Katarzyna Skrzynecka zdradza sekrety swojej diety! Czy uda jej się schudnąć 20 kg? | Viva.pl\nFot. fot. Piotr Porębski\nKatarzyna Skrzynecka zdradza sekrety swojej diety! Czy uda jej się schudnąć 20 kg?\n"Bardzo chciałam wrócić do rozmiaru 38"\nRedakcja VIVA! • 14 października 2019 13:01\nKatarzyna Skrzynecka od kiedy wróciła ze swojego letniego urlopu, zachwyca odmienionym wyglądem. Artystka bardzo schudła i otwarcie przyznaje, że bardzo zależało jej na tym, żeby "wrócić do rozmiaru 38". Nie ukrywa, że nie jest na bardzo restrykcyjnej diecie, stara się chudnąć rozsądnie i według określonej, sprawdzonej przez nią samą strategii oraz wsparcia ekspertów. Do tej pory udało jej się schudnąć 16 kg, ale jej ambicje są zdecydowanie wyższe. Marzy o tym, żeby pozbyć się jeszcze 4-5 kg i ostatecznie zatrzymać się na wadze o 20 kg niższej. Katarzyna Skrzynecka wybrała dietę zbliżoną do postu dr Dąbrowskiej, ale bezpieczniejszą i zdrowszą. Wszystko robiła pod bacznym okiem swojego męża Marcina Łopuckiego, który jest trenerem personalnym.\n😊😊😊☀ 5 tygodni 🥗 - 10kg 🥗😊 Fajnie 👍 Cieszę się ☀ Trochę widać po ramionach... nogach... po smuklejszej paszczęce też 😉😉😉 To zaledwie połowa drogi 👍👍👍 i niełatwo ... Detoks wegański bardzo skuteczny 👍👍👍 i wyprowadza z różnych kłopotów zdrowotnych 👍 Ale MIĘSOŻERCOM jak ja, która kocham chude mięso, ryby, owoce morza, jajko i mleko... baaardzo tęskno wytrzymać rzetelnie CAŁKOWICIE BEZ tych produktów 🥗💚 Jestem mięsożercą, Tyranozaurus Rex 😉 MUSZĘ POLOWAĆ 😉 Drapieżnik jeno na liściach to trudne wyzwanie 🦁 Powoli mentalnie i temperamentem zamieniam się w lamę (zwierzę lamę😉) a zawsze byłam babą piorun 😉 Ale daję radę 👍👍👍 Gdy wytrwam i osiągnę założony cel -20! Może osiągnę... 😊💚 wówczas powoli i stopniowo powrócą chude mięsa, ryby, jajko i chude mleko z obniżoną zawartością laktozy 👍👍👍 @marcinlopucki #vege #detoxvege #vegedetox #dieta #zdrowystylżycia #niceday\nPost udostępniony przez Katarzyna Skrzynecka (@katarzyna_skrzynecka) Lip 23, 2019 o 5:51 PDT\nTo był wegański detoks. Nie jadła mięsa, ryb, produktów mącznych, kasz, ryżu, mleka, nabiału, jajek, warzyw strączkowych i oczywiście cukru. Fasole i awokado też okazały się zbyt kaloryczne. Spośród owoców wybierała tylko grejpfruta i świeżego ananasa. W wywiadzie dla Party powiedziała: "Lekkie posiłki możesz jeść nawet pięć razy dziennie w sycącej ilości. Choćby kopiaste miski chrupkiej sałaty, rukoli, kiełków, z kompozycją wielu świeżych warzyw, np. pomidora, kalafiora i brokuła, cukinii, ogórków, rzodkiewek, oliwek czy buraka. Do tego w niedużej ilości orzechy, pestki dyni, słonecznika oraz oleje z orzechów i pestek dyni oraz ocet balsamiczny. Na obiad i kolację jadłam albo zupy warzywne bez mięsa i tłuszczu, albo warzywa i grzyby zapiekane w piekarniku. Po trzech miesiącach pomału zaczęłam przywracać w menu ryby i chude mięso. W ogóle nie czułam głodu" - zdradza Katarzyna Skrzynecka.\n#niemamczasunainstagram #dużopracy #sesjafoto dla @polsatofficial @twojatwarzbrzmiznajomo 🌸 Miłego wieczoru 🌛🌝\nPost udostępniony przez Katarzyna Skrzynecka (@katarzyna_skrzynecka) Paź 10, 2019 o 9:02 PDT\nCo Katarzyna Skrzynecka myśli o swoim wyglądzie?\nArtystka ma do siebie wielki dystans, uważa że "zawsze wygląda świetnie, czy przed metamorfozą, czy też po". W wywiadzie z Wideoportalem wyznała, że:\nPraca wpływa na to jak się odżywiamy. Mój zawód powoduje, że jestem ciągle w podróży i nie zawsze mogę odżywiać się zdrowo. Czasami jem to, co akurat jest i co jest dostępne. Takie życie powoduje, że mija czas i nawet nie zauważysz kiedy wpadają dodatkowe kilogramy. Dla mnie nie jest to wielki dramat, jeśli jest mnie troszeczkę więcej, ale czasami przychodzi czas na zmianę. Wtedy sporządzam realny plan i podejmuje się rozsądnej diety, żeby to co robię, przyniosło jakieś efekty. Udało mi się w 3 miesiące! Wyszło lepiej niż sądziłam!\nCzy Katarzynie Skrzyneckiej grodzi efekt jojo?\nArtystka na to pytanie odpowiada bardzo konkretnie:\nKażdemu grozi efekt jojo, jeśli po przeprowadzeniu diety wraca do starych nawyków. Wtedy możemy przybrać na wadze dwa razy więcej, niż udało nam się schudnąć. Wszystko jest zmianą pewnych przyzwyczajeń, na dłuższy czas.\nMyślicie, że uda się Kasi Skrzyneckiej schudnąć 20 kilogramów?\nSezon spektakli w gościnnych podróżach START 😊🚌🎭 Jesienne wyzwanie : konsekwencja w zdrowym lekkim odżywianiu 👍☘ NIE zdajemy się na "fastfoodztwo" w trasie 😊 Wstajemy o 06:15 i przygotowujemy pyszne pudełeczka na cały dzień 😊👍 Sałata lodowa, surowa cukinia, pomidorki cherry, ogórek kiszony, ruccola, prażone pestki dyni, balsamico (bez cukru) oraz olej z pestek dyni 👍👍👍☘ #wtrasie #twatr #spektakle #wpodróży #śniadanie #zdrowystylżycia #dieta #light #fit #zdrowie #kobieta #actresslife\nPost udostępniony przez Katarzyna Skrzynecka (@katarzyna_skrzynecka) Wrz 22, 2019 o 9:15 PDT\nTaki "stajl" dziś w TTBZ 💋 Na pożegnanie lata 💋💋💋 @furdyna_makeup @twojatwarzbrzmiznajomo @polsatofficial @yourfacesoundsfamiliar #twojatwarzbrzmiznajomo #tvshow #musicshow #fashion #style #makeup #yourfacesoundsfamiliar #jury #music\nPost udostępniony przez Katarzyna Skrzynecka (@katarzyna_skrzynecka) Wrz 21, 2019 o 1:36 PDT\nDziś podziwialiśmy Premierę musicalu ROCK OF AGES w Teatrze Syrena 🎭🎶🎶🎤👍👏👏👏⚘Śwletny spektakl muzyczny, pełen MEGAenergii 👍👍 i kultowych rockowych hitów naszego dzieciństwa lat 80tych Glam Rock 🎶👍 @rafal.szatan_this_is_me BRAWA za 100% charyzmy, wokalu i testosteronu Twojej postaci 👍👍🎶 @tomaszsteciuk BRAWO Mistrz jak zawsze 👍👍🎶🎤 @teatrsyrena #rockofages #premiera #spektakl #teatr #musical\nPost udostępniony przez Katarzyna Skrzynecka (@katarzyna_skrzynecka) Wrz 15, 2019 o 2:53 PDT\nSpektakl "DAJCIE MI TENORA" w Teatrze Capitol (w roli amerykańskiej divy operowej Diany)- komediowe perypetie kapryśnego włoskiego tenora Titto Merelli i wielka draka w operze , 30-tych lat amerykańskiej prohibicji 🎭😊👍 W kreacjach Lat 30tych każda aktorka czuje się "jak Milion Dolarów" 😁👍💲💲💲 @teatrcapitolwarsaw #teatr #actress #spektakl #comedy #lata30te #opera #ladyinred\nPost udostępniony przez Katarzyna Skrzynecka (@katarzyna_skrzynecka) Wrz 14, 2019 o 10:05 PDT\nTAGI #Katarzyna Skrzynecka #uroda gwiazd #dieta #diety gwiazd\nKatarzyna Skrzynecka znowu schudła! Jej zdjęcia w bikini zachwycają internautów\nO tym się mówi Katarzyna Skrzynecka pokazała zdjęcie swojego dietetycznego śniadania i wywołała burzę w internecie!\nFani są zaniepokojeni jej sposobem odżywiania!\nO TYM SIĘ MÓWI Katarzyna Skrzynecka wystawiła na sprzedaż swoje ubrania! Ile kosztują jej kreacje?\nTy też możesz je mieć!\nZe świata urody Chcesz schudnąć? Zrób to zdrowo i bez efektu jojo\nZ życia gwiazd Winnie z Cudownych lat przeszła niezwykłą metamorfozę!\nWiemy, jak teraz wygląda i czym się zajmuje!


Fryzura ślubna Kamieniec Wrocławski • Umów do fryzjera ślubnego!\nFryzura ślubna Kamieniec Wrocławski\nSekrety Urody Katarzyna Kitlas\nWrocławska 73, 55-002 Kamieniec Wrocławski\nJestem bardzo zadowolona z wizyty u Pani Kasi, ogromny wybór kolorów lakierów oraz dodatków na paznokcie. Dłonie po wizycie wyglądają fantastycznie. Mam teraz bardzo ładny kształt paznokcia a sam lakier położony idealnie gładko.\nMezoterapia igłowa skóry głowy DR.Cyj Hair Filler 60 min\nDziałkowa 4A/1, 55-002 Kamieniec Wrocławski\nSalon M&M Beauty w Kamieńcu Wrocławskim powstał z miłości do ludzi i z zamiłowania do pięknych rzeczy. Prowadzi go Maria Malczewska, dyplomowany kosmetolog i pasjonatka branży beauty. To tu skorzystasz z różnorodnych zabiegów pielęgnacyjnych, dostosowanych do potrzeb Twojej skóry. Jednocześ ...\nPedicure klasyczny 70 min\nKAPRYS GABINET KOSMETYCZNY\nWrocławska 24, 55-002 Dobrzykowice\nJestem kosmetologiem z ponad 8 letnim doświadczeniem. Ukończyłam Wyższą Szkołę Fizjoterapii Andrzeja Czamary. Wiedzę w dziedzinie kosmetologii zdobywałam pracując we wrocławskich gabinetach oraz biorąc udział w wielu szkoleniach i kongresach. W 2014 roku podjęłam decyzję, że najwyższy czas ...\nMasajka Centrum Masażu i Odnowy Biologicznej\nul.Szkolna 4, 55-002 Kamieniec Wrocławski\nMasajka Centrum Masażu i Odnowy Biologicznej to miejsce na mapie Kamieńca Wrocławskiego gdzie możecie się zrelaksować, wybierając masaże z bogatej oferty. Gabinet został stworzony z myślą, żeby każdy mógł poczuć się u nas wyjątkowo i komfortowo a wszystko pod okiem doświadczonych fizjoterap ...\nMasaż klasyczny całego ciała 90 min


Wysiłkowe nietrzymanie moczu można leczyć! - Nietrzymanie moczu\nWysiłkowe nietrzymanie moczu można leczyć!\nNietrzymanie moczu może stanowić dosyć kłopotliwy problem, jest na tyle wstydliwy, że często przemilczany i zupełnie pomijany. A wbrew pozorom jest bardzo powszechny i boryka się z nim ponad 30% kobiet w wieku od 35 do 44 lat. Problem zazwyczaj pojawia się po porodzie lub w czasie menopauzy, ale dotyka również kobiety, które nigdy nie rodziły. Zazwyczaj spowodowany jest osłabieniem mięśni Kegla. Warto poznać sposoby na skuteczne poradzenie sobie z tym problemem i uwolnienie się od kłopotliwej dysfunkcji.\nNietrzymanie moczu jest wynikiem nieprawidłowej pracy mięśni dna miednicy mniejszej (powszechnie zwanymi mięśniami Kegla), z wiekiem, po przebytych ciążach, infekcjach siła tych mięśni słabnie, w konsekwencji prowadzi to do trudności z utrzymaniem moczu w pęcherzu moczowym i mimowolnym popuszczaniem moczu – tłumaczą specjaliści z Klinik Ziemlewski. Problem najczęściej dotyczy:\nkobiet, które rodziły więcej niż 1 raz;\nkobiet w okresie menopauzy, po 45 roku życia;\nosoby po zabiegach operacyjnych układu moczowo-płciowego;\npacjentów z kamicą nerkową oraz cukrzycą;\npacjentów ze stwardnieniem rozsianym;\npacjentów po udarze mózgu;\nosoby z problemami bólowymi w obrębie kręgosłupa;\nnietrzymanie moczu wysiłkowe - związane z osłabieniem mięśni kegla i odruchowym wydalaniem moczu podczas wysiłku (kaszel, śmiech, kichanie, podczas schylania się, dźwigania itd.);\nnietrzymanie moczu z parcia (tzw. naglące) – nawet niewielka ilość moczu w pęcherzu powoduje parcie na mocz i popuszczanie, najczęściej jest to związane z niekontrolowanymi skurczami pęcherza moczowego lub nadmierną pobudliwością mięśnia wypieracza, co wynika zwykle z przyczyn neurogennych;\nnietrzymanie moczu o typie mieszanym – stanowi połączeniu dwóch wyżej wymienionych typów.\nOczywiście pełną diagnostyką w zasadzie powinien zająć się lekarz. Natomiast do zadań pacjenta należy wnikliwe obserwowanie siebie i gdy zauważy się u siebie jakieś niepokojące objawy, warto skontaktować się z lekarzem rodzinnym, ginekologiem czy urologiem. Warto sobie uświadomić, że problem sam nie zniknie, co więcej może być objawem poważniejszej choroby, dlatego należy zareagować, gdy zaobserwuje się u siebie takie niepokojące objawy:\nwielokrotne odwiedzanie toalety w ciągu dnia,\nodczuwanie w podbrzuszu bólu podczas oddawania moczu,\nodczuwalne pieczenie lub szczypanie podczas oddawania moczu,\ngubienie moczu podczas kaszlu i wysiłku.\nJeżeli lekarz zdiagnozuje wysiłkowe nietrzymanie moczu, to wówczas warto zająć się leczeniem. W zależności od nasilenia problemu, można wybrać trzy rodzaje leczenia.\nZachowawcze – najbardziej zalecane w pierwszej kolejności, polega na\nsystematycznym wykonywaniu odpowiednich ćwiczeń, które mają wzmocnić mięśnie,\n2. Wspomagające leczenie farmakologiczne,\n3. Leczenie operacyjne – jest w zasadzie już ostatecznością, stosowanie przy braku efektu leczenia zachowawczego,\n4. Leczenie alternatywne dla leczenia chirurgicznego – zastosowanie lasera.\nDo zabiegu kwalifikuje lekarz. Polega on na fototermicznym, nieablacyjnym obkurczeniu pochwy. Wiązka laserowa wzmacnia ścianki pochwy, powięź wewnątrzmiedniczną oraz obszar ujścia cewki moczowej, wówczas dochodzi do stymulacji włókien kolagenowych śluzówki, obkurczenia tkanki, co daje zmniejszenie kąta nachylenia cewki moczowej i przywrócenie jej prawidłowego funkcjonowania, czyli pacjent pozbywa się problemu nietrzymania moczu i zyskuje komfort psychiczny - wyjaśniają eksperci z Klinik Ziemlewski .\nZabieg laserowy jest bezpieczny, bezkrwawy, bezbolesny, nie wymaga żadnej hospitalizacji.\nWarto również pamiętać, że przed przystąpieniem do zabiegu pacjentka powinna przebadać się ginekologicznie i wykluczyć ewentualne infekcje dróg moczowych i rodnych oraz powinna posiadać aktualną cytologię.\nArtykuł przygotowany we współpracy z: http://www.klinikiziemlewski.pl/ginekologia-estetyczna


Muzyka na uroczystości weselnej – jakie rozwiązania sprawdzają się najlepiej? | phone-vids.com\nO ślub trzeba w każdym przypadku zadbać odpowiednio wcześnie oraz zatroszczyć się o wszystkie powiązane z nim kwestie. Spraw, którymi potrzeba się tu zająć może być całkiem sporo. Począwszy od rzeczy związanej z ustaleniem menu odpowiedniego dla ogromnej ilości rozmaitych gości, a skończywszy zaś na sprawach takich jak odpowiednia muzyka. Jak jednak ją wybierać, skoro zorientowanie się w olbrzymiej ilości rozmaitych djów, może być czasem sprawą przekraczają możliwości ogromu osób? Cóż, najlepiej jest przed wszystkim jakoś za bardzo nie śpieszyć się z wyborem muzyków jak również pomyśleć dobrze na przykład opcję taką jak DJ wesele Wrocław.\nDobrze za każdym razem zrobić wstępną wybór określonych cech muzyki, którą chce się puszczać gościom. Nie każdy bowiem uwielbia tutaj tuzinkowe weselne typowo utwory. Wiele zależy tu także od gustu młodej pary. Najlepiej, aby dogodzić każdej osobie wybrać repertuar raczej trochę urozmaicony, nie do końca klasyczny, ale niebędący także aż za szeroko awangardowym. Określony złoty środek może okazać się w tej sytuacji najpewniejszy. Jeśli chodzi o dj, to ten powinien znać się szeroko na muzyce, a również umieć zabawić uczestników danej imprezy. Rzecz z pozoru oczywista, często jednak nie wszyscy dj okazują się niezwykle towarzyscy. Dobrze zorientować się tutaj w tym co pieczołowicie mogą oni oferować a, także jeśli to osiągalne poczytać nieco na temat ich rekomendacji. Wielkich djów są w stanie polecać na pewno bogate ciekawe stronki z muzyką. Ich użytkownicy są w stanie przeważnie służyć cennymi radami u ułatwić wybory djów. W ten sposób nie traci się przesadnie sporo czasu na niepotrzebne dzwonienie do różnych djów albo przeglądanie niepewnych stronek sieciowych. Genialnym zamysłem będzie również (sprawdź tu) zapoznanie się z propozycjami i zdaniem internautów odnośnie do tego, co może kryć się pod frazą: dj wesela Wrocław. Polecamy wejść na http://www.pasterland.pl/pl/wesela-imprezy. W ten sposób można pozyskać cenne informację, a również dostać odpowiedź chociażby na zapytanie o ceny tego typu usług dj-skich. Warto tutaj pamiętać, że przeważnie ceny djów są uzależnione od rodzaju imprezy, repertuaru a, także potencjalnych dodatkowych usług świadczonych choćby na ślubie.\nPolecane usługi takiego typu, takie jak dj wesele wrocław, da się także znaleźć również w licznych gazetach. Najbardziej trafionym pomysłem może być w większości wypadków wcześniejsze rozejrzenie się po własnych znajomych. Nieraz w ten sposób można poznać naprawdę perfekcyjnych djów, jacy świetnie sprawdzą się na niejednym ślubie i uradują gości (my polecamy tę stronę). Najlepiej wejść na tą stronę.\nTagged with: DJ, wesele


wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami - wyszukiwanie w Money.pl\n"wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami"\nOpinia prawna na temat "wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami"\nNie szukaj dłużej informacji na temat "wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami", zapytaj naszego prawnika, a otrzymasz wycenę Twojego problemu. Opinie prawne od 40 zł, profesjonalnie, błyskawicznie, anonimowo.\n(...) skarbowa za zezwolenie na wykonywanie działalności brokerskiej w zakresie ubezpieczeń albo reasekuracji 1.087 zł 34. Opłata skarbowa za koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu (...)\n(...) działalności w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją Wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej prowadzącej obrót hurtowy prekursorami grupy I-R (...)\nWniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej prowadzącej obrót hurtowy prekursorami grupy I-R >\n(...) Wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej prowadzącej obrót hurtowy prekursorami grupy I-R > Wnioski > Wzory dokumentów > Money.pl Wzór dokumentu : Wniosek o udzielenie (...)\nWniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i\n(...) Wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją > Wnioski > Wzory dokumentów > Money.pl Wzór dokumentu : Wniosek (...)\nWniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej prowadzącej obrót hurtowy środkami odurzającymi i\n(...) Wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej prowadzącej obrót hurtowy środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi > Wnioski > Wzory dokumentów > Money.pl Wzór (...)\nWniosek o udzielenie/wymianę koncesji (promesy) na prowadzenie działalności gospodarczej > Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i\n(...) Wniosek o udzielenie/wymianę koncesji (promesy) na prowadzenie działalności gospodarczej > Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) > Urzędowe > Wzory dokumentów > Money.pl Wzór (...)\n(...) wydawniczego Wniosek o finansowanie kosztów wydawania certyfikatów potwierdzających status psa asystującego Wniosek o nadanie upoważnienia w zakresie przywozu/wywozu/obrotu towarami rolno-spożywczymi z krajami (...)\n(...) . koncesjonowanych, uprawnionych do obrotu paliwami ciekłymi, wyłącznie na terenie Polski. - Koncesja, którą otrzymał PKN Orlen, uprawnia do obrotu z zagranicą wszystkimi głównymi paliwami ciekłymi sprzedawanymi (...)\n2015-01-07Koncesje URE na obrót węglem kamiennym\n(...) Przestrzeganie warunków koncesji Odpowiedzialność - konsekwencje naruszenia warunków koncesyjnych i za obrót paliwami bez wymaganej koncesji Kary i kontrole Jakość paliw - regulacje dla rynku paliw stałych (...)\n2014-09-09Mało czasu na wniosek o koncesję importową\n(...) Niespełna dwa tygodnie mają przedsiębiorcy z branży paliwowej i gazu płynnego LPG na złożenie w Urzędzie Regulacji Energetyki (URE) wniosku o udzielenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi (...)\n(...) Czy z polskich dróg zniknie ponad tysiąc stacji paliw? Do URE nie wpłynęło aż tyle wniosków o zmianę koncesji na obrót paliwami płynnymi. Właściciele stacji benzynowych dostali na to miesiąc, choć (...)\n2017-07-17Rynek energetyczny w Polsce. Prezydent podpisał nowelę ustawy o zapasach paliw\n(...) natomiast mija zapisany w noweli termin złożenia w URE wniosku o cofnięcie koncesji na obrót gazem z zagranicą, albo oświadczenia o zaprzestaniu przywozu gazu. Przedsiębiorstwa obrotu i importerzy, którzy (...)\n(...) . Proceder ten miała ukrócić reforma z 2014 roku. Właśnie od wtedy aby importować paliwa trzeba mieć zgodę prezesa URE. Okazało się jednak, że z wnioskami o koncesje występowały tylko nowopowstałe firmy, które (...)\n2017-03-09Szara strefa bezpieczna? Transport paliw pod dziurawym nadzorem rządu\n(...) jeszcze do 2015 roku wydawało koncesje na tzw. czysty obrót paliwami. Taka firma nie musiała nawet posiadać żadnej infrastruktury, by handlować. To mógł być ktokolwiek i dlatego w to miejsce często (...)\nNie znalazłeś satysfakcjonujących wyników wyszukiwania frazy wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami? Zadaj pytanie na forum o wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami lub spróbuj zawęzić swoje zapytanie. Zobacz również podobne wyniki wyszukiwania do zapytania wzór wniosku o koncesje na obrót paliwami


Grupa Azoty Zakłady Azotowe Kędzierzyn S.A. - Oferta - OXO - Oxoviflex®\nJesteś na stronie: OXO / Oxoviflex®\nNazwa handlowa: Oxoviflex®\nNazwa chemiczna: Tereftalan bis(2-etyloheksylu)\nNumer CN: 2917 39 95\nOxoviflex® jest oleistą cieczą, bezbarwną lub jasno-słomkową, nie zawierającą zanieczyszczeń mechanicznych.\nTereftalan bis(2-etyloheksylu) >98.0 [%]\nEstry w przeliczeniu na tereftalan bis(2-etyloheksylu) >99.5 [%]\nBarwa <20 [Pt-Co]\nTemperatura zapłonu >230 [°C]\nSubstancej lotne(150°C / 2h) <0.2 [%]\nGęstość w 20°C 0.980 ÷ 0.985 [g/cm3]\nOxoviflex® jest stosowany w przetwórstwie tworzyw sztucznych jako plastyfikator oraz w przemyśle farb i lakierów.\nkleje I uszczelniacze,\npowłoki I farby,\nplastyfikatory (wyroby PCV),\ndystrybucja i magazynowanie,\nbudownictwo: formulacja, dodatki,\nOxoviflex® ładuje się do stalowych cystern kolejowych, kontenerów-cystern, autocystern oraz opakowań jednostkowych klienta, w których jest on również transportowany.\nOxoviflex®, nie wolno transportować ich wraz z silnymi utleniaczami oraz alkaliami.\nzbiorniki i pojemniki musza być wykonane z materiałów odpornych na działanie ftalanu bis(2-propyloheptylu),


Home | Przeprowadzki, Transport | Ciekły kryształ\nCiekły kryształ to pojęcie bardzo często pojawiające się w kontekście dziedziną naukowo-technicznej jaką jest elektronika. Zresztą, elektronika wykorzystuje ciekłe kryształy na wiele rozmaitych sposobów. Mianem ciekłego kryształu określa się fazę umieszczoną pomiędzy ciekłym oraz krystalicznym stanem skupienia pewnych materii. Jest to zatem stan pośredni. Taka materia posiada między innymi zdolność do płynięcia. Jest to cecha bardzo typowa dla wszystkich cieczy. Z drugiej zaś strony jest w tej materii możliwe dalekozasięgowe uporządkowanie cząsteczek, które ją tworzą. To z kolei cecha charakterystyczna dla kryształów. Ciekłe kryształy ze względu na swoje właściwości są wykorzystywane w bardzo wielu dziedzinach. Najprostszym przykładem ich zastosowania są wyświetlacze znajdujące się w rozmaitych urządzeniach, telefonach komórkowych, telewizorach, komputerach, cyfrowych aparatach fotograficznych etc. Ponadto ciekłych kryształów używa się obecnie do produkcji bezrtęciowych termometrów itp.


Jaka skrzynia biegów do Ursusa 1614? - Sprzęgło - skrzynia przekładniowa - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nJaka skrzynia biegów do Ursusa 1614?\nRozpoczęte przez OlafSkrzyski, sty 03 2016 18:18\nskrzynia skrzynia biegów ursus 1614 Odpowiedz\nNapisany 03 styczeń 2016 - 18:18\nPosiadamy gospodarstwo rolne mamy zamiar zakupić Ursusa 1614 z 3 biegową skrzynią biegów i mam pytanie Czy ta skrzynia nadaje się do prac polowych jak i transportu czy raczej poszukać 1614 z 4 biegową albo szybką skrzynią? Jakie są wady tych skrzyń? Czy tymi skrzyniami da się pracować w polu? Dziękuje i pozdrawiam Uznałeś za fajne 0\nZainteresowania:Prowadzenie średniego gospodarstwa rolnego produkcja roślinna glównie zboża i hodowla trzody chlewnej.\nNapisany 03 styczeń 2016 - 18:43\nUżytkuje 3 biegowa skrzynie i jednak w polu i na drodze brakuje mi biegów i zsynchronizacji zazwyczaj jest tak ze albo jest za wolno albo za szybko\nNapisany 03 styczeń 2016 - 19:02\na jak tam z pługiem i kultywatorem? Uznałeś za fajne 0\nNapisany 03 styczeń 2016 - 20:29\nwydaje mi się że 16 miała tylko trzy biegową skrzynię\nNapisany 03 styczeń 2016 - 20:48\nPowiem ci że rzadko pojawiają się 16 z 4 biegowymi to była taka opcja tak słyszałem Uznałeś za fajne 0\nNapisany 03 styczeń 2016 - 21:07\nbyły i 4 biegowe, ale przeważnie wersje eksportowe, jak zależy Tobie na 16 z 4 biegami, to kup 1224 i dodaj jej turbo i będziesz miał 1614 z 4 biegami ( ja zrobiłem tak samo, zależało mi na 150 km ale nie mogłem znaleźć żadnej 16 na 4 skrzyni , więc wymieniłem w swojej 12 na silnik uturbiony i mam teraz 1224 turbo i 4 biegi ale i tak będzie brakować żółwia/ zająca... teraz będę robił skrzynie w swojej 12 to obowiązkowo będzie ż/z )\nW pługu akurat biegi pasuja w agregacie a szczegolnie w gruberze 1 jest za wolno a 2 za szybko\nNapisany 03 styczeń 2016 - 21:14\nA skrzynia 4 biegowa wytrzyma takie obciążenie? Uznałeś za fajne 0\nNapisany 03 styczeń 2016 - 23:31\na można założyć turbo i kolektory żeby mieć 16? czy trzeba też tłoki itd? czy tylko wymiana całego silnika?\nNapisany 04 styczeń 2016 - 10:14\nTrzeba by wtedy do 12 wrzucić kolektor ssący, zbiornik paliwa, pompę paliwową, końcówki wtrysków, tłoki, korbowody, turbo, chłodnice i filtr powietrza ale nw czy ta skrzynia wytrzyma taką moc? ;-)\nNapisany 04 styczeń 2016 - 17:08\nja mam 1614 z 4 skrzynią, dodawanie turba do dwunastki niema sęsu lepiej kupić silnik nawet zts taki ja dorwałem za 6 tysi.natomiast co do skrzyni spokojnie 4 daje rade, przybywa 4 terenowe do pracy w polu troche szybsze niż 1 a wolniejsze niż 2 szosowe. 2 szosowe jest za szybkie, papra się praca w polu choć 2 szosowe jeżdże z tależówką 3 m 1614 ma o 5 mm szersze zębatki w skrzyni i w zwolnicach, także niema sensu przerabiać z 12 stki. Teraz nie pamiętam dokładnie, ale można zmierzyć pierścień w którym toczą sie satelity w zwolnicy tylnej i znaleźć 12 stke i 16 stke i zmierzyć powinno być 5 mm różnicy.\nNapisany 04 styczeń 2016 - 20:33\nNa zwolnicach to 385 miały różnicę potem wszystkie była takie same, tylko te szersze były montowane.\nSilnik z 1224 a 1624 w nowszych niczym prawie się nie różnił, wszystkie miały montowane korby z turbo, tłoki owszem montowali 3 i 4 pierścieniowe, ale osobiście twierdzę ze te 4 pierścieniowe były lepsze.a też były wzmacniane.\nDla nie wtajemniczonych różnica jest jeszcze na zaworach, każdy zakład regenerujęcy głowicę to przerobi, bo tylko nowe zawory trza założyć.\nKuzyn założył do 1224 tubro bez żadnych przerubek w silniku, nawet pompy nie zmieniał, i zapierdzielał kupę lat i w silniku nic sie nie działo, kolega nawet do starej 385 ząłożył turbo, choć ten silnik wcale nie jest to tego przystosowany, nie ma kanałów olejowych, chodzi już z 15 lat i nic się nie dzieje.\nNapisany 04 styczeń 2016 - 23:26\nTo jak pompy nie wymienił to turbo nic prawie mu nie dawała, kolego turbo powoduje w pompie zwiększenie,dawki paliwa przez co jest więcej mocy. Nic dziwnego że silnik nie padł. Tak w uproszczeniu pisze.\nNapisany 05 styczeń 2016 - 09:24\nPo dwóch latach założył pompę z pod ciśnieniem i mocy trochę przybyło, ale rewelacji nie było. Nie raz widziałem turbo bez pompy z pod ciśnieniem, można tak robić, ale pompa musi iść do regulacji. Nie jest to prawidłowe ale dość fajnie działa.\nKuzyn miał Zetora 16145 oryginał i Ursusa 1224 i Zetor był słabszy niż Ursus po przerubce.\nPowód banalnie prosty w Zetorze nic nie robił, jak kupił a w Ursusie dołożył turbo i wszystko regulował więc można powiedzieć ze Ursus był ustawiony jak fabrycznie wyjechał.\nSam osobiście w mojej 1224 co 2 lata dawałem pompę i wtryski do sprawdzenia a raczej gruntownego remontu, to moc wzrastała.\nZ pompą miałem problem bo pękał mi wałek w pompie dosłownie co rok, więc już miałem 2 pompy na wymianę, nawet nowa pompa z sklepu wtrzymała mi 600 MTH i sekcję padły, wina sekcji się okazało.\nRaz w polu mi padła i pomiarz dał mi starego typu pompę żebym zjechał z pola, i na niej była słabsza Strata mocy była odczuwalna, a one różniły się sekcjami, maja miała z turbo 9 mm a ta stara 8 mm.\nPosiadamy gospodarstwo rolne mamy zamiar zakupić Ursusa 1614 z 3 biegową skrzynią biegów i mam pytanie Czy ta skrzynia nadaje się do prac polowych jak i transportu czy raczej poszukać 1614 z 4 biegową albo szybką skrzynią? Jakie są wady tych skrzyń? Czy tymi skrzyniami da się pracować w polu? Dziękuje i pozdrawiam w jak to było z zetorkami typu 11245,12245 z turbo ? Albo zetorkiem 16245/16345? Czy tam nie było skrzyń 4biegowych?\nNapisany 05 styczeń 2016 - 10:29\ntomek 73 jest jeszcze coś takiego jak regulacja na dawkowaniu paliwa na pompie. Dasz większą dawke to zyskasz na mocy ale kosztem zużycia paliwa, dasz minimum to spalisz mało ale będziesz mieć słabszy ciągnik. Ja w moim byłym 1614 zleciłem na maxa zmniejszenie dawki paliwa to miałem muła z zużyciem około 12 litrów na godzine, kupiłem drugiego 1614 palił do 18 ale było czuć kopa, przy konkretnym obciążeniu np. rwaniu drzew z korzeniami to potrafiło na 3 terenowym ślizgnąć sprzęgło , a silnika nie zdusiło. Nie zmniejszyłem mu dawkowania tylko nie cisne do dechy i mieszcze sie w 15 litrów na godzine, w transporcie na 4 skrzyni i gaz do dechy 2 przyczepy ponad 20 ton ładunku zeżre 20 litrów, stety coś za coś...\nNapisany 05 styczeń 2016 - 21:38\nO tym to ja bardzo dobrze wiem bo zawsze kazałem ustawiać normalnie lub więcej, nigdy nie zaniżać, a jak za mało mi się wydawało, za słaby był, to sam podkręcałem.\nNapisany 05 styczeń 2016 - 23:06\nco ? dawke podkręcałeś ? Uznałeś za fajne 0\nNapisany 05 styczeń 2016 - 23:36\nskrzynia tylko 4 bo w 3 biegowej brakuje przełożen a w dodatku wolna strasznie\nNapisany 06 styczeń 2016 - 09:35\nco ? dawke podkręcałeś ?\nA jaki problem, odkręcasz dekielek i z pół obrotu śrubkę wkręcasz, max 1 obrót. Przecież tylko nią się zwiększa dawkę, w każdej pompie mechanicznej ma tą śrubę,a w 360 jest na wierzchu.\nPodstawa to pompa dobrze ustawiona, bo jak pompa padaczka i silnik to tylko zużycie paliwa wzrasta a siła to słabo.\nPodobne tematy skrzynia skrzynia biegów ursus 1614


Wyważona debata o Polsce w Parlamencie Europejskim - GazetaKaszubska.pl\nStrona główna Komentarze i opinie Wyważona debata o Polsce w Parlamencie Europejskim\nNiewątpliwie debata w Parlamencie Europejskim z dnia 19 stycznia 2016 roku przejdzie do historii nowoczesnego parlamentaryzmu. Tydzień wcześniej Komisja Europejska wszczęła procedurę ostrożnościową w postaci monitoringu przestrzegania praworządności w Polsce. Albowiem to co działo się w Polsce w listopadzie i w grudniu 2015 roku w Sejmie i w Senacie, było zaprzeczeniem standardów stanowienia prawa. Ustawy przepychano w wielkim pośpiechu, często w nocy, bez wysłuchania ekspertyz i opinii legislacyjnych. Nie prowadzono dialogu ze środowiskami, których ustawy dotyczyły. Nie wykonywano orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, nawet zapowiadano zablokowanie druku jego orzeczeń. Pięciu nowowybranych członków Trybunału Konstytucyjnego, z naruszeniem prawa, prezydent Andrzej Duda zaprzysiągł w środku nocy. Urągającą wszelkim zasadom tzw. ustawę medialną, gdzie minister decyduje o wyborze szefa telewizji publicznej, przepychano w Senacie w samą wigilię. Bez konsultacji społecznych, szczególnie z samorządami lokalnymi jako organami założycielskimi, zniesiono obowiązek szkolny dla 7. latków. Oczywiście te wszystkie informacje, ogromne emocje polityczne i nadzwyczajny pośpiech w ustawodawstwie, docierały do ciał opiniotwórczych Unii Europejskiej. Wspólnota Europejska, będąca wspólnota wartości i praworządności, nie mogła milczeć.\nRząd polski jakby trochę zlekceważył dyskusję o systemie demokracji w naszym kraju, przeprowadzoną na zamkniętym posiedzeniu Komisji Europejskiej. Poniesione straty wizerunkowe i polityczne, postanowiono odrobić, podejmując ofensywę wśród polskich europosłów, i z osobistym wystąpieniem premier Beaty Szydło na posiedzeniu Parlamentu Europejskiego. Debacie nadano duże znaczenie i wywołała ona duży rezonans w mediach europejskich. Debata była również pokazem kunsztu europejskiej demokracji i umiejętności prowadzenia dialogu w kłopotliwej i trudnej sprawie. Trzeba pamiętać, że przedmiotem specjalnej debaty w Parlamencie Europejskim był, budzący duże wątpliwości, stan polskiej demokracji. Po raz pierwszy w dziejach uruchomiono procedurę monitoringu przestrzegania praworządności w kraju członkowskim Wspólnoty Europejskiej. Przypomnijmy, że Polska należy do Unii Europejskiej blisko 12 lat.\nDebata w Parlamencie Europejskim (PE) o stanie polskiej demokracji trwała pełne dwie i pół godziny (zaplanowana na 1,5 godziny). Otworzył ją przewodniczący PE Martin Schulz. Z dużą elegancją i uprzejmością powitał on premier B. Szydło. Szef PE podkreślił, że ta debata to jest sprawa bezprecedensowa. Ma ona nade wszystko „charakter wczesnego ostrzegania”. Przedstawiciele Prezydencji Holenderskiej (Koenders) i Komisji Europejskiej (Frans Timmmermans) przypomnieli europejskie zasady poszanowania prawa, zasady państwa prawa i zwrócili uwagę na wątpliwości z stosowaną praktyką wobec Trybunału Konstytucyjnego i obawami wobec prawa medialnego. Zachęcali i zapewniali o woli prowadzenia dialogu z polskim rządem. Z kolei premier B, Szydło w swoim wystąpieniu powoływała się na mandat wyborców i zapewniała, że rząd polski szanuje konstytucję, ustawy i traktaty europejskie. Pani premier tłumaczyła się, że wielu Polaków jest niezadowolonych z transformacji ustrojowej. Zdecydowanie wskazywała na bezrobocie wśród młodych, niskie zarobki wśród młodych, dzieci z brakiem posiłków w szkołach oraz na duże wydatki emerytów na lekarstwa. Od strony politycznej premier B. Szydło zaatakowała poprzednią koalicję rządzącą (PO-PSL). Skonstatowała też, że „nie widzi podstaw, aby tak wiele czasu poświęcać Polsce”. Następnie wypowiedzieli się przedstawiciele frakcji politycznych i niektórzy europosłowie niezrzeszeni. Do wygłoszonych uwagi oraz spostrzeżeń, aktywnie i ofensywnie odniosła się premier B. Szydło. Trzeba przyznać, że w debacie mało pytań postawiono polskiej premier. Przy całej kurtuazji i wzajemnych deklaracjach o dialogu, utrzymana została podstawowa różnica w ocenie faktów funkcjonowania demokracji polskiej pod rządami PiS.\nJakie wnioski nasuwają się po tej debacie? Generalnie obje strony się do niej dobrze przygotowały. Trzymano się dobrego języka dyplomacji. Liderzy Unii Europejskiej kilkakrotnie podkreślali, że praworządność, zasady państwa prawa i trójpodział władzy państwowej – to podstawowe unijne standardy. Premier B. Szydło konsekwentnie odpierała stawiane jej rządowi zarzuty. Ogólnie w debacie PE przeważała troska o stan unii jako Wspólnoty Europejskiej. Smutnym faktem jest jednak, że Polska, która była dotychczas stawiana za wzór innym państwom, pod rządami PiS staje się problemem Unii Europejskiej. Pani premier B. Szydło, przy całej swadzie i dynamice w kilku swoich wystąpieniach, nie przekonała decydentów unijnych. Jak powiedział przedstawiciel Komisji Europejskiej „jesteśmy dopiero na początku tej procedury profilaktycznej i zapobiegawczej”. Obie strony debaty w Parlamencie Europejskim, jak sie wydaje, zadeklarowały wolę dalszego dialogu i kompromisu. Zatem dalszy etap monitoringu polskiej praworządności, i ewentualnych kolejnych kroków unijnych, będzie zależał postępowania i refleksji obozu rządowego PiS.


GAARV rozstrzygnięty - Altair Agencja Lotnicza\nLotnictwo wojskowe, Przemysł zbrojeniowy, 21 lutego 2013\nHDT Global wygrała przetarg na dostawy USAF lekkiego, transportowanego drogą powietrzną pojazdu Storm SRTV rozwijanego w ramach programu GAARV.\nDowództwo Operacji Specjalnych Sił Powietrznych (AFSOC) i drużyny CSAR Gwardii Narodowej (ANG) w ramach programu GAARV (Guardian Angel Air-Deployable Rescue Vehicle) poszukiwały 61 transportowalnych drogą powietrzną pojazdów, zdolnych do szybkiego przeniknięcia do miejsca zestrzelenia, podjęcie załóg strąconych statków powietrznych i równie błyskawiczny powrót do miejsca podjęcia. Miały one mieścić do 6 osób załogi i przewozić do 3 noszy.\nPrzetarg został wygrany przez HDT Global, które zaproponowało pojazd Storm SRTV (Search and Rescue Tactical Vehicle). Terminy dostaw oraz liczba zamówionych pojazdów jak na razie nie zostały ujawnione.\nWóz Storm SRTV bazuje na konstrukcji cywilnego pojazdu BC Customs (Debiut Storm SRTV, 2012-09-26). Jest przystosowany do transportu w C-130, C-17, CH-47 i CH-53. Może być zrzucany z niskiej wysokości lub na kierowanych spadochronach. Przedstawiciele HDT twierdzą, że użycie Storm SRTV umożliwi skuteczniejsze i szybsze wykonywanie zadań, w szczególności w terenie, gdzie użycie innych pojazdów, z uwagi na ukształtowanie powierzchni, jest utrudnione lub niemożliwe. Dzięki zastosowaniu Storm SRTV zwiększa się ilość sprzętu, zasięg, prędkość działania grup ratowniczych, a co za tym idzie szansa na bezpieczną ewakuację.\nGAARV rozstrzygnięty (2013-02-21)


Konkurs "Prowansalski Klub Piękna" w Konkursy Nagrody Gwarantowane\nOpublikowano: 01.12.2015 11:22\nOsobom należącym do Prowansalskiego Klubu Piękna przysługują dodatkowe korzyści z tytułu\nuzyskania statusu Członka Prowansalskiego Klubu Piękna.\n- prezent powitalny przy następnej wizycie po otrzymaniu listu powitalnego (list wysyłany jest w ciągu 6 tygodni od zapisania do Klubu),\n- prezent urodzinowy, przysługujący w miesiącu urodzin. O przysługującym prezencie, Klubowicz zostanie poinformowany za pośrednictwem e-maila lub wiadomości sms. Do odbioru prezentu Klubowicz jest upoważniony przez 30 dni od dnia otrzymania powiadomienia o przysługującym mu prezencie, tj. od dnia, w którym przypada rocznica urodzin Klubowicza.\n- regularne informacje o nowościach,\n- specjalne oferty promocyjne i rabatowe dla Klubowiczów,\n- wydarzenia zamknięte i usługi, dedykowane Klubowiczom,\n- udział w loteriach promocyjnych i konkursach organizowanych przez L’Occitane na zasadach określonych w regulaminach loterii promocyjnych i konkursów.\nL’Occitane nagrody gwarantowane


Przyczynkiem do powstania prezentowanego dzisiaj znaczka był powstały rok temu znaczek z mostem kolejowym w Wirach. To właśnie wtedy padła propozycja, by swojego krążka doczekał się tutejszy kościół. W międzyczasie znaczek z mostem kolejowym uzyskał tytuł "Najładniejszego znaczka turystycznego 2017 roku" i to tylko pomogło w podjęciu ostatecznej decyzji co do wdrożenia nowego znaczka z wizerunkiem kościoła w Wirach.\nPrezentowany dzisiaj znaczek swoją premierę będzie miał w dniu 1 maja na stadionie sportowym w Komornikach podczas Eko Majówki. Tam też będzie można zakupić ów znaczek, a dodatkowo spotkać się z kolekcjonerami zrzeszonymi w komornickim Klubie Kolekcjonerów ZT. Od 2 maja znaczek trafi do docelowych punktów sprzedaży.\nZachęcamy zatem, by nie tylko Eko Majówkę, ale i znajdujący się na znaczku kościół odwiedzić osobiście, bo tylko wtedy będziecie mogli zobaczyć wszystko na własne oczy. Pamiętajcie, że w znaczkowej idei nie chodzi o to, by mieć jak najwięcej znaczków, ale żeby odwiedzać miejsca, do których te znaczki prowadzą. Zapraszamy do Wir.\nKOŚCIÓŁ ŚW. FLORIANA W WIRACH No. 278


Zalety i wady centralnego i dzielonego systemu klimatyzacji | Paluch group - remonty budowa\nOkreślając potrzeby chłodzenia domu, możesz stanąć przed dylematem wyboru między systemem klimatyzacji dzielonej a centralną. Chociaż oba systemy są skuteczne w chłodzeniu domu, każdy z nich ma zalety i wady, które należy dokładnie rozważyć przed dokonaniem inwestycji.\nNa szczęście właściciele domów, mogą polegać na systemie, który pomoże im zdecydować, który system klimatyzacji jest dla nich odpowiedni. Wykonawcy klimatyzacji zapewniają rozwiązania w zakresie ogrzewania i chłodzenia, aby utrzymać komfort w domu przez cały rok i oferują różnorodne produkty, w tym klimatyzatory centralne i dzielone . Więcej ifnromacji znajdziecie na stronie duer.\nCentralny a dzielony system klimatyzacji\nKlimatyzator typu split składa się ze sprężarki zewnętrznej i wewnętrznej jednostki wentylacyjnej. Nie jest on wbudowany w istniejący piec z wymuszonym obiegiem powietrza, ale zamiast tego jest montowany na ścianie lub suficie. Działa poprzez usuwanie ciepła z wnętrza domu i odprowadzanie go na zewnątrz przez układ chłodniczy. Centralne klimatyzatory mogą utrzymać chłód w całym domu za pomocą jednego termostatu. Oczyszcza powietrze w centralnym miejscu i rozprowadza je do różnych pomieszczeń przez szereg kanałów.\nZalety i wady każdej jednostki\nZazwyczaj klimatyzator typu split zapewnia mniej strat energii niż system centralny, oszczędzając pieniądze na dłuższą metę. Możesz także zainstalować wiele jednostek w różnych miejscach i ustawić w różnych temperaturach w całym domu. Klimatyzator typu split nie zawsze jest jednak estetyczny i może być nieefektywny, jeśli rozmiar i rozmieszczenie zostaną wykonane nieprawidłowo, warto zlecić to fachowcom, zajmującym się pracami jak http://duer.pl/klimatyzacja/.\nCentralne systemy klimatyzacji ułatwiają proces chłodzenia całego domu za pomocą jednego termostatu, dzięki czemu nie musisz chodzić z pokoju do pokoju, aby dostosować temperaturę. Jest również ukryta przed wzrokiem i nie zrujnuje wystroju Twojego wnętrza. Ponieważ jednostki centralne opierają się na kanałach, istnieje duża szansa na marnotrawstwo energii i utratę wydajności, a także wyższe koszty utrzymania.\nWybór najlepszego systemu chłodzenia dla Twojego domu\nDomy o powierzchni większej niż 10000 mkw kwadratowych uzyskają lepszą wydajność dzięki centralnemu systemowi klimatyzacji. Musisz także wziąć pod uwagę swój budżet na chłodzenie. Ogólnie rzecz biorąc, centralne systemy powietrzne są droższe, ale jeśli masz istniejące kanały, wybór systemu centralnego jest bardziej opłacalny w konfiguracji.\nCo zrobić z wyciekiem wody w twojej ścianie?Powody, dla których musisz zmienić swój dom w inteligentny dom\nPaluch group - remonty budowa > Dom > Zalety i wady centralnego i dzielonego systemu klimatyzacji


Wokół źródeł Białej Wisełki.\nśrednio trudna / łatwa\nPrzebieg trasy: Dom Wycieczkowy PTTK "Nad Zaporą" do Dom Wycieczkowy PTTK "Nad Zaporą"\nBardzo malownicza trasa wiodąca doliną Białej Wisełki, nad jej wodospadami nazwanymi Kaskadami Rodła oraz przez piękny las świerkowy, który niczym gąbka gromadzi wody deszczowe by oddawać je potem w postaci wartko płynących potoków źródłowych Białej Wisełki.\nJazdę naszą zaczynamy przy Domu Wycieczkowym PTTK "Nad Zaporą" na Nowej Osadzie. Kierujemy się główną asfaltową drogą w górę w kierunku dużej zapory wodnej w Czarnym. Po drodze mijamy zabudowania wylęgarni pstrągów, którymi zarybia się wody Wisły.\nMijamy most na Wisełce, droga zaczyna się wznosić w górę by osiągnąć koronę ziemnej zapory piętrzącej wody Białej i Czarnej Wisełki w miejscu gdzie kiedyś łączyły się w jeden nurt. Powstałe jezioro dostarcza wody pitnej dla miast położonych poniżej oraz chroni przed powodziami, wprowadziło też w ten zakątek nowe walory widokowe - warto stanąć i spojrzeć na odbicie błękitu nieba i ciemnych smreków w tafli jeziora.\nJedziemy dalej asfaltową drogą wokół jeziora. Po chwili mijamy odchodzącą w górę drogę na Kubalonkę.\nJeśli mamy ochotę, to możemy podjechać tą drogą ok. 1km (stromo) by obejrzeć przedwojenny Pałacyk Prezydenta RP - obecnie dom wypoczynkowy.\nSkręcamy w lewo na most nad Czarną Wisełką. W prawo droga do doliny Czarnej Wisełki i schroniska PTTK "Na Przysłopie". Jedziemy dalej wzdłuż brzegów jeziora do najgłębiej położonego w górach osiedla - Czarnego. Dojeżdżając do starej drogi widzimy piękny drewniany dom wypoczynkowy FWP "Pod Baranią". Jedziemy w prawo, w kierunku przystanku końcowego PKS i restauracji Fojtula. Mijamy z lewej parę domów mając po prawej ręce rzekę.\nZa ostatnim budynkiem po prawej stoi duża tablica informująca nas o tym, że wkraczamy na tereny rezerwatu "Barania Góra" i nakazującymi zachowanie ciszy i porządku w czasie dalszej wyprawy.\nWąska asfaltowa droga prowadzi nas w głąb wąskiej doliny. Często droga sąsiaduje bezpośrednio z rzeką biegnącą wartkim nurtem po skałach. Przeciwny brzeg raz za razem ukazuje nam budowę geologiczną zboczy - tworzy je warstwowo poukładany piaskowiec. Czasem dolina lekko rozszerza się i wjeżdżamy na piękne łąki. W dolinie towarzyszą nam maki niebieskiego szlaku turystycznego. Po przejechaniu ok. 2,5 km skręcamy za znakami w prawo przez drewniany mostek w dolinkę potoku Wątrobnego i Białej Wisełki. Po około stu metrach droga staje się stroma - wspinamy się na stopień skalny, z którego spływające wody tworzą malowniczy wodospad nazwany Kaskadami Rodła - z lewej na skale tablica pamiątkowa ufundowana przez Towarzystwo Miłośników Wisły.\nZa Kaskadami wspinamy się jeszcze ok. 100m wraz z niebieskim szlakiem. W miejscu gdzie staje się prawie płasko odbijamy w lewo od szlaku drogą wyłożoną niegdyś balami drewnianymi. Przejeżdżamy podmokły teren i pokonujemy krótki stromy podjazd. Po chwili napotykamy na skrzyżowanie duktów leśnych. Skręcamy w lewo w drogę prowadzącą trawersem zbocza.\nJeśli pojechać drogą prosto do góry, to po około ośmiusetmetrowym uciążliwym podjeździe wjedziemy na piękną śródleśną łąkę, jaka zdarza się tylko na stokach Baraniej Góry.\nJedziemy starą drogą, która prowadzi nas przez urokliwy stary las. Czasem musimy pokonać błotnisko lub mały bród, ale to tylko dodaje smaku naszej jeździe. Jadąc tak okrążamy jedno z ramion Baraniej Góry i wjeżdżamy w dolinę potoku Roztocznego, przekraczamy go po starym drewnianym mostku i wydostajemy się na drogę prowadzącą z dołu wzdłuż potoku. Jedziemy nią do góry około 500m, po czym droga skręca w lewo i trawersem wspinamy się lekko na zbocze Magurki Wiślańskiej. Droga prowadzi serpentynami coraz wyżej, aż do pięknej, rozległej polany ze stojącym na niej małym szałasem. Warto tu zatrzymać się i odpoczywając nacieszyć oczy widokiem lesistych zboczy Baraniej Góry.\nJedziemy dalej, cały czas na tej samej wysokości, drogą wijącą się zgodnie z ukształtowaniem stoku w głąb dolinki Potoku Głębczańskiego. Po przejechaniu około jednego kilometra docieramy do potoku. Przed nami i po prawej stronie bardzo strome zbocza pokryte wiatrołomami i częściowo zalesiane. To stoki Zielonego Kopca. Tu droga skręca w lewo i zaczyna opadać -przed nami parokilometrowy zjazd do Czarnego.\nPo około trzystu metrach w prawo pod górę odchodzi droga prowadząca na Wyśni Cieńków - można nią podjechać i dalej zjeżdżać grzbietem Cieńkowa do Nowej Osady według wskazówek z opisu trasy T6.\nZjeżdżamy coraz niżej, czasem nawet dość stromo, zalesionymi stokami Cieńkowa. Przejechawszy ponad kilometr musimy pokonać dwa ostre zakręty i dojeżdżamy do dna doliny. Stoi tu po prawej mały domek. Nawierzchnia drogi z szutrowej zmienia się na asfaltową. Mając potok po lewej jedziemy wzdłuż niego, by po około 500 metrach zamknąć pętlę naszej wędrówki w miejscu gdzie Potok Głębczański wpada do Białej Wisełki. Jedziemy dalej w dół znaną nam z podjazdu trasą. Uważajmy jednak i nie rozpędzajmy się nadmiernie - droga ta to wspaniały deptak spacerowy, więc miejmy szacunek dla piechurów.\nTak dojeżdżamy do przystanku PKS Czarne Fojtula. Do domu Wycieczkowego PTTK "Nad Zaporą" jedziemy główną drogą wokół jeziora tak samo jak jechaliśmy pod górę.


A. A. MILNE KUBUŚ PUCHATEK - PDF Free Download\nDownload "A. A. MILNE KUBUŚ PUCHATEK"\n1 A. A. MILNE KUBUŚ PUCHATEK\n2 PRZEDMOWA Oprócz tej książki była jeszcze inna książka o Krzysiu i ten, kto ją czytał, przypomni sobie, że Krzyś miał kiedyś swojego łabędzia (a może to łabędź miał swojego Krzysia? - nie wiem na pewno, jak tam było), a ponieważ łabędź był pokryty białym puchem, Krzyś nazwał go Puchatkiem. Było to bardzo dawno temu i kiedy pożegnaliśmy się ze sobą, po prostu wzięliśmy sobie to imię, bośmy nie myśleli, aby się ono mogło jeszcze kiedyś w życiu łabędziowi przydać. Więc kiedy Krzyś dostał misia i miś powiedział, że chciałby mieć jakieś niezwykłe imię, Krzyś powiedział od razu, że będzie się nazywał Kubuś Puchatek. I tak się też stało. Więc kiedy już wam wytłumaczyłem, skąd wzięło się imię Puchatek, wytłumaczę wam, skąd wziął się Kubuś. Każdy, kto przyjedzie do naszego miasta, musi koniecznie pójść do Zoologicznego Ogrodu. Są ludzie, którzy zaczynają zwiedzenie ogrodu od początku zwanego WEJŚCIE i strasznie prędko idą od klatki do klatki, i zanim się kto obejrzy, już są przy bramie, na której napisane jest WYJŚCIE. Ale są inni, bardzo mili ludzie, którzy idą prosto do zwierzęcia, które lubią najbardziej, i tam się zatrzymują. Więc kiedy Krzyś przychodzi do Zoologicznego Ogrodu, idzie od razu do klatki, w której są niedźwiedzie, mówi coś po cichutku trzeciemu dozorcy z lewej strony, drzwi otwierają się i przechodzimy przez ciemne korytarzyki, a potem po stromych schodach idziemy do pewnej klatki, która się otwiera i wyłazi z niej coś brunatnego i kosmatego, i Krzyś z okrzykiem: Ach, Misiu! rzuca mu się w ramiona. Otóż ten niedźwiedź nazywa się Kubuś. To imię bardzo do niego pasuje, co świadczy o tym, że jest to świetne imię dla misiów. Ale najzabawniejsze jest to, że nie możemy sobie przypomnieć, czy Kubuś dostał imię po Puchatku, czy Puchatek po Kubusiu. Kiedyś wiedzieliśmy, aleśmy o tym zapomnieli... Tyle właśnie napisałem, gdy Prosiaczek spojrzał na mnie i powiedział swoim piskliwym głosikiem: A o mnie nic?. Drogi Prosiaczku - odpowiedziałem - cała książka jest o tobie. O mnie? - zapiszczał. - Widzę, że jest także o Puchatku. Więc muszę wam wytłumaczyć, o co chodzi. Prosiaczek jest zazdrosny bo myśli, że cała Wielka Przedmowa będzie poświęcona Puchatkowi. Puchatek, oczywiście, jest główną i ulubioną postacią w tej książeczce, ale w wielu miejscach zjawia się Prosiaczek, tam gdzie o Puchatku wcale nie może być mowy. Bo nie możecie na przykład wziąć z sobą Puchatka do szkoły, tak żeby nikt o\n3 tym nie wiedział. A Prosiaczek jest tak malutki, że świetnie mieści się w kieszeni, gdzie jest bardzo przyjemnie wyczuwać go wtedy, kiedy się nie wie na pewno, czy dwa razy siedem jest dwanaście, czy dwadzieścia dwa. Prosiaczek lubi czasem wysunąć się z kieszeni i wtedy ma okazję zajrzeć do kałamarza. Dzięki temu jest bardziej wykształcony od Puchatka. Ale, prawdę mówiąc, Puchatek nie dba o to. Są tacy, co mają rozum - powiada - a są tacy, co go nie mają, i już. A teraz wszystkie inne zwierzęta pytają: A czy o nas też coś będzie?. Więc może zrobię najlepiej, jeśli skończę pisanie Przedmowy i zacznę pisać samą książkę. A U T O R\n4 ROZDZIAŁ I w którym poznajemy się z Kubusiem Puchatkiem i z pszczołami, i tu zaczyna się opowiadanie Przedstawiam wam Misia Puchatka, który właśnie w tej chwili schodzi po schodach. Tuk-tuk, tuk-tuk, zsuwa się Puchatek na grzbiecie, do góry nogami, w tyle za Krzysiem, który go ciągnie za przednią łapkę. Odkąd Puchatek siebie pamięta, jest to jedyny sposób schodzenia ze schodów, choć Miś czuje czasami, że mógłby to robić zupełnie inaczej, gdyby udało mu się przestać tuktać choćby na jedną chwilę i dobrze się nad tym zastanowić. A potem znów mu się zdaje, że chyba nie ma na to innego sposobu. Tak czy siak, Miś zjechał już na dół i gotów jest zapoznać się z wami. Proszę bardzo: oto jest Kubuś Puchatek. Kubuś Puchatek lubi od czasu do czasu najrozmaitsze zabawy, a czasem znów lubi siąść spokojnie przed kominkiem i posłuchać jakiejś ciekawej historyjki. Tego wieczoru... - A jakiej historyjki? - spytał Krzyś. - Czy mógłbyś opowiedzieć Kubusiowi którąś z nich? - Myślę, że tak - odrzekłem. - A jak ci się zdaje, jakie historyjki Kubuś lubi najbardziej? - O sobie samym. Bo to już jest taki Miś. - Aha, rozumiem. - Więc opowiesz mu? - Spróbuję. - No i spróbowałem. * * * Pewnego razu, bardzo dawno temu, mniej więcej w zeszły piątek, mieszkał sobie Kubuś Puchatek zupełnie sam w lesie, pod nazwiskiem pana Woreczko. - A co to znaczy pod nazwiskiem? - zapytał Krzyś. - To znaczy, że na drzwiach na tabliczce miał wypisane złotymi literami nazwisko, a mieszkał pod nim. - Kubuś Puchatek nie wiedział dobrze, jak to jest - powiedział Krzyś.\n5 - Ale teraz już wiem - odezwał się mrukliwy głos. - Więc słuchaj dalej - powiedziałem. - otóż pewnego dnia Puchatek wyszedł na spacer, aż zaszedł na polankę w środku lasu, a pośrodku tej polanki rósł wielki dąb i z samego jego wierzchołka dochodziło głośne bzykanie. Kubuś Puchatek usiadł sobie pod tym dębem, podparł głowę na łapkach i zaczął rozmyślać. Z początku powiedział do siebie samego: - To bzykanie coś oznacza. Takie bzyczące bzykanie nie bzyka bez powodu. Jeżeli słyszę bzykanie, to znaczy, że ktoś bzyka, a jedyny powód bzykania, jaki ja znam, to ten, że się jest pszczołą. Potem znów pomyślał dłuższą chwilę i powiedział: - A jedyny powód, żeby być pszczołą, to ten, żeby robić miód. Po czym wstał i powiedział: - A jedyny powód robienia miodu to ten, żebym ja go jadł. - I zaczął włazić na drzewo. Właził, właził coraz wyżej, coraz wyżej, coraz wyżej, a gdy wreszcie wlazł na górę, prawie do połowy drzewa, taką sobie pioseneczkę-mruczaneczkę Miś zaśpiewał: Dziwny jest niedźwiedzi ród, Że tak bardzo lubi miód, Bzyk-bzyk-bzyk, ram-pam-pam Co to znaczy? Nie wiem sam. Potem wlazł jeszcze wyżej... i jeszcze wyżej... i jeszcze trochę wyżej. Gdy tak właził, ułożył sobie inną piosenkę: Gdyby Pszczołami były Niedźwiadki, Nisko na ziemi miałyby chatki, A że tak nie jest, oto przyczyna, Że się musimy na drzewa wspinać. Był coraz bardziej zmęczony, więc zaśpiewał Żałosną Piosenkę. Już, już dobrał się prawie do miodu, gdy naraz... Trach! - Ratunku! - zawołał Puchatek zlatując na gałąź o pół łokcia niżej. - Gdybym zamiast tego... - powiedział i nie skończył, bo zleciał na następną gałąź o dwa łokcie niżej. -\n6 Domyślacie się chyba, co miałem zamiar zrobić - wyjaśnił Puchatek fikając koziołka i zlatując na łeb, na szyję na inną gałąź o trzy łokcie niżej. - Oczywiście, że to było z mojej strony raczej... - przyznał spadając na następne sześć gałęzi. - A wszystko to, moim zdaniem, przez to - powiedział opuszczając ostatnią gałąź i fikając przy tym trzy koziołki - wszystko to przez to, że zanadto lubię miodek. Ratunku! - zawołał padając z wdziękiem w krzaki jałowca. Wylazł z zarośli, wyjął z nosa kolące igły i znów zaczął rozmyślać i pierwszą osobą, o jakiej pomyślał, był Krzyś. - O mnie? - zapytał Krzyś drżącym ze wzruszenia głosem. - Tak, o tobie. Krzyś nic nie mówił, tylko oczy jego stawały się coraz większe i większe, a policzki coraz czerwieńsze. Otóż Kubuś Puchatek poszedł do swego przyjaciela Krzysia, który mieszkał za zielonymi drzewami na drugim krańcu Lasu. - Dzień dobry, Krzysiu! - powiedział Puchatek. - Dzień dobry, Kubusiu Puchatku! - powiedziałeś. - Chciałbym wiedzieć, czy masz pod ręką coś w rodzaju balonika. - Balonika? - Tak. Idąc do ciebie tak sobie mówiłem: Ciekaw jestem, czy też Krzyś ma pod ręką coś w rodzaju balonika?. Właśnie tak sobie mówiłem myśląc o balonikach. - A na co ci balonik? - spytałeś. Kubuś Puchatek rozejrzał się dokoła, czy nikt nie słucha, położył łapkę na pyszczku i powiedział ledwo dosłyszalnym szeptem: - Miód! - Ale co ma balonik do miodu? - Ma - odparł Puchatek. Otóż właśnie tak się zdarzyło, że poprzedniego dnia byłeś na zabawie u twojego przyjaciela, Prosiaczka, i na tej zabawie dostaliście wszyscy baloniki, i tyś dostał duży, zielony balonik, a jeden z krewnych-i-znajomych Królika dostał duży, niebieski balonik i zapomniał zabrać go z sobą do domu, ponieważ był doprawdy za młody, żeby chodzić na zabawy; a ty przyniosłeś ze sobą do domu i zielony, i niebieski balonik. - A który wolisz? - zapytałeś Puchatka. - Widzisz, to jest tak - odpowiedział Puchatek. - Kiedy się idzie po miód z balonikiem, to trzeba się starać, żeby pszczoły nie wiedziały, po co się idzie. Więc jeśli ma się z sobą zielony balonik, pszczoły mogą pomyśleć, że jest się częścią drzewa, i wcale nie zauważyć\n7 tego, kto idzie, a jeżeli ma się niebieski balonik, mogą pomyśleć, że jest się tylko kawałkiem nieba, i też nie spostrzec tego, kto idzie. A teraz chodzi o to, jaki balonik wybrać? - A powiedz, czy pszczoły nie mogą cię zauważyć pod balonikiem? - spytałeś. - Mogą albo nie mogą - odparł Kubuś Puchatek. - Z pszczołami nigdy nic nie wiadomo. - Pomyślał przez chwilę i powiedział: - Postaram się wyglądać jak mała ciemna chmurka. To je powinno zmylić. - Wobec tego lepiej, żebyś miał niebieski balonik - powiedziałeś, i tak się też stało. Więc poszliście obydwaj z niebieski balonikiem, a ty wziąłeś z sobą fuzję, tak tylko na wszelki wypadek, jak to zwykle robisz, a Kubuś Puchatek poszedł w jedno bardzo błotniste miejsce, które znał, zaczął się w nim okropnie tarzać i tarzać, aż zrobił się całkiem czarny; i potem, kiedy balonik został porządnie nadęty i stał się bardzo, bardzo duży, Puchatek wziął w obydwie łapki sznurek, uwiesił się na nim i z wdziękiem uleciał w powietrze. I bardzo szybko znalazł się na wysokości drzewa, całkiem bliziutko nieba. - Hura! - krzyknąłeś. - Prawda, że to cudowne? - zawołał Kubuś Puchatek do ciebie z góry. - Jak ja wyglądam z dołu?! A ty mu odpowiedziałeś: - Wyglądasz jak niedźwiedź uczepiony balonika. - A nie - zapytał Puchatek zatroskany - a nie jak mała czarna chmurka na niebieskim niebie? - Nie bardzo. - Ale może tam, w górze, to wygląda troszkę inaczej. Już ci raz mówiłem, że z pszczołami nigdy nic nie wiadomo. Nie było wiatru, który by poniósł go w stronę drzewa, tak że Miś wisiał nieruchomo w powietrzu. Mógł widzieć miód, mógł wąchać miód, ale nie mógł dotknąć miodu. Po krótkiej chwili zawołał w dół do ciebie: - Krzysiu! - Co? - Zdaje mi się, że pszczoły coś z w ą c h a ł y. - A co takiego? - Nie wiem, ale mam wrażenie, że one się czegoś d o m y ś l a j ą. - Może myślą, że chcesz się dobrać do ich miodu? - Może. Z pszczołami nigdy nic nie wiadomo.\n8 Znowu na chwilę zapadło milczenie, po czym Kubuś Puchatek zawołał na ciebie z góry: - Krzysiu! - Co? - Czy masz w domu parasol? - Mam, a bo co? - Chciałbym, żebyś go przyniósł i przechadzał się z nim tam i z powrotem, i mówił: Aj-aj-aj, zanosi się na deszcz... Myślę, że to będzie świetny sposób na pszczoły. A ty pomyślałeś w duchu: Głupi, poczciwy Misiu - ale nie powiedziałeś tego głośno, bo lubisz go za bardzo, tylko poszedłeś do domu po parasol. - Ach, jesteś nareszcie! - zawołał z góry Kubuś Puchatek, kiedy tylko wróciłeś pod drzewo. - Byłem już o ciebie niespokojny. Jestem zupełnie pewien, że pszczoły stanowczo coś p o d e j r z e w a j ą. - Czy mam otworzyć parasol? - zapytałeś. - Tak, tylko poczekaj chwilkę. Musimy być rozsądni. Najważniejsza pszczoła, jaką mamy zmylić, to Królowa. Czy potrafisz odróżnić z dołu Królową Pszczół od innych? - Nie. - Szkoda. Ale trudno. Musimy sobie radzić inaczej. Teraz, kiedy ty będziesz przechadzał się tam i z powrotem pod parasolem i mówił: Aj-aj-aj, zanosi się na deszcz, ja z n ó w zaśpiewam Piosenkę Chmurek, taką jaką tylko Chmurka może zaśpiewać. A ty sobie spaceruj! No i wtedy, kiedyś ty przechadzał się tam i z powrotem i myślał, czy będzie deszcz, czy nie będzie, Kubuś Puchatek zaśpiewał taką piosenkę: Jak to miło Chmurką być Niebem płynąć jak po wodzie. Mała Chmurka na dzień dobry Taką piosnkę śpiewa co dzień: -Jak to miło Chmurką być, Niebem płynąć jak po wodzie I od rana na dzień dobry Taką piosnkę śpiewać co dzień: -Jak to miło Chmurką być...\n9 Pszczoły bzykały podejrzliwie, jak to one mają w zwyczaju. Kilka z nich naprawdę wyfrunęło z gniazda i zaczęło unosić się dokoła Chmurki, gdy Chmurka właśnie śpiewała drugą zwrotkę swojej piosenki. I nawet jedna z pszczół usiadła na chwilę na nosie Chmurki, ale zaraz odfrunęła. - Krzysiu, aj, Krzysiu! - wrzasnęła Chmurka. - Co? - Myślę i myślę, i teraz już wiem na pewno, że to jest bardzo zły gatunek pszczół. - Tak ci się zdaje? - Zupełnie zły gatunek. I myślę, że one chyba robią kiepski miód. I zdaje się, że ja chyba zejdę na dół. A co ty o tym myślisz? - Ale jak?! - zawołałeś. Kubuś Puchatek nie pomyślał o tym. Gdyby wypuścił sznurek z łapki, zleciałby na ziemię i to mu się nie bardzo uśmiechało. Myślał więc dość długo, wreszcie powiedział: - Krzysiu, musisz strzelić w balonik. Czy masz z sobą fuzję? - Ma się rozumieć - powiedziałeś. - Ale jeśli to zrobię, balonik będzie na nic - powiedziałeś. - Tak, ale gdybyś tego nie zrobił - rzekł Puchatek - ja będę na nic. Wobec tego wycelowałeś bardzo ostrożnie w balonik i wystrzeliłeś. - Ojej! - wrzasnął Puchatek. - Czy nie trafiłem? - zapytałeś, Krzysiu. - Trafić trafiłeś - odpowiedział Puchatek - ale nie w balonik. - Bardzo mi przykro - powiedziałeś i jeszcze raz strzeliłeś, ale tym razem już w balonik, z którego powolutku wyszło powietrze, i Kubuś Puchatek opuścił się na ziemię. Ale miał tak zesztywniałe łapki od ściskania sznurka, że przez cały tydzień trzymał je wyciągnięte w górę. Ile razy mucha siadła mu na nosie, nie mógł odpędzić jej łapką, tylko zdmuchiwał ją, ot tak: puch, puch, puch! i zdaje mi się, choć nie jestem tego pewien, że i dlatego jeszcze nazwano Misia Puchatkiem. Czy to już koniec historyjki? - zapytał Krzyś. - Tak, to koniec t e j historyjki. Ale są jeszcze inne. - O Puchatku i o mnie? - I o Króliku, i o Prosiaczku, i o was wszystkich. Czy już ich nie pamiętasz?\n10 - Pamiętam, tylko kiedy chcę je sobie przypomnieć, to zapominam. - O tym, jak Puchatek i Prosiaczek polowali na Słonia... - No i nie złapali go, prawda? - Nie. - Puchatek nie mógł, bo jest głupiutki. A czy ja go złapałem? - O tym jest właśnie w tej historyjce. Krzyś kiwnął główką. - Przypominam sobie - powiedział Krzyś - tylko Puchatek już dobrze nie pamięta. I Puchatek chciałby, żeby mu ją znowu opowiedzieć, bo on lubi prawdziwe historie, a nie wymyślone. - I ja tak myślę - powiedziałem. Krzyś westchnął głęboko, wziął Misia za łapkę i, ciągnąć go za sobą, poszedł w stronę drzwi. Przy drzwiach odwrócił się i powiedział: - Czy możesz przyjść do mnie, jak będę w kąpieli? - Mogę - odpowiedziałem. - Ale ja go nie skaleczyłem, kiedy strzeliłem z fuzji, prawda? - Nic a nic. Krzyś kiwnął główką i wyszedł, a po chwili usłyszałem: t u k-t u k-t u k-t u k. To Kubuś Puchatek wchodził za Krzysiem na górę po schodach.\n11 ROZDZIAŁ II w którym Puchatek idzie z wizytą i wpada w potrzask Pewnego pięknego dnia Miś, zwany przez swych przyjaciół Kubusiem Puchatkiem albo krócej Puchatkiem, przechadzał się po Lesie, pomrukując dumnie pod nosem. Tego dnia właśnie ułożył sobie małą piosenkę, gdy wczesnym rankiem robił przed lustrem swoje codzienne ćwiczenia gimnastyczne na schudnięcie. - Tra-la-la, tra-la-la - podśpiewywał, gdy wyprężył się w górę, jak tylko mógł, i potem - tra-la, tra-la-la, ojej, ledwo żyję - gdy nie zginając kolan próbował dosięgnąć palcami podłogi. Po śniadaniu powtarzał tę piosenkę raz po raz, dopóki nie nauczył się jej na pamięć. Teraz wymrukiwał ją sobie bez zająknienia. Brzmiała ona mniej więcej tak: Tra-la-la, tra-la-la, Tra-la-la, tra-la-la, Rum-tum-tum, tra-la-bum. Rum-tum-tum, tra-la-bum. Szedł więc sobie Puchatek i wesoło podśpiewywał, rozmyślając o tym, co kto robi i jak to jest, kiedy się jest kim innym, aż zaszedł na piaszczysty wzgórek, gdzie była wielka nora. - Aha - rzekł Puchatek. - Rum-tum-tum, tra-la-bum. Jeśli wiem cokolwiek o czymkolwiek, to ta nora oznacza Duże Towarzystwo - powiedział - a Duże Towarzystwo oznacza Królika, a Królik oznacza łasowanie i słuchanie Mruczanki, i tak dalej. Rum-tumtum, tra-la-bum. Puchatek wsadził łebek do nory i zaczął wołać: - Hej, jest tam kto?! Z głębi nory dał się słyszeć rumor, a potem zapadła cisza. - To, co powiedziałem przed chwilą, było: Hej, jest tam kto?! - zawołał Puchatek donośnym głosem. - Nie! - zabrzmiała odpowiedź z wewnątrz. Po czym ten sam głos dodał: - Nie wrzeszcz tak. Słyszałem cię zupełnie dobrze za pierwszym razem.\n12 - Do licha - rzekł Puchatek - czy tam naprawdę nie ma nikogo? - Nikogo. Kubuś Puchatek wysunął łebek z nory, zastanowił się przez chwilkę i pomyślał: Tam musi ktoś być, jeśli powiedział, że nie ma nikogo. Po czym znów wsadził łebek do nory i powiedział: - Hej, Króliku, czy to czasem nie ty? - Nie - powiedział Królik, tym razem już innym głosem. - A czy to nie jest czasem głos Królika? - Myślę, że nie - odparł Królik - w każdym razie nie powinno tak być. - Aha - powiedział Puchatek. Znów wysunął łebek z nory, pomyślał trochę i znów go wsunął z powrotem i powiedział: - No dobrze, a może będziesz tak uprzejmy i powiesz mi, gdzie jest Królik. - Poszedł odwiedzić swego przyjaciela Kubusia Puchatka, który jest jego wielkim przyjacielem. - Ale to właśnie J a - odpowiedział Miś ogromnie zdziwiony. - Co za Ja? - Kubuś Puchatek - Czy jesteś tego pewien? - zapytał Królik jeszcze bardziej zdziwiony. - Najzupełniej pewien - odpowiedział Puchatek. - W takim razie proszę, wejdź. Puchatek zaczął się przepychać z całych sił przez otwór nory, aż wreszcie wlazł do środka. - Miałeś zupełną rację - powiedział Królik przypatrując mu się pilnie. - To jesteś ty. Cieszę się, że cię widzę. - A tyś myślał, że kto tam był? - Widzisz, nie byłem zupełnie pewien. Wiesz, jak to jest w Lesie. Nie można nikogo wpuszczać do domu. Trzeba być bardzo ostrożnym. Ale co myślisz o tym, żeby przekąsić co nieco? Puchatek lubił przekąsić swoje małe Conieco o jedenastej rano i cieszył się bardzo widząc, jak Królik wydobywa z szafki garnuszki i talerze, i gdy Królik zapytał: - Co wolisz, miód czy marmoladę do chleba? - Puchatek był tak wzruszony, że powiedział: - Jedno i drugie. - I zaraz potem, żeby nie wydać się żarłokiem, dodał: - Ale po co jeszcze chleb, Króliku? Nie rób sobie za wiele kłopotu. - I przez dłuższy czas potem nic nie mówił. W końcu\n13 Puchatek zamruczał coś do siebie, wstał, uścisnął serdecznie łapkę Królika i powiedział, że musi iść. - Czy nie mógłbyś zostać jeszcze trochę? - zapytał Królik uprzejmie. - Owszem - odparł Puchatek - mógłbym zostać jeszcze trochę, gdybyś... gdybyś... - i spojrzał wymownie w stronę spiżarni. - Prawdę mówiąc - odezwał się Królik - to i ja miałem właśnie wyjść. - No, widzisz. Więc już idę. Do widzenia! - Ano, trudno. Do widzenia! Jeśli na pewno już masz dosyć... - A czy ty miałbyś jeszcze coś?... Królik zdjął pokrywki z garnuszków, zajrzał do środka i powiedział: - Nie, nic nie mam. - Ja tylko tak... - rzekł Puchatek kiwając łebkiem - ale już muszę iść. Do widzenia! To mówiąc zaczął gramolić się z nory przez ten sam otwór, którym wszedł. Wyciągnął przed siebie przednie łapki, popychał się tylnymi i po chwili jego nosek wyjrzał na świat boży, a potem uszy... a potem przednie łapki... potem ramiona... i nagle... - Ojej! - zawołał Puchatek. - Ratunku! Ja chyba wrócę z powrotem! Do licha! Przecież ja muszę się stąd wydostać! - krzyknął Puchatek. - Ale nie mogę robić jednego i drugiego! - wołał. - Ratunku i do licha! A tymczasem Królik postanowił pójść na mały spacer, a ponieważ frontowe drzwi jego mieszkania okazały się zastawione, wyszedł przez kuchenne, okrążył dookoła całe mieszkanie i przyszedł do drzwi frontowych, w których zastał Puchatka. - Co to? - zapytał. - Czy cię wzdęło? - Nie, skąd? - odparł Puchatek niedbale. - Ot, po prostu wypoczywam, rozmyślam i mruczę do siebie samego. - Daj mi łapkę. Miś Puchatek wyciągnął łapkę i Królik zaczął ją ciągnąć i ciągnąć z całych sił. - Aj - krzyknął Puchatek - boli! - Nic innego, tylko cię wzdęło! - A ja ci mówię, że to są skutki tego - rzekł Puchatek gniewnie - że się nie ma drzwi frontowych dostatecznie szerokich. - A ja ci mówię - zrzędził Królik - że to są skutki nadmiernego jedzenia. Myślałem o tym. Tylko nie chciałem nic mówić. O tym, że jeden z nas je o wiele za dużo. I to nie ja. Ale trudno. Idę po Krzysia.\n14 Krzyś mieszkał na drugim krańcu Lasu i gdy nadszedł z Królikiem i zobaczył przednią połowę Puchatka wystającą z nory, powiedział: - Ach, ty poczciwy, głupi Misiu - ale powiedział to tak czule, że w serca wszystkich nagle wstąpiła nadzieja. - Już mi się zdawało - powiedział Puchatek prychając noskiem - że Królik już nigdy nie będzie mógł używać swoich drzwi frontowych. A byłoby to dla mnie n i e d o z n i e s i e n i a. - I dla mnie też - powiedział Królik. - Że nie będzie mógł używać swoich drzwi frontowych? - powtórzył Krzyś. - Nic podobnego. Ma się rozumieć, że będzie mógł. - No, to dobrze - rzekł Królik. - W najgorszym razie, jeśli nie będziemy cię mogli wyciągnąć, Kubusiu, to wepchniemy cię z powrotem. Królik nastroszył wąsiki w głębokim namyśle i orzekł, że z chwilą gdy Puchatka wepchnie się na tamtą stronę, Puchatek zostanie już po tamtej stronie i że nikt oczywiście nie będzie się tak z tego cieszył jak on, Królik, i że niektórzy mieszkają w dziupli drzewa, a inni znowu w norkach pod ziemią, i że... - Czy chcesz przez to powiedzieć, że ja się nigdy stąd nie wydostanę? - Chcę przez to powiedzieć - rzekł Królik - że jeśli się już przepchałeś tak daleko, byłaby wielka szkoda zmarnować ten cały twój wysiłek. Krzyś był tego samego zdania. - Pozostaje nam tylko jedno - odezwał się. - Poczekać, aż trochę schudniesz. - A ile czasu trzeba na to, żeby trochę schudnąć? - zapytał Puchatek zaniepokojony. - Myślę, że chyba z tydzień. - Ale ja nie mogę sterczeć tu przez cały tydzień. - Możesz, możesz, mój poczciwy Misiu, to się łatwo da zrobić. Trudno jest tylko cię stąd wyciągnąć. - Poczytamy ci trochę - rzekł Królik łagodnie - i mam nadzieję, że śnieg nie będzie padać. I powiem ci szczerze mój kochany, że zabierasz sporo miejsca w moim mieszkaniu. Czy nie będziesz miał nic przeciwko temu, jeśli użyję twoich tylnych łapek zamiast wieszaka na ręczniki? Po co mają tak sterczeć bez żadnego pożytku? A tak będzie bardzo wygodnie powiesić na nich ręczniki... - Cały tydzień - powtórzył Puchatek posępnie. - A co będzie z jedzeniem? - Obawiam się, że nic - rzekł Krzyś. - Chodzi o to, żebyś mógł jak najprędzej schudnąć. Za to będziemy ci czytać.\n15 Miś chciał westchnąć głęboko, ale gdy się przekonał, że nie może, bo był za bardzo wzdęty, łezka spłynęła mu z oka i powiedział: - W takim razie może byś mi przeczytał coś z książki kucharskiej, coś takiego, co by pokrzepiło biednego Misia uwięzionego w wielkim potrzasku? I tak Krzyś przez calutki tydzień siedział u północnego końca Puchatka. A Królik wieszał ręczniki na południowym jego końcu, a Miś był pośrodku i czuł, że z każdą chwilą staje się coraz bardziej smukły i wiotki. A pod koniec tygodnia Krzyś powiedział: - Już! Po czym złapał Puchatka za przednie łapki, Królik złapał Krzysia, a wszyscy krewni-iznajomi Królika - Królika i zaczęli ciągnąć, ciągnąć, ciągnąć z całych sił. I przez długi czas Puchatek wołał tylko: - Oj!... I: - Aj! I potem nagle zawołał: - Pif! - zupełnie jakby korek wystrzelił z butelki. Krzyś i Królik, i wszyscy krewni-i-znajomi Królika fiknęli koziołka w tył i wywalili się jedni na drugich... a na samym wierzchu znalazł się Kubuś Puchatek, nareszcie wolny. Miś ukłonił się grzecznie swoim przyjaciołom, dziękując im za pomoc, i pomrukując dumnie pod nosem, poszedł na przechadzkę po Lesie. A Krzyś popatrzył za nim czule i powiedział sam do siebie: - Poczciwy, głupi Miś.\n16 ROZDZIAŁ III w którym Puchatek z Prosiaczkiem tropią zwierzynę i o mało co nie łapią łasicy Prosiaczek mieszkał we wspaniałym domu w samym środku wielkiego buka, a wielki buk rósł w samym środku Lasu, a Prosiaczek mieszkał w samym środku domu. Tuż obok jego domu wisiał kawałek złamanej deski z napisem: WSTĘP BRON. Gdy Krzyś zapytał Prosiaczka, co to znaczy, dowiedział się, że są to imiona jego dziadka, od dawna już zresztą używane w jego rodzinie. Krzyś powiedział, że nie można się nazywać WSTĘP BRON, a Prosiaczek powiedział, że owszem, można, bo tak się właśnie nazywał jego dziadzio i był to skrót od WSTĘP BRONEK, co znowu było skrótem od WSTĘPA BRONISŁAWA. I że jego dziadzio miał dwa imiona na wypadek, gdyby jedno zgubił: WSTĘP po jednym wujaszku, a BRONISŁAW po jednym WSTĘPIE. - Phi, i ja też mam dwa imiona - powiedział z lekceważeniem Krzyś - Stefan Krzysztof. - No, więc widzisz - odparł Prosiaczek. W pewien pogodny dzień zimowy, gdy Prosiaczek wymiatał śnieg sprzed swego mieszkania, ujrzał niedaleko swego domu Kubusia Puchatka. Puchatek spacerował w kółko, rozmyślając o czymś zupełnie innym, i gdy Prosiaczek zawołał go, miś przystanął. - Jak się masz? A co tu robisz? - Tropię - odpowiedział Puchatek. - A co tropisz? - Coś, coś, coś - odparł tajemniczo Puchatek. - A co, co, co? - spytał Prosiaczek podchodząc bliżej. - Właśnie że nie wiem. - A jak ci się zdaje? - Będę musiał trochę poczekać, aż to coś wytropię i wtedy się dowiem - odparł Kubuś Puchatek. - Chodź Prosiaczku, i popatrz. Co tu widzisz? - Ślady - rzekł Prosiaczek. - Ślady łap. - Po czym kiwnął z przejęciem. - Ach-jej, Puchatku, czy myślisz, że to jest... y... y... y... łasiczka? - Możliwe - odparł Puchatek. - Może tak, a może nie. Ze śladami nigdy nic nie wiadomo.\n17 Po tych kilku słowach Puchatek znów zaczął chodzić w kółko, wciąż tropiąc, a Prosiaczek patrzył w ślad za nim przez minutę czy dwie i pobiegł za nim. Nagle Kubuś Puchatek przystanął i schylił się nad śladami, przypatrując im się pilnie. - Co się stało? - zapytał Prosiaczek. - Coś bardzo zabawnego - odparł Puchatek. - Teraz widać tu najwyraźniej podwójne ślady. To znaczy, że chodziły tędy dwa zwierzaki. Do tego jednego - wszystko jedno, co to był za jeden - przyłączył się drugi - wszystko jedno, co za jeden, i teraz oni obydwaj wędrują razem. Czy miałbyś ochotę, Prosiaczku, pójść ze mną na wypadek, gdyby to miały się okazać jakieś Nieprzyjacielskie Zwierzęta? Prosiaczek z dużym wdziękiem podrapał się w ucho i powiedział, ze nie ma nic do roboty aż do piątku i z rozkoszą pójdzie z Puchatkiem na wypadek, gdyby to miała być naprawdę łasica. - Chciałeś powiedzieć dwie łasice - rzekł Kubuś Puchatek, a Prosiaczek oświadczył, że tak czy owak, on aż do piątku nie ma nic do roboty i chętnie pójdzie. Niedaleko był mały zagajnik modrzewiowy i wyglądało tak, jakby dwie łasiczki, jeśli to były łasiczki, przeszły dookoła tego zagajnika. Więc i Puchatek, i Prosiaczek podreptali za nimi dookoła tego zagajnika, Prosiaczek przez ten czas opowiedział Puchatkowi o tym, jak to jego dziadunio, Wstęp Bronisław, tropił zwierzynę i jak ten dziadunio w ostatnich latach swego życia cierpiał na zadyszkę, i jeszcze o rozmaitych ciekawych rzeczach, a Puchatek zastanawiał się nad tym, jak też może wyglądać taki dziadunio i czy to nie są czasem dwaj dziadunie, za którymi oni idą. A jeśli tak, to czy można byłoby jednego zabrać ze sobą i trzymać w domu i co Krzyś powiedziałby na to. A przed nimi na śniegu wciąż było widać ślady... Nagle Kubuś Puchatek przystanął, wskazał przed siebie palcem i zawołał: - Widzisz? - Co? - spytał Prosiaczek i aż podskoczył ze strachu. I zaraz potem, chcąc pokazać, że to wcale nie było ze strachu, podskoczył jeszcze raz czy dwa razy, udając, że to są takie ćwiczenia gimnastyczne. - Ślady! - szepnął Puchatek. - Trzecie zwierzę przyłączyło się do tamtych dwóch! - Puchatku - krzyknął Prosiaczek - czy myślisz, że to jest jeszcze jedna łasica?! - Nie - odparł Puchatek - bo to zwierzę zostawia zupełnie inne ślady. To są raczej dwie łasice i jeden lis albo dwa lisy i jedna łasica. Ale chodźmy za nimi. I poszli dalej. Ale czuli się trochę niepewni na wypadek, gdyby tych troje zwierząt miało wobec nich Wrogie Zamiary. I Prosiaczek pragnął z całej duszy, żeby jego dziadunio, Wstęp Bronisław, był tutaj zamiast gdzie indziej, a Puchatek myślał, jak by to było miło\n18 spotkać nagle, ale to zupełnie przypadkowo, Krzysia, i to tylko dlatego, że on tak bardzo lubi tego Krzysia. I potem Puchatek nagle się zatrzymał i dla ochłonięcia oblizał koniuszek swego nosa, bo czuł się zgrzany i zaniepokojony bardziej niż kiedykolwiek w życiu. Przed nimi były teraz ślady aż czworga zwierząt! - Czy widzisz, Prosiaczku? Spójrz na ich ślady! Nie ma co gadać. Szły tędy dwie łasice i jeden lis. I jeszcze jeden lis przyłączył się do nich. Tak przynajmniej wyglądało. Na śniegu były wyraźne ślady; w jednym miejscu krzyżowały się z sobą, w innym zachodziły na siebie, mieszały się, ale w każdym razie całkiem na pewno były tam ślady czterech par łap. - Zdaje mi się - rzekł Prosiaczek, który też polizał koniuszek swego nosa i doszedł do wniosku, że to dodaje bardzo niewiele odwagi - zdaje się, że coś sobie przypomniałem. Coś sobie właśnie przypomniałem, co zapomniałem zrobić wczoraj i czego nie będę mógł w żaden sposób zrobić jutro. Więc zdaje się, że będę musiał wrócić i właśnie to załatwić. - Więc załatwisz to sobie dziś po południu - powiedział Puchatek. - Ale, widzisz, to nie jest taka sprawa, którą można załatwić po południu - odparł skwapliwie Prosiaczek. - To jest taka specjalna, przedpołudniowa sprawa, którą można załatwić tylko przed południem i jeśli to możliwe między godziną... hm... która jest teraz godzina? - Dochodzi dwunasta - odpowiedział Puchatek patrząc na słońce. - No właśnie, więc tak, jak mówiłem, między dwunastą a pięć minut po dwunastej. Więc żałuję mocno, mój poczciwy Puchatku, ale będę musiał cię pożegnać. A co to jest? Puchatek spojrzał w niebo. I gdy usłyszał gwizd, spojrzał trochę niżej, między gałęzie rozłożystego dębu, i zobaczył swego przyjaciela. - To Krzyś - powiedział. - Ach, więc wobec tego wszystko w porządku - powiedział Prosiaczek. - Z nim nic ci nie grozi. Do widzenia! - i pobiegł do domu, jak tylko mógł najprędzej, bardzo rad, że jest już poza wszelkim niebezpieczeństwem. Krzyś powoli zlazł z drzewa. - Oj, ty głupi Misiu - powiedział - co ci do głowy strzeliło? Najpierw obszedłeś cały zagajnik sam dwa razy, a potem Prosiaczek pobiegł za tobą i obeszliście go jeszcze raz naokoło. A w końcu zaczęliście obchodzić go jeszcze czwarty raz... - Poczekaj chwilkę - powiedział Puchatek podnosząc łapkę do góry. Po czym usiadł i zaczął dumać w najbardziej zadumany sposób, jaki tylko możecie sobie wyobrazić. Potem wetknął łapkę w jeden ze śladów, pokręcił nosem raz i drugi i wstał.\n19 - Tak - powiedział Kubuś Puchatek. - Teraz już rozumiem - powiedział - byłem gapą, strasznie głupim gapą. Jestem po prostu Miś o Bardzo Małym Rozumku. - Jesteś najlepszym Misiem pod słońcem - pocieszył go Krzyś. - Czy naprawdę tak myślisz?! - zawołał Puchatek uszczęśliwiony. I nagle rozpogodził się cały. - Tak czy siak - dodał - zbliża się pora obiadu. I powędrował do domu.\n20 ROZDZIAŁ IV w którym Kłapouchy gubi ogon, a Puchatek go znajduje Poczciwy, bury osioł Kłapouchy stał sobie samotnie w zaroślach ostu na skraju Lasu, z łbem zwieszonym ku ziemi, i rozmyślał o sprawach tego świata. Od czasu do czasu smętnie zapytywał samego siebie: Dlaczego? - to znowu: Na co i po co?, a czasem znów myślał: O tyle, o ile, a niekiedy sam nie wiedział, o czym właściwie rozmyślał. I gdy Kubuś Puchatek, kołysząc się z boku na bok, przechodził tamtędy, Kłapouchy ucieszył się bardzo, że może przestać myśleć na chwilę, by móc powiedzieć smętnie i ponuro: - Jak się masz? - A ty jak się masz? - spytał Puchatek. - Nie bardzo się mam - odpowiedział Kłapouchy. - Już nie pamiętam czasów, żebym jakoś się miał. - Ach, mój Kłapouniu - rzekł Puchatek - bardzo mnie to martwi. Pozwól, że ci się przypatrzę. I Kłapouchy, z głową posępnie zwieszoną ku ziemi, stanął przed Puchatkiem, który obszedł go dookoła. - Powiedz mi, Kłapouszku, co się stało z twoim ogonem? - zapytał. - A co się miało z nim stać? - Nie ma go na miejscu. - Czy jesteś tego pewien? - Zwykle tak bywa, że ogon jest albo go nie ma. Co do tego nie można się pomylić. A twojego nie ma. - Nie ma? A co tam jest? - Nic. - Trzeba się przekonać - powiedział Kłapouchy i powoli obrócił się w tę stronę, gdzie jeszcze przed chwilą był jego ogon. I gdy przekonał się, że nie może go złapać, obrócił się w przeciwną stronę i tak długo wykręcał łeb, aż trafił na to samo miejsce. Wtedy przechylił się naprzód i zajrzał przez rozstawione przednie nogi, i powiedział z długim i smutnym westchnieniem: - Przekonałem się, że masz rację. - Pewnie, że mam rację - odpowiedział Puchatek.\n21 - To jest zupełnie jasne - powiedział Kłapouchy - nie mam co do tego żadnych złudzeń. - Musiałeś go gdzieś zostawić - rzekł Kubuś Puchatek. - Ktoś musiał mi go zabrać - powiedział Kłapouchy. - I jak tu mieć dla nich serce? - dodał po dłuższej chwili milczenia. Puchatek czuł, że powinien powiedzieć Kłapouchemu coś pocieszającego, ale nie wiedział co. Więc zamiast tego postanowił uczynić coś pocieszającego. - Kłapousiu - rzekł uroczyście. - Przyrzekam ci, że ja, Kubuś Puchatek, odnajdę twój ogon. A na to Kłapouchy: - Dziękuję ci, Puchatku. Prawdziwy z ciebie przyjaciel - powiedział. - Nie to, co Inni - powiedział. I tak Puchatek powędrował szukać oślego ogona. Był prześliczny dzień wiosenny, gdy Miś ruszył w drogę przez Las. Małe, wiotkie obłoczki igrały beztrosko na błękitnym niebie, podpływając, to znów uciekając przed słońcem, jakby się z nim chciały przekomarzać. Ale słońce niewiele sobie, widać, robiło z tych figielków, bo nie zważając na nie przyświecało i grzało z całym zapałem, a jodłowy zagajnik, który przez cały okrągły rok nie zdejmował z siebie swych zielonych igieł, teraz, przy świeżej, młodziutkiej zieleni buków, wyglądał jak ktoś bardzo zaniedbany. I właśnie przez ten zagajnik i młode zarośla szedł sobie miś. Wędrował przez polany porosłe jałowcem i wrzosem, poprzez kamieniste łożyska potoków, przez piachy i znów przez wrzosowiska, aż w końcu, zmęczony i głodny, dobrnął do Stumilowego Lasu. A w Stumilowym Lesie mieszkała Sowa Przemądrzała. - I jeśli ktokolwiek wie cokolwiek o czymkolwiek - powiedział sobie Miś - to tylko Sowa Przemądrzała - albo nie jestem Kubusiem Puchatkiem. A przecież nim jestem - dodał. Sowa zajmowała pod Kasztanami staroświecką, uroczą rezydencję, najwspanialszą ze wszystkich, tak przynajmniej zdawało się Puchatkowi, bo była tam i kołatka, i sznur od dzwonka z chwaścikiem. Pod kołatką widniał napis, który głosił: PRO SZE ZWONIDŹ JEŹLIKTO HCE PO RADY A pod chwaścikiem dzwonka było napisane:\n22 PROSZĘ PÓKADŹ JEŹLIKTO NIEHCEPO RADY Te napisy wykonał własnoręcznie Krzyś, bo tylko on jeden w całym Lesie umiał pisać. Sowa, choć była mądra i doświadczona i potrafiła czytać, pisać i sylabizować swe własne imię, była w wielkim kłopocie, gdy chodziło o trudniejsze słowa, takie na przykład jak o b w a r z a n e k lub j a k i k o l w i e k b ą d ź. Puchatek przeczytał obydwa napisy bardzo starannie, najprzód z lewa na prawo, a potem na wszelki wypadek z prawa na lewo. Potem, dla zupełnej pewności, zastukał kołatką i pociągnął za sznurek od dzwonka, i zawołał donośnym głosem: - Sowo, przychodzę po poradę! To ja, Kubuś Puchatek! - Po czym drzwi się otworzyły i ukazała się w nich Sowa Przemądrzała we własnej osobie. - Co słychać, Puchatku? - powiedziała. - Jakie masz nowinki? - Ach, okropne i smutne - odpowiedział Puchatek. - Mój przyjaciel Kłapouchy zgubił swój ogon. Strasznie mu go brak. Więc czy nie mogłabyś mi łaskawie powiedzieć gdzie go szukać? - Widzisz - odparła Sowa - najczęściej praktykowane postępowanie w takich wypadkach jest następujące... - Ojej! - przerwał jej Puchatek. - Co znaczy najgęściej polukrowane postękiwanie? Jestem Misiem o Bardzo Małym Rozumku i długie słowa sprawiają mi wielką trudność. - To oznacza rzecz, którą ma się zrobić. - No, jeśli to tylko to znaczy, to niech już będzie - szepnął Miś skruszony. - Więc rzecz do zrobienia jest następująca: po pierwsze, wyznaczenie wynagrodzenia. Trzeba ogłosić... - Chwileczkę - przerwał jej Puchatek podnosząc łapkę do góry. - Co mamy zrobić dla tego czegoś, coś powiedziała? Bo właśnie kichnęłaś w tej chwili, kiedy chciałaś to słowo wymówić. - Mylisz się. Nie kichnęłam. - Kichnęłaś, sowo! - Przepraszam cię, Puchatku, nie kichnęłam. Niepodobna kichnąć nie wiedząc o tym. - Tak, ale nie można usłyszeć kichnięcia bez tego, żeby ktoś nie kichnął. - Więc powiedziałam tak: Po pierwsze, wyznaczenie wynagrodzenia. Trzeba ogłosić... - Co? Powtórz jeszcze raz... - poprosił Puchatek nieśmiało. - Wynagrodzenia! - huknęła Sowa. - Ogłosimy, że damy bardzo dużą ilość czegoś tam temu, kto znajdzie ogon Kłapouchego!\n23 - Aha, rozumiem - powiedział Puchatek kiwając głową - ale mówiąc o bardzo dużej ilości czegoś tam - mówił dalej marząco - ja zwykle o tej porze dostaję jakieś małe Conieco - i spojrzał tęsknie w stronę szafki stojącej w kącie bawialni Sowy - po prostu łyk słodkiej śmietanki czy czegoś tam innego i odrobinkę miodu... Sowa Przemądrzała udawała, że nie słyszy. - Otóż więc - powiedziała - napiszemy na karteczce ogłoszenie i zawiesimy je w Lesie. - Odrobinę miodu - mruczał Puchatek do siebie - albo cokolwiek innego. Przy tym westchnął głęboko i starał się z uwagą słuchać tego, co mówiła Sowa. A Sowa mówiła coraz dalej, używając coraz dłuższych słów, aż wróciła do tego, od czego zaczęła, i wyjaśniła, że osobą, która napisze ogłoszenie, może być tylko Krzyś. - To właśnie on sporządził napisy na moich frontowych drzwiach. Chyba je widziałeś, Puchatku? Puchatek już od pewnego czasu mówił tylko tak i nie na przemian, nie słuchając wcale tego, co mówiła Sowa, a że ostatnio powiedział tak, tak, więc teraz przyszła kolej na nie, choć nie wiedział wcale, o co Sowie chodziło. - Naprawdę nie widziałeś ich? - spytała Sowa lekko zdziwiona. - Chodź, musisz je koniecznie zobaczyć. Poszli do drzwi wejściowych i Puchatek spojrzał na kołatkę i napis pod nią, a potem na sznur od dzwonka z chwaścikiem i napis pod nim. I im dłużej patrzył na chwaścik, tym bardziej sobie przypominał, że widział już kiedyś coś podobnego. - Ładny dzwonek, prawda? A jaki prześliczny chwaścik, czy nie? - spytała Sowa. Puchatek skinął głową. - Coś mi on przypomina - powiedział - tylko nie mogę sobie przypomnieć co. Skąd go masz? - Szłam akurat przez Las. Naraz patrzę, a to sobie wisi na krzaku. Zdawało mi się, że tam ktoś mieszka, więc myślę sobie, zajrzę. I pociągnęłam, żeby zadzwonić. I nic. Więc zaczęłam dzwonić bardzo gwałtownie, aż mi to zostało w ręku... A że zdawało mi się, że to nikomu niepotrzebne, zabrałam do domu i... - Sowo - rzekł Puchatek uroczyście. - Popełniłaś pomyłkę. Jest to komuś bardzo, a bardzo potrzebne. - Komu? - Kłapouchemu. Mojemu drogiemu przyjacielowi Kłapouchemu. On to bardzo lubił. - Lubił?\n24 - Był do tego bardzo przywiązany - odparł rzewnie Puchatek. * * * To mówiąc, odczepił chwaścik i zaniósł go Kłapouchemu i gdy Krzyś przybił go młotkiem na właściwe miejsce, Kłapouchy zaczął hasać i kozły fikać po Lesie, i machać ogonem tak wesoło, że Kubuś Puchatek z trudem przezwyciężył swoją radość i pośpieszył do domu po swoje małe Conieco dla pokrzepienia sił. I wycierając sobie pyszczek, w pół godziny później, zaśpiewał dumnie: Kto znalazł ogon? Ja - rzekł Puchatek. O trzy na drugą. (W rzeczywistości było to o kwadrans po jedenastej) Dzisiaj, we czwartek.\n25 ROZDZIAŁ V w którym Prosiaczek spotyka Słonia Pewnego dnia, gdy Krzyś z Puchatkiem i Prosiaczkiem gawędzili sobie pospołu, Krzyś, kończąc kawałek chleba z masłem, który właśnie zajadał, powiedział z całym spokojem: - Widziałem dziś Słonia, Prosiaczku. - A co on robił? - Wygrzewał się na słońcu - odpowiedział Krzyś. - Ale zdaje się, że on mnie nie widział. - I ja też widziałem Słonia - rzekł Prosiaczek - tylko nie wiem, czy to był Słoń. - I ja też widziałem - powiedział Puchatek medytując, jak też może wyglądać Słoń. - Nieczęsto spotyka się słonie - rzekł Krzyś tonem dorosłego człowieka. - W każdym razie nie teraz - wtrącił Prosiaczek. - Nie o tej porze roku - dodał Puchatek. Po czym cała trójka zaczęła mówić o czym innym. I tak rozmawiali, aż Prosiaczek z Puchatkiem poszli sobie do domu. Z początku, gdy maszerowali ścieżką biegnącą brzegiem Stumilowego Lasu, niewiele mówili do siebie. Ale gdy doszli do strumyka i pomogli sobie wzajemnie przejść po spadzistych kamieniach, i znowu dreptali przez wrzosowisko, zaczęli przyjacielską pogawędkę o tym i o owym. - Jeśli wiesz, o co mi chodzi, Puchatku... - zaczął Prosiaczek. A Puchatek na to: - O to samo, co i mnie, Prosiaczku. - Ale z drugiej strony, Puchatku, musimy pamiętać o tym... - powiedział Prosiaczek. - Słuszna racja, Prosiaczku, nie pomyślałem o tym... - I gdy doszli do Sześciu Sosen, Puchatek rozejrzał się dokoła, czy nikt nie słucha, i rzekł uroczystym tonem: - Prosiaczku, coś sobie postanowiłem. - Co postanowiłeś, Puchatku? - Postanowiłem złapać Słonia. To mówiąc, kiwnął stanowczo parę razy łebkiem i czekał aż Prosiaczek zawoła: Co takiego? Puchatku, ależ ty nie dasz rady! lub coś w tym rodzaju dla dodania mu odwagi, ale\n26 Prosiaczek nie odzywał się. A to dlatego, że żałował, że to nie on pierwszy wpadł na ten pomysł. - Zrobię to - powiedział Puchatek po dłuższej chwili - i musi to być Bardzo Pomysłowa Pułapka, więc i ty będziesz mi musiał w tym dopomóc, Prosiaczku. - Puchatku - zawołał Prosiaczek z zapałem - zobaczysz, jak ci dopomogę! - I zaraz dodał: - A jak się do tego weźmiemy? - A Puchatek odpowiedział: - O to właśnie chodzi: jak? - po czym siedli obydwaj i zaczęli rozmyślać. Pierwszą myślą Puchatka było wykopać Strasznie Głęboki Dół i wtedy Słoń, idąc tamtędy, wpadnie do tego Dołu i wtedy... - Dlaczego? - zapytał Prosiaczek. - Co dlaczego? - powiedział Puchatek. - Dlaczego miałby tam wpaść? Puchatek podrapał się w nos łapką i wytłumaczył Prosiaczkowi, że Słoń może sobie spacerować nucąc piosenkę i, patrząc w niebo, zastanawiać się, czy nie będzie deszczu, i w ten sposób nie zobaczy Strasznie Głębokiego Dołu aż do chwili, kiedy już wpadnie do połowy i będzie już za późno. Prosiaczek powiedział, że to jest bardzo dobry podstęp, tylko przypuśćmy, że deszcz już padał przedtem. Puchatek znów poskrobał się w nos i powiedział zafrasowany, że on o tym nie pomyślał. Ale po chwili rozpogodził się i powiedział, że gdyby deszcz już padał wcześniej, Słoń mógłby patrzeć w niebo i zastanawiać się, czy się nie wypogadza, i w ten sposób nie zauważy Strasznie Głębokiego Dołu, dopiero gdy wpadnie do połowy... I wtedy będzie już za późno. Prosiaczek powiedział, że kiedy ten punkt został już wyjaśniony, ma on wrażenie, że będzie to naprawdę Bardzo Pomysłowa Pułapka. Puchatek był bardzo dumny, gdy to usłyszał, i czuł się tak, jakby Słoń już był złapany, ale była jeszcze pewna rzecz, o której należało pomyśleć, a mianowicie: gdzie się wykopie Strasznie Głęboki Dół? Prosiaczek powiedział, że najlepsze miejsce byłoby tam, gdzie będzie stał Słoń akurat przed samym wpadnięciem, tylko o krok dalej. - A co się stanie, kiedy on nas zobaczy, jak będziemy kopać? - zapytał Puchatek. - Przecież on będzie patrzył w niebo.\n27 - Ale może się domyślić - rzekł Puchatek - jeśli spojrzy w dół. - Pomyślał przez dłuższą chwilę i powiedział zasmucony: - To nie takie łatwe, jak mi się zdawało. Przypuszczam, że to dlatego tak trudno złapać Słonia. - Tak, to chyba dlatego - powiedział Prosiaczek. - Po czym westchnęli obydwaj i wstali. Gdy wydobyli z siebie kłujące igły jałowca, znów usiedli, a Puchatek przez cały czas mówił do siebie: - Ach, gdybym mógł coś mądrego wymyślić. - Bo zdawało mu się, że Bardzo Mądry Rozum na pewno by coś wynalazł, żeby złapać Słonia. - Dajmy na to - powiedział do Prosiaczka - że ty chciałbyś mnie złapać. Co byś zrobił? - Tak bym zrobił: zmajstrowałbym pułapkę i do tej pułapki wsadziłbym garnek miodu, a ty zwąchałbyś go i wlazłbyś do środka, i... - Wlazłbym do środka - przerwał mu Puchatek podniecony - ale bardzo ostrożnie i najpierw wylizałbym brzegi dookoła udając, że tam nic więcej nie ma, uważasz? Potem bym sobie poszedł i pomyślał o tym troszkę, i znowu bym wrócił, i zacząłbym wylizywać ze środka, a potem... - To już mniejsza o to. Słowem, już byś tam był, a ja bym cię złapał. Teraz najważniejsza rzecz, o której trzeba pomyśleć, to to, co lubią Słonie. Zdaje się, że żołędzie, prawda? Nazbieramy ich dużo, dużo... Puchatku, mówię do ciebie, zbudź się! Puchatek, który zapadł w rozkoszny sen, zbudził się nagle i powiedział, że miód jest o wiele lepszą przynętą niż żołędzie. Prosiaczek był innego zdania. I już właśnie mieli posprzeczać się o to, gdy Prosiaczek uprzytomnił sobie, że jeśli dadzą do pułapki żołędzie, to on, Prosiaczek, będzie musiał się o nie wystarać, a jeśli miód, wtedy Puchatek będzie musiał dać miodu ze swoich zapasów. Wobec tego powiedział: - No, dobrze, więc niech będzie miód. - A Puchatek, który akurat to samo pomyślał, co Prosiaczek, powiedział: - Świetnie, więc niech będą żołędzie. - Więc miód - rzekł do siebie Prosiaczek z głębokim namysłem i z miną, jakby to już było zupełnie postanowione. - Ja będę kopał dół, a ty pójdziesz po miód. - Doskonale - zgodził się Puchatek i poszedł. Gdy tylko przydreptał do domu, poszedł do spiżarni, wlazł na krzesło i zdjął z górnej półki duży garnek miodu. Na garnku było napisane MJUT, lecz Puchatek jedynie dla upewnienia się zdjął z wierzchu papierek, którym garnek był owiązany, i zajrzał do środka. Rzeczywiście, wyglądało to jak miód. - Nigdy nic nie wiadomo - powiedział Puchatek. - Pamiętam, że mój wujcio mówił kiedyś, że widział ser zupełnie tego samego koloru. Więc wsadził język do środka i liznął porządnie.\n28 - Tak - powiedział - to miód. To rzecz zupełnie pewna. I to miód, powiedziałbym, aż do samego dna. Chyba, oczywiście - dodał - żeby kto wsadził ser do środka po prostu przez figle. Więc może zrobiłbym lepiej, gdybym zajrzał trochę głębiej... tak tylko, na wszelki wypadek... na wypadek, gdyby Słonie nie lubiły sera... tak jak na przykład ja... Aaa! - westchnął Puchatek z rozkoszą. - Miałem rację. Jest to miód aż do samego dna. Gdy Puchatek nie miał już żadnych wątpliwości, wziął garnek z sobą i poszedł do Prosiaczka, a Prosiaczek spojrzał w górę z samego spodu Strasznie Głębokiego Dołu i zapytał: - Masz? - a Puchatek odpowiedział: - Tak, ale garnek jest niezupełnie pełen. - I zrzucił go w dół Prosiaczkowi, a Prosiaczek rzekł: - Masz rację. Czy to wszystko, co ci zostało? - A Puchatek odpowiedział: - Wszystko - ponieważ tak było naprawdę. Więc Prosiaczek postawił garnek na dnie dołu, wylazł na górę i obydwaj razem z Puchatkiem poszli do domu. - No, dobranoc, Puchatku! - rzekł Prosiaczek, gdy doszli do mieszkania Misia. - Więc spotykamy się jutro o szóstej rano przy Sześciu Sosnach i sprawdzimy, ile Słoni jest w naszej pułapce. - Punkt szósta, Prosiaczku. Czy masz w domu sznurek? - Nie. A po co ci sznurek? - Żeby je związać i przyprowadzić z sobą do domu. - O, to zbyteczne. Sądzę, że Słonie idą, kiedy na nie gwizdać. - Są takie, co idą, a są takie, co nie idą. Ze słoniami nigdy nic nie wiadomo. No, dobranoc! - Dobranoc! I gdy Prosiaczek maszerował do domu. Kubuś Puchatek układał się do snu. W parę godzin później, gdy noc zbierała się do odejścia, Puchatek obudził się nagle z uczuciem dziwnego przygnębienia. To uczucie dziwnego przygnębienia miewał już nieraz i wiedział, co ono oznacza. Był głodny. Więc poszedł do spiżarni, wgramolił się na krzesełko, sięgnął na górną półkę, ale nic nie znalazł. To zabawne - pomyślał. - Wiem, że miałem tu garnek miodu. Pełen garnek, pełen miodu aż po brzegi, a na nim było napisane MJUT, żebym wiedział, że to miód. To naprawdę bardzo dziwne. Po czym zaczął spacerować tam i z powrotem, rozmyślając, gdzie też podział się garnek z miodem, i mrucząc do siebie małą Mruczankę: To po prostu niebywałe, Pełen garnek miodu miałem,\n29 A na garnku tak jak drut Napisane było MJUT. Garnek śliczny był, nowiutki, Kolorowe miał obwódki, Więc ogromnie To mnie Smuci, Że mój garnek się zarzucił. Przemruczał to sobie pod nosem parę razy, nucąc przy tym, gdy nagle przypomniał sobie, że wsadził garnek do Strasznie Głębokiego Dołu, żeby złapać Słonia. - Masz ci los! - rzekł Puchatek. - Wszystko to przez nadmiar uprzejmości dla panów Słoni. - I wrócił do łóżka. Ale nie mógł zasnąć. I im bardziej się o to starał, tym bardziej nie mógł. Próbował liczyć owce, co czasem bardzo pomaga na uśnięcie, a gdy to nie pomogło, spróbował liczyć Słonie. Ale to było jeszcze gorsze. Bo każdy Słoń, którego porachował, rzucał się od razu na garnek miodu i zjadał go. Przez kilka chwil leżał biedaczek spokojnie, ale gdy pięćset osiemdziesiąty siódmy Słoń oblizywał się, mówiąc do siebie: Dobry miodek, już dawno takiego nie jadłem - Puchatek nie mógł już wytrzymać, zerwał się z łóżka, wybiegł z domu i popędził prosto do Sześciu Sosen. Słońce leżało jeszcze w łóżeczku, lecz nad Stumilowym Lasem, na niebie, było światło, które wskazywało na to, że ono wkrótce rozkopie pościel i zacznie wstawać. Sosny w półświetle wyglądały smutno i samotnie. Strasznie Głęboki Dół zdawał się głębszy, niż był naprawdę, a garnek z miodem na jego dnie wyglądał dziwnie tajemniczo. Lecz gdy Puchatek podszedł bliżej, jego własny nos powiedział mu, że jest tam naprawdę miód, a jego własny język wysunął się na wierzch i zaczął mu lizać pyszczek, gotowy do łasowania. - Masz ci los! - rzekł Puchatek, gdy wsadził nos do garnka. - Jakiś Słoń tu się raczył. - Potem pomyślał przez chwilkę i powiedział: - Ach, nie, to przecież ja sam. Zapomniałem. I było tak naprawdę. Puchatek wyjadł prawie cały miód. Tylko na spodzie garnka zostało go trochę, więc wsadził łebek do środka i zaczął wylizywać resztę... Tymczasem obudził się i Prosiaczek. Gdy tylko otworzył oczy, powiedział sam do siebie: Och! Potem rzekł odważnie: Tak!, a potem jeszcze odważniej: Właśnie tak! Ale widocznie nie czuł w sobie wiele odwagi, bo po głowie chodził mu tylko jeden wyraz: Słonie.\n30 Jak też wygląda Słoń? Czy jest Dziki i Groźny? Czy przychodzi, kiedy na niego gwizdnąć? I jak przychodzi? Czy na ogół lubi prosiaczki? A jeśli lubi, to czy nie robi mu różnicy, j a k i t o j e s t r o d z a j p r o s i a c z k a? Teraz przypuśćmy, że jest on groźny dla prosiaczków, to czy jest mu obojętne, że jeden Prosiaczek miał dziadka, który nazywał się Wstęp Bronisław? Nikt mu nie odpowiedział na żadne z tych pytań... a już za godzinę miał ujrzeć pierwszego Słonia w swoim życiu. Oczywiście, miał z nim pójść Puchatek, bo to zawsze raźniej pójść we dwóch, ale przypuśćmy, że Słonie są Bardzo Groźne dla prosiaczków i dla misiów. Co wtedy? Czy nie byłoby lepiej udać, że ma ból głowy i że w żaden sposób nie może dziś pójść do Sześciu Sosen? Ale dajmy na to, że będzie piękna pogoda i żaden Słoń nie złapie się w Pułapkę, wtedy on, Prosiaczek, musiałby sterczeć całe rano w łóżku, niepotrzebnie tracąc czas. Co tu robić? Nagle przyszła Prosiaczkowi Mądra Myśl do głowy. Najspokojniej w świecie pójdzie sobie do Sześciu Sosen, zajrzy ostrożnie do Pułapki i zobaczy, czy Słoń się złapał. Jeśli się złapał, wtedy cichutko wróci do łóżka, a jeśli nie, to nie wróci. I poszedł. Najpierw pomyślał, że w Pułapce nie będzie Słonia, a później pomyślał, że będzie, bo usłyszał jego słoniowe pomruki zupełnie wyraźnie. - Ojej! Ojej! - rzekł Prosiaczek do siebie i już chciał uciec. Ale że był tuż-tuż obok Pułapki, pomyślał sobie, że musi koniecznie zobaczyć, jak wygląda Słoń. Więc na paluszkach podszedł do Pułapki i zajrzał do środka. A Kubuś Puchatek przez cały czas próbował wyjąć głowę z garnka. Im bardziej nią obracał, tym bardziej wpychał ją do środka. - Masz ci los! - jęczał Puchatek z głębi garnka. - Pomocy! Ojej! Próbował uderzać garnkiem o rozmaite przedmioty, a ponieważ nie widział, o co uderza, nic mu to nie pomogło; próbował jeszcze wygramolić się z Pułapki, a że nic przed sobą nie widział, tylko garnek, a i tego niewiele, był zupełnie bezradny... Wreszcie podniósł w górę łebek razem z garnkiem i wydał z siebie głośny, rozdzierający jęk Smutku i Rozpaczy... A stało się to właśnie w chwili, gdy nadszedł na paluszkach Prosiaczek. - Pomocy! Pomocy! - krzyczał Prosiaczek. - Słoń, straszliwy Słoń! - i zaczął uciekać ile sił w nogach, wciąż krzycząc na całe gardło: - Pomocy, pomocy! Słoniowy Strach! Słoniocy! Słoniocy! Strachliwy Pom! Pomocny Strach! Słoniocy!