Wroclaw-Piskorzowice - Ogólnopolski miesięcznik ODKRYWCA\npatrol71 (14 / 7)\nPanowie czy ktos z was byl z wykrywaczem w Piskorzowicach kolo Wroclawia,jesli tak to napiszcie czy warto tam jechac i co znalezliscie,bardzo mi na tym zalezy poniewaz wygospodarowalem wolny dzien na wykrywacz bo sesja w szkóBce,a nie mam auta wiec nie chcial bym byc stratny,a jeszcze nigdy tam nie byBem,moze mi cos podpowiecie.\nPozdrawiam i z góry dziekuje Patryk.\nPiskorzowice czy Pisarzowice??\nPiskorzowice leża ok. 2km od Pisarzowic(dojazd o tej porze roku terenówką lub per pedes).\njesteście spóźnieni jakieś 7 latek\nno i kudłaty robisz błąd Majewskiego który pomylił sieprzy tłumaczeniu nazwy wsi :-))\nco doopisu walk proponuje poszperać po sieci za artykułami Pawła Dumy w lokalnym(Środa Śląska) Rolandzie\nJak to ładnie napisano Piskorzowice grób 11 kompaniii\nJak snieg opadnie to w te okolice też zamiezam zwiedzić:) Mojego kolegi teście tam mieszkają więc troche w terenie się orientują:)\ntam jest jedna chata i to zaludniona od kilku lat dopiero. A dojście najlepsze jest od oczyszczalni na Janówku\nNie w Pisarzowicach\nnp tu http://www.odkrywca-online.com/pokaz_watek.php?id=92021#92122\nKoledzy a co mozna tam znalezc,albo co bylo mozna te 7 lat temu i czy nie ma sensu juz tam jechac?\nSens jest zawsze to tak jak z grzybami przejdzie dziesięciu a jedenasty coś znajdzie.\npawel_breslau (1096 / 109)\nDopiero teraz dotarłem do tego tematu na forum i stwierdzam,że nadal można tam niezłe fanty wytargać.He,he.\nByliśmy tam z kolegą jakieś 2 tyg. temu i on wyrył ładną odznakę HJ a mi się stafiło pudełko po "gómkach" z jedną szt.w środku.Nie do wykożystania.He,he.Tylko że tam kopaczy jak psów.Także trzeba się przygotować na spotkania innych poszukiwaczy.\nPozdrawiam wszystkich kopiących.\njak paweł odswieżył wątek to i ja dodam com znalazł w starociach. Artykuł pochodzi z wymienionego przeze mnie Rolanda\n"Piskorzowice to były wrota piekieł, masowy grób 11 kompanii."\nPiękne widoki wiosną, mnóstwo kwitnących drzew owocowych i krzewów, małe\nzarośnięte pagórki i jedyny zachowany dom, robią niesamowite wrażenie. Tak\ndziś wyglądają Piskorzowice... Wbrew przypuszczeniom, nie była to wcale taka\nmała wieś. Przed wojną znajdowała się tutaj szkoła, niewielki zajazd i\nmieszkało około 200 osób pracujących głównie na roli. Przedwojenny średzki\nregionalista Rudolf Smolla w swoim piśmie pt. "Heimatblater fur den Kr.\nNeumarkt", w numerze z 1924 roku pisze, że osiedle ma słowiański rodowód a\njego nazwa wywodzi się od polskiego słowa "piskorz". Pierwsza wzmianka o\nmiejscowości "Piscoruice" pochodzi już z 1217 roku, a kolejna napisana ponad\nsto lat później, w 1326 roku informuje nas, że "Piscorowicz" zostają nabyte\nprzez rycerza Guntera von Lukowa. Piskorzowice są często potem wymieniane w\nlicznych dokumentach, gdzie podaje się kolejnych właścicieli i ceny, które\nzapłacili za miejscowość. Ciekawe wiadomości przynosi nam dokument z 1786\nroku, w którym możemy przeczytać o tym, że w "Peiskerwitz" znajdowała się\nszkoła, gospoda i mieszkało 17 gospodarzy. W XVIII wieku była to średniej\nwielkości wieś. Piskorzowice bez większych zmian rozwijały się aż do lat 40.\nXX wieku. Dorobek kilkunastu pokoleń zniszczyła jedna noc z 29 na 30\nstycznia 1945 roku. Wioska w grudniu 1944 roku stała się ważnym punktem\nstrategicznym wojsk niemieckich. Jej położenie (zaledwie 200 metrów od rzeki\nOdry) przyczyniło się do tego, że miejscowość została włączona w pas obrony\no nazwie "Oder-Breslau", z którym Niemcy żywili nadzieje powstrzymania\nradzieckiego marszu na Berlin. Doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że\njeżeli linia Odry zostanie przełamana, nic już nie powstrzyma "czerwonej\nzarazy przed zalaniem Rzeszy" - jak podawała goebbelsowska propaganda. Aby\nostatecznie zamknąć pierścień wokół Twierdzy Wrocław Armia Czerwona musiała\nzdobyć ten przysiółek i wyprzeć całkowicie oddziały niemieckie w kierunku\nmiasta. Pierwsze natarcie, z marszu, nie powiodło się i żołnierze radzieccy\nze znacznymi stratami musieli się cofnąć na prawy brzeg Odry. Drugi atak,\npowtórzony kilkanaście godzin później (29 stycznia) zdołał uchwycić\nprzyczółek na drugim brzegu rzeki. Prawie całkowicie wycięty został broniący\nsię tutaj batalion SS "Speckman". Dowództwo niemieckie, przeczuwając\nostateczną klęskę wysłało broniącym się najbardziej elitarny pułk SS\n"Besslein". Tak swoje walki w Piskorzowicach wspomina jeden z esesmanów\nGeorg Haas, który w latach 70. wydał książkę pt. "Płomienie nad Odrą": Na\nskutek naszego silnego obstrzału natarcie radzieckie zaczęło się załamywać,\nbyliśmy już prawie we wiosce i myśleliśmy, że idziemy dobić "Iwana", kiedy\nnagle zza budynków wyjechały przeklęte czołgi Stalina, wybuchła potworna\npanika, byliśmy wprost dziesiątkowani. (...) Następnie żołnierz opisuje\nodwrót swojej kompani w stronę Wrocławia, ciężkie walki w lasach Piskorzowic\ni "morze krwi", jakie zostało tam przelane. Autor pisze również, że wszędzie\nbyło czerwono od krwi i wybuchów (...). Piskorzowice to były wrota piekieł,\nmasowy grób 11 kompanii. (...). Ze 123 ludzi należących do tej kompanii,\nwchodzącej w skład pułku "Besselein", zdolnych do dalszej walki przetrwało\n23. Niemcy w trakcie desperacji przerzucili w to miejsce jeszcze cały\noddział Volkssturmu, słabo wyszkolony i uzbrojony. W niedługim czasie został\non praktycznie zmiażdżony. Niemieckie niedobitki przedostały się do\noblężonego Wrocławia, gdzie wzmocnione przez nowych ludzi brały udział w\nobronie Twierdzy. Bitwa, a zwłaszcza jej finał, była wielkim sukcesem wojsk\nradzieckich. Został złamany jeden z najsilniejszych punktów oporu armii\nniemieckiej. Nie jest znana dokładna liczba poległych, ale musiała być\nznaczna, skoro jeszcze wiele lat po wojnie można było natrafić tutaj na\nludzkie szczątki. Do dzisiaj natura nie zdołała zatrzeć śladów tamtych\nzażartych walk. Prawie wszędzie w okolicy Piskorzowic można natknąć się na\nliczne okopy, transzeje i leje po pociskach artyleryjskich oraz granatach\nmoździerzowych. A przy odrobinie szczęścia można natrafić na łuskę, odłamek\nlub zniszczoną maskę przeciwgazową. Alfred Dziak, jeden z pierwszych\nosadników w Pisarzowicach, w wiosce położonej zaledwie 1,5 km od opisywanej\nmiejscowości, wiele lat przepracował na naszej średzkiej ziemi i wiele\npamięta z tamtych trudnych czasów. A tak wspomina swój pierwszy pobyt w\nPiskorzowicach w 1947 roku: - Byłem wtedy młodym chłopakiem. zatrudniłem się\nprzy wycince drzew. W Piskorzowicach było mnóstwo starych dębów, mocno\nuszkodzonych przez działania wojenne. Wszystkie drzewa wycinaliśmy wtedy\nręcznie, piłą "moja-twoja". Odgarniając liście wokół następnego drzewa,\nktóre mieliśmy wyciąć, moja ręka natrafiła na jakiś twardy przedmiot.\nWyrwałem go z podłoża. Był to skorodowany hełm niemiecki, z którego wypadła\nludzka czaszka. Po chwili zauważyłem, że pod ściółką znajduje się kompletny\nszkielet żołnierza. Był na nim pas, ładownice, manierka, nawet karabin,\nktóry po przeładowaniu jeszcze działał. Był to okres po zdaniu broni, więc\nwyrzuciłem go do pobliskiego stawu... Od pana Alfreda dowiedziałem się\nrównież, że w Pisarzowicach mieszka jeszcze jeden człowiek, który może znać\nwięcej szczegółów na temat wspomnianych walk, ponieważ przymusowo pracował w\ntej miejscowości od 1943 roku. Pan Jan - mój kolejny rozmówca - przedstawił\nmi swoją relację z pobytu w Piskorzowicach: - W Pisarzowicach mieszkam od\n1943 roku. Dostałem się tutaj jako przymusowy robotnik. W trakcie samej\nbitwy nie było mnie w tej miejscowości. Zostałem wywieziony wraz z innymi w\ngłąb Rzeszy. Wróciłem tutaj dopiero w maju 1945 roku. Chciałem zamieszkać w\ntej wsi. Chodziłem wtedy na spacery do Piskorzowic. Wioska praktycznie nie\nistniała, wszędzie unosił się nieznośny fetor i na każdym kroku leżały ciała\npoległych żołnierzy. W trakcie jednego ze spacerów natknąłem się na spaloną\nstodołę. Musiała być czymś w rodzaju szpitala polowego. W środku znajdowało\nsię około 10 zwęglonych trupów niemieckich żołnierzy. Wszędzie leżały hełmy,\npuszki na maski gazowe, manierki i broń, a z pobliskich drzew sterczały\ntylko kikuty... Natomiast żadne źródła nie informują o żołnierzach\nsłowackich, walczących po stronie niemieckiej. Pan Jan otrzymał w latach 60.\nlist ze Słowacji z prośbą żony o informację na temat poległego tutaj jej\nmęża, żołnierza słowackiego. Piskorzowice były miejscowością najbardziej\nzniszczoną w skali powiatu średzkiego i nie zdołały się już podnieść z ruin.\nJak widać historia wsi jest bardzo burzliwa i skłania do refleksji o\nprzemijaniu wszystkiego. Choć nie ma wsi na prawie żadnej mapie, nie należy\nskazywać jej na zapomnienie.\nPepo (20 / 3)\nJa tam też chodziłem z wykrywką,od strony Janówka sporo drutu kolczastego,i sporo rozrywek się trafia,większe sygnały radze ostrożnie sprawdzać,ale zawsze jest szansa znależć coś ciekawego.\nblack (11 / 4)\nA ja mam pytanie czy warto tam jechac od strony Kotowic(z drugiej strony Odry)?\nart (6 / 3)\nw Kotowicach to raczej parę łusek znajdziesz od mośka\nchyba że zbierasz :)\nWitam. Od strony Kotowic też jest nieżle. Oststnio Wojsko zajeło tam trochę terenu ale jest jeszcze sporo do zrycia.Wyskskują tam różne fanty- ja osobiście oprócz łusek trafiłem klamerke WH a kolo bardzo ładną HJ aluminiową razem z paskiem.Pozdrawiam\niza... (1 / 0)\nczesc , do 15 roku zycia mieszkalam w Pisarzowicach,czesto jzdzilam do PISKORZOWIC na czeresnie, teraz tych drzew juz chyba tam nie ma ,szkoda ze nie wiedzialam wtedy ze tam zginelo tylu ludzii\nyorke (56 / 4)\nod kotowic na wroclaw? przy jeziorze junkers?\nTo nie te same Kotowice... Te z jeziorem Junkers (dawne Jungfernsee) położone są w gminie Święta Katarzyna, na południowym-wschodzie Wrocławia.\nhotrodrumble (66 / 13)\nWitajcie, odgrzeję trochę kotleta. W Piskorzowicach coś się ostatnio dzieje. Widać ślady ciężkiego sprzętu, głębokie wykopy, głównie w miejscach fundamentów domów. Podobno wyszły tam pancerne fanty. Może ktoś uchyli rąbka tajemnicy? Pozdrawiam!\nmatrix14xxx (3752 / 681)\nOkolicę nadsypują za pomocą taśmociągów urobkiem z dna Odry i nabrzeży we Wrocławiu.\nTak zgadza się, to o czym piszesz to działania w ramach programu rewitalizacji wałów przeciwpowodziowych. Moje pytanie dotyczyło jednak terenu, gdzie kiedyś stały zabudowania. Ktoś wykopuje fundamenty, które zostały po tamtejszych domostwach. Być może właściciel lub dzierżawca pola, któremu fundamenty przeszkadzały w uprawie kukurydzy.


LWL � Życie Żydów w Europie z dala od metropolii � Pisarka Jenny Aloni\nJenny Aloni próbowała na początku pisać po hebrajsku. Ale to nie był "jej" język i tak zdecydowała się pisać po niemiecku.\nJenny Aloni w roku 1980.\nW większości utworów, Jenny porusza problematykę izraelskiego rozwoju. Jednym z ważniejszych tematów jest integracja ludzi różnego pochodzenia w nowej wspólnocie Izraela. Wojny o egzystencję Izraela we wrogim otoczeniu, ale także dramatyczny konflikt żydowsko-palestyński są tematem jej opowiadań i wierszy; także doświadczenia samotności i margines społeczeństwa.\nBadacz literatury Hartmut Steinecke z Padeborn pisze:\n"Teksty Jenny Alonis mówią o historii, polityce, naturze, losach pojedynczych ludzi, ale głównie chodzi jej jednocześnie, lub przede wszystkim o ogólne problemy ludzkie; przede wszystkim ciągle przewijający się temat winy i mocno z tym związane: obcość, samotność, które wyrastają z: nie-móc- zapomnieć."\nOd 1956 jej utwory są wydawane w Zachodnich Niemczech.\nJenny Aloni, lata osiemdziesiąte XX wieku.\nDoświadczenia z młodości w Westfalii\nPisarka Jenny Aloni w swoich utworach często powraca do doświadczeń z dzieciństwa i młodości w Westfalii, ale tylko napomyka o stracie najbliższych. Przez całe życie zmaga się ze stratą ojczyzny; widać to nie tylko po sposobie w jaki używa języka niemieckiego, ale po szczególnej uwadze, jaką poświęca życiu "Jeckes" – Żydów, którzy przybyli do Izraela z terenów niemieckojęzycznych.\nOd lat sześćdziesiątych XX wieku – co z pewnością zapoczątkował proces Eichmanna w Jerozolimie – ze wzmożoną siłą zaczęła opisywać zakurzone wspomnienia z młodości w Paderborn.\nOkładka książki pierwszego niemieckiego wydania powieści Jenny Aloni "Der blühende Busch" (Kwitnący krzew) 1964.\nW języku Jenny Alonis miesza się egzystencjalny, dzisiaj obcy patos ze skąpym i precyzyjnym opisem. Jej dramaty i nagrania odniosły mniejszy sukces, niż jej powieści i opowiadania. Niektóre utwory mogły być wydawane tylko własnym nakładem. Pod koniec lat osiemdziesiątych XX wieku wzrosło jej uznanie w Niemczech. Neue Zürcher Zeitung zaliczyła ją w 1993 do "najbardziej umiejętnych pisarek swojego pokolenia".\nOd wielu lat Archiwum Jenny-Aloni na Unwersytecie w Paderborn troszczy się o zabezpieczenie, uznanie i rozpowszechnienie jej utworów. Od 1996 przechowuje i bada się tam również jej spuściznę. Więcej o pisarce Jenny Aloni można znaleźć na stronie internetowej "Literatura żydowska w Westfalii".


Rosja: coraz więcej osób żyje w biedzie » Kresy - wiadomości, wydarzenia, aktualności, newsy\nRosja: coraz więcej osób żyje w biedzie\n1 października 2016 /3 komentarze/w gospodarka, Rosja, społeczeństwo, Wydarzenia /Przez Redakcja\n5 milionów Rosjan żyje za płacę minimalną, która w Rosji jest niższa niż minimum potrzebne do życia.\nWedług oficjalnych danych opublikowanych przez wicepremier Olga Gołodiec podczas forum gospodarczego w Soczi płacę minimalną w Rosji otrzymuje 5 mln obywateli, w tym 1,8 mln ze sfery budżetowej. Miesięcznie zarabiają równowartość 460 zł.\nW Rosji płaca minimalna jest niższa od poziomu minimum egzystencji. Wynosi 7500 rubli (456 zł) podczas kiedy minimum starczające na przeżycie to 9956 rubli (605 zł) miesięcznie.\n– Bieda dotknęła ludzi pracujących. To sytuacja wyjątkowa. Tendencja do zatrudniania i płacenia poniżej minimum egzystencja, stała się u nas poważnym problemem– zauważyła wicepremier.\nKto za to odpowiada? Kreml, który od lat stosuje politykę utrzymywania płacy minimalnej na poziomie niższym aniżeli minimum egzystencji. W czasie kryzysu pracodawcy, nie tylko prywatny, skwapliwie z tego korzystają. 1,8 mln pracowników budżetowych bieda dotyka tak samo jak zatrudnionych w firmach prywatnych. Do tego liczba biedaków na posadach rośnie. Dwa miesiące temu Gołodiec mówiła o 4,8 mln ludzi w tej dramatycznej sytuacji. Według prognozy Banku Światowego liczba biednych Rosjan (z dochodami poniżej granicy ubóstwa) wyniesie w tym roku 20,3 mln ludzi (14,2 proc. ogółu społeczeństwa).\nCzytaj również: Krytyczny poziom biedy w Rosji?\nW 2015 r biednych było w Rosji 19,2 mln. Jeżeli dodać do tego 5 mln pracujących biedaków, to 17 proc. Rosjan żyje w biedzie.\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/02/85796cfedeeff5ff03a0398d3bdf314a..jpg 2272 3500 Redakcja https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Redakcja2016-10-01 20:58:252016-10-01 20:58:25Rosja: coraz więcej osób żyje w biedzie\nDzieje się tak podczas gdy potomkowie katów narodu rosyjskiego, którzy wymordowali i zamęczyli 60 000 000 milionów Rosjan, żyją w pałacach w przepychu. Nazywa się ich oligarchami. Jest to sytuacja przedrewolucyjna, taka jak w 1910 r.\n1 października 2016 21:41\n2 października 2016 10:58\n4 października 2016 15:32\nPosłanka Nowoczesnej na „Czarnym Marszu”: Dość dyktatury... Polscy kibice z pomocą dla polskich dzieci ze Lwowa [+VIDEO...


Wolne niedziele - komentarz dla Wiadomości TVP - Bartłomiej Biga\nStrona główna/W mediach/Wolne niedziele – komentarz dla Wiadomości TVP\nZnów na agendę wraca temat ograniczania handlu w niedzielę. Rząd wydaje się skłaniać do propozycji częściowych ograniczeń. Skomentowałem ten temat dla Wiadomości TVP (w gospodarczym bloku tematycznym, w którym obok tematu wolnych niedziel znalazły się także informacje o wysokości wpływów podatkowych). Wszystko wskazuje, że w ostatecznym projekcie nie będzie kary pozbawienia wolności za naruszenie tego zakazu. Co więcej, tylko część niedziel zostanie uznanych za dni wolne od handlu. To z pewnością lepsze rozwiązanie niż jednorazowe wprowadzenie ponad czterdziestu dodatkowych dni, w których większość sklepów miałaby być zamknięta.\n3 kwietnia 2017 23:53\nOby do końca pamiętali o franczyzobiorcach i nie zgodzili się na dobcie ich biznesów


Blog Cudanakiju.pl: maja 2017\nBaśń "Smok, księżniczka i stary kałamarz" wywołała we mnie przemiłe uczucie powrotu do dzieciństwa. Taka ulotna fala ciepła w sercu zdarza mi się bardzo rzadko, pamiętam kilka przypadków muzycznych, ale jeszcze nigdy podobnych wrażeń nie spowodowała książka, zwłaszcza że wspólne dzieło Marcina Brykczyńskiego (rymowany tekst) i Krystyny Michałowskiej (ilustracje) nie jest wznowieniem, ale zupełną nowością. Książka ta zachowuje jednak atmosferę najpiękniejszych, najbardziej tajemniczych opowieści z mojego dzieciństwa, może dlatego, że autor, jak zdradził mi podczas spotkania na Warszawskich Targach Książki, napisał ją 30 lat temu, a prace ilustratorki towarzyszyły mi od najmłodszych lat.\n"Smoka, księżniczkę i stary kałamarz" postrzegam jak kompozycję, w której ilustrator wczuwa się w opowieść do tego stopnia, że obraz i słowo ostatecznie tworzą jedność. To utwór urokliwy, ujmujący i uniwersalny, bo spodoba się czytelnikom w każdym wieku, teraz oraz w przyszłości, więc warto zatrzymać ją dla dzieci swoich dzieci i ich dzieci.\nCzasami tak się dziwnie zdarza,\nże kiedy wszystko wkoło zaśnie,\nz głębin starego kałamarza\nwychodzą cicho piękne baśnie.\nKrążą jak wielkie ćmy tęczowe\nnad snami zwykłych, szarych ludzi\ni sny się stają kolorowe,\ni blask uśpiony w nich się budzi.\nTekst jest prosty, zrozumiały, bardzo rytmiczny, przyjemny dla ucha, jeśli czytamy dziecku, stanowi też dobry materiał do pierwszych prób samodzielnego głośnego czytania. Początkowo mieliśmy wrażenie, że to jedna z wielu podobnych opowiastek, jednak z każdą zwrotką byliśmy bardziej oczarowani i "zabaśniowani". Księżniczki wydały się nam co prawda niezbyt piękne i w ogóle raczej antypatyczne, ale potem okazało się, że nasze wrażenia były całkiem słuszne. W ostatnich latach wiele razy słyszałam lub czytałam o "przełamywaniu stereotypu królewny / księżniczki", ale nawet jeśli jest to już zjawisko masowe w literaturze dla dzieci, i tak warto sięgnąć po książkę Marcina Brykczyńskiego i Krystyny Michałowskiej, bo ten poetycki tandem stworzył najlepszą opowieść o nietypowych księżniczkach od czasu "Baśni o stalowym jeżu" Jana Brzechwy. Autor świadomie czerpie ze skarbca baśniowych motywów, z lekkością, znawstwem i humorem zestawia składniki historii. Efekt najlepiej poznawać w gronie rodzinnym, w godzinach wieczornych i w rozmarzonym nastroju.\nNa wzgórzu stoi wielki zamek,\nw nim mieszka król, co ciężko wzdycha,\nbo los mu zesłał córki same,\nna które smok okrutny czyha.\nTłumnie zbierają się przed tronem\nrycerze z dumnym błyskiem w oku;\nkażdy księżniczkę chce za żonę,\nlecz wszyscy drżą na myśl o smoku.\nPublikacja skusiła mnie już barwami i estetyką okładki, tymi mniej dziś popularnymi odcieniami i zestawieniami zieleni, błękitu i czerwieni. W środku jest równie zaskakująco, bo obrazy Krystyny Michałowskiej wyraźnie różnią się od prac młodszych polskich ilustratorów. Tu nie mamy do czynienia z graficznymi wariacjami czy humorystycznymi wstawkami plastycznymi, ale ze spójną narracją artystki, która stopniuje napięcie od czerni, niejako źródła tej historii (na początku była nicość...), przez rozmaite, jednolite i spokojne tła, aż do meritum, centralnego punktu tej opowieści – wielobarwności postaci. To baśniowe stworzenia oraz ludzcy bohaterowie malowani przez doświadczoną ilustratorkę skupiają na sobie uwagę czytelnika i "oglądacza" książki, otoczenie nie jest tak istotne, bo "Smok, księżniczka i stary kałamarz" może się rozgrywać w wyobraźni czy śnie każdego z nas. Przeżywając tę baśń sami dobieramy sobie szczegóły tła.\nW wydawnictwie Literatura ukazuje się bardzo dużo książek dla dzieci i młodzieży o różnych gustach czytelniczych. Wielką zasługą tego wydawcy jest stała pielęgnacja polskiej poezji dla najmłodszych – inni publikują wiersze okazjonalnie, z rzadka, trochę w ramach eksperymentu (zwłaszcza w zestawieniu klasyka poezji – nowe nurty ilustracji), a Literatura nieprzerwanie, wytrwale, przy czym przeważnie są to utwory zupełnie nowe. Chwała łódzkiemu ośrodkowi podtrzymywania życia poezji dziecięcej za trzymanie ręki na pulsie i podejmowanie tak wspaniałych projektów, jak "Smok, księżniczka i stary kałamarz"!\nOprawa plastyczna tej książki wydała mi się niecodzienna nie tylko dlatego, że odświeża pojęcie polskiej szkoły ilustracji, może być przyczynkiem do dyskusji o jej cezurach, a także o mistrzach i uczniach, kontynuatorach i rewolucjonistach, o tym, że nadmiar nowatorskich rozwiązań graficznych wywołuje tęsknotę za tradycyjną, "malarską" ilustracją. Najważniejszym aspektem ilustracji książkowej pozostaje jej odbiór przez czytelnika, a nie profesjonalnych krytyków, i właśnie na tym oddziaływaniu na całe czytelnicze rodziny opiera się mistrzostwo i czarodziejstwo Krystyny Michałowskiej. Bo skoro nawet dorosły czytelnik zrósł się z baśnią na tyle, że po zamknięciu oczu widuje tęczowe ćmy i smoki, musi tkwić w tej książce coś niesamowitego.\nMarcin Brykczyński, Smok, księżniczka i stary kałamarz, ilustracje Krystyna Michałowska, Wydawnictwo Literatura, Łódź 2017.\nAutor: Boschonka o 02:38\nEtykiety: Krystyna Michałowska, Marcin Brykczyński, Wydawnictwo Literatura\nRegał młodego fascynata książek powinien mieścić dział humorystyczny, podobnie jak chyba każde czasopismo dla dzieci. Taki zabawny kącik przydaje się w wypadku konieczności zainteresowania czymś nieczytających kolegów, którzy w trakcie odwiedzin rozglądają się ze zdziwieniem i pytają: "i ty to wszystko przeczytałeś?". Także sam książkożerca może w razie potrzeby sięgnąć po coś z rozweselającej półki, na przykład gdy choroba nie pozwala mu skoncentrować się na poważniejszej lekturze. Właśnie w tym ostatnim przypadku mój syn skorzystał z usług Françoize Boucher, autorki "Książki, dzięki której pokochasz książki". Bawił się dobrze, choć do czytania nie trzeba go namawiać, więc, sądząc po tytule i podtytule ("Nawet jeśli nie lubisz czytać"), nie reprezentuje grupy docelowej publikacji. A może adresatami wcale nie są nieczytające dzieci (i dorośli)? W końcu rozmaite zdjęcia, cytaty, anegdoty i memy na temat pożytku płynącego z czytania rozpowszechniają zazwyczaj osoby i instytucje lubiące książki, tak samo nastawieni są odbiorcy podobnych internetowych komunikatów.\nIlustracje oraz czcionka, stylizowane na szkolne bazgrołki, przyciągają wzrok i formą, i jaskrawymi elementami. Mój syn nie przepada za takimi rozwiązaniami graficznymi, ale tu, o dziwo, nie zgłaszał sprzeciwu, tylko chichotał. Szalone zagrywki autorki nie zniechęcają nawet najambitniejszego czytelnika. Co ciekawe, forma i tematyka tej książki kojarzy się z popularnymi publikacjami książkopodobnymi przeznaczonymi do mazania, rozdzierania oraz gniecenia, a jednak Françoize Boucher nie proponuje i nie promuje podobnych "aktywności", przeciwnie, wręcz z nich kpi. Mimo propozycji nietypowych zastosowań książki jako, na przykład, przedmiotu ratującego "kiedy ktoś nagle wejdzie do twojego pokoju, a ty będziesz kompletnie nagi / naga", tak naprawdę mamy do czynienia ze współczesną, humorystyczno-postmodernistyczną pochwałą książki i czytelnictwa. Oświecenie XXI wieku dysponuje innymi metodami oraz narzędziami niż to osiemnasto- i dziewiętnastowieczne, ale przekaz brzmi znajomo: Czytajcie, a poszerzycie swoje horyzonty! Szanujcie i hołubcie książki!\nAutorka przytacza rozmaite argumenty potwierdzające, że warto czytać. Znajdziemy tu twierdzenia zupełnie zwariowane i takie całkiem potulne, a także co nieco pomysłów z szerokiego pasma między szaleństwem (na punkcie książek) a mądrością (będącą wynikiem ich czytania). Dowiemy się na przykład, że książka się nie psuje, a czytać można niezależnie od pogody i miejsca przebywania. Wśród sentencji znajdą się takie dość popularne, jak: "dzięki książce możesz poczuć tysiące emocji", absurdalne: "nigdy nie zgubisz pilota do książki", ale też podszyte nutką filozofii i poetyzmu: "Czasami książka może być lampą rozświetlającą pytania, które sobie zadajesz. Może pomóc ci zrozumieć sens życia i rozwijać się". Nie zgodzę się natomiast z twierdzeniem, że "książki nigdy nie robią hałasu" – ta wywołuje głośny śmiech, co zbadałam empirycznie.\nPoeksperymentujcie z dziećmi, na pewno znajdziecie kolejne niezwykłe zastosowania oraz zalety starych dobrych i nowych niekonwencjonalnych woluminów.\nFrançoize Boucher, Książka, dzięki której pokochasz książki. Nawet jeśli nie lubisz czytać, tłumaczenie Katarzyna Radziwiłł, Muchomor, Warszawa 2017.\nEtykiety: Françoise Boucher, Katarzyna Radziwiłł, Muchomor\nKsiążka Pawła Ziemnickiego "Kosmos. Gwiezdna podróż" spodobała mi się już po pierwszym przekartkowaniu, ponieważ nie ma w niej nic zbędnego. To bliska ideału publikacja popularnonaukowa dla dzieci, w sam raz na półkę młodego fascynata badań kosmicznych, ale i każdego ucznia, bo przecież elementy wiedzy o Wszechświecie, galaktykach, planetach i gwiazdach są obecne w programie wszystkich szkół podstawowych. Ta pozycja sprawdzi się jako pomoc w pisaniu pracy domowej czy tworzeniu prezentacji, ale też przyda się rodzicom – muszę przyznać, że przed lekturą w mojej głowie humanisty zamiast niektórych wiadomości podawanych przez Pawła Ziemnickiego istniały czarne dziury.\nJak już wspominaliśmy, znamy dziś ponad 60 naturalnych satelitów Jowisza. Szesnaście z nich nie zostało dotąd nazwanych, a ich orbity nie są jeszcze zbyt precyzyjnie wyznaczone. Większość z tych satelitów porusza się po torach nachylonych pod różnymi kątami do płaszczyzny równika planety. Spora część to dawne planetoidy, które zostały złapane w pole grawitacyjne tego potężnego gazowego olbrzyma i już z nią pozostały. Zasiliły w ten sposób szeregi Jowiszowych księżyców.\nAutor sadza czytelnika w fotelu pojazdu kosmicznego – treść książki poznajemy niczym kosmonauci trenujący w symulatorze, bo w pierwszym planie widzimy ramkę z elementów kokpitu, a dalej, jakby zamiast szyby statku, czytelnie podzielony tekst (oraz ewentualne zdjęcia), umieszczony na tle obrazów kosmosu. Wyruszamy w gwiezdną podróż, która rozpoczyna się w naszym kosmicznym domu (tytuł rozdziału 1.), a kończy w przyszłości (rozdział 6.). Pośrednimi etapami wędrówki są planety wewnętrzne, planety zewnętrzne, pierwsze satelity i loty załogowe oraz bezzałogowe badania przestrzeni kosmicznej. Warto spędzić trochę czasu na każdym z tych kosmicznych "przystanków", ponieważ przewodnik tej wycieczki (na co dzień pracujący w planetarium) opowiada ciekawie, zwięźle, rzeczowo, ale nie nazbyt naukowo.\nNa pewno nieraz słyszałeś o stacjach kosmicznych, ale czy wiesz, do czego służą? Taka stacja to sztuczny satelita Ziemi, zaprojektowany tak, aby kolejne załogi mogły go użytkować nawet przez wiele lat. Stacje kosmiczne wykorzystuje się do ważnych badań. Pozwalają sprawdzić, jak długotrwałe przebywanie w przestrzeni kosmicznej wpływa na człowieka i jego zdrowie. Prowadzi się w nich też różne eksperymenty naukowe.\nObok podstawowych wiadomości o naszej galaktyce, w tym o Ziemi, autor przygotował dla nas zarys historii badań kosmicznych. Ta część książki uważamy za szczególnie interesująca, bo brakowało nam podobnego kompendium. Informacje o dziejach oraz perspektywach gwiezdnych osiągnięć i podróży szybko ulegają dezaktualizacji, tak stało się z kilkoma publikacjami o astronomii, które mój syn ma na półce. Jakby ładne nie były zamieszczone w nich grafiki czy zdjęcia, osiągnięcia nauki poszły już o kilka kroków dalej. Przykładowo "Wow! Ilustrowana encyklopedia kosmosu" (autor Carole Stott, Wydawnictwo G+J RBA, National Geographic Society, 2011), skądinąd pozycja cenna pod względem merytorycznym i pięknie wydana, podaje, że "sonda [Stardust] ma nowy cel – w lutym 2011 przeleci przez głowę komety Tempel 1" oraz "w 2011 roku dotrze tu łazik Curiosity i stwierdzi, czy na Marsie w ogóle może lub kiedykolwiek mogło istnieć życie w postaci mikrobów". Tymczasem Paweł Ziemnicki umiejętnie porządkuje naszą wiedzę o satelitach, lotach bezzałogowych i załogowych, dostarcza nam najnowszych danych.\nLot na Marsa rozbudza ostatnio wyobraźnię wielu osób. Być może NASA wyśle pierwszych astronautów na Czerwoną Planetę jeszcze przed 2040 rokiem. Amerykanie poleca tam nowatorską kapsułą Orion, a wyniesie ich w przestrzeń kosmiczną nowa rakieta o nazwie Space Lauch System.\nNa zakończenie jeszcze raz podkreślę wartość "Kosmosu. Gwiezdnej podróży" jako przejrzystej książki popularnonaukowej. Nie znajdziemy tu niepotrzebnych ozdób, przekroje i wykresy są tylko w niezbędnych miejscach. Całość podsyca lub potęguje ciekawość dziecka, zależnie od stopnia jego wtajemniczenia w sprawy kosmosu. Sam autor może stać się dla czytelnika prawdziwym autorytetem – trudno nie westchnąć z podziwem i zazdrością na widok wspólnych zdjęć upamiętniających rozmowy Pawła Ziemnickiego z odkrywcą komety 67P Klimem Czuriumowem czy z Harrisonem Schmittem, członkiem załogi Apollo 17, jednym z dwóch ostatnich (jak dotąd) ludzi na Księżycu.\nPaweł Ziemnicki, Kosmos. Gwiezdna podróż, Znak Emotikon, Kraków 2017.\nAutor: Boschonka o 17:43\nEtykiety: Paweł Ziemnicki, Znak, Znak Emotikon\nPoznajcie książkę, która wspiera działania Polskiej Akcji Humanitarnej w Syrii, mieszkańcom Aleppo pomaga być zrozumianymi, może czyni ich odrobinę mniej opuszczonymi, zapomnianymi przez świat, a nam, czytelnikom, pozwala zrozumieć, co tam się tak naprawdę dzieje (i nie chodzi o charakter konfliktów politycznych, kto jest winny i kto ma rację). "Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo" Grzegorza Gortata możemy postrzegać jako książkę niosącą wiedzę i pomoc, ale jest i inna płaszczyzna odbioru. To powieść pełna poetyckich obrazów literackich i plastycznych (ilustracje Marianny Sztymy), intensywnie oddziaływająca na czytelnika, lektura, o której myśli się zasypiając, śpiąc, budząc się i żyjąc przez cały dzień.\nGrzegorz Gortat zapoznaje nas z pięcioosobową rodziną z Aleppo i jej sąsiadami. Narratorką uczynił Jasmin, najstarsze z trojga dzieci bardzo kochających rodziców. Jej braćmi są sześcioletni Nabil i całkiem mały, trzyletni Tarik, który nie pamięta nic poza wojną, bo urodził się w jej trakcie. Jasmin niby matkuje młodszemu rodzeństwu tak, jak czyni to każda starsza siostra, jednak w warunkach "cudownego" dzieciństwa w Aleppo opieka i częściowe zastępowanie dorosłych (zajętych choćby zdobywaniem jedzenia) ma nieco inny wymiar. Trudno jest zorganizować bezpieczne zabawy w zaminowanych gruzach, pod niebem wzbudzającym lęk, kojarzącym się nie z lotem ptaka, ale z nalotami.\nRodzice Jasmin są wspaniali, ciepli, opiekuńczy, rozsądni, ludzcy. Gorąco im kibicujemy jako czytelnicy. Ważne wydało mi się, że tata Jasmin i kilka osób z jej otoczenia są byłymi nauczycielami, naukowcami, ludźmi teraz, podczas wojny, zdegradowanymi i zawodowo, i moralnie. Opis ich losu może otworzyć oczy wielu młodym (a może i starszym?) Polakom, którzy Syrię i okoliczne kraje kojarzą tylko z tabunami obszarpanych, bezimiennych uchodźców i zagrożeniem terrorystycznym dla Europy. Czwartoklasiści w szkole mojego syna nie mają pojęcia, co dzieje się w Syrii, bywa, że na przerwach bawią się w terrorystów (nie szczędząc towarzyszących detonacji okrzyków chwalących Allaha), wyzywają się od "arabów" i "islamów". Na tych uprzedzeniach kończą się skojarzenia z krajami Bliskiego Wschodu. Teoretycznie nie należy się spodziewać, by powieść "Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo" dotarła do takich uczniów, ale, wbrew pozorom, przeważnie są to "dzieci z dobrych rodzin", w których książki są obecne i prawdopodobnie uświadamianie z użyciem literatury jest możliwe.\nPowieść liczy 39 krótkich rozdziałów, na jej kartach poza głównymi bohaterami pojawia się kilka postaci, zazwyczaj silnie zarysowanych i wracających po kilkunastu lub kilkudziesięciu stronach. Czytelnikowi szczególnie doskwiera obecność stryja Jasmin, brodatego Husajna. Podejrzana działalność dalekiego krewnego, jego moc, ignorowanie i poniżanie kobiet, namawianie taty Jasmin na coś, co bardzo nie podoba się jej mamie – wszystko to tworzy wokół postaci stryja Husajna nastrój grozy, który odczuwają i dziecięcy bohaterowie, i czytelnicy. Nie trzeba nawet rozumieć, co oznacza ta broda i skąd bierze się władza brodacza, wystarczy ta niepokojąca atmosfera.\nAkcją książki jest codzienność, ale taka, jakiej polskie dzieci nie znają. Mamy do czynienia z literacką fikcją, a jednak tyle tu prawdy: niesprawiedliwości, nagle urwanych rozmów, znajomości i istnień. Jasmin jest wyjątkowo dojrzałą ośmiolatką, mieliśmy nawet wrażenie, że pewne obserwacje zostały "włożone" w jej usta czy myśli, a tak naprawdę są wnioskami dorosłych, wzruszającymi szczególnie dla nas, rodziców, którym zależy, by nasze dzieci wychowywały się w pokoju i nie musiały podejmować podobnych rozważań. Cóż, nie zarzucam nic autorowi, wcale nie chciałabym się przekonać, czy zanurzone, wręcz podtopione w wojnie dziecko rzeczywiście jest tak poważne, rozważne, mądre i filozoficznie nastawione do życia.\n(...) Nabil zapytał, nie przerywając wznoszenia muru z klocków:\n– Co to znaczy "oblężone miasto"?\n– Tak mówimy, kiedy wróg otacza z każdej strony i atakuje jakieś miasto. – Widziałam, że odpowiedź nie przychodzi tacie łatwo. Przyciszył radio, które puszczało teraz muzykę. – Wtedy ani mieszkańcy nie mogą się wydostać, ani żadna pomoc do takiego miasta nie może dotrzeć.\n– A kto właściwie jest naszym wrogiem?\nTata poczerwieniał jak mały chłopiec przyłapany na braku pracy domowej. Przypomniało mi się, co tak niedawno z tego samego miejsca mówił pan Safik – i wcale się tacie nie dziwiłam. Bo rzeczywiście, na jakiej podstawie z tej długiej listy wybrać tych, którzy przelali najwięcej syryjskiej krwi? Komu powinien przypaść tytuł naszego największego wroga? Wojskom rządowym? Islamistom? Powstańcom? Rosjanom? Amerykanom? Gdyby stał tu teraz pan Safik, powiedziałby pewnie, że los zwykłych Syryjczyków tak naprawdę nikogo już nie obchodzi. Po pięciu latach wojny naszym wrogom i przyjaciołom zależy już tylko na jednym: chcą całemu światu udowodnić, że oni i tylko oni mieli od samego początku rację.\n(33. Trudne pytanie)\nJaka jest historia tej rodziny? Uciekną z Aleppo? Dotrą do obozu dla uchodźców? Trafią do Polski lub innej spokojnej przystani, gdzie idąc ulicą nie trzeba bać się ostrzału? Przeczytajcie, ja zdradzę tylko, że w tej książce chyba nic nie jest typowe, zresztą to widać nawet na pierwszy rzut oka. Jedni oceniają książkę po okładce, inni nie, ale w przypadku "Mojego cudownego dzieciństwa w Aleppo" już patrząc na okładkę można wiele stwierdzić: to pozycja dla dzieci i dorosłych (lub po prostu: dla rodzin), nie będzie zbyt kolorowo, ale mimo wszystko delikatnie i jasno. Autor i ilustratorka nie próbują przypodobać się dziecięcemu odbiorcy, nie udają, nie przybierają literackich czy artystycznych póz, mówią szczerze, po swojemu, świetnie się do siebie dopasowując. Obrazów nie ma w tej książce zbyt wiele, ale nie można ich pominąć ani zapomnieć. Zapadały w nas stopniowo, a zaczęło się od małego Tarika narysowanego na stronie 13, ale widocznego i na odwrocie, na białej części strony 14, pod tekstem. To wrażenie było chyba niezamierzone przez wydawcę, przez co wydało się nam magiczne i takie zupełnie nasze, osobiste. Zaczęliśmy zastanawiać się, czemu Tarik tak prześwituje? Czy w tej czerwonej koszulce nie ma stanowić celu ostrzału, bombardowania albo całej opowieści? Potem były jeszcze prześcieradła prasowane przez mamę Jasmin, wyfruwające przez okno jako chmury i tata chmurę przytulający, a także inne niezapomniane ilustracje (broda stryja!). Gdyby te obrazy krążyły po Internecie zamiast memów o uchodźcach, czy świat nie byłby lepszy?\nOczywiście wiele osób czytających dzieciom woli ten wspólny czas przeznaczyć na opowiastki rozrywkowe, dodatkowo też starszym dzieciom, które książkę zrozumieją, rodzice rzadko czytają. Warto jednak zmienić zwyczaje dla "Mojego cudownego dzieciństwa w Aleppo", bo tę powieść najlepiej przeżywać i omawiać wspólnie. My czytaliśmy ją właśnie w ten sposób: rodzinnie, na głos, na życzenie syna odłożywszy na później inne lektury, w tym lubianą przez niego serię science fiction dla młodzieży. Jeśli jedenastolatek rozmiłowany w literaturze przygodowej, książkach humorystycznych i wszelkich komiksach z taką uwagą słucha rodzica czytającego "Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo", z takim zaangażowaniem domaga się kolejnych rozdziałów, nie może to być tylko przygnębiająca powieść o wojnie. Oczywiście nie jest też wesoła, więc jaka?\nKiedy po kolacji mama ułożyła nas do snu, tata zaczął nam czytać książkę przy zapalonej lampie.\nKiedy skończył, miałam kluchę w gardle. Spytałam:\n– Dlaczego jest taka smutna?\n– Czy na pewno smutna?\n– Prawie się popłakałam.\n– Ja też – wsparł mnie Nabil. – Temu niby Szczęśliwemu Księciu pęka serce, a jaskółka ginie na mrozie. To ma być wesoła bajka?\n– Nie powiedziałem, że jest wesoła. Nie zgadzam się tylko ze stwierdzeniem, że jest smutna.\n– Jaka to różnica? – Podniosłam się na łokciu.\n– Niesie optymistyczne przesłanie. Uczy, ze prawdziwa miłość wymaga poświęceń. I że jeśli kogoś kochamy, gotowi jesteśmy zrobić dla niego wszystko. To chyba dobre zakończenie?\n(32. Prezent od Nabila)\nNie odpowiem na to pytanie, bo książka Grzegorza Gortata dla każdego może okazać się czymś innym, wywołać przebudzenie, oburzenie, wzruszenie, ból, oczyszczenie, nadzieję, ale zakładam, że przypadkowych młodych czytelników, zwłaszcza takich skoncentrowanych na swoim codziennym tu i teraz, może pozostawić niewzruszonymi, niezainteresowanymi, obojętnymi. Nie wszyscy lubią rozmyślać, nie każdy chce być świadomy, przeważnie niewiedza jest łatwiejsza. Podobnie jak wiele osób przejeżdżając samochodem lub przechodząc obok człowieka leżącego na ulicy nie sprawdzi, co się stało, nie wezwie pogotowia, tylko uspokoi swoje sumienie stwierdzając, że to pewnie pijak albo narkoman, a jeśli w dodatku jest z nami dziecko, trzeba zadbać, by nie zobaczyło sinego odcienia twarzy czy krwi, odgrodzić jego dzieciństwo od przykrych widoków i faktów – tak też nie każdy zwróci uwagę (swoją i dziecka) na losy Aleppo.\nDorośli są naiwni. Wydaje im się, że jak rozmawiają szeptem, dzieci nic nie usłyszą. Jest dokładnie na odwrót.\n(37. Rzeczy, które nie powinny się wydarzyć)\nGrzegorz Gortat, Moje cudowne dzieciństwo w Aleppo, ilustracje Marianna Sztyma, Wydawnictwo Bajka, Warszawa 2017.\nAutor: Boschonka o 06:42\nEtykiety: Grzegorz Gortat, Marianna Sztyma, Wydawnictwo Bajka\nZbiór "Baśnie Barda Beedle'a" jest moim ulubionym literackim dodatkiem do serii powieści "Harry Potter". Momenty, w których bohaterowie "Insygniów śmierci" czytają te baśnie, analizują je i sami ich doświadczają, są też moimi ulubionymi fragmentami całej twórczości J.K. Rowling. To przesycenie baśniowością, ożywanie legend, jest według mnie wielkim atutem i najciekawszym aspektem konstrukcji świata przedstawionego w "Harrym Potterze".\nKsiążka "Baśnie Barda Beedle'a" zawiera pięć krótkich utworów ("Czarodziej i skaczący garnek", "Fontanna Szczęśliwego Losu", "Włochate serce czarodzieja", "Czara Mara i jej gdaczący pieniek", "Opowieść o trzech braciach"), faktycznie napisanych przez J.K. Rowling, a w ramach uniwersum Harry'ego Pottera – przez niejakiego Barda Beedle'a. W najnowszej edycji każdą baśń skomentował sam Albus Dumbledore, dyrektor Hogwartu, który swój egzemplarz książki przekazał w testamencie prymusce Szkoły Magii i Czarodziejstwa, Hermionie Granger, a ona z kolei dokonała przekładu z języka run na angielski (zaś o polską wersję zadbał Andrzej Polkowski). Jak widać, w książce roi się od mistyfikacji.\nPublikacja jest obiektywnie ciekawa, bo choć osadzona w świecie Harry'ego Pottera i niepozbawiona nawiązań do konkretnych przygód bohaterów powieści J.K. Rowling, to można ją czytać i czerpać przyjemność z lektury nawet nie znając "podstawowych" książek autorki. Mamy tu do czynienia z udaną stylizacja na tradycyjne ludowe baśnie, tyle że zamiast lisów, wilków, niedźwiedzi, wiejskiej młodzieży i staruszków, na kartach tej książki spotkamy istoty i przedmioty magiczne oraz związanych z nimi czarodziejów. Opowiastki czyta się błyskawicznie, nie są zbyt dziecinne (co wydaje się ważne z uwagi na wiek czytelników serii "Harry Potter", zazwyczaj starszych nastolatków), mają swój "klimat", a chwilami okazują się wręcz nieco drastyczne – zupełnie jak wzorcowe dla tego gatunku baśnie Grimmów, Andersena czy zwykłe ludowe podania.\nTrzecią publikacją do kompletu nowo wydanych podręczników ze świata Harry'ego Pottera jest "Quidditch przez wieki" (autor fikcyjny: Kennilworthy Whisp, rzeczywisty – J.K. Rowling). Ta książka najpełniej realizuje plan połączenia ciekawostki, żartu i daleko posuniętej mistyfikacji. Mamy więc sport, który istnieje tylko w książkach z cyklu "Harry Potter": quidditch. Mecze rozgrywane są z użyciem przedmiotów magicznych: latających mioteł i piłek różnego rodzaju, zaprogramowanych poprzez czary. Każda dyscyplina sportowa musi mieć swoje zasady, czempionów, historię oraz anegdoty. Właśnie to wszystko znajdujemy w "Quidditchu przez wieki", przy czym narracja jak zwykle prowadzona jest w nieoficjalnym, często żartobliwym tomie. Wśród szkiców przedstawiających elementy wyposażenia gracza, boisko do quidditcha czy herby różnych drużyn, znajdziemy też starodawne ryciny upamiętniające na przykład piętnastowieczne zawody lub historyczny strój sportowca. Czarodzieje mieszkają też poza Wielką Brytanią (skąd pochodzi Harry Potter i gdzie mieści się jego szkoła) i nie tylko tam grywa się w quidditcha, książka zawiera więc notatki o obecności tego sportu oraz jego specyfice na różnych kontynentach. Lektura ta z pewnością rozbawi fanów powieściowego cyklu o nastoletnim czarodzieju, ale jest też ciekawą karykaturą książek sportowych. Publikacja została wydana starannie, ma cieniowaną, czerwoną okładkę z subtelnymi, przyciągającymi wzrok złotymi elementami i twardą oprawę, format i wygląd pasują oczywiście do dwóch pozostałych podręczników magicznych: granatowych (niemal czarnych) "Baśni Barda Beedle'a" i ciemnozielonych "Fantastycznych zwierząt". W sam raz na półkę potteromaniaka.\nJ.K. Rowling, Baśnie Barda Beedle'a, ilustracje Tomislav Tomić, okładka Olly Moss, przekład Andrzej Polkowski, Wydawnictwo Media Rodzina, Poznań 2017.\nJ.K. Rowling, Quidditch przez wieki, ilustracje Tomislav Tomić, okładka Olly Moss, przekład Andrzej Polkowski, Wydawnictwo Media Rodzina, Poznań 2017.\nAutor: Boschonka o 01:45\nEtykiety: Baśnie Barda Beedle'a, J.K. Rowling, Media Rodzina, Quidditch przez wieki, Wydawnictwo Media Rodzina\n"Słoń na Księżycu" jest wyjątkowo kosmicznym projektem wydawniczym, za który odpowiadają Gosia Herba (rysunki i tekst), Mikołaj Pasiński (tekst) oraz komiksowe wydawnictwo Centrala. Duża, kwadratowa książka zachwyca nietypowym podejściem do tematu spełniania marzeń i przezwyciężania uprzedzeń. Po pierwsze, wydaje się, że ta publikacja jest spełnieniem marzeń samych autorów. "Słoń na księżycu" to przemyślana i dopracowana pod każdym względem koncepcja, lektura intensywna, nawiązująca do odczuć, jakie mogą towarzyszyć każdemu dorastającemu człowiekowi (niezależnie od etapu dorastania), choć równocześnie jakby pozbawiona realistycznej grawitacji. To, co najbardziej przyziemne kontrastuje z niemożliwymi podróżami i odkryciami ze snów. Wyjście poza mniej więcej ustalony i stale powielany scenariusz książeczki dla dzieci traktującej o dążeniu do spełnienia marzeń wcale nie jest łatwe, ale udało się Gosi Herbie i Mikołajowi Pasińskiemu. Warto podsuwać dzieciom takie oryginalne, nieprzewidywalne opowieści, by nie sądziły, że książki służą tylko do sprowadzania na ziemię (przykładowo fantastyczność "Akademii Pana Kleksa" jest zabijana podczas szkolnych omówień, które koncentrują się na analizie wyglądu Pana Kleksa i przepytywaniu uczniów z cech jego ubioru, stąd dzieci preferują wydania z realistycznymi ilustracjami). Ta ciągnie nas w przeciwną stronę.\nNietypowość ujęcia problemu walki ze stereotypami czy brakiem wiary w czyjeś możliwości polega na równowadze między dziecięctwem i dojrzałością tej książki. Bunt przeciwko zastanemu porządkowi i chęć udowodnienia światu, że się myli, cechują raczej wczesną młodość, podobnie dla najmłodszych czytelników tworzy się zazwyczaj bogato ilustrowane publikacje. Obrazki ze "Słonia na Księżycu" są jednak bardzo dojrzałe, pełne artyzmu i intelektualnej zabawy, choćby z twórczością Picassa. Można je podziwiać godzinami, niezależnie czy jest się dzieckiem, czy rodzicem. Gosia Herba zachowała moc wyobraźni kilkulatka, ale ujęła ją w obrazy dorosłe, choć niezupełnie poważne. Do tego dochodzi modna obecnie kolorystyka i "geometryczna" stylistyka.\nBohaterką historii jest astronomka badająca Księżyc, na początku z Ziemi, przez teleskop, a później osobiście, z całkiem bliska. Ambitna specjalistka dokonuje niezwykłego odkrycia: na powierzchni Księżyca czasem można dostrzec słonia! Inni naukowcy, członkowie Towarzystwa Księżycowego, nie dają wiary tej fantastycznej tezie, nawet gdy widzą słonia (?) na własne oczy. Podczas naukowej narady teleskop zostaje rozbity, autorytet astronomki podważony, a w końcu staje się ona pośmiewiskiem całego miasteczka. Te dwie sceny najpełniej oddają charakter ciemnej strony Ziemi – powykrzywiany, karykaturalne piękny i jednolity tłum oraz potłuczone marzenia, za których rozbicie nikt nawet nie przeprosi. W tym momencie lektury ogarnęła mnie prawdziwa złość. Podobnie astronomka miota piorunami, jednak ona przekuwa niepowodzenie i urazę w coś nowego, twórczego, buduje bowiem rakietę i wyrusza na księżycowe badania terenowe. Okazuje się, że na Księżycu nawet najciemniejsza (niewidoczna z Ziemi) strona przynosi same dobre niespodzianki w porównaniu z ziemskimi, widocznymi na co dzień porządkami. Jak bardzo przywykliśmy do tej naszej "normalności", której produktami ubocznymi są między innymi niedotrzymane obietnice, zmarnowany czas i zmarnowane talenty? Ciekawe, czy ta książka, "trochę jakby ekologiczna", jak określił to mój syn, sprawi, że rodzice i inni dorośli przestaną marnotrawić marzenia i potencjał dzieci, czy tylko przeczytamy ją i zapomnimy, a mały czytelnik i tak zostanie prędko wrzucony w ramki oraz trybiki społeczne, by postępował i żył jak wszyscy, w żadnym razie nie widując słoni na Księżycu.\nGosia Herba (tekst i rysunki), Mikołaj Pasiński (tekst), Słoń na Księżycu, Centrala – Mądre komiksy, Poznań 2016.\nAutor: Boschonka o 14:28\nEtykiety: Centrala, Gosia Herba, Mikołaj Pasiński, Słoń na Księżycu


Model IA-5056-2 Zegarek męski Iron Annie Bauhaus Iron Annie Bauhaus\n2 411,00 zł 2 145,00 zł taniej o 266,00 zł\nIron Annie Zegarek męski Iron Annie Bauhaus 2 411,00 zł 2 145,00 zł\nModel Iron Annie Bauhaus IA-5056-2 to świetna propozycja dla mężczyzn ceniących sobie porządne wykonanie. Zegarek składa się z okrągłej stalowej koperty zawieszonej na starannie wykrojonym, skórzanym pasku. Czarna tarcza została uzupełniona o jasne indeksy oraz datownik przy godzinie trzeciej. Całość przykrywa utwardzane szkło mineralne, które jest oporne na zarysowania i obtłuczenia. Szczególnym udogodnieniem jest świecąca podczas zmroku powłoka Super-LumiNova. Sercem zegarka jest precyzyjny mechanizm automatyczny, zasilany dzięki ruchom ręki. Wodoszczelność o klasie 5 ATM oznacza, że do środka nie dostanie się woda, nawet podczas codzienny kąpieli. Produkt objęto 2-letnią gwarancją.\nOpinie o Iron Annie Bauhaus IA-5056-2\n6 rat x 357,50 zł


Maszynki do golenia - sklep internetowy drogeria.sklep.pl\nObowiązkowy element wyposażenia kosmetyczki większości mężczyzn stanowią maszynki do golenia brody i włosów z innych partii ciała. Co więcej, korzysta z nich również wiele kobiet (choć dla nich producenci przygotowali specjalne serie). Szczególną popularnością cieszą się maszynki do golenia na żyletki Gillette oraz Wilkinson, które znajdziesz w naszej ofercie.\nCo proponuje nasz sklep internetowy? To przede wszystkim niezawodne, uniwersalne maszynki na żyletki. Wyposażone są one w specjalny pasek nawilżający, wyjątkowo cienkie żyletki, ostre ostrza oraz doskonale wyprofilowaną rączkę. Dzięki temu są wyjątkowo komfortowe w użytkowaniu, a przy tym niwelują ryzyko powstania podrażnień skóry. Zapewniają też dokładne golenie i efekt niesamowicie gładkiej oraz nawilżonej skóry na dłuższy czas. Prezentowane przez nas maszynki do golenia brody z powodzeniem mogą być stosowane również do usuwania włosów z innych partii ciała.\nZachęcamy do zakupów w naszej drogerii internetowej. Produkty dostępne są w woreczkach po kilka sztuk, dzięki czemu ich zakup jest jeszcze bardziej opłacalny (cena jest korzystniejsza niż w przypadku zakupu pojedynczych sztuk). Są to produkty jednorazowe, dzięki czemu nie ma konieczności czyszczenia po użyciu z włosów i innych zanieczyszczeń, które w połączeniu z wilgocią mogłyby przyczynić się do rozwoju bakterii i zarazków. To prosty, tani, skuteczny, a przy tym niesamowicie higieniczny sposób na walkę z niechcianym owłosieniem oraz osiągnięcie efektu gładkiej skóry.\n12,89 zł / szt. gross\nGillette Blue 2 Plus - worek 5szt


Strona główna » Glukometr » Glukometr Glucomaxx\nGlukometr Glucomaxx® to precyzyjne i bezpieczne urządzenie do sprawdzania stężenia glukozy w krwi dla pacjentów z cukrzycą. Posiada duży ekran z podświetlanymi cyframi, oraz podświetlaną szczelinę, która ułatwia umieszczenie paska testowego.\nDo pomiaru glikemii wystarczy kropla krwi o objętości 0,5 µl, wynik analizy pojawi się po 5 sekundach.\nGlukometr posiada jeden przycisk do wykonywania operacji, dzięki czemu zapewnia łatwą obsługę. Spełnia wymogi najnowszej normy EN ISO 15197:2015 co daje gwarancję dokładności, precyzji i powtarzalności pomiarów.\nFunkcje glukometru Glucomaxx®\nDodatkowo posiada 4 tryby pomiarów, które pozwalają kontrolować glikemię w zależności od posiłku. (pomiar ogólny, przed posiłkiem, po posiłku i pomiar kontrolny).\nBrak kodowania, dzięki czemu eliminowane jest ryzyko błędów przy nowym opakowaniu pasków.\nAutomatyczny wyrzut zużytego testu zwiększa bezpieczeństwo i higienę pomiaru.\nAlternatywne miejsce wkłucia (AST) umożliwia pomiar z innych miejsc niż opuszki palców, np. z przedramienia czy wewnętrznej strony dłoni.\n4 alarmy przypominające o wykonaniu badania.\nPamięć 1000 ostatnich pomiarów wraz z datą i godziną.\nFunkcja średnich wyników stężenia glukozy we krwi (7, 14, 21, 28, 60 i 90 dni) – pozwala ocenić stan wyrównania cukrzycy i oszacować HbA1c.\nPort USB umożliwia przesyłanie danych do komputera.\nWielkość próbki: 0,5 µl\nZakres pomiaru stężenia glukozy: 20 – 600 mg/dl (1,1 – 33,3 mmol/l)\nDo pomiaru glukozy wykorzystuje paski testowe Glucomaxx.


Wisiorki ceramiczne ręcznie robione | Sklep internetowy Handmade Mała Fabryczka\nWisiorki ceramiczne ręcznie robione\nKiedy nudzi nam się klasyczna biżuteria, warto poszukać oryginalniejszej, ale równie eleganckiej. Czy to możliwe? Oczywiście. W sztuce jubilerskiej wykorzystuje się nie tylko tak oczywiste materiały jak złoto czy stal. Są również bardziej finezyjne, jak np. ceramika. Niezwykle subtelne i dekoracyjne zarazem wisiorki z ceramiki wybierane są przez panie ceniące klasyczną biżuterię w nowoczesnej odsłonie. Prezentujemy ofertę ręcznie robionych wisiorków ceramicznych, w którym najważniejsze są szczegóły. Są to jedyne w swoim rodzaju ozdoby, bardzo osobiste i eleganckie. Cudownie prezentują się na delikatnych łańcuszkach lub tasiemkach.\nCeramiczne wisiorki ręcznie robione\nCeramika ma wiele wspólnego z rzeźbą. Tak jak modeluje się dzieła z gliny czy kamienia, podobnie formuje się wisiorki, nadając im różne kształty i kolory. Biżuteria z ceramiki ma bardzo długą tradycję i piękną historię. Niegdyś miała zastępować droższe surowce, takie jak złoto czy platynę. Z czasem wisiorki z ceramiki stały się uwielbiane przez kobiety, ponieważ były niezwykle dekoracyjne i eleganckie.\nDziś popularność biżuterii z ceramiki nie maleje, co więcej – w ostatnich latach wzrosła. Z sentymentem wspominamy czasy, kiedy biżuteria miała duże znaczenie dla kobiety, była starannie przechowywana, wyciągana na specjalne okazje, a potem przekazywana z pokolenia na pokolenie. Wisiorki ceramiczne ręcznie robione pozwalają wrócić do tych czasów, kiedy ręcznie wykonywane ozdoby ciała były czymś wyjątkowym, pięknym i wartościowym.\nKażdy prezentowany tu model jest autorskiego pomysłu, a wisiorki są wykonywane wyłącznie ręcznie, czyli starannie formowane, wypalane, pokrywane emaliami i polerowane. Najpiękniejsza biżuteria z ceramiki powstaje dzięki połączeniu umiejętności, wyobraźni i wyczucia artystycznego. To nie są wyroby seryjne, a małe dzieła sztuki odznaczające się wysokim kunsztem. Szkliste i bardzo delikatne ozdoby o unikatowych wzorach mają niepowtarzalny urok.\nMoże pojawić się pytanie: na jakie okazje pasują wisiorki z ceramiki? W zasadzie to na wszystkie. Jest to biżuteria pełna klasy, ale noszona na co dzień podkreśla urodę właścicielki i jej zamiłowanie do artystycznej biżuterii. Ceramika z dodatkiem szlachetnych materiałów i kamieni staje się bardziej luksusową ozdobą, coraz chętniej wybieraną np. z okazji ślubu.


Biała sypialnia – szlachetna prostota i artystyczna lekk...\nOglądasz: stronywnetrza.urzadzamy.pl Inspiracje Biała sypialnia – szlachetna prostota i artystyczna lekkość w aranżacji wnętrza\ntagi: stylizowane meble, piękna sypialnia, jasna sypialnia\nWarto wykorzystać potencjał pełnego promieni słonecznych pomieszczenia i dodatkowo rozświetlić je za pomocą odpowiedniej kolorystyki. Uzyskany w ten sposób efekt sprawi, że wnętrze jasnej sypialni stanie się bardziej przytulne, a biel w wersji total look nada aranżacji szlachetności.\nProjekt białej sypialni należy do artystki Ewy Bathelier i bazuje na subtelnej grze światła i cieni. Aby jak najlepiej wyeksponować to zjawisko, zdecydowała się na proste formy mebli i jeden wyrazisty akcent w postaci autorskiego obrazu na ścianie za łóżkiem, który idealnie podkreśla eteryczny i zmysłowy charakter aranżacji sypialni. Odważne zastosowanie bieli w całym wnętrzu wymagało rozwiązań, które nie zaburzą uzyskanej w ten sposób harmonii, a jednocześnie nie będą odznaczać się surowym minimalizmem. Redukując dekoracje do minimum i opierając się na prostych, geometrycznych kształtach, artystka była w stanie wykreować ciepłe i przytulne wnętrze. Może to zasługa odnowionych mebli, których historia sięga lat 50.? Bielone biurko ze spółdzielni Ład spełnia rolę toaletki, a dwa stołki przerobione na szafki nocne to stylowe elementy wyposażenia sypialni, która tchnie urokiem dawnych czasów. Stylistyki retro dopełniają oryginalne lampy stołowe, wykonane z przedwojennych świeczników.\nBiała sypialnia jest emanacją stylu Ewy Bathelier, która nazywa go "minimalizmem teatralnym". Artystyczne inspiracje odnaleźć można na każdym kroku. Nawet płócienne zasłony, które w subtelny sposób zapraszają do środka światło zdają się poddawać delikatnym podmuchom wiatru, harmonizując z abstrakcyjnym przedstawieniem sukienki na ścianie za łóżkiem. Sypialnia w tym ujęciu inspiruje do poszukiwania nie tylko przejawów piękna w życiu codziennym, ale też własnego stylu aranżacji wnętrz.\nSypialnia glamour jest przykładem aranżacyjnego kompromisu pomiędzy ponadczasową elegancją, bogatymi dekorami a sielskimi elementami, charakterystycznymi dla stylu cottage. Ściana w pasy, aksamitne żyrandole i srebrne dodatki sąsiadują ze stylizowanymi meblami i ozdobami z rattanu.\nJeśli nosimy się z zamiarem urządzenia eleganckiej jadalni, należy wybrać takie elementy wyposażenia, które podkreślą reprezentacyjny charakter wnętrza. Meble w stylu glamour oraz zachwycające swoją kunsztowną formą dodatki: kryształowa lampa, wysokie świeczniki, bogato zdobione lustro pozwolą stworzyć wytworną aranżację jadalni.


Supporty - Green Day Grenades\nWysłany: Wto 16:52, 12 Mar 2013 Temat postu:\nHeroes Get Remebered jakoś mi do GD nie pasują... I osobiście wolałabym, aby to nie byli oni. Całkiem mi się podoba, jak grają, ale tacy drętwi są... W każdym razie byli na tym koncercie, gdzie supportowali The Blackout.\nWysłany: Wto 17:07, 12 Mar 2013 Temat postu:\nOMG W AUSTRII OPRÓCZ ATL MAJĄ TEŻ THE BASEBALLS AWWW\nTo wcale nie jest powód do radości, biorąc pod uwagę, że miało grać Bad Religion The Baseballs może i rozrusza publiczność, ale jednak słuchać przed GD piosenek w stylu Ai Se Eu Te Pego czy Umbrella będzie trochę dziwnie. Aczkolwiek uważam za całkiem prawdopodobne, że będą robić za support w Polsce.\nWysłany: Wto 17:21, 12 Mar 2013 Temat postu:\nJa dalej wyczuwam Farbenów . Znaczy nie mam jeszcze konkretnej wizji ich na scenie, ale ja ich wyczuwam. A Ty moja kochana nie kracz, Nosa Nosa i Eli nie będzie\nWysłany: Pon 14:46, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nAll Time Low będzie supportować GD w łodzi. Co o tym sądzicie??\nOstatnio zmieniony przez LetYourselfGo dnia Pon 14:48, 08 Kwi 2013, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 15:24, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nAll Time Low to zespół, który ani mnie grzeje, ani ziębi. Znam może ze dwie piosenki. I tyle mam do powiedzenia na ten temat.\nWysłany: Pon 15:42, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nAll Time Low jakoś nie przepadam, nie jest najgorszy ale nie lubię ich słuchać, więc jestem ciekawa co pokarzą ale myślałam że wystąpi ktoś lepszy\nWysłany: Pon 16:54, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nbuuu, liczyłam na coś polskiego szczerze powiedziawszy ;c bo ich znam tylko cover Umbrella xd nie no spoko może do koncertu coś posłucham. w sumie mi to wszystko jedno, bo GD i tak dla mnie najważniejszy <3\nWysłany: Pon 16:56, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nJa chcę FL *wyje*\nPocieszycie panią Admin śpiewając z nią podczas kolejkowania coś farbenowego?\nWysłany: Pon 17:00, 08 Kwi 2013 Temat postu:\njuż będę po maturze to będę mogła śpiewać "hura hura dzisiaj matura" może będzie mnie to wtedy bawić, bo jak na razie nie jest mi do śmiechu\nWysłany: Pon 17:01, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nJakoś nigdy wcześniej o nich słyszałam. Puściłam sobie ze 2 piosenki, ale jakoś mnie nie porwało. Głos wokalisty jest...yyy...dziwny? nie wiem jak to określić.\nWysłany: Pon 18:56, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nWolałbym coś polskiego , CF98 by mi pasował bardzo\nZresztą ile jest kapen z nurtu fajnych , Holden Avenue , Fix up czy Maypole\na tu takie.... takie All Time Low\nWysłany: Pon 19:07, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nMagda ja moge cos Farbenowego z Toba spiewac!\nA co do All Time Low... Liczylam na cos lepszego. Znam kilka piosenek tylko od nich, moze sie po koncercie przekonam. Ale te piosenki, ktore znam nie zachecily mnie do dalszego poznawania tworczosci zespolu. Taki za bardzo cukierkowi mi sie wydaja\nWysłany: Pon 19:59, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nMnie tez rozczarowało... nie znam chyba nic ATL... chyba ze... nie wiem, Olka mówi że zna 2 i jest ode mnie bogatsza o to doświadczenie. Ogólnie ona niby hejter a wie co i jak...\nPoza tym Madzia wie co byłoby lepszym supportem...\nWysłany: Pon 20:22, 08 Kwi 2013 Temat postu:\nMogę śpiewać, a co.\nMi się ATL podoba, ale jestem nieco rozczarowana... No, wszystko fajnie i ładnie, różowy bas, ale nie porwali mnie. Liczyłam na jakąś odmianę. Z kolei widzę, że na fejsie niektórzy moi znajomi szaleją lub planują zbiorowe samobójstwa, bo nie jadą do Łodzi, a nie dość że GD, to jeszcze ATL 'tylko się powiesić, a wszyscy co jadą niech wyjdą'. Jakoś tak to szło.\nNo nic ciekawego. Mnie nie przekonali na żywo. Z drugiej strony, mogło być gorzej np Angel&Airwaves\nOstatnio zmieniony przez marzena_89 dnia Pon 21:27, 08 Kwi 2013, w całości zmieniany 1 raz


Szkoły Medialnej - Pomponik\nPlotki Pomponik » szkoły medialnej\nArtykuły na temat: szkoły medialnej\n...sympatyczna oraz wrażliwa. Nie ukończyła szkoły aktorskiej, ale na brak pracy nigdy nie narzekała. Ma talent i urodę, a to wystarczy. Na scenie zadebiutowała jako 10-latka, u Andrzeja Wajdy w filmie pt...\n...ze szkoły śledzi ją czarny samochód... Losy bohaterek splatają się, gdy poszukująca nowego tematu na książkę Olga odwiedza dom dziecka, w którym mieszka Ewa, a dziewczyna w tym samym czasie...\n...zamieścił w Internecie kompromitujące nagranie wideo i trafił do kliniki psychiatrycznej. Potem oskarżał Ninel o utrudnianie mu spotkań z córką, ponieważ aktorka wysłała Sofíę do szkoły w Szwajcarii. Teraz...\nDyskusje na temat: szkoły medialnej\nZe szkoły medialnej ojca dyrektora\nNie ma już dziennikarzy, są robotnicy medialni ze szkoły wujka Google'a, posługujący się nie polskim, ale "polglish".Na zrozumienie przez nich nawet podstawowych pojęć języka podobno rodzimego nie ma(...) niekompetencji językowej medialnej "nowej fali"


NIENAWIŚĆ do Mszy trydenckiej\nluty 26 2006 22:08\nŁacina była językiem uniwersalnym, od pewnego czasu raczej już nie jest. Jeśli w przyszłości Esoeranto stanie się językiem uniwersalnym, będę wotował za mszą w Esperanto.\nluty 26 2006 22:47\nWybrałem się w zeszłą niedzielę na mszę trydencka i... mam mieszane uczucia.\nZ jednej strony piękny język łaciński i interesujący chorał gregoriański.\nA z drugiej strony dużo niezrozumienia z mojej strony. Zaznaczam, że wcześniej zapoznałem się z tekstem mszy. Niemniej jednak , za dużo dla mnie kapłan wykonywał tyłem do wiernych pozostawiając ich samym sobie. Może modlitwy mają piekny tekst ale cóż z tego skoro wiele kapłan mówi po cichu? Nasuwa mi się wizja(oczywiście przesadzona Chrystusa, który w wieczerniku stawia pod drzwiami apostołów i mówi , że oto on porozmawia z Ojcem oni będą patrzyli na Jego plecy a potem On pozwoli im na chwilę podejść do stołu.\nWiem że grubo przesadziłem, zaznaczam że nie chcę nikogo urazić. Ale dla mnie wychowanego w NOM msza łacińska jest zbyt obca. Pragnę jednak zaznaczyć , że nie zamierzam potraktowac tego tylko jako ciekawego widowiska i raz na jakiś czas chcę wybierać się na msze łacińską. To dobrze , że KRK nie zapomina o wiekach tradycji.Jednak kiedyś wspaniała myślę że nie spełniałaby w nowych czasach dobrze swojej roli.\nA co do niezrozumienia wiernych fragmentów NOM:zawsze znajdą się ludzi, którzy będą czegoś nierozumią. Niezależnie od rytu jesteśmy zobowiązani do zgłębiania liturgi i próbowania jej jak najpełniej rozumieć. Pozdrawiam!\nluty 26 2006 22:59\nQuote by Rawicz: Łacina była językiem uniwersalnym, od pewnego czasu raczej już nie jest. Jeśli w przyszłości Esoeranto stanie się językiem uniwersalnym, będę wotował za mszą w Esperanto.\nPodobno NOM jest przetłumaczony na Esperanto i schwalony Stolicą Apostolską.\nluty 26 2006 23:03\nAreziu, miałem podobne odczucia. Zdecydowaną wadą starej mszy jest też tylko jedno czytanie pozaewagelijne. Tymczasem nieraz te trzy czytania pięknie harmonijne współgrają. Jak chocby dziejszej niedzieli...\nluty 27 2006 19:52\nkwestia języka...koptowie używaja całkowicie martwego języka koptyjskiego, ormianie podobnie uzywają martwego języka, wieksza cześć prawosławnych używa martwego jezyka czy to greki czyc erkiewno-słowianskiego.\nWe wszystkich rytach wschodnich kapłan stoi plecami do wiernych, jako jeden z..., poza tym na czas przeistoczenia zamyka się i tak dość wąską przestrzeć.\nMsza trydencka wymusza na uczestniku całkowite zaangazowanie. Przyklęknięcia, znaki krzyża sprawiają że modlimy się nie tylko słowami ale całym ciałem.\nluty 27 2006 20:07\nDziwny adres tego postu - do tych co nienawidzą Mszy trydenckiej! pociesza mnie to, że do nie do mnie, bo nie mam w sercu nienawiści do Mszy trydenckiej. Nie znam jej, a chętnie bym poznał... Może kiedyś? Jak się zaczyna dyskusję od słowa: "nienawiść", i o tę nienawiść podejrzewa się ewentualnych partnerów, to, zaiste, trudno liczyć na to, że dyskusja bedzie rzeczowa. Szkoda, że znowu oberwało się "milce". Ta dziewczyna ma pecha na tym forum.\nA może poprowadźmy dyskusje pod hasłem: "Miłość do Mszy trydenckiej", lub "Miłość do modlitwy"!!!\nluty 27 2006 20:27\nNOM w esperanto jest raz na jakiś czas odprawiany tam, gdzie nasz indult. A my (ministranci z indultu) dzielimy salkę z esperantystami.\nluty 27 2006 20:40\nQuote by opin: Szkoda, że znowu oberwało się "milce". Ta dziewczyna ma pecha na tym forum.\nheh! widzisz, bracie, walcze! alez oni mnie kochaja! wlasnie dzieki tej milosci (Chrystusowej) ciagle rzucaja mi komplementy pod nogi, zwlaszcza pewien dzentelmen moderator. on to umie! ta milosc jego do mnie az mu sie w sercu nie zmieszcza i wybucha z wielka namietnoscia!\nz reszta Jezusowi tez sie oberwalo od zel-betonu! tak mocno ze skonczyl na krzyzu\nJezus mowil o milosci, a oni o tradycji, JC mowil o przebaczeniu, a oni o zakonie! i tak w kolko!\na ciekawa jestem czy kiedy Pan postawi kropke nad i?\nmi sie wydaje ze pawel na prozno mowil kosciolach "pawlowych" i "piotrowych".\nluty 27 2006 22:13\nDrogi Fidelisie, wnioskując z Twojej wypowiedzi można stwierdzić, że tradycja Mszy trydenckiej, wraz z wiekiem staje sie niemal tak ważna jak dogmaty, a tradycje zawsze można zmienić, nawet tysiącletnią. Pamiętaj, że działania Soboru są kierowane przez Ducha Świętego, który pozwala odkrywać ludziom znaki czasu. Podczas jednego z takich Soborów - ostatniego, jak pewnie wiesz , został wprowadzony nowy ryt Mszy Św.\nPozatym też, z Twojej wypowiedzi można wnioskować, że modlitwa po łacinie jest lepsza od innej modlitwy - ja tak wywnioskowałem i się z tym nie zgadzam.\nCieszę się, z nowego rytu bo myślę, że po łacinie i w danwej formie o wiele trudniej jest przeżyć dobrze Mszę Świętą, mi - który lubi widzieć, słyszeć i rozumieć bez namysłu co dzieje się na ołtarzu.\nDo niedawna byłem czynnym lektorem, teraz to jestem jedynie lektorem po kursie, po udzieleniu posługi lektoratu i z legitymacją, ale nie służę do ołtarza. We Eucharystii uczestnicze z perspektywy "ławki"...\nluty 27 2006 22:53\nQuote by fidelis: kwestia języka...koptowie używaja całkowicie martwego języka koptyjskiego, ormianie podobnie uzywają martwego języka, wieksza cześć prawosławnych używa martwego jezyka czy to greki czyc erkiewno-słowianskiego.\nKwestia języka - bardzo kiepskie argumenty wynikające bardziej ze skostnienia i przyzwyczajenia niż jakiejś świętości czy szczególności tych języków...Dodatkowo przytoczenie przykładu SCS jest niewybaczalnym grzechem przeciwko Św. Cyrylowi i Metodemu! Oni właśnie dlatego stworzyli język SCS ponieważ niezgadzali się z ówczesnym betonem językowym...\nKapłan w rycie wschodnim nie cały czas jest tyłem, a to tylko dlatego, że ten ryt został opracowany dla przypadku, że będzie na mszy i diakon...\nPonadto zarówno greka jak i starocerkiewno słowiański są częściowo-zrozumiałe (ja na mszach z SCSem wiekszych problemów nie mam)...\nCo do przyklęknieć są one tylko w rycie rzymskim. Właściwa liturgia SCS nie zna przyklęknięcia.


Modele Billing Boats - sklep modelarski\nMaster Korabel i Falkonet\nBilling Boats to duńska firma która powstała na początku lat pięćdziesiątych. Producent dostarcza głównie drewniane żaglowców historycznych, kutrów rybackich i holowników. Wśród produktów tej firmy można znaleźć m.in. szwedzki okręt Vasa (Wasa) który jest oficjalnie polecanym modelem przez muzeum okrętu Vasa w Sztokholmie. Oferta obejmuje także modele innych słynnych i istniejących do dziś żaglowców takich jak angielski liniowiec HMS Victory czy kliper Cutty Sark. Duża i jednakowa skala tych klasyków (1/75) ułatwia pracę i pozwala stworzyć ciekawą kolekcję. Projektanci firmy Billing Boats zadbali o to aby zredukować nakład pracy i poza szkieletem wiele elementów dodatkowych zostało wyciętych laserowo (np. gretingi) lub wykonanych w formie plastikowych odlewów (głównie ornamenty i rzeźby). Większość modeli posiada pojedyncze poszycie dna.\nOprócz drewnianych modeli żaglowców, firma Billing Boats przygotowała szeroką ofertę dla modelarzy RC. Szczególnie polecamy modele holowników z polistyrenowym kadłubem które po zamontowaniu aparatury RC będą pięknie prezentować się na wodzie.\n1181.00 zł dostępny\n1007.00 zł dostępny\n1471.00 zł dostępny\n1249.00 zł dostępny\n308.00 zł dostępny\n367.00 zł dostępny\n621.00 zł dostępny\nKuter krewetkowy Rainbow - 201 Billing Boats\n154.00 zł dostępny\n630.00 zł dostępny\n520.00 zł dostępny\n663.00 zł dostępny\n1392.00 zł dostępny\n532.00 zł dostępny\n634.00 zł dostępny\n269.00 zł dostępny\n66.00 zł dostępny\n314.00 zł niedostępny\n822.00 zł dostępny\n862.00 zł dostępny\n1497.00 zł dostępny\n1650.00 zł dostępny\n560.00 zł dostępny\n3900.00 zł dostępny\n840.00 zł dostępny\n592.00 zł dostępny\n2087.00 zł dostępny\n339.00 zł dostępny\nCopyright © 2006 - 2020 ModelNet | Created by WebProjekt


Sprzedaż hurtowa przedsiębiorstw handlowych wzrosła w IV o 1,0 proc. rdr - Handel/dystrybucja\nSprzedaż hurtowa przedsiębiorstw handlowych wzrosła w IV o 1,0 proc. rdr\nData: 25-05-2012, 11:32\nSprzedaż hurtowa przedsiębiorstw handlowych wzrosła w kwietniu o 1,0 proc. rdr, po wzroście w marcu o 3,4 proc., a mdm spadła o 9,9 proc. - podał GUS.\nSprzedaż hurtowa przedsiębiorstw hurtowych wzrosła w kwietniu o 3,1 proc. rdr, po wzroście o 4,7 proc. w marcu, a mdm spadła o 8,7 proc.


Szkolenie ekip kursowych SESA | SESA Polska\nBy SL Kraków-Sursu...\nKilkudziesięciu uczestników z lokalnych szkół przygotowywało się do prowadzenia kursów ewangelizacyjnych. Próbowaliśmy lepiej zrozumieć nasze zadania, znaczenie poszczególnych czynności oraz przebieg przygotowań. Poznaliśmy dokumenty, które wypracowała Szkoła Ewangelizacji św. Andrzeja, przede wszystkim podręcznik Busola - niezastąpioną pomoc w pracach kursowych.\nByła to również okazja do integracji środowisk SESA w Krakowie i okolicy. Wśród uczestników gościliśmy winnice Szkoły Ewangelizacji św. Marka z Krakowa, Bielska Białej i Żywca, Szkołę Nowej Ewangelizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa z Krakowa, Wspólnotę Gaudete z Krakowa - Nowej Huty oraz liczne grono gospodarzy - Wspólnoty i Szkoły Nowej Ewangelizacji Sursum Corda oraz filii z Jordanowa. Mogliśmy nawiązywać nowe relacje, poznawać się, dzielić się doświadczeniem i uzyskać odpowiedzi na nurtujące pytania.\nJuż cieszymy się owocami tego czasu! Wspólnie spędzony czas pozwolił nam rozpalić się w twórczym zapale do głoszenia Ewangelii, pokazał, sens poszczególnych zadań, piękno metodologii SESA. Wspaniale było zobaczyć jedno serce i jednego ducha ... Ducha św. Andrzeja ;) Chwała Bogu!\nKurs Animacji Modlitwy Charyzmatycznej 1-3 KWIECIEŃ 2022 RUDA ŚLĄSKA\nCelem kursu jest odkrycie, że Bóg jest dostępny dla mnie przez modlitwę oraz nauczenie się otwierania na prowadzenie Ducha Świętego na modlitwie osobistej i wspólnotowej.\nKurs KAMCh jest skierowany do osób, które uczestniczyły wcześniej w kursie Nowe Życie.\nEstera online - dla kobiet 26-27.03.2021\nKurs ten jest jednym z trzech przeznaczonych tylko dla kobiet. Estera jest pierwszym z nich, na którym można podjąć wiele ważnych decyzji czy kroków tak, aby mieć siłę spotkać się twarzą w twarz ze swoim największym problemem. Często jest to zraniona przeszłość, która w nas nadal żyje. Wszystko będziemy czynić po to, by stać się wolną kobietą.


Magnolia BETTY pienna wys. 130-140cm - sklep Szkółka Wrzos\nMagnolia BETTY pienna wys. 130-140cm\nwys 130-140 cm, korona zaczyna się na wys ok. 90 cm\ndrzewko na nóżce\nW ofercie magnolia BETTY uformowana na małe drzewko. Jest to idealne rozwiązanie dla osób którzy chcą mieć magnolię a nie mają zbyt dużo miejsca w ogrodzie. Pielęgnacja takiej polega na przycinaniu gałązek po wiosennym kwitnieniu. Powszechnie uważa się, że magnolia nie lubi cięcia. Dotyczy to raczej grubych gałęzi, cienkie gałązki bez problemu możemy na wiosnę przycinać. Grubsze zabezpieczamy maścią ogrodniczą.\nZwarty krzew, o zaokrąglonej koronie, dorastający po 15 latach do 4 m wysokości. Magnolia ta posiada jasno zielone, eliptyczne, zaostrzone na końcach liście, do 15 cm długości. Odmiana Betty wytwarza purpurowo czerwone pąki kwiatowe. Kwiaty w pełnym rozkwicie są duże, otwarte, do 30 cm średnicy, z zewnątrz ciemnoróżowe, a wewnątrz jaśniejsze. Kwitnienie przypada na przełom kwietnia i maja, tuż przed rozwojem liści. Stosowana w ogrodach przydomowych, w parkach i w zieleni miejskiej.\nWitam, interesuje mnie produkt: Magnolia BETTY pienna wys. 130-140cm, cena w sklepie internetowym: 58.00 zł. Prosze o więcej informacji\nmagnolia betty betty na nóżce pienna na pniu drzewa liściaste drzewa lisciaste krzewy liściaste krzewy lisciaste rośliny kwaśnolubne rosliny kwasnolubne kwitnące wiosną magnolia kwitnace wiosna kwiaty różowe kwiaty rozowe magnolia sadzonka magnolia cena магнолія magnolia tree\nMagnolia pośrednia (poj. 3l)\nMagnolia brooklińska ’Elizabeth’ (poj. 3l)\nPiękna, żółta odmiana magnolii.\nMagnolia purpurowa ’Nigra’ pienna


Kształty prącia - Papilot.pl\nz czym kojarzy się penis\nno tak wierzący nie potrzebują dowodów\nMężczyzna do Anonim 22:01:37\nZdrowsza dla Ciebie i Twojego faceta będzie z pewnością sytuacja kiedy jej się pozbędzie (wizyta u lekarza). Piszę to z całą powagą i z wyrazami szacunku.\nTo szpetny... ,ale nie wyglad przeciez zdobi czlowieka i nie w jaką szate ubrany swiadczy ... lecz z cala,cala pewnoscia wnetrze. no i tez nie penis. przychodzi czas ze i po tabletkach szpetny mocarz i piekniutki nie stanie.I zadnego uzytku chyba ze jeszcze tylko do sikania-A 15 to g.milosierdzia.chłopczyky.


6,93 (14420 ocen\ti\t1069 opinii) Zobacz oceny\nDebiut Kinga i coś pomiędzy jego arcydziełami a gniotami. Widać że Stephen uczył się dopiero swojego stylu i momentami mu to wychodziło a momentami nie. Wielki plus za relację córka-matka. Najmocniejszy punkt powieści. Jeżeli oczekujecie jednak napięcia i atmosfery grozy darujcie sobie tą książkę - ani razu nie przeszły mnie ciarki. Szczerze to nawet się ucieszyłem gdy w końcu dobrnąłem do ostatniej strony.


5 porad jak malować sprayem - porada Tipy.pl\nStrona głównaDom i OgródNaprawy Domowe i RemontyMalowanie5 porad jak malować sprayem\nWybierz miejsce z dobrą wentylacją\nMaluj farbą w sprayu na zewnątrz lub w dobrze wentylowanym miejscu. Pamiętaj, że wiatr może zakłócić twoją pracę na zewnątrz, więc zwróć też uwagę na prognozę pogody. Najlepiej jednak będzie, jeśli swoją pracę będziesz wykonywać w garażu, przy otwartych drzwiach. Oczywiście przykryj lub usuń z garażu rzeczy, których zabrudzenia farbą wolałabyś uniknąć (na przykład samochód).\nWypiaskuj wszystkie części sprzętu, które wymagają wygładzenia, a następnie umyj je delikatnym detergentem. Spłucz dokładnie wodą i pozostaw do wyschnięcia na wystarczająco długi czas. W tym czasie możesz podjąć małe kroki bezpieczeństwa, które pozwolą ci później uniknąć niepotrzebnej pracy. Zdecyduj się, gdzie będziesz chciała malować i zabezpiecz dane miejsce folią malarską lub gazetami. Jeśli malujesz mały przedmiot, może warto włożyć go do kartonowego pudełka. Farba gruntująca? Będzie konieczna tylko wtedy, gdy pokrywasz ciemną farbę jaśniejszą. Jeśli nie jesteś pewna, możesz zawsze użyć produktu łączącego w sobie grunt i farbę.\nPokrywaj powierzchnię kilkoma cienkimi warstwami\nProducenci farb twierdzą, że nakładanie kilku cienkich warstw jest o wiele lepsze niż mniejsza ilość grubych warstw. Tworzenie zbyt grubej warstwy farby może spowodować niechciane skutki w postaci zacieków, w przeciwieństwie do wielokrotnego nakładania cienkich warstw. Jednak nie trzeba się martwić. Farby w sprayu szybko schną, a więc takie podejście nie sprawi, że malowanie będzie trwało dwa tygodnie.\nWykonuj ruchy, jakbyś malowała pędzlem\nWyobraź sobie, że twoja ręka jest pędzlem, a puszka z farbą w twojej dłoni włosiem. Maluj wykonując ruchy jak przy zamiataniu, wzdłuż powierzchni i z powrotem, pozwalając, by warstwy sprayu nakładały się na siebie na kilka centymetrów. Naciskaj lekko zawór do końca pierwszej krawędzi, a następnie mocno, kiedy przesuwasz spray w drugą stronę. Powinnaś słyszeć krótkie wybuchy powietrza, nie długi syk. Kiedy będziesz malować po prostu w tę i z powrotem ze stałym naciskiem, otrzymasz w rezultacie cieknącą, ciężką plamę.\nPozwól farbie wyschnąć do końca\nJak już wspomniano, farby w sprayu szybko schną. Ważne jest jednak, aby nie dotykać pomalowanej powierzchni aż nie wyschnie do końca. Ile dokładnie trwa schnięcie? Sprawdź na puszce. W każdym razie, po wykonaniu całej tej pracy, ostatnią rzeczą, jakiej byś chciała, jest pozostawienie na farbie odcisków palców, żeby zniszczyły cały efekt.\nStała satysfakcja: To prawdopodobnie największa zaleta farb w sprayu. Kiedy zaczniesz, chcesz pomalować prawie wszystko. I właściwie dlaczego nie? Zostaw tylko samochód zawodowcom.\nmalowanie sprayemspray farbajak malować sprayemtechnika malowania sprayemmalowanie sprayem poradymalowanie sprayem na papierzespray do malowaniamalowanie sprayem zaletygraffiti na ścianie


Od ponad dwóch dekad coraz szerzej stosuje się w Polsce systemy ocen pracowniczych. Pomimo wieloletniego doświadczenia w tym zakresie, organizacje nadal poszukują metod udoskonalających ten proces. Dostępny w księgarni Profinfo poradnikKształtowanie nowoczesnych systemów ocen pracowniczychwskazuje, w jaki sposób zrobić to najlepiej.\nOrganizacje wprowadzają systemy ocen pracowniczych z jednej strony, aby zwiększać motywację pracowników, z drugiej - jako narzędzie kontroli ich efektywności. Publikacja zawiera solidne podstawy teoretyczne, jak i liczne studia przypadków ukazujące, jak firmy radzą sobie z zagadnieniem oceny pracowniczej w praktyce.\nPrzeczytaj: Recepta na skuteczny system ocen okresowych\nZ lektury "Kształtowania nowoczesnych systemów ocen pracowniczych" można dowiedzieć się m.in., w jaki sposób właściwie prowadzić rozmowę oceniającą; czym jest ocena oddalona, która stanowi uzupełnienie systemu; jakimi kryteriami kierować się podczas wyboru metod oceny i co zyska organizacja, powiązując systemy ocen z swoimi celami strategicznymi.\nPoradnik skierowany jest zarówno do pracowników związanych z sektorem prywatnym, jak i administracją publiczną. Stanowi źródło wiedzy dla menedżerów, dyrektorów, reprezentantów działów personalnych, ale także osób, które zajmują się zagadnieniami z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi na polu naukowym.\nAutorka publikacji, dr Małgorzata Sidor-Rządkowska, od kilkunastu lat jest trenerem i konsultantem ds. HR, przewodniczy jury ogólnopolskiego konkursu Top HR Manager, organizowanego przez Wolters Kluwer, a także wykłada na wielu polskich uczelniach.


Niemcy: spór gazet o decyzję kanclerz Merkel ws. satyryka - Polsat News\n16.04.2016, 11:00 Świat\nPAP/EPA/OLE SPATA (R)/PRESIDENTIAL PRESS OFFICE (L)/HANDOUT\nNiemiecka prasa i aprobuje i krytykuje decyzję kanclerz Angeli Merkel, która zaaprobowała ściganie przez wymiar sprawiedliwości satyryka Jana Boehmermanna. Jest on oskarżany przez Turcję o obrazę prezydenta Recepa Tayyipa Erdogana.\n"Merkel zapowiedziała jedynie, że sprawę Boehmermanna i Erdogana zbada wymiar sprawiedliwości. To brzmi tak, jakby kanclerz zdradziła satyryka. Ale to bzdura. Przekazanie sprawy wymiarowi sprawiedliwości nie jest oznaką płaszczenia się przed Erdoganem, lecz normalnym trybem w państwie prawa" - komentuje "Sueddeutsche Zeitung".\nAutor komentarza Heribert Prantl przyznaje, że wydane przez rząd upoważnienia do ścigania "brzmi dwuznacznie". To nie oznacza jednak, że Boehmermann będzie teraz ścigany i ukarany. Upoważnienie oznacza jedynie, że wymiar sprawiedliwości "może uczynić to, co jest jego zadaniem: zbadać, czy popełniony czyn, czyli satyra, podlega karze" - tłumaczy.\nGazeta odnosi się do zapowiedzi Merkel zniesienia paragrafu 103 kodeksu karnego, który jest podstawą prawną w sprawach dotyczących obrazy zagranicznych głów państwa. "Satyra Boehmermanna była nieudana, ale to nie oznacza, że jest karalna" - ocenia komentator "Sueddeutsche Zeitung".\nJego zdaniem Boehmermann chciał "za pomocą drewnianego młota udzielić Erdoganowi korepetycji w kwestii wolności słowa". "Sąd musi rozstrzygnąć, czy w tym celu wolno posługiwać się bezczelnymi sformułowaniami, które oderwane od kontekstu są mocno obraźliwe" - dodał komentator.\nNiech decydują niezależni sędziowie\nPodobne stanowisko reprezentuje inna czołowa niemiecka gazeta - "Frankfurter Allgemeine Zeitung". "Merkel podjęła słuszną decyzję - przekazała sprawę niezależnemu wymiarowi sprawiedliwości" - chwali wydawca dziennika Berthold Kohler.\nJego zdaniem to dobrze, że sprawa Boehmermanna znajdzie się w rękach niezależnych sędziów, czyli "w dobrych rękach". "W przeciwieństwie do Rosji czy Turcji, niewinni ludzie nie muszą się obawiać państwa prawa i jego organów" - zauważa autor komentarza.\nMerkel się poniżyła\nCałkowicie inną ocenę można znaleźć w dzienniku "Die Welt". "Angela Merkel poniżyła się przed Erdoganem" - pisze autor komentarza Torsten Krauel. Dziennikarz jest zdziwiony, że skargę "autokraty przeciwko niemieckiemu satyrykowi" zaakceptowała niemiecka kanclerz, która po zamordowaniu francuskich satyryków z redakcji "Charlie Hebdo" poleciała do Paryża, aby wraz innymi przywódcami Zachodu zademonstrować solidarność w obronie wolności sztuki i zachodnich wartości.\nBerliński dziennik "Tagesspiegel" stoi na stanowisku, że Merkel nie powinna była ustępować przed żądaniami polityka, który w swoim kraju uciska wolność mediów i wolność słowa. Jej decyzja jest "niewłaściwym sygnałem" pod adresem tych, którzy są w Turcji zamykani w więzieniach za walkę o demokratyczne prawa". Postawa Merkel "nie przyczyni się do obrony wolności słowa w Turcji" - ostrzega gazeta.


sertralina – Ciceron\nLeki przeciwdepresyjne zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych u dzieci, młodzieży i młodych dorosłych z ciężkim zaburzeniem depresyjnym (MDD) i innych zaburzeń psychicznych w badaniach krótkoterminowych. Badania krótkoterminowe nie wskazują na wzrost ryzyka samobójstwa po zastosowaniu leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo u dorosłych w wieku powyżej 24 lat, stwierdzono zmniejszenie ryzyka leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo u osób dorosłych w wieku 65 lat lub starszych. Ryzyko to musi być zrównoważona z potrzebą kliniczną. Monitorowanie pacjentów uważnie klinicznego nasilenia choroby, samobójstwa lub nietypowych zmian w zachowaniu. Rodziny i opiekunowie powinni być poinformowani o konieczności ścisłej obserwacji i komunikacji z przepisującej. chlorowodorek sertraliny nie jest dopuszczony do stosowania u pacjentów pediatrycznych z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywne (OCD).\nUżywa Dla sertralina\nFarmakologiczna Klasa: inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny\nSertralinę należy do grupy leków znanych jako selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Działa on przez zwiększenie aktywności chemicznej nazwie serotoniny w mózgu.\nsertralina jest dostępny tylko na receptę lekarza.\nGdy lek został dopuszczony do obrotu w danym zastosowaniu, doświadczenie może wykazać, że jest to również użyteczne dla innych problemów medycznych. Chociaż te zastosowania nie są zawarte w etykietach, sertralina jest stosowany w niektórych pacjentów z następujących schorzeń\nDecydując się na użycie leku, ryzyko przyjmowania leku musi być wzięta pod uwagę dobro będzie to robić. Jest to decyzja, kiedy lekarz zrobić. Dla sertralina, następujące dokumenty powinny być traktowane\nNależy powiedzieć lekarzowi, jeśli kiedykolwiek miał nietypowa lub alergiczna reakcja na sertralinę lub jakichkolwiek innych leków. Należy również poinformować lekarza prowadzącego, jeśli masz jakiekolwiek inne rodzaje alergii, takie jak do żywności, barwniki, konserwanty, lub zwierząt. W przypadku produktów bez recepty, czytać uważnie etykiety lub opakowania produktów.\nPrzed użyciem sertralinę\nOdpowiednie badania nie zostały przeprowadzone w związku z wiekiem do skutków sertraliny w populacji pediatrycznej. Bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone.\nOdpowiednie badania przeprowadzone do tej pory nie wykazano, specyficzne problemy pediatryczne, które ograniczają użyteczność sertraliny w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych u dzieci. Jednakże, bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone u dzieci w wieku poniżej 6 lat.\nOdpowiednie badania przeprowadzone do tej pory nie wykazały geriatrycznych specyficzne problemy, które ograniczają użyteczność sertraliny u osób starszych. Jednak pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwe na działanie sertraliny niż młodszych dorosłych i są bardziej narażone na hiponatremia (małe stężenie sodu we krwi), co może wymagać ostrożności i dostosowanie dawki u pacjentów otrzymujących sertralinę.\nMimo, że niektóre leki nie powinny być stosowane razem w ogóle, w innych przypadkach dwa różne leki mogą być wykorzystywane razem, nawet jeśli może występować interakcje. W takich przypadkach lekarz może chcieć zmienić dawkę lub inne środki ostrożności może być konieczne. Podczas robienia sertralina, jest to szczególnie ważne, że personel medyczny wie, jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z wymienionych poniżej leków. Następujące oddziaływań wybrano na podstawie ich potencjalne znaczenie i nie muszą być całkowicie włącznie.\nKorzystanie sertralinę z którymkolwiek z następujących leków nie jest zalecane. Lekarz może podjąć decyzję o nie traktują cię z tego leku lub zmiany niektórych innych przyjmowanych leków.\nSertralinę za pomocą któregokolwiek z następujących leków zazwyczaj nie jest zalecane, ale mogą być wymagane w pewnych przypadkach. Jeśli oba leki są przepisywane razem, lekarz może zmienić dawkę lub częstotliwość korzystania z jednego lub obu leków.\nKorzystanie sertralinę któregokolwiek z następujących leków może powodować zwiększone ryzyko wystąpienia pewnych skutków ubocznych, ale używając obu leków może być najlepsze leczenie dla Ciebie. Jeśli oba leki są przepisywane razem, lekarz może zmienić dawkę lub częstotliwość korzystania z jednego lub obu leków.\nKorzystanie sertralinę z którymkolwiek z poniższych może powodować zwiększone ryzyko wystąpienia pewnych skutków ubocznych, ale mogą być nieuniknione w niektórych przypadkach. Jeśli stosuje się razem, lekarz może zmienić dawkę lub jak często używasz sertralinę lub daje specjalne instrukcje na temat korzystania z żywności, alkoholu czy tytoniu.\nObecność innych problemów zdrowotnych może mieć wpływ na stosowanie sertraliny. Upewnij się, aby poinformować lekarza, jeśli masz jakieś inne problemy zdrowotne, zwłaszcza\nWeźmy tylko jak sertralina z zaleceniami lekarza, aby skorzystać kondycję jak najwięcej. Nie bierz go więcej, nie bierz go częściej, a nie przyjmować go przez dłuższy czas, niż lekarz zamówione.\nsertralina powinna pochodzić z przewodnikiem leków. Jest bardzo ważne, aby przeczytać i zrozumieć tę informację. Pamiętaj, aby zwrócić się do lekarza o nic nie rozumiesz.\nJeśli pacjent przyjmuje płyn doustny, należy użyć kroplomierza do pomiaru dawki i wymieszać z 1/2 szklanki (4 uncji) wody, piwo imbirowe, lemon-lime soda, lemoniady lub soku pomarańczowego. Nie mieszać sertralinę z żadnym innym płynem. Pić od razu po wymieszaniu. Nie mieszać leku z cieczą, dopóki nie są gotowe do przyjęcia leku. To jest w porządku, jeśli mieszanina wygląda mgliste.\nByć może trzeba będzie podjąć sertralinę przez kilka miesięcy, zanim zaczniesz czuć się lepiej.\nDawka sertraliny będzie różna dla różnych pacjentów. Postępuj zgodnie z poleceniami lekarza lub zgodnie ze wskazówkami na etykiecie. Poniższa informacja zawiera tylko średnie dawki sertraliny. Jeśli dawka jest różna, nie należy zmieniać, chyba że lekarz zaleci, aby to zrobić.\nPrawidłowe użycie sertraliny\nW przypadku pominięcia dawki sertraliny, należy przyjąć ją jak najszybciej. Jednakże, jeśli zbliża się pora przyjęcia następnej dawki, należy opuścić pominiętą dawkę i powrócić do zwykłego schematu dawkowania. Nie należy stosować podwójnej dawki.\nJest bardzo ważne, aby lekarz lub sprawdzić postępy dziecka w regularnych wizyt. Ma to pozwolić na zmiany w swoim dawki i w celu zmniejszenia skutków ubocznych.\nNie należy przyjmować sertralinę z monoaminooksydazy (MAO) inhibitora (np izokarboksazyd [Marplan®] fenelzyną [Nardil®] selegilina [Eldepryl®] tranylcypromina [Parnate®]). Nie zażyciem sertralinę w ciągu 2 tygodni po zaprzestaniu inhibitor MAO i odczekać 2 tygodnie po zaprzestaniu sertralinę przed zażyciem inhibitor MAO. Jeśli wziąć je ze sobą lub nie czekać 2 tygodnie, może wystąpić splątanie, pobudzenie, niepokój, żołądka lub jelit objawy, nagła wysoka temperatura ciała, bardzo wysokie ciśnienie krwi, lub ciężkie konwulsje.\nNie używaj pimozyd (Orap®) podczas stosowania leku sertralinę. Nie stosować doustnej postaci ciekłej sertralina, jeśli są również za pomocą disulfiram (Antabuse®). Korzystanie z tych leków jednocześnie może spowodować poważne problemy.\nŚrodki ostrożności podczas korzystania z sertralinę\nSertralina może spowodować poważny stan zwany zespół serotoninowy, jeśli razem z niektórymi lekami. Nie stosować sertralinę z buspironu (Buspar®), fentanyl (Abstral®, Duragesic®), linezolidu (Zyvox®), litu (Eskalith®, Lithobid®), błękit metylenowy iniekcji, tryptofan, dziurawiec lub jakiegoś bólu lub leki na migrenę (np rizatryptan, sumatryptan, tramadol, Frova®, Imitrex®, Maxalt®, Relpax®, Ultram®, Zomig®). Pierwszy przed podjęciem jakichkolwiek innych leków sertraliną skontaktować się z lekarzem.\nDla niektórych dzieci, młodzieży i młodych dorosłych, sertralina może zwiększać myśli samobójcze. Należy poinformować lekarza od razu, jeśli ty lub twoje dziecko zacznie odczuwać bardziej przygnębiony i mieć myśli o ranienia siebie. Zgłaszać wszelkie podejrzane myśli lub zachowań, które kłopotów Ty lub Twoje dziecko, zwłaszcza jeśli są nowe lub gorzej szybko. Upewnij się, że lekarz wie, czy Ty lub Twoje dziecko ma problemy ze snem, denerwować łatwo mieć duży wzrost energii, lub zacząć działać lekkomyślnie. Należy również poinformować lekarza, jeśli osoba ma nagłe i silne uczucia, takie jak uczucie zdenerwowany, zły, niespokojne, agresywne lub przestraszony. Poinformować lekarza, jeśli twoje dziecko, lub ktoś z Twojej rodziny ma zaburzenia dwubiegunowe (maniakalno-depresyjne) lub próbowała popełnić samobójstwo.\nSertralina może zwiększać ryzyko krwawienia problemów. Upewnij się, że lekarz wie, czy Ty lub Twoje dziecko również stosując inne leki rozrzedzające krew, takie jak aspiryna, bóle stawów NLPZ lub leki (np, diklofenak, ibuprofen, naproksen, Advil®, Aleve®, Celebrex®, Voltaren®) lub warfaryna (Coumadin®, Jantoven®).\nsertralina może spowodować hiponatremia (małe stężenie sodu we krwi). To jest bardziej powszechne u pacjentów w podeszłym wieku, którzy biorą leki moczopędne wysokiego ciśnienia krwi, lub tych, którzy spadły ilości płynów w organizmie z powodu ostrej biegunki lub wymiotów. Skonsultuj się z lekarzem od razu, jeśli Ty lub Twoje dziecko ma bóle głowy, problemy z koncentracją, problemy z pamięcią, dezorientacja, osłabienie lub niestabilność.\nsertralina może mieć wpływ na poziom cukru we krwi. Jeśli pacjent choruje na cukrzycę i zauważyć zmiany w wynikach badań krwi lub moczu cukru testów, porozmawiaj z lekarzem.\nSpożywanie alkoholu nie jest zalecane u pacjentów przyjmujących sertralinę ..\nsertralina może spowodować, że niektórzy ludzie stają się senni, mieć problemy z myśleniem, lub mają problemy z ruchem. Upewnij się, że wiesz, jak reagować na sertralina zanim dysk, obsługiwać maszyn, czy cokolwiek innego, co mogłoby być niebezpieczne, jeśli nie są świadomi lub dobrze skoordynowane.\nSkutki uboczne sertralina\nDozownik kroplomierzem dla płynu doustnego zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). To może powodować reakcje alergiczne u osób uczulonych na lateks. Należy poinformować lekarza, jeśli Ty lub Twoje dziecko ma alergię na lateks przed zażyciem sertralinę.\nNie należy przerywać przyjmowania sertralina nie sprawdzając najpierw z lekarzem. Lekarz może zalecić, aby stopniowo zmniejszyć ilość przyjmowaniu leku przed zatrzymaniem go całkowicie. Ma to zmniejszyć ryzyko wystąpienia skutków ubocznych, takich jak pobudzenie, niepokój, zawroty głowy, uczucie ciągłego przepływu siebie lub otoczenia, ból głowy, zwiększone pocenie się, nudności, drżenie lub drżenie, problemy ze snem lub pieszo lub zmęczenie, kiedy zatrzymanie leku.\nPrzed masz żadnych badań lekarskich, poinformować lekarza odpowiedzialnego za które Ty lub Twoje dziecko przyjmowaniu sertralinę. Wyniki niektórych badań mogą mieć wpływ sertralina.\nDepresja Xanax, trazodon, citalopram, Zoloft, Lexapro, Cymbalta\nZaburzenia obsesyjno-kompulsywne Zoloft, Prozac, fluoksetyna, paroksetyna, Paxil, fluwoksamina\nPanic Disorder Xanax, Zoloft, Prozac, alprazolam, klonazepam, lorazepam\nSocial Anxiety Disorder Zoloft, wenlafaksyna, paroksetyna, Paxil, Effexor XR, fluwoksamina\nPrevious Previous post: Informacje zastosowania, dawkowanie i skutki uboczne Senna\nNext Next post: R-Tanna zawieszenie pediatryczna


Oświadczenie wykonującego obowiązki I prezesa Sądu Najwyższego sędziego Kamila Zaradkiewicza - Stowarzyszenie RKW\nOświadczenie wykonującego obowiązki I prezesa Sądu Najwyższego sędziego Kamila Zaradkiewicza\n25 września 2020, 25 września 2020 1 maja 2020, 21:11\nZwracam się nie tylko do sędziów, ale także do przedstawicieli środków publicznego przekazu, w tym dziennikarzy i publicystów, do polityków i reprezentantów świata nauki, z prośbą i apelem o respektowanie zasad niezależności i niezawisłości oraz o zaniechanie sprzecznego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej podważania statusu sędziów. Oczekuję powstrzymania się od wezwań do ferowania określonej treści rozstrzygnięć czy innych prób ingerencji w sferę niezawisłości sędziowskiej, także przybierających formę zinstytucjonalizowaną. Często deklarowany publicznie dialog z instytucjami publicznymi, w tym europejskimi, nie będzie pustym frazesem jedynie wówczas, gdy nie będą formułowane nieuprawnione i niesprawiedliwe oceny oraz nieuzasadnione zarzuty. Tych w ostatnich latach doświadczyli szczególnie wiele sędziowie, którzy odważyli się przeciwstawić patologicznemu systemowi kooptacji w polskim sądownictwie, określanemu także przez wybitnego polskiego znawcę prawa sądowego, prof. Eugeniusza Waśkowskiego (1866-1942), jako system „zamkniętej kasty”.\nMam również nadzieję, że nadszedł czas, iż kilkadziesiąt lat od odzyskania przez Rzeczpospolitą suwerenności sądownictwo uwolni się od piętna haniebnego dziedzictwa zbrodni sądowych i bezmiaru niesprawiedliwości, z którymi dotychczas się nie rozliczyło. Rozliczenie odpowiedzialnych za utrwalanie systemu komunistycznego bezprawia było rzeczywistym wyzwaniem dla zapewnienia sprawiedliwości, obrony sądownictwa przed wpływami bezprawia. Sprzeciw wobec systemu opresji sądowej oraz nierozliczenia jego uczestników wymagał odwagi, na którą stać było tak niewielu. Temu wyzwaniu, które wymagało jednoznacznego opowiedzenia się po stronie prawdy, dobra i sprawiedliwości, wymiar sprawiedliwości w powszechnej opinii nie sprostał, to zaś w istotny sposób wpłynęło na utrwalenie negatywnego wizerunku sądownictwa.\nMimo negatywnych doświadczeń ostatnich lat wyrażam nadzieję, że poprzez wprowadzenie i utrwalenie koniecznych dla prawidłowego funkcjonowania sądownictwa standardów niezależności i niezawisłości wymagających wskazanych powyżej postaw już wkrótce Sąd Najwyższy jako konstytucyjny organ władzy publicznej zasłuży na pozytywną ocenę oraz na zaufanie obywateli. Nie będzie to jednak możliwe bez sędziów respektujących zasady apolityczności i niezawisłości. Ci zaś, którzy w sprawowaniu urzędu nie potrafią sprostać powyższym standardom i którzy kierują się typową dla okresu totalitarnego reżimu komunistycznego, często nieskrywaną polityczną motywacją, powinni odejść ze służby sędziowskiej.\nsędzia Sądu Najwyższego wykonujący obowiązki Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego