Basiński przed meczem na szczycie - Koszykówka // GKS Tychy / Oficjalny serwis internetowy klubu\npiątek, 29 listopada 2013 15:49\nCiężko jest mi jednoznacznie powiedzieć, co zadecydowało o naszych dwóch ostatnich porażkach. Na pewno jestem spokojny o naszą formę, co mam nadzieję udowodnimy w najbliższych meczach - mówi Radosław Basiński.\nRozgrywający GKS Tychy doznał kontuzji kolana w meczu 2. kolejki ligowej z Albą Chorzów, ale niespełna dwa tygodnie temu wrócił już do gry. - Z kolanem jest już wszystko w porządku, dlatego też trenuję i gram z pełnym obciążeniem. Wciąż dochodzę jednak do siebie, bo miesięczna przerwa wybiła mnie trochę z rytmu. Z drugiej strony mogło być zdecydowanie gorzej, bo pierwsza diagnoza brzmiała fatalnie. Szczęście w nieszczęściu, że więzadła zostały tylko naderwane - mówi Radosław Basiński.\nW ubiegłym tygodniu tyszanie doznali pierwszych dwóch porażek w tym sezonie: najpierw w pucharze z GTK Fluor Gliwice, a następnie w lidze z Pogonią Prudnik. - Ciężko jest mi jednoznacznie powiedzieć, co zadecydowało o naszych dwóch ostatnich porażkach. Z Gliwicami zagraliśmy bardzo słabo w ataku. Natomiast mecz w Prudniku był do wygrania. Wynik długo oscylował koło remisu, a o porażce zadecydowało kilka nieprzemyślanych zagrań w samej końcówce meczu. Może brakowało koncentracji? Na pewno jestem spokojny o naszą formę, co mam nadzieję udowodnimy w najbliższych meczach.\nTym bardziej, że już w sobotę rywalem GKS będzie lider i główny konkurent w walce o awans do I ligi, czyli GTK Fluor Gliwice. - To będzie bardzo ważny mecz. Spotkają się dwa zespoły z największymi aspiracjami. Mecz na szczycie, o przysłowiowe "cztery punkty". Ważne będą nie tylko punkty, ale również aspekt psychologiczny. Wygranemu zwycięstwo z konkurentem w walce o awans doda ogromnej pewności siebie - zwraca uwagę Basiński.\nSobotnim meczem z gliwiczanami koszykarze GKS zakończą swój udział w akcji "Movember". Co o niej sądzi Radosław Basiński? - Świetna akcja. Szkoda, że w Polsce nie jest tak popularna jak w innych krajach. To była również pewna odmiana w naszym życiu, bo żaden z chłopaków nie nosił wąsów. Musieliśmy się jednak zmobilizować w tej słusznej sprawie. Sam wyglądałem trochę śmiesznie, bo jestem blondynem i wąs nie był zbyt okazały. Czy ktoś mnie pytał o nietypowy zarost? Sam, widząc zdziwienie na twarzy moich znajomych, informowałem o całej akcji.\n- Zapraszamy wszystkich kibiców na sobotni mecz z Gliwicami. Z jednej strony liczymy na Wasze wsparcie, a z drugiej będziecie mogli podziwiać okazałe wąsy - śmieje się Basiński.\nAbsolutnie nikogo nie może zabraknąć w najbliższą sobotę, 30 listopada w tyskiej Hali Sportowej przy al. Piłsudskiego - początek meczu o godzinie 19.00. WSTĘP WOLNY! Jesteśmy przekonani, że zawodnicy GKS pokażą GŁÓD KOSZYKARSKIEGO SUKCESU!


Techniki operacyjne – Sklep Medyczny Madens\nStrona główna » Techniki operacyjne\nW zależności od umiejscowienia oraz napięcia rany, operujący musi zdecydować się na taki szew, który będzie podtrzymywał tkanki przez odpowiednio długi czas. W przypadku, gdy konieczne jest rozłożenie napięcia tkankowego, lekarz powinien zdecydować się na założenie szwu nieprzerywanego. Metoda szwu ciągłego polega na zbliżaniu wolnych brzegów rany za pomocą jednej nici chirurgicznej. W związku z tym, podczas zaopatrywania ilość implantowanego materiału szewnego zostaje zredukowana do minimum. Należy zwrócić uwagę, iż istnieje kilka technik zakładania szwu ciągłego. Czym charakteryzują się poszczególne z nich?\nPodczas zaopatrywania ran skóry chirurg może zdecydować się na szew śródskórny, który jest idealną alternatywą dla szwu pojedynczego. Zwłaszcza, gdy lekarz nie jest doświadczony w wiązaniu dużej ilości węzłów. Technika szwu śródskórnego jest powszechnie wykorzystywana, gdy pacjent oczekuje wysokiego efektu estetycznego, a chirurg chce ograniczyć występowanie powikłań. Metoda ma wiele zalet. Aczkolwiek, wybór nieodpowiedniego materiału szewnego i nieumiejętne prowadzenie nici może prowadzić do nadmiernej traumatyzacji i przerastania tkanek. Na co należy zwrócić uwagę podczas zakładania szwu śródskórnego, by zabieg przyniósł satysfakcjonujące rezultaty i kiedy warto z niego skorzystać?


Moją misją życiową jest ochrona Natury oraz Kultury za pomocą słowa i obrazu.\nCzy powinniśmy przyjąć uchodźców z Syrii?\nW Syrii trwa wojna, co powoduje, że całe rodziny udają się na emigrację w poszukiwaniu lepszego życia. Naturalnie kierują się oni w stronę Europy. Unia Europejska postanowiła i pomóc, dlatego kraje członkowskie przyjmują uchodźców z tych krajów. Wśród nich jest Polska. Myślę, że powinniśmy przyjąć tych uchodźców. Dlaczego? Żeby im pomóc. Oni udają się na emigrację, ponieważ u nich trwa wojna, a ich domy zostały zniszczone. Poza tym w każdej chwili grozi im śmierć. Ich sytuacja jest zresztą podobna do przeszłości Polski. Po licznych powstaniach i w skutek represji Polacy udawali się na emigrację do obcych państw. Byli tam przyjmowani i dostawali nową szansę. Dlaczego nie możemy pomóc Syryjczykom, którzy znaleźli się teraz w tej samej sytuacji? Nie mówimy tu o setkach tysięcy uchodźców, ale raptem o kilku tysiącach! W czym oni nam zagrażają? Polska to nie Francja, gdzie żyje olbrzymia rzesza takich ludzi. Niewielka, kilkutysięczna grupa uchodźców nic nam nie zrobi. Jako cywilizowany kraj (bo do takich chcemy się zaliczać, prawda?) powinniśmy udzielić im azylu. Oczywiście pociągnie to koszty, ale nie są one znowu tak tragiczne jak wielu uważa. Poza tym, to Polacy bardziej im zagrażają niż oni nam. Jeśli faktycznie w Polsce będzie się pojawiać coraz więcej Syryjczyków to obawiam się, że spotka ich to samo co np. Cyganów. A jeśli do tego dojdzie, to naprawdę będzie mi wstyd za moich rodaków. Może w końcu poraz pozbyć się łatki ciemnogrodu i naczelnych szowinistów i ksenofobów Unii Europejskiej? Przyjęcie Syryjczyków to dobry krok w tym kierunku.\nAutor: Jan Szalaty o 11:18 Brak komentarzy:\nŚwiat obiegła wielka sensacja - odkryto planetę podobną do Ziemi. Co zabawne, znajduje się ona niedaleko Plutona. Naukowcy mają nadzieję znaleźć tam warunki bytowe zbliżone do tych z naszej planety. Niestety, nie jest to pierwsza taka rewelacja w historii... NASA już wielokrotnie znajdowała domniemane ślady obcej cywilizacji (m.in. Mars) czy ślad żywych organizmów (też Mars). Takie doniesienia staram się zatem traktować z pewną dozą ostrożności. Tym bardziej, że ostatecznie okazuje się, że tak naprawdę nic nie udało się znaleźć. Najważniejsze jest to, że takie badania są prowadzone. W końcu na pewno coś uda się znaleźć. Póki co czekamy na bardziej szczegółowe zdjęcia tej tajemniczej "Nowej Ziemi". Nie liczę na żaden przełom. Mimo to miło byłoby odkryć coś, co będzie stanowić dla ludzkości przełom równy lądowaniu (jeśli faktycznie do tego doszło) na Księżycu.\nAutor: Jan Szalaty o 07:25 Brak komentarzy:\nKulejąca polityka socjalna\nJednym z najważniejszych aspektów państwa demokratycznego jest opieka nad obywatelem. Obywatel płaci podatki, a w zamian za to ma prawo oczekiwać od państwa pomocy i wsparcia. Jak się jednak okazuje, jeden z najważniejszych filarów państwa, jakim jest dbanie o człowieka - w Polsce kuleje. Jakiekolwiek przejawy polityki społecznej i rodzinnej nie istnieją lub są ledwo zauważalne. Ludzie chorzy czy kalecy często żyją na skraju ubóstwa i ledwo wiążą koniec z końcem. Zamiast godnie żyć traktowani są często jako balast, albo co więcej - element niepotrzebny. Nasuwa się zatem pytanie, w jakim kraju my żyjemy? Z tego co kojarzę, to brak tolerancji i brak pomocy dla osób potrzebujących był zawsze przejawem dyktatur. Demokracja ma być sprawiedliwa, tolerancyjna i dająca człowiekowi możliwości rozwoju. Czym zawinił ktoś, kto stracił nogę w wypadku lub urodził się kaleką? Aż przykro mi się robi jak patrzę na dobrze rozwiniętą opiekę społeczną w Szwecji czy Anglii. Tam człowiek kaleki ma szansę na w miarę godne życie. Polska nie oferuje takiej pomocy swoim obywatelom. Co zabawne, problem jest doskonale widoczny, a zmieniające się rządy nie są w stanie tego naprawić. Czy kolejne lata przyniosą poprawę w tej kwestii? Raczej nie, chociaż warto mieć nadzieję - ona podobno umiera ostatnia.\nAutor: Jan Szalaty o 05:06 Brak komentarzy:\nNiebezpieczny fundamentalizm Państwa Islamskiego\nNie wszyscy wyznawcy Islamu są źli. Społeczeństwo Zachodu uważa wszystkich Sunnitów i Szyitów za potencjalne zagrożenie. Stanowisko Zachodu w tej kwestii jest błędne, ponieważ jest to wrzucanie wszystkich wyznawców tej religii do jednego wora. Mowa tu oczywiście o wszystkich zwyczajnych wyznawcach. Organizacja znana jako Państwo Islamskie to zupełnie odmienny, bestialski przypadek. Ci terroryści (bo inaczej ich nazwać nie można) pod płaszczykiem religijności i skrajnego fundamentalizmu specjalizują się w mordowaniu ludzi. Oprócz standardowego niszczenia zabytków swoich ziem (postrzeganych jako herezja) mordują masowo niewinnych obywateli państw takich jak chociażby Syria. Państwo Islamskie obejmuje swoim zasięgiem część terenów państw na Bliskim Wschodzie i stale rozszerza swoją działalność. Wszyscy pamiętają na pewno atak na wieże World Trade Center w 2001 roku. Wydarzenie to stało się traumą w świadomości narodowej Amerykanów. Ludobójstwa tego dokonała stosunkowo niewielka grupka terrorystów - Al-Kaida. Skoro niewielu niezdrowo zacietrzewionych ludzi jest w stanie dokonać takiej zbrodni, to aż strach pomyśleć, co może zrobić sprawnie funkcjonująca i dysponująca wielkimi środkami organizacją jakim jest Państwo Islamskie. Takich ataków do jakich doszło ostatnio na pograniczu syryjskim jest cała masa. I będzie jeszcze więcej. W każdym giną niewinni ludzie. Państwo Islamskie z powodu swojej brutalności i nieprzewidywalności stanowi dla nas wszystkich realne zagrożenie. Jeśli nie zostanie zawczasu wyeleminowane, to każdy kraj może stać się drugą Syrią. Tym bardziej, że w wielu państwach Europy żyje całkiem spora społeczność muzułmańska. Część z nich ma na pewno powiązania z Państwem Islamskim. Mówi się, że lepiej zapobiegać niż leczyć. I w tym przypadku powiedzenie to pasuje idealnie...\nAutor: Jan Szalaty o 05:28 2 komentarze:\nPałac Kultury i Nauki, czyli w skrócie PKiN od samego początku budzi kontrowersje. Został wybudowany w miejscu dawnego getta żydowskiego, jako "prezent" narodu rosyjskiego dla polskiego. Przez cały okres istnienia PRLu pałac stanowił jedno z najważniejszych centrów komunizmu w Warszawie. Odbywały się tam różne zjazdy i posiedzenia, a olbrzymia przestrzeń budynku mieściła wiele instytucji polski ludowej. Sytuacja zmieniła się po upadku PRLu. Wówczas wielu polskich polityków zaczęło postrzegać PKiN jako symbol rosyjskiej dominacji w Polsce i chciało go wyburzyć. Nie doszło jednak do tego. Zmieniono przeznaczenie budowli, zmianie uległa też jego nazwa. W środku znalazło się wiele nowych organizacji i instytucji. Pałac jest zatem postrzegany w sposób kulturowy, poprzez umieszczenie w środku pewnych instytucji o charakterze naukowym oraz kulturowym. Ponadto wielu turystów z zagranicy z chęcią ogląda ten budynek, gdyż mimo wszystko jest to ciekawy obiekt. Jeśli o mnie chodzi, PKiN może i ma, jako dawny "Pałac Stalina" nieciekawą historię. Jednakże stanowi część naszej historii i nie oszukujmy się - ciekawy dodatek do panoramy stolicy. Myślę, że nie powinniśmy go wyburzać, bo naprawdę nie warto. Pałac istnieje do dzisiaj i mieści w sobie wiele naprawdę ciekawych miejsc. Jego wyburzenie przyniosłoby tylko same straty. Debatowanie nad zniszczeniem tego zabytku można zatem uznać za bezcelowy przykład barbarzyństwa. Liczę na to, że PKiN przetrwa tą zawieruchę i pozostanie nienaruszony.\nAutor: Jan Szalaty o 04:44 Brak komentarzy:\nNa czym polega problem z dopalaczami?\nDopalacze stały się poważnym problemem, który głównie dotyczy osób młodych. Dlaczego zatem tak dużo ludzi ma dostęp do nich i może je brać? Co zabawniejsze, istnieją nawet sklepy z dopalaczami, gdzie można kupić wszystkie ich rodzaje. Sklepy te działają zupełnie legalnie. Tylko czasem działalność takiego obiektu wiąże się z interwencją policji oraz prokuratury i zamknięciem. Przypadki te są jednak rzadkie, a cały proces długi. Pytanie dlaczego? Niestety, w świetle prawa obowiązującego w naszym kraju dopalacze NIE są (!) uważane za narkotyki. Oczywiście każdy wie o tym, że są to w istocie narkotyki. Dlaczego? Ponieważ jak każda podobna substancja uzależniają i szkodzą zdrowiu. Są poważniejszym zagrożeniem dla życia niż używki takie jak chociażby tytoń czy alkohol. Nawet gdyby udało się zakazać sprzedaży i kupna dopalaczy, to i tak interes będzie kwitnął. Okazuje się, że obok jednego zamkniętego sklepu z dopalaczami od razu wyrasta kolejny. Policja po prostu nie nadąża z ich zamykaniem, tym bardziej, że sam proces zamknięcia jest długi i żmudny. Zasadniczym problemem jest to, że są klienci. To oni właśnie tworzą popyt na dopalacze. Gdyby ich nie kupowali, to natychmiast cała branża produkująca dopalacze by splajtowała i musiałaby zwinąć biznes. Problem polega zatem nie na istnieniu takich punktów sprzedaży, tylko na tym, że są ludzie, którzy to kupują i w ten sam sposób tworzą popyt na dopalacze. Może zatem zamiast zamykać coraz to nowsze sklepy z tym narkotykiem powinno się spróbować wpłynąć jakoś na zmianę mentalności ludzi, którzy je biorą? Na pewno wyeleminowałoby to cały problem, niestety nie jest to takie proste. Kiedy toczą się spory nad tą sytuacją, dopalacze niszczą życie coraz to nowszym ludziom, nierzadko doprowadzając ich do śmierci. Natomiast cała branża "dopalaczowa" ma się świetnie i ani myśli płacić odszkodowania swoim klientom...\nAutor: Jan Szalaty o 07:49 Brak komentarzy:\nBogatym to wolno...\nZawsze zastanawiała mnie niesprawiedliwość społeczna wynikająca z posiadania pieniędzy czy władzy. Osoby takie wychodzą z założenia, że wszystko im wolno. Co ciekawe, z reguły uchodzi im to płazem. Jak ktoś ma pieniądze to zawsze może przekupić urzędników związanych z wydziałem sądownictwa, przez co rozprawa, która została wytoczona przeciwko nim ułoży się po ich myśli. Przykładów takich zdarzeń, kiedy ludzi z pieniędzmi dopuścili się przestępstwa i nie zostali ukarani lub dostali jest całe mnóstwo. Mógłbym długo wymieniać takie przypadki, ale nie o to mi chodzi. Skupię się za tym na znanym i cenionym w USA i poza granicami tego kraju komiku - Billu Cosbym. Mężczyzna ten osiągnął rzeczywiście wielki sukces. Zdobył sławę i bogactwo o jakiej wiele osób może tylko pomarzyć. Jego zwycięstwo postawiło go ponad ludźmi i prawem. Teraz na światło dzienne wycieka coraz więcej afer seksualnych z jego udziałem. Cosby miał przez lata molestować wiele kobiet. Oczywiście te nie wytoczyły mu wówczas procesu. Dlaczego? Odpowiedź jest oczywista - nie miały szans. Jak wiemy zwykły obywatel się nie liczy. Cosby powinien dostać długą karę więzienia, bądź olbrzymią grzywnę. Obawiam się jednak, że tak się nie stanie. Komik wybroni się na pewno, otrzymując niewielką karę. A co w takim samym przypadku stałoby się ze zwykłym obywatelem? Jestem przekonany, że skończyłoby się na o wiele ostrzejszej karze, niż ta która czeka Cosby'ego. Z całą pewnością na równe traktowanie wszystkich przestępców i sprawiedliwość nie ma co liczyć...\nAutor: Jan Szalaty o 01:27 Brak komentarzy:\nIm bliżej do jesiennych wyborów parlamentarnych, tym rywalizacja staje się bardziej zacięta. Tajemnicą nie jest to, że wielka gwiazda wyborów prezydenckich - Paweł Kukiz, zamierza stworzyć własną listę kandydatów do parlamentu. Jeszcze nie wiadomo kto się na niej znajdzie, ale jedno jest pewne... Będą to co najmniej kontrowersyjni ludzie. Mogą znaleźć się na niej radykalni prawicowcy od Janusza Korwina-Mikke, byli działacze SLD oraz wiele innych osób. Ta "plejada" postaci przypomina trochę członków Ruchu Palikota u szczytu ich popularności. Kukiz zamierza postawić na znanych sobie ludzi, w tym kolegów z zespołu i osoby, które pomagały mu w kampanii prezydenckiej. Na pewno nie będą to przelewki i w momencie, kiedy tylko ukaże się lista kandydatów od Pawła Kukiza, będziemy z pewnością zaskoczeni. Niestety, większość z chętnych to osoby, które mogą szerzyć anarchię w polskim rządzie. RP potrzebuje stabilizacji i spokoju do rozwoju, a nie rewolucyjnych tendencji. Pozostaje nam zatem czekać do jesieni. Jedno jest pewne, z pospolitym ruszeniem Pawła Kukiza należy się liczyć, gdyż na pewno odbierze wyborców PO i PiS. Te dwie partie muszą ostro wziąć się do roboty, jeśli nie chcą ponieść sromotnej porażki...\nAutor: Jan Szalaty o 09:17 Brak komentarzy:\nList Krystyny Pawłowicz do Pawła Kukiza\nDość interesującą i zabawną sprawą wydaje się być list, który posłanka PiS - Krystyna Pawłowicz, napisała do Pawła Kukiza. Swój list zaczęła słowami "czuję się przez pana oszukana"... Ogólnie rzecz biorąc to najwidoczniej uznała, że Kukiz, jako były "antysystemowy" kandydat na prezydenta RP domaga się zmian. I oczywiście jest to prawda. Najwidoczniej jednak posłanka Pawłowicz zapomniała, że Paweł Kukiz nie zamierza pomagać żadnej partii w dokończeniu "porządków" w starej władzy. PiS to również partia polityczna, czyli według Kukiza - partiokracja. Mimo że nie wierzę do końca Kukizowi i raczej nie oddam na jego ugrupowanie głosu w jesiennych wyborach, to muszę stwierdzić, że mądrze gada. Jak to się mówi w slangu - "pocisnął" pani Pawłowicz w ironiczny i całkiem zabawny sposób. Zatem Kukiz nie pomoże PiS-owi w odsunięciu PO od władzy, gdyż PiS to również partia. Wygląda na to, że posłanka tej partii do reszty się wygłupiła i pokazała swoje prawdziwe "ja". To tak podsumowując.\nAutor: Jan Szalaty o 14:05 Brak komentarzy:\nW dniu dzisiejszym odbył się kongres założycielski stowarzyszenia NowoczesnaPL. Inicjatywę powstanie takiego ugrupowania wysunął Ryszard Petru. Znany jest przede wszystkim z tego, że jest ekonomistą i byłym współpracownikiem słynnego Leszka Balcerowicza. Oczywiście, ugrupowanie to ma na celu uzdrowienie gospodarki i wniesienie powiewu świeżości do polskiej polityki. Rzecz jasna jest to tylko kolejne stowarzyszenie, które w kolejnych wyborach nie przebije magicznego progu kilku procent. Można nawet powiedzieć, że są to starzy, dobrzy znajomi z Unii Wolności, tylko, że w nowej odsłonie. Generalnie, to dobrze, że NowoczesnaPL powstała, ponieważ stanowi jakąś nową perspektywę dla wyborców. Mimo to nie wróżę im sukcesu. Pojawienie się tego ugrupowania wywołało mimo to poruszenie na polskiej scenie politycznej. W dość niepochlebnych słowach wypowiedział się o nich Paweł Kukiz. Co więcej, spora liczba ludzi uznaje ich wręcz za nowe wcielenie PO. Podsumowując, założenie tego stowarzyszenia jest pozytywnym zjawiskiem, niestety nie zmieni wiele. Jesienna batalia odbędzie się pomiędzy PiS, PO i Kukizem...\nAutor: Jan Szalaty o 12:50 Brak komentarzy:\n"Czarna lista" Rosji\nUwaga! Uwaga! W związku z sankcjami przeciwko Rosji, kraj ten zdecydował się na obłożenie sankcjami niektórych osób w Europie. Dlatego stworzyli oni swoją własną "czarną listę". Na liście ten znajdują się ludzie, którzy wg. Rosji niszczą jej "pozytywny" wizerunek i rujnują PR na zachodzie. Cóż, prawdę powiedziawszy śmiechu warte. Ludzie ci mają od tej pory zakaz wjazdu do Rosji. Ewidentnie komuś tu odbiło. Oczywiście, Unia Europejska skrytykowała tą dziwaczną decyzję prezydenta Rosji. Rzecz jasna, Putin pozostaje nieugięty i ani myśli zmieniać swojego zdania. Na tej rosyjskiej liście znajdują się też (o dziwo) politycy z Polski. Nie żebym jakoś szczególnie przepadał za tymi ludźmi. Zakaz wjazdu do Rosji musi być dla nich szczególnie niszczący. Niemniej mamy tu do czynienia z ewidentnym uderzeniem Rosjan w pewne osoby publiczne w Europie. Czy powinniśmy się tego obawiać? Oczywiście, że nie. Jest to ponownie machanie szabelką i śmiechu warte posunięcie. Szykuje się ponowne darcie kotów z Putinem... :)\nAutor: Jan Szalaty o 11:10 Brak komentarzy:\nWygląda na to, że cała zachodnia kultura toczy się wokół według tego dość niejednoznacznego pojęcia. Słowo klucz w tym artykule to bycie "cool". Co ono właściwie oznacza? Cóż, według wszelkich definicji oznacza ono to osobę, która ma masę znajomych, dużo imprezuje, jest charyzmatyczna, otwarta itd. Ale czy to już czasem się nie przejadło? Może tak naprawdę tacy ludzie stali się mainstreamowi, ponieważ robią to co inni, czyli upodabniają się do grupy? Tworzą zwartą masę? Tak naprawdę wiele z tych ludzi, których można uznać za "cool" tak naprawdę tylko naśladują bezmyślnie osoby uważane za popularne, które mają w sobie to "coś". Szczerze ja też lubię takich ludzi. Ale z takim "czymś" trzeba się urodzić, trzeba to mieć w sobie. Jest to oczywiście wrodzona otwartość, łatwość gadki oraz co najważniejsze, emanowanie pozytywną energią. Jednakże takich ludzi jest bardzo niewielu. Reszta tylko stara się ich naśladować, żeby być popularna. Wychodzi im to po pewnym czasie, jednak wg. mnie jest to po prostu przykre. Nie każdy się rodzi "fajny" i nie ma sensu na siłę stawać się taką osobą. Ja znalazłem na to swój własny sposób. Doszedłem do wniosku, że tak w rzeczywistości pojęcie "cool" odnosi się do ludzi, którzy czymś się wyróżniają. I to jest właśnie fajne. Ludzie którzy są otwarci i charyzmatyczni i właśnie tym się wyróżniają. To czyni ich indywidualistami. To właśnie indywidualizm jest fajny. To oznacza, że osoby, które wyróżniają się tym, że są ciche, spokojne i kreatywne (jak ja) są indywidualistami i przez to są fajne. Niefajni są z kolei ludzie, którzy na siłę chcą być "cool", zabiegając o względy ludzi popularnych oraz innych indywidualistów. Jest to zwykła strata energii i cennego czasu, zamiast tego powinni znaleźć swoją własną drogę. Ostatnimi czasy indywidualizm jest bardzo w cenie, więc warto zabiegać o to, by wyróżniać się z szarego i mainstreamowego tłumu. Nie jest to proste, ale na pewno warte uwagi. Tak jak wcześniej zauważyłem, indywidualizm = fajność. A to oznacza dowartościowanie się i zyskanie pewności siebie, tak zresztą cennych w naszych czasach. Każdy, komu zależy na tym, powinien zatem przemyśleć trochę swoje umiejętności i predyspozycje i zamiast tracić czas na naśladowanie innych, znaleźć własną drogę i móc z dumą nazwać siebie indywidualistą. Tym bardziej, że wyznacznicy fajności, czyli celebryci, to tak naprawdę wielcy indywidualiści, co zresztą lubią podkreślać w swoich autobiografiach...\nAutor: Jan Szalaty o 13:15 Brak komentarzy:\nMagia portali społecznościowych\nWielu z nas pewnie zawsze zastanawiało się, co tak naprawdę stoi za sukcesem słynnych portali społecznościowych typu Facebook lub mini blogowych - Twitter. Odpowiedź wydaje się być prosta. Jest nią łatwość skomunikowania się z olbrzymią liczbą osób podpiętą pod sieć. Ja np. lubię wrzucać swoje zdjęcia, a także dzielić się swoimi ulubionymi piosenkami. W tzw. "realu" nie byłoby to możliwe, bo moja liczba znajomych, podobnie jak wasza, jest ograniczona. Gdybym serio chciał dotrzeć do większej publiki, to musiałbym wywiesić chyba transparent z linkami do swoich prac na ratuszu.\nPortale społecznościowe dają nam rzecz jasna możliwość promocji na masową skalę. Możemy to zrobić nie tylko w naszej polskiej strefie internetu, ale również globalnej. Mamy szansę, żeby naszą pracę zobaczył jakiś człowiek z Niemiec, USA, Rosji czy Chin. To daje naprawdę olbrzymie możliwości. Problem polega jednak na tym, że każdego dnia wrzucane są w odmęt sieci olbrzymie ilości informacji. W jaki sposób zatem spowodować, żeby nasze prace same się wypromowały? Na to jak widać nie ma określonej odpowiedzi, bo gdyby ktoś ją znał, to każdy mógłby się wypromować. Ja jednak myślę, że musimy stawiać na oryginalne prace, ciekawą oprawę i przede wszystkim, taka praca musi coś wnosić.\nChyba największą zaletą, przynajmniej według mnie, jest możliwość skomunikowania się z ludźmi z całego świata. Mi wystarcza na szczęście okrojona wersja tej opcji, czyli zwykły kontakt ze znajomymi. Najlepszą rzeczą jest tutaj kompletna bezpłatność takiego kontaktu (nie licząc oczywiście opłat za internet). Mogę np. napisać do jakiegoś Adama Kowalskiego, do którego akurat nie mam numeru telefonu, ale potrzebuję coś od niego. Odpalam Facebooka i piszę wiadomość. No i w zasadzie to już... Jest to bardzo proste i przyjemne, a ja mogę się z daną osobą skontaktować.\nAle pytanie brzmi... Czy na pewno portale społecznościowe są takie dobre? Oprócz możliwości promocji marki własnej oraz skontaktowania się z kimkolwiek chcemy, są też poważne minusy.\nMinusem, który jest wart uwagi, ale niestety często pomijany, jest nasza prywatność. Wszystkie dane z Facebooka, mogą być wykorzystane na podstawie regulaminu, który podpisaliśmy z portalem (niestety, widziały gały, co brały). Oczywiste jest zatem, że taki portal może wykorzystać do własnych celów nasze dane osobowe. Nie brzmi to ciekawie... Ostatnimi czasy jest też coraz bardziej widoczna polityka ograniczania prywatności internautów. Nie idzie to w dobrym kierunku. Za jakieś kilka/kilkanaście lat być może nie będziemy posiadali już żadnej prywatności.\nCzy portale społecznościowe są zatem warte swojej ceny? Na to pytanie każdy musi odpowiedzieć sobie sam...\nAutor: Jan Szalaty o 00:36 Brak komentarzy:\nInternetowe czaty - dlaczego takie złe?\nW sieci aż roi się od różnego rodzaju czatów. Wielu z nas omija je jednak szerokim łukiem, a ja się temu nie dziwię. Zdarzyło mi się ostatnio być na chyba najbardziej znanym czasie - Omegle, a także nieco skromniejszej polskiej wersji - 6Obcy. Oba te czaty, jak łatwo się domyślić, nie przypadły mi do gustu. Generalnie rzecz biorąc możliwość rozmowy na dowolny temat z anonimowym obcym wydaje się być całkiem sympatyczna. Wydawałoby się, że można się wyżalić i wygadać tej osobie, a ona wysłucha nas i doradzi. Nic bardziej mylnego! Niestety, jak się okazuje, większość internautów aktywnych na tychże czatach to zwykła hołota. Ludzie ci najwyraźniej pomylili się i myślą, że znaleźli się na seks-czacie! Jest to nie tyle obrzydliwe i odrażające, co powoduje, że wzbierają we mnie wątpliwości w ludzkość. Większość osób, z którymi miałem styczność na np. 6Obcy, proponowało mi różne dziwaczne rzeczy, z których cyberseks był chyba najmniej ordynarną propozycją... Ogólnie rzecz biorąc, najlepiej trzymajcie się z dala od takich internetowych czatów. Podawanie jakichkolwiek swoich danych jest niebezpieczne, biorąc pod uwagę osoby, które można tam spotkać. Jak już macie ochotę z kimś popisać to proponuję jakikolwiek portal społecznościowy, byleby nie czaty pokroju 6Obcy i Omegle! Stanowczo odradzam.\nAutor: Jan Szalaty o 10:51 Brak komentarzy:\nZa oknem ciepło i słonecznie, a tymczasem maturzyści przygotowują się do egzaminów. Cóż, myślę, że to dość niesprawiedliwe, że inni będą mieli wolne i mogą cieszyć się dniem, podczas kiedy ja będę siedział jak na szpilkach w sali i pisał maturę. Tym bardziej, że złożyło się dość niefajnie, że u mnie trwają one od 4-20 maja. Jest to o tyle katastrofa, że są to 3 tygodnie pełne stresu. Jeśli nie zdam pomyślnie matury to będę mógł się pożegnać z sensownymi studiami. Generalnie jakie sensowne studia może zrobić humanista, tak z innej beczki? Ja akurat wybrałem sobie prawo, ale nie jestem pewien, czy jest to dobry wybór. Są to ogólnie dość długie studia (licząc oczywiście trwającą 3 lata aplikację). W każdym bądź razie nie ma się chyba póki co martwić. Do matur został mi cały tydzień, który pozostaje mi poświęcić na naukę. Co z tego wyjdzie? Prawdę powiedziawszy nie mam pojęcia, zobaczymy. Pozostaje mi tylko życzyć innym maturzystom szczęścia...\nAutor: Jan Szalaty o 10:34 Brak komentarzy:


Poza czasem [Dawid Grosman] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00427 005754 18995831 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Dawid Grosman Liczba stron: 112\nISBN: 978-83-7943-815-0 Data wydania: 2014-05-28\nTYTUŁ ORYGINALNY: NOFEL MI-CHUC LA-ZMAN REDAKTOR PROWADZĄCY: Katarzyna Krawczyk REDAKCJA: Monika Paulińska KOREKTA: Marianna Filipkowska, Irena Kulczycka © 2011 by Dawid Grosman & Hocaat ha-Kibuc ha-Meuchad All rights reserved Copyright © for the Polish translation by Regina Gromacka 2014Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2 Księgarnia internetowa: Fabryka.pl DystrybucjaFirma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o., sp. k. a. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel. 022 721 30 00 olesiejuk.pl POZA CZASEM ISBN: 978-83-7943-815-0 Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Poza czasem\nMiejski kronikarz: Kiedy siedzą przy kolacji, mężczyzna nagle zmienia się na twarzy. Gwałtownym ruchem odsuwa talerz. Brzęczą noże i widelce. Podrywa się, wygląda tak, jakby nie miał pojęcia, gdzie jest. Kobieta kuli się na krześle. On błądzi oczami wokół niej, ale jego spojrzenie na niczym się nie zatrzymuje, ona zaś – raz już spadło na nią nieszczęście – natychmiast czuje: znowu to samo, już mnie dotyka, zimne palce na moich ustach. Co się stało? Szepczą jej oczy, a mężczyzna patrzy na nią zdziwiony. – Muszę iść. – Dokąd? – Do niego. – Dokąd? – Do niego, tam. – Do miejsca, gdzie to się stało? – Nie, nie. Tam. – Co znaczy: tam? – Nie wiem. – Przerażasz mnie. – Żeby jeszcze przez chwilę go zobaczyć. – A co teraz zobaczysz? Co zostało do zobaczenia? – Może tam da się zobaczyć? Może nawet porozmawiać. – Porozmawiać?! Miejski kronikarz: Teraz obydwoje się otwierają, budzą się. – Twój głos. – Wrócił. Twój też. – Tak mi brakowało twojego głosu. – Myślałam, że my… że już nigdy nie – – Bardziej niż do swojego głosu tęskniłem do twojego. – Powiedz, co znaczy tam. Nie ma takiego miejsca, nie ma żadnego tam! – Skoro się tam idzie, to tam jest. – Ale się stamtąd nie wraca, jeszcze nikt nie wrócił. – Bo tylko zmarli tam poszli. – A ty, jak ty pójdziesz? – Ja pójdę tam żywy. – I nie wrócisz. – Może on czeka, żebyśmy do niego przyszli. – Nie czeka. Od pięciu lat nic, tylko nie i nie. – Może nie rozumie, czemu go ot tak porzuciliśmy, od razu, kiedy nas zawiadomili… – Popatrz na mnie. Spójrz mi w oczy. Co ty nam robisz? To ja, widzisz? To my, my dwoje. To nasz dom. Kuchnia. No chodź, siadaj. Naleję ci zupy. Mężczyzna: Piękna jest – taka piękna – Piękna ta kuchnia teraz, kiedy nalewasz zupę, ciepło tu i przytulnie, a para osiada na zimnej szybie okna – Miejski kronikarz: Zapewne z powodu wieloletniego milczenia głos ma zachrypnięty, stłumiony do szeptu. Nie odrywa od niej oczu. Wpatruje się w nią tak uparcie, że jej ręka zaczyna drżeć. Mężczyzna: A najpiękniejsze są twoje ramiona, krągłe i czułe. Życie jest tutaj, najdroższa, na chwilę zapomniałem: życie jest w miejscu, gdzie ty nalewasz zupę pod kręgiem światła. Dobrze, żeś mi przypomniała: my jesteśmy tu, a on tam. A między tutaj i tam jest wieczna granica. Na chwilę zapomniałem – że my tu, a on – Ale dalej tak być nie może – niemożliwe! Kobieta: Patrz na mnie. Nie, nie tym pustym wzrokiem. Zatrzymaj się. Wróć do mnie, do nas, wróć. Tak łatwo się wyrzec nas, kręgu światła, tych czułych ramion i myśli, że wróciliśmy do życia i że czas mimo wszystko przykłada małe kompresy – Mężczyzna: Nie, dalej tak być nie może, to niemożliwe, że my, że słońce, że zegary, sklepy, że księżyc, pary zakochanych, że drzewa w alejach zielenieją, że krew w żyłach, że wiosna i jesień, że ludzie jakby nigdy nic, że ot tak sobie jest świat. Że cudze dzieci, że ich światło i ciepło – Kobieta: Uważaj na słowa. Cieniutka jest przędza, po której stąpamy – Mężczyzna: W nocy przyszli jacyś ludzie, przynieśli w ustach nowinę. Szmat drogi przebyli w dostojnym milczeniu, być może idąc, smakowali ją i lizali po kryjomu. Z dziecięcym zdziwieniem odkryli, że śmierć można trzymać w ustach jak cukierek nasączony trucizną, na którą oni jakimś cudem, jakimś cudem są odporni. Otworzyliśmy im drzwi, o, te właśnie, tu staliśmy, ty i ja, ramię w ramię, a oni w progu, my zaś naprzeciw nich, a oni ze współczuciem, opanowani i spokojni, tchnęli w nas ducha śmierci. Kobieta: Była straszna cisza. Dokoła pełzał zimny ogień. Powiedziałam: wiedziałam, że tej nocy przyjdziecie. Myślałam: rozstąp się ziemio, zgiń świecie. Mężczyzna: Skądś, z daleka, usłyszałem twój głos: nie bójcie się, powiedziałaś, nie krzyczałam, kiedy go rodziłam, teraz też nie będę krzyczeć. Kobieta: Wcześniejsze życie jeszcze przez chwilę nadal w nas tkwiło. Słowa, gesty, miny – Mężczyzna i kobieta: Teraz na chwilę zapadamy się w sobie, milczymy oboje jednakowymi słowami. Nie jego opłakujemy w tej chwili – Melodię wcześniejszego życia opłakujemy, tę cudowną prostotę, tę lekkość, tę twarz, na której nie było ani jednej zmarszczki. Kobieta: Ale złożyliśmy obietnicę, przyrzekliśmy sobie, że my będziemy i że będziemy ubolewać i tęsknić za nim, i będziemy żyć. Co ci się teraz stało, co takiego nagle zaszło, że wszystko zrywasz? Mężczyzna: Po tamtej nocy przyszedł jakiś nieznajomy, chwycił mnie za ramię i rzekł: ratuj to, co zostało. Walcz, próbuj leczyć. Patrz jej w oczy, przylgnij do jej oczu, ani na chwilę nie odrywaj się od jej oczu – Kobieta: Nie wracaj tam, do tamtych dni, nie wracaj, nie oglądaj się za siebie – Mężczyzna: W tamtej ciemności ujrzałem przed sobą jedno oko we łzach i jedno w obłędzie. Zagasłe oko człowieka i oko zwierzęcia. Zwierzę po pas tkwiące w paszczy drapieżnika, zwierzę powalane krwią, oszalałe, patrzyło na mnie z twoich oczu – Kobieta: Ziemia rozwarła paszczę, połknęła nas i zwymiotowała. Nie wracaj tam, nie wracaj, nie wychodź ani na krok z kręgu światła – Mężczyzna: Nie mogłem, nie nie śmiałem spojrzeć ci wtedy w oczy, w to oko obłąkane, w twoją nicość – Kobieta: Nie widziałam cię, nie widziałam nic, ani okiem człowieka, ani okiem zwierzęcia. Wyrwano mi duszę z korzeniami. Było bardzo zimno, teraz też jest zimno. Chodź spać, późno już. Mężczyzna: Przez pięć lat milczeliśmy o tamtej nocy. Ty pierwsza zamilkłaś, a potem ja. Dla ciebie milczenie było dobre, mnie dławiło w gardle. Jedno po drugim konały słowa i byliśmy jak dom, w którym powoli gasną wszystkie światła, aż zapadła mroczna cisza – Kobieta: A w niej znów odnalazłam ciebie i jego. Otuliła nas troje peleryna ciemności, owinięci nią byliśmy razem z nim i oniemiali jak on. Trzy embriony poczęte przez nagłe nieszczęście – Mężczyzna: I urodziliśmy się razem po innej stronie, bez słów, bez barw, i nauczyliśmy się żyć negatywem życia. (Milczenie) Kobieta: Zobacz, od słowa do słowa sekretne coś między nami rozmywa się, topnieje niczym sen rozproszony światłem latarki. Bo w tym milczeniu było coś dziwnego, tajemnica była w tej ciszy, która połknęła nas razem z nim, w której trwaliśmy niemo jak on, w której mówiliśmy jakby jego językiem. Bo co mają słowa – jak ma się werbel słów do jego śmierci?! Miejski kronikarz: W ciszy, jaka zapada po tym krzyku, mężczyzna cofa się, aż plecami dotyka ściany. Powolnymi ruchami, jakby we śnie, rozkłada szeroko ręce i sunie wzdłuż ściany. Okrąża niewielką kuchnię, dokoła, dokoła kobiety – Mężczyzna: Opowiedz mi, opowiedz mi o nas tamtej nocy – Kobieta: Wyczuwam coś dziwnego: rozszarpujesz bandaże, żeby móc się napić własnej krwi, nasycić się przed drogą tam. Mężczyzna: Tamta noc, opowiedz mi o nas tamtej nocy – Kobieta: Chodzisz wokół mnie jak drapieżnik. Osaczasz mnie niczym zmora. Tamta noc, tamta noc. Chcesz posłuchać o tamtej nocy. Na tych krzesłach siedzieliśmy, ty usiadłeś tu, ja tutaj. Paliłeś. Pamiętam, jak twoją twarz odsłaniał i zakrywał dym. I za każdym razem było jej nieco mniej. Mniej ciebie, mniej człowieka. Mężczyzna: Milcząc, czekaliśmy ranka. Ranek nie przychodził. Krew nie płynęła. Wstałem, otuliłem cię kocem, chwyciłaś moją rękę, spojrzałaś mi prosto w oczy: mężczyzna i kobieta, którymi byliśmy, skinęli głowami na pożegnanie. Kobieta: Od ścian powiało złowieszcze i lodowate nie, owinęło moje ciało, zamknęło i zapieczętowało moje łono. Pomyślałam: zamurowują dom, którym kiedyś byłam. Mężczyzna: Mów, opowiadaj mi dalej, co powiedzieliśmy, kto przemówił pierwszy? Było bardzo cicho, prawda? Tylko oddechy, pamiętam. I twoje splecione, powykręcane dłonie, ale prócz tego wszystko się zatarło. Kobieta: Zimny, bezszelestny ogień pełzał dokoła. Na zewnątrz skurczył się świat, jęknął i zaczął maleć, aż stał się mikroskopijną, czarną, złośliwą kropką. Myślałam – trzeba stąd uciekać. Wiedziałam – nie ma już dokąd. Mężczyzna: Chwila, kiedy to się wydarzyło, kiedy to stało się rzeczywistością – Kobieta: W jednej sekundzie zostaliśmy wygnani na pustynię. Przyszli nocą, zapukali do drzwi, powiedzieli: o tej i o tej godzinie, w takim a takim miejscu, wasz syn tak a tak. Pospiesznie upletli gęstą sieć, godzinę, minutę i dokładne miejsce, ale w tej sieci była dziura, rozumiesz? W tej gęstej sieci najwyraźniej była dziura i nasz syn wypadł przez nią w otchłań – Miejski kronikarz: Kiedy wypowiada te słowa, on przestaje krążyć wokół niej. Ona patrzy na niego zgasłym wzrokiem. Z opuszczonymi rękami, zagubiony, mężczyzna stoi przed nią, jakby akurat w tej chwili dosięgła go wypuszczona dawno temu strzała. Kobieta: Czy kiedyś znów cię zobaczę, jak po prostu jesteś, a nie w świetle tego, że jego nie ma? Mężczyzna: Potrafię przywołać w pamięci ciebie sprzed jego niebycia – twój szczery, optymistyczny uśmiech – i siebie sprzed jego niebycia pamiętam. Tylko jego nie, dziwne to: jego samego bez niebycia nie umiem już sobie przypomnieć. Im więcej czasu upływa, tym bardziej mi się zdaje, że nawet kiedy był, można było dostrzec jego niebycie – Kobieta: Czasami, wiesz, brakuje mi tamtego obłąkanego, krwawiącego oka, czasami ufam mu bardziej niż sobie. Mężczyzna: To przez nie powierzam swoją duszę tobie i zadaję ci pytanie, którego sam nie rozumiem: pójdziesz ze mną? Tam – do niego? Kobieta: Tamtej nocy myślałam: teraz się rozstaniemy. Nie będziemy mogli zostać razem. Kiedy ci powiem „tak”, obejmiesz „nie”, pustkę po nim obejmiesz – Mężczyzna: Jak odzyskamy bliskość, myślałem tamtej nocy, jak okażemy sobie czułość? Kiedy cię pocałuję, skaleczę sobie język szklanymi okruchami jego imienia w twoich ustach – Kobieta: Jak spojrzysz mi w oczy, skoro on tam jest, zwinięty niczym embrion w czerni źrenicy. Każde spojrzenie, każdy dotyk będzie ukłuciem. Jak będziemy się kochać, myślałam tamtej nocy, jak można się kochać, kiedy on został poczęty z wielkiej miłości. Mężczyzna: Chwila, kiedy to się stało – Kobieta: Stało się? Popatrz na mnie, powiedz: czy to się stało? Mężczyzna: Kłębi się, podnosi i wylewa, studnia bez dna. A ja już wiem – dopóki starczy mi tchu, będę z niej czerpać, będę pił i krwawił ciemnością tej chwili. Kobieta: Na niebywałą samotność skazuje żałoba tego, kto żyje. Taką samotnością choroba otula cierpiących – Mężczyzna: Ale pośród tej samotności, kiedy – niczym dusza opuszczająca ciało – niemal odrywam się od siebie, nie jestem już sam, nie jestem już sam od tej pory – I nie jestem tam osamotniony, nigdy już nie będę osamotniony – Kobieta: Tam go dotykam, po samo wnętrze, po samą otchłań, nie dotykałam tak nigdy żadnego człowieka na świecie – Mężczyzna: A on, on też mnie stamtąd dotyka, a jego dotyk – W taki sposób nie dotykał mnie żaden człowiek przenigdy – (Milczenie) Kobieta: Gdyby było takie miejsce jak tam, chociaż takiego miejsca nie ma, przecież wiesz – ale gdyby było, już by tam ktoś poszedł, jeden spośród wszystkich wstałby i poszedł. A ty, jak daleko zajdziesz, i skąd będziesz wiedział, jak wrócić, a jeśli nie wrócisz, jeśli nawet znajdziesz, chociaż nie znajdziesz, bo nie ma, ale jeśli znajdziesz, to już nie wrócisz, nie pozwolą ci wrócić, a jeśli wrócisz, to jak wrócisz, może wrócisz tak odmieniony, że nie wrócisz, a co ze mną, co będzie ze mną, jeśli nie wrócisz albo jeśli wrócisz tak odmieniony, że nie wrócisz? Miejski kronikarz: Kobieta wstaje i tuli się do niego. Przeczesuje dłońmi jego ciało. Ustami błądzi po twarzy, po oczach, po wargach. Z mojego miejsca, pośród cieni za ich oknem, wygląda to tak, jakby rzuciła się na niego niczym koc na zaprószony ogień – Kobieta: Tamtej nocy myślałam: już nigdy się nie rozstaniemy. Bo nawet gdybyśmy chcieli, jak zdołamy to zrobić? Kto mu zapewni istnienie, kto go obejmie, jeśli my dwoje swoimi ciałami nie otulimy jego pustej pełni? Mężczyzna: Chodź, co może być łatwiejszego? Bez namysłu, bez wahania i zbędnych pytań: matka i ojciec wstają i idą do niego – Kobieta: W czyje zajrzymy oczy, żeby go zobaczyć zwiniętego w czerni źrenicy, obecnego i nieobecnego? W czyją dłoń wsuniemy palce, żeby go wpleść na chwilę w nasze ciała? Nie idź. Mężczyzna: Oczy, jedna iskierka jego oczu – Jak można, niby dlaczego mamy nie spróbować? Kobieta: A co mu powiesz, nieszczęśniku, szaleńcze, co powiesz? Że parę godzin po nim obudził się w tobie głód? Że twoje ciało i moje jak dwie pijawki przyssały się do życia, przykleiły do siebie i zmusiły nas, żebyśmy żyli? Mężczyzna: Jeśli jeszcze chwilkę z nim pobędziemy, to może i on będzie jeszcze przez chwilę, przez jedno spojrzenie – jeden oddech – Kobieta: A potem co? Czym on się stanie? I co będzie z nami? Mężczyzna: Nam pęknie serce, może umrzemy jak on, od razu, a może zawiśniemy przed nim, kołysząc się między umarłymi i żyjącymi – Ale do tego już przywykliśmy, od pięciu lat, na szubienicy tęsknoty – (Cisza) Mężczyzna: Zapach spowijający twoje ciało zatopione w smutku, kiedy to nagle skacze, wali się na ciebie; gorzka woń, w której zawsze znajduję jego zapach. Kobieta: Jego zapachy – słodkawy, ostry, kwaśny. Umytych włosów, płukanych rąk, zwyczajne przyprawy ciała – Mężczyzna: Jak się pocił po meczu, pamiętasz? Cały rozgrzany i rozpalony – Kobieta: Och, zapachy miał na każdą porę roku, aromat ziemi z wycieczek jesiennych i zapach deszczu parującego z wełnianych swetrów, a wiosną harowaliście w polu, więc zapach potu, spracowanych mężczyzn, zaduch w całym domu. Mężczyzna: Ale najbardziej lubiłem lato, z zapachem brzoskwiń i śliwek, kiedy sok spływał mu po policzkach – Kobieta: A kiedy wracał z ogniska, noc i dym czuć było w jego oddechu – Mężczyzna: Albo jak przybiegał z plaży z zapachem soli we włosach – Kobieta: I na skórze. Zapach dziecięcej kołderki i zapach pieluszek, kiedy był przy piersi, a potem, dosłownie chwilę później – Mężczyzna: Pościel zadurzonego nastolatka – Kobieta: Czasem, kiedy jesteśmy razem, twój smutek miesza się z moim, mój ból wlewa się w twój krwiobieg i nagle dobywa się z nas echo jego nienaruszonego ciała, naprawionego, przez chwilę można sobie wyobrażać – że on tu jest. (Cisza) Kobieta: Na koniec świata za tobą bym poszła, przecież wiesz. Ale ty nie idziesz do niego, idziesz w inne miejsce, a tam nie pójdę, nie mogę. Nie pójdę. Łatwiej iść niż zostać. Od pięciu lat się zadręczam, żeby nie iść, nie tam, bo nie ma, nie ma żadnego tam! Mężczyzna: Jeśli tam pójdziemy, to będzie tam. Miejski kronikarz: Kobieta odwraca od niego wzrok. Jest tak daleko, jakby już go nie było – tu, po tej stronie. On bierze głęboki wdech, zdaje się chłonąć tę małą kuchnię, cały dom i ją samą, jej twarz i ciało. Nagle prostuje się, rusza z miejsca, omija ją, przelotnie, niemal nie dotykając, muska ręką jej biodro. Wychodzi z domu, zamyka za sobą drzwi. Przystaje: niebo jest niskie, czarne, a noc szeroką piersią pcha go z powrotem do domu. Spogląda na zatrzaśnięte drzwi. Jego nogi wahają się, obmacują grunt. Rusza, dziwacznie zatacza wokół siebie kółko. Powoli, ostrożnie, raz i drugi, jedno kółko i następne dokoła siebie. Rozkłada szeroko ręce, kółka są coraz większe, obchodzi podwórko, a teraz dom, okrąża cały dom – Idący mężczyzna: Zaraz upadnę, na pewno upadnę – I nie upadam. Zaraz na pewno serce mi ustanie – I nie ustaje. Jest cień i mgła – Teraz, teraz upadnę – Miejski kronikarz: Noc jest chłodna i wilgotna. Znad rozległych moczarów na wschodzie ciągną chmury, przesłaniają ostatni skrawek księżyca. On nadal okrąża dom, jakby miał nadzieję, że te gesty przebudzą kobietę, po- ciągną za nim – Idący mężczyzna: Chłód twego głosu plącze mi nogi. Jak mam iść bez twego ciepła, bez światła twoich oczu na sobie. Jak mam iść, kiedy zbraknie mi twojej życzliwości? Miejski kronikarz: Oczy ma wciąż utkwione w opuszczonych żaluzjach, ciągle idzie dokoła domu, ale z każdym kręgiem zdaje się odsuwać, jakby otwierał się i rozpościerał, dalej i dalej. Idzie, zatacza coraz większe, coraz szersze koła, idzie tam, nie ma żadnego tam, oczywiście, że nie ma, ale skoro się tam idzie? Skoro jest człowiek, który tam idzie? Idący mężczyzna: Nie jestem sam, nie jestem sam, szepczę, jakbym zaklęcie wymawiał, a jego dech przez moje usta osiada parą na lustrze – Nie jestem z nim sam, nie jestem sam – Miejski kronikarz: Idzie i okrąża całą wieś, raz i drugi, mija domy, podwórza, studnie i pola, mija stodoły i obory, i sterty drewna na opał. Psy go obszczekują, ale zaraz odstępują, skowycząc, a on idzie – Idący mężczyzna: Nie jestem sam, z nim nie jestem osamotniony, jestem z nim sam na sam w całym swoim zagubieniu, całym zatraceniu, on we mnie tętni, żyje ze mną, złączony ze mną, jestem z nim w całej tej ogromnej krainie, jaka powstała we mnie, gdy umarł – Wypełnia się razem ze mną i maleje niespokojny, niespokojny błąka się, szlocha i wybawia, i skuwa, i uzdrawia, i oczyszcza, nie daje spokoju, nie daje spokoju, to dziecko samotne, nieżywe. Miejski kronikarz: Noc, następna noc i jeszcze jedna. Tyle się dzieje w Twoim mieście, Książę, obawiam się, że nie zdołam wszystkiego dla Ciebie spisać. Oto teraz, gdy bije północ, na starym pomoście nad jeziorem ktoś się poruszył w stercie rybackich sieci. Wychynęła jakaś głowa i rozgląda się dokoła. Drobne, giętkie ciało wysuwa się z kłębu sieci, przysiada i dyszy. To człowiek, nie ma wątpliwości. Na umorusanej twarzy błyskają białka wylęknionych oczu, pilnie śledzą otaczające miasto wzgórza. Szeroko rozwarte usta odwracają się i też patrzą, niczym trzecie ciemne oko. Już widzę: to ta naprawiaczka sieci, być może Wasza Wysokość pamięta – przed laty, podczas wizyty w porcie, uraczyła Cię swoim niewyparzonym językiem, spierając się o podatek od igieł, który w swej łaskawości raczyłeś ustanowić. Do jej piersi taśmą barwnej tkaniny przywiązany był mały chłopczyk, kędzierzawy i roześmiany, który bawił się z Tobą w grę spojrzeń, a Ty obdarowałeś go złotą monetą. Nie wiem, co się z nim stało. Ją zaś widuję od czasu do czasu, jak snuje się po portowych zaułkach, zrzędzi, mamrocze bezsensowne słowa, tak szczelnie zaplątana w gęste sieci, że można by pomyśleć, że tam w środku nikogo nie ma. Nagle podskakuje jak ukąszona przez węża. Ręce unoszą się, wskazują na coś w oddali, a ona wydaje z siebie jęk – Jeśli jeszcze nie śpisz, mój Książę, i zechcesz rzucić okiem ze swego okna, to sam zobaczysz: niczym drobna plamka kręci się po mieście. Jakiś człowiek tam idzie, wspina się na wzgórza i schodzi w dół – Idący mężczyzna: Krok, jeszcze krok, jeszcze jeden, idę, wciąż idę do ciebie. Jestem rzuconym pytaniem, otwartym krzykiem mój synku gdybym tylko jednym krokiem mógł ciebie poruszyć. Miejski kronikarz: A o trzeciej straży nocnej, w bocznej uliczce przedmieścia, w małym domku z jedną zaledwie izbą, siedzi przy oknie Centaur. Tak go zwą w mieście, Wasza Wysokość, i obiecuję, że niebawem postaram się dowiedzieć dlaczego. Ogromną głowę okoloną siwym włosem zwiesił na piersi, okulary zsunęły mu się na czubek nosa, a od chrapania trzęsie się cały dom. Rzut oka na prawo i lewo: ani żywego ducha. Wspinam się na palcach i zaglądam do środka. Panuje tam głęboki półmrok, ale wygląda na to, że izba jest niebywale zagracona: dziwaczne stosiki i sterty, może to zwały kurzu albo śmieci, albo nagromadzone stare sprzęty, które otaczają Centaura i gdzieniegdzie piętrzą się do sufitu. Trudno pojąć, jak on się porusza w tym pomieszczeniu. Na stole, przy którym siedzi, leży brudny koc. Parę pustych butelek po piwie, stalówki, kredki, szkolne zeszyty, wszystko porozrzucane byle jak. Zeszyt jest otwarty, na każdej stronie widać cienkie niebieskie linie. Stronice, o ile dobrze stąd widzę, są puste. „Spadaj, bo ci jaja powyrywam”, warczy Centaur, nie otwierając oczu, więc umykam co sił w nogach. Dopiero gdy docieram do płotu przy domu kobiety, od której się wyniosłem, serce odzyskuje normalny rytm. Żona miejskiego kronikarza: Upływający czas sprawia ból. Zatraciłam mądrość poruszania się w nim zwyczajnie, naturalnie. Coś ciągnie mnie do tyłu, pod prąd, a on jest wściekły, mściwy – Cały czas, cały czas wbija we mnie kolce. Miejski kronikarz: A następnej nocy w chałupie, gdzieś w błotnistej dzielnicy na obrzeżach miasta, młoda kobieta – z zawodu położna – dźwiga się nagle z klęczek przy misce wody i stoi z ociekającymi rękami. O ile dobrze widzę, nie ma w izbie rodzącej, nie ma też noworodka, w misce moczą się tylko spodnie i męska koszula. Kobieta zastyga w miejscu. Jej szyja przypomina łodygę, twarz ma pociągłą i delikatną. Ociężałym ruchem odwraca się i podchodzi do okna. Na dworze jest zimno i wietrznie, a ponieważ z komina nie uchodzi dym – dlatego mogę przez niego zajrzeć do środka – przypuszczam, że i w chacie panuje przenikliwy ziąb. Spojrzeniem błądzi gdzieś daleko, po wzgórzach, po widnokręgu. Milczy, ale palce ma rozdarte wokół ust niczym krzyk, tak że i ja wstrzymuję oddech. Na koniec wzdycha i opuszcza ramiona, jakby znienacka opadła z sił. A mąż tej kobiety – tors jak beczka, zaczerwieniona wygolona czaszka, na karku trzy grube fałdy – który przez cały czas siedział w kącie izby i naprawiał kawaleryjskie buty, wystukując i odmierzając jej milczenie szybkimi uderzeniami młotka, cedzi przez zęby, bo w ustach trzyma gwoździe – Szewc: Znowuż zatruwasz sobie duszę? Położna: W-w-wczoraj by miała p-p-pięć lat. Szewc: Ze sto razy ci mówiłem, że nie trza se głowy zawracać takimi rzeczami! Będzie już tego, dosyć! Położna: Świeczkę przed jej z-z-zdjęciem zapaliłam, a ty n-n-nic nie powiedziałeś. Nigdy o niej nie pomyślałeś? Szewc: A bo co tu myśleć, no co? Ile przeżyła w ogóle? Rok? Położna: I p-p-pół. Miejski kronikarz: Szewc z całych sił wali młotkiem w obcas, klnie i z osobliwą przyjemnością wysysa cieknącą z palca krew. Trapiony myślami, oddalam się stamtąd. Miasto śpi, na ulicach pusto. Zatrzymuję się na krańcu starego pomostu, czekam. Ciężkie chmury niemal dotykają tafli jeziora. Niebawem wstanie świt. I znów, tak jak wczorajszej nocy, niema naprawiaczka sieci wysuwa głowę z plątaniny sznurków, w której się ukryła. Rozgląda się, szuka, jakby słyszała głos, który ją przyzywa. Chowam się za słup. Ona zrywa się nagle, biegnie wzdłuż nabrzeża nieprawdopodobnie żwawo, pomiędzy szkieletami łodzi, zardzewiałymi kotwicami, a długie sieci ciągną się za nią, fruną w powietrzu – Zatrzymuje się na drewnianym pomoście. Słyszę jej świszczący oddech. Kto wie, co dzieje się w mózgu tej nieszczęsnej istoty. Chwyta za poręcz i gwałtownie nią potrząsa. Ileż mocy i złości jest w tym drobnym ciele. Podchodzę ostrożnie, klękam za przewróconą do góry dnem łodzią. Jezioro burzy się dzisiejszej nocy, moje okulary raz po raz ochlapują krople wody. W takich chwilach, Wasza Wysokość, niemal przeklinam swoje ślepe posłuszeństwo Twoim rozkazom. Trudno stąd cokolwiek dostrzec, ale mam wrażenie, jakby ktoś próbował zmusić niemowę, by odwróciła się do tyłu i patrzyła na wzgórza, ona zaś walczy z nim, warczy i pluje, a jej drobne, giętkie ciało wije się i miota na wszystkie strony, notuję pospiesznie w ciemności ręka drży przepraszam za pismo Wasza Wysokość ona chyba zamierza rzucić się do jeziora no i co wtedy zrobię przez tyle lat nie dotykałem żadnej ludzkiej istoty a jej głowa w okamgnieniu frunie do tyłu może naprawdę ktoś w ciemności złamał jej kark – Otwiera usta, obnażając zęby, i nagle zapada cisza. Skąd raptem cichość jezioro też jakby fale nie – Niema kobieta w sieci: Byliśmy dwoma ludzkimi płateczkami, dziecko i matka, szybowaliśmy w przestrzeni świata całych sześć lat – Miejski kronikarz: Zdumiona, znów zapada się w gęst- wę sieci. Okrutnie mi zimno, Wasza Wysokość. Takie zjawiska napawają mnie niepokojem. Podobnie jak to, że jezioro nagle wraca do życia, łodzie znowu zderzają się ze zgrzytem, jakby się ze mnie naigrywały. Ty także będziesz ze mnie drwił, Książę, ale gotów jestem przysiąc, że widziałem pasemko światła tryskające z jej ust. Może to tylko złudzenie wywołane blaskiem księżyca. Księżyca wszakże wcale nie ma. A może dlatego, że kiedy przez chwilę śpiewała, była niemal piękna. Ja tylko relacjonuję. Jej głos był czysty. Rzekłbym ostrożnie: niebiański. Ale nie znam się na tym. Ponadto jestem zmęczony. Wszystko to wprawia mnie w pomieszanie. Może zdrzemnę się nieco w którejś łodzi. Na chwilkę – Teraz niczym małe, zwinne zwierzątko grzebie w swoich sieciach, po czym się zakopuje, o, już znikła. Wedle zapisków, które trzymam w ręku – przez ponad dziewięć lat nie wypowiedziała ani jednego słowa. I oto teraz, Wasza Wysokość, nareszcie świta. Książę: Świt! Znowu uciekam z tej znienawidzonej nocy, z teatru koszmarnych snów, i skrawek po skrawku układam siebie, książęcą mozaikę: oto moja ręka wyciągnięta po chleb, po świeży zapach i ciepły miąższ, ale najpierw, najpierw moje oko biegnie do okna, zwabione przez dwa ptaki w kałuży, przez wstający cynobrowy świt, spójrz, Książę, jakżeś hojnie pobłogosławiony: przed tobą, niczym na tacy, subtelny dzionek-niemowlę, jeszcze ząbki mu nie wyrosły – A w oddali, na wzgórzach, już od tygodnia mężczyzna, niczym otwarta brzytwa, idzie i tnie, z głową w niebiosach – Idący mężczyzna: Na pewno poruszę, Na pewno cię poruszę, moje dziecko, wydarte, zimne, moje dziecko poharatane. Z każdym dniem bardziej zastygłe, bardziej zesztywniałe i coraz bardziej i bardziej uporczywe – Miejski kronikarz: Za każdym razem, gdy położna wychodzi z pokoju, szewc przyskakuje do okna. Oczy ma rozbiegane, przeszukuje wzgórza, porusza ustami, jakby przeżuwał hańbę i zniewagi. W ręku trzyma młotek. Teraz dostrzega mnie na swoim podwórzu, za pustym kurnikiem. Nie wychodzi na dwór, nie przegania, nawet nie wygraża młotkiem. Przezornie pokazuję mu kajet i pióro. Wydaje mi się, że przytakuje. Położna: Naprzeciw mojego łóżka, na ś-ś-ścianie, stary, owalny z-z-zegar, wysłużony, stareńki mechanizm, wskazówki tkwią na tej samej g-g-godzinie i tej samej minucie już od r-r-roku, a nawet dłużej – Miejski kronikarz: Jej głuchy, monotonny głos dochodzi z sąsiedniego pokoju. Szewc odsuwa się od okna. Kilka kroków do tyłu. Do tyłu? Dziwne: idzie jakby we śnie, odgadując drogę, aż plecami opiera się o ścianę. Powoli unosi ręce i rozkłada na boki. Ogolona, zaczerwieniona głowa stuka mocno o ścianę, w rytm dobiegających z drugiego pokoju słów. Położna: I tylko – cienka s-s-sekundowa wskazówka ciągle trzepoce, cały czas pods-skakuje, cały czas, jaki pozos-stał, cały czas, który został d-dany, podskakuje i pcha się do tyłu, nie odpuszcza, buntuje się i walczy, żeby się przebić albo ż-żeby, ż-żeby tylko być, być jedną niewinną, zwyczajną sekundą niczym więcej niczym mniej tylko tyle na Boga tylko być. Książę: A tu, w pałacowych komnatach, gwiżdże czajnik i paruje kawa, ja zaś beztroski, powłóczysty i opieszały, nie ma wątpliwości: wzorowy ze mnie książę – Nie. Nie. Człowiek, który do siebie nie należy, budzi się tu ze swojej nocy – Nic, tylko wydrążone kości, ach, ta grawitacja nieszczęścia (myślałeś, żeś dobrze chroniony, moje ty książątko, sądziłeś, że jesteś odporny. Oddziały masz rozstawione po całej ziemi, tysiąc kawalerzystów na tysiącu koniach, a tyś jest okruchem glinianych naczyń). Ale oto wstaje, wstaje na spotkanie swego dnia, milcząc wkłada zrzuconą skórę swego imienia, roznieca w sercu gasnący żar, wmawia sobie z całych sił, że wciąż pamięta, co znaczy po prostu być, na przykład marzyć. Ale jak tu marzyć? Jak człowiek może ot tak oddawać się mrzonkom, jakim sposobem może na dłuższą chwilę zapomnieć o tym, co w nim spopielałe, co skatastrofiałe? Krótko mówiąc – szczwany oszust, udający, że jest kimś zwyczajnym, bo jego wzrok przyciąga uchylone okno, a ręka z rozmysłem wyciąga się po chleb – I w środku tego wszystkiego nagle upadam, tonę, jestem tylko cieniem cienia tego, który idzie sam, cieniem tego, który ciężkimi krokami żłobi w mojej ziemi taki oto wyrok: cały byt, cały byt (ach, moje maleństwo, kochanie moje – moje dziecko utracone) – Cały byt od tej pory będzie dźwięczał echem nicości. Miejski kronikarz: „To jest jak mamrotanie pod nosem”, wyjaśnia Centaur, kiedy nazajutrz wieczorną porą przechodzę pod jego oknem. „Mamrotanie albo taki suchy szmer, w środku głowy, co nigdy nie ustaje”. Nader niechętnie, Wasza Wysokość, składa swoje zeznanie. Dopiero gdy przedstawiam mu książęcy nakaz, z Twoją pieczęcią i Twoją podobizną, pojmuje, że nie ma wyboru i musi współpracować. Centaur: „Precyzyjnie”. Musisz się wywiedzieć, co u mnie? Naprawdę trzeba Księciu zawracać tyłek tym, co precyzyjnie szumi mi we łbie? No dobra, trzymaj się za jaja, gryzipiórku: napisz, że to jest jak, powiedzmy, suche liście. Co się gapisz jak kretyn? Liście! Tylko że suche, co nie? Kruszące się, uschnięte, zapisałeś? I ktoś po nich depcze, cały czas, idzie i depcze… no? Wyjaśnienie jest precyzyjne? Zadowoli Księcia? Oblicze mu się rozjaśni od miłego wzruszenia? Miejski kronikarz: Ja sam, drogi Książę, bez trudu mogę machnąć ręką na swoją godność, ale w żadnym razie nie pozwolę, by w ten sposób poniżano Twego przedstawiciela, toteż natychmiast odwróciłem się do wyjścia – Centaur: A to co?! Bez całusa na pożegnanie? Wracaj no tu! Coś mi się zdaje, gryzipiórku, że w twoim rozkazie wyraźnie stoi napisane: „Każda przydatna władzom informacja, bez pominięcia najdrobniejszego szczegółu”! Tak czy nie? No to proszę natychmiast otworzyć kajecik i zacząć pisać: „Ktoś cały czas po nich łazi, po tych uschniętych liściach – pisz! – tam i z powrotem, wte i wewte, w kółko, wlecze za sobą nogi… notuj, chrrrss, chrrrsss, o tak, właśnie tak, trzy razy „s” na końcu… To szczegół, który na pewno naświetli Księciu sytuację precyzyjnie. Na tysiąc procent mu od tego stanie, o tak! Kapujesz, pisarzyno? Mówił ci ktoś, że masz gębę angielskiego sieroty? Miejski kronikarz: Udaję, że notuję te idiotyczne szyderstwa, a jednocześnie raz po raz wspinam się na palcach i rzucam ukradkiem spojrzenia na piętrzące się w izbie sterty. Pospiesznie sporządzam sobie skrótową listę: drewniana kołyska, dziecięcy wózek, łóżeczko, mnóstwo dziurawych piłek, kolorowe krzesełka, konik na biegunach, okręt zabawka, zardzewiałe wagoniki elektrycznej kolejki, kapelusz kowboja, indiański pióropusz, nieskończona masa kartek i papierów z rysunkami i bazgrołami… notabene cały ten majdan pokryty jest odchodami much i pajęczynami. Wszystko wygląda na spłowiałe i wątłe, sprawia wrażenie, że każdy przedmiot zaraz się rozsypie, pod dotknięciem ręki, jeśli nie wzroku. A ten tam przy oknie nadal szydzi, przeklina i rzuca obelgi. Robię, co do mnie należy. Tenisówki, wrotki i sandałki, książki, książeczki w każdym miejscu, szkolny stolik, piórniki, zielony nocnik, rowerek na czterech kółkach – niech gada sobie do woli, niech lży i znieważa, przytakuję mu od czasu do czasu, nie wystarczy mi nawet dziesięć kajetów, jest tu całe muzeum dzieciństwa, a może muzeum jednego dziecka. Gumowe płetwy, maski do nurkowania, miśki z włóczki, pluszowe lwy i tygryski. Przestał mówić. Patrzy na mnie sponad okularów. Chyba się domyśla. Mały akordeon, tornister, ołowiane żołnierzyki, pędzelki, oj niedobrze, niepokoję się o te nabiegłe krwią oczy. Zaraz skończę. Ha, gry planszowe! Ukochany monopol, węże i drabiny, karty do Piotrusia, zestaw młodego czarodzieja, harcerski mundurek, urodzinowe torebki z niespodzianką, łuk i strzały – czy w tej izbie da się w ogóle oddychać? Centaur: Nie da się. A teraz, jeśli ci życie miłe, skrybo, wymiataj stąd i nie wracaj, raz, dwa trzy! Wynocha! Miejski kronikarz: Albumy ze zdjęciami, maski, plastikowy pistolet, smoczki, gwizdki, latarka – Centaur: Spadaj stąd, pasożycie, bo zaraz wyjdę i ci pokażę – Kobieta, która została w domu: Pięć lat po śmierci mego syna jego ojciec wyruszył, żeby go odnaleźć. Ja z nim nie poszłam. Nie poszłam. Tak bardzo z nim nie poszłam, że runęłam. Zgięłam pod sobą nogi, wygnałam siebie. Słuchałam głosu dobiegającego mnie z oddali: on idzie, idzie. Nie poszłam. Tam. Ja nie. Tam ja nie. Serce mi łomotało, on idzie. Pulsowała we mnie krew, on idzie, łyżki i widelce brzęczały, lustra błyszczały, rzucając sygnały, spójrz na niego, spójrz na niego, we dnie, w nocy, on idzie. Poszłabym z nim na koniec świata. Ale nie tam, nie tam. Książę: …może on się zbuntował. Nie jestem pewien, moi detektywi twierdzą, że stanowi zagrożenie: zimna krew buntownika, człowieka zawziętego, niepokornego – ale jego oczy – piszą mi na końcu raportu – lśnią jasnym błękitem i niewinnością jak oczy dziecka. Położna: J-j-już się nie dowiesz, c-c-córeczko, że każdy człowiek jest wyspą i nie ma sposobu, żeby ktoś inny poznał go od środka. Nawet własna matka nijak nie może być nim, nawet na krótką chwilę, nie sprawi, żeby istniał, nie może go zaistnieć, bo jest sam dla siebie – Miejski kronikarz: Mgła okrywa ulice miasta. Położna stoi w oknie, oczy utkwiła we wzgórzach, ustami niemal dotyka szyby i szepce coś jak w malignie. Esy-floresy wodnej pary rysują się na szybie niczym hieroglify i prędko znikają, czasami zanim zdążę je odnotować. Z mojego miejsca – tym razem spoza zrujnowanej studni na podwórzu – dostrzegam jej męża, siedzi na stołku i patrzy na nią z utęsknieniem, w ręku trzyma młotek. Położna: Ja też już do c-c-ciebie nie przylgnę, nawet do siebie samej nie przylgnę. Wszystko zostało zerwane. Mówią, że są na świecie rzeczy. Mówią, że że między rz-rz-rzeczami są powiązania. Pat-t-trzę na twarze mówiących i widzę okruchy i dziury, ziarnka kończyn – Centaur: A ten znowu, bez przerwy, łazi po liściach w mojej głowie, krąży dokoła, miażdży je, dzień i noc, ciągle w tym samym tempie, niezmiennym, już pięć lat, od wtedy, nawet jak śpię, nawet kiedy sram, tak, zapisz, niech przynajmniej gdzieś to będzie napisane, są też szepty, cały czas, o, takie: hmmm… hmmm…, a potem rzuca się na mnie coś jakby stado os, bzzz, wiercą mi mózg: stało się, stało się, stało się z nim, na zawsze, na wieki, nie ma go, już go nie ma – Ach… powiedz no, gryzipiórku, to tylko u mnie w środku, tak? Ty tego nie słyszysz, no nie? Miejski kronikarz: Dziś wieczorem go opuściłem, ale nie wiedzieć czemu raz czy dwa zawracałem, żeby mu się przyjrzeć. Jego wielka, blada twarz w oknie pochmurniała, w miarę jak się oddalałem. Zdumiewające, że tak powoli porusza długimi rzęsami. Cienki promień światła rozbłysnął nagle od strony jeziora i zadrżał na szarym niebie, pobiegłem tam – Kobieta w sieci: Byliśmy dwoma ludzkimi płateczkami, dziecko i matka, w przestrzeni świata szybowaliśmy całych sześć lat, a mnie się zdawało, że tylko parę dni, i byliśmy jak zwrotki dziecięcej pieśni, pełnej cudów i opowieści – Aż nadciągnął leciuteńki powiew tchnienie poruszenie wachlarza zefirek w liściach – I wydał wyrok ty tu on tam – I skończyło się dopełniło roztrzaskało w drobny mak. Miejski kronikarz: Teraz mnie zauważa i milknie. Dzieli nas cały trotuar, ale ona wyciąga do mnie ramiona, jakbym stał tuż obok. Kobieta w sieci: Jakby ostrzem nożyc wycięto mnie z obrazka mego życia, lód bezdzietności i nicości nastał, by spalić me członki. Bo dotknął mnie, bo zostałam dotknięta mrozem przypadku – Miejski kronikarz: Gwałtownie zasłania obydwiema rękami usta. Ponad nimi wielkie czarne oczy napełniają się grozą. Moim skromnym zdaniem, Wasza Wysokość, ta nieszczęśnica zupełnie nie rozumie słów, które padają z jej ust! Notabene odnoszę wrażenie, że w swej naiwności ona naprawdę wierzy, że gdybym tylko podszedł i jej dotknął, zdjąłbym z niej ów niby-czar, ale ja już od niemal trzynastu lat nikogo nie dotykałem. Teraz powinienem się pospieszyć, Najjaśniejszy Panie; jest prawie północ i boję się spóźnić na spotkanie ze swoją żoną. Żona miejskiego kronikarza: Nosiłam w sobie przezroczyste ciałko, złoty skrzący błysk. Wiedziałam: był mną, moją duszą i sercem. Był sensem mego istnienia. Narodził się ze mną, myślałam, więc i umrze ze mną – Nie wiedziałam, że może się zdarzyć, że go przeżyję, że stanę się wygnaniem, człowiekiem fałszu. I będę kłamczuchą – taką, co lekkomyślnie, bez mrugnięcia okiem ośmiela się mówić: ja. Kobieta, która została w domu: Zębami szarpałam swoje ciało. Nie poszłam. Jak świeca zgasłam, tylko on nadal we mnie nie śpi: teraz właśnie patrzy, właśnie pamięta. Teraz idzie przez piekło. Teraz milczy ze swoim synem. Albo się śmieje. Albo smakuje z nim okruchy szczęścia – Nie oddychać, nie myśleć o tym, co on widzi, co pamięta, co rani mu serce. I jak powstaje w nim pustka. Zapaliło się we mnie zagasłe oko, oko zwierzęcia, które na poły tkwi już w paszczy drapieżnika. Co on tam widzi, pytałam, krzyczałam, waliłam głową o ścianę. I jak daleko został już zawleczony, jak bardzo zagrabiony, jak bardzo oddalił się w ciemność – Idący mężczyzna: Najwyraźniej potrafię zrozumieć tylko to, co dzieje się w czasie. Ludzi, na przykład, albo myśli, albo smutek, albo radość, konie, psy, słowa, miłość. Rzeczy, które się starzeją, odrastają, zmieniają. Moja tęsknota za tobą też uwięziona jest w czasie. Żałoba z biegiem lat krzepnie, ale bywają dni, że jest nowa, świeża. Tak samo jak gniew na wszystko, co ci skradziono. Ale ciebie już nie ma. Ciebie samego już nie. Jesteś poza czasem. Jak ci to wyjaśnić, wszak wyjaśnienie też jest wtłoczone w czas. Człowiek z dalekiego kraju opowiadał mi kiedyś, że w jego języku o kimś, kto umarł na wojnie, mówi się „padł”. Tak było z tobą: wypadłeś poza czas, a czas, w którym ja przebywam, ulatuje przed tobą: samotna postać stojąca na nabrzeżu nocą, z której czerń wyciekła do ostatniej kropli. Widzę cię, ale nie dotykam. Nie wyczuwam cię swoimi czujnikami czasu. Centaur: Weźmy na przykład ciebie, miejskiego kronikarza, czy jak tam się zwiesz. Niezły ubaw dla oczu, daję słowo! Ten kapelusik, proszę pana! I krawacik, i teczuszka, i ten wąsik… Nic tylko całować! Szkoda tylko, żeś taki zaniedbany i flejtuchowaty jak dziad, no słowo daję, i że – za przeproszeniem – cuchniesz jak kupa świeżych gówienek, ale poza tym – Dobra, wystarczy, nie nadymaj się, co ty tam gadasz? Obraza urzędnika publicznego? Phi! Na dowcipach się nie znasz, gryzipiórku, przecie ja sobie żartuję! A tak w ogóle, to musisz wiedzieć, że u mnie wszystko bierze się z zazdrości. Tak, zanotuj sobie wielkimi literami: Centaur zazdrości skrybie! No nie, sam powiedz: czy to nie kupa szczęścia, że ty, w ramach swojej roboty i na pewno za niezłą pensję, możesz do woli podglądać piekło innych, nie wkładając tam nawet czubka swojego bladego palucha? No pomyśl! Co jest bardziej podniecającego od piekła innych, powiedz sam. I chyba zgodzisz się ze mną, że ból z drugiej ręki jest lepszy niż ból z pierwszej ręki? Że jest zdrowszy dla użytkownika, a także bardziej „artystyczny”, w podnios- łym, znaczy się wykastrowanym sensie tego słowa? No, weźmy ciebie na przykład: co najmniej od tygodnia tu przyłazisz, ot tak przypadkiem przechodzisz pod moim oknem, trzy, cztery razy dziennie, wczoraj pięć, ale nie będziemy się targować – pędzisz do swoich spraw, zajęty swoimi myślami, a tu nagle – stop! Ostre hamowanie. Rzućmy okiem na tę niespodziankę! Co my tu mamy? Centaura! W dodatku takiego, co stracił dziecko! Dwie sroki za ogon! Szybciutko zróbmy minę troskliwej zadumy i współczucia, czym prędzej zanurzmy stalówkę naszego srebrnego pióra w czarnym atramencie i raz-dwa wypytajmy o syna, wypytajmy o syna, wypytajmy o syna! A jeśli przepytywany nie dostarczy zadowalających odpowiedzi, nie odpuścimy, za nic nie odpuścimy, wrócimy za godzinę i za dwie, a także jutro rano, i bez przerwy będziemy wypytywać o syna, i nie zostawimy w spokoju, choćby delikwent zgrzytał zębami i zagryzał wargi do krwi. Proszę mi opowiedzieć, jaki był jako niemowlę, co lubił jeść, co budował z klocków lego, jaką kołysankę pan mu śpiewał… posłuchaj, atramentowa pijawko, nawet fiskus inkwizycji nie zadawał takich tortur! A tu nagle, pchchch! Zegar miejski wybija godzinę, ding–dong, do widzenia, do widzenia, bardzo dziękuję, miło było, pióro wraca do swojego etui, kajet do swojej kieszeni, a urzędas już w drodze do domu, otworzyć nawias, nie obchodzi go, że ja zostaję tu zakrwawiony, rozdarty, posiekany na kawałki, zamknąć nawias, skryba pogwizduje radosną piosneczkę i marzy mu się barani udziec, który czeka na niego w piekarniku, a także uda tej czy innej pani… co? Ha? Zdybałem cię na tym, jak mu tam, zdybałem czy nie? Miejski kronikarz: Na tym zakończę, Wasza Wysokość! Miarka się przebrała! Od tej pory kronikarz Twojego miasta stanowczo odmawia spotykania się z tą obrzydliwą kreaturą! Za nic w świecie, Książę, do niego nie wrócę! Idący mężczyzna: Słyszałem głos kobiety dochodzący z miasta: że każdy człowiek jest wyspą, i nie ma sposobu, żeby ktoś inny poznał go od środka – Robię swoje, nie przestaję próbować: reanimuję, budzę, nieustannie klonuję te z twoich komórek, które wciąż we mnie żyją, ostatnie odciski istnienia, które nie stopniały jeszcze z krańców moich zmysłów – Dotyk twojej dziecięcej skóry, twój głos jeszcze cienki i skryty, ale już tryska z niego ostra ironia, zarys twoich pleców w ruchu, krótkotrwały, szybki, ulotny (tak się cieszyłem, kiedy mi powiedziano, że chód masz po mnie). Powątpiewanie lekkie i wyraziste, przemykające po twoich zaciśniętych ustach – Kultywuję, strzegę, przechowuję i wskrzeszam dziecko, którym byłeś, mężczyznę, którym nie będziesz – Może się śmiejesz: co to ma być, tato, eksperymenty na ludziach? Wzruszam ramionami: nie, to dzieło życia. Nagle się zapalam, zobacz: stworzę ciebie, a przynajmniej jedno drgnienie twego życia, czemuż by nie, do diabła, czemu mam się poddawać? Już raz to zrobiłem, a teraz chcę ciebie stokroć bardziej. Kobieta, która została w domu: Zaciągnęłam wszystkie żaluzje. Pogasiłam wszystkie światła. Moja skóra pokryła się ranami i pęcherzami. Posępna cisza, posępna cisza, tkwię w niej dniami i nocami, spóźniony płód, skamieniały, poczęty przez nagłe nieszczęście po klimakterium. Aż nagle wstałam z omdlenia i jakby brzuchomówca przemówił z moich trzewi: tracę mojego syna po raz drugi. Miejski kronikarz: Pod uliczną latarnią w żółtawym świetle stoi stary człowiek i wypisuje coś kredą na ścianie domu. Wokół jego głowy unosi się aureola siwych włosów, wąsy ma srebrne jak u morsa, na chwilę osłupiałem, bo przecież to mój nauczyciel, pan od matematyki ze szkoły powszechnej, zacny człowiek, któremu przed laty przydarzyło się nieszczęście, nie pamiętam jakie, ale od tamtej pory zniknął wszystkim z oczu. Sądziłem, że dawno umarł, a oto jest tutaj, stoi w środku nocy i na zabazgranej obscenicznymi graffiti ścianie wypisuje drobnym, starannym pismem szeregi liczb i słupki. Kiedy mnie zauważa, wcale się nie lęka: wręcz przeciwnie, uśmiecha się do mnie bezzębnymi ustami, jakby przez długi czas czekał tylko na mnie, i zakrzywionym palcem daje znak, żebym podszedł do ściany. Stary nauczyciel matematyki: Dwa dodać dwa równa się cztery. Powtórz za mną: trzy dodać trzy równa się sześć. Dziesięć i dziesięć – dwadzieścia. Znów się spóźniłeś, chłopcze, jutro będziesz musiał przyjść z rodzicami – Miejski kronikarz: Ależ, panie profesorze, pan mnie nie pamięta? Stary nauczyciel matematyki: Przepraszam pana, najmocniej przepraszam, to przez tę ciemność i moje oczy… jest pan zapewne kronikarzem tego miasta. A zatem: jeśli chodzi o pytanie, które padło, a raczej miało paść, to niewiele mam do powiedzenia, sam jestem nieco zdumiony: wszak od dwudziestu sześciu lat jest to doniosły i wyjątkowy fakt z mego życia, jednakże ku memu zdziwieniu, a zarazem wielkiemu zakłopotaniu, nic o nim nie wiem. „A do czego podobny jest ten fakt?”, pytają mnie czasem ludzie i ja nieraz zadaję sobie pytanie: Do betonowego bloku? Do sztaby żelaza? Szczelnej zapory? Bazaltowej skały? Albo raczej – do cebuli z wielu warstw łupin. Nie, nie, proszę wybaczyć, nie to ani nie to, i proszę nie myśleć, drogi panie, że uchylam się od odpowiedzi: po prawdzie nic o nim nie wiem. Tyle tylko, że jest. Fakt. I że całym ciężarem przytłacza moje dni… i że wysysa ze mnie życie. To tyle, zechce pan wybaczyć, więcej naprawdę nic nie wiem. Miejski kronikarz: Już odwrócił się do mnie plecami i znowu wypisuje liczby na ścianie swoim drobnym pismem. Jeszcze długą chwilę stałem, przyglądając się i czerpiąc dziwną otuchę z jego lekkich, szybkich ruchów. Aż nagle przypomniałem sobie, co mu się przytrafiło. I zdumiało mnie, że mogłem zapomnieć. Omal nie podszedłem do niego i nie powiedziałem: panie profesorze, to samo i mnie spotkało, a pan swego czasu nie nauczył mnie, co należy zrobić. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Poza_czasem-ebookRO/p020629i020" target="_blank" title="Poza czasem [Dawid Grosman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Poza czasem [Dawid Grosman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


3 zasady skutecznego słuchania swoich klientów - agencja SEM (SEO i PPC) Semahead\nMożemy sami przeczesywać codziennie sieć w poszukiwaniu wpisów dotyczących firmy, jednak z pomocą przychodzą nam narzędzia takie jak Brand24 czy Instytut Monitorowania Mediów. Pozwolą nam one trzymać rękę na pulsie – na bieżąco wyłapywać wzmianki na nasz temat i odpowiednio szybko reagować.\nNie zawsze feedback jest konstruktywny. Każda marka prędzej czy później spotka się z bezsensownymi, wulgarnymi komentarzami, których nie warto tolerować. Dobrze zawczasu się zabezpieczyć, dodając na stronę czy fanpage listę słów cenzurowanych. Nieodpowiednie wypowiedzi będą blokowane od razu, a Ty unikniesz niepotrzebnego problemu.\nKażdy moment jest dobry, by zapytać klienta o motywację jego działań. Duża ilość wejść na stronę główną nie przekłada się na dalszy ruch? Ankieta pop-up, która pojawi się na ekranie, gdy użytkownik będzie chciał opuścić stronę, może Ci pomóc zrozumieć dlaczego. Zadbaj, by była krótka i przejrzysta. Uzyskane w ten sposób odpowiedzi pomogą Ci dopracować stronę.\nKomentarze do artykułu: 3 zasady skutecznego słuchania swoich klientów


Treść orzeczenia I C 2138/17 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nSygn. akt I C 2138/17 upr.\nProtokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Skorynko\nPowód P. (...) z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. B. kwoty 5.225,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu.\nW uzasadnieniu swojego roszczenia wskazał, że dochodzona pozwem kwota wynika z zawartej przez pozwanego umowy pożyczki o nr (...) w dniu 6 grudnia 2010 r. Pozwany nie spełnił wynikającego z umowy zobowiązania. Powód podał, iż dochodzi od pozwanego kwoty 5.225,83 zł, na co składa się: należność główna w kwocie 3.890,80 zł oraz odsetki skapitalizowane w wysokości 1.335,03 zł. Powód nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy cesji zawartej z pierwotnym wierzycielem pozwanego.\nPozwany P. B. nie stawił się na rozprawę ani nie zajął stanowiska w sprawie.\nW dniu 17 kwietnia 2015r. (...) S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w W. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności. Przedmiotem umowy były bliżej niesprecyzowane wierzytelności.\n( dowód: umowa cesji k- 8-11).\nW ocenie Sądu, powód nie wykazał, by dochodzone roszczenie, w wysokości wskazanej w pozwie, rzeczywiście mu przysługiwało, tzn. aby wierzytelność wobec pozwanego wynosiła 5.225,83 zł i objęta była umową łączącą powoda i pierwotnego wierzyciela. Z umowy tej nie wynika jednak to, aby przedmiotem obrotu była właśnie wierzytelność wobec pozwanego i aby powód stał się nabywcą jakiejkolwiek wierzytelności przysługującej zbywcom względem pozwanego. W samej umowie cesji nie wskazano wierzytelności wobec pozwanego. Wprawdzie powód przedłożył wydruk zatytułowany „Wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji”, w którym wskazana została wierzytelność wobec pozwanego, jednakże zdaniem Sądu nie jest to wystarczający dowód na to, że była ona przedmiotem umowy z dnia 17 kwietnia 2015 r. a tym bardziej – że wierzytelność ta w ogóle istnieje i może być podstawą dochodzenia jakichkolwiek roszczeń. „Wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji” opatrzony jest pieczątką i podpisem wyłącznie pełnomocnika powoda i nie wynika z niego, aby był integralną częścią umowy sprzedaży wierzytelności.\nPowód nie wykazał również tego, by skutecznie nastąpiło nabycie wierzytelności na mocy umowy z dnia 17 kwietnia 2015 r., gdyż przeniesienie objętych nią wierzytelności miało nastąpić pod warunkiem zapłaty całości ceny za sprzedawane wierzytelności. Powód nie przedstawił jakiekolwiek dowodu na zapłatę ceny za przelew wierzytelności, a tym samym nie wykazał tego, że nabył wierzytelność przeciwko pozwanemu.


Dwugłos trenerski: Wisła Płock - Wisła Kraków - Wisła Kraków\nDwugłos trenerski: Wisła Płock - Wisła Kraków\n13. kolejka nie okazała się szczęśliwa dla Białej Gwiazdy, która musiała uznać wyższość imienniczki z Płocka. Nafciarze skutecznie wykorzystali stałe fragmenty gry i potwierdzili swoją siłę na własnym obiekcie. Co po zakończeniu meczu powiedzieli szkoleniowcy obu ekip?\nMaciej Bartoszek - Wisła Płock\n„Trudno nam było wejść w to spotkanie, przez pierwsze minuty mieliśmy swoje problemy, ale z każdą minutą nabieraliśmy pewności i staraliśmy się złapać odpowiedni rytm w tym meczu, mimo że Wisła skutecznie starała się nas kontrować i wybijać z rytmu. Byliśmy lepiej zorganizowani i zdecydowanie groźniejsi przy stałych fragmentach gry, co w takich meczach jest bardzo ważne i to dało nam trzy punkty. Można było zauważyć, że każda strzelona bramka napędzała nas jeszcze bardziej, a nasza gra po każdym zdobytym golu wyglądała lepiej” - zaczął. „Gratuluje zwycięstwa swojej drużynie i sztabowi. Cieszymy się z tego spotkania, z kolejnych trzech punktów i kolejnego wygranego meczu u siebie” - zauważył.\n„Zanotowaliśmy fajny początek spotkania. Do 30. minuty trzymaliśmy się planu, graliśmy nieźle jako drużyna, z dużą agresją w środku boiska. Mieliśmy dwie czy trzy szanse na otwarcie wyniku, ale później nie realizowaliśmy tego, co sobie założyliśmy. Wykazaliśmy się dużą nieodpowiedzialnością przy stałych fragmentach gry zarówno w pierwszej, jak i w drugiej połowie, co wpłynęło na odbiór meczu” - kontynuował.\n„Na początku drugiej odsłony meczu też mieliśmy dobrą okazję, a za moment przyszedł kolejny stały fragment i było 2:0. W tym momencie w tej drużynie, również jeśli chodzi o rezerwowych, nie czuć było energii, że chcą coś z tym meczem zrobić. Bardzo potrzebna jest rozmowa o tym, jaką odpowiedzialnością jest grać dla takiego klubu, jak Wisła Kraków! Na ten moment nie jest potrzebne oglądnie indywidualnych umiejętności, tylko dokładna gra w defensywie i wykorzystywanie swoich sytuacji. Jeśli masz na wyjeździe trzy, cztery okazje do 40. minuty, to musisz je zamknąć. Przeciwnik poczekał na stałe fragmenty i wygrał mecz” - zakończył opiekun Wiślaków.


Napoje roślinne – czy warto je pić? – Pachnie obiadem\nMleko, czy napój?\nUżywanie terminu “mleko roślinne” jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, gdzie mianem mleka możemy nazwać jedynie produkt odzwierzęcy, czyli na przykład mleko krowie, czy kozie. Dlatego mówiąc o roślinnych zamiennikach mleka krowiego powinniśmy używać terminu “napój roślinny”.\nCzym jest napój roślinny?\nNapoje roślinne to nic innego jak produkt do złudzenia przypominający mleko, ale wytworzony z roślin np. soi, kokosa, owsa, migdałów itd. Napoje roślinne często poza głównym składnikiem zawierają także cukier i sól, a także są wzbogacane witaminami i minerałami. Najczęściej do napojów roślinnych dodawany jest wapń. W takim przypadku szklanka napoju roślinnego odzwierciedla szklankę mleka krowiego, jeśli chodzi o zawartość wapnia. Do napojów roślinnych często dodawana jest też witamina D oraz B12.\nNapoje roślinne – kiedy warto je pić?\nNapoje roślinne cieszą się coraz większą popularnością wśród wegan, którzy nie spożywają mleka krowiego, a także u osób z alergią na białka mleka krowiego oraz nietolerancją laktozy.\nStojąc przed sklepową półką uginającą się pod ciężarem kartoników z napojami roślinnymi warto zwrócić uwagę na:\nprosty, krótki skład produktu\ncukier pod różnymi postaciami\nzawartość sztucznych barwników i aromatów\nzawartość zagęstników np. gumy ksantanowej, gumy gellan\nNapoje roślinne, często nazywane mlekiem roślinnym w wielu przypadkach mogą stanowić świetną alternatywę dla mleka krowiego. Wybierając napój roślinny warto zwrócić uwagę na jego skład oraz to, czy jest on wzbogacony o wapń i kompleks witamin.\nmleko napój roślinny


Jaki keyboard do 600zl - Na luzie :-) - dobreprogramy - forum\nJaki keyboard do 600zl\nrosiak112 (Rosiak112) 2012-01-03 11:09:31 UTC #1\nNarazie to tak przegladajac allegro natknalem sie na:\nYamaha psr 400, Yamaha psr 500, Yamaha psr 240, Yamaha psr E233, Yamaha YPT 220, Yamaha PSR 1700, Roland E-14\nYamaha PSR 1700 wydaje sie chyba dobra, bo mozna do niej wgrywac style muzyczne.\nMam do wydania na keyboard do 500-600zl (Wiem ze nie za duzo)\nGeneralnie dopiero chce sie uczyc grac, chcialbym grac disco polo.\ndarek0107 (darek0107) 2012-01-03 12:35:04 UTC #2\nKiedyś troszkę się bawiłem i powiem Ci to co wiem\nTo co pokazałeś to niestety są zabawki i nie radze Ci tego kupować.\nŻeby kupić cis na czym się da cokolwiek zagrać to trzeba dołożyć jeszcze z 1000 zł\nNie mówię tu o niczym profesjonalnym bo to kosztuje 5000 - 6000 zł\nAle jak to kupisz to zaraz będziesz żałował.\nNie kupuj tego nawet to nauki.\nkijek (kijek) 2012-01-03 14:01:27 UTC #3\nOd razu niech kupi Clavię Nord C2\nCóż... nie da się ukryć, że w tej cenie keyboardy to raczej zabawki. Dlatego ja ze swojej strony polecam klawiaturę MIDI. Jest to tylko sterownik, który nie generuje dźwięku. Trzeba go więc podłączyć do komputera, lub modułu brzmieniowego.\nInteresujące wydają się być następujące modele:\nhttp://allegro.pl/behringer-klaw-steruj ... 70964.html\nhttp://allegro.pl/miditech-i2-control-6 ... 81924.html\nCo prawda solidniejszym rozwiązaniem wydaje się być pierwszy model, ale posiada on tylko 4 oktawy, a to za mało.\nfuf (Fuf) 2012-01-03 15:20:40 UTC #4\nJa już miałem dwa keybordy, jeden za 250 zł, na którym się uczyłem grać, nie wiem jakiej marki. Potem kupiłem Casio za 600 zł, z którego teraz nie korzystam. Nauczyłem się grać i nawet o wiele lepiej i łatwiej mi się grało na tym tańszym.\nKup sobie najpierw tańszego keyborda nie za taką cenę jaką pisze darek, bo może to być wyrzucenie kasy w błoto, bo albo się nie nauczysz i tak grać, albo znudzi ci się i będzie leżał w kącie tak samo jak mój obecny Casio teraz, bo po prostu znudziło już mnie granie na nim.\nKinrepok (Kinrepok) 2012-01-03 16:08:46 UTC #5\nJak chcesz zacząć, to polecam modele Casio, bo są do tego przystosowane (za 600 zł są dobre modele). Po 2/3 latach już zainwestuj w zupełnie nowy za 2000 (byle nie Roland, bo są kiepskie w obsłudze). Życzę powodzenia w nauce. Niedoszły keyboardzista.\ndarek0107 (darek0107) 2012-01-03 20:39:03 UTC #6\nTrochę macie tez racje. Bo jak ma się mu znudzić i rzucić to w kąt to szkoda pieniędzy. Ja po prostu napisałem o czym za 1500-2000 zl dla kogoś kto jest zdecydowany sobie pograć A co do @fuf to się zgadza. Można taniej kupić lepsze CASIO.\nrosiak112 (Rosiak112) 2012-01-08 19:49:13 UTC #7\nZnalazłem dość ciekawego - casio ctk 731\nNa youtube prezentuje się dosyć dobrze.


irka napisał(a): O no to ja też pogratuluję wnuka Kartagino!\nAnna73, Ty chyba dziś urlop zaczynasz, bo skończyło Ci się odliczanie na pasku .\nO tak, dobrze pamiętasz . Jeszcze 3h i wracam. Już jest zmienniczka. Przekazałam jej obowiązki i teraz mogę odpoczywać. Idę jeszcze na zakupy. Jeszcze nic nie kupiłam córce\nprzez kartagina » Pn, 11 sie 2014, 12:15\nPrzepraszam, że nie odzywałam się od wtorku, ale nie miałam Internetu. Coś popsuło się na łączach i musieliśmy wzywać techników. Sprawa rozwiązana, a ja już w Polsce. Od kiedy tu jestem mam mniej czasu niż w pracy . Pomagam córce przy dzidziusiu. Mały to cały dzień tylko je je i je a córka karmi piersią. Biedna nie ma wytchnienia, ale czego nie robi się dla dzieci .\nSuper jest być babcią .\nprzez irka » Pn, 18 sie 2014, 15:17\nKatarina widać, że podoba ci się bycie babcią .\nprzez ludka » Wt, 19 sie 2014, 08:37\nkatarina, nie nudzisz się na urlopie . Wiem jak to jest jak bawi się wnuki. Sama przez to przechodziłam .\nprzez kartagina » Wt, 19 sie 2014, 12:40\nIrka podoba mi się bardzo, ale mały ma kolki i strasznie jest przy tym niespokojny.\nprzez anna73 » Śr, 20 sie 2014, 10:28\nkartagina napisał(a): Irka podoba mi się bardzo, ale mały ma kolki i strasznie jest przy tym niespokojny.\nKartagina a córka z rodziną mieszka u Ciebie? Czy masz chwilę oddechu wieczorem, że możesz pobyć sama ze sobą?\nprzez mela » Wt, 2 wrz 2014, 10:53\nkartagina napisał(a): Przepraszam, że nie odzywałam się od wtorku, ale nie miałam Internetu. Coś popsuło się na łączach i musieliśmy wzywać techników. Sprawa rozwiązana, a ja już w Polsce. Od kiedy tu jestem mam mniej czasu niż w pracy . Pomagam córce przy dzidziusiu. Mały to cały dzień tylko je je i je a córka karmi piersią. Biedna nie ma wytchnienia, ale czego nie robi się dla dzieci .\nHehe, super jest być babcia jak sie tylko pomaga :d swoje dzieci sie juz odchowalo, to eraz mozna sluzyc dobrym slowemm, rada, pomoca, ale prawdziwe wychowywanie spoczywa na rekach rodzicow. I to jest fajne, bo mozesz sie zajmowac ukochanymi wnukami, ale nie wiaze sie to z taka odpowiedzialnoscia jak wychowywanie wlasnych dzieci\nprzez Marzena » Wt, 2 wrz 2014, 15:25\nZalezy jak na to spojrzeć i jaka jest asytuacja.... Moja koleżanka została babcia i praktycznie wychowuje swoje wnuki... jej corka i ziec pracuje codziennie od rana do okolo 19-20 i dopiero na noc odbieraja dzieci, praktycznie sie z nimi nie widza. Nie wiem co zrobiliby bez babci. Ale w takiej sytuacji to ona wychowuje dzieci, kocha wnuki nad życie, ale wiem, że nieraz jest zmęczona tą sytuacją.\nprzez Katarina » Pt, 5 wrz 2014, 15:32\nCiężka sprawa... jak nie pomóc swoim wlasnym dzieciom.. ale z drugiej strony wiadomo, że to zakrawa o wykorzystywanie. Moim zdaniem to zależy od sytuacji funansowej jej dzieci wtedy. Jeśli spokojnie wyzyliby z jednej wyplaty (co rzeczywiscie w polsce jest teraz b. trudne albo i niemozliwe) to ja na jej miejscu zbuntowalabym sie. Kochac i pomagac moge, ale nie wyreczac. Po to sie ma dzieci, żeby je wychopwywac, po to sie je urodzilo... Co innego jesli z jednej wyplaty sie nie utrzymaja i jest to mus...\nprzez kartagina » Pt, 19 wrz 2014, 09:57\nWznawiam temat Kochane... przedłużyłam sobie urlop do końca wrzesnia (już od dwóch tygodni teoretycznie mialam byc powrotem w Niemczech), ale chce pomóc córce, nie poprosiła mnie o to wprost, ale czułam, ze bardzo tego chce. A skoro byla taka mozliwosc to czemu nie skorzystac i nie pobyc z wnukiem dłużej


Jak tanim kosztem odmienić kuchnię? - RudaChata\nKuchnia to serce domu. Nie ważne czy jest to osobne, małe pomieszczenie czy duże i otwarte. Spędzamy w niej wiele czasu przygotowując posiłki, kawę, rozmawiając z domownikami czy gośćmi. Poza tym, że niezwykle ważna jest jej funkcjonalność, by zadbać o jej ergonomię, to chcemy też by ta przestrzeń była po prostu ładna. Nie zawsze nas stać, żeby zrobić generalny remont, ale podobno dla chcącego nic trudnego. W tym wpisie podpowiem, jak tanim kosztem odmienić kuchnię.\nMałe, pozornie nieistotne elementy (jak ja to mówię) robią robotę. One naprawdę potrafią zmienić odbiór całości i zazwyczaj kosztują niewiele. Tak jak niektórych uwagę przykuwa jakaś rysa na froncie szafki i to przez jej pryzmat patrzą na całość uznając, że jednak ta szafka jest stara, brzydka i do niczego się nie nadaje, tak samo można spojrzeć na całą przestrzeń, ale w drugą stronę. Odświeżamy pewne elementy lub dodajemy nowe i nagle stwierdzamy, że ta nasza kuchnia nie jest taka zła 😀\nOd czego zacząć? Najlepiej od uchwytów. Jest ich zazwyczaj dość dużo, więc efekt końcowy naprawdę może zrobić na Tobie wrażenie. W marketach budowlanych czy w internecie znajdziesz całą masę nowoczesnych, stylowych i nietypowych uchwytów za grosze!\nKolejnym drobnym zabiegiem, który pomoże Ci tanim kosztem odmienić kuchnię jest wymiana dodatków. Chlebak, łopatki i łyżki, które zawsze stoją na wierzchu, pojemniczki na przyprawy, maselnica. Z tego wszystkiego co stoi na blacie spróbuj stworzyć pewną całość i gotowe. Jeżeli masz jakąś wolną przestrzeń możesz ją ozdobić. Powieś półki, postaw dekoracyjne słoiczki, kwiatek, plakaty, obraz. Możliwości jest wiele. Chwila skupienia i na pewno coś wpadnie Ci do głowy.\nTak samo jak w każdym innym pomieszczeniu, w kuchni również czasami wystarczy zmienić kolor ściany by uzyskać efekt WOW. Jeżeli chcesz zaszaleć i możesz sobie na to pozwolić to możesz stworzyć jakąś ścianę dekoracyjną czy pomalować jej fragment farbą tablicową. Przy okazji stworzysz przestrzeń na codzienne zapiski 😉\nSą też takie kuchnie, w których wolnych ścian nie ma, bo na przykład jest otwarta na salon lub jest na nich zabudowa. Pozostaje nam ściana między szafkami, na której zazwyczaj znajdują się płytki. Ją również można zmienić bez kucia! Czy wiesz, że jest caaaaała masa farb, które świetnie nadają się do ich malowania? Płytki wystarczy porządnie wyczyścić i odtłuścić, a następnie nałożyć na nie farbę. Efekt odświeżonej kuchni murowany!\nPodłoga w lepszym wydaniu\nNawiązując do malowania płytek – poza tymi między szafkami kuchennymi z powodzeniem możesz pomalować podłogę! Serio, to daje radę! Super wygląda czarno-biała szachownica. Wersja bardziej pracochłonna to pomalowanie podłogi na jednolity kolor, a następnie pomalowanie wzorów używając szablonów malarskich.\nKolejny sposób na zmianę, który jest równie odporny na wilgoć, zarysowania i zabrudzenia to płytki i wykładziny PCV. Różnią się one jakością i przede wszystkim wzornictwem od tych znanych nam sprzed 20 lat. Nie kosztują wiele, więc to zdecydowanie jest sposób na to, jak tanim kosztem odmienić kuchnię.\nNowe życie starych szafek\nNie da się ukryć, że szafki są najważniejszą częścią kuchni, co jednocześnie oznacza, ze to na nich skupia się cała uwaga, że są głównym elementem wystroju. Nic więc dziwnego, że jeżeli myślimy o wprowadzeniu zmian w kuchni to pierwsze co przychodzi do głowy to wymiana zabudowy. Cóż… taki zabieg raczej nie jest tanim rozwiązaniem. Na ratunek przychodzą farby i okleiny. Za ich pomocą możesz samodzielnie dokonać metamorfozy. Nie jest to trudne zadanie. Szafki oczyszczamy, w przypadku korzystania z farby matowimy, odtłuszczamy i zabieramy się za właściwą pracę. W sieci znajdziesz oooogrom materiałów jak to zrobić krok po kroku. W zależności od wielkości kuchni jej rewolucja może trwać 1-2 dni.\nTakie szybkie metamorfozy możesz dokonać w każdym pomieszczeniu, ale kuchnia należny do tych wyjątkowych ze względu na to, że meble, ściany, podłoga są narażone na wilgoć, zachlapanie, parę wodną, ciągłe czyszczenie. Mimo to możesz ją odmienić inwestując zarówno niewiele pieniędzy jak i czasu. Jeżeli Twoja kuchnia nie spełnia już Twoich oczekiwań to pochyl się nad którymś z powyższych rozwiązań i do dzieła. Trzymam za Was kciuki 🙂\nfarba tablicowakuchniametamorfozaściana w kuchni