Nie tracę siebie w schizofrenii - Janssen 4 Patients\nJest nas sześcioro. Jestem najstarszą z sióstr, mam też starszego brata i dwóch młodszych. Paweł jest najmłodszy. Nikt wcześniej w rodzinie nie chorował na schizofrenię. Paweł jest pierwszy….\nBył radosnym dzieckiem. W miarę jak dorastał, jego dowcip stawał się bardziej wyrafinowany, wynikający z intelektu. Pod koniec podstawówki zaczął malować, w liceum brał udział w konkursach, dostawał nagrody. Uczył się przeciętnie, ale plastycznie wyróżniał się zawsze. Po maturze zdał do Studium Architektonicznego na Podwalu (Warszawa, Polska). Wtedy pojawiły się pierwsze problemy. Z rysunku nadal był dobry, ale przestał sobie radzić z przedmiotami ścisłymi, jak np. miernictwo – już sama nazwa zgrzyta w uszach. Po pierwszym roku przeniósł się do Studium Plastycznego na Jezuicką – tu przeważały przedmioty plastyczne i nauka szła mu dobrze. W indeksie miał czwórki i piątki, zbierał bardzo dobre opinie od profesorów. Problem sprawiała mu jedynie grafika komputerowa. Komputery były wówczas rzadkością, my też nie mieliśmy go w domu. Gdy potrzebował wykonać jakąś pracę na komputerze, szedł do znajomych. Po skończeniu tego studium dostał się na Wydział Architektury Wnętrz Politechniki Koszalińskiej (Koszalin, Polska). Był na pierwszym roku, gdy zmarł nasz tata, na nowotwór.\nDo Koszalina jeździł regularnie, co dwa tygodnie, zaliczał wszystkie prace. Na drugim roku zaczął mieć problemy w komunikacji z ludźmi. Z wesołka stał się samotnikiem, gdy się do niego mówiło odwracał się, albo wpadał w słowo i zaczynał dużo mówić, często nie na temat. To było nowe, dziwne i denerwujące. Po wielu latach, kiedy trafiłam na cykl wykładów w Instytucie Psychiatrii i Neurologii na Sobieskiego w Warszawie, zrozumiałam na czym polega schizofrenia.\nDziś wiem, że on wtedy zaczynał chorować.\nObjawy choroby pogłębiały się. Mówił nie na temat, albo odwracał się i wychodził. Unikał towarzystwa, nawet rodziny. Kiedy siadaliśmy do śniadania, brał talerz i wychodzi do swojego pokoju. Nadal jeździł na uczelnię – wsiadał do pociągu w piątek o 22., rano był w Koszalinie. Pewnego styczniowego wieczora, zrobiłam mu jak co piątek zakupy na wyjazd. Plecak miał spakowany. Prace przygotowane. Bilet kupił sobie wcześniej. Przed 20. powiedział do mnie:\nMyślałam, że poszedł do znajomych w sprawie prac komputerowych. Minęło pół godziny, Pawła nie ma. Godzina, dwie... Za oknem minus 30 stopni, komórek nie było, zaczęłam się denerwować. O pierwszej w nocy usłyszałam klucz w zamku.\n– Pojechałem na Centralny oddać bilet, nie pojadę do Koszalina.\nMama podczas wizyty u internisty (miała infekcję) opowiedziała lekarce o dziwnym zachowaniu Pawła, ta od razu zasugerowała problemy psychiczne. Poradziła, żeby zbadał go ktoś, kto się na tym zna. Szukałyśmy dobrego psychiatry i dotarłyśmy do poradni młodzieżowej, prywatnej. Paweł był zadowolony z tej wizyty, dostał leki wyciszające, brał je skrupulatnie, według rozpiski. Doradziłyśmy mu z mamą, żeby wszedł w rytm zajęć, obowiązków, że może mu to pomoże. Złapał pracę w sieci McDonald’s, ale nie czuł się tam dobrze, nie popracował długo. Lekarka wysłała go na pobyt sanatoryjny do Komorowa (Polska), na osiem tygodni. Wrócił zadowolony. W którymś momencie przestał brać leki (znajdowałam je pochowane w jego pokoju), kontakt z nim znów stał się utrudniony. Dlaczego przerwał leczenie? Może tabletki były nietrafione w jego chorobie, której nazwa dotąd nie padła? Jego stan zaczął się znacznie pogarszać, stał się agresywny, nie mógł zasnąć, łaził po domu w nocy, spał do południa. Przestał jeść (zauważyłam to dopiero później), pił tylko mocną herbatę, znikał z domu na całe dnie.\nDwa miesiące później, w marcu wracam do domu, a mama mówi:\nCały czas chodził, mówił i mówił, atakował tymi słowami, miał tiki nerwowe. Przyjechało pogotowie – trzech sanitariuszy, mniej więcej w wieku Pawła. Opisałam im cały zespół jego zachowań, którego nie dało się określić jednym zdaniem: że dziwnie się zachowuje, bierze śrubokręt i rozkręca tapczan, okleja taśmą klejącą swoje krzesło, albo stolik. Zawsze miał na to jakieś uzasadnienie, że on musi to zrobić. Przesiadywał w piwnicy, wtykał śmieci i papiery między cegły ścian. Z jego pokoju zaczęły znikać ubrania, dopiero po wielu miesiącach odkryłam, że okręcał nimi bolce, wystające ze ścian w piwnicy. Wynosił z piwnicy makulaturę, rozrzucał na trawniku. Malował drzwi od piwnicy po parę razy, oklejał otwory drzwi plasteliną… Opowiadam to wszystko sanitariuszom, a oni na to, że jak nie ma zagrożenia życia, to nie mogą go zabrać do szpitala. Takie są przepisy. Paweł nie chciał wtedy słyszeć o lekarzu, a już od dawna powinien być w szpitalu. Rozmawiam z tymi pielęgniarzami i w pewnym momencie widzę mojego brata na ich tle… Przeraziłam się… Zobaczyłam wychudzoną postać, wiszące ubranie. Wcześniej tego nie widziałam, zobaczyłam dopiero na tle tych facetów z pogotowia. Matko kochana, pomyślałam, to jest strzęp człowieka…\nPogotowie odjechało. Paweł nie chciał iść do lekarza, byłyśmy z mamą bezradne. W państwowej przychodni powiedziano nam, że pogotowie przyjeżdża tylko do drżących 80-letnich staruszek. Wedle ustawy, jeśli człowiek nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia, to się go nie ruszy. Zwierzyłam się z naszego problemu znajomemu księdzu. Pomógł mi ruszyć sprawę. Okazało się, że Paweł wymaga leczenia, i że trzeba starać się o leczenie przymusowe, na które decyzję wydaje sąd. To było jedyne wyjście. I tą drogą to poszło. Procedura jest bardzo skomplikowana. Musiałam znaleźć lekarza, który pracuje w szpitalu psychiatrycznym i przyjedzie na wizytę do domu. Przyjechał. Przedstawiłam go Pawłowi, jako mojego znajomego, bo on cały czas unikał lekarzy i obcych. Za drugim razem lekarka przedstawiła się, że jest lekarką, ale zaczęli rozmawiać o sztuce i na tej płaszczyźnie złapali dobry kontakt, Paweł pokazał jej swoje obrazy. Zachęcała go do leczenia, zgodził się. Napisała w notatce, że leczenie jest konieczne, ale nie nazwała jego choroby. Wprowadziła mnie w procedurę, co po kolei należy załatwić, że potrzebna jest dwukrotna opinia lekarza, pomogła mi napisać wniosek do sądu. Podczas wizyty biegłego sądowego obecność Pawła była niezbędna, a on wychodził kiedy chciał, łatwo nie było.\n– Brat chyba zaraz wyjdzie, niech pani jak najszybciej przyjedzie – szeptałam nerwowo do słuchawki.\nPotem te ceregiele w sądzie – jedna rozprawa odroczona, bo Paweł nie potwierdził osobiście odbioru zawiadomienia z sądu, odebrała mama, bo przecież on „miał gdzieś leczenie i gdzieś ten sąd!”. Przy kolejnym zawiadomieniu już wiedziałyśmy, że nie należy odbierać (pismo wraca nieotwarte do sądu), a Paweł oczywiście nadal nie był zainteresowany, ani leczeniem, ani rozprawą. Do sądu pojechałyśmy we dwie. Wyrok zapadł w sierpniu, sąd przychylił się do przymusowego leczenia po wcześniejszych dwóch wizytach psychiatrów w naszym domu (wizyty były prywatne, płatne). I po wizycie biegłego sądowego. Po uprawomocnieniu się wyroku, można już było wezwać pogotowie, a jeżeli pacjent odmawia zawiezienia do szpitala, to pogotowie wzywa policję. I tak było u nas…\nPaweł nadal znikał z domu, na całe dnie – jeździł na Dworzec Centralny (Warszawa, Polska), tam się wałęsał, rozdawał swoje ubrania bezdomnym, bo uważał, że jemu nie są potrzebne. Jadł, albo nie jadł. Jak akurat zasmakowała mu sałatka i zjadł, to mama natychmiast robiła taką samą, ale jemu następnego dnia już nie smakowała, od rana był wnerwiony, biegał po domu, z krzykiem wybiegał na ulicę.\nSąsiedzi widzieli, że dzieje się z nim coś złego, znali go od małego. Wytłumaczyłam, że jest chory, że sprawa w toku, i jeżeli chcą nam pomóc, to proszę by, niepokojące ich rzeczy zgłaszali na policję, bo to jest dodatkowy argument dla sądu o konieczności leczenia, i pomoc dla nas. Rozumieli to. Mimo to, było to trudne przeżycie… (Agnieszka płacze).\nTego dnia Paweł wrócił po 21., umył się nawet, przebrał w piżamę. Pobiegłam do koleżanki na drugą stronę ulicy, żeby zadzwonić po pogotowie. Nie chciałam, żeby słyszał, bo mógł uciec. Wcześniej pojechałam na Hożą z papierami, żeby sprawdzić, czy przypadkiem czegoś nie brakuje – podpisu, pieczątki, jakiegoś kwitka, żeby wszystko przebiegło sprawnie. Miałam dokument dla pogotowia, że ma go zabrać. Chciałam mieć wszystko dopięte na ostatni guzik. Przyjeżdża pogotowie, wchodzi lekarz, zaczyna studiować dokumenty, zakłada okulary, czyta… Myślałam, że to czytanie będzie trwało wieczność.\nDo pokoju Pawła wchodzą trzy osoby w uniformach, Paweł jest zaskoczony. Lekarz zadaje mi pytanie:\n– Z jakiego powodu pacjent ma być zabrany do szpitala? Tłumaczę bez składu, jestem zdenerwowana. Dzwonię do lekarki, dochodzi 23., pytam, co mam powiedzieć, a ona:\n– że takie jest orzeczenie sądu! Że z powodu schizofrenii paranoidalnej.\nWtedy padła ta nazwa.\n– Czy pojedzie pan z nami?\nPytają Pawła, a on oczywiście odmawia. Po 10. minutach przyjeżdża policja, dwóch chłopaków po 25 lat. Oni byli naprawdę super. To dzięki nim wszystko odbyło się po cichu, bezkolizyjnie. To było tak: Wchodzą do Pawła, jeden z tych chłopaków pyta:\n– Czy pojechałby pan z nami? Zawieziemy pana do szpitala. Paweł odpowiada spokojnie i rzeczowo, że on nie może pojechać, bo obtarł sobie nogę w nowych butach. To była prawda (na wszystko miał uzasadnienie, bywało, że dziwne, ale zawsze je miał). Ale ten policjant nie zaprzecza, tylko mówi przytomnie:\n– Wie pan, w szpitalu będzie lekarz, prześwietlą panu nogę, założą opatrunek.\nTen młody policjant świetnie wszedł z Pawłem w kontakt, podczas gdy lekarz z pogotowia, stał bezradny. I Paweł zgodził się pojechać z nimi. Ubrał się, gdy wychodził podałam mu tę przygotowaną torbę, mówiąc:\n– Masz, to ci się przyda.\nNastępnego dnia pojechałyśmy z mamą na oddział, na który go przyjęto. To był oddział zamknięty. Lekarka, która się nim opiekowała, wytłumaczyła nam, że dopiero po dwóch tygodniach będzie widać reakcję na leki. Na początku dają pacjentowi bardzo silne leki, żeby go wyciszyć, dopiero potem zmniejszają dawkę. Obserwują chorego, jak zareaguje.\nJak on wyglądał po tych lekach…! Siedział otępiały, bez ruchu, nawet nie przywitał się z nami … (Agnieszka płacze.)\nStrasznie przygnębiający widok… To był dla mnie najgorszy moment…\nPaweł został w szpitalu przez dwa miesiące, co drugi dzień ktoś z nas był z nim – ja, mama, siostra. Spotkania trwały krótko, może dwie minuty. Przywoziłam rzeczy, których potrzebował. Kontakt z nim był ciężki, widać było po nim, że nie chce o tym opowiadać.\nOpiekę lekarską miał dobrą, lekarze byli troskliwi. Któregoś dnia Paweł mówi do mnie:\n– W sobotę wychodzę.\nJak to?! – pomyślałam, pół roku starań o szpital, tyle zachodu, a on wychodzi po trzech tygodniach?\n– Proszę pani to jest projekcja jego życzeń. Tutaj pacjenci przebywają od ośmiu do dwunastu tygodni. Nie może stąd teraz wyjść, bo może nie wyraziłby potem chęci powrotu do nas.\nZe spokojem wyjaśniła mi lekarka. Paweł miał po lekach duży apetyt, potrafił wsunąć kilka drożdżówek na raz, albo torbę orzeszków, bardzo przytył. Pani doktor mówiła, żeby mu tego nie ograniczać, więc nie ograniczałam.\nPo pewnym czasie lekarz zmienił mu lek, na podawany w zastrzykach raz na dwa tygodnie. Paweł ożywił się, kontakt z nim się poprawił, kładł się do łóżka później, najpierw o 19., potem o 21. Terapia i wykłady bardzo mu pomogły, wyszedł ze szpitala na Sobieskiego z dużą świadomością, wie np. o tym, że leczenie jest konieczne, że nie może pić alkoholu, który zaburza poziom leku we krwi. Miał wykłady na temat schizofrenii, jak przebiega choroba, jak dostrzec momenty krytyczne i nie zaniedbać ich, żeby nie dopuścić do dramatycznego jej przebiegu.\n– Wiesz, nie wiedziałem, że mogę czuć się jeszcze lepiej – powiedział mi. To zasługa nowego leku, który dostaje w comiesięcznych iniekcjach.\nNa studia nie wrócił. Ma problemy z pamięcią. Towarzystwo? Dawni znajomi odsunęli się od niego. Jak się choruje, zwłaszcza na chorobę psychiczną, to ludzie wokół znikają… Ma jednego kolegę, poznał go w szpitalu. Dzwonią do siebie, umawiają do kina. Żyje za 1300 zł miesięcznie z dwóch rent – tej po ojcu i drugiej, ze względu na chorobę. Ma swoje aktywności, dba o siebie, żyje. Maluje.\nNie wyszłam za mąż. Wolni ludzie w moim wieku, to zwykle rozwodnicy, a mnie osoby z problemami nie interesują. Gdy pomyślę, że mogłabym raz jeszcze przeżywać to, co działo się z Pawłem… Pewne rzeczy sobie przemyślałam. Nic na siłę i nie za wszelką cenę. Jeżeli spotkam kogoś odpowiedniego, trafi mi się fajny układ, to jestem otwarta. Mam swoją przestrzeń – dwa razy w tygodniu chodzę na taniec klasyczny dla amatorów, do szkoły baletowej na Moliera (Warszawa, Polska). Balet to dla mnie wyżyny sztuki. Kiedy byłam dziewczynką, stawałam przed telewizorem tak, jak się staje przed lustrem na sali baletowej – w tamtych czasach często emitowano w telewizji przedstawienia baletowe – na ekranie widziałam swoje odbicie i ćwiczyłam. O wożeniu mnie do Śródmieścia do szkoły baletowej nie było mowy. Mieszkaliśmy w Ursusie (mieszkamy w tym samym mieszkaniu do dzisiaj, mama, ja i Paweł), rodzice chodzili na szóstą do pracy. Ale jak miałam 9 lat, mama zapisała mnie do ogniska muzycznego blisko domu i zaczęłam grać na pianinie. Grają też moje obie siostry, ale tylko ja poszłam dalej, skończyłam Akademię Muzyczną. Uczę muzyki w szkole i daję prywatne lekcje gry na pianinie. Muzyka i balet to mój drugi świat. Świat, w którym mogę oderwać się od tego pierwszego.


Podnosząc kotwicę… – Książkologia\nMiało być tak pięknie i myślałem, że tych postów wakacyjnych zrobi się więcej, ale gdzie tam! 😉 Wyszło na to, że od soboty mnie nie ma i zastanawiam się czy będę miał warunki do pisania – zastanawiam się też czy będę miał internet, żeby choć przez fejsbukową stronkę dać znać, że żyję. 😉 No ale dobra, dzisiaj i jutro jeszcze jestem, więc okręt jeszcze zakotwiczony i można coś napisać. Zacznę od kwestii, która nurtuje wielu (mnie też) – opowiadanie. Pisze się, tyle powiem, prace trwają, mam już prawie dwa razy więcej niż opublikowałem kilka dni temu, co razem daje 2180 wyrazów, a całość szacuję na około 5000. Minie jednak trochę czasu, zanim dojdę do najbliższego cliffhangera, który mógłby być ładnym punktem zaczepienia, by stworzyć blogową II część. Może jednak się wyrobię do jutra z pisaniem i redakcją. Trzymajcie kciuki! Ja też się postaram! Najwyżej II część nie będzie zgrabnie zakończona. Jest dość interesująco, bo wbrew pozorom musiałem posiedzieć trochę w internecie, robiąc research na bardzo ciekawy temat (ale nie powiem, bo to spojler :P). Dziś trwało wymyślanie nazwisk dla załogi Nautilusa i cały czas waży się kwestia, jak nazwać kapitana Nemo. Po polsku. Kowalski. Nowak. 😛\nZaczyna się chaos, więc może wypunktuję, o czym mam nadzieję napisać w te wakacje:\nDlaczego większość moich zamiarów pozostaje tylko zamiarami oraz [tu wymyślę drugą część tematu] – jak najbardziej na czasie. 😛\nCzy zostanę dramatopisarzem? [(jak się domyślacie, odpowiedź brzmi – nie) (i tu wstawię coś, co powstało, gdy bawiłem się w pisanie dramatów)].\nSkąd czerpię pomysły i takie tam o inspiracji… (i może przy okazji coś o edycji tekstu, pouczymy się przecinków? :P).\nJeden post w kategorii Inne pasje – zapewne związany z górami.\nNo i jakieś opowiadanie – czyli Nemo w naszym przypadku.\nTeraz tylko spokój i realizować cele.\nWracając do przerwanego wywodu. Jakiś czas temu napisałem, że chcę się nauczyć pisać w innych gatunkach. Był kryminał, literatura faktu, podróże, marynistyka, XIX wiek i światek literacki (i inne tym podobne hybrydy). Co byście powiedzieli, gdybym spróbował pobawić się w tworzenie własnych, fikcyjnych światów fantasy? Musiałbym poćwiczyć. Musiałbym się nauczyć. Jak na razie jestem w tym zupełnie zielony. Myślę też, że nie jest to prosty w pisaniu gatunek. Dołączyłem do świetnej grupy na fejsbuku, do grupy poświęconej rozkładaniu na czynniki pierwsze takich właśnie fikcyjnych światów. Muszę przyznać, że towarzystwo mnie urzekło. Wyobraźcie sobie pasjonatów dyskutujących nad narysowaną przez kogoś mapą, a temat tej dyskusji jest następujący: czy owa mapa ma jakiekolwiek racje bytu pod względem ruchów tektonicznych i mas powietrza z niej wynikających? Te góry nie mogą tu być, bo inaczej ta dolina zamieni się w pustynię. I tak dalej. Mnie osobiście interesuje kartografia i geografia fizyczna, więc myślę, że ubaw będzie niesamowity. I przy okazji świetne doświadczenie pisarskie.\nPiszę to jeszcze bez gruntowniejszego zbadania gruntu 😛 W przeszłości podjąłem próby pisania w tym gatunku tylko raz. Opowiadanie nosiło tytuł Nawigacja do Wysp Niezwykłych i do dziś jest niedokończone. Myślę, że członkowie owej internetowej grupy skazaliby moje Wyspy Niezwykłe na dożywocie, ale każdy od czegoś zaczyna, czyż nie? 😉\nMój plan jest taki: zamierzam poczytać trochę ogólnych wywodów na temat praktycznych stron tego gatunku. Zamierzam upolować trochę więcej książek fantasty, aby wejść w klimat. Zamierzam się inspirować, ale nie będę powielać tych samych toposów. No i to tyle, na początek 😉 Oczywiście mam jakieś bardziej barwne wyobrażenie na temat mojego świata, w którym będę pisał, ale nie chcę tu rozwijać teorii, które zostaną zapewne jeszcze setki razy zmodyfikowane. I jak pisałem, poruszam się na nowym gruncie. Ale wszystko jest dla ludzi.\nA tak to wszystko będzie działać 😛\nAha, wypożyczyłem sobie Stephena Kinga – zobaczymy czy faktycznie taki dobry, czy przereklamowany. 😉 No i się jeszcze pochwalę, że jedno z moich biegunowych opowiadań zostało wyróżnione w konkursie (aktualnie mały update – dostałem informację, że z finału przeszło na pierwsze miejsce, z czego niezmiernie się cieszę 🙂 ).\nPozdrawiam serdecznie i trzymajcie za wszystko kciuki!\nPoprzedni Świadomość własnego stylu – i co dalej?\nDalej Noc z dwudziestego trzeciego na dwudziestego czwartego czerwca. Część II\n3 myśli w temacie “Podnosząc kotwicę…”\n9 lipca 2017 o 11:15\nTrzymam kciuki za wszystkie wakacyjne plany 😉\nCzekam na fantastykę, czekam\nPs. dasz namiary tej grupy, pls???\n22 lipca 2017 o 22:02\nSkończę tylko aktualne projekty i zabieram się za fantastykę 😉\nGrupa na FB: https://www.facebook.com/groups/conworldawka/


Przyznaj się, ile razy zdarzyło ci się przeczytać ostatni punkt przepisu już w trakcie gotowania? Wszyscy wiemy jak to się kończy! Dowiedz się co zrobić, by uniknąć tego i innych popularnych błędów popełnianych w kuchni!\n#1: Nie czytasz całego przepisu\nZamarzyła ci się pieczeń, więc zabierasz się do roboty: masz potrzebne składniki i sprzęt, więc do dzieła! Dopiero w trakcie gotowania mina ci rzednie, gdy między siekaniem cebuli a obieraniem marchewki czytasz, że mięso musi się marynować przez dobę w lodówce lub, że wymaga pieczenia przez cztery godziny, a ty liczyłaś na szybki obiad po pracy. Tak się kończy nieuwaga! A już w szkole nas uczono, że trzeba czytać instrukcje do końca.\n#2: Przegotowujesz jedzenie\nMoże wynikać z nieuwagi lub strachu przed niedogotowanym mięsem. Niezależnie od intencji, rozgotowane jedzenie jest po prostu niedobre. Makaron będzie się kleił, ryż osiągnie konsystencję kluchy, a warzywa się rozpadną i staną się niezbyt apetycznie wyglądającą papką. Dlatego zawsze dokładnie czytaj instrukcję gotowania żywności, którą przygotowujesz i koniecznie pilnuj czasu! Jeśli jesteś zabiegana, może warto zainwestować w minutnik?\n#3: Smażysz na zimnym oleju\nZastanawiałaś się kiedyś, dlaczego twoje kotlety zawsze wychodzą bardzo tłuste? Powód jest bardzo prosty – smażysz na zimnym oleju! Zanim mięso zacznie się smażyć, to nasiąknie tłuszczem i będzie ciężkie i tłuste. Nasza rada? Zawsze wrzucaj mięso na rozgrzany tłuszcz. Nie letni, nie ciepły, tylko gorący! Kotlety mają skwierczeć, gdy tylko trafią na patelnię. To zjawisko nazywa się „zamykaniem mięsa”. Dzięki temu będą wysmażone, ale nie nadmiernie tłuste.\n#4: Dodajesz zioła w trakcie gotowania\nLubisz włoską kuchnię? Zastanawiałaś się pewnie jak oni to robią, że ich dania są tak aromatyczne. Przecież przygotowujesz je zgodnie z przepisem, a jednak nie pachną tak mocno, jak te w restauracji. Sekret tkwi w umiejętnym doprawianiu! Zioła, niezależnie od tego czy świeże czy suszone, dodajemy na samym końcu! Dzięki temu zachowają swój aromat i wzbogacą całe danie. Jeśli wrzucisz je na początku wraz z innymi przyprawami, to stracą one cały smak i zapach.\n#5: Nie mieszaj!\nZ jakiegoś powodu część ludzi odczuwa niepohamowaną potrzebę ciągłego mieszania jedzenia podczas gotowania. Po co? Nic mu się nie stanie, jeśli lekko się podsmaży – dotyczy to w szczególności mięsa i warzyw. W dodatku częste mieszanie sprawi, że zaczną się rozpadać i danie nie będzie wyglądało zbyt apetycznie.


by Gość on 24/8/2017, 12:11\n- Złoto, nie obchodzi mnie co ma Lokstar do zaoferowania, tylko co Ty masz. Nie możemy Ci ufać, kiedy Twoja jedyna deska ratunku właśnie spłonęła. Płacisz z góry za wszystko albo do widzenia - rzucił dość stanowczo, oschle wręcz. Nie wyobrażał sobie czegoś podobnego. Powinna liczyć się z tym, że będą chcieli zapłatę z góry, kiedy plotka o zrujnowanym kasynie rozchodzi się szybciej niż maślane bułeczki.\nNie odchodził jeszcze, póki nie dostanie od niej konkretnej odpowiedzi na temat zapłaty. Zamiast tego, z jej ust wydobyło się kolejna propozycja zlecenia, gdzie tym razem Astorius nie powstrzymał się od żałosnego śmiechu. Mary dziewczyny nie zrobiły na nim zbyt dużego wrażenia, bo sam osobiście wiedział jak jest żyć z czymś takim. Z taką mocą. Ciągle słyszał głosy swoich Zmor, które szeptały mu o niedorzecznościach dziewczyny.\n- Jeśli do swoich usług wliczasz jeszcze cudowne uzdrowienie, to musisz liczyć się z tym, ze zapłata będzie dużo większa, dodatkowo nic nie zrobimy, jeśli nie zapłacisz nam z góry - odparł, spoglądając na nią ostro. Charakterystyczny dziki błysk pojawił się w jego oczach, co tylko sugerowało, że postawa kobiety coraz bardziej przyprawiała go o irytację. Jednak Shane miał rację. Nie potrafił sam brać udziału w takich zleceniach - Jesteś naiwna, wiesz? Jeśli nie chcesz umierać, to trzeba było nie myśleć tak lekkomyślnie i się bronić - i kto to mówi - Więc jak będzie? I lepiej dumę schowaj do kieszeni, bo przy obecnym stanie niewiele sama zrobisz - mówiąc to, spojrzał na jej mary, które wytrwale jej pomagały.\nby Marcelina on 26/8/2017, 20:30\nZmrużyła oczy. W głowie mary krzyczały coraz głośniej. Ich jazgot w pewnym momencie zagłuszył każdy inny dźwięk. Jebał Cię pies, sukinsynu, pomyślała z drwiącym uśmiechem, patrząc w oczy Asteriona.\nOdwróciła się powoli, przymykając na chwilę powieki. Ból w udzie w końcu minął. Wiedziała jednak, że nie jest w stanie tak długo wytrzymać i jest to zapewne ostatni taki przypływ zwodniczej energii. Jednym ruchem wklepała sobie w ramię maść, którą przygotowała trzy dni wcześniej, w swoim gabinecie. Mary rozpłynęły się, ona sama w końcu stała prosto. - Zdaję sobie sprawę, że natura nie wszystkich obdarzyła urokiem osobistym... Ale następnym razem przyślijcie kogoś, z kim będę mogła porozmawiać na poziomie, gadzie. - parsknęła, odwracając się. Całym swoim ciałem zwróciła się ku mężczyźnie, który najwidoczniej był pewny, że robi na niej wrażenie. Aż uśmiechnęła się nieładnie, zamiatając ogonem ziemię. Po chwili poczuła na karku zimny oddech. Czyj? Nie miała pojęcia. I mało ją to obchodziło. - Daję Ci namiary na kolejnego klienta, a ty tak niegrzecznie obrzucasz mnie gównem - splunęła w bok, łypiąc na Asteriona tajemniczo i nieskrywanie wrogo. W te klocki był słaby, bardzo słaby. Shane, na sprawy wielkiej wagi powinieneś wysyłać ludzi trochę bardziej ogarniętych, pomyślała, nie spuszczając z najemnika chłodnego spojrzenia. Teraz, gdy ból zmalał na tyle wystarczająco, by nie kuleć, włożyła ręce do kieszeni i wyciągnęła z nich dość spory woreczek wypełniony pieniędzmi. A przynajmniej znających podstawowe zasady obchodzenia się z klienterią. Sięgnęła do drugiej kieszeni, wyciągając drugi, trochę mniejszy, lecz nadal przyjemnie brzęczący. Gdyby nie sytuacja, w której się znajduję, leżałbyś tu martwy, gnido. Rzuciła woreczkami bez słowa w stronę mężczyzny. Było jej szkoda tej, nie ukrywając, dość sporej gotówki, jej brak zaś z pewnością uderzy wymordowaną prosto w bolący już policzek; niestety, była coś winna Lokstarowi. - Naiwność? To chyba Twoje drugię imię, Asterion. - powiedziała lodowato, jak zwykle nie unosząc się emocjami. Była niczym chłodny, stonowany głaz. Szczególnie w takich sytuacjach, okraszanych nutką ironicznych uwag i niepoliczalnej tu złośliwości. Wiedziała doskonale, że w handlu trzeba zachować zimną krew i powagę, by nie dać się wyrżnąć z gry z pieczątką "FRAJER" na czole, z obowiązkową, ozdobną kokardką nad "F". Asterion zirytował ją tak bardzo, że nawet nie próbowała wczytywać się w jego wspomnienia, myśli, lęki. Wystarczyło jego imię. Nie chcąc ciągnąć tej beztematycznej, bezsensownej rozmówki z typem, który wykorzystywał fakt jej chwilowego osłabienia wgryzła się w jego ewentualną ripostę i, nie zmieniając silnego tonu głosu, uniosła lewą dłoń i dodała ostro - Za tydzień pojawię się w umówione miejsce po listę lekarstw.\nNie robiła sobie z tego typka nic - wiedziała, kto jest prawdziwym przywódcą smoków i do kogo ewentualnie winna była okazać jakikolwiek szacunek. Zrobiła parę kroków do przodu, szykując się do opuszczenia tego miejsca. - W tych woreczkach jest sporo gotówki. - pomijając fakt, że była to niemal cały majątek dysponowany w tamtym momencie przez dziewczynę... syknęła w myślach, klnąc na rękę Lokstara, która teraz leżała gdzieś w gruzach spalonej sali głównej - Obsłużcie mojego przyjaciela, Lokstara, godnie. W razie potrzeby dopłaci Wam tyle, ile będzie trzeba. Pojawi się u Was niedługo.\nByła świadoma, że nie wszystkich natura obdarzyła darem, dlatego nie zaprzątała sobie najemnikiem dłużej myśli. Miała teraz ważniejsze rzeczy do roboty - musiała odnaleźć słynnego uzdrowiciela z Nowego Kościoła. Rozpłynęła się po chwili w ciemności, w znaczeniu i w sensie dosłownym, wpadając w przytulne szpony mroku.\nJeżeli wszystko uzgodnione, a Asterion nie miał w planach zatrzymywać Marceliny - z/t\nUżyte moce: Dematerializacja - 2/3, mary - 2/6, telepatia (poznanie imienia).\nWirus kamiennej brodawki - 4 dzień.\nby Gość on 3/10/2017, 18:33\nSłowa Marceliny nie robiły wrażenia na Asterionie, bowiem on nie potrzebował marnej próby wywyższenia się. Wiedział swoje i to stanowczo mu wystarczyło. Dlatego słowa Wymordowanej bardziej rozbawiły Opętanego, niżeli rozgniewały. Szeroki uśmiech był widoczny, co tylko sugerowało, że był póki co w dobrym nastroju.\n- Nie wiem, czy jestem wart tych komplementów z Twoich ust, Złotko, ale nie mogę obiecać, że znajdzie się ktoś, kto będzie zniżał się do Twojego poziomu intelektualnego - skomentował spokojnie, odwracając jej słowa przeciwko niej, intensywnie patrząc się prosto w oczy kobiety. Nie bał się z nią utrzymywać kontaktu wzrokowego, nie miał potrzeby, aby się bać. W zasadzie nie wiedział, co to był ten cały strach. Chciałby kiedyś poczuć z tego uczucia wypływającą adrenalinę - Nie moja wina, że nie rozumiesz prostych słów - zapłata z góry. Nie wiem, w którym momencie odrzuciłem ofertę Twojego przyjaciela. Jest równie akceptowalna, co Twoja. Tylko tak samo jak Ty, będzie musiał zapłacić z góry za zrobienie mu czegoś takiego. To trochę może kosztować, a nie wiem, czy obecnie stać Cię na zapłatę za te dwa zlecenia w tym samym czasie, więc nie gorączkuj się tak. Złość piękności szkodzi - przy ostatnich słowach, uśmiechnął się do niej paskudnie, grając w nią nieczystą grę. Nikt nie gwarantował tego, że będzie łatwo. Nie bez powodu Asterion nie bierze negocjacji w swoje ręce, bo prędzej straci jakiegoś klienta niżeli go zyska. Nie potrafi komuś ubliżać, tylko dlatego, bo mu płaci.\nAle zbyt długo nie musiał się z nią uroczo kłócić, kiedy zobaczył brzęczący woreczek, a zaraz po nim kolejny. Uśmiechnął się lekko na ten widok, nie musząc nic więcej mówić w tej sprawie. Widać miała jakieś tam resztki po utracie swojego największego dobytku. Asterion wziął woreczki pieniędzy, chowając je do kieszeni bluzy.\n- Ależ skąd znowu. Szkoda byłoby brudzić tak dobre imię moją osobą - oznajmił, pokazując, że jej słowa czy ton nie robiły większego wrażenia na mężczyźnie. Wstał, spoglądając na dziewczynę z góry - Tobie bardziej pasuje - dodał jeszcze, znowu paskudnie się uśmiechając. Nigdy nie znał granic - W każdym razie zapłata jest przyjęta. Ta Twoja i tego Twojego Lokstara - oznajmił, nie będąc pewien, czy dobrze zapamiętał imię znajomego kobiety.\nPrzy kolejnych słowa, Canes już tylko skinął w geście porozumiewawczym. Nie było potrzeby tego komentować. Ani wywyższać się w żaden sposób. Nie uważał siebie za mniejszość społeczność, niegdyś był nawet legendą na tych terenach, na terenach Desperacji. Ale dziewczyna nie musiała tego wiedzieć, a jeśli potrzebowała poczuć się dużo lepsza od wymordowanego - proszę bardzo. Miała idealną okazję do tego, aby się wykazać w chorobie. I nie myślał nawet o tym, że mógłby z nią kiedykolwiek w czymkolwiek przegrać. Znał swoją siłę i wiedział, że był silny. Może nie najsilniejszy, ale walczyć potrafił. W końcu niegdyś zajmował elitarną pozycję w szeregach Drug - on. I tyle mu wystarczyło. Na to wspomnienie, uśmiechnął się lekko do siebie, patrząc na odchodząc Wymrodowaną, po czym sam odwrócił się i udał się w swoją stronę, będąc w połowie zadowolony, że udało mu się wypełnić prawie dobrze to zadanie.\nAle to był pierwszy i ostatni raz.


SHANGRI-LA HOTEL TORONTO (Kanada) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Shangri-La Hotel Toronto\nHotele w pobliżu Prospectors & Developers Association of Canada\nHotele w pobliżu Come From Away\nHotele w pobliżu Yuk Yuk's Superclub\nHotele w pobliżu Elephant & Castle Pub & Restaurant\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Shangri-La Hotel Toronto\nShangri-La Hotel Toronto opinie\nNr 4 wśród 137 hoteli w lokalizacji Toronto\nZobacz wszystkie zdjęcia (1 235)1 235\nPokój i apartament (719)\n#4 z 137 hoteli w lokalizacji: Toronto\nPokój i apartament (719)719\n188 University Avenue, Toronto, Ontario M5H 0A3 Kanada\nUżytkownik Phoenixmontreal1 napisał recenzję gru 2015\n453 przesłane treści55 podziękowań\nElegancki hotel bez tożsamości\nBardzo dobre apartamenty ale drogo, dobra lokalizacja, dobra obsługa, ale chłodne podejście. Za tę cenę, nie byłem pod wrażeniem, może zbyt mało widoczne dla mnie. Ok, nie więcej, po prostu nie był niezapomniany. Restauracja była dobra na śniadanie dodatkowo można zjeść podwieczorek ale konieczna jest rezerwacja.…\nOdpowiedź od użytkownika Richard C (General Manager) z obiektu Shangri-La Hotel Toronto\nDear Phoenixmontreal1, Thank you for your review. We are happy to know you enjoyed your guest rooms, location and breakfast during your stay with us. We hope to welcome you back to the Shangri-La Hotel, Toronto in the near future so you can continue to explore the rest of the facilities we have to offer. Sincerely, Richard Cooke\nUżytkownik Sherbear napisał recenzję lut 2019\nKitchener, Kanada11 przesłanych treści9 podziękowań\nWspaniałe miejsce! 6 gwiazdek\nTo miejsce jest niesamowite. Pachnie wspaniale od drugiego, w którym wchodzisz, obsługa jest doskonała, bar w holu jest najlepszy na świecie z niesamowitymi koktajlami rozrywkowymi i jedzeniem! Pokoje i spa są również niesamowite. Nie mogę sobie wyobrazić, by ktokolwiek był rozczarowany tym miejscem, a my niewątpliwie rozróżniamy podróżnych.…\nUżytkownik Go31033625489 napisał recenzję lut 2019\nMieszkam na obrzeżach miasta i wypróbowałem Shang na staycation weekend. Wspaniałe doświadczenie, świetny personel. Moja żona i ja niedawno mieliśmy dziecko i nie mieliśmy najlepszego snu w ciągu kilku miesięcy. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek spał tak spokojnie, jak tutaj.\nUżytkownik popcorn07 napisał recenzję lut 2019\nwaterloo69 przesłanych treści38 podziękowań\nMiałem absolutną przyjemność przebywać w Shangri - La w Toronto 5 razy, i już 6 zarezerwowałem na tę wiosnę już. Oceniłem ten hotel przy pierwszym pobycie, ale nie mogę oprzeć się dodając drugą recenzję. Minęły 2 lata od mojego pierwszego pobytu i nadal jest to mój ulubiony hotel w Toronto. Za każdym razem, kiedy przebywałem, było to doświadczenie pierwszej klasy, od początku do końca. Obsługa jest wyjątkowa, naprawdę uważam, że personel nie może zrobić wystarczająco, aby upewnić się, że twój pobyt jest doskonały. Obsługa pokoju jest smaczna i szybka. Pokoje są czyste, a łóżka są naprawdę wygodne. Wszelkie prośby, które zrobiłem (dodatkowe szlafroki, lód w pokoju, pokój ulepszony, itp.) Zostały spełnione. Nie mogę powiedzieć wystarczająco dużo o jakości tego hotelu i jak jestem szczęśliwy za każdym razem pobytu. Nie mogę się doczekać kolejnej wizyty!…\nWskazówka dotycząca pokojów: We always upgrade to a premium room and the view is excellent.\nUżytkownik WtoCtoTO napisał recenzję sty 2019\nToronto, Kanada73 przesłane treści104 podziękowania\nMieliśmy jedną noc na staycation na urodziny. Traktowanie przez personel i zarządzanie było znacznie bardziej niż oczekiwano - wyrafinowane i wysokiej jakości. Pokój był ładny, czysty i dobrze wyposażony. Łóżko i pościel były bardzo wygodne. Obsługa pokoju na śniadanie było dobre. To nie jest tani hotel, ale na pewno dostaniesz to, za co płacisz. Usługi spa były również dobre. Jedyna skarga to obiad w Bosk. Bardzo drogie, ale nie do tych samych standardów w hotelu. Nadal daj temu hotelowi 5/5 i powiedziałbym, że jest to jedno z najlepszych miejsc na pobyt w Toronto.…\n374 USD - 634 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)\nKanadaOntarioTorontoDowntown / Downtown West / Bay Street Corridor / Entertainment District / Financial District / Old Toronto


Jak skutecznie zabezpieczyć gotówkę przed komornikiem? | Zaskocz siebie\nJak skutecznie zabezpieczyć gotówkę przed komornikiem?\nSzukacie rozwiązania własnego problemu? Zastanawiacie się w którym banku komornik nie znajdzie konta? Nie da się ukryć, że w naszym kraju nie brakuje osób, które mają kłopoty finansowe. Posiadacie komornika na swojej głowie? Obawiacie się, że ta osoba zajmie Wam Wasze pieniądze? Niestety, jest taka możliwość. Oczywiście, na koncie musi zostać pewna suma, która jest przeznaczona na życie.\nJeśli jednakże bierzemy pod uwagę umowy cywilnoprawne, to komornik może zająć nawet wszystkie pieniądze. Nic zatem dziwnego, że sporo osób zadaje sobie pytanie w jakim banku komornik nie znajdzie konta. Warto podkreślić, że jest kilka możliwości. Niektórzy decydują się na banki bez ognivo. To ciekawe rozwiązanie. Dlaczego? Pamiętajcie, że generalnie wszystkie banki podlegają temu systemowi. Dzięki temu komornik namierza pieniądze dokładnie sprecyzowanej osoby. Nic więc dziwnego, że ludzie coraz częściej decydują się na banki bez ognivo. Tam zwyczajnie ich pieniądze są zdecydowanie bardziej bezpieczne niż w bankach, które współpracują z takim systemem. Chyba właściwie każdy zgodzi się ze stwierdzeniem, że ludzie bardzo cieszą się z takiego obrotu sprawy. Mają bowiem świadomość, że warto wybrać banki bez ognivo, aby zwyczajnie w jak największym stopniu zabezpieczyć własne interesy. Macie podobne problemy? Macie twardy orzech do zgryzienia związany z tą konkretną sprawą? Na szczęście są rozwiązania tej sytuacji. Nie wszystkie są skuteczne w 100%. Właściwie każde ma jakieś wady. Niemniej jednak warto wybrać takie banki bez ognivo, gdzie zwyczajnie namierzanie Waszych środków inwestycyjnych jest zdecydowanie trudniejsze.\nZobacz więcej: na jakie konto nie wejdzie komornik.


Carrefour Market Koziegłowy k/Poznania Poznańska 15 - godziny otwarcia i gazetka od 21.9.\nStrona główna > ... > Lokalizacje > Koziegłowy k/Poznania > Carrefour Market Koziegłowy k/Poznania > Poznańska 15\nJesteś już na tej stronie, zatem pewnie często robisz zakupy w sieci Carrefour Market przy Carrefour Market Koziegłowy k/Poznania - Poznańska 15. U nas na Twoja Gazetka znajdziesz najnowsze gazetki z Carrefour Market Koziegłowy k/Poznania - Poznańska 15!\nKoziegłowy k/Poznania Poznańska 15\nTa lokalizacja w sieci Carrefour Market to jeden z 169 sklepów w Polsce. W Twoim mieście Koziegłowy k/Poznania znajduje się w sumie 1 sklepów Twojej ulubionej sieci Carrefour Market. Obecnie posiadamy 10 gazetek pełnych świetnych zniżek i niesamowitych promocji dostępnych w sklepie przy Carrefour Market Koziegłowy k/Poznania - Poznańska 15. Nie czekaj ani chwili dłużej, przejrzyj gazetki z aktualną ofertą dla swojego sklepu i skorzystaj z niezwykłych okazji. Znajdziesz tam również takie informacje jak godziny otwarcia sklepu przy Carrefour Market Koziegłowy k/Poznania - Poznańska 15. Jeśli się pośpieszysz, na pewno zdobędziesz 10 produktów, które znajdują się obecnie w promocji. Nie przegap szansy, żeby zaoszczędzić pieniądze na takich produktach jak: winogrona bezpestkowe, deserek dla dzieci, philips, perła, figa, gruszki, butcher's, mięso wołowe mielone, alpejskie mleczko, żarówka led oraz wielu innych, które zazwyczaj kupujesz.\nPn-Sb: 6:30 - 21:00\nSklepy Carrefour Market w twoim mieście\nCarrefour Market Koziegłowy k/Poznania - Poznańska 15


Karl Lagerfeld Choupette Fun Sunglasses - Etui iPhone Xs Max (Black)\nKarl Lagerfeld Choupette Fun Sunglasses - Etui iPhone Xs Max (przezroczysty)\nKarl Lagerfeld Choupette Fun Sunglasses - Etui Samsung Galaxy S10 (przezroczysty)\nUnikatowa kolekcja akcesoriów do urządzeń mobilnych zaprojektowana przez samego Karla Lagerfelda. Ikonę mody i światowej sławy projektanta, artystę i fotografa, dyrektora artystycznego domu mody Chanel. Jego dzieła są znane i cenione na całym świecie, a wizerunek utożsamiany z najwyższą klasą i luksusem. Łącząc wszystkie przymioty niepodważalnej gwiazdy swojej dziedziny, powstały oryginalne i ekskluzywne akcesoria dbające nie tylko o bezpieczeństwo, ale nade wszystko o wygląd urządzeń mobilnych. Wyjątkowym przykładem stylu i jakości Karla Lagerfelda jest sygnowana przez niego seria etui do iPhonów. Nawiązujące do kotka Lagerfelda Choupette etui wyróżnia się ciekawą, humorystyczną grafiką, która zawiera nazwę samego twórcy. Konstrukcja została wykonana z TPU, który nadaje przyjemnej w dotyku faktury oraz wpływa na doskonałe ukazanie zawartej grafiki. Po nałożeniu etui na telefon, kotka Karla Lagerfelda oraz logo Apple z telefonu, zgrywają się ze sobą tworząc fantastyczną, zabawną grafikę, która naprawdę przyciąga wzrok. Choupette Fun zapewnia ochronę przed przypadkowym zarysowaniem urządzenia oraz osłania klawisze smartfona. Budowa zapewnia dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu, nie ograniczając jego funkcjonalności. Cechy produktu: · Kolekcja: Choupette Fun · Oryginalny wzór nawiązujący do kota projektanta · Konstrukcja wykonana z TPU · Ochrona przed zarysowaniem urządzenia oraz uszkodzeniem klawiszy · Dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu · Etui wyprodukowane na licencji Karl Lagerfeld · Etui kompatybilne z bezprzewodowym ładowaniem\nKarl Lagerfeld Choupette Fun Sunglasses - Etui Samsung Galaxy S10+ (przezroczysty)\nKarl Lagerfeld Choupette Fun Sunglasses - Etui Samsung Galaxy S10e (przezroczysty)\nKarl Lagerfeld Choupette In Love Booktype Case - Etui Samsung Galaxy S8 z klapką (Black)\nUnikatowa kolekcja akcesoriów do urządzeń mobilnych zaprojektowana przez samego Karla Lagerfelda. Ikonę mody i światowej sławy projektanta, artystę i fotografa, dyrektora artystycznego domu mody Chanel. Jego dzieła są znane i cenione na całym świecie, a wizerunek utożsamiany z najwyższą klasą i luksusem. Łącząc wszystkie przymioty niepodważalnej gwiazdy swojej dziedziny, powstały oryginalne i ekskluzywne akcesoria dbające nie tylko o bezpieczeństwo, ale nade wszystko o wygląd urządzeń mobilnych. Wyjątkowym przykładem stylu i jakości Karla Lagerfelda jest sygnowana przez niego seria etui do smartfonów firmy Samsung. Nawiązujące do kotka Lagerfelda Choupette etui wyróżnia się ciekawą, humorystyczną grafiką, która zawiera nazwę samego twórcy. Konstrukcja została wykonana ze skóry ekologicznej, która nadaje przyjemnej w dotyku faktury oraz wpływa na doskonałe ukazanie zawartej grafiki. Choupette In Love zapewnia ochronę przed przypadkowym zarysowaniem urządzenia oraz osłania klawisze smartfona. Budowa zapewnia dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu, nie ograniczając jego funkcjonalności. Cechy produktu: · Kolekcja: Choupette In Love · Oryginalny wzór nawiązujący do kota projektanta · Konstrukcja wykonana z przyjemnej w dotyku skóry ekologicznej · Ochrona przed zarysowaniem urządzenia oraz uszkodzeniem klawiszy · Dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu · Etui wyprodukowane na licencji Karl Lagerfeld · Kompatybilność: Samsung Galaxy S8\nKarl Lagerfeld Choupette In Love Case - Etui Samsung Galaxy S8+ (Black)\nUnikatowa kolekcja akcesoriów do urządzeń mobilnych zaprojektowana przez samego Karla Lagerfelda. Ikonę mody i światowej sławy projektanta, artystę i fotografa, dyrektora artystycznego domu mody Chanel. Jego dzieła są znane i cenione na całym świecie, a wizerunek utożsamiany z najwyższą klasą i luksusem. Łącząc wszystkie przymioty niepodważalnej gwiazdy swojej dziedziny, powstały oryginalne i ekskluzywne akcesoria dbające nie tylko o bezpieczeństwo, ale nade wszystko o wygląd urządzeń mobilnych. Wyjątkowym przykładem stylu i jakości Karla Lagerfelda jest sygnowana przez niego seria etui do smartfonów Samsung. Nawiązujące do kotka Lagerfelda Choupette etui wyróżnia się ciekawą, humorystyczną grafiką, która zawiera nazwę samego twórcy. Konstrukcja została wykonana ze skóry ekologicznej, która nadaje przyjemnej w dotyku faktury oraz wpływa na doskonałe ukazanie zawartej grafiki. Choupette In Love zapewnia ochronę przed przypadkowym zarysowaniem urządzenia oraz osłania klawisze smartfona. Budowa zapewnia dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu, nie ograniczając jego funkcjonalności. Cechy produktu: · Kolekcja: Choupette In Love · Oryginalny wzór nawiązujący do kota projektanta · Konstrukcja wykonana z przyjemnej w dotyku skóry ekologicznej · Ochrona przed zarysowaniem urządzenia oraz uszkodzeniem klawiszy · Dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu · Etui wyprodukowane na licencji Karl Lagerfeld · Kompatybilność: Samsung Galaxy S8+\nKarl Lagerfeld Choupette Sunglass - Etui iPhone X (Glitter Gold)\nUnikatowa kolekcja akcesoriów do urządzeń mobilnych zaprojektowana przez samego Karla Lagerfelda. Ikonę mody i światowej sławy projektanta, artystę i fotografa, dyrektora artystycznego domu mody Chanel. Jego dzieła są znane i cenione na całym świecie, a wizerunek utożsamiany z najwyższą klasą i luksusem. Łącząc wszystkie przymioty niepodważalnej gwiazdy swojej dziedziny, powstały oryginalne i ekskluzywne akcesoria dbające nie tylko o bezpieczeństwo, ale nade wszystko o wygląd urządzeń mobilnych. Wyjątkowym przykładem stylu i jakości Karla Lagerfelda jest sygnowana przez niego seria etui do iPhonów. Nawiązujące do kotka Lagerfelda Choupette etui wyróżnia się ciekawą, humorystyczną grafiką, która zawiera nazwę samego twórcy. Konstrukcja została wykonana z TPU, który nadaje przyjemnej w dotyku faktury oraz wpływa na doskonałe ukazanie zawartej grafiki. Aby nadać niesamowitego efektu, konstrukcja zawiera w sobie substancje z mnóstwem swobodnie pływającego brokatu, który przy najmniejszym ruchu opływa cały front etui mieniąc się i błyszcząc. Choupette Sunglass zapewnia ochronę przed przypadkowym zarysowaniem urządzenia oraz osłania klawisze smartfona. Budowa zapewnia dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu, nie ograniczając jego funkcjonalności. Cechy produktu: · Kolekcja: Choupette Sunglass · Oryginalny wzór nawiązujący do kota projektanta · Konstrukcja wykonana z TPU · Substancja z mnóstwem pływającego brokatu · Ochrona przed zarysowaniem urządzenia oraz uszkodzeniem klawiszy · Dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu · Etui wyprodukowane na licencji Karl Lagerfeld · Kompatybilność: iPhone X\nUnikatowa kolekcja akcesoriów do urządzeń mobilnych zaprojektowana przez samego Karla Lagerfelda. Ikonę mody i światowej sławy projektanta, artystę i fotografa, dyrektora artystycznego domu mody Chanel. Jego dzieła są znane i cenione na całym świecie, a wizerunek utożsamiany z najwyższą klasą i luksusem. Łącząc wszystkie przymioty niepodważalnej gwiazdy swojej dziedziny, powstały oryginalne i ekskluzywne akcesoria dbające nie tylko o bezpieczeństwo, ale nade wszystko o wygląd urządzeń mobilnych. Etui wykonane z wysokiej jakości trwałego tworzywa sztucznego odpornego na ścieranie. Połączenie mocnego i twardego poliwęglanu oraz elastycznego silikonu TPU (boki). Aby nadać niesamowitego efektu, konstrukcja wyróżnia się podpisem Karla, na błyszczacym podkładzie z brokatu, który zmienia swoje ułożenie pod wpływem ruchu. Osłona zapewnia ochronę przed przypadkowym zarysowaniem urządzenia oraz osłania klawisze smartfona. Budowa zapewnia dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu, nie ograniczając jego funkcjonalności. Cechy produktu: · Konstrukcja wykonana z TPU i poliwęglanu · Substancja z mnóstwem pływającego brokatu · Ochrona przed zarysowaniem urządzenia oraz uszkodzeniem klawiszy · Dostęp do wszystkich klawiszy funkcyjnych, gniazd i portów telefonu · Etui wyprodukowane na licencji Karl Lagerfeld · Kompatybilne z ładowarkami bezprzewodowymi\nKarl Lagerfeld Embossed Case Karl & Choupette - Etui iPhone 8 / 7 (czarny)\nKarl Lagerfeld Embossed Case Karl & Choupette - Etui iPhone Xs Max (Black)\nKarl Lagerfeld Embossed Case Karl & Choupette - Etui Samsung Galaxy S10 (czarny)\nKarl Lagerfeld Embossed Case Karl & Choupette - Etui Samsung Galaxy S10+ (czarny)


Miot Stokrotka Mikołaj – jeż pigmejski sprzedamHodowla Jeżynka ♥ jeż pigmejski | Hodowla Jeżynka ♥ jeż pigmejski\nMiot Stokrotka Mikołaj – jeż pigmejski sprzedam\n« Miot Niezapominajki i Wondera\nJeż pigmejski Miot BG Stokrotaka i Mikołaj jeżyki zarezerwowane »\n30 Gru 2018 | Archiwum miotów\n18 listopada na świat przyszedł miot Stokrotki & Mikołaja.\nStokrotka, to młoda samiczka, geny sprawdzone, po pierwszej jeżynce u mnie.\nMikołaj, to bardzo „skuteczny” chłopczyk.\nNa Wystawie Wrocławskie Animalia 2018 zdobył najwięcej punktów spośród jeży PL.\nZdobył również tytuł SAMIEC 2018 roku.\nOdbiór jeżyków od 20 stycznia 2019 roku.\nWolne 3 jeżyki albino/samce Dębik, Długosz oraz Diduś\nksiążeczka zdrowia jeża\nodpis karty miotu\nkarma sucha (jeśli jeżyk będzie chciał ją zjadać).\nNa bieżąco będą mogli Państwo śledzić rozwój malców w sieci.\nPreferencje żywieniowe jeżyków, uwagi dotyczące diety oraz przygotowania domku na przyjazd jeżyka – na bieżąco będę zamieszczała w tym wpisie.\nW MIOCIE NIE MNIEJ NIŻ 8 MALCÓW.\nMaluszki z literką C. Mikołaj geny: jeZe, Jihlawa (niezarejestrowane), CRL, KNG, SHAH, SAHE oraz SPP*\nStokrotka geny: JEZ, Włochy, HMYZU, CRO, SPP, geny Champin CZ, SPP, DRM, ZZS, AFG*\n*Prefiksy hodowli, SPP – zarejestrowane jeżyki, ale nie hodowca nie jest zrzeszony.\n5-6 to chłopcy, 2 lub 3 dziewczynki.\nPrzy takiej ilości małych urwisów nie mogę spokojnie sprawdzić.\nWSKAZÓWKI I ROZWÓJ DO 9 GRUDNIA 2018\n7 albino, jednakże jest szansa na leucystic u dwóch jeżyków, 1 jeżyk (chłopczyk) w odmianie ciemnej.\nNie ukrywam, że moim faworytem jest Drobinek, albino, najmniejszy z miotu, ale najbardziej obwieszczający światu swoje niezadowolenie.\nDziewczynki zarezerwowane dla Pani Karoliny i Pani Karoliny:) Ostateczny wybór, gdy malce otworzą oczka.\nDziewczynki to Duszka i Dzwoneczek\nTrzej chłopcy są już zarezerwowani. Ostateczny wybór, gdy malce otworzą oczka.\nMój faworyt Drobinek\nPan Grzegorz – wstępnie rez. Dmuszek\nPozostali chłopcy razem. Każdy ma wykonane 2 zdjęcia – waga oraz jeżyk. Ze względu na zbliżoną wagę oraz wielkość, w tym momencie, wizualnie nie potrafię ich rozróżnić. W przyszłości będą zaznaczeni różnymi barwnikami spożywczymi 🙂\nDługosz, Diduś, Drakula, Dębik\nTak malce rosną 🙂\nPora na film. Odcinek 1 dziewczynki\nOdcinek 2 Chłopcy\nWczoraj maluszki ważyły od 25 g (Drobinek), potem 2 malce po 27g, kolejne 29g-35g.\nJak przygotować domek dla jeżyka.\nPoradnik dotyczy wyłącznie jeżyków pochodzących z hodowli Jeżynka.\nNie ma złotej zasady dotyczącej domku dla jeżyka, ponieważ mają Państwo różne warunki domowe.\nMinimalna powierzchnia życiowa dla jednego jeża pigmejskiego to 1.2 m kw., jednakże trzeba wziąć pod uwagę kilka czynników:\n1. Jeżyki lubią nowości, potrzebują urozmaicenia\n2. Jeżyki pochodzące z mojej hodowli, przyzwyczajone są do zmiennej temperatury, która waha się w granicach 21.5 – 25 st. C\n3. Im większy kontakt będziecie mieli Państwo z jeżykiem, tym bardziej przyjaznego i kontaktowego pupila zyskacie.\nZdecydowanie odradzam terra z płyty OSB.\nWg mnie ma same wady. Są ciężkie, nieporęczne, mają zbyt małą powierzchnię, są trudne do sprzątania, dodatkowe jest duże ryzyko, że płyta OSB nasiąknie moczem i będą mieli Państwo problemy z przykrym zapachem.\nAlternatywą dla terra może być np.\nA. jako dzienna sypialnia – klatka Aleksa, jako powierzchnia do nocnych zabaw – wybieg (zakupiony lub samodzielnie wykonany)\nB. dla odważnych 🙂 współdzielenie z jeżykiem pokoju, a jako sypialnia – zagospodarowanie mu jakiegoś kącika, np. za sofą/łóżkiem/meblem\nC. ciekawym rozwiązaniem i praktycznym, są również duże nylonowe kojce\nOprócz powierzchni mieszkalnej musimy zapewnić jeżykowi:\nmiseczkę na jedzenie, na wodę otrzymacie Państwo w wyprawce, matę grzewczą (czasami jeżyk lubi się wygrzewać), dysk do biegania, domek/norkę do spania, kuwetę.\nAlternatywne pozycje wyposażenia to:\ntunele, basen kąpielowy\nTo, że inaczej nie wypadało Mikołajowi i z okazji Świąt sypnął 7 śnieżynkami – wszyscy, którzy obserwują moją hodowlę w sieci, doskonale wiedzą.\nJednakże, pierwszymi, którzy dowiedzą się, iż 5 grudnia już czwórka malców otworzyła oczy – jesteście Wy, osoby śledzące mój serwis.\nDUSZKA, WAGA 57 G. Albino\nDŁUGOSZ, WAGA 53G (przednia łapka już zaznaczona). Albino\nDMUSZEK, WAGA 50G. Kolor Grey lub Dark Grey z lekkim pinto i badgerem\nDIDUŚ, WAGA 51G (tylna łapka zaznaczona), Albino. Z całej czwórki najbardziej wyluzowany jeżyk, z położonymi kolcami.\nSpodziewam się, że jutro przynajmniej jeden jeżyk otworzy oczka.\nNa pozostałe jeżyki, 2-3 dni będziemy musieli poczekać. Zapraszam jutro 🙂\nKolejne trzy jeżyki otworzyły oczka. Wszystkie jeżyki albino.\nZ tej trójki, najbardziej grzeczny, z położonymi igiełkami był Drobinek.\nJako ostatni oczka otworzył DĘBIK, KOLOR ALBINO, WAGA 51G\nJeżyki należą do małej odmiany jeży pigmejskich, tj. ich waga, jako dorosłego jeża będzie w granicach 310-370g.\nBardzo proszę tę wiadomość sobie zapisać, jest istotna, abyście Państwo po odebraniu jeżyków, mogli obserwować, czy kolczak rozwija się i przybiera na wadze prawidłowo.\nKarma: jeśli chodzi o sklepową karmę, jeże pigmejskie będą miały podawaną:\nanimonda kitten w puszkach, concept for life w galaretce saszetki (różne odmiany, nie tylko kitten), concept for life kitten sucha, feringa kitten sucha (mokra feringa nie smakuje).\nOdradzam smillę, ponieważ producent coś w niej zmienił (może dostawcę składników, cieżko jednoznacznie stwierdzić, gdyż wg składu nic się nie zmieniło) i karma nie jest prawidłowo przyswajalna przez jeżyki.\nkarma domowa: gotowny kurczak, gotowana marchewka, jabłko, gotowane brokuły, jajecznica.\nUzupełnienie diety: tran, rodevit\nAktualizacje i poszczególne prezentacje jeżyków od 9 grudnia\nDROBINEK – rezerwacja P. J.Sz. Lublin\nMiot został zarejestrowany, od 11 grudnia przebywa ze wszystkimi moimi samiczkami. Mama jeżyków jest zmęczona i zaczynała uciekać do innych samiczek, stąd decyzja o dość wczesnym przeniesieniu jeżyków.\nMalce co drugi dzień są wyciągane na kilka minut, brzuszki już porastają futerkiem.\nPierwszy miot, który tak kocha swoją mamę – maluchy całują mamępo pysiu, obejmują jej głowę łapkami i szczęśliwe z nią śpią.\nJednocześnie wykorzystają każdą okazję do poznania świata, co jest widoczne na dzisiejszym filmie.\nDrakula rezerwacja Pan Piotr\n24/12 Świąteczna sesja fotograficzna.\nWesołych świąt życzy Drakula -zarezerwowany\nDRAKULA podczas zmiany igiełek zrobił się (jak widać na zdjęciach) „igielnikiem”. W pierwszej fazie brania na ręce stroszy igiełki, ale nie zwija się w kulkę.\nDROBINEK – WOLNY\nDrobiek nie lubi pozować i jest w ciągłym ruchu, dlatego tak trudno zrobić mu zdjęcie. Maluch to wieczny podróżnik, w ciągłym ruchu.\nDZWONECZEK – REZERWACJA\nW pierwszej fazie brania na ręce stroszy igiełki, ale nie zwija się w kulkę. Gdy inne jeże śpią, ona buszuje. Jest kontaktowa, lubi przytulać się do brzucha.\nDuszka, tak jak widać na zdjęciach, jest charakterystyczna, największa i wyluzowana.\nDĘBIK – WOLNY!\nDębik – Jest to słodki mały wiercipiętka, którego wszędzie pełno.\nDŁUGOSZ – wolny\nDługosz jest wyluzowanyi nawet zmiana igiełek nie jest mu straszna\nDIDUŚ, to mały słodki luzak.\nPraca nad socjalizacją tego jeżyka jest ciężka, ale widać postępy i …możemy zobaczyć pysia kolczaka.\nmaluszki będą mniejszymi jeżykami, mają słodkie krótkie mordki. Diduś nie chce schodzić z rąk. Za wyjątkiem Dmuszka, kolczaki mają zbliżone charaktery.\nWaga: Duszka 141g, Dzwoneczek 123g, Diduś 122g, Dębik 121g, Długosz 136g, Drobinek 121g, Drakula 133g, Dmuszek 135g\nW ciągu dnia jeżyki podjadają, proszę o zostawianie im małe jedzonko. Z karmy suchej (zostawiam na dzień) Concept for life rozdrobnione, wymieszane z suszonymi mącznikami. Karma domowa: gotowany kurczak, wymieszany z kawałkiem słodkiego jabłuszka lub gotowanej marchewki (UWAGA: w książeczce zdrowia jeża będą Państwo mieli wykaz jedzenia zabronionego i dozwolonego), karma mokra animonda kitten oraz O’Canis karma dla kota.\nW niedzielę postaram się przedstawić aktualne wagi i zdjęcia. Jutro Pani Weterynarz będzie z wizytą domową na przeglądzie miotu. Jest zimno i nie będę ryzykowała z podróżą.\nJeśli ktoś z Państwa potrzebuje Pedigree w wersji online, proszę o email. Wersję papierową będę odbierała w poniedziałek.\nOdbiór jeżyków: proszę nie brać transporterka, przygotuję pudełka, które będą chroniły Państwa jeżyki przed ew. „zawianiem”. Natomiast, proszę, abyście Państwo zabrali ze sobą grubszy kocyk, aby osłonić pudełko. Jeżyk w pudełku będzie miał kocyk oraz matę do nauki czystości z dodatkowymi papierowymi (chusteczki lub ręcznik kuchenny) kawałkami. Dodatkowy papier ma zapobiegać ew. wybrudzeniu się jeżyka podczas podróży.\nSesja zdjęciowa w toku.\nWaga: Duszka 177g, Dzwoneczek (okazał się łobuzem, pół godziny wczoraj wyciągana spod łóżka) 140g, Diduś 138g, Dębik 121g, Długosz 156g, Drobinek 146g, Drakula 157g, Dmuszek 168g\nZ okazji wizyty Pani Wet., malce miały pierwszy raz przycinane pazurki. Nie były zachwycone.\n07/01 zdjęcia były wykonane dwoma aparatami\nPoniżej galeria z aparatu nr 1\nDmuszek – jest to jeżyk nad którym trzeba popracować, już teraz się rozwija, ale jest uparciuchem. Ptrzykład: każdego dnia, jeżyki są brane na ręce lub rozrabiają w różnych pokojach. Dmuszek zazwyczaj chowa się w kącik, tam gdzie jest postawiony.\nDiduś – mocno przeżywa wymianę igiełek, ciągle ma je nastroszone i śmiesznie wygląda pośród swojego rodzeństwa.\nDrakula – to jeżyk, który potrafi wynaleźć bardzo oryginalne miejsca do zabawy. Dzisiaj był szukany przez 20 minut.\nDuszka – drugi aparat\nDębik – to ostatnio jeżyk przytulanka. Rewelacyjnie współpracuje.\nDzwoneczek, Długosz, Drobinek – drugi aparat\nGaleria z aparatu nr 2\nDuszka – podczas wymiany igieł zrobiła się płocha, widać, że słabo znosi tę wymianę.\nPodczas badania pokazał co potrafi, za nic nie chciał otworzyć pysia.\nDzwoneczek – to dziewczyna z charakterem, każda, nawet najmniejsza dziura to dla niej wyzwanie. Potrafi zmieścić się w każdą przestrzeń. Rewelacyjnie zniosła badania.\nDrobinek – nadal szuka domku. Bardzo wszechstronny jeżyk. Na rękach mu dobrze, najlepiej w biustonoszu, a podczas buszowania, każdy zapach to dla niego wielka przygoda.\nOSTATNI WPIS PRZED ODBIOREM JEŻYKÓW:\nWaga: Duszka 200g, Dzwoneczek 178g, Diduś 178g, Dębik 170g, Długosz 186g, Drobinek 171g, Drakula 184g, Dmuszek 190g\nPROSZĘ O SMS LUB EMAIL DO 16/01 Z OKREŚLENIEM SPOSOBU I TERMINU ODBIORU.\nSzykujemy dom dla jeżyka:\npolecam matę grzewczą, np.\nTo z tym nie ma problemu. Na rynku są dostępne od plastikowych do drewnianych 🙂\n3. Ruch dla jeżyka\nPowierzchnia życiowa: proszę wziąć pod uwagę, że jeżyki są wspaniałymi „wąchaczami”, uwielbiają nowości, nie znoszą ciasnych małych terra. Im większy kontakt jeżyka z człowiekiem , tym wspanialszy z niego przyjaciel.\nW związku z tym, sugeruję zapomnieć o terra i wziąć pod uwagę, że miniamlna powierzchnia życiowa jakiej potrzebuje Twój kolczasty przyjaciel to 1.2 m kw.\njeżyk jest stworzeniem, który będzie szczęśliwy tylko wówczas, gdy będzie mógł dużo biegać;\njeśli coś złego działoby się z Państwa pupilem, zawsze prosimy o kontakt; czasami lepiej jest coś skonsultować;\njeżyk jest bardzo wrażliwy na przeciągi;\nnigdy nie należy stosować podłoża słabej jakości, nieodpylonego;\nPaństwa jeżyk jest mięsożercą, ale również potrzebuje błonnika, witamin i mikroelementów;\nOgrzewanie jeży pigmejskich:\nMata grzewcza, emiter ceramiczny, kabel grzewczy, skałka grzewcza.\nW przypadku mat lub kabli, sugerowałabym większą moc.\nO ile z zabezpieczeniem kabli nie będzie problemu, wystarczy je np. umieścić w rurce pcv, to z matą są problemy. Maty się przykleja. Najlepiej sprawdza się przyklejenie maty pod płytkę pleksi.\nEmiter ceramiczny, można dokupić klosz, który zapewni bezpieczeństwo.\nŻarówki grzewcze nie są przeznaczone dla jeży.\nJeżykowi nie przeszkadza nocna lampka lub też całkowity jej brak (jednak wówczas sugeruję nie zasłaniać okna).\nSłabej mocy specjalistyczna żarówka nocna (symuluje światło księżyca), nawet zamieszczona w lampce nocnej, będzie jednocześnie ciekawym wystrojem Państwa pomieszczenia.\nNie ma zasady co do korzystania przez jeżyka z kuwety. Większość jeżyków najczęściej załatwia się podczas biegania na talerzu/karuzeli.\nCzasami jeżyk wybierze sobie 1-3 miejsca, w których zawsze będzie się załatwiał. W takich przypadkach najlepiej postawić tam kuwetę lub położyć podkłady higieniczne.\nSą też wyjątki, czyli jeżyki, które załatwiają się bez żadnej reguły. U mnie takim jeżem jest samczyk Wonder.\nNiestety mop rano w ruch.\nU mnie każdy jeżyk ma dostęp do kuwety. Zauważyłam, że jeżyki najchętniej z kuwety korzystają, gdy stosuję piasek.\nJeżyk, który trafi do Państwa z mojej hodowli nigdy nie jest trzymany na trocinach, wiórkach, bentonicie. Jest to rozpieszczony szczęśliwy jeżyk, znający tylko przestrzeń, dyski do biegania, mający zdrowe zadbane ząbki.\nProszę nie zamykać takiego jeżyka w ciasnym terra, nie stosować trocin, bo podrażnią mu skórę. Nie wierzyć w bajki o dogrzewaniu jeży żarówkami, bo jeż nie jest żółwiem, jaszczurką, etc. Nie podawać suchej karmy prosto z torebki, jeśli już to tylko w postaci mocno rozdrobnionej.\nProszę nie inwestować w karuzelę, ponieważ prowadzą do wad kręgosłupa, a w przypadku większych jeży, również do problemów skórnych (na skutek tarcia igłami po ściankach karuzeli). Nie jest to również higieniczne rozwiązanie. W karuzeli odchody krążą wraz z jeżykiem i bardzo często lądują na jego igłach.\nNagła zmiana diety może doprowadzić do ostrej biegunki, a ta w skrajnych przypadkach do śmierci jeża.\nWprowadzając nową karmę, proszę robić to stopniowo.\nJeśli podają Państwo niezbilansowane pokarmy (np. gotowane mięso), proszę pamiętać o witaminach i minerałach.\nO witaminach i minerałach nie można też zapomnieć, gdy jeżyk jest starszy.\nPrzy układaniu diety sugeruję przestrzegać wykazu z norm (brak zboża, wysoka zawartość białka, niska zawartość tłuszczu, etc.)\n3. Kąpiel piaskowa\nBardzo polecam Rody Sand. Nie jest to kwarc, nie wysusza skóry. Doskonale pielęgnuje. Zmniejszy częstotliwość kąpieli jeża pigmejskiego w wodzie.\nJeśli już musisz używać szamponu, to tylko dla psa, fretki lub kota. O szamponie Trixie zapomnij 🙂\n4. Stała temperatura dla jeża\nBzdura. Idealna droga do wychowania chorowitka. Jeden jeż lubi 21 st., inny doskonale się czuję w temperaturze 24 st.\nWychowanie jeża w cieplarnianych warunkach, to jak roślinka ze szklarni. Słaba, chorowita.\nTemperatura powinna się mieścić w przedziale 21-24 st.\nJeśli zdarzy się spadek do 20 st. to nie jest to koniec świata, ważne aby jeżyk miał dużo szmatek w domku, a sam doskonale się zabezpieczy.\nNajpraktyczniejsza tektura falista, tania i przycinasz jak chcesz. Jej wymiana również nie stwarza problemów. Nie pyli i jest ekologicznym rozwiązaniem.\nJa inwestuje w podkłady higieniczne oraz kocyki, kołderki, dywaniki.\nStosuj bezpieczne środki. Jest to wąchacz i nie używaj octu, czy chloru. W sieci jest wiele specjalnych preparatów do czyszczenia otoczenia zwierzaka.\nJeż to nie zabawka. Znęcanie się nad zwierzętami reguluje ustawa.\n8. Wspólne wieczory\nSugerujemy zabawy przy lampce nocnej, unikanie nagłych dźwięków (np. spadająca pokrywka), robienie cieni nad jeżem (naturalnym zagrożeniem dla jeży są ptaki w rodzaju naszego puchacza. Dlatego przesuwający się cień jeż będzie traktował jako zagrożenie).\nWiększość jeży nie lubi dotykania igieł na głowie.\n9. Znajdź blisko siebie weterynarza. Jeż jest stworzeniem żywym i jak każdy żyjący osobnik może wymagać wizyty u specjalisty.\n10. Pamiętaj do wszystkiego podejdź z głową 🙂\nPrzykładowo: czy jeż w naturze przyprawia swoje pożywienie;\nobcina nożyczkami twarde, niezjadliwe części swojego pożywienia; pudruje/oliwkuje się;\nchodzi w czapeczkach;\ndogrzewa świecącym z góry słońcem, etc.\n11. Terrarium, kołowrotek i inne dziwne sprawy\nJestem przeciwnikiem terra. Jeśli nie możesz zapewnić jeżowi swobody, to kup sobie chomika.\nJeżyk w nocy może przebiec 10 km. Czy wybieg zapewni mu taki dystans? Dlatego sugeruję zakup dysku do biegania.


komuniści – дискраст\nKsiążka ta zapewne umknęłaby mi w morzu wydawniczych nowości, gdyby nie radiowa audycja na jej temat. Po wysłuchaniu opinii, postanowiłem ją kupić. Przyznam, że zaciekawiła mnie symptomatyczna dychotomia zawarta w podtytule: “robotnicy i komuniści”; pomyślałem, że Autor potraktował temat solidnie, jeśli – słusznie skądinąd – oddzielił dwa byty: klasę robotniczą (mającą przed wojną bogate tradycje strajkowe i spory instynkt samoorganizacji – [o czym później]) od “komunistów” – decydenckiej grupy “spadochroniarzy” ze stalinowskiej Moskwy pełniącej w istocie rolę posłanników okupanta, jakim faktycznie był ZSRS.\nNie mniej interesujący wydał mi się okres, na jakim skupił się Autor, a więc lata 1945-1950: czas, gdy reżim komunistyczny nie tylko zakorzeniał się strukturalnie na ziemiach polskich (łącznie z ziemiami odzyskanymi, potraktowanymi dość obszernie w w/w książce), ale i rozkręcał swoją machinę opresji – głównie przeciwko klasie robotniczej właśnie.\nPadraic Kenney opisuje relacje: robotnicy vs komuniści, ale z założenia robi to wybiórczo. Pomimo tego jego książka wydaje się jedną z pierwszych w tym zakresie na oficjalnym rynku wydawniczym (nie licząc drugoobiegowych i niszowych publikacji lewicowych i anarchistycznych po 1989 roku).\nDlaczego wybiórczo? Autor postanowił na ową relację spojrzeć przez pryzmat dwóch bardzo istotnych miast w historii powojennej Polski: Łodzi i Wrocławia. Wybór tych miast nie jest przypadkowy. Łódź, jako potężny ośrodek przemysłowy (w czasach zaborów jak i po odzyskaniu niepodległości, aż do czasów powojennych) ze świadomą swoich praw klasą robotniczą i tradycją strajkową, jest wyborem oczywistym (tym bardziej że po wojnie Warszawa leżała w gruzach, a komunistyczny aparat i administracja przeniosły się właśnie do Łodzi). Wrocław natomiast – wielkie miasto odzyskane na ziemiach często nazywanych polskim Dzikim Zachodem, dla komunistów przestrzeń do zaanektowania przede wszystkim propagandowo i organizacyjnie, ale i przemysłowo.\nW obu tych miastach relacje robotników z aparatem komunistycznym były diametralnie różne i to właśnie decydyje o wyjątkowości książki Kenny’ego.\nAutor, sięgając do polskich archiwów w Łodzi, opisuje bardzo rozwiniętą świadomość klasową robotników przemysłu tekstylnego w 1945 roku i w latach kolejnych. Nic dziwnego. Łódź pod tym względem zawsze wyróżniała się na tle innych polskich miast, posiadając bogatą i długą tradycję ruchu robotniczego. Oczywiście miasto nie zawdzięcza tego ani KPP, ani prostalinowskim strukturom politycznym; w Łodzi “rządzi” PPS i syndykaliści, co jest solą w oku komuchów, którzy zaczynają dopiero wnikać w środowiska robotnicze. Padraic Kenney szczegółowo opisuje akcje strajkowe łódzkich robotników, którzy dosyć szybko zdali sobie sprawę, że KPP nie jest żadnym emisariuszem sprawy robotniczej, a kolejną machiną opresji żerującą na ich ciężkiej pracy. Bardzo istotną kwestią jest permanentne dążenie do osłabienia tradycji (anarcho)syndykalistycznej w fabrykach; autentyczna samoorganizacja w łódzkich fabrykach po wojnie była modelowo realizowana właśnie na gruncie anarchosyndykalizmu, kiedy to robotnicy po wojnie sami wracali do fabryk, w których pracowali, przejmowali je, dokonywali niezbędnych napraw i sami ruszali z produkcją, szukając na własną rękę kooperacji – bez państwa, aparatu partyjnego i bezpieczniackiego.\nKomuniści robili wszystko, by “złapać za ryj” krąbrne i skore do buntów pracownice przemysłu włókienniczego i przede wszystkim opanować newralgiczne dla siebie punkty: rady zakładowe i związki zawodowe.\nWrocław natomiast jest przykładem diametralnie innej organizacji powojennej klasy robotniczej. Miasto wyrwane spod wpływu Niemiec, zniszczone z leżącym na łopatkach przemysłem (nigdy nie rozwiniętym tak jak na Śląsku, czy w Łodzi właśnie), z olbrzymią ilością ludności napływowej (głównie ze wsi i z całej Polski, gdzie ziemie odzyskane były traktowane jak “eldorado” i obietnica lepszego startu po zawierusze wojennej). Tutaj KPP mierzy się głównie z szabrownictwem, analfabetyzmem wśród robotników, uruchamianiem starych zakładów i tworzeniem nowej industrialnej tkanki miasta. Wrocław nie posiada jednolitego środowiska robotniczego, a sami robotnicy często porzucają pracę i szukają nowych możliwości zarobkowych w zdewastowanym mieście. Te i inne czynniki sprawiają, że we Wrocławiu strajk jest rzadkością, a eskalacja opresji ze strony struktur bezpieczeństwa – większa.\nW oparciu o te dwa miasta, Padraic Kenney analizuje kilka ważnych aspektów tytułowej relacji: robotnicy-komuniści. Po pierwsze szeroko (zwłaszcza w przypadku Łodzi) opisuje on rewolucję w samych fabrykach i sukcesywne wyjaławianie środowiska robotniczego na rzecz totalnej nad nim kontroli. Po drugie opisuje zmiany w samej KPP i jej zaciekłą walkę o wpływy z o wiele bardziej doświadczoną (i cieszącą się większym zaufaniem wśród robotników) PPS – aż do chwili spacyfikowania i wchłonięcia tej ostatniej (“zjednoczenie” i powstanie PZPR). Po trzecie Kenney skupia się na takich kwestiach jak powojenna retoryka klasowa, współzawodnictwo pracy (jako kolejne narzędzie podporządkowania sobie klasy robotniczej), robotnicza i socjalno-bytowa świadomość pracujących kobiet (szczególnie interesujący i wcześniej nie podejmowany temat w publikacjach historycznych tego typu!) i rozziew pomiędzy tradycją przedwojennego pokolenia robotników, a młodym, w większości napływowym elementem “nowej klasy robotniczej”.\nBudowanie Polski Ludowej jest publikacją wyjątkową, ale i problematyczną. Autor niestety uległ dziwnej tendencji do “łagodzenia” obrazu nowej władzy w 1945 roku. Dlaczego? Ano bagatelizuje on aktywność służby bezpieczeństwa bezpośrednio po przejęciu władzy przez KPP – zarówno w społeczeństwie jak i w fabrykach. Na próżno szukać w książce aktywności ubecji i jej brutalnych metod działania już na starcie “ludowej ojczyzny”. Jakkolwiek słusznie Padraic Kenney zauważa, iż stalinowskie represje nie zaczęły się przecież w 1945, “spychając” niejako epicentrum stalinizmu poza ramy 1945-1950, skrzętnie pomija on wszelkie zwiastuny owego zamordyzmu (którego zapowiedzi były przecież immanentnie wplecione w system decyzyjny partii, a sam Autor podaje szereg przykładów tegoż), zaledwie dwa, trzy razy przebąkując gdzieś na marginesie, że nie neguje on zasadniczo faktu, że to, co działo się przed rokiem 1950 było jasnym preludium do stalinizmu w wersji hard w latach późniejszych.\nKsiążka w ogóle jest niezwykle “łagodną” publikacją; Autor nie jest Polakiem (co w przypadku historyka jest tylko in plus w interesującym nas dyskursie) więc nie znajdziemy w tej książce typowo polskich: wichury antysowieckiej, czy mydlin quasi-lewicowych obrońców spod znaku: owszem, były zbrodnie i represje, ale przecież odbudowano Polskę! Mimo tego, podczas lektury daje się odczuć lekki powiew michnikowszczyzny i tego typowego relatywizowania a’la Gazeta Wybiórcza, nawet jeśli owym relatywizowaniem jest po prostu niepisanie o pewnych faktach.\nPodsumowując… Budowanie Polski Ludowej, to pozycja godna uwagi, albowiem jest świetnie udokumentowaną publikacją historyczną, gdzie mamy możliwość zapoznania się z jednostkowymi i grupowymi portretami robotników bezpośrednio po wojnie. Podczas lektury obserwujemy sukcesywne tłumienie wszelkich buntowniczych odruchów klasy robotniczej przez aparat partyjny, który za wszelką cenę pragnie przejąć kontrolę nad wszystkim, co daje robotnikom możność owocnej walki o swoje prawa i lepsze położenie socjalno-bytowe. Ponadto w książce znajdziemy bogato udokumentowaną walkę KPP vs PPS w latach powojennych, aż do czasu spacyfikowania i wchłonięcia PPS.\nMożna tylko żałować, że Autor nie podjął się poszerzenia obszaru badawczego o Śląsk – mielibyśmy wtedy dzieło naprawdę monumentalne! No i oczywiście drażni nieco owa łagodność ocen w stosunku do pierwszych lat działania aparatu komunistycznego w Polsce. Jedna, czy dwie ciche deklaracje Kenny’ego, że nie neguje on opresyjności tego systemu, to nie tylko stanowczo za mało – to poważna luka w tej pracy historycznej w kontekście samych faktów.


Prezent dla dziecka na urodzinki - BiznesMamy.pl\nPrezent dla dziecka na urodzinki\nPost autor: izabiznes » 16 kwie 2018 13:50\nNiedługo moja chrześnica ma urodzinki i szukam prezentu dla niej. Nie bardzo wiem co wybrać , zastanawiam się nad taką kuchenką, wyczytałam że mają bardzo dobre jakościowo produkty dla dziecka, wiele mam chwali je sobie . Ta kuchnia jest drewniana więc posłuży małej na długo i pomalowana nie toksycznymi farbami. Jak Wam się widzi taki prezent ?\nPost autor: zdetka » 30 maja 2018 13:42\nJa myślę o zakupie takiego przebrania dla pięcioletniego chłopczyka. Myślicie, że to dobry pomysł na prezent? Nie chciałabym kupować zwykłych ubrań, czy zabawek, które lada moment wylądowałby w koszu.\nPost autor: Ajlar » 03 cze 2018 17:08\nPrzebranie na prezent? Nie sądzę aby to był dobry pomysł. Przecież dziecko nie będzie chodziło w tym na co dzień. Generalnie prezent powinien byc dobrany odpowiednio do wieku dziecka. Ja mam niespełna roczną siostrzenicę i ostatnio kupiłam jej piękne przywieszki do smoczka. Wiadomo, że dzieci często gubią smoki a z taką przywieszką Emilce to nie grozi\nPost autor: Mannia » 08 cze 2018 11:18\nNie ma lepszego pomysłu na prezent dla dziecka niż zabawki! Czy coś jest w stanie sprawić większość radość na twarzy dziecka? Ostatnio zakupiłam spory zestaw zabawek dla mojego siostrzeńca, prosto z Krainy Zabawy. Jak powiedziała mi siostra, był to najlepszy z otrzymanych prezentów urodzinowych.\nPost autor: Salomona » 13 cze 2018 13:02\nA które to urodziny? Bo jak np roczek to fajnym prezentem może okazac się duży pluszowy miś. Zerknij na ofertę sklepu galeriabukowski.pl - tu można zamówić misia dowolnej wielkości. Pluszaki te wykonywane sa z bezpiecznych materiałów więc dziecku nic nie grozi podczas zabawy. Misie nie mają żadnych wystających elementów więc nie ma obaw, że dziecko je urwie i się np zakrztusi. Poza tym materiał z którego pluszak jest wykonany jest antyalergiczny wiec nawet maluchy ze skłonnością do alergii mogą się takimi misiami bawić.\nPost autor: Dżej89 » 15 cze 2018 15:17\nA może warto też byłoby kupić fajny album na zdjęcia? Właśnie zastanawiam się czy nie kupić tak album dziecięcy dla mojej siostrzenicy. Mają tam najróżniejsze wzory albumów, także idzie tutaj znaleźć coś oryginalnego.\nPost autor: hel.kul » 18 cze 2018 09:36\nPrzecież pomysłów w internecie jest bardzo wiele. Wystarczy odwiedzić dobrze wyposażony sklep z zabawkami i artykułami dla dzieci. Bardzo fajną opcją są na przykład jeździki. Koniecznie się zainteresujcie.\nPost autor: ilonacz » 21 cze 2018 09:19\nZobacz na kidstown.pl, wiele rzeczy dla swojego dziecka tam kupiłam, a i na prezent też mi się zdarzyło Bardzo fajne są np. zabawki Djeco, polecam zbadać temat\nPost autor: mama_monia » 27 lip 2018 11:58\nJa miałam ostatnio bardzo podobny problem z prezentem dla chrześnicy. Zdecydowałam się kupić właśnie taką kuchenkę, bo mała uwielbia pomagać mamie w kuchni, więc stwierdziłam, że na pewno się ucieszy. No i udało się, zadowolenie było ogromne. Sama tam zamawiałam i jestem zadowolona z jakości i wytrzymałości kuchenki.\nRejestracja: 30 lip 2018 13:39\nPost autor: Tyaena » 30 lip 2018 14:01\nmoja córeczka w zeszłym miesiącu na swoje urodzinki dostała koszulkę z ulubioną postacią z bajki, była bardzo szczęśliwa skorzystałam z kreatora koszulek


Serinus odkrył złoże gazu na polu Makiejewskoje na Ukrainie - Biznes\n6 maja 14 15:32\nSerinus odkrył złoże gazu na polu Makiejewskoje na Ukrainie\nSerinus Energy odkrył nowe złoże gazu opłacalnego do wydobycia podczas prac przy odwiercie Makiejewskoje-17 na Ukrainie. Gaz odnznacza się parametrami niższymi od wartości wskazanych w specyfikacji sprzedażowej dla gazu przyjmowanego do rurociągu, jednak będzie mógł przesyłany po zmieszaniu z gazem pozyskanym z innych odwiertów, podała spółka.\n"Na Ukrainie w odwiercie Makiejewskoje-17 (M-17) uzyskano w testach przepływ gazu powyżej 0,9 mln standardowych stóp sześciennych dziennie (MMcf/d) przy zastosowaniu zwężki o średnicy 7 mm. Strefa S7 zawiera warstwę gazu opłacalnego do wydobycia o miąższości 5,5 metra. Stanowi to odkrycie nowego złoża, które nie było wcześniej eksploatowane w ramach żadnej z koncesji posiadanych przez spółkę. Obecnie Serinus nie ma przypisanych do tej strefy żadnych rezerw" - głosi komunikat.\nChociaż rejestry wskazały na strefę S7 jako potencjalnie zawierającą węglowodory, to uznawano za konieczne dla pozyskania ilości komercyjnych gazu przeprowadzenie stymulacji. Tymczasem, jak pokreśla spółka, wyniki testów "pozytywnie zaskoczyły". Stymulacja strefy S7 jest jednak nadal brana pod uwagę i jest uwzględniana w programie stymulacji, aktualnie planowanym na październik bieżącego roku, podano również.\nPróbki gazu pobrane z testów wskazują na zawartość dwutlenku węgla na poziomie 8,8%, przy wartości opałowej 6.960 kilokalorii na metr sześcienny. Ponieważ parametry te są niższe od wartości wskazanych w specyfikacji sprzedażowej dla gazu przyjmowanego do rurociągu, tj 7.600 kcal/m3 i 2% CO2, to gaz ten może zostać zmieszany z pozostałą produkcją pól Makiejewskoje i Olgowskoje, i w efekcie taka mieszanina będzie spełniać lub przewyższać progowe parametry dla przesyłu rurociągiem. Spółka jest też przekonana, że skład gazu nie będzie stanowić istotnego problemu przy zagospodarowywaniu.\n"Obecny plan przewiduje udostępnienie do produkcji dwóch horyzontów S6/S7 w M-17, przy czym z S7 będzie prowadzone wydobycie bez stymulacji. Wymagać to będzie zastosowania urządzenia typu "snubbing unit", aby nie dopuścić do konieczności likwidacji lub potencjalnego uszkodzenia którejś z formacji. Obecnie urządzenie typu 'snubbing unit' pracuje przy odwiercie O-4. Do czasu jego przetransportowania odwiert M-17 pozostanie zawieszony. Wobec tego ponad strefą S7 zostanie wykonany korek, po czym będą przeprowadzone perforacja i testy strefy S6, znajdującej się 45 m ponad strefą S7 i stanowiącej główny cel odwiertu M-17. Pomiary otworowe wskazują na obecność w strefie S6 9-metrowej miąższości warstwy nasyconej gazem (opłacalnym do wydobycia). Prace na Ukrainie prowadzone są w sposób nieprzerwany" - czytamy dalej.\nOdwiert M-17 został wykonany na głębokość końcową 3.475 m, którą osiągnął na początku marca. Jego celem było rozpoznanie i ocena odkrycia gazu dokonanego w piaskowcu strefy S6 w odwiercie M-16, którego produkcja wynosi obecnie 3.9 MMcf/d. Oprócz stref S7 i S6, rejestry odwiertu M-17 wskazały również na obecność w węglanach strefy S5 2,5-metrowej warstwy gazu opłacalnego do wydobycia oraz 22-metrowej warstwy z potencjałem zbiornikowym w strefie R30c.\nKOV odkrył gaz na Ukrainie\nSerinus ma nową koncesję na wschodzie Ukrainy\nSerinus ograniczył produkcję na Ukrainie w związku ze spadkiem popytu\nTematy: Gazownictwo SERINUS ...


Autor: Zamaskowana o 11:04 3 komentarze:\nProszę-oto kolejny mój maskowy wybryk :) Kolejna maska w innowacyjnym wydaniu-znowu w czarno-białych (a właściwie perłowych) barwach, w kapelusiku z woalką. Tę pracę również wliczam w serię Moulin rouge, bo kto powiedział,że muszą byc tam same czerwono-czarne maski? :)\nAutor: Zamaskowana o 11:22 1 komentarz:\nEtykiety: kapelusz, Maska na oczy, Moulin rouge, pióra\nDzisiaj w innym stylu niż do tej pory...Maska na oczy mocno wzorzysta utrzymana w czarno-białej (a właściwie perłowej) kolorystyce. Oczywiście w 100% ręcznie wykonana łącznie z projektowaniem malowaniem wzoru. Jedna z moich ulubionych ;)\nAutor: Zamaskowana o 13:15 2 komentarze:\nEtykiety: Maska na oczy, Moulin rouge


Lisa Stansfield - Deeper premiera płyty, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Muzyka » Pop » Lisa Stansfield - Deeper\nLisa Stansfield ogłosiła premierę swojego nowego albumu "Deeper".\n6 kwietnia pojawi się krążek zapowiadany singlem "Everything". Został on napisane przez Lisę i jej wieloletniego współpracownika - Ian Devaneya. Produkcją zajął się Mark Corgrove. "Deeper" to 8 album ikony soulu, który został opisany przez samą artystkę: "Tworzenie tego albumu było niesamowitą przygodą. Naprawdę wierzę, że jest w tym nagraniu coś specjalnego. Jestem bardzo podekscytowany wypuszczeniem go w świat".\nW jakim terminie pojawi się Deeper?\nPłytę będzie można słuchać 6 kwietnia 2018 (premiera w Polsce). W celu wyświetlenia daty z innego regionu należy wybrać odpowiednią flagę. Domyślny region można zmienić w w ustawieniach konta.\nChcę zamówić płytę Deeper. W którym miejscu mogę kupić ten tytuł?\nDeeper jest do kupienia tutaj. Więcej sprzedawców znajduje się na liście "Gdzie kupić?".\nGdzie mogę znaleźć bieżące doniesienia odnośnie płyty?\nAby tego dokonać trzeba wyznaczyć odpowiednią ocenę od 1 do 5, a następnie zaznaczyć wybór kliknięciem. Swój głos mogą oddać jedynie zarejestrowani użytkownicy serwisu.\nPremiera płyty Deeper nie dostała jeszcze oceny. Użytkownicy mogą oceniać tytuły jeszcze przed pojawieniem się ich na rynku, wyrażając w ten sposób swoje oczekiwania. System umożliwia późniejszą modyfikację przyznanych głosów – w tym celu użytkownik powinien wybrać inną wartość w polu "Ocena". Ocena w serwisie to średnia ważona, gdzie waga głosu zależy przede wszystkim od stażu użytkownika.\nLisa Stansfield jest twórcą płyty. Kliknięcie w nazwę artysty spowoduje wyświetlenie innych wydawnictw muzycznych przez niego nagranych. Z funkcji tej można skorzystać przechodząc do pola "Informacje".\nKiedy premiera Lisa Stansfield - Deeper? Kiedy wychodzi Lisa Stansfield - Deeper?\nData wydania płyty zaplanowana została na 06.04.2018. Nowa płyta Lisa Stansfield z 2018 roku to główny temat tego artykułu i tej podstrony. U nas znajdziesz listę utworów (tracklista), newsy i nadchodzące single, promujące nowe dzieło artysty. Pooglądaj zwiastun i przeczytaj naszą zapowiedź. Znajdziesz tutaj również galerię zdjęć, zwiastuny, trailery, klipy wideo, nasze recenzje oraz oceny, dzięki czemu poznasz interesujące nowości oraz zapowiedzi, a także wszystkie nadchodzące premiery 2018 roku.\nData ostatniej aktualizacji: 2018-03-03 18:47:40\nNowa płyta Lisa Stansfield - Deeper data premiery


Choinki z piernika II – najłatwiejsze – Rodzinka w Kuchni\n6 grudnia 2016 GosiaPierniki\nOj, dawno nie było zabaw kulinarnych, a ozdoby piernikowe to świetny sposób na zabawę z dziećmi. Na blogu jest już domek z piernika, choinka z piernika, pierniczki na prezenty. A dziś chciałam pokazać najłatwiejsze choinki piernikowe pod słońcem. Nie trzeba wykrawać różnej wielkości gwiazdek i sklejać ich. Wystarczy 2 elementy nałożyć na siebie i ozdobić.\nbiałko, 20-25 dag cukru pudru, kilka kropli soku z cytryny – na lukier\ncukierki m&m jako bombki\nMiód, masło, cukier i przyprawy zagotować i przestudzić. Mąkę z sodą przesiać, dodać do niej masę miodową i jajko. Zagnieść, wyrobić, schłodzić.\nZ tektury wyciąć dwie choinki z pustym paskiem po środku (wycinając pasek trzeba pamiętać o tym, że ciasto piernikowe rośnie), w jednej choince od góry w drugiej od dołu. Szablon położyć na rozwałkowanym cieście i wyciąć.\nPrzygotowane choinki układać na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i piec w 190 °C .\nUpieczone choinki składać nakładając na siebie. Tą z przerwą dolną nałożyć na tą z górną (poniżej zamieszczam szablon).\nGotową choinkę ozdobić lukrem (śnieg) i cukierkami (bombki).\nLukier: Białko lekko ubić i partiami dodawać przesiany puder (ilość zależy od wielkości białka) i sok z cytryny. Ucierać, gdy będzie lśniący i odpowiednio gęsty, przełożyć do tylki cukierniczej i ozdobić choinki z piernika. Lukrem przykleić “bombki”.\nChoinki to świetny prezent, wystarczy opakować w celofan, ozdobić wstążką i gotowe.\nPomysł choinki podpatrzony w Ikea.\nTagged Boże Narodzenie, miód, pierniki i pierniczki, przyprawy korzenne


epheli.pl • Zobacz wątek - Coś mało mi wchodzi w pakiety - ki czort?\nTeraz jest niedziela, 18 marca 2018, 11:54\nElektrownia, czyli o silnikach, ładowarkach, pakietach, lipogardach, bec-ach i reglach\nCoś mało mi wchodzi w pakiety - ki czort?\nWszystko o ładowarkach, pakietach, silnikach, technice utrzymania i zabezpieczenia pakietów, elementach instalacji elektrycznej w naszych modelach i aparaturach.\nModeratorzy: Viper81, DECHA, Klenio, remzibi\nprzez Scroller » niedziela, 26 lipca 2015, 14:00\nMam ja sobie pakiety Flightmax 6S 4500mAh. Ładuję je sobie 1C jak bozia przykazała. Pakiety nowe, latały może z 3-4 razy. Dziś sobie podłączyłem do ładowania. C60 pokazuje mi 20%. Po zakoñczonym ladowaniu (100%) pokazuje mi, że weszło w nie 2700mAh...\nKi czort? Licząc 20% - 900mAh, powinno mi wejść spokojnie z 3200-3500, czy coś ¼le liczę?\nprzez Viper81 » niedziela, 26 lipca 2015, 22:01\nA kiedy robiłeś pomiar ? Odczekałeś trochę aż pakiety " dojdą do siebie " ?\nprzez Scroller » niedziela, 26 lipca 2015, 23:09\nAle jaki pomiar, bo nie rozumiem. Pomiary pokazuje mi ładowarka C60 w trakcie ładowania i na koniec. Pokazuje mi na koñcu ładowania ile weszło w pakiety. Jaki pomiar jeszcze zrobić?\nprzez Viper81 » niedziela, 26 lipca 2015, 23:29\nChodzi mi o to kiedy podpiąłeś pakiety pod ładowarkę Scroller Czy zaraz po locie czy po jakimś tam czasie. Mi też ładowarka pokazuje ile wpompowała w pakiety.\nDobra nevermind Skoro ładowarka pokazuje że ładuje do 4,2V / celkę co da 25,2V na całym pakiecie po ładowaniu to oznacza, że ładuje Ci pakiet do koñca.\nInna sprawa jaka jest aktualna pojemność pakietu. Deklarowane 4500 mAh oznacza 100% pojemności nowego fabrycznie pakietu. Z biegiem czasu wydajność pakietu spada.\nPiszesz o 4 cyklach. Malutko, żeby aż tak się pogorszyło... Jakie masz napięcia po lotach na celkach ? Do ilu V/celkę schodzisz ?\nWiesz co może ładowarka nie pokazuje rzeczywistej ilości mAh wtłoczonej do pakietu... Tylko z drugiej strony po ki diabli dawaliby takie wskazania do podglądu ?\nPowiem Ci, że u mnie przy 5 x 3 S 2200 mAh wchodzi ok 6000-6500 mAh przy ładowaniu równoległym. Co daje 1300 mAh na pakiet. To by było ok 60 %\nMi ładowarka procentów nie pokazuje.\nDołączył(a): środa, 15 lutego 2012, 15:23\nprzez lukasz.b » poniedziałek, 27 lipca 2015, 11:42\nStawiam na dokładność (jakość) Raytronica.\nGoblin 700, T-rex500Pro, Logo 550SX,\nHexa xl fpv, JR.\nDołączył(a): środa, 30 marca 2011, 18:36\nRe: Coś mało mi wchodzi w pakiety - ki czort?\nprzez ivamos » piątek, 28 sierpnia 2015, 11:11\nScroller napisał(a): Mam ja sobie pakiety Flightmax 6S 4500mAh. Ładuję je sobie 1C jak bozia przykazała. Pakiety nowe, latały może z 3-4 razy. Dziś sobie podłączyłem do ładowania. C60 pokazuje mi 20%. Po zakoñczonym ladowaniu (100%) pokazuje mi, że weszło w nie 2700mAh...\nRozładowanie pakietu LiPo nie jest liniowe i procentowa wartośc ładunku pozostałego w pakiecie po locie jest niestety tylko wartością grubo szacowaną na podstawie napiecia pakietu. Tych 20% wiec i na lepszych ładowarkach jest plus minus autobus.\nMiarodajna jest władowana energia, która powinna być na każdej ładowarce zmierzona bardzo dokladnie. Pojemność pakietu nie zmienia faktu, że władujesz tylko tyle, ile wylatałeś. Z pakietem 4500mAh (o ile ma taką pojemność) więc możesz polatać spokojnie o jakies 25% dlużej - a potem także logicznie więcej w niego władujesz.\nPowrót do Elektrownia, czyli o silnikach, ładowarkach, pakietach, lipogardach, bec-ach i reglach


Four Points by Sheraton Ventura Harbor Resort - Ventura. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\n1050 Schooner Dr, 93001 Ventura - Zobacz na mapie Drukuj\nOpis Four Points by Sheraton Ventura Harbor Resort\nW czasie pobytu w obiekcie takim jak Four Points by Sheraton Ventura Harbor Resort w mieście Ventura zamieszkasz niedaleko plaży, 10 minut samochodem od atrakcji takich jak Ventura Pier i Misja San Buenaventura. Ten hotel znajduje się 0,7 km od atrakcji takiej jak Port w Venturze i 1,9 km od miejsca takiego jak Zabytkowa posiadłość Olivas Adobe.\nPoczuj się jak w domu w 106 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to lodówka i telewizor płaskoekranowy. Bezpłatny przewodowy i bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja kablowa — rozrywkę. Częściowo otwarte łazienki — wyposażenie: wanna połączona z prysznicem, bezpłatne przybory toaletowe i suszarka do włosów. Udogodnienia obejmują telefon oraz biurko i bezpłatne czasopisma.\nDostępne udogodnienia rekreacyjne to odkryte korty tenisowe, basen odkryty oraz wanna spa. Ten hotel oferuje również udogodnienia takie jak bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu, sklepy z pamiątkami i czasopismami i kominek w holu.\nHotel: znajduje się tutaj Alexanders Restaurant, restauracja, gdzie serwowane są obiad, kolacja i brunch w weekend. Możesz też zostać w pokoju i skorzystać z obsługi pokojowej w określonych godzinach. Ożywcze napoje znajdziesz w jednym z lokali: bar/salon klubowy. Śniadanie jest podawane za opłatą.\nUdogodnienia biznesowe to bezpłatny, przewodowy dostęp do Internetu, całodobowe centrum biznesowe oraz ekspresowe zameldowanie. Ten obiekt typu hotel zapewnia udogodnienia konferencyjne takie jak sale konferencyjne i sale konferencyjne dla małych grup. Bezpłatne udogodnienia to odbiór gości z dworca kolejowego. Dostępna jest także taka usługa jak samodzielne parkowanie (za opłatą).\n1050 Schooner Dr, 93001 Ventura\nOcena: 3.5 / 495 opinii Kod hotelu: 138875\nPort w Venturze — 0,7 km\nZabytkowa posiadłość Olivas Adobe — 1,9 km\nPlaża stanowa McGrath State Beach — 3,3 km\nVentura Pier — 4,8 km\nPark Mandalay County Park — 5,6 km\nMisja San Buenaventura — 6 km\nTeren jarmarku hrabstwa Ventura — 6 km\nMuzeum archeologiczne im. Albingera — 6,4 km\nChannel Islands Harbor — 10 km\nPlaża Silver Strand — 11,8 km\nChandler Vintage Museum of Transportation and Wildlife — 14,6 km\nWiniarnia Cantara Cellars — 20,5 km\nPlaża stanowa Emma Wood — 20,8 km\nKlub golfowy Sterling Hills — 23,5 km\nOxnard, Kalifornia (OXR) — 9,4 km\nSanta Rosa, Kalifornia (SZP) — 24,8 km\nLos Angeles, Kalifornia (LAX-Międzynarodowy port lotniczy Los Angeles) — 109,6 km\nFour Points by Sheraton Ventura Harbor Resort i dystans z lotniska: polecany port lotniczy to Los Angeles, Kalifornia (LAX-Międzynarodowy port lotniczy Los Angeles).


Chełm: Mistrzostwa w ratownictwie medycznym | Chełm Nasze Miasto\nChełm: Mistrzostwa w ratownictwie medycznym\nW Chełmie odbyły się Mistrzostwa Pierwszej Pomocy PCK. W zawodach wzięła udział młodzież zarówno z terenu miasta jak i powiatu. Najlepszą drużyną okazała się reprezentacja I LO w Chełmie.\nUczniowie musieli wcielić się w role świadków zdarzeń losowych. Ich zadaniem było udzielenie pomocy poszkodowanym. Drużyny pomagały osobom, które upadły, złamały kończynę oraz przeprowadzały akcję reanimacyjną osoby nieprzytomnej.\nJury, złożone z chełmskich ratowników i strażaków, oceniało zdecydowanie w działaniu, zabezpieczenie miejsca zdarzenia i jego uczestników. Najważniejszym punktem branym pod ocenę był sposób udzielania pomocy przedmedycznej.\nNajlepiej wypadła młodzieżowa drużyna I LO w Chełmie. Zwycięzcy dostali puchar starosty, który przekazała im wicestarosta Maria Patra.\nNa kolejnych dwóch miejscach uplasowały się drużyny z II LO i IV LO w Chełmie.


Odśnieżarka spalinowa HECHT 9556 - sklep Avans.pl\nOdśnieżarka spalinowa HECHT 9556 Odśnieżarki i zamiatarki\nMoc znamionowa [kW] 4.05\t Odległość wyrzutu [m] 13\nRodzaj Odśnieżarka\t Kod produktu 840960\nMoc [kW]: od 4.01 do 6\nDwustopniowa odśnieżarka HECHT 9556 z napędem. Przeznaczona do usuwania śniegu z podjazdów, podwórka, chodnika, placu. Spełnia najwyższe standardy, jakości i bezpieczeństwa, przeznaczona jest dla Klientów ceniących sobie prostą obsługę i niezawodność. Wyposażona w cichy 4-suwowy silnik o mocy 5,5 KM, który łatwo startuje w zimowych warunkach. Wysokość robocza wynosi 53 cm, a szerokość 56 cm. Dla łatwej obsługi odśnieżarka jest wyposażona w duże koła (13 x 4,1 - 6”) na które można założyć łańcuchy antypoślizgowe, wyposażona jest w metalowy komin wyrzutowy o max. wysokości wyrzutu 13 m z regulacją kierunku w zakresie 190˚. Podczas pracy można używać 6 biegów do przodu i 2 do tyłu. Max. powierzchnia pracy wynosi 1500 m3/h. Waga urządzenia wynosi 79,2 kg.


"Akcja Przygoda" to propozycja spędzenia w ciekawy sposób wolnego czasu dla wszystkich, którzy lubią aktywność i zdobywanie nowych doświadczeń. Akcja „Przygoda” jest 4-dniowym pakietem wycieczkowym po najciekawszych zakątkach świętokrzyskiego. Każdy dzień to nowe miejsce i odkryte kolejne tajemnice regionu.\nPark Etnograficzny w Tokarni to miejsce niezwykłe. Na przeszło 65 ha stworzono jedyne w swoim rodzaju muzeum, w którym każdy może przenieść się w przeszłość i poznać życie świętokrzyskiej wsi sprzed kilku stuleci. Najmłodszych zaprasza do nauki i zabawy Jaśko, który podczas ciekawych zajęć i warsztatów przybliża nam swe życie codzienne.\nDzięki unikatowym warunkom geograficznym, krajobrazowym i historycznym Świętokrzyskie oferuje szeroki wachlarz możliwości spędzenia wolnego czasu. Każdy, kto lubi aktywny wypoczynek znajdzie coś dla siebie – liczne piesze szlaki prowadzące przez największe atrakcje województwa, czy nowe szlaki rowerowe.\nŚwiętokrzyski Szlak Paproci\nDla wszystkich, którym bliskie są zagadnienia ekologiczne i dla których cennym jest obcowanie z pięknem dzikiej, nie dotkniętej ręką człowieka przyrody, powstaje „Świętokrzyski Szlak Paproci”. To będzie prawdziwa ekologiczna wyprawa wśród unikatowej na skalę europejską roślinności i niezapomnianych krajobrazów.\nW Gminie Chęciny czeka na młodych odkrywców wiele niespodzianek. Atrakcji jest mnóstwo i czas spędzony w Chęcinach oraz okolicy można spożytkować w wieloraki sposób. W tej niewielkiej miejscowości znajduje się bowiem wiele cennych zabytków, których tajemnica nie została jeszcze do końca odkryta.


O płycie "Reborn: the voice of suka" pisze Maria Pomianowska:\n"Ostatnie kilkadziesiąt lat obserwujemy w Europie powrót do brzmienia zapomnianych instrumentów muzycznych. W moim odczuciu to jeden z elementów procesu odnajdywania tożsamości kulturowej i przywrócenia zagubionej, naturalnej hierarchii wartości. Na fali tych poszukiwań przed ponad dwudziestu laty wsparta ogromną wiedzą Ewy Dahlig-Turek i mistrzowską ręką lutnika Andrzeja Kuczkowskiego, podjęłam się nie lada wyzwania - rekonstrukcji sposobu gry na zapomnianych staropolskich fidelach kolanowych - suce biłgorajskiej, suce mieleckiej i fideli płockiej.\nWiele lat zastanawiałam się nad problemem, na ile odtworzenie praktyki wykonawczej ma być rekonstrukcją (przy niezwykle skromnym materiale źródłowym), a na ile twórczym odtworzeniem. Moim głównym pragnieniem było, aby bazując na jak najbardziej szczegółowych (na ile to możliwe) informacjach, przywrócić do życia technikę gry, ale przy założeniu ciągłości rozwoju instrumentów. Co by było gdyby instrumenty tego typu nie zaginęły, ale podobnie jak fidele kolanowe Indii, Bałkanów czy Mongolii rozwijały się, wzbogacając praktykę wykonawczą i repertuar o nowe elementy dostosowane do kolejnej epoki historycznej?\nZaczynając zatem cały proces rekonstrukcji, zakładałam że będzie to po części proces odtwórczy, a po części tworzenie nowej techniki gry. Udało mi się w ten sposób stworzyć własny system strojenia instrumentów oraz ich repertuar. Ustaliłam nieco większe od opisanych w źródłach historycznych rozmiary suki biłgorajskiej , mieleckiej i fideli płockiej. Stały się one kanonem dla lutników, którzy współcześnie wytwarzają kopie wspomnianych wyżej instrumentów.\nMam wielu kontynuatorów. Nie tylko w Polsce i Europie ale i również w Azji i Afryce. Część studentów kopiuje moje pomysły, inni tworzą swoje własne wizje. Wielkim wzbogaceniem procesu odtwórczego okazała się przyjaźń i wymiana doświadczeń ze Zbigniewem Butrynem, ludowym muzykiem z Janowa Lubelskiego, który podjął się rekonstrukcji suki biłgorajskiej ze znaczka pocztowego.\nPłyta którą oddaję do Państwa rąk to moje muzyczne kartki z podróży. Kompozycje własne, które od lat pisałam „do szuflady”. Dawno temu w Indiach zrozumiałam, że cała muzyka została już dawno skomponowana i znajduje się w miejscu poza czasem i przestrzenią. My artyści tworząc ją w istocie odkrywamy tylko coś co już istnieje, tak jak podróżnik odkrywa nowe lądy. Wydobywamy to z potencjalności i materializujemy. Klimaty tradycyjnej muzyki polskiej, echo melodii perskich i indyjskich, rytmy Bliskiego czy Dalekiego Wschodu odcisnęły się na moim sercu jak pieczęć. Trzydzieści lat podróży po wszystkich kontynentach z sukami i fidelami uświadomiło mi, że te proste staropolskie instrumenty potrafią rozmawiać we wszystkich językach Świata. Posłuchajcie ich odrodzonego dźwięku. Alfabetu XXI wieku".\nMaria Pomianowska - śpiew, suka biłgorajska, fidel płocka, kompozycje\nO instrumentach pisze Maria Pomianowska:\n"Jedną z cech wyróżniających polskie instrumentarium ludowe od niemieckiego, słowackiego czy białoruskiego jest występowanie niemal wyłącznie instrumentów smyczkowych. Fidele stanowią trzon wszystkich tradycyjnych kapel Rozróżniamy dwa rodzaje instrumentów smyczkowych: fidele ramieniowe i kolanowe. Te drugie przez wieki były szczególnie rozpowszechnione na ziemiach polskich.\nO popularności pozycji kolanowej na ziemiach polskich świadczą zapiski niemieckiego teoretyka muzyki Martina Agricoli w jego dziele z 1545 r. "Musica instrumentalis deudsch" dotyczące tzw. polskich skrzypiec. Jako charakterystyczną dla kultury polskiej opisuje Agricola trzymanie instrumentu w pozycji pionowej oraz granie tzw. techniką „paznokciową”. Polega ona na skracaniu strun poprzez odepchnięcie ich w bok płytką paznokcia palców lewej ręki. Agricola wspomina o istnieniu tego instrumentu w kilku rejestrach co wiązało się z jego wielkością. Powodem dla którego Agricola zainteresował się polskimi skrzypcami była odmienna od zachodnio-europejskiej technika gry, która powodowała piękne brzmienie instrumentu.\nOryginał sześciostrunowej fideli płockiej odnaleziono w 1985 r. podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w Płocku. Pochodzenie warstwy zawierającej instrument określono na połowę XVI w. Jest to jedyny zachowany egzemplarz XVI-wiecznego ludowego instrumentu smyczkowego. O jego wyjątkowości decyduje rzadki typ podstawka o dwóch nóżkach nierównej długości oraz bardzo zachowawcze cechy konstrukcyjne (brak podstrunnicy i strunociągu), nawiązujące do średniowiecza.\nCzterostrunową sukę biłgorajską zrekonstruowano na podstawie źródeł ikonograficznych, jako że nie zachował się żaden oryginał. Były to wzmianki prasowe z końca XIXw. oraz akwarela namalowaną przez Wojciecha Gersona (1895).\nPięciostrunowa suka mielecka zrekonstruowana została na bazie akwareli Stanisława Putiatyckiego, przedstawiająca „włościanina ze skrzypcami z okolic Mielca” (1840 r.), znajdująca się w zbiorach Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Instrument posiada cechy konstrukcyjne, które wskazują na to, że można go uznać za hybrydę powszechnie już wówczas znanych skrzypiec i będących w zaniku form kolanowych.\nWszystkie wymienione instrumenty trzyma się podczas gry w pozycji kolanowej, skracając struny przez boczny dotyk paznokciem. Ta technika wykonawcza zanikła u końca XIXw".\nPłyta "Reborn - the voice of suka" ukaże się we wrześniu 2016 nakładem wydawnictwa ForTune - posłuchajcie kilku nagrań z płyty: