kierunku Medyki - na wschód. Był 13 listopada 1944 r. - dokładnie to zapamiętałem - Jan Dzieduszycki we wspomnieniach „Trzy lata wykreślone z życiorysu” opisuje swoją trzyletnią katorgę na Uralu. Zesłany gdy kończyła się wojna, gdy nadszedł czas powrotów, gdy jedni Polacy tworzyli samozwańczą władzę komunistyczną Manifestem PKWN z 22 lipca 1944 roku a inni wracali z obozów i wysiedleń wraz z przesuwającym się frontem sowiecko-niemieckim.\nOcalałą polską elitę utrwalacze władzy ludowej uznali za „obcych w domu”. Zabroniono im żyć w Polsce, która stanowiła dla nich najwyższą wartość, której godności, honoru, wolności bronili oni i ich dziadowie przez wieki, skazano ich na banicję, na kolejną falę represji, aresztowań i deportacji do łagrów. 76 polskich Generałów, wysokiej rangi oficerów Polskich Sił Zbrojnych nie mogło wrócić do Polski gdyż zostali pozbawieni Obywatelstwa Polskiego i dóbr osobistych dekretem Bieruta. A inni nie wracali ponieważ wybierali życie a nie śmierć w ubeckich katowniach. A dokąd mieli wrócić Ci, którzy swoje domy rodzinne, pamiątki rodzinne, majątki, miejsca pracy, groby przodków zostawili na ziemiach wschodnich I i II RP zabranych nam wolą odwiecznych naszych zaborców, za zgodą państw należących do Unii Europejskiej? Zabrano nam połowę Polski.\nO tym jak bardzo on i Generał Anders chcieli wrócić do Ojczyzny wspominał na planie filmowym śp. Janusz Brochwicz-Lewiński, pseudonim „Gryf”.\nJan Dzieduszycki pochodzi z wielce oddanego Polsce i nauce patriotycznego rodu z korzeniami z okolic Stryja. Jego pradziad Włodzimierz Dzieduszycki otworzył we Lwowie znakomite Muzeum Przyrodnicze, które przekazał narodowi, utrzymywane z ordynacji Poturzyckiej, a także sporą bibliotekę przy ul. Kurkowej we Lwowie. Cenne kolekcje do swego Muzeum zdobywał Dzieduszycki także przez finansowanie badań terenowych ówczesnych przyrodników galicyjskich, m.in. wspomnianego geologa Seweryna Płachetki, botanika z dublańskiej Szkoły Rolniczej -dra Władysława Tynieckiego , a przede wszystkim badań niestrudzonego faunisty-entomologa Maksymiliana Nowickiego, który wraz z gronem oddanych mu i rozmiłowanych przez niego w entomologii gimnazjalistów: Marianem Łomnickim, Leopoldom Waiglem, Józefem Dziędzielewiczem i Antonim Wierzejskim, z niezwykłym zapałem prowadził badania faunistyczne w okolicach Lwowa i na Podolu. Wszyscy ci młodzi badacze po przeniesieniu się profesora w roku 1863 do Krakowa podążyli za nim, a po ukończeniu tam studiów związali się z Muzeum Dzieduszyckiego, urzeczeni twórczym zapałem fundatora w akcji gromadzenia w nim "wszystkiego, co na ziemiach polskich żyje i żyło". Pałace Dzieduszyckiego w Poturzycy, Pieniakach czy Zarzeczu, jak również jego mieszkanie i gabinet w Muzeum we Lwowie były azylem nie tylko dla borykających się z nędzą artystów, literatów i pisarzy, ale często także dla ludzi ściganych, chroniących się przed represjami austriackich zaborców.\nCzy 17 września, w rocznicę napaści sowieckiej Rosji niosącej zagładę Polaków na ziemiach wschodnich, zabrzmią syreny, w kościołach zabrzmią dzwony i odprawione będą msze św. w intencji pomordowanych i deportowanych na wschodzie (wszak księżą i zakony to również eksterminowana przez NKDW, UB i rodzimych komunistów elita), na ulicach wręczane będą biało czerwone tulipany, w szkołach odbędą się uroczyste apele, prelekcje, spotkania, w salach i parkach koncerty i festiwale pieśni obozowych, muzyki kompozytorów urodzonych na ziemiach wschodnich, wystawy malarstwa autorów z książki prof. Jan Wiktora Sienkiewicza „Artyści Andersa”, pokazy filmów, w instytutach odbędą się sesje naukowe, w muzeach spotkania i prelekcje, na ulicach festiwale kultury polskiej, nauka lwowskiego języka, kuchnia polska w tym kresowa na ulicach (zwłaszcza na Próżnej), spacer po Lwowskiej z prof. Sławomirem Nicieją, spacer po cmentarzach śladem Sybiraków poświęcony tematowi śmierci w łagrach, w kulturze polskiej, opowieści o naukowych osiągnięciach Włodzimierza Dzieduszyckiego na uczelniach rolniczych jak i pamięć w tysiącach innych miejsc, bo eksterminowano naukowców, lekarzy, adwokatów, leśników, ziemian, przemysłowców, malarzy, literatów, księży, przedszkolaków, uczniów, chłopów, robotników itp.?\nCzy na rampie kolejowej Przemyśl - Bakończyce pojawi się tablica informująca, iż stąd na Sybir wysłano wagonami bydlęcymi naszych wielkich poprzedników, w tym 4500 żołnierzy Armii Krajowej?\nCzy w podręcznikach pojawi się temat zagłady Polaków zsyłanych na Sybir, biografie ludzi kultury, nauki, sztuki, gospodarki, ziemian, przemysłowców z ziem wschodnich, historia i stan dziedzictwa narodowego tworzonego przez nich i utraconego na wschodzie, etos obrońców Zadwórza, Lwowa, żołnierzy Armii Krajowej z Wilna, Grodna, Lwowa, Nowogródka?\nCzy dzieci będą się uczyć o dokonaniach naszych rodaków zsyłanych na Sybir, mordowanych w ubeckich katowniach, zmuszonych pozostać na wychodźstwie?\nCzy w placówkach dyplomatycznych będą zatrudniani miłujący Polskę?\nCzy zadbamy o groby naszych wielkich poprzedników, czy zapłacimy za ich utrzymanie by nie były likwidowane nie tylko na niszczącej ślady polskości Ukrainie ale i w Polsce?\nCzy szkoły i uczelnie, urzędy i stowarzyszenia, parafie i zakony obejmą patronatem ludzi właściwych dla ich profesji i ich groby?\nCzy zabezpieczymy przekazywane stowarzyszeniom Sybiraków, Miłośników Lwowa pamiątki, finanse by dawały świadectwo naszej historii?\nCzy zatrudnimy w mediach, ministerstwach, urzędach, muzeach, teatrach, kinematografii ludzi znających polską historię w zakresie bogatszym niż ta z PRL?\nCzy spłacimy ten 79 lat ciążący dług, czy jak powojenne pokolenie tendencyjnie zapomnimy?\nNie dajmy się zwieść niechęcią do zadumy nad śmiercią i męczeństwem sprzed 79 lat, niechęcią do martyrologii. Podczas Festiwalu Żydowskiego w Warszawie śmierć, męczeństwo, martyrologia to były kluczowe tematy i uczestniczyli w nich mieszkańcy Warszawy. A na Festiwal w 79. rocznicę napaści Niemiec na Polskę Minister Jan Kasprzyk zaprosił do Warszawy właśnie tych, którzy zostali kiedyś uznani za obcych.\nPrzy tym pomniku oddajemy hołd nie tylko tym, którzy przed 100 laty pod dowództwem gen. Józefa Hallera walczyli o przywrócenie Polsce suwerenności. Nie tylko tym, którzy powrócili do Ojczyzny i bronili jej niepodległości w roku 1920. W tym miejscu chcemy również oddać hołd Wam Weterani walk o niepodległość, których losy podczas wojennej zawieruchy rzuciły poza granice Rzeczypospolitej i często do dziś mieszkacie poza granicami Polski: w Ameryce, w Kanadzie, w Australii, w Nowej Zelandii, w Brazylii, w Wielkiej Brytanii, na Zachodzie Europy, ale także na Wschodzie. Są z nami przedstawiciele Weteranów mieszkający na terenach dawnych Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej Polskiej, którzy nigdy nie utracili Polski, która cały czas jest w ich sercach – zwrócił się do Kombatantów Minister podczas uroczystości drugiego dnia Światowego Zjazdu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.\nMinister spłaca dług a potomkowie ubeckich oprawców poglądów na swoje nie zmienili, o czym świadczy obrzydliwe zachowanie grupki z kobietą na czele wykrzykującej w kierunku kombatantów obraźliwe „folksdojcze” na Placu Piłsudskiego. Tak właśnie nazywano przedstawicieli polskiej elity katowanych na Rakowieckiej i w tysiącach innych miejsc Polski Ludowej. Niestety, Warszawa jest miejscem, do którego w nagrodę wysyłano zasłużonych ubeckich oprawców o czym mówi w biograficznym filmie aktor Zdzisław Wardejn. Hunowie wciąż obecni.\nNasza młoda III Rzeczpospolita stoi na pewno wobec zadania odbudowy ekonomii, podniesienia stanu polskiego "mieć" wedle słusznych potrzeb, wedle wymagań wszystkich obywateli. Niech mi jednak wolno będzie z całą stanowczością stwierdzić, że również i to zadanie realizuje się prawidłowo i skutecznie tylko na zasadzie prymatu ludzkiego "być". Ekonomia jest ostatecznie dla kultury. Realizuje się również przez kulturę. Realizuje się prawidłowo przez ten podstawowy wymiar kultury, którym jest moralność - wymiar etyczny. Zabezpieczając pierwszeństwo tego wymiaru, zabezpieczamy pierwszeństwo człowieka. Człowiek bowiem realizuje się jako człowiek zasadniczo przez swą wartość moralną - mówił papież Jan Paweł II do przedstawicieli świata kultury zgromadzonych w Teatrze Narodowym w czerwcu 1991.\nNie dopuśćmy do eksterminacji pamięci o naszych wielkich poprzednikach, jesteśmy ich dłużnikami. Nie zapominajmy tendencyjnie wielkiego dziedzictwa tworzonego przez 600 lat na ziemiach wschodnich, jest ono bardzo bogate. Udział w Festiwalu Dziedzictwa Kresów Polskiej Opery Kameralnej z utworami Mozarta, Pucciniego, Bizeta, Donizettiego, Moniuszki czy Mieczysława Święcickiego z "Piwnicą pod Baranami" , prezentacja tylko literatury Herberta, Lema oraz Mrożka, wskazuje na konieczność edukacji nie tylko organizatorów ale i sponsorów, w tym Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. A tak blisko jest choćby Zarzecze z Muzeum Dzieduszyckich, Przemyśl z Orlętami Przemyskimi, Rzeszów z twórcą Modlitwy Obozowej Arturem Kowalskim, Krasiczyn...To zobowiązujący termin: dziedzictwo. Tomasz Kuba Kozłowski i Ormianie prezentowali bogate dziedzictwo Kresów.\nBożena Ratter: Było walką z obłędem narzuconym Europie i Polsce\nBożena Ratter: Nie opłakano zmarłych, nie pozwolono na wyrażenie bólu


ROCZEK NA „KAŁUŻY” - jezioro Gołubie - Gospodarstwo Jeziorowe w Ełku\nJezioro Gołubie to zbiornik , nad którym się wychowałem i nad którym stawiałem swoje pierwsze , wędkarskie kroki. Stawiam je tutaj nadal , co roku, już od ponad 30-tu lat i może dlatego mam do niego ogromny sentyment. Przez te ponad 30 lat obecności na akwenie i prowadzonych od 10-ciu lat dość szczegółowych notatek , udało mi się poznać jezioro jak własną kieszeń (mimo, iż de facto zmienia się co roku… ale o tym będzie później) i „odszyfrować” zwyczaje ryb je zamieszkujących. Tą wiedzą postanowiłem się z Wami podzielić, a także zachęcić do spędzenia choćby weekendu na tą ciekawą i nadal rybną (mimo prowadzonej gospodarki rybackiej i ostatnio dość silnej presji wędkarskiej) wodą.\nWedług monografii, którą znajdziemy na stronie dzierżawcy wody – Gospodarstwa Jeziorowego Ełk https://gospodarstwojeziorowe.pl/lowiska/monografia-jeziora-golubie/ : „Jezioro Gołubie położone jest koło wsi Gołubie i Szczudły w gminie Kalinowo, na szerokości geograficznej 53°52,7′, długości geograficznej 22°31,6′, wysokości nad poziom morza 129,1 m i 18 km na północnym wschodzie od miasta Ełk. Powierzchnia lustra wody na podstawie pomiarów batymetrycznych wykonanych w 1965 roku wynosi 60,8 ha natomiast wg danych geodezyjnych 83,39 ha.” Biorąc pod uwagę silne tempo eutrofizacji zbiornika i datę pomiaru (1965 rok), trzeba stwierdzić, że po tych 55-ciu latach , „wody” na Gołubiach jest zdecydowanie mniej – jezioro dosłownie „znika w oczach”. Jeszcze na początku lat 80-tych , północna zatoka (zwana przez nas ,tubylców Gdańską) sięgała niemal do drogi biegnącej przez wieś i rowka-rzeczki , w którym „za późnego dzieciaka” (8-10 lat) łapało się piskorze i ślizy, a na wiosennych rozlewiskach „tarłowe” szczupaki (wiem, że teraz to brzmi mocno „niepedagogicznie”, ale wtedy czasy były trochę inne ;) ). Obecnie skraj zatoki Gdańskiej (max głębokość 50-70cm) jest oddalony od drogi o prawie 300m. Podobnie w południowej części jeziora – rzeczka Gołubica kiedyś była „drożna” i tą drogą wchodziły do jeziora choćby węgorze (tak tak – kiedyś tam były ;) ), a obecnie jej ujście, to ogromny blat porośnięty zielskiem gdzie czasami jest 10cm wody ( i nie więcej niż 30). Przed 40-tu laty , było też jeszcze kilka plaż , gdzie można było spokojnie wejść do wody po twardym dnie i wykąpać się wieczorem, gdy się przyjeżdżało z beczkowozem – dziś nie ma już nawet skrawka dna nie pokrytego zielskiem (nawet na Plaży Gminnej i Plaży Nowika zarosło kompletnie po dwóch latach). Podobnie jest z głębokością – monografia jeziora mówi: „Jezioro jest płytkie. Jego maksymalna głębokość wynosi 4,2 m, a głębokość średnia 1,9 m.. Cała powierzchnia dna ma łagodne spadki i pokryta jest grubą warstwą torfu i mułu.” Obecnie, wydaje mi się, że maxymalna głębokość nie przekracza 3m w centrum „szczudlańskiej” części akwenu (jezioro , przesmykiem, w sposób naturalny dzieli się na część „szczudlańską” – południową, w pobliżu wsi Szczudły i „gołubiańską” – północną, w pobliżu wsi Gołubie. Obie części zakończone są płytkimi zatokami), 1,5m w części „gołubiańskiej”, 50-70cm w Zatoce Gdańskiej i 30cm przy zarośniętym ujściu Gołubnicy na południu. Proces szybkiego zarastania jeziora doskonale obrazują zamieszczone poniżej fotki – mamy tu obraz mojej Mariny w roku 2010, 2015, 2019 i 2020.\nW związku z tym, że jezioro jest płytkie i silnie zeutrofizowane, dość częste są tu zimowe przyduchy. Charakterystycznym zjawiskiem są też „wędrujące wyspy” (Kępy trzcin, które pod wpływem wiatru odrywają się od „ściany” i dryfują z wiatrem po jeziorze, czasem „zapychając” miejsca do slipowania łodzi i pontonów.)\nJeśli chodzi o rybostan jeziora, to naprawdę nie można narzekać. (Fakt, że zawodowi łowcy okazów drapieżnika, raczej nie mają tu czego szukać ale pozostali nudzić się nie będą… ;) ) . Sztandarowymi rybami zbiornika są szczupak („sportowy” w przedziale 45-80cm , gdzie 45cm jest wymiarem ochronnym dla tego gatunku przy limicie połowu 5 sztuk) oraz lin (jest go tu naprawdę sporo, największy, jakiego udało mi się wyjąć miał 47cm, ale znajomi trafiali takie 50+). Poza tym jest dużo okonia (takie 30+ , to nie rzadkość ale słabo reagują na sztuczne przynęty, dlatego łowimy je przede wszystkim na żywca lub spod lodu. Należy przy tym pamiętać o wymiarze ochronnym, który na wodach GJ wynosi dla okonia 15 cm. i wzdręgi (największa, jaka się trafiła miała 37 cm). Jako ciekawostkę mogę dodać, że piękne krasnopiórki łowię tu często także na spinning… i to nie tylko na paproszki – potrafią łykać nawet obrotówki w rozmiarze 4. Od 2008 roku jest też leszcz z zarybienia. Największy, złowiony przeze mnie miał prawie 40cm…). Leszcz jest niestety dość częstym gościem na linowej zasiadce. „Legendarne” są też gołubiańskie karasie (słowo celowo ujęte w cudzysłów, bowiem karaś trafia tu na wędkę niezwykle rzadko – mało kto może się takim wyczynem pochwalić, ale w siatkach rybaków widywałem ogromne sztuki zarówno złotego, mieszańca jak i japońca – to akurat efekt „żywcowania” tubylców na karaskach z okolicznych stawów i glinianek).\nW tym momencie warto poświęcić kilka słów „rybakowi” na Gołubiach. Jest to jezioro „gospodarcze” i siatki był tam odkąd pamiętam. Rybacy pojawiają się tu regularnie , co roku w maju (wtedy przez tydzień lub dwa stawiają siatki na lina, grodząc na przemian jedną lub drugą część jeziora) i raz na kilka lat jesienią, zazwyczaj na przełomie października i listopada. Szczerze mówiąc, to nie zauważyłem, by te odłowy (ale to moje subiektywne odczucie) miały jakiś wielki wpływ na wyniki wypraw wędkarskich…\nWydaje się, że zwiększająca się z roku na rok presja wędkarska (rekord, zanotowany przeze mnie 1 maja 2015 roku, to 17 łodzi i pontonów na Otwarciu Sezonu – oczywiście to niecodzienna sytuacja, ale rzadko się zdarza tu samotne wędkowanie… a jeżeli już jesteś sam, to znaczy, że naprawdę „nie żre” ) także nie ma wielkiego wpływu na pogłowie drapieżników i białorybu. Może dlatego, że tubylcy i przyjezdni stosują się do regulaminu oraz przestrzegają wymiarów i limitów, a kłusownictwo to obecnie problem naprawdę marginalny. (Nie zawsze tak było)\nTyle tytułem wstępu… Pora prześledzić, jak się kręci roczek na „Kałuży” (taki kryptnonim nosi jezioro w naszym wędkarskim slangu).\nSwoją opowieść zacznę w styczniu, bowiem Gołubie to typowe jezioro na „pierwszy lód”, a ten pojawia się u nas ostatnio nawet w połowie lub pod koniec stycznia (wyjątkowa zima bez lodu była tylko raz – w 2020 roku …i oby więcej się nie powtórzyła). Kiedy narośnie już co najmniej 5 cm „czarnego” lodu ,rozpoczynam polowanie na „pasiaki”. Przemierzam wtedy taflę jeziora z błystką podlodową, bijąc otwory w odległości kilku metrów od pasa trzcin i oczeretów i posuwając się stopniowo w kierunku środka akwenu , szczególną uwagę poświęcając wyspom rdestnicy, której liście wtopione są w lód.\nLatem i jesienią to świetne , „żywcowe” łowiska okoni, ale widać, że zapuszczają się one tu także zimą. Z jednej miejscówki zazwyczaj wyjmuję 2-4 sztuki. Niestety, częstym przyłowem na błystkę są szczupaki, dlatego warto używać metalowych lub fluorokarbonowych przyponów. (ja zakładam najcieńszy wolfram KONGERA o długości 15 cm). W miarę przyrastania pokrywy lodowej okonie żerują coraz słabiej, więc jezioro mocno traci na atrakcyjności pod kątem tej ryby. Warto tu jednak wrócić w środku zimy – jeżeli pokrywa śnieżna nie jest zbyt gruba i nie pojawia się przyducha, można pokusić je lekką mormyszką z pęczkiem ochotek. To także dobry czas na połów fantastycznych płoci (25+) metodą spławikową. Płocie z Gołubii są naprawdę przepiękne – ciemne , mocno wybarwione i przy tym bardzo silne (hol daje naprawdę sporo frajdy). Szukam ich w pobliżu wyżej wspomnianych, rdestnicowych „wysp” , na głębokości od 1 do 1,5 m. Do wywierconego otworu wrzucam lekko rozdrobnioną (chodzi o to, by nie była to mocno zbita kula) „sklepową”, zimową zanętę płociową ,a przynętę (zazwyczaj jedno lub dwa ziarna kukurydzy konserwowej) na haku 10, podaję tuż nad roślinnością porastającą dno lub w połowie wody. Brania są zwykle gwałtowne, a hol krótki lecz bardzo emocjonujący. Z jednej miejscówki przez 2 godzinki jesteśmy w stanie wyjąć kilkanaście płoci w przedziale 25-35 cm. Na Gołubie powracam jeszcze czasem pod koniec zimy – na „ostatnim lodzie” znów odzywają się okonie , a do „spławikowych” płoci dołączają też wzdręgi 25+. Należy przy tym zaznaczyć, że wbrew pozorom , Gołubie nie są zimą bardzo bezpiecznym jeziorem ze względu na liczne odparzeliska i bobrowe żeremie, przy których nawet gruby lód jest jednocześnie bardzo kruchy. Lepiej omijać a te miejsca ,ale trzeba wcześniej poznać ich lokalizację, wypytując o szczegóły choćby tubylców…\nZaraz po zejściu lodów ,jezioro jest „martwe” i ewentualny wypad, może służyć jedynie wentylacji płuc i „odegnaniu jobla”. Z niecierpliwością czekam więc na 2-3 słoneczne dni z temperaturą około 15-tu stopni Celsjusza (wypada zazwyczaj w połowie kwietnia) – wtedy Gołubie ożywają. Odzywają się wodne i lądowe ptaki , na tafli jeziora widać skaczącą drobnicę , gonioną przez szczupaki i okonie, a suche trzciny aż trzęsą się od buszujących w dole wielkich wzdręg, które uwijają się między łodygami w poszukiwaniu zimujących tam larw owadów i rozmaitych żuczków. I to właśnie te wielkie krasnopióry stanowią obiekt moich pierwszych, wiosennych wypraw na „Kałużę”. Na kwietniowe wzdręgi nie startuję o świcie – najlepsza pora to popołudnie, gdy woda jest już nieco nagrzana. Ja, na „swojej” kładce pojawiam się zwykle po 13-tej (czyli tuż po pracy) i zostaję tam do zachodu słońca. Na takie popołudnie zabieram 2 puszki kukurydzy konserwowej i słoiczek czerwonej, o smaku truskawkowym (od TRAPERA). Kukurydza jest jednocześnie przynętą i zanętą (Podrzucam ją niewielkimi garściami gdy brania stają się rzadsze lub po zerwanej ,dużej sztuce). Mój zestaw jest bardzo prosty – wędka 2,70 m (dość sztywny spininng o akcji Fast CUPIDO c.w. 25g) kołowrotek o stałej szpuli (ja używam rozmiar 2500) , mocowany na stałe spławik z balsy o wyporności do 4,5g i haczyk w rozmiarze 9-10. Żyłka 0,18 i przypon 0,15 (dł. przyponu do 25 cm). Między żyłką główną, a przyponem dobrze jest umieścić malutki krętlik. Grunt ustawiam na 50cm, na haczyk zakładam 2 lub 3 ziarna kukurydzy i delikatnie zarzucam zestaw między „patyki” (staram się trafić w „oczka”). Brania są zazwyczaj natychmiastowe i bardzo gwałtowne , a hol krótki, bo obecnie trzciny zbliżyły się już na tyle do pomostu, że łowi się praktycznie spod stóp. Kluczem do sukcesu przy tego typu łowieniu jest właśnie odpowiednie umieszczenie przynęty w łowisku – musi koniecznie wylądować między patykami ,w oczku lub jak najbliżej patyków, jeżeli do skraju trzcin mamy ponad 10m. Zauważyłem, że wiosenne wzdręgi na Gołubiach żerują falami – pół godziny intensywnych brań (wtedy nie przeszkadzają nawet zerwane sztuki , spadające z haczyka z wielkim pluskiem), potem kilkanaście minut przerwy (brania są wtedy sporadyczne i to jest czas na podrzucenie kilkunastu ziaren kukurydzy na zanętę) i powrót kolejnej fali… W ciągu popołudnia (czyli do zachodu słońca) jestem w stanie wyjąć w ten sposób nawet ponad 20 krasnopiórek w rozmiarze 23-30+ cm (mniejsze trafiają się bardzo rzadko). Trzcinowe, wzdręgowe Eldorado na Gołubiach trwa zazwyczaj przez tydzień (czasem ciut dłużej),a potem „złotka” idą gdzieś w jezioro. Wtedy jednak w kalendarzu jest już maj, można zwodować łódkę, a ja mam zupełnie inny obiekt zainteresowania – szczupaki i okonie… . Zwykło się mawiać , że wzdręga jako „rybka prosto z patelni” nie jest kulinarnym mistrzostwem świata (i to prawda), ale smażona, w octowej marynacie (1 część octu 10% na 3 częsci wody, cebula, marchewka ,gorczyca, kolorowy pieprz, liść laurowy i angielskie ziele) smakuje naprawdę wybornie. Dlatego też, nie namawiam do wypuszczania wszystkiego, co złowimy.\nPs. Podczas kwietniowego wzdręgowania , zarzucam też czasem obok (kontrolnie) wędkę na lina (z rosówką lub pęczkiem gnojaków na haczyku ,umieszczonymi tuż nad roślinnością denną) ,ale efekty są mierne – czasem uwiesi się jakiś okoń na pocieszenie)\n…a poniżej galeria kwietniowych „złotek”:\nW kwietniu, obowiązkowe są również szybkie wypady na okoliczne stawy i glinianki, w poszukiwaniu japońców, linów czy karpi , budzących się z zimowego odrętwienia.Praktycznie każdy gospodarz w okolicy ma na swoim pastwisku sadzawkę, staw lub gliniankę, a w niej ryby. Ja akurat jestem w komfortowej sytuacji, że mam w Gołubiach liczną rodzinę, ale zawsze można spróbować dogadać się z właścicielem.\nWIOSNA – MAJ\nMaj, to dla mnie (podobnie zresztą jak i dla ogromnej większości spinningistów) miesiąc z Essoxem w herbie. Wtedy na Gołubiach jestem chyba najczęściej (3-4 razy w tygodniu). Nie są to długie wyprawy – zazwyczaj 4 godzinki o poranku (przed pracą), ale pływając na silniku elektrycznym (jezioro objęte jest strefą ciszy!), zdążę w tym czasie ostukać większość ciekawych miejscówek. Nad jeziorem melduję się jeszcze przed wschodem słońca. Pakuję „Fishbota” (silnik – JAXON 65 lbs z maxymizerem, akumulator – TOYAMA 120Ah, plecak, pudło z przynętami i dwie wędki: szczupakówka RON THOMPSON STEELHEAD NANO 2,16 m cw 10-30g o szybkiej akcji , na kołowrotku DAIWA NINJA LT 3000c – 150m żółtej pletki JMC ADVENTURE PE 1,5 , przypon 25cm tytan MIKADO i okoniówka MISTRALL INFINITY SPIN 2,40 cw do 12g akcja fast, a na kołowrotku SHIMANO CATANA 3000FDC zielona pletka JMC ADVENTURE PE 0,5, przypon fluo 30 cm na węźle zderzakowym lub najcieńszy wolfram DRAGON o dł 15 cm., do tego średniej wielkości podbierak, kapok …i ewentualnie kolega z klamotami. Penetrację jeziora rozpoczynam zazwyczaj od płytkiej Zatoki Gdańskiej (wiosną jest tu jeszcze 50-70 cm czystej wody i trafiają się większe szczupaki i ładne oksy… . Latem zielska podchodzą niemal do powierzchni, a zatoka staje się wielkim , rybim „przedszkolem” , na którym żerują okonki i mini-szczupaczki.) Ostukuję ją rzetelnie gumkami 5-8 cm na główce max 5g (jig lub czeburaszka), małymi obrotówkami (rozmiar 2 i 3) i wahadłówkami (do 10g). W maju, na Zatoce sprawdzają się też małe ,płytko schodzące woblerki , „żeberka” JAXONA oraz przynęty powierzchniowe – poppery i pływające „żaby”. Przydatność tych ostatnich zacząłem testować kilka lat temu , w piękny i słoneczny poranek, gdy w „przerwie śniadaniowej” obserwowałem sobie rodzinkę perkozów (mama, tata, czworo piskląt). Rodzinka wypłynęła z oczeretów w szyku torowym, kierując się na środek Zatoki. Uroczy obrazek, radosne popiskiwania maluchów… I nagle woda się burzy, w miejscu ostatniego pisklaka w szyku pojawia się wielki gejzer , a pozostała przy życiu trójka maluchów wraz z rodzicami , odskakują gwałtownie od rozchodzących się na wodzie kręgów i wydając głośne sygnały ostrzegawcze ,formują swój szyk dalej, szybko zmierzając w kierunku otwartej wody. Pierwszy raz w życiu widziałem taką akcję i dała mi do myślenia – trzeba próbować z powierzchni! Akurat wtedy miałem w pudełku jedynie wielkiego, chińskiego poppera, który był tam raczej dla ozdoby, ale na następną wyprawę zaopatrzyłem się już w odpowiednie „gadżety” (zostawiając przy okazji fortunę w sklepie wędkarskim). Muszę powiedzieć, że łowienie z powierzchni jest bardzo emocjonujące i efektowne, choć nie przynosi aż takich wyników jak można by się spodziewać, bo bardzo trudno jest rybę zaciąć… Szczupaki dość często atakują gumową żabę „skaczącą” wśród rzadszych „patyków” , nad „rżyskami” po wyciętej trzcinie czy na skraju zeszłorocznych kapelonów, ale jeszcze częściej nie trafiają , zostawiając po sobie gejzer na wodzie i wędkarza z mocno podniesioną adrenalinką. Niemniej, dla tych widoków chociażby i tej adrenalinki właśnie, warto spróbować. Lepszą skuteczność ma popper SG 8cm Real Perch ( ale w „bulgotnika” trafiają przede wszystkim okonie), zaś prawdziwym „zatokowym killerem” okazała się guma Sebille – imitacja wzdręgi dł 10 cm na lekko obciążonym haku offsetowym schowanym w przynęcie, sciągana skokami ,z opadem w przerwie. (chociaż tu też są czasem kłopoty z zacięciem).\nPo dokładnym opukaniu zatoki lekkimi przynętami, wypływam na „gołubiańską” część jeziora i poruszam się po niej zakosami – od brzegu do brzegu, robiąc przystanki co kilkanaście metrów lub dając się ponieść fali… Dłuższy przystanek robię przy cyplu, dzielącym jezioro (bo czają tam zawsze jakieś drapieżniki), a potem, nadal poruszając się zakosami lub w dryfie, obławiam „szczudlańską” część zbiornika. Szczególną uwagę poświęcam tu płytkim zatoczkom i oczkom w trzcinowiskach oraz ich skrajom. Ostatnim dłuższym przystankiem jest „rdestnicowy las” przed Zatoką Szczudlańską – tu czają się największe zębacze i ładne oksy , więc warto poświęcić mu więcej czasu. Tuż przed zakończeniem wędkowania, obławiam jeszcze okolice kładek w pobliżu Mariny. Na „otwartej” części zbiornika, używam już 10 cm gum (SG Cannibal: Fire Tiger, Policjant, Wzdręga i Okoń, SG , biały Manns 3 Predator, dobre są też „Adaśki” i kopyta od Relaxa) na 5g główkach jigowych, większych obrotówek ( Gliwa 4, Manyfik 4 i 5, Mepps 4 i 5) oraz wahadłówek (MORS 1 srebrno-miedziany, MORS 1 srebrny, MORS 3 srebrny, „Wydra” od Jaxona (złota wzdręga).\nWiosną, z Gołubii rzadko spływa się o kiju… Co prawda, na wędce jest mniej ryb niż jesienią, ale upolowanie kompletu wymiarowych „czterdziestaków” nie stanowi problemu. Stąd prośba – mimo, że limit jest wysoki (5 sztuk), to nie zabierajmy z jeziora więcej niż nam potrzeba (2 sztuki to chyba max na kolację ;) )… Być może wtedy oprócz „sportowych” ,częściej będziemy trafiać te „okazowe” (70+) essoxy J. Poniżej galeria majowych essoxów:


Przywództwo w organizacji - Strona 8 z 9 - Pomysły na własny biznes\nZaufanie oparte na odstraszaniu, które wynika z obawy przed odwetem w razie jego nadużycia. Przykładem zaufania opartego na odstraszaniu są stosunki między liderem a nowym pracownikiem. Nowy pracownik ma zaufanie do swojego lidera, chociaż ma mało doświadczeń, które mogłyby być podstawą tego zaufania. Więź, która do niego prowadzi, wynika z autorytetu lidera i kary, jaką może nałożyć na podwładnego, gdy on nie wywiąże się ze swoich zadań.\nZaufanie oparte na wiedzy wynika z możliwości przewidywania zachowań na podstawie historii wzajemnych interakcji. W organizacjach większość stosunków między liderem a pracownikiem opiera się na wiedzy. Pracownik, znając swojego przełożonego, wie jak będzie się zachowywał. Również lider, znając swoich pracowników, jest w stanie przewidzieć ich postępowanie.\nZaufanie oparte na utożsamiani^ się z drugą stroną. Jest to najwyższy stopień zaufania, oparty na emocjonalnych związkach między liderem a pracownikiem. Ten typ więzi wytwarza się, gdy osoby współpracują ze sobą przez dłuższy okres.


MDR-10-24 - Zasilacz na szynę DIN 24V DC - Montersi.pl\nMDR-10-24 - Zasilacz na szynę DIN 24V/1x0.42A\nPrąd wyjściowy (max): 0.42 A\nWysokiej jakości zasilacz do urządzeń wymagających napięcia 24V DC / 0.42 A. Przystosowany do montażu na szynie DIN w odpowiedniej obudowie. Model MDR-10-24 doskonale spisuje się w systemach kontroli dostępu i systemach alarmowych.\nWymiary: 22.5 x 90 x 100 mm\nMDR-10-24 - Zasilacz urządzeń elektrycznych, wymagających napięcia zasilania 24V DC, o maksymalnej mocy 10 W. Umożliwia przekształcenie napięcia z zakresu 85 - 264V AC lub 120 - 370V DC. Urządzenie jest przystosowane do montażu na szynie DIN TS-35/7.5 lub TS-35/15. Doskonale sprawdza się w systemach alarmowych, kontroli dostępu, oświetlenia, sterowania, itp..\nMDR 10 24 charakteryzuje się dobrymi parametrami pracy, sprawnością na poziomie 84% i nie pobiera prądu przy starcie. Zasilacz jest wyposażony sygnalizację optyczna, zrealizowaną przy pomocy diod LED.\nModuł DC OK signal z przedziału 18 - 27V DC\nKarty Katalogowe MDR-10-24 - karta katalogowa 230,83 KB


Nowe oblicze Greya ( Blu-ray Disc) - Foley James| Filmy Sklep EMPIK.COM\nNowe oblicze Greya (Blu-ray Disc)\nNiech nie ominie Cię finał Jamie Dorman i Dakota Johnson powracają jako Christian Grey i Anastasia Steele w „Nowym obliczu Greya” – klimatycznej historii wieńczącej ...\n16-06-2018 o godz 06:59 dull dodał recenzję:\nSpełnił moje oczekiwania:) ten film to nie historia o bogatym rycerzu na białym koniu ale o Kobiecie przez duże K:) polecam\n29-06-2018 o godz 00:14 Ewa L. dodał recenzję:\nSam film oceniam na 5 + ( lecz wersję DVD tylko na 3 ) chociaż przekonałam się do niego dopiero po przeczytaniu całej trylogii i serii oczami Christiana. Oglądałam film na cda .pl i na DVD i niestety na DVD jest tak makabrycznie pocięty , że aż żal. Wycięto bardzo dużo scen które zdecydowanie wzbogacają cały film. Szkoda bardzo wielka szkoda. Piękna historia pierwszej miłości i tego z jak wielu rzeczy jest człowiek w stanie zrezygnować dla drugiej osoby w imię miłości.\n19-05-2019 o godz 13:44 Jarox72 dodał recenzję:\nNowe oblicze to film dla fanów tej serii. Dostajemy dokładnie to samo, czego można było oczekiwać. Nikt na tym etapie nie próbuje zmieniać czy kombinować.\n04-11-2018 o godz 09:33 wiolas dodał recenzję:\nFilm bardzo mi się podobał, fajna ścieżka dźwiękowa.\n07-10-2018 o godz 10:04 Anonim dodał recenzję:\nFajny film do obejrzenia we dwoje w zimowy wieczór


MG B zdjęcie : Motor Show 2013\nZdjęcie MG B\nHonda HR-V w finałowej piątce AUTOBEST 2016Jury europejskiego konkursu AUTOBEST wybrało Hondę HR-V, jako jednego z pretendentów do nagrody "Best Buy Car of Europe 2016". Honda HR-V zostanie teraz poddana ostatecznym testom w ośrodku Navak w Belgradzie w Serbii, gdzie ...Volvo V40Nowa linia tego modelu została zaprezentowana w 2012 roku, dwa lata po przejęciu tej marki przez chiński koncern Geely. Samochód oferuje pojemność bagażnika na poziomie 324 litrów. Składając tylne fotele, można go powiększyć ...Renault ALASKAN pick-upPo wprowadzeniu do sprzedaży w 2015 roku Renault Duster Oroch, pick-upa o ładowności pół tony, Renault przedstawia model ALASKAN, jednotonowego pick-upa o nadzwyczajnym designie. Solidny i wygodny, jest on doskonale zaprojektowanym ...


Ludzie Legendy ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Ludzie Legendy\nAktorka, pisarka, poetka\nŻycie na Gorąco nr 47/18.11.2004\nMało jest polskich aktorek, które wzbudzały takie emocje, jak NINA ANDRYCZ. Zawsze bulwersowało jej słynne stwierdzenie, że gwiazda nie rodzi dzieci, a role.\nIntrygowała, bo była nie tylko znaną i uznaną aktorką "wyspecjalizowaną" w rolach królowych, ale przede wszystkim dlatego, że była żoną premiera Józefa Cyrankiewicza. O swoim słynnym i jedynym mężu mówiła albo tylko dobrze, zabawnie, albo wcale. - Dopóki mąż bardzo mnie kochał, to przejeżdżając koło Teatru Polskiego, zdejmował kapelusz. "Oto mój najgroźniejszy rywal", mówił.\nAktorka zawsze twierdziła, że bardziej interesowały ją próby i przymiarki kostiumów niż brylowanie na bankietach i przyjęciach dyplomatycznych. Niemniej do historii przeszły jej zagraniczne podróże "u boku premiera" i balowe kreacje. Tak tylko ona umiała je nosić.\nPotrafi i lubi opowiadać o sobie anegdoty\n11 listopada skończyła 89 lat. Daj Boże każdemu takiego wyglądu, klasy i godności. Aktorka doskonale zdaje sobie sprawę z wszystkich krążących na jej temat opinii. Jak na prawdziwą damę przystało, nigdy nie uważała za konieczne tłumaczyć się ze swoich postępków. O sobie i życiu mówiła dokładnie tyle, ile chciała.\n- Od zawirowań historii zawsze chronił mnie teatr - mówiła. Niczego nie żałuje z przeszłości. Przyznaje, że nie udało jej się zachować pełnej równowagi między życiem prywatnym i karierą. Były lata, gdy nie grała. Ale nie popadła wtedy we frustrację czy zwątpienie. Wtedy zajmowała się pisaniem.\nNina Andrycz wiele razy podkreślała, że gdyby nie była aktorką, zostałaby pisarką. Wydała tomiM poezji: To teatr, Drugie spotkanie z diabłem, Rzeka rozłąka, Wakacje w listopadzie, Rzeka bez nazwy oraz powieści: autobiograficzną My rozdwojeni, obejmującą lata II wojny światowej, i Bez początku i bez końca.\nPisanie wierszy pomogło jej przetrwać okupację. Wtedy nie grała. Była kelnerką i, jak przyznaje, kelnerowanie nie wychodziło jej najlepiej. W czasie powstania warszawskiego spłonął cały jej dobytek. Przeżycia czasu wojny nie załamały jej, przeciwnie - nauczyły dystansu do siebie i dały siłę trwania.\nNie ma chyba na świecie aktorki, która występowałaby na jednej scenie przez prawie 70 lat. Nina Andrycz z warszawskim Teatrem Polskim związana jest od 1935 roku. Jedna z ostatnich jej ról to Elżbieta I Tudor w sztuce Esther Vilar Królowa i Szekspir. 21. królowa w jej karierze. Nie jest nimi znużona. - Bowiem każda była inna - twierdzi aktorka.\nPotrafi opowiadać o sobie anegdoty. Gdy studiowała w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej i wszyscy mówili, że będzie grała królowe, mistrz Zelwerowicz kazał jej być zwierzątkiem. - Przez godzinę skakałam na czworakach jak żabka, ku uciesze zgromadzonych. Kiedyś skarciła dziennikarza, że do jej nazwiska dodał -ówna: "Nie jestem dziewicą" - zbeształa żurnalistę. Nagrywała Madame Bovary. Przebierała się za zasłonką, która nagle spadła. "Niech się pan odwróci. Pani Andrycz jest naga" - krzyknęła jej garderobiana do strażaka w studiu. "Nie mogę, jestem tu służbowo" - odparł z godnością.\nStara się żyć w zgodzie z czasem\nMówi, że nigdy nie poddała się operacji plastycznej. - Czasem, jak ktoś mi się za bardzo przygląda, odgarniam włosy, żeby zobaczył, że nie mam żadnych cięć za uszami - powiedziała kiedyś. Stara się żyć w zgodzie z przemijaniem, ale to nie znaczy uznać jego panowanie.\nUrodzona: 11X11915 roku w Brześciu Znana: Przede wszystkim z ról teatralnych: Maria Stuart, Kasandra, Szimena, Kleopatra, caryca Katarzyna, Elżbieta królowa Anglii, Joanna d'Arc, lady Makbet. Ostatnio zagrała w serialu Na dobre i na złe. Od 1935 roku jest aktorką warszawskiego Teatru Polskiego. Wydała 5 tomików wierszy, książki My rozdwojeni i Bez początku i bez końca


Wywóz odpadów i dobre kontenery na gruz w Warszawie 2022 marzec − alebydgoszcinfo.pl\nalebydgoszcinfo.pl Wywóz odpadów i dobre kontenery na gruz w Warszawie 2022 marzec\nNikt z nas nie lubi sprzątać i z pewnością mamy tego świadomość. Każdy z nas jednak by chciał żeby jakaś osoba zrobiła to za nas. Ścieranie podłóg, wycieranie kurzy, czyszczenie obicia mebli - może być pracochłonne a także bardzo nieprzyjemne. A może wolisz poświęcić ten czas na coś lepszego? Przykładowo możesz zajmować się w tych chwilach swoimi zainteresowaniami! Robienie porządków zostaw profesjonalistom, którzy znają się na rzeczy, zatem w szybki oraz wydajny sposób wysprzątają konkretne miejsce. Czy chcesz zlecić właściwe usługi sprzątające Szczecin?\nZadania, które robi dobra firma sprzątająca Szczecin rzecz jasna muszą być zrobione umiejętnie i solidnie. Żaden przedmiot pozostawiony pod opieką firmy sprzątającej nie będzie zdewastowany z tego powodu zapewnia ona również bezpieczeństwo. Naprawdę profesjonalna firma sprzątająca Szczecin będzie wszechstronna a także powinna proponować imponujący pakiet usług. Zaczynając od sprzątnięcia domów prywatnych, pomieszczeń biurowych, aż do sporych sklepów, budynków hotelowych, szkoły albo pozostałych oświatowych placówek. Jeśli dasz pracę najlepszej ekipie, sprzątanie może być wykonane nawet nocą. Wszystko zależne może być od dyspozycji klienta - czasami to wygodna możliwość, a świetna firma sprzątająca może podjąć się takiego zadania. Wywóz gruzu Warszawa opinia wywoz-gruzu-warszawa-2022.cyou .\nBiorąc pod uwagę preferencje klienta można wybrać dwa różne pakiety - standardowy oraz Premium. Firma zrobi porządek z użyciem swoich preparatów czyszczących lub klienta. Nieważne na jaki zdecydujesz się zestaw, na pewno powinno się posiadać ubezpieczenie na pozostawione sprzęty w trakcie pracy zespołu. Powinno się mieć też zapewnienie przy wynajęciu firmy sprzątające Szczecin, że niewytrzymałe powierzchnie nie zepsują się. Niezbędne okazuje się dlatego też wynajęcie takiej firmy, która ma wiedzę. Niezbędna może być ponadto informacja o chemii, a dokładniej na których nawierzchniach można używać danych produktów do czyszczenia. Staranne jest podstawą, dlatego też zleć pracę zawodowcom. Zasugerują oni rewelacyjny pakiet usług, a także zaproponują indywidualnie cenę. Traktowanie wszystkich klientów w indywidualny sposób to fundament, który jest w stanie zagwarantować wyłącznie kompetentna ekipa sprzątająca.


Nasze chronografy vintage - Page 16 - VINTAGE - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nNo to zgodnie z wczorajszą obietnicą:\nZenitj to kawał stali. To widać i czuć, ale nie wydaje mi się, żebym na moim wątłym, 16,5 cm nadgarstku odczuwał dyskomfort. To jest „porządniejsza” wersja tego zegarka – bransoleta jest z pełnych ogniw. Spotyka się także zwijane bransolety NSA. Pewnie byłby lżejszy, ale i w tym wypadku nie odczuwam „słodkiego ciężaru” jako niekomfortowego. Jedno jest pewne: księgowi w tym projekcie palców nie maczali.\nSesję, w tym porównawczą ze Speedsonikiem zrobię jak tylko będę miał trochę czasu i warunków.\nJeszcze raz gratuluję, piękny i taki stonowany.\nMajtki spadają. Majster się sprawił a zegar przedni , do tego w kostce.\nAnkerek też niezły , a pdv doda mu uroku. Ciekaw jestem efektu.\nDaj foty po operacji.\nEdited May 8, 2014 by lamwoj\nTomek...przecież on Ci się ledwie na nadgarstku miesci ;)\nCiężkie to to pewnie, niewygodne....I takie kwadratowe....\n...jestem przekonany, że uswiadamiasz sobie coraz bardziej, że to nie był dobry zakup I dojrzewasz do decyzji o "oddaniu" go w dobre ręce\nGraty I pozdrowienia z Brussels !\nJuż oddany w dobre ręce. Moje konkretnie.\nNono ladny Ci on!!! Co Zenith to Zenith! Gratuluje i wiecej fotek daj, dekielek, serduszko.\nKurcze, naprawdę fajny jest ten Zenith\nGratulacje..Super zegarek,a najlepsze schowane pod deklem -mechanizm Zenith 3019 PHC,jeden z najdłużej produkowanych werków z kołem kolumnowym,wystarczy powiedzieć ze przez ponad dekadę mechanizm ten po niewielkich modyfikacjach był montowany w Rolexach Daytona..Design tego zegarka nie wszystkim się musi podobać,ale nie jest on zaprojektowany przez stylistów firmy Zenith,tylko Movado..\nNie wiedziałem. Skąd masz informację, że TV shape wyszedł spod ręki chłopaków z Movado? O ile mi wiadomo wszystkie El Primero, bez względu czy były brandowane Zenith czy Movado produkowane były przez Zenitha. Movado produkowało Datrona w pełni pod swoją marką, we środku także 3019PHC ale nie miały swoich odpowiedników w modelach Zenitha\nno to akurat nie jest dowód. Jak pisałem wyżej - jest to produkt Zenitha na rynek amerykański. kilka modeli zenitha miało swoje odpowiedniki z nowym logiem Zenitha ale napisem Movado na tarczy. Żeby złudzenie było pełne, na mostkach były opisywane Unadjusted 17 jewels, co nie do końca polega na prawdzie, bo tych jewels było 31... Teoretycznie te z napisem Movado były rzadsze, ale jakoś nie cieszą się większym wzięciem kolekcjonerów.\nOczywiscie informacja, że ten chronometr (a zresztą i JAKIKOLWIEK inny El Primero) "wyszedł spod ręki chłopaków z Movado" to taka sama bzdura, jak inne, niestety dośc licznie umieszczane tu przez kol. mayora!!\nNaprawde kol. mayor, informuję, że nie ma tu obowiązku pisywac o sprawach o których nie ma się wiekszego pojecia, choc istotnie nic i nikt nikomu nie może zabronic publicznie sie osmieszać..;-)\nPS. na marginesie tego mojego, przyznaję, złośliwego postu (ale cierpliwośc ma granice...) dodam, żeby jednak było merytorycznie i z pożytkiem, że istotnie istnieją mechanizmy i modele sprzedawane jako Zenithy, które faktycznie "wyszły spod ręki chłopaków z Movado", co wiecej, one nawet OIDW nie występowały jako Movada, a jedynie jako Zenith,- tyle, że nie były to chronografy...\nW US byly dostępne obydwa zegarki Movado jak i Zenith w tej wersji znanej jako "TV" albo "Big Blue",zegarki te różnią się jedynie logo na tarczy i napisem na wahniku,obydwa byly produkowane i sprzedawane przez Zenitha na rynek amerykański .Chodziło o zwiększenie sprzedaży przez oferowanie jednakowego zegarka w dwóch segmentach cenowych Movado kosztowały w detalu 60% ceny Zenitha.Napis na wahniku 17 jewels unadjusted występował zarówno w zegarkach Movado jak i Zenith El Primero eksportowanych do US ,mimo ze zegarki te miały adjustment i kamieni było 31.Szwajcarzy oszukiwali w ten sposób U.S. Customs uszczuplając opłaty "Custom duties".W tych czasach stawki celne na zegarki importowane do USA byly wyższe na adjusted ,i cło było znacznie droższe przy większej ilości kamieni..,Informacja o tym jakoby design tego zegarka był zaprojektowany przez Movado pochodzi od osoby której sprzedałem swoje Movado TV. 8 lat temu.Facet był zapalonym kolekcjonerem ZEPrimero miał ponad 20 takich zegarków i wiedział o ich historii bardzo dużo,,Pozdrawiam i jeszcze raz gratuluje tego zacnego czasomierza.\nByć może za dużo żądam, ale proszę kol. mayora, aby dla odmiany z zastanowieniem odczytał swoje 2 wpisy, nadesłane w odstępie ok 5 godz.\n"Design tego zegarka nie wszystkim się musi podobać,ale nie jest on zaprojektowany przez stylistów firmy Zenith,tylko Movado..\nW US byly dostępne obydwa zegarki Movado jak i Zenith w tej wersji znanej jako "TV" albo "Big Blue",zegarki te różnią się jedynie logo na tarczy i napisem na wahniku,obydwa byly produkowane i sprzedawane przez Zenitha na rynek amerykański .\nCo do tego, że jako poważne źródło informacji traktuje się tu plotkę powtarzaną rzekomo przez mitycznego, nieznanego "kogoś" o całkowicie nieweryfikowalnej wiedzy to dodam, że mnie ongiś kolega, który dziś jest nawet profesorem na Uniwersytecie w Yale w konfidencji zdradził pewna tajemnicę, a mianowicie, że księżyc jest zrobiony z sera. -Naprawdę tak było i też mu uwierzyłem....W przedszkolu...\nInformacja o tym jakoby design tego zegarka był zaprojektowany przez Movado pochodzi od osoby której sprzedałem swoje Movado TV. 8 lat temu.Facet był zapalonym kolekcjonerem ZEPrimero miał ponad 20 takich zegarków i wiedział o ich historii bardzo dużo,,Pozdrawiam i jeszcze raz gratuluje tego zacnego czasomierza.\nTo oczywiście może być prawdą, jednak bez jakichkolwiek twardych dowodów trudno kategorycznie się na ten temat wypowiadać.\nFakt, że te zegarki były sprzedawane pod logiem Movado o niczym nie świadczy.\nRossler nic w temacie projektu tego zegarka nie napisał w swoim Zenithowskim almanachu\nDodatkowo, do czasu przejęcia przez Zenith Electronics - Zenith-Movado-Mondia nie mogły uzywać nazwy Zenith na swoich zegarkach sprzedawanych w USA.\nNo i następny w klubie - graty ! ale i tak zdania o speedsonicku nie zmienię vs ten brzydal\neee tam, oba ładne\nOba piękne, jednak z miłości do okrąglejszych kształtów i z zaciekawienia jakim ostatnio pałam dla kamertonowych werków Speedsonic dalej na estetyczno-technicznym pierwszym miejscu\nJakby dwóch niebieskich było mu mało, to dorzucił jeszcze jedno niebieskie chrono.\nGratuluję całej trójki.\nAbsolutna blue rewelacja!!\nFantastyczne zegarki,niema co....Omega najładniejsza.\nJeszcze Tomek napisz że kupiłeś je pod kolor oczu....hihi\nKolejność nie jest przypadkowa:\nHamilton zajmuje pierwsze miejsce i dlatego na zdjęciu Wasyla jest w środku na najwyższym stopniu pudła,\nDrugie miejsce Omega, a trzecie Zenith, którego dopiero czeka mikrodermabrazja\nNa ogólne życzenie publiczności prezentujemy Zenitha bez majtek\nI spieszę donieść, że rysy z majtek z tego zdjęcia:\nJuż zostały usunięte.\nPiękny ten mechanizm, jakby wczoraj zakręcony. Uważaj na zanieczyszczenia, których pełno na gwincie koperty. Pewnie pozostały po czyszczeniu .


AUDI A3 WYSOKOŚCI PRZEŚWITU - Wszystko o samochodach i motoryzacji - Moto.pl\naudi a3 wysokości prześwitu\nCitroen - rewelacyjne zawieszenie hydrauliczne, z możliwością regulacji wysokości prześwitu, komfort jazdy nieporownywalny na naszych drogach, wszytskie sedany można o kant d* otłuc... mam XM'a z 99 roku (ostatnie wersje) to był samochód :D audi - podczas zderzenia cofa kierownice, wersja bez\nsprężynach. Z kolei w audi q7 (sąsiad kupił i "dał się przejechać"), nawet w trybie comfort, jest twardsze niż w lexusie (gdzie nie ma regulacji tłumienia, tylko wysokości prześwitu). A najlepsze, że najbardziej komfortowe w tym towarzystwie jest auto o połowę tańsze od lexusa i kosztujące 1/3 tego co q7\nbez problemu i nie oszukujmy się - z golfa V też widać wystarczająco. A takiej przyjemności z jazdy, jaką dają bmw 1, audi 3 czy alfa 147 na pewno SUV nie zapewni. Czyżby więc moda przede wszystkim? Pozdrawiam v-6\ntocqueville napisał: > błagam bez żartów, jakim cudem sportage może mieć większy bagażnik niż ceed kombi Bo jest 16 cm wyższa i 6 cm szersza? Oczywiście, w crossoverze kilka centymetrów wysokości "idzie w prześwit", ale sportage ma go raptem 17 cm, więc to musi być dosłownie 3-5 cm


Opona letnia MICHELIN ENERGY SAVER + 205/60R16 96V XL : Norauto.pl\n› Opona letnia MICHELIN ENERGY SAVER + 205/60R16 96V XL\nOpona letnia MICHELIN ENERGY SAVER + 205/60R16 96V XL\n- Zoptymalizowany odcisk bieżnika\nReferencja : 486982\nOpona letnia MICHELIN Energy Saver + przeznaczona jest do aut miejskich jak również kompaktowych samochodów kombi.\nPowierzchnia styku z podłożem opony MICHELIN Energy Saver + została zoptymalizowana, zmniejszając w ten sposób nadmierne nagrzewanie się gumy. Zwiększony o 10% odcisk bieżnika, w porównaniu do jego poprzedniej wersji, zapewnia doskonałe trzymanie się drogi zarówno na mokrych jak i suchych nawierzchniach.\nOpona Energy Saver + została wykonana w oparciu o najnowszą technologię ECO’N’GRIP, opartą na rozwiązaniu, które wzmacnia wiązania cząsteczek w mieszance z gumy i ogranicza nagrzewanie się opony.\nWarstwa polimerów pod bieżnikiem zmniejsza opór toczenia opony oraz zużycie paliwa.\n- Pierwsze miejsce w teście ADAC pod względem niskiego zużycia paliwa oraz długiego cyklu życia (1).\n- W porównaniu do innych opon tej samej kategorii, średni przebieg opony wynosi 6300 km(2).\n- Oszczędność na paliwie do 60 litrów w porównaniu do poprzedniej generacji (3).\nProfil opony: ENERGY SAVER +


Rzecznicy konsumenta pomagają rozwiązywać problemy - TELEPOLIS.PL\nWiadomości Rzecznicy konsumenta pomagają rozwiązywać problemy\nRzecznicy konsumenta pomagają rozwiązywać problemy\nWitekT 3 Grudnia 2007 13:01\nOd 1. do 15. grudnia bilbordy z hasłem Nie daj się oskubać, promujące instytucję rzecznika konsumentów, można spotkać w 48 miastach i aglomeracjach w całej Polsce. Jak wynika z danych Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w zeszłym roku konsumenci najczęściej zgłaszali się po pomoc, kiedy mieli problem z egzekwowaniem prawa do reklamacji i gwarancji, a także w przypadku umów o usługi telekomunikacyjne, budowlane i remontowe oraz z operatorami telewizji kablowej i cyfrowej.\nPolacy coraz chętniej korzystają z pomocy rzeczników konsumentów - w 2006 roku udzielili oni ponad 170 tys. porad i informacji. Ponad 32 tys. razy rzecznicy występowali do przedsiębiorców i w większości przypadków mediacje kończyły się pozytywnym załatwieniem sprawy dla konsumenta. Mimo to prawie połowa badanych przez TNS OBOP ma problem ze wskazaniem organizacji albo instytucji zajmującej się ochroną konsumentów. Dlatego już po raz trzeci UOKiK prowadzi kampanię, która ma na celu zwiększenie świadomości konsumentów w zakresie ich praw i możliwości obrony przez rzeczników konsumentów.\nPonad 360 miejskich i powiatowych rzeczników konsumentów w całym kraju udziela porad prawnych, pomaga w mediacjach z przedsiębiorcą albo w walce o prawa konsumenckie w sądzie. Bezpłatne informacje udzielane są telefonicznie, pocztą elektroniczną bądź bezpośrednio w biurze rzecznika.\nAdres i telefon najbliższego rzecznika można znaleźć w Starostwie Powiatowym lub Urzędzie Miasta, a także na stronie internetowej UOKiK.\nfajna instytucja i to chyba nieliczny urzad gdzie traktuja ludzi powaznie...\n2. ~Ant 2007-12-03 19:58:06 host: inet20908nh-3.eranet.pl\nkampania kampania, ale UOKiK "podpadla" mi przy tzw. aferze regulaminowej w PTC. Niby pierwsze reakcje byly dobre dla klientow Ery co chcieli rozwiazac umowy, a potem urzad nabral wody w usta. Niestety obawiam sie, ze o ile UKOiK zareaguje np. przy reklamacji butow to juz nie bedzie tak zapalczywie czy skutecznie dzialac przy grubszych sprawach. sorrka za brak "pl" liter.\n3. ~re 2007-12-04 14:38:51 host: host-81-190-85-167.gdynia.mm.pl\nNiestety mają ograniczone możliwości - a już cokolwiek załatwić (dla wszystkich - łamanie prawa, itd), to prawie niemożliwe. Nikogo to specjalnie nie interesuje. Dla przykładu nikogo nie wzrusza, że w Polsce (chyba TYLKO u nas), nie można dodzwonić się na wszystkie numery, bo zależy to od podpisanych umów. Kompletny debilizm - ale dla przykładu UKE uważa, że tak jest prawidłowo.


Wicemarszałek złożył rezygnację – Radio Vanessa FM\nStart / Bez kategorii / Wicemarszałek złożył rezygnację\nLawina zmian na najwyższych szczeblach władzy województwa śląskiego. Przed kilkudziesięcioma minutami dotarła informacja o rezygnacji Mariusz Kleszczewskiego z funkcji wicemarszałka. W oświadczeniu czytamy, że rezygnacja związana jest z faktem przyznania dotacji unijnych dla dwóch podmiotów gospodarczych, w których współudziałowcem jest żona wicemarszałka.\nMariusz Kleszczewski zapewnia, że w żaden sposób nie uczestniczył w procesie decyzyjnym przyznawania dotacji ze środków unijnych, ani też nie wpływał na osoby, które te decyzje podejmowały.\nW ubiegłym tygodniu do dymisji podał się wojewoda śląski – Zygmunt Łukaszczyk. Na stanowisku zastąpił Piotr Litwa, który od 2008 roku kierował Wyższym Urzędem Górniczym w Katowicach.\n← Poprzedni Pływacy SMS-u świetni na GP w Kozienicach\nNastępny → Punkt paszportowy znowu w Raciborzu?


Najlepsza agencja reklamowa w Opolu! - BwA\nHome » Public Relations » Agencje Reklamowe » Najlepsza agencja reklamowa w Opolu!\nDodane: 2016-10-14 :: Kategoria: Public Relations / Agencje Reklamowe\nChcesz w efektywny i trafiający do klientów sposób zareklamować swoją firmę, poszukujesz dobrej agencji reklamowej, która sprawi, że twoja firma będzie rozpoznawana wśród klientów? Jeśli tak, zapewniamy, że najlepsze efekty reklam oraz najniższe ceny gwarantuje jedynie prowadzona przez nas agencja reklamowa! Opole - właśnie w tym mieście możesz zamówić usługi w naszej agencji. Zajmujemy się wykonywaniem najróżniejszych reklam dla naszych klientów, z pewnością każdy będzie zadowolony z efektów naszych działań - zatrudniamy profesjonalnych i kreatywnych projektantów, których innowacyjne pomysły zawsze dają jak najlepsze efekty.\nProfesjonalna agencja reklamowa!\nJedynie z naszą agencją reklamową każda firma, wchodząca na rynek lub będąca na nim już od dłuższego czasu, osiągnie sukces - nasza reklama przyniesie korzyści każdej firmie, zamawiającej nasze usługi! Oferujemy klientom wykonanie reklam w najlepszej cenie - już dziś wejdź na naszą stronę internetową i dowiedz się, czym dokładnie zajmuje się nasza agencja reklamowa! Opole - to w tym mieście już dziś możesz rozpocząć współpracę z naszą agencją reklamową!\nRegalo.pl to sklep internetowy, który oferuje szeroki wybór artykułów reklamowych. Wszystkie dostępne produkty cechuje przede wszystkim bardzo solidne wykonanie. Dzięki temu są bardzo odporne na wpływ wielu niekorzystnych czynników. Dodatkowo zadbaliśmy o ich stronę wizualną. Dlatego znajdą tutaj Państwo ...


Mieszkania na sprzedaż - Bukowina-tatrzanska - Strona 1 - KRN.pl\nMieszkania na sprzedaż Bukowina Tatrzańska, - Strona 1\nMieszkania na sprzedaż > Małopolskie > Tatrzański > Bukowina Tatrzańska\nMieszkanie Bukowina Tatrzańska 26.08m2\nul. Leśna 1 pokoje· piętro: parter z 2 · 26.08 m2 Mieszkanie na sprzedaż Bukowina Tatrzańska\n17 485 zł / m2\nMieszkanie Bukowina Tatrzańska 24.48m2\nul. Leśna 1 pokoje· piętro: parter z 2 · 24.48 m2 Mieszkanie na sprzedaż Bukowina Tatrzańska\n17 484 zł / m2\nMieszkanie Bukowina Tatrzańska 29.00m2\nul. Wierch Olczański 1 pokoje· piętro: 1 z 2 · 29.00 m2 Mieszkanie na sprzedaż Bukowina Tatrzańska\n15 945 zł / m2\nMieszkanie Bukowina Tatrzańska 62.00m2\nul. Wierch Olczański 3 pokoje· piętro: 1 z 2 · 62.00 m2 Mieszkanie na sprzedaż Bukowina Tatrzańska\n13 932 zł / m2\nMieszkanie Bukowina Tatrzańska 84.00m2\nul. Wierch Olczański 3 pokoje· piętro: 1 z 1 · 84.00 m2 Mieszkanie na sprzedaż Bukowina Tatrzańska\n13 488 zł / m2\nMieszkanie Bukowina Tatrzańska 38.00m2\nul. Wierch Olczański 2 pokoje· piętro: parter z 2 · 38.00 m2 Mieszkanie na sprzedaż Bukowina Tatrzańska\n16 053 zł / m2\nMieszkania na sprzedaż Bukowina Tatrzańska.\nW Bukowinie Tatrzańskiej dostępnych jest 7 ofert mieszkań na sprzedaż. Pośród wszystkich ofert, kupujący znajdą mieszkania, o powierzchni od 24.48 m2 do 84.00 m2, w tym:\nCeny mieszkań na sprzedaż w Bukowinie Tatrzańskiej wynoszą od 399000 zł do 1133000 zł. Kupujący znajdą najtańsze mieszkania w Bukowinie Tatrzańskiej od 11619 za m2, z kolei mieszkania luksusuowe osiągają ceny 17485 za m2.\nMieszkania na sprzedaż Poronin\nMieszkania na sprzedaż Ząb\nMieszkania na sprzedaż Gliczarów Górny\nMieszkania na sprzedaż Suche\nMieszkania na sprzedaż Bustryk\nMieszkania na sprzedaż Małe Ciche\nMieszkania na sprzedaż Gliczarów Dolny\nMieszkania na sprzedaż Nowe Bystre


Drugie śniadanie dla dziecka - Zwierciadlo.pl\nWielu rodziców uważa, że robi dość, jeśli dba o to, by dziecko jadło zdrowo w domu. Skoro wkładają w to tyle wysiłku, nie muszą kontrolować wszystkiego, czym dziecko żywi się w szkole. Często więc, gdy w porannym pośpiechu zabraknie czasu na przygotowanie drugiego śniadania dla dziecka, ma je zastąpić niewielka suma pieniędzy. Na kupno jakiejś przekąski w szkolnym sklepiku. Nie łudźmy się! Nasze dziecko nie kupi kanapki - batoniki, chipsy, ciastka, słodzone napoje zawsze będą górą, a to nic innego jak ekstrakt związków tłuszczowych i cukrów.\nDziecko powinno jeść co 3-4 godziny. Jeśli przerwa między posiłkami jest dużo dłuższa, gwałtownie spada poziom glukozy we krwi. Skutki? Pogarsza się nie tylko wytrzymałość fizyczna, ale i potencjał intelektualny. Głodne dziecko jest rozdrażnione, nie potrafi się skupić, jego zdolność do koncentracji spada nawet o kilkadziesiąt procent. Baton czy ciastko ze sklepiku szkolnego podniesie poziom glukozy na krótko i poczucie głodu wraca. Tymczasem dobre drugie śniadanie dla dziecka, poza kaloriami, dostarcza nawet jedną czwartą dziennego zapotrzebowania na witaminy i składniki mineralne. Warto więc dbać, by było pełnowartościowe.\nJego podstawą ma być tradycyjna kanapka z dobrą wędliną lub serem. Do tego kolorowe warzywa – sałata, ogórek, pomidor, papryka. Łatwe do zapakowania owoce – jabłka, banany, mandarynki – stanowią smaczną przekąskę. Do picia dajmy dziecku butelkę wody, dobrej jakości sok owocowy lub pitny jogurt. Tak lubiane napoje gazowane nie mają żadnej wartości odżywczej i jedynie utrudniają trawienie i wchłanianie pokarmu. Barwne, estetyczne pudełko na śniadanie będzie zachęcać do korzystania z jego zawartości.\nBól wielu pokoleń kobiet nosi w sobie każda z nas. Każda musi przeżyć go po swojemu i odkryć swoją moc – kobiety zrodzonej z kobiety. (Fot. iStock)\nDroga kobiety do odkrycia własnej mocy wiedzie od zachwytu męską siłą, poprzez pustkę biorącą się z tęsknoty za utuleniem w pełnych miłości opiekuńczych ramionach, aż do zejścia w głąb kobiecości. I tę drogę każda z nas musi przejść sama, kierowana wskazówkami serca i duszy – przekonuje psychoterapeutka Ewa Klepacka-Gryz.\nByłam typową córeczką tatusia, jego najstarszym synem – jak lubił o mnie mówić. Młodszy brat nie miał ze mną szans, musiał zostać po stronie matki. Pod jej opiekuńczymi skrzydłami, przez lata rozwijał swoją wrażliwość, delikatność, energię twórczą. W tym czasie ja trenowałam wyczynowo sport, dostałam się na oblegany wydział i zaczęłam szybko robić karierę, a ojciec każdego dnia tłumaczył, że „dam radę, bo jeśli nie ja, to kto” – wiele silnych, niezależnych kobiet mogłoby opowiedzieć tę historię jako swoją. Małe dziewczynki, które porzuciły słabe, zależne od mężów matki i przeszły na stronę silnych ojców. Zamieniły odkrywanie i pielęgnowanie kobiecej mocy na zdobywanie i podtrzymywanie męskiej siły, co z założenia jest niemożliwe.\nPodróż zaczyna się od konfliktu\nW dzisiejszych czasach ciężko jest nam zrezygnować z roli córki ojca – kobiety osiągającej sukcesy – tłumaczy Maureen Murdock, autorka książki „Podróż Bohaterki”. Książka ta to historia kobiecej podróży rozpoczynającej się porzuceniem matki, bo „jest słaba i żałosna, a ojciec jest silny”, dalej mamy wędrówkę w poszukiwaniu męskiej siły, odczucie pustki na szczycie, zejście do podziemi kobiecości i wreszcie integrację tego, co kobiece i męskie w każdej z nas. A to staje się możliwe, kiedy ponownie odkryjemy siebie jako córki matki.\n„Pęka nam serce, kiedy uświadamiamy sobie głęboką ambiwalencję, jaką naznaczona jest nasza relacja z matką. Nie możemy nic poradzić na to, że równocześnie kochamy ją i mamy do niej żal” – pisze Murdock. To smutna historia, która ciągnie się od pokoleń; losy kobiet próbujących łączyć kobiecą wrażliwość z męską siłą, pęd do wolności i niezależności z potrzebą opiekowania się, instynkt macierzyński z karierą zawodową… Czy da się to pogodzić?\nOdczucie wewnętrznej pustki\nRola matki jest najbardziej trwała ze wszystkich ról, właściwie jest nieodwoływalna – przekonuje Joanna Stopyra-Fiedorowicz, autorka książki „La Mamma”. Od początku swojego własnego macierzyństwa próbowała zerwać ze stereotypami, że matka – nawet jeśli jest umęczona i nieumalowana – powinna być nieustająco w dobrym humorze oraz bez przerwy dostępna dla dziecka. Nic dziwnego, że małe dziewczynki z ciekawością zerkają w stronę tatusia, gdy elegancko ubrany wychodzi rano do pracy, w której robi mnóstwo bardzo ważnych rzeczy, podczas gdy mama… wiadomo. Autorka ,,La Mammy” podjęła własny wybór: „Po prostu chciałam być mamą, która się rozwija i realizuje, mamą, która zarabia; mamą, która wraca do formy; mamą, która jest zadbana. To były moje decyzje, które miały swoje konsekwencje i swoją cenę”. To prawda, cena za godzenie ról zawsze jest wysoka. Połączenie roli matki i pracownika to odwieczny konflikt tych kobiet, które decydują się na macierzyństwo i karierę.\nCzas narodzin dziecka jest często również czasem powrotu do własnej matki. „Razem z macierzyństwem dostajesz dostęp do tej części macierzyństwa twojej mamy, do której wcześniej nie miałaś” – pisze Stopyra-Fiedorowicz. To prawda. Nawet jeśli nie mamy dzieci, przez lata, ciągle na nowo próbujemy znaleźć dostęp do matki – kobiety, która przez dziewięć miesięcy nosiła nas pod sercem. Tej pierwotnej więzi nie da się zerwać, choć można ją boleśnie nadszarpnąć. To w relacji z matką jest klucz do naszej kobiecej mocy.\n„Kocham swoją pracę i kocham swoją rodzinę, ale chciałabym, żeby ktoś się mną zajął” – czytamy w „Podróży Bohaterki”. Córeczka tatusia w pewnym momencie zdaje sobie sprawę, że potrzebuje kogoś kochającego i opiekuńczego, kto wysłuchałby zmartwień, wymasował obolałe stopy, docenił sukcesy i zmniejszył ból porażek. Jednym słowem, tęskni za wewnętrzną opiekuńczą matką, którą kiedyś porzuciła. Zdaniem Murdock, oddzielenie od osobowej matki jest dla córki szczególnie intensywnym procesem, ponieważ musi postawić granicę między sobą a tą, która jest taka sama jak ona.\nWiele z nas pragnie żyć swobodniej i bardziej niezależnie niż nasze matki, ale czujemy, że wybranie takiego życia jest przeciwko miłości pomiędzy nami i matką. Ciężar tego konfliktu domaga się znalezienia winnego i… wybór najczęściej pada na matkę. Obwinienie i przez to kolejne jej porzucenie to zdrada nie tylko kobiety, która dała nam życie, ale także samej siebie. Konsekwencją tego aktu jest odczucie pustki, którą Murdock opisuje jako zgaśnięcie wewnętrznego ognia: ,,Po co to wszystko? Dlaczego czuję się taka pusta? Osiągnęłam każdy cel, który sobie wyznaczyłam, a jednak czegoś wciąż mi brakuje. Z jakiegoś powodu czuję, że się sprzedałam, że się zdradziłam, że porzuciłam jakąś część siebie samej, której nie umiem nawet nazwać”.\nOdczucie pustki to jeden z początkowych etapów podróży bohaterki, ale bardzo znaczący. W dzisiejszych czasach wiele z nas, po zachłyśnięciu się realizacją zawodową, zgodnie ze scenariuszem dla córeczek tatusia, zaczyna odczuwać tęsknotę za czymś bliżej nieokreślonym i pustkę – ssąco-gniotący ból, który umiejscawia się w różnych częściach ciała.\nKiedy dopuścisz do siebie tę tęsknotę, poczujesz i przeżyjesz ból pustki, z pokorą przyjmiesz słabość i swoją bezsilność – pewnego dnia, gdzieś w głębi serca usłyszysz głos: „Wszystko będzie dobrze”. Te magiczne słowa brzmią autentycznie jedynie w ustach kobiety. Tęsknimy za nimi wszyscy bez wyjątku, także silni mężczyźni. Kiedy podczas sesji zdarza mi się poczuć, że to właśnie chwila na te słowa, a pacjent dopytuje: „Obiecujesz?”, wiem, że bez względu na płeć, jest to ważny moment konfrontacji z własną słabością, a jednocześnie moment przyznania się do potrzeby dostania opieki – którą może dać tylko matka.\nZdaniem Murdock dla kobiety tak zaczyna się etap podróży: schodzenie w głębiny po to, by odzyskać te części samej siebie, które odszczepiły się w momencie odrzucenia matki i ,,roztrzaskania lustra kobiecości”. Aby odbyć tę podróż, musisz, jak pisze Murdock, być może po raz pierwszy w życiu, odłożyć na bok swoją fascynację intelektem oraz grami umysłu kulturowego i zapoznać się ze swoim ciałem, swoimi emocjami, swoją seksualnością, swoimi obrazami, swoimi wartościami oraz swoim umysłem. To jest święta podróż. Kobieca pustka może być uzdrowiona przez wewnętrzne połączenie, integrację wszystkich swoich części, „złożenie na powrót ciała matki-córki”, czyli uleczenie wewnętrznego rozłamu pomiędzy tobą samą a twoją kobiecą naturą.\nNajważniejszy moment jest wtedy, kiedy całą sobą poczujesz, że to nie matka jest źródłem twojej pustki, to nie z jej powodu przeszłaś na stronę ojca, nie w niej powinnaś szukać winy. Twoja matka dała ci wszystko, co miała, była najlepszą matką dla ciebie.\nTwoja matka być może również przeszła swój proces walki o męską siłę kosztem kobiecej mocy. Prawdopodobnie również doświadczyła swoich tęsknot, poznała ból pustki, a na dodatek czuła, że ty – jej córka jesteś skazana na podobną drogę. „W dniu, w którym moja mama została babcią, w jej ciele dopełniło się kontinuum pokoleniowe. W jej ciele mieszkają córka, matka i babcia (…). Stając się matką młodej matki, konfrontujemy się z tym, czego nie dałyśmy naszym córkom” – pisze Joanna Stopyra-Fiedorowicz. Ten ból wielu pokoleń kobiet nosi w sobie każda z nas. Każda musi przeżyć go po swojemu i odkryć swoją moc – kobiety zrodzonej z kobiety.\nTrudno jednoznacznie określić, co oznacza sukces, ponieważ stan ten powiązany jest z systemem wartości człowieka - i to zarówno z systemem indywidualnym, jak i ogólnospołecznym. Dlatego właśnie analizując pojęcie sukcesu uwzględnia się wymiar subiektywny i wymiar obiektywny. Wymiar subiektywny polega na tym, że człowiek podejmuje określone działania prowadzące do indywidualnego sukcesu, a gdy go zrealizuje odczuwa zadowolenie i dumę – i to niezależnie, czy jego powodzenie jest dostrzegane przez środowisko, w którym żyje, czy też nie. Wymiar obiektywny z kolei oznacza możliwość porównania osiągniętego sukcesu z sukcesem innych osób z jego otoczenia.\nCo jest dla nas sukcesem? Prowadzone badania pozwalają wyróżnić następujące wymiary sukcesu życiowego Polaków:\nwymiar materialny: wysokość dochodów, posiadany majątek, dom, samochód itp.,\nwymiar stratyfikacyjny: poziom wykształcenia, rodzaj wykonywanej pracy, kariera zawodowa, prestiż społeczny,\nwymiar emocjonalno – afiliacyjny: szczęśliwa rodzina, dobre relacje z ludźmi itp.,\nwymiar samorealizacji; spełnienie marzeń, zrealizowanie ambicji, rozwój wewnętrzny itp.,\ni wreszcie wymiar bezpieczeństwa; stabilizacja, poczucie bezpieczeństwa, „życie bez problemów”.\nSukces jest więc jakimś osiągnięciem, faktem wyróżniającym człowieka spośród innych, jest wydarzeniem elitarnym.\nAle sukces może przynieść również rozczarowanie, samotność, depresję i choroby. Kiedy tak się dzieje?\nSukces może być groźny, może przybierać formę toksyczną, która zatruwa człowieka i jego społeczne środowisko. Kiedy za sukces płacimy zbyt wysoką cenę? Po czym poznać, że zmierzamy w złym kierunku? Objawy toksycznego sukcesu to często:\nzaabsorbowanie własną osobą - zrodzona z nieuwagi ślepota na ważne sprawy w życiu własnym i u najważniejszych dla nas osób;\ncynizm, brak zaufania, wrogość do innych ludzi i ich poglądów;\nwzloty i upadki, oscylowanie między stanem nerwowej energii a depresyjnym wycofaniem;\nizolacja psychiczna, stałe przebywanie myślami w pracy;\nwyczerpanie, zaburzenie rytmu snu, syndrom wypalenia;\nstosunek do czasu - wyznawanie podglądu że „czas to pieniądz”;\nwyzyskiwanie związku; zaniedbywanie, nadużywanie relacji z najbliższymi;\nzanik życia duchowego, poczucie pustki duchowej;\nhamowana chęć władzy; duża potrzeba rządzenia, frustracja z powodu braku dostatecznej (subiektywnie) władzy i kontroli;\nchoroby jako skutek napięć; cały pakiet chorób współczesnej cywilizacji, będący skutkiem ubocznym toksycznego sukcesu.\nSukces jest wspaniały, ale jeżeli postrzegamy go jako sens życia i przekładamy na realizację kolejnych projektów, zdobywanie większych pieniędzy, władzy, tytułów, możemy – niechcący – zatruć się tak, że sukces przerodzi się w klęskę (i doprowadzi do utraty zdrowia, rozpadu rodziny, braku przyjaciół, samotności, nałogów).\nBadacze zachęcają więc, aby dążyć do „słodkiego” sukcesu, który buduje się w równowadze między życiem osobistym a zawodowym. Sama równowaga nie zależy tylko od miejsca, w którym pracujemy i nie oznacza równego podziału czasu na pracę i czas wolny. To przede wszystkim zwiększenie świadomości indywidualnej, samokontroli i odpowiedzialności. Ważne, aby umieć zachować rozsądek i granice, umieć „zarządzać życiem”, potrafić określić cenę naszego sukcesu.\nTekst na podstawie wykładu prof. dr hab. Elżbiety Jędrych (specjalizuje się w problematyce zarządzania zasobami ludzkimi i kapitałem społecznym, zarządzania rozwojem pracowników, motywowania i wynagradzania) z Akademii Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie (międzynarodowa konferencja „Chrześcijaństwo a ekonomia” Kraków, 2015r.).


Start Wystawy/Dog Shows STUTTGART 2016 CLUB DOG SHOW GERMANY\nSTUTTGART - KAISERSBACH - DEUTSCHLAND\nDo uczestnictwa w niemieckiej klubówce skłaniał nas i zachęcał na samym początku tylko jeden fakt.\n"Smaczkiem" wystawy była obecność a właściwie i sędziowanie człowieka ,który można byłoby powiedzieć jest "ojcem" hodowli mastiffa w Europie. Wystawę zaszczycił Mr.Richard Thomas właściciel praktycznie najstarszej i najbardziej renomowanej hodowli mastiffa angielskiego w Europie "BREDWARDINE". Marzenia się spełniają dlatego ,że mało kto ma taki zaszczyt poznać i uścisnąć dłoń legendzie.Nie pomijajmy "Chevelu Kings" i kilku innych ... Natomiast jeśli mówimy o mastiffie to mówimy z pewnościa o "Bredwardine" i Panach Peterze Tugwellu i Richardzi Thomasie.\nJak widać obok nas nie stoi Pan R.Thomas a i werdykt był dla nas ale i nie tylko dla nas dosyć sporym zaskoczeniem. Od prawej nasza Walhorna Sadie MastineuM. Sędzia niemiecki dosyć dokładnie oglądał psy natomiast umówmy się ,że mamy odmienny gust i inaczej rozumiemy nadal dosyć elastyczny wzorzec ,który "przepuszcza" spionowane , nienaturalne tylnie kończyny, przepuszcza braki w kolorystyce "maski" , które zdawałoby się w Niemczech to "podstawa". Ale zostawmy to. Werdykt trzeba uznać, jakim by nie był i pogratulować zwycięzcom. Zresztą trudno tutaj być obiektywnym.\nCo do Walhorny... Chylę czoła dla tej "suczki" dlatego ,że nie można było powiedzić o jej zachowaniu na wystawie niczego złego. Zakończyło się to wpisem w opis "rewelacyjnie wystawiana" ale myślę ,że to nie moja zasługa. W stójce ani drgnęła , nawet pod dotykiem sędziego. Pies postument. Ruch rewelacja. Szkoda tylko ,że Pan sędzia nie docenił tego tak jak na to zasłużyła :). Powiem tak. Robimy swoje .\nDo Stuttgartu przyjechaliśmy natomiast 1 dzień wcześniej. Otrzymaliśmy i reprezentowaliśmy nasz kraj jako jedyni na kolacji w pięknej położnej w górach "wiosce". Bardzo to było miłe a żeby odwdzięczyć się i zareklamować , zasponsorowaliśmy nagrody dla Najlepszego Psa i Najlepszej suki wystawy. Nasze upominki pojechały do Anglii i Włoch.\nByło to niezmiernie miło przyjęte i docenione nazajutrz na wystawie a właściwie "przed". W trakcie prezentacji w "pełnym " stadionowym nagłośnieniu zostaliśmy dwukrotnie wywołani . Pierwszy raz z nazwiska i Logo hodowli, po raz drugi jako sponsorzy nagród. Niemcy wiedzą i potrafią się zachować i dużą uwagę poświęcają "formie". To stanowi o klasie i poziomie tych ludzi i samego narodu.\nA prywatnie. Okazało się ,że logo MastineuM jest powszechnie znane w Niemczech i sporo ludzi nas zna . "Zna" ..no może za dużo powiedziane. Jesteśmy rozpoznawalni z nazwiska i Logo MastineuM. Było to niezmiernie miłe słyszeć "Janusz" od ludzi znanych ale jeszcze bardziej od ludzi ,których nawet nie kojarzy się z widzenia. Wiem wstydzę się za to . Powinienem przynajmniej przejrzeć katalog i zapoznać się z wystawową "konkurencją".\nOd wielu lat tego nie robię. Jeśli ktoś nie zatelefonuje i nie powie kto będzie ..to praktycznie jeździmy w ciemno. Miło było "ucztować" i porozmawiać z czołowym Europejskim hodowcą Antonio Fracassi. Włoskie wino ,które serwował mi kilkukrotnie Antonio "wchodziło" nieprawdopodobnie łatwo. Mimo bardzo nietypowego smaku.\nNic tak jak dobre wino nie potrafi tak szybko "ululać" i tak też się stało , tyle że najbardziej nieostrożny okazał się Sławek. Powyżej Mr.R.Thomas. Niestety , następnego ranka przyjechała karetka i odwiozła sędziego do szpitala.\nNocowaliśmy na opłotkach Stuttgartu. Fajny standard , komfort za niewysokie pieniądze.\nNo i cóż. Kolejnego dnia z 2 godzinnym opóźnieniem rozpoczęło się . Nie będzie tutaj o "wszystkich" psach mowa. Będzie tylko o tych ,które uważamy za wyjątkowe .. Wyjątkowe dlatego ,że są obiektywnie i subiektywnie wyjątkowe oraz o tych które sa wyjątkowe dlatego ,że to nasz dorobek i pochodzą liniowo od nas.\nZaczynamy zatem. Powyżej pies klasy junior ,czyli nie więcej niż 18 miesięcy. ponad 100kg potężna głowa , super psychika i super ruch. Pies jest własnością renomowanej i bardzo doświadczonej hodowli "SO" z Niemiec. Pies na lokacie wyszedł z jedynka do porównania o rasę ? Nie pamiętam dokładnie :) . Przepraszam. A dlaczego o nim piszemy. Otóż w rodowodzie tegoż samca mamy spory swój dorobek.. W rodowodzie tegoż można znaleść min. naszego wspaniałego Championa Conana MastineuM (do którego jest on trochę podobny). Mamy tam również mamę Conana imć Psyche Z Maszowego Domu której bylismy właścicielami . Kolejne nasze psy w tymże rodowodzie to imć Melisanda Geneviere MastineuM (córka Conana MastineuM i naszej 2xCh.Bonnie Vendrynsky Simon - suczki którą importowaliśmy z Vendreny z hodowli Moniki Masarovej w 2004 roku.). Bonnie była córką Int.Ch.Lenniego Fade Cerny Levhart (130kg samiec) którego oglądaliśmy dwukrotnie. Pies był własnościa hodowli "Od Pribora" zmiejscowości Pribor. Pozdrawiamy właścicieli. Co nas cieszy ? Pies będzie używany do rozrodu a wraz ze szczeniętami pójdzie w "świat " i nasz dorobek. Życzymy wielu udanym miotów i zdrowych szczeniąt.\nCo przykuło po raz drugi naszą uwagę? Zaznaczam ,że nie jest moim celem podważać werdykty sędziów ale wyrażam jedynie własną opinię, która biorąc pod uwagę moje argumenty będzie być może i Waszą. Powyżej wspaniały dorodny samiec niespełna 2 letni. Super rozmiar , mocny kościec, wspaniałe nie przekątowane ani nie zbyt proste kończynny, brak "francuza" i wspaniała wzorcowa ale i niesamowicie urokliwa głowa. Super linie , rozmiar (ok.105kg) i proporcje.\nMacie Państwo tutaj porównanie. Mój ulubiony "rudzielec" od prawej. Kto widzi niech sobie popatrzy. Pies nie wygrał ze względu na to być może że "nie biegał". Tzn. biegał ale nie miał niezbędnej pewności i doświadczenia ringowego. Ruszał się wspaniale ale nie prezentował tego na należytym poziomie w ringu. Mamy nadzieję ,że w przyszłości pójdzie mu lepiej dlatego ,że jest wspaniałym zdrowym samcem bez patologii. Pies wygląda na swój wiek, nie jest przerośnięty i obtłuszczony jak pojawiąjące się mastiffowe "wynalazki " zza mórz i oceanów i najprawdopodobniej nie będzie wyglądał jak swoja "babcia" a może właściwie i "dziadek" w wieku 3 -4 lat.\nObecnie jest tendencja, taki lekki "szał" na "grube-papuśne" szczeniaki. Szanowni Państwo . Nie dajcie się na to nabierać. Coś co rozwija się nienaturalnie szybko, przybiera nienaturalnie szybko ... również i szybko obtłuści się, posiwieje i zacznie chorować. Rozwinę jeszcze ten wątek ale wracajmy do tematu.\nWalhorna MastineuM podczas oceny poniżej i powyżej.\nSuczka jest tutaj w wieku 16 miesięcy jesli dobrze liczę.\nDostalismy rewelacyjny opis z uwagą że ma zbyt "długie " uszy hahahah. Przepraszam ale ubawiliśmy się do łez ... Jak czasem mała rzecz potrafi człowieka rozpromienić .I od razu dzień był piękniejszy i jaśniejszy.\nIlekroć wspominamy samą wystawę i sędziego za każdym razem uśmiech gości na naszych twarzach.\nNo i nasza mała Walhorna Sadie MastineuM na tle flagi narodowej . Musimy się pochwalić że MastineuM było jedyną Polską hodowlą z psem o polskim przydomku ,który reprezentował nasze barwy narodowe.\nNie będę się tutaj rozpisywał dlatego że wszystko widać jak na dłoni.\nPojeżdzilismy po Stuttgarcie.\nPojedliśmy i popilismy.\nWino serwowane przez Antonio samkował niezmiennie i z każdym kieliszkiem lepiej.\nPozdrowienia dla Simon i Roberto.\nPozdrowienia dla Svena i Gaby.\nPozdrowienia dla Daniela S.\nPozdrowienia dla Sabriny i kucharza przy okazji :)\nPozdrowienia dla całego teamu z Włoch.\nPozdrowienia dla Yvonne F.\nJeszcze raz podziękowania za kolację i miłe towarzystwo dla Sabriny, Gaby i Yvonne.\nPozdrowienia dla Antonio jeszcze raz oczywiście...\nZdjęcie min. z właścicielką hodowli mastiffa z Argentyny .\nNo i mamy zatem "czerwone dywany".\nCzerwone dywany jeszcze raz :)\nCo do samej wystawy. bardzo kameralna ale zorganizowana z dużym zaangażowaniem.\nBardzo miłym akcentem były flagi narodowe i jak już wspomniałem jako jedyna hodowla z Polski wystawiająca psa z polskim przydomkiem reprezentowaliśmy nasz kraj.\nBardzo miło było spotkać Simone , właścicielkę naszego Zeusa.\nSelfie z córką Simone.\nPoniżej dwa ufundowane przez nas podarunki. A co było wewnątrz dowiedzą się wszyscy właściciele psów z hodowli MastineuM które w roku 2016 tym zdobyły kwalifikację i uzyskały tytuł Championa lub/i Młodzieżowego Championa Polski. Jest jeszcze warunek. Podarunek należy odebrać od nas osobiście na jednej z wystaw na których będziemy lub zawsze zapraszamy do nas osobiście.\nKiedyś praktykowaliśmy wysyłkę nagród ale doszliśmy do wniosku ,że to nieodpowiednia forma wręczania nagród.\nPoniżej Celine (Fr.) która poczęstowała nas panierowaną i smażona akacją. Rewelacja.\nNo i prezentujemy Pana sędziego który zastapił P.Richarda Thomasa.\nPoniżej pies ,który skradł moje serce imć Manfred.\nPozdrawiamy zatem właściciela Daniela S. i samego Manfreda. Myślę że jeszcze wrócimy do tematu tego psa.\nAcha ... A wszystkim tym ,których poniosła wyobraźnia i "rozjechał" im się wizerunek głowy mastiffa na skutek zbyt wysokiego poziomu "zajebistości" we krwi chciałbym pokazać jak wygląda głowa mastiffa angielskiego.\nDaniel i Manfred po raz kolejny jak wyżej, a poniżej gratulacje dla Włochów ... Jak widac juz nie na galowo.\nGratulacje raz jeszcze .. i miła rozmowa.\nJak wyżej tak i jak niżej.\nPowitanie z Zeusem ,który odwiedził ten wspaniały show.\nReklama hotelu w którym spędziliśmy wspaniałe chwile. Miło i konstruktywnie.\nPozdrawiamy serdecznie z odrobiną szaleństwa na sam koniec.


Poziom bojowy | Dragon Ball Wiki | Fandom\nPoziom bojowy (jap. 戦闘力 [Sentō-ryoku], pl. w anime Siła ciosu, fr. La force de combat, ang. Power level) – umownie przyjęta nazwa siły walecznej, czyli energii ki uformowanej w postaci materii zdolnej do zadawania obrażeń fizycznych lub syntetycznie wygenerowanej mocy, mogącej, po starciu z celem, dokonać zmian mechanicznych.\nObliczanie poziomu bojowego za pomocą scoutera (Raditz)\nPoziom bojowy posiadają wszystkie żywe istoty, jego wielkość zależna jest od ki osobnika oraz treningu, jaki przeszedł. Jest on także mierzalny we wszelkiego rodzaju broni palnej, pistoletach, działach, armatach. Wielkość poziomu bojowego można określić za pomocą scouterów, urządzeń używanych przez członków Kosmicznej Organizacji Handlu lub oszacować za pomocą tak zwanego „szóstego zmysłu”, wyćwiczonej zdolności, pozwalającej użytkownikowi ustalić przybliżone położenie i siłę danego osobnika.\nSon Gokū wyczuwa ogrom poziomu bojowego Raditza\nRozmiar posiadanej siły wyraża się na wiele sposobów, najczęstsze z nich to jednostki, bliżej nieokreślona miara, mająca kilka różnych skal, w zależności od cywilizacji oraz poprzez werbalne opisanie rozmiaru i nacechowania odczuwanej ki. Doświadczony walką i dobrze wytrenowany wojownik jest w stanie manipulować swoim poziomem bojowym, zwiększając lub zmniejszając jego rozmiar. Pod wpływem transformacji, zmiany obciążenia ciała bądź skrajnych emocji można w bardzo krótkim czasie zwielokrotnić swój poziom mocy.\nGdy wojownik będący w stanie wyczuwać poziom bojowy znajdzie się w pobliżu kogoś o kilkakrotnie przewyższającej jego własną sile, może zostać sparaliżowany samą aurą przezeń emanowaną.\nPiccolo przytłoczony poziomem bojowym Raditza\nGokū i Kulilin po zdjęciu skorup żółwiowych - zwiększony poziom\nSon zdejmuje strój ćwiczebny - wzrost siły\nWściekły Gohan - zwielokrotnienie mocy pod wpływem furii\nGokū - przyrost siły - transformacja - Kaiō-ken\nVegeta - przyrost siły - transformacja - Super Saiyanin\n↑ Super Saiyanin, Kaiō-ken.\n↑ Pozbycie się żółwiej skorupy przez małych Gokū i Kulilina, zdjęcie ćwiczebnych elementów stroju przez Piccolo.\n↑ Son Gohan w walce z Raditzem, Nappą czy Freezerem.


Zawód, nadzieja i trzy dzikie gruszki\nwroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Zawód, nadzieja i trzy dzikie gruszki\nList, gruszki i moc wspomnieć - to zostało p. Jadwidze po wizycie na Wołyniu\tMaciej Rajfur /Foto Gość\nJadwiga Mickiewicz odwiedziła swoje rodzinne strony na Wołyniu. Najpierw przeżyła radość, potem wielkie rozczarowanie. Gdyby wiedziała wcześniej o tym, co się stanie, nie pojechałaby.\nAle dzisiaj dziękuje, że Bóg ją tam doprowadził. Wszystko przez i dzięki jej babci.\nO tym, że jest z rodziny, która przeżyła rzeź wołyńską, dowiedziała się jako nastolatka. Tato opowiadał jej i nie ukrywał trudnej historii. Wiedziała także, co stało się z jej babcią.\nJadwigę Strażyc Ukraińcy z UPA zamordowali siekierą. Ponad 30-letni syn był tego świadkiem. Przetrwał masakrę i później pochował matkę nocą na swojej posiadłości w gęstych krzakach. Dzisiaj nie wiadomo, gdzie dokładnie, ponieważ na miejscu polskiej niegdyś wsi (Wola Ostrowiecka) zostało szczere pole i dziki sad.\nCo roku w Ostrówkach pod koniec sierpnia odbywają się uroczystości kolejnych rocznic ludobójstwa w dwóch nieistniejących już polskich miejscowościach (Ostrówki i Wola Ostrowiecka), które miały miejsce 30 sierpnia 1943 roku. Szacuje się, że UPA wraz z miejscową ludnością ukraińską zamordowały wówczas w bestialski sposób ponad 1000 Polaków, w tym kilkaset dzieci. Ich ciała wrzucono do dołów, często masowych mogił. Ale tak nie stało się z babcią Jadwigi Mickiewicz.\nPoczątkiem wielkiej nadziei był list, który wrocławianka otrzymała w pierwszych dniach sierpnia. Poinformowano ją wówczas, że w Woli Ostrowieckiej na Wołyniu odkryto mogiłę prawdopodobnie śp. Jadwigi Strażyc. Na 99 procent. Gdy p.Jadwiga pierwszy raz przeczytała zaskakującą informację, ogarnęły ją jednocześnie wielkie wzruszenie i radość. Nie spodziewała się tego, choć na dnie serca długo tliła się malutka iskra wiary, że może kiedyś, któregoś dnia uda się odnaleźć szczątki jej babci.\nOd lat 90. grupa, którą prowadzi dr Leon Popek z IPN-u szuka na Wołyniu, w Ostrówkach i Woli Ostrowieckiej, mogił zamordowanych tragicznie rodaków. Odnaleziono już wiele osób.Co roku prace te wieńczy uroczysty godny pochówek i Eucharystia podczas obchodów rocznicowych na cmentarzu w Ostrówkach. Tym razem 31 sierpnia 2015 roku, w rodzinnych stronach Jadwigi Mickiewicz, mieli przenieść do krypty szczątki jej babci.\nDecyzja o podróży nie była dla niej łatwa. Musiała zostawić męża po udarze, który potrzebuje stałej opieki. Syn przebywał akurat na urlopie i zajął się ojcem. Wrocławianka sama ma duże problemy ze zdrowiem, szczególnie z sercem. Obawiała się długiej i wyczerpującej jazdy ponad ok. 1300 km w dwie strony. A wszystko na przestrzeni kilkudziesięciu godzin. - Gdyby mój ojciec, a syn Jadwigi Strażyc, się o tym dowiedział, byłby wniebowzięty! - myślała po drodze.\nPojechała tam, aby babcię w końcu pochować z godnością i pomodlić się jako wnuczka, członek rodu, który prawie został zgładzony w masakrze. - Przyszykowałam znicze i piękny wieniec z napisem: „Od syna, wnuków i prawnuków” - mówi drżącym głosem kobieta - Odmawiałam różaniec na cmentarzu trochę zestresowana. Nie wiedziałam, jak to będzie wszystko wyglądać. Ale w sercu wciąż trwała radość. Tuż przed Mszą św. podszedł do mnie dr Popek z powiedział szokującą wówczas dla mnie wiadomością.\ndodane 14.09.2015 09:08


OŚWIĘCIM. Uważaj na oszustów w portalach ogłoszeniowych – OświęcimOnLine.pl – Twój Portal Informacyjny\nPolicjanci prowadzą postępowania w związku z przestępstwami, których ofiarami padli mieszkańcy powiatu oświęcimskiego. Pokrzywdzeni sprzedając na różnych popularnych portalach ogłoszeniowych Vinted, OLX, e-bay oraz Facebook, chcąc szybko otrzymać pieniądze za sprzedaż przedmiotu kliknęli w linki prowadzące do fałszywych stron banków. Logując się na nich udostępnili oszustom (podającym się za kupców) swoje dane do bankowości elektronicznej. Przestępcy w ciągu kilku minut mając loginy i hasła „wyczyścili” z oszczędności konta pokrzywdzonych. Tylko jedna ze sprzedających w porę zablokowała konto.\nMając na celu uświadomienie zagrożenia internautom o sposobie działania oszustów opisujemy przestępstwa do których doszło w lutym 2022. Przekazujmy to ostrzeżenie swojej rodzinie i znajomym, dzięki temu w porę zorientują się oni o próbie oszustwa i nie stracą pieniędzy.\nMieszkanka Oświęcimia za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciała sprzedać nosidełko dziecięce. Za pośrednictwem komunikatora internetowego skontaktowała się z nią osoba zainteresowana zakupem. Osoba ta podała sprzedającej instrukcję informującą, że w celu potwierdzenia odbioru pieniędzy za sukienkę ma jedynie kliknąć w przesłany link. Kobieta chcąc szybko otrzymać pieniądze zgodziła się na takie warunki transakcji. Skorzystała z przesłanego linku, który prowadził do wyboru banku, a następnie do logowania się na indywidulanym koncie (była to jednak fałszywa strona jej banku). Na tej stronie kobieta zalogowała się wpisując swoje dane do bankowości elektronicznej (hasła, loginy). Kilka chwil później kobieta nie miała już na koncie 8600 złotych.\nInna mieszkanka Oświęcimia za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciała sprzedać książki. Oszust przelał z jej konta 500 złotych.\nZ kolei Mieszkanka Monowic za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciała sprzedać obuwie. Kobieta w porę zorientowała się że to oszustwo i zablokowała konto, nie tracąc oszczędności.\nMieszkanka Zatora za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciała sprzedać drukarkę. Oszust przelał z jej konta 160 złotych.\nMieszkaniec Babic za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciał sprzedać artykuły dziecięce. Oszust przelał z jego konta 1900 złotych.\nMieszkaniec Oświęcimia za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego e-bay chciał sprzedać części samochodowe. Oszust przelał z jego konta 1 tysiąc złotych.\nMieszkanka Kęt za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciała sprzedać łóżko dziecięce. Oszust przelał z jej konta 3 tysiące złotych.\nInna mieszkanka Kęt za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego Vinted chciała sprzedać odzież. Oszust przelał z jej konta 2 tysiące złotych.\nMieszkaniec Nowej Wsi za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego Vinted chciał sprzedać odzież dziecięcą. Oszust przelał z jego konta 3 tysiące złotych.\nMieszkanka Oświęcimia za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego Vinted również chciała sprzedać odzież. Oszust przelał z jej konta 1500 złotych.\nMieszkanka Oświęcimia za pośrednictwem portalu Facebook chciała sprzedać nosidełko dziecięce. Oszust przelał z jej konta 700 złotych.\nMieszkanka Oświęcimia za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego Vinted chciała sprzedać torebkę. Oszust przelał z jej konta 1 tysiąc złotych.\nMieszkanka Brzeszcz za pośrednictwem portalu ogłoszeniowego OLX chciała sprzedać odzież dziecięcą Oszust przelał z jej konta 130 złotych.\nZ przeprowadzonych przez policjantów czynności do niemal identycznych spraw zgłoszonych wcześniej wynika, że za oszustwami i kradzieżami pieniędzy z kont pokrzywdzonych stoją hakerzy, którzy wykorzystują serwery znajdujące się za naszą wschodnią granicą.\nPolicjanci mając na celu przeciwdziałanie kolejnym tego typu oszustwom apelują do internautów o wyjątkową ostrożność podczas dokonywania sprzedaży oraz zakupów za pośrednictwem sieci internetowej oraz popularnych komunikatorów internetowych.\nJeśli ktoś podczas transakcji internetowej sprzedaży przekonuje Cię, że by otrzymać płatność masz jedynie kliknąć w podesłany esemesem lub na komunikator link do bankowości elektronicznej to możesz mieć pewność, że korespondujesz z oszustem. Zamiast kliknąć w link i podać hasło i login – POMYŚL! i przerwij transakcję. W innym przypadku już wkrótce stracisz pieniądze zgromadzone na Twoim koncie.\nKażdy świadomy zagrożenia internauta może również pomóc w walce z oszustami. Wystarczy przekazać to ostrzeżenie swojej rodzinie i znajomym, dzięki temu w porę zorientują się o próbie oszustwa i nie stracą pieniędzy.\nPoprzedni artykułROZMOWA. Jarosław Jurzak: Umowa ze spółką Carint szkodliwa dla oświęcimskiego szpitalaNastępny artykułPOWIAT. Gazprom to broń Rosji, równie groźna jak rakiety i bomby


Szampon Jajeczny z kompleksem witamin -Barwa Naturalna - Frisco.pl\n20,30 / l\nSiła odżywczych protein oraz kompleks witamin nawilżają włosy i ułatwiają ich odbudowę.\nProteiny pozyskiwane z jajka przywracają im blask, chronią przed mikrouszkodzeniami spowodowanymi przez czynniki zewnętrzne takie jak czesanie, mycie i niekorzystne warunki atmosferyczne.\nSzampon nie zawiera silikonów obciążających włosy, dzięki czemu na dłużej zachowują swoją świeżość i puszystość.\nRegularnie stosowany sprawia, że włosy staja się mocne, lekkie i podatne na układanie.\nWaga brutto: 346\nSzampon jajeczny regenerujący z biotyną - naturalny wyciąg z jajka - świeży i zdrowy wygląd - 0% silikonów, parabenów - do mycia włosów i skóry głowy - kompleks witamin: A, E, H, B5, B6 Receptura znana od pokoleń Szampon inspirowany tradycyjnym i dobroczynnym działaniem protein w wyciągu z jajka, które od pokoleń stosowane było w domowych zabiegach rekonstrukcji włosów zniszczonych czesaniem, częstym myciem oraz czynnikami zewnętrznymi. Dziś czerpiemy z dobrze znanych zdolności wyciągu z jajka do łagodzenia drażniącego działania składników myjących w szamponie dla skóry głowy. Przeznaczony do włosów farbowanych i zniszczonych. Przebadany dermatologicznie.\nWariant jajeczny regenerujący\nBarwa Spółka z o.o. ul. T. Szafrana 11 30-363 Kraków www.barwa.com.pl


Showing results for tags 'dzieciństwo'. - BraciaSamcy.pl\nPamiętam jak za małolata, chodziliśmy z kumplami po okolicznych lasach, bawiąc się w jakichś wojowników. Zaostrzone kije, surowe, krzywe łuki z cięciwą ze sznurka znalezionego gdzieś w garażu dziadka. Strzały, które po wystrzeleniu leciały w różne to strony, niewyważone, niedoskonałe a jednak miało to swój urok. Pogryzieni przez komary, poparzeni przez pokrzywy, pogonieni przez psa sąsiadów. Wychodziło się rankiem, mając tylko jakąś tanią oranżadę, trochę słodkich bułek i rower a wracało późnym wieczorem. Zdarzało się, że komuś okoliczne bagienko wessało but i nie mógł się wydostać\nDziś obchodzimy Dzień Babci, jutro Dzień Dziadka. Naszła mnie więc refleksja, żeby poświęcić im ten temat. Jakie macie wspomnienia dotyczące Waszych dziadków? Odegrali (odgrywają) ważną rolę w Waszym życiu, czy może marginalną? Co im zawdzięczacie? Czy chcielibyście ich w przyszłości naśladować? Jakie macie fajne wspomnienia z nimi ? Co myślicie o tym święcie- jest potrzebne? Celebrujecie? Kto ma ochotę, zapraszam do wypowiedzenia się.\nUlubieńcy z dzieciństwa\nInspektor Gadżet był głupszy od swojego psa i to dosłownie. Wszystkie sprawy za jego plecami rozwiązała jego siostrzenica. To dopiero była propaganda, hehe. Ale bajka była fajna