pod lasem opowieści | czytam, piszę, czaruję.: wydawnictwo lira\nPokazywanie postów oznaczonych etykietą wydawnictwo lira. Pokaż wszystkie posty\nWieloświat - Anna Sokalska\nCykl „Opowieści z Wieloświata” znam dobrze. Świetnie się bawiłam podczas czytania „Wiedźmy”, naprawdę!, i to w dosłownym tego słowa znaczeniu - śmiałam się z perypetii zagubionej we współczesności wiekowej wiedźmy.\n„Żertwa” urzekła mnie drugim dnem, mrokiem, wątkiem kryminalnym i zabawą formą. „Kuglarz” miał już trochę inne zadanie, ukrytą treść trzeba było wyłuskiwać, ale nadal była to powieść, w której się odnajdywałam i, mimo wielości przemyśleń w narracji, pozwalała mi czerpać przyjemność z rozpisanej przez Autorkę akcji.\nPrzyszedł czas na „Wieloświat”, czyli (chyba?) ostatnią część cyklu. I nie wiem co się stało, ale ja nie jestem w stanie tej książki przeczytać. Utknęłam przy ostatnim rozdziale drugiej części i dalej zwyczajnie nie dam rady. Czasy, kiedy zmuszałam się do czytania książki, po prostu minęły, i to bezpowrotnie.\nOpisywana rzeczywistość, a jest to wizja jak najbardziej możliwej przyszłości, jest niezwykle drobiazgowa. Do tego dochodzą treści egzystencjalne, a potem dopiero postaci i ich losy. Postaci, liczba mnoga.\nNie czuję dynamiki, ani nie czuję powodu dla którego miałabym tę powieść chcieć przeczytać. Po każdej próbie czułam się zwyczajnie czytaniem zmęczona.\nPojawiają się fragmenty bardzo ciekawe jak np. losy Ygdril mające miejsce przed głównymi zdarzeniami.\nWątki ludzi, którzy powinni mnie interesować ginęły mi z oczu w, zdającym się nie mieć dna, morzu opisów. Lubię drobiazgowość, ale lubię mieć miejsce na własne przemyślenia. Lubię kiedy treści jest więcej między wierszami, a mniej zapisanej.\nNadal jest wiele symboliki, nadal można w niej dłubać i szukać jeszcze tam przesłania. Są nawiązania do różnych wierzeń, które ukazują różnorodność jako wspólnotę.\nMożna czytać tę część bez znajomości poprzednich, chociaż nawiązania się zdarzają, jednak nie powodują dezorientacji, to taki ukłon w stronę znających wcześniejsze książki cyklu.\nTrochę mi żal, że nie znalazłam już w „Opowieściach z Wieloświata” tego, co było mi bliskie. A może to ja się zmieniłam? Nie wiem.\nData wydania: 18 października 2020\n„Nie ma usprawiedliwienia dla dobra okupionego cierpieniem. Nie dla mnie, bo widzę, jak w tej kosmicznej skali wzajemna relacja między dobrem a złem niweczy obie te sfery, zło i dobro anihilują w zetknięciu ze sobą, przechodzą jedno w drugie”.\n„Łąka umarłych” po raz pierwszy została wydana w 2010 roku, a w tym roku Wydawnictwo Lira wypuściło na rynek wersję rozszerzoną, wzbogaconą o zakończenie należne jednemu z bohaterów, jak określił Autor w jednym z wywiadów, które miałam możliwość przeczytać.\nAkcja powieści toczy się w trzech planach czasowych, a mianowicie w latach: 1942, 1970 i 1996. Punktem wspólnym jest oczywiście miejsce, czyli mała, osadzona na uboczu wioska - Wielkie Lipy i postacie, które w różnym stopniu są ze sobą powiązane.\nPoczątek „Łąki umarłych” jest przesiąknięty aurą niepokoju, w niektórych momentach nawet grozy. Chrzęszczący śnieg, nieprzyjemna droga do wioski, majaczące pomiędzy drzewami sylwetki i informacja, że na terenie Wielkich Lip stoi tajemniczy klasztor. To wszystko pobudza wyobraźnię i sprawia, że samemu brnie się przez te śniegi.\nPotem ta wyobrażona groza ustępuje miejsca czemuś zupełnie innemu. Bo to, tak pokrótce, powieść o złu, ale tym przyziemnym, ludzkim. O demonach brutalnej przeszłości, które stale o sobie przypominają.\nPowieść otwierają wydarzenia z 1996 roku, w których poznajemy Karla Straucha, byłego niemieckiego żołnierza, który wybiera się do rzeczonej wioski.\nNastępnie robimy skok w tył i lądujemy w 1970 roku, gdzie główny bohater, Andrzej Hołotyński, przyjeżdża do Wielkich Lip po śmierci ojca (Jerzego Hołotyńskiego) chcąc obejrzeć pracownię zmarłego i zaspokoić ciekawość.\nW książce istnieją równie głośno wydarzenia z 1942 roku, za sprawą pamiętnika Jerzego Hołotyńskiego.\nWszystko się ze sobą dobrze spaja. Nie miałam poczucia dezorientacji, pomimo zastosowania różnych planów czasowych - powieść czyta się płynnie.\nNa ogromne uznanie zasługuje język postaci, wszystkich postaci. Każdy wypowiada się w charakterystyczny dla niego sposób. Marcin Pilis stosuje kreację językową, która dodaje całej opowieści realizmu. Bo choć książka jest fikcją literacką, to jest prawdziwa. Wydarzenia jakie opisuje nie są kompletnie zmyślone. Polska historia nie rysuje się tylko tak, jak niektórzy z nas pragnęli wierzyć, a być może jeszcze znajdą się i tacy, którzy nadal wierzą, że jesteśmy jedynym narodem w historii świata, który doświadczył krzywdy, a nikomu jej nie zadał.\nPoruszana przez Marcina Pilisa tematyka nie jest dla mnie niczym nowym, może gdy była wydana po raz pierwszy kogoś zszokowała. Mam jeszcze w pamięci jakie kontrowersje wzbudzał film Władysława Pasikowskiego, z Maciejem Stuhrem w roli głównej. Nie jestem jednak pewna czy szok właśnie chciał wywołać Marcin Pilis, który wykorzystał niełatwe polsko-żydowskie relacje, by opowiedzieć o współistnieniu dobra i zła, i konsekwencjach jakie niesie ze sobą przekraczanie granicy, która w tym związku nigdy nie jest stała.\nNie wiem również czy określenie, którego użyłam tzn. „wykorzystał” jest odpowiednie, bo Autor w żaden sposób nie przesadza w opisach wydarzeń, które miały miejsce podczas wojny. Nie gra na emocjach czytelnika rozbudowanymi opisami. Pamiętnik, który stanowi zapis tego, co miało miejsce w Wielkich Lipach, ma bardzo reporterski charakter.\nChoć to fikcja, to powinniśmy mieć świadomość, że takie zdarzenia miały miejsce, bo źli ludzie byli wszędzie, niezależnie od pochodzenia narodowościowego. I nadal są.\nTo powieść zróżnicowana. Pojawiają się w niej różne wątki, w tym romantyczny i taki, który określiłabym mianem kryminalnego, a nawet rozważania filozoficzne.\nWszystko jest wyważone. Pamiętajmy, że to mimo wszystko książka, która ma za zadanie przykuć uwagę czytelnika i być dla niego głównie formą rozrywki, a dopiero potem mówić coś więcej.\nOsobiście jednak wołałbym mniej wydarzeń oscylujących wokół brutalności (tej z 1970 roku), a więcej niedopowiedzeń, ale... to tylko moje osobiste preferencje. Podejrzewam, że wtedy powieść straciłaby na dynamice, a chyba tego większość czytelników szuka. Trochę irytujące było odkrywanie prawdy przez żeńską bohaterkę. Rozumiem, że to co nas dotyczy i co mamy pod nosem niekoniecznie jest dla nas oczywiste, ale mimo wszystko (chyba?) szybciej realni ludzie łączą fakty. Ale to częsty „problem” książkowych bohaterów... Czytelnik ma się czuć bystrzejszy...?\n„Łąka umarłych”, jak dla mnie, jest napisana z dużą sprawnością językową i kreacyjną. Autor buduje napięcie, wprowadza postaci, intryguje, odsuwając w czasie podanie informacji, których łaknie czytelnik.\nWprowadza wzmianki, które pokazują, że nikt nie jest tylko zły albo tylko dobry. Dostrzegamy w antagoniście jakieś formy odsunięcia od siebie sprawstwa. Jednak czy to jest sumienie? Zaczynamy, więc wątpić w słuszność naszego początkowego osądu i jest to znakomity zabieg.\nTo dobra powieść, która, mam taką nadzieję, zostawi czytelnika z przemyśleniami, bo czy aby na pewno antysemityzmu w nas nie ma?\nChyba często nie jesteśmy świadomi tego, jak niektóre krzywdzące powiedzenia wrosły w naszą codzienność i pleciemy je bez zastanowienia. Widuję je i słyszę nawet u osób deklarujących oczytanie. Nie jestem bez winy, jako dziecko powtarzałam określenia, których znaczenia nie rozumiałam.\nSłyszymy, powtarzamy i niespecjalnie nad tym się zastanawiamy, a lata kształcenia nie zawsze kończą się sukcesem, gdy brak zwyczajnej, jakby się mogło wydawać, refleksji.\nSzczęście rodziny Marsdenów - Karolina Stępień\nObiecaj mi rozwikłanie niezwykłej tajemnicy, akcję osadź w lesie, dodaj trochę bagien, torfowisk, szeptów, połącz to z niezwykłą istotą i jestem kupiona.\nTak właśnie zapowiadał się literacki debiut Karoliny Stępień, dlatego się do niego po prostu... zapaliłam. Wyobraziłam sobie czytanie w jesiennej atmosferze z akompaniamentem deszczu i rozgrzewającą herbatą na podorędziu. Aura wysłuchała chyba moich marzeń i w ostatnich dniach miałam w swoim regionie odpowiedni klimat do przechadzania się po Conetoe, bo tam toczy się akcja „Szczęścia rodziny Marsdenów”.\nGłównymi bohaterkami są siostry Marsden: Elenor, Clementine i Ginger, wspomagane przez syna szeryfa Dirka Brewera. Wujek dziewcząt zaginął przed dwudziestu laty i nieoczekiwanie na torfowiskach zostaje odnalezione jego ciało. Jest dobrze zachowane z uwagi na pogrzebanie w torfie, który doskonale konserwuje. Powoli odkrywamy tajemnice i oceniamy czy rodzina Marsdenów jest rzeczywiście pechowa.\nW tle pojawia się opuszczony dom, naścienne malunki i opowieści o szalonej kobiecie. Atmosfera gęstnieje podsycana stylem Karoliny Stępień, który snuje się niczym poranna mgła, ale nie niepokoi. Ta mgła jest lekka wręcz eteryczna, jakby ktoś opowiadał legendę, ale... no właśnie mam kilka „ale”, bo zupełnie mnie ta historia nie kupiła.\nStyl, o którym wspomniałam robi na mnie dobre wrażenie, zdaje się być idealny do opisywania historii z dreszczykiem, ale jego mglista natura objawia się i w postaciach, które powinny grać pierwsze skrzypce. Wszyscy są trochę jak duchy, brakuje im umocowania w opowieści, charakteru.\nJa im niestety nie wierzę, ani w to, co się stało w przeszłości, ani w to, co dzieje się aktualnie. Zdarzenia, poszukiwanie prawdy to klisze znanych i opowiadanych historii, brakuje mi jakiejś formy wyjątkowości. Lubimy to, co znamy, ale niekoniecznie opowiadane w znany już sposób.\nMimo że interesowało mnie jak Autorka poprowadzi wątek tajemnicy wiążącej siostry i ich rodziców (ponieważ ta interesowała mnie najbardziej), której, tak na marginesie, rozwiązanie mnie zawiodło (spodziewałam się wielkiego „bum” tego, że mgła opadnie - jednak nic takiego się nie stało), to czułam zmęczenie tą historią, jakby mi ktoś wyciągnął wtyczkę.\nNa początku pojawią się fajne zabawy ze stylem, który naprawdę robi na mnie bardzo dobre wrażenie. Mamy np. na początku rozdziałów: „Urodziło się ich troje”, a w kolejnym i innej historii „Urodziło się ich czworo”. Fajnie się to spajało. Powtarzają się niektóre informacje, które wydawały mi się celowym zabiegiem, mającym nadać baśniowości opowiadanej historii (np. „Siostry Marsden w pewien sposób doświadczyły już śmierci. Nie dosłownie, oczywiście, ale to równie dobrze mogłaby być śmierć. Bo Mya Marsden była dla nich martwa”.), jednak kiedy przestały się pojawiać, a zaczęłam widzieć kolejne powtórzenia typu „usta zaciskał w wąską linię” lub postaci zbyt często wycofywały się tyłem, to ma wiara w celowość się rozwiała, ustępując miejsca niedokładnej redakcji.\nKsiążka jest zakwalifikowana jako kryminał/sensacja/thriller, jednak dla mnie to taka trochę młodzieżowa historia obyczajowa, dotykająca problematyki rodzinnych tajemnic, przemilczeń, które szkodzą, delikatnie ocierająca się o problematykę piętnowania inności.\nKarolina Stępień w fajny sposób umieszcza w swojej powieści przyrodę, jest ona jakoby jednym z bohaterów. Znajdziemy tu wiele miejsca dla wyobraźni i odwołań do potęgi myśli. Wiele opisywanych zdarzeń ma bardzo oniryczny charakter, ja lubię takie zabiegi, więc dla mnie jest to plus tej powieści. Rzeczywiste i nierzeczywiste się ze sobą miesza.\nNiestety dla mnie jest to książka, której treść zaraz uleci z mojej głowy, jak ta poranna jesienna mgła, a liczyłam na coś więcej.\nData wydania: 24 sierpnia 2020\nWiara czy wiedza? Trzecia strona medalu - Dariusz Grochal\nMówimy, że każdy medal ma dwie strony, a co z jego rantem? Można medal na nim postawić, dzięki niemu się toczy i obraca. Wiemy, że jest, ale nie przywiązujemy do niego większej wagi. Dobro i zło, zawsze razem... A pomiędzy nimi, to naprawdę nic nie ma?\nPodobnie jest z naszym światem. Jesteśmy my, zwykli zjadacze chleba, i oni, czyli po prostu ci, którzy wpływają na naszą codzienność.\nNie jestem zwolenniczką teorii spiskowych, no ale tam gdzie są wielkie pieniądze, tam kształtuje się obraz tego, co jest i będzie, a nawet tego co było.\nCo z tymi wszystkim zjawiskami, których jak twierdzimy nie da się wytłumaczyć? Człowiek musi wszystko zmierzyć, sprawdzić, policzyć. Nawet to ile razy można złożyć kartkę.\nOsobiście twierdzę, że nie ma takich rzeczy, których wytłumaczyć by się nie dało, bywają jedynie dla nas niezrozumiałe. Jednak nie jestem kompletnym sceptykiem, pozwalam sobie na wiarę, w niektóre sprawy, ponieważ czasem jest ona lepsza niż wiedza. Daje nadzieję.\nTrzecia strona medalu - Dariusz Grochal\nKompletnym sceptykiem zaś jest Olaf Limba, główny bohater „Trzeciej strony medalu”, debiutanckiej powieści Dariusza Grochala.\nLimba to dziennikarz śledczy, który otrzymał literacką Nagrodę Nobla za reportaż ujawniający wiele tajemnic i zbrodni komunistycznej Polski. Dziennikarz ujawnił wiele nazwisk, pokazał, jak sądził, prawdę, choć nie chciał by ktokolwiek ponosił karę za to, co kiedyś robił.\nDla Limby liczy się tylko prawda. Nic poza nią. A czym prawda rzeczywiście jest?\nNa jego drodze pojawia się bardzo bogaty człowiek - Bernard Kubacki, kiedyś związany ze Służbami Bezpieczeństwa. Bernard to mruk, który rzuca „mięsem” non stop, wszystkich traktuje z góry. Jednak, mimo wszystkich negatywnych cech i niejasnej przeszłości, wzbudza sympatię czytelnika.\nOd początku za bardzo nie wiemy co się na tej arenie zdarzeń dzieje. Poznajemy postacie fragmentarycznie i można odnieść wrażenie, że te migawki z przeszłości, czy jakieś przypadkowe wzmianki niczemu nie służą.\nJednak kiedy spojrzy się już na całość opowiadanej przez Grochala historii, wtedy widzi się jakie znaczenie miały one dla kreacji psychologicznej postaci i jej przemiany.\nOlaf chce prawdy, a Bernard staje się środkiem prowadzącym do niej. Wikła się w układ z nim. Staje się świadkiem dziwnego zdarzenia, które uruchamia kolejne. Hipnoza, reinkarnacja, tajne stowarzyszenia. Prawda, która okazuje się inna niż twierdzą zapisy historyczne.\nW „Trzeciej stronie medalu” stale unosi się gęsta atmosfera tajemnicy, podsycana przez kolejne postacie.\nTen klimat przypominał mi trochę „Czarne słońce” Jamesa Twininga, które czytałam lata temu.\nOlaf zbiera strzępki informacji i próbuje je poukładać, a kiedy jest już, jak mu się wydaje, blisko prawdy, to wszystko się rozsypuje.\nDo tego coraz częściej pojawiają się u niego niezwykle męczące koszmary senne.\nWszystko fajnie współgra z problematyką ludzkiej wiary, która przekazywana z pokolenia na pokolenie stała się tradycją. Z jednej strony wszystko chcemy mierzyć i badać, a z drugiej powtarzamy (bezrefleksyjnie) wyuczone schematy.\nW „Trzeciej stronie medalu” pojawia się również wiele rozważań na temat ludzkiej natury, filozofii życia, poznania natury wszechrzeczy. Człowiek chce wszystko wiedzieć, ale dużo łatwiej uwierzyć mu w tajemnicze wędrówki dusz, prastare rytuały niż w prawdę, która nie jest aż tak ukryta i magiczna, jak przyjął.\nPowieść Dariusza Grochala przeczytałam nie odkładając jej ani razu. Tak bardzo chciałam poznać tę prawdę, że w ogóle jej nie widziałam.\nCzasem wątpiłam, śmiałam się pod nosem, bo dokąd ta akcja zmierza, czy to fantastyka, czy co? I dostałam po nosie. Dotarłam do ostatniej strony i sprawdzałam czy to nie błąd, czy mój egzemplarz czasem nie został źle wydrukowany, z pominięciem kilku rozdziałów... Nie, zdecydowanie niczego w nim nie brakuje, choć jest kilka błędów korektorskich.\nJako fascynatka historii przedstawianych w „Niewytłumaczalnych zjawiskach” Viktora Farkasa, nie mogłam po prostu nie bawić się wyśmienicie, brnąc przez zagadki, u boku Olafa Limby.\nDlaczego? Wiwisekcja zbrodni - Andrzej Janikowski\nSwego czasu czytałam praktycznie same kryminały przeplatane dreszczowcami i tak czytałam, że straciłam do nich zapał, bo ile można czytać podobnych fabuł? No... stale się nie da.Dziś czytam je zdecydowanie rzadziej i w sumie to nie wiem czy się w nich odnajduję, ale próbuję.\n„Wiwisekcja zbrodni” Andrzeja Janikowskiego może odstraszać objętością, bo choć lubimy czuć w ręce ciężar nowej książki, to najlepiej by miała ona około 350 stron, a tutaj mamy ich aż 576.\nGłównym bohaterem jest Roman Sadowski - podkomisarz wrocławskiego wydziału do walki z terrorem kryminalnym. Sam podkomisarz jest już dość w swoim, typowym dla bohatera kryminału obciążeniu doświadczeniem, nietypowy. Tak, tak nietypowy.\nZanim znalazł się w szeregach policji próbował różnych opcji i jedna z nich była mocno „uduchowiona”. To człowiek wrażliwy i wykształcony wysławia się więc o wiele lepiej niż znani nam literaccy policjanci. Przyznaję, że to ciekawy pomysł i konsekwentnie realizowany na kartach „Wiwisekcji zbrodni”.\nSadowy ma pomocnika jest nim sierżant Jerzy Madrygałkiewicz. Para świetnie się uzupełnia w pracy i w dialogach.\nJest więcej postaci, które lubią sobie „pofilozofować”.\nWe Wrocławiu zaczynają się pojawiać okaleczone zwłoki, które na początku zdają się sugerować religijnego fanatyka, ale im więcej zwłok i poszlak tym, mniej zdaje się do siebie pasować.\nPojawiają się różne wątki, które w miarę jak akcja się rozwija uzupełniają się. Jest ich bardzo dużo.\nAutor lubi się z historią powszechną i historią chrześcijaństwa, jest też fascynatem szachów i takie cechy posiada Roman Sadowski i takimi m. in. wątkami jest naszpikowana fabuła, która w niektórych momentach idzie pod rękę z sensacją.\nStyl Pana Janikowskiego jest bogaty. Bohaterowie mówią dość wyszukanym słownictwem i nie ma w tym nic złego, bo rozumiem, że taki był zamysł. Wykształcenie i zainteresowania Sadowego do czegoś zobowiązują,n pozostaje w podobnym tonie. Trochę trudno mi jednak uwierzyć, że zwykli, podrzędni przestępcy stosowaliby określenia w stylu „rzutki”, mniej w tym przypadku znaczyłoby więcej - dodałoby, według mnie, realizmu.\nOgólnie cała kreacja językowa stoi w kontrze do brutalności z jaką mamy do czynienia na kartach „Wiwisekcji zbrodni”, kompletnie się tego nie spodziewałam - i w trakcie czytania zadawałam sobie pytanie: po co aż tak?, po co aż tyle? I chyba wiem...\nOdniosłam wrażenie, że „Wiwisekcja zbrodni” to jest wiwisekcja każdej zbrodni.\nKiedy spotykamy się z brutalnością, z bestią w ludzkiej skórze, zawsze zadajemy sobie pytania:\n- jak do tego doszło,\n- skąd to się w mordercy wzięło,\na Andrzej Janikowski te możliwości nam przedstawia.\nZadaje też wiele pytań, np. o to ile jest zła w łapiącym takiego zwyrodnialca i czy da się patrzeć w otchłań, i samemu się złem nie skalać.\nDlaczego niektórzy są praktycznie predysponowani do łapania przestępców?\nWiele jest na kartach „Wiwisekcji zbrodni” rozważań o sensie życia, o tym do czego dąży człowiek i po co.\nAutor zwinnie nawiązuje do bliższej i dalszej historii Polski, Wrocławia, ale nie tylko, bo i do popkultury, czy sytuacji politycznej, społeczno-ekonomicznej.\nCzuć wiedzę na każdej ze stron tej powieści. Poczucie humoru Janikowskiego jest bardzo „moje”.\nZnalazłam również ogrom świetnych metafor!, tylko nie wiem czy niektóre nie są za podniosłe jak na kryminał i ten ogrom okrucieństwa, który czytelnikowi serwuje - znowu to „mniej znaczy więcej”.\nCzułam się jakbym oglądała serial, który pod płaszczem łatwo przyswajalnej sensacji przemyca wiele treści o historii człowieka i natury przemocy.\nData wydania: 24 czerwca 2020\nKurier z Teheranu - Wojciech Dutka\n„Kurier z Teheranu” Wojciecha Dutki to kontynuacja losów hrabiego Antoniego Mokrzyckiego, którego znamy z „Kuriera z Toledo”.\nPierwszą częścią byłam zachwycona, zwłaszcza językiem, którym została napisana. Bogatymi metaforami i pojawiającą się w treści poezją. „Kurier z Toledo” choć jest istną mieszanką gatunkową, ponieważ znajdziemy w nim wątki sensacyjno-szpiegowskie i historyczne, to głównie ma na uwadze wątek zakazanej miłości. Miłości, która odmieniła hrabiego.\nNie wiem jak dziś odebrałabym tę część, z uwagi na to, że mój gust czytelniczy znacząco się zmienił. Ale zmienił się i Antoni Mokrzycki.\nHrabia próbuje ułożyć sobie życie u boku żony, z dość marnym skutkiem. Golda jest obecna w życiu Mokrzyckiego, podobnie jak i wspomnienie Teo.\nZ początku trudno było mi się poddać tej historii. Nadmierna egzaltacja bohaterów z hrabią na czele, ckliwość, prosty sentymentalizm i wątek poety Józefa Czechowicza zdawały się do mnie nie trafiać.\nKiedy rozpoczyna się wojna i, rozpoczyna się „pełna” akcja powieści, bohater stopniowo wyzbywa się tej „hrabiowskiej maniery”, która mnie drażniła.\nNie ma czasu, ani miejsca na przesadne roztkliwianie się nad sobą i swoim losem.\nMokrzycki zaczyna dostrzegać ludzi, także tych, do tej pory dla niego niewidzialnych. Dopuszcza do siebie możliwość własnej omylności i stawia sobie pytania dotyczące norm moralnych - czy każda śmierć jest równie zła?\nMokrzycki dostaje powołanie do wojska, jest w stopniu podporucznika, i jako agent Dwójki otrzymuje zadanie by wywieźć i schować dokumentację dotyczącą agentów polskiego wywiadu w ZSRR.\nJednak to, co się dzieje - wojna obronna Polski - mamy wrzesień 1939 roku, uniemożliwia mu działanie. Staje do walki z Armią Czerwoną i wtedy Wojciech Dutka uruchamia swój talent do opisywania wydarzeń historycznych. Pisze z prawdziwym rozmachem.\nNa drodze jego bohatera pojawia się lubiany przeze mnie Tadeusz Dołęga-Mostowicz, cieszę się, że Autor, choć na krótko, przywołuje tego, jak mi się zdaje, zapomnianego nieco pisarza.\nZnaczącą postacią dla fabuły będzie Józef Retinger, pojawią się również generałowie Władysław Sikorski i Władysław Anders, a sam hrabia stanie oko w oko z Józefem Stalinem. Znajdziemy tu również kilka znanych nazwisk z NKWD.\nHrabia trafi do kozielskiego obozu, do Karłagu, cudem uniknie Katynia, stanie się, poniekąd, świadkiem wydarzeń, które zaważą na losie ówczesnej Polski.\nPan Dutka łączy historię z fikcją w taki sposób, że trudno je od siebie odróżnić. Dzieje się bardzo dużo, wydarzenia charakteryzuje skrupulatna opisowość. Kiedy Autor wspomina o niedających się dziś zrozumieć zachowaniach wypierających znaczenie człowieczeństwa, aktach kanibalizmu, jednocześnie wspomina Hołodomor (co cenię, ponieważ zdaje mi się, że to nadal pomijana część „zasług” Józefa Stalina). Jednak nie po to, aby niejako usprawiedliwić obrzydliwe czyny, tylko by pokazać tę drugą stronę. Nic nie powstaje znikąd.\nOpisy bywają bardzo dokładne, nawet te krwawe, brutalne, bestialskie. Wojciech Dutka nie pomija żadnych szczegółów.\nWojna zmienia każdego z bohaterów. Nie tylko hrabia ma podwójną tożsamość, ktoś jeszcze ze znanych nam postaci gra rolę życia. Charakter wiecznie znudzonej żony hrabiego, również zostaje wystawiony na próbę.\nPojawia się ogrom postaci, od tych, które znamy z „Kuriera z Toledo”, przez nowe - umocowane historycznie i fikcyjne.\nTo sensacja oparta na kanwie zdarzeń historycznych, w tej części nie widzę typowego wątku romansowego. Ludzka bliskość pojawia się, majaczy gdzieś z boku.\nJest jednak coś, co mi nieco przeszkadza w stylu tej powieści. Niejako podwójny sposób zaznaczania emocji, które targają bohaterami - np. ktoś jest spocony, ponieważ jest zdenerwowany. Wraz z biegiem wydarzeń jest takich zapisów mniej.\nWewnętrzne przeżycia bohatera, zapisywane niemal poetycko, rozumiem jako równoważenie odbioru treści i nawiązania do delikatnej strony charakteru hrabiego.\nPojawiają się również wspomnienia, nawiązania do historii opisanej w „Kurierze z Toledo”, więc jak ktoś jej nie zna, to poniekąd pozna ją przez „Kuriera z Teheranu”.\n„- Obóz sprawia, że gdy pojawia się zagrożenie życia, nie liczą się zasady moralne. Jeśli będę miał wybór: moje życie lub twoje, wybiorę siebie. Zdradzę Cię bez wahania. Ty musisz zrobić to samo. Liczy się tylko życie. Rozumiesz?”\nWojna zmienia ludzi, upośledza wrażliwość. Popycha do czynów niegodnych, ale koniecznych. Jednak nie tworzy potworów, jednostek wyzbytych sumienia, obdarzonych podwójną moralnością, umożliwia im jedynie niczym niezakłóconą działalność.\n„Homo homini lupus est - owa sentencja zyskała w ostatnich latach nowe potworne znaczenie, ukazując, że najgorsze piekło jest w nas: ludzie je tworzą innym ludziom”.\nNie jestem już może tak bezkrytyczna, jak w przypadku (wielokrotnie!) wspominanego przeze mnie „Kuriera z Toledo”, jednak i ta historia, opowiedziana za pomocą losów ekscentrycznego arystokraty, do mnie trafia.\nZmieniłam się i zmienił się mój gust, oczekiwania, ale i zmienił się bohater tego cyklu.\nZ przyjemnością sprawdzę, jak tylko będzie taka okazja, jak charakter Antoniego Mokrzyckiego zaprezentuje się w kolejnej części i jaką będzie miał dla mnie tym razem opowieść.\n#153 Schronisko dla ludzi - Wojciech Szlęzak\nPrzyzwyczailiśmy się do tego, że literaturę trzeba zaszeregować. Wybieramy lektury według kategorii, którym ktoś ją przypisał. Nie chodzi nam już o cechy powieści, które pozwoliły ją przyporządkować do konkretnej grupy, a o konkretną formę. Pisarze tworzą historię jak z przepisu na ciasto, które raz wyrośnie, a raz wyjdzie z niego zakalec, pomimo użycia tych samych składników.\n"Schronisko dla ludzi" Wojciecha Szlęzaka to nie jest powieść, której spodziewamy się kiedy czytamy określenie - chyba najlepiej sprzedające książki - "thriller psychologiczny".\nPozwólcie mi powróżyć - zapewne spodziewamy się: ogromu zwrotów akcji, zwichrowanych postaci, krwi, najlepiej fruwających wnętrzności, narastającego uczucia lęku, za którym czai się zwykle czarny charakter czy jakaś choroba psychiczna.\nWojciech Szlęzak opowiada swoją historię w kompletnie inny sposób i mam pewne obawy o to, jak zostanie ona odebrana i czy po prostu nie znudzi nastawionego na ciągłe bodźce czytelnika.\nTu akcja nie pędzi, napięcie nie skacze jak wahające się ostatnio ciśnienie atmosferyczne. Choć ta książka mieści się w definicji szeroko pojętych thrillerów, to zdecydowanie bliżej jej do literatury obyczajowej.\nWędrujemy do górskiego schroniska razem z szóstką kompletnie obcych sobie ludzi. Prezentują różne grupy społeczne. Dyrektor firmy, nastolatka lubiąca ryzykowne życie, alkoholik, kobieta żyjąca pod dyktando męża, hazardzista i tajemniczy gospodarz. Zdaje się nam, że nic ich nie łączy. Spędzą ze sobą czas - w odciętej od cywilizacji chatce, w otoczeniu niebezpiecznej i mrocznej przyrody. Szybko zapadający zmrok, świszczący wiatr, gęste zadrzewienie i skrzypiący od mrozu śnieg. Poczucie odosobnienia, brak zrozumienia i wzajemne punktowanie się za życiowe niepowodzenia - to towarzyszy naszym bohaterom.\nAutor rozrzuca na stół części układanki, które będziemy próbować do siebie dopasować i zobaczyć obraz jaki chce nam pokazać. Wydarzenia się przeplatają. Raz będziemy w odciętej od świata chatce, a raz zajrzymy do przeszłości opisywanej szóstki. Każdy coś ukrywa.\nTo opowieść o człowieku. O naszych słabościach i łatwo rodzącej się agresji.\nO relacjach międzyludzkich. O cząstkowym widzeniu innych, bez względu na to jak wysoko w życiu nie zaszliśmy i ile pieniędzy nie zarobiliśmy. Kiedy mamy władzę, jak zauważa jedna z bohaterek, przestajemy zwracać uwagę na to, co dla nas nieistotne - na innych ludzi. Często widzimy to, co chcemy widzieć, a nie to, co jest prawdą, bo prawdę każdy ma przecież własną. Jesteśmy podatni na sugestie i wszelkie manipulacje - wystarczy nam odrobinę pograć na emocjach.\nTutaj niepokój nie objawia się w zdarzeniach, a w poczuciu tego, że każdy z nas jest zdolny do przekroczenia wszystkich przyjętych wartości i obudzenia w sobie tego, czego nie spodziewał się w sobie mieć.\nJesteśmy jak Doktor Jekyll i pan Hyde tyle, że bez magicznych eliksirów.\nPisarz wdzięcznie kreśli portrety swoich bohaterów, którymi moglibyśmy się stać i my. Czuć, że jednym z jego zainteresowań jest psychologia i na tym się w tej powieści skupia.\nCzęsto jesteśmy niemal zakorzenieni w przeszłości i wszystko co w życiu robimy, czy to jak się czujemy ma swój początek właśnie w niej. Kształtuje nas środowisko, w którym żyjemy. Staramy się niczym szczególnym nie wyróżniać lub chciwie zagarniamy wszystko, co uda się nam sięgnąć, wyzbywając się wyrzutów sumienia.\nNiektóre z naszych decyzji mogą sprawić, że zostaniemy sami na zaśnieżonej ścieżce, pośród setek drzew, spomiędzy których nie uda się nam już bezpiecznie wyjść.\nWojciech Szlęzak nie skorzystał z powszechnie dostępnego przepisu na dreszczowiec. Napisał własny i już tylko od czytelnika zależy czy się w nim rozsmakuje. Dla mnie to była dobra historia, sprawnie napisana, którą czytałam z przyjemnością mimo, że była kompletnie inna niż na początku zakładałam.\nData wydania: 22. stycznia 2020\n#144 Podróżniczki, Uwikłane w historię, Gorszycielki - Jarosław Molenda\nZastanawiałam się jak opisać trzy książki spod pióra Jarosława Molendy, które przeczytałam na przestrzeni trzech miesięcy i w końcu wybrałam opcję zbiorczą.\nWszystkie trzy opowiadają o losach Polek na przestrzeni wieków. Autor zebrał materiał, który zgrabnie połączył z własnym komentarzem.\nCzęsto w tekście pojawiają się cytaty z samych bohaterek, czy ich biografów.\nNa końcu każdej publikacji znajdziemy obszerny dział przypisów.\nKsiążki są podzielone na rozdziały, każdy otwiera portret omawianej kobiety i zapis lat jej życia.\nPrzyjrzymy się również rozwojowi warsztatu pisarskiego autora, ponieważ jest on bardzo odczuwalny w płynności czytania i skupianiu uwagi na tekście.\nPolecam czytać je jak opowiadania - z przerwami, aby nie przeładować się informacjami, tak jest łatwiej informacje przyswoić i oczywiście, co istotne najbardziej - zapamiętać je.\n"Podróżniczki. Dziewczyny, które nie znały granic" to pierwsza z trzech, do tej pory, wydanych przez Wydawnictwo Lira - książek dotyczących Polek, które zapisały się w jakiś sposób w historii, a stał się przez nią zapomniane.\nZnajdziemy w niej najwięcej - bo aż czternaście skrótowych opisów losów kobiet, które na przestrzeni wieków dały się poznać jako te, które nie bały się wyjechać poza granice Polski i poza nimi żyć.\nI już w tym momencie można by podyskutować - czy wszystkie wspomniane przez autora Panie były rzeczywiście podróżniczkami? Niektóre z nich wyjeżdżały z rodzinami, ale biorąc pod uwagę to, że były pierwszymi turystykami, to myślę, że mogły znaleźć się w tym zbiorze.\nA to czy wiodły interesujące życie to już kwestia indywidualnej oceny czytelnika.\nNajbardziej cieszy mnie fakt umieszczenia w książce - Świętosławy, jednej z tajemniczych i inspirujących Polek.\nHistorycy nadal nie znaleźli porozumienia, co do tego, czy rzeczywiście była Sygrydą Storrådą, czy to kompletnie inną postacią.\nO Sygrydzie czytałam wcześniej w "Hardej" Pani Elżbiety Cherezińskiej.\nJarosław Molenda podaje wszystkie możliwości przebiegu życia Świętosławy - możliwości - ponieważ nie da się potwierdzić, ani zaprzeczyć jej istnienia.\nCiekawą postacią była również Dorota Falak, której udało się uwolnić ze szponów przedstawicieli Wielkiej Inkwizycji, w kręgu zainteresowania, których znalazła się z uwagi na praktyki zielarskie. Później nie była już taka niewinna, jak się wydawało, a może zawsze taka była? Rozpustna i mająca ludzkie życie za nic? A może życie ją zmieniło?\nPodróżujemy z Polkami na przestrzeni wieków, aż do Elżbiety Dzikowskiej.\nNiektóre pisały pamiętniki ze swojej codzienności, ale niestety nie wszystkie, w moim odczuciu, wiodły ciekawe życie, przez co często podczas czytania uciekałam gdzieś myślami. Styl Pisarza w tej części był dla mnie trochę "bez emocji".\nOpis, parę wplecionych cytatów i wnioski.\nNie czułam się wielce usatysfakcjonowana tą lekturą, jednak nie żałuję spędzonego z nią czasu, ponieważ wiedzę historyczną posiadłam.\n"Uwikłane w historię. Bohaterki i zdrajczynie. Dziewczyny, które igrały z życiem i historią" to drugi z cyklu zbiór losów Polek. Jest już skromniejszy od pierwszego, ponieważ opisuje dziesięć naszych rodaczek, a opowieści są po prostu ciekawsze. Opowiada o kobietach będących agentkami, o których teraz się nie wspomina, a być może miały one wpływ na losy świata. O kobietach, które bywały bardzo okrutne - jak "Krwawa Luna", a może wcale takie nie były, a ich historia została zapisana z punktu widzenia... mężczyzn, a nie od dziś wiadomo, że często demonizują oni kobiety u których inteligencja idzie w parze z urodą. Kobiety oceniano wtedy - zupełnie jak dzisiaj, przez pryzmat stroju, nie akceptowano wszelkich odstępstw o przyjętych norm.\nAutor wspomina m. in. Irenę Sendlerową, o której polska historia długo milczała, a następnie zrobiła z niej kryształowy pomnik, wypaczając fakty.\nWszystkie życiorysy były dla mnie interesujące, czytałam je z przyjemnością i wydaje mi się, że styl autora ewoluował, ale i tematyka, którą podjął spowodowała, że czytałam tę część tak, jak powieść i nie mogłam się doczekać kolejnego rozdziału.\nTo dobrze napisany skrót biografii dziesięciu odważnych kobiet, walczących o własne ideały, które często, ale nie zawsze, szły w parze z dobrem ogółu. Kobiet, które nie bały podejmować się ryzyka utraty życia, by spróbować mieć wpływ na otaczającą je mroczną rzeczywistość.\n"Gorszycielki. Dziewczyny, które łamały tabu i konwenanse" to trzecia część cyklu i z uwagi na śmiałe poglądy opisywanych kobiet - najbardziej zajmująca.\nDodatkowo autor świetnie każdy życiorys, a nawet i poszczególne fragmenty - puentuje. Stosuje ciekawe metafory, a słownictwo jest bogate. Można się nawet pośmiać, z niektórych przekonań, choć wiele z nich jeszcze nie odeszło do lamusa.\nNajbardziej porwały mnie opowieści o Helenie Rubinstein, Tamarze Łempickiej i Michalinie Wisłockiej. Znajdziecie tu też pewne wspomnienia o Marii Konopnickiej, które niektórych czytelników mogą nawet zszokować, przecież nadal żyjemy w gorsecie przyzwyczajeń, pozorów i schematów.\nPrzeczytałam ją w tempie ekspresowym, ze świadomością, że to przecież było? Było, ale jakby niewiele się w nas zmieniło.\nTe kobiety przecierały szlaki. Pokazywały, że kobiety nie są mniej inteligentne niż mężczyźni, że mogą tworzyć, pracować na tym samym polu i osiągać co tylko chcą. Może to nas śmieszyć bo wydaje się, że teraz jest inaczej. Ale czy nadal nie dyskutujemy o wysokości zarobków zależnych od płci? Albo o praktykach zawodowych zdominowanych przez płeć?\nZ każdą częścią Pan Jarosław Molenda przekonywał mnie do swojego stylu opowiadania bardziej. Cieszę się, że przeczytałam wszystkie trzy, poznałam wiele nowych twarzy zapisanych w historii świata, wiele biografii zgłębiłam i nabrały one dla mnie ludzkich rysów, przestały być nierzeczywistymi pomnikami, słowami.\nWszystkie bohaterki tego cyklu przekraczały granice, wikłały się w historię i gorszyły. Wszystkie coś zmieniały, choćby miało to być tylko ich własne otoczenie.\nDziękuję Wydawnictwu Lira, za wydawanie książek, dzięki którym mogę uzupełniać braki wiedzy, z którymi zostawiła mnie szkoła, nie dlatego, że uczyć się nie chciałam, a dlatego, że kobiety były niejako przez historię zapomniane. I chyba nadal są, dlatego takie wydawnictwa są niezwykle istotne.\nCzytajcie książki historyczne, warto umieć sobie coś wyobrazić, ale o wiele cenniejszym jest po prostu WIEDZIEĆ.\n(Świętosława, Dorota Falak, Anna Jadwiga Sapieżyna, Ewa Felińska, Narcyza Żmichowska, Helena Sanguszko, Maria Beatrix z Krasińskich Raczyńska,\nAnna Neumanowa z Szawłowskich, Helena Rogozińska, Ewa Dzieduszycka,\nMaria Antonina Czaplicka, Krystyna Chojnowska-Liskiewicz, Elżbieta Dzikowska)\n(Zofia Kossak, Krystyna Skarbek, Julia Brystiger, Halina Szymańska, Izabela Horodecka, Irena Conti di Mauro, Wanda Wasilewska, Halina Szwarc, Irena Sendlerowa,\n(Gabriela Zapolska, Maria Dulębianka, Helena Rubinstein, Maria Komornicka,\nZofia Sadowska, Zofia Stryjeńska, Kazimiera Alberti, Tamara Łempicka,\nIrena Krzywicka, Michalina Wisłocka)\n#127 Trzy zimy - Magdalena Kopeć\nWspominałam już parokrotnie, że w szkolnych czasach nie należałam do entuzjastek historii. Kojarzyła mi się jedynie z odpytywaniem z dat i wydarzeń, które trzeba było wyrzucać z siebie niczym pociski z karabinu.\nTaki sposób nauczania obdzierał historię z jej ludzkiego oblicza.\nCzym innym, natomiast, były lekcje języka polskiego i obowiązujące lektury.\nJa należałam do grupy, która "Nad Niemnem" się zachwycała, a poznawaną poezję interpretowała na swój sposób, czasem daleko odbiegający do tego programowego.\nMagdalena Kopeć jest historykiem z wykształcenia, a muzealnikiem z zawodu. Lubi jesienne liście i arię Pucciniego, a odkąd przeczytała "Anię z Zielonego Wzgórza" to chciała zostać pisarką - jak podaje opis umieszczony na pięknym wydaniu jej debiutanckiej powieści. To wszystko w "Trzech zimach" można znaleźć. Niezwykłą nostalgię - jesienną właśnie, umiłowanie muzyki, poezji (czy tytuł nawiązuje też do tomu poezji Czesława Miłosza?) i wyobraźnię, którą zaszczepić mogła tylko bohaterka spod pióra Lucy Maud Montgomery.\nMarianna Sobierajska - córka Mikołaja Sobierajskiego - patrioty i ziemianina, zakochuje się w rosyjskim szlachcicu Andrzeju Rohowie, który zamieszkuje w sąsiednim majątku.\nRohow ma polskie korzenie, jest wykształcony, zaradny i niezwykle przedsiębiorczy - wprost idealny kandydat na męża... Ale ma jedną wadę - jest Moskalem.\nOjciec Marianny jest jednak przychylny związkowi jego córki i Rosjanina, więc para się zaręcza. Wkrótce na rodzinę Sobierajskich spada nieszczęście, którego jedną z bezpośrednich konsekwencji stają się zerwane zaręczyny... W Królestwie Polskim jest niespokojnie - niedługo wybuchnie Powstanie Styczniowe...\n"Trzy zimy" to powieść wielowątkowa. Postaci jest dużo, jednak autorka zadbała o to, by nic nie zakłócało ich identyfikacji. Są bardzo dobrze scharakteryzowane i często prezentują kompletne przeciwieństwa (np. Marianna i jej siostra Helena). Kobiety, które są jedynie ozdobą mężczyzny, mimo tego że często dobrze wykształcone, są pozbawione głosu i jakiejkolwiek decyzyjności. Marianna choć na początku zdaje się wpisywać w konwenanse, chyba za przykazem niezwykle konserwatywnej babki (która bywała bardzo irytująca w swoim umniejszaniu kobiecej inteligencji), będzie zmuszona szybko dojrzeć i podejmować odpowiedzialne decyzje. Możemy zaobserwować jak ścierają się tutaj pokolenia.\n"Wzięłam na siebie sprawy majątku właśnie po to, by zdjąć ten ciężki obowiązek z barków twoich i Heleny. Nikt nie zechce żony, która zajmuje się szukaniem zboża i liczeniem rubli! To prostackie. Dobre dla mieszczan i żon kupców!"\nMiłość, kreacje i wystawne życie zejdzie na drugi plan. Świat konwenansów, skrzętnie skrywanych tajemnic, by nie ujrzały światła dziennego - z uwagi na możliwość skandalu - zmierzy się z przytłaczającą codziennością, walką o utrzymanie majątku, przywiązaniem do miejsca, w którym się mieszka i tym co stale serwuje nieprzychylny los.\nAutorka porusza problem krzywdzącego, ale nadal dość częstego oceniania z uwagi na pochodzenie, czy też zachowanie - bez znajomości czyjejś przeszłości, czy charakteru.\nNa początku czułam się jak za szkolnych lat, kiedy to czytałam wymagane programem lektury, śledziłam historyczne tło, które jest tutaj dość bogate i opatrzone niezbędnymi przypisami. Później stałam się niejako bohaterką tej powieści. Byłam, widziałam, słyszałam i czułam to, co postaci stworzone przez Panią Kopeć. Nadal zdaje mi się słyszeć szelest tych wszystkich pięknych sukni, czy zrzędliwy ton babci Marianny.\nWędrujemy z autorką przez czas, poznajemy stare zwyczaje i zapomniane już przysmaki.\nAle nie jest tylko miło, refleksyjnie i przyjemnie. Pojawiają się ludzkie dramaty, rozstania, kłamstwa, ucieczki, śmierć, choroby i... zbliżające się powstanie.\nNa docenienie zasługuje też język jakim autorka operuje. Dla mnie zakrawa on o poetykę, jest pełen pięknych porównań, dodaje realizmu snutej przez nią opowieści, ale nie brzmi archaicznie.\n"Dom, który kochała, stał się więzieniem. Stary mur, jak wierny żołnierz, chociaż odarty z niegdysiejszego splendoru, brudny i poorany zmarszczkami pęknięć, strzegł pilnie jej świata".\nTo historia miłosna, ale nieprzytłaczająca przesadą. Opowieść o prozie życia, o dojrzewającej miłości, która jak te wstążki na dębie, o których wspomina autorka, z czasem trochę zmienia barwę, ale nadal mocno trzyma się gałązki, do której została przymocowana.\nPolecam wszystkim noszącym w sobie umiłowanie do romantyzmu, historii i piękna dziewiętnastowiecznej codzienności.\nZa swój egzemplarz dziękuję wydawnictwu Lira.\nData wydania: 6. listopada 2019\nKategoria: literatura piękna/powieść historyczna\nPo świetnych dwóch tomach z cyklu "Opowieści w Wieloświata" z przyjemnością sięgnęłam po trzeci. "Kuglarz" pięknie graficznie współgra z poprzednimi częściami i uwaga... daje nadzieję na kolejny tom tej świetnej serii.\nTak jak "Wiedźmę" i "Żertwę" można spokojnie czytać w dowolnej kolejności, tak "Kuglarza" trzeba czytać jako zamknięcie serii. Wszystkie postaci, które poznaliśmy do tej pory, tj. w poprzednich dwóch częściach, spotkają się w tej fabule, ale nie będą jedynymi aktorami na tej scenie.\nDo zająca i wilka dołączy lis, którego historię poznamy równie dokładnie - jak odbywało się to ze wszystkimi bohaterami.\nDochodzi do ostatecznego starcia dobra ze złem. Powstanie możliwość wyrwania się ze wszelakich klątw, pokut i ich następstw, możliwość nowego startu, nowego życia - jednak konieczne do tego będzie wiele poświęceń.\nIntryga goni intrygę... Do czego to doprowadzi?\nZaczęłam czytać ten cykl całkiem niedawno, więc nie miałam większych problemów z przypomnieniem sobie kto jest kim, czy też skąd się wziął.\nSkoki w linii czasu - przyznaję mogą trochę gmatwać historię, zwłaszcza jak ktoś czytał dwie części, krótko po ich premierze i gubi się w mnogości bohaterów. Mi osobiście - jakoś to nie przeszkadzało.\nSądzę, że gdyby nie one, to - "Kuglarz" byłyby wiele bardziej opasły w słowa, po to by wyjaśnić wszystkie związki przyczynowo-skutkowe.\nWróciła moja ukochana zmora Nina i jej złośliwy żart, którego brakowało mi trochę w "Żertwie". Spodobała mi się też Marta - historia jej pojawienia się na świecie, nałożenia na nią zaklęcia, związania jej prawdziwej natury, a potem przemiany. Brakowało mi samej Jasnej, ale z powodu Wszebory, rozumiem, że nie mogła tak pięknie mówić jak w "Wiedźmie".\nKażda z tych powieści jest inna i trzeci tom jest najbardziej umocowany w fantastyce.\nZe wszystkim częściami "Opowieści z Wieloświata" mam pewien problem...\nChoć dostrzegałam go już w "Żertwie"; to w trzeciej części widzę go chyba najbardziej...\nTak naprawdę to - nie problem - taka przewrotność z mojej strony :) w końcu to "Kuglarz":)\nOprócz samej historii, fabuły, która biegnie i ma swoich bohaterów ze słowiańskiego uniwersum fantastyki, to ja widzę tu najmocniej ze wszystkich części - drugie dno. Podczas czytania nie mogłam się wyzbyć uczucia jak wiele autorka chce nam przekazać o nas samych. Jak zauważymy demon wcale nie musi być tylko zły - to po prostu ten "który rozdziela".\nCzy to nie jest dziwne i zarazem na swój sposób piękne, że postaci, które stoją po przeciwnych stronach barykady, mimo wszystko starają się współpracować? Nawet jak chcą przede wszystkim zyskać coś dla siebie, to w koniec końców wszyscy na tym skorzystają.\nZupełnie jak my, kiedy w obliczu zagrożenia znikają podziały i potrafimy się zjednoczyć?\nUbrani w pozory, jak w magiczne zaklęcia, sami bywamy taki oszustami.\nA co by się stało gdybyśmy nagle nie mogli, albo po prostu nie chcieli ukrywać przed innymi swoich intencji, tak jak te istoty aury?\nGdyby wszystko było widoczne dla wszystkich, gdyby nie dało się nic ukryć przed innymi? Co wtedy taki manipulator, oszust miałby za pole do popisu?\nAnna Sokalska ma bardzo dobry styl, lubię jak opowiada i ukrywa treści, które lubię odkrywać i się nad nimi zastanawiać. Najwięcej magii, to chyba, nosimy w sobie :)\nMoją ulubioną częścią nadal pozostaje "Żertwa" z jej mnogością i formą narracji, i oczywiście wątkiem kryminalnym! Z przyjemnością sięgnę po kolejną część!\nTutaj piszę o WIEDŹMIE\nA tutaj o ŻERTWIE


NR 28 / 2011 – V NIEDZIELA WIELKANOCNA – Dzień Pański\nNR 28 / 2011 – V NIEDZIELA WIELKANOCNA\n22 maja 2011 18 maja 2021\nCZY WIERZYSZ WE MNIE?\nDziwne są sformułowania kierowane przez uczniów do Chrystusa. Tomasz pyta o drogę do nieba; Filip domaga się spojrzenia na Ojca. Apostołowie ci, to przedstawiciele nas, zwykłych ludzi, którzy mamy wiele podobnych niejasności. Czasem formujemy je w przeróżne pytania do Boga: „A dlaczego tak źle się dzieje wokoło? Skąd tyle nieszczęścia, bólu i łez, i cierpienia? Skąd tylu niedobrych ludzi pośród nas?” I to ostateczne, ponoć najważniejsze pytanie – „czy Bóg naprawdę istnieje?” Brak odpowiedzi czy odpowiedź niezadowalająca powoduje nasze zwątpienie, odejście od Boga, od wiary, od Kościoła.\nA co Pan Jezus odpowiada dziś, nam wątpiącym: „Kto we Mnie wierzy…” Tylko tyle i aż tyle. Co było dalej z Apostołami – wiemy. Za wiarę w Chrystusa wszyscy oprócz Jana ponieśli śmierć. Podobnie i pierwsi chrześcijanie, którzy uwierzyli tym, co głosili im Słowo Boga. A my dziś?\nTo takie trudne oprzeć się na wierze, na zaufaniu słowom Chrystusa – chcielibyśmy wszystko zmierzyć, zbadać, dotknąć. A nie na tym polega wiara. Czy nasza wiara opiera się na modlitwie i Bożym Słowie? Czy mimo światowej niechęci do Boga i Kościoła wierzę w siłę modlitwy i Boga w Ewangelii? Jeśli Boga zabraknie w naszym życiu, to nie ma wiary, nie ma drogi do Boga, nie ma niczego.\nKościół żyje przez wieki, dlatego, że wciąż są w nim ludzie, dla których wiara, Słowo Boga, modlitwa i wszystko, co Boże, jest najważniejsze! Życzę Ci i proszę Cię, byś do takich ludzi należał.\n„Ja jestem prawdą”.\n(por. J 14,6)\nW Jezusie mogę zobaczyć Ojca, ponieważ są jedno w życiu, słowie, czynie. W wierzącym bracie mogę zobaczyć Jezusa, gdy Pan jest jego Drogą, Prawdą i Życiem. Także we mnie ludzie mogą zobaczyć przedziwne promienie Bożego światła i dzięki temu wyjść z ciemności.\nZadaniem pierwszych diakonów była służba potrzebującym, aby Apostołowie mogli oddać się wyłącznie modlitwie i posłudze Słowa. Dziś także oba rodzaje działalności są konieczne i ważne we wspólnocie Kościoła, aby Słowo Boże mogło się rozszerzać.\nPSALM (Ps 33,1-2.4-5.18-19)\nSłowa i czyny Pana są pełne łaski. Dlatego wszyscy, którzy w Nim pokładają nadzieję, pragną radośnie wyśpiewywać pieśń chwały.\ngrajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach. Ref.\nziemia jest pełna Jego łaski. Ref.\ni żywił ich w czasie głodu. Ref.\nDRUGIE CZYTANIE (1P 2,4-9)\nObraz świątyni, którą tworzy Chrystus i wierzący Jego Słowu, objawia, że uczestniczymy wraz z Jezusem w tym, co najcenniejsze na ziemi – w kapłaństwie, które niesie zbawcze światło wszystkim narodom. Kościół w oczach Boga jest świętym, kapłańskim, królewskim ludem.\nZbliżając się do Pana, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, wy również niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. To bowiem zawiera się w Piśmie: «Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony».\nJezus jest Drogą, a nie tylko celem wędrówki, jest Prawdą, a nie tylko drogowskazem, jak dojść do prawdy, jest Życiem, a nie tylko nagrodą za nie. Jest tak bardzo zjednoczony z człowiekiem, jak Ojciec jest jedno z Nim (słowa, które mówi, są od Ojca i czyny, których dokonuje, są od Ojca). Z drogi, prawdy i życia człowieka także może promieniować Życie samego Chrystusa.\nUczy ć się nadziei w Spe salvi\nBenedykt XVI w encyklice Spe salvi wskazuje na trzy miejsca, gdzie możemy uczyć się nadziei. Są nimi: modlitwa, działanie wraz z cierpieniem oraz Sąd Ostateczny. Jeśli dwa pierwsze nie stanowią dla nas zaskoczenia, to z pewnością trzecie nim jest. Kiedy dopada nas osamotnienie i wydaje się, że nie ma nikogo, kto mógłby nam pomóc, modlitwa okazuje się jedyną deską ratunku. Z drugiej strony, w zwyczajnych warunkach życia, wytrwała modlitwa podtrzymuje naszą nadzieję na osiągnięcie tego, co z mocy samego człowieka nie jest możliwe, a mianowicie Boga samego wraz z nieprzemijającym szczęściem. Modlitwa rozszerza nasze zbyt ciasne serce, aby mogło przyjąć Boga.\nPodobnie, każde prawe i poważne działanie rodzi nadzieję, że wypełnimy takie czy inne zadanie ważne dla dalszej drogi naszego życia. Dopiero jednak nadzieja dana nam w Bożych obietnicach sprawia, że podejmowane przez nas działania nie tracą sensu. W świetle tej nadziei, sensu nie przekreśla nawet cierpienie, które czasem na nas spada. Staje się ono, na równi z działaniem, szczególnym miejscem ćwiczenia się w nadziei chrześcijańskiej.\nW jaki sposób jednak Sąd Ostateczny może być miejscem uczenia się nadziei? Sąd Ostateczny kojarzy się nam raczej z „miejscem”, w którym nasza nadzieja się dopełniła, a zatem przestała być nadzieją. Otóż musimy pamiętać, że gdy mówimy o Sądzie Ostatecznym, to zawsze już żyjąc w jego perspektywie. Dlatego świadomość Sądu Ostatecznego powinna skłaniać nas do postępowania w sposób właściwy, gdyż tam dopełni się Boża sprawiedliwość. Owszem, mamy nadzieję na Boże miłosierdzie, ale nie możemy oczekiwać, że Bóg zrezygnuje ze sprawiedliwości. Obejmie ona cały rodzaj ludzki. A ponieważ „żaden człowiek nie jest monadą zamkniętą w sobie samej. Nikt nie żyje sam. Nikt nie grzeszy sam. Nikt nie będzie zbawiony sam” (Spe salvi, nr 48), to nadzieja związana z Sądem Ostatecznym dotyczy również umarłych. Poprzez naszą modlitwę wstawienniczą za tych, którzy odeszli z tego świata, nadzieja na zbawienie i dla nich nie gaśnie. „W obcowaniu dusz zwykły czas ziemski po prostu zostaje przekroczony” (Spe salvi, nr 48). A zatem, zadając sobie pytanie, co mogę zrobić, aby inni zostali zbawieni, i podejmując odpowiednie działanie, zrobię najwięcej także dla własnego zbawienia.\nPoprzedni NR 27 / 2011 – IV NIEDZIELA WIELKANOCNA\nNastępny NR 29 / 2011 – VI NIEDZIELA WIELKANOCNA


XXXII Sesja Rady Gminy Pomiechówek\nW dniu 14 listopada 2017 r. o godz.8:00 w sali konferencyjnej CIS odbędzie się XXXII Sesja Rady Gminy Pomiechówek.\n4. Informacja na temat złożonych oświadczeń majątkowych radnych gminy Pomiechówek, pracowników samorządowych zobowiązanych do złożenia oświadczeń majątkowych oraz kierowników jednostek organizacyjnych gminy.\n5. Sprawozdanie z działalności oświaty w gminie Pomiechówek w roku szkolnym 2016/2017.\n6. Podjęcie uchwały w sprawie stwierdzenia przekształcenia dotychczasowej sześcioletniej Szkoły Podstawowej im. gen.Wiktora Thomme’e w Pomiechówku w ośmioletnią Szkołę Podstawową im. gen.Wiktora Thomme’e w Pomiechówku.\n7. Podjęcie uchwały w sprawie stwierdzenia przekształcenia dotychczasowej sześcioletniej Szkoły Podstawowej im. Janusza Kusocińskiego w Goławicach Pierwszych w ośmioletnią Szkołę Podstawową im. Janusza Kusocińskiego w Goławicach Pierwszych.\n8. Podjęcie uchwały w sprawie stwierdzenia przekształcenia dotychczasowej sześcioletniej Szkoły Podstawowej im. Wandy Chotomskiej w Starym Orzechowie w ośmioletnią Szkołę Podstawową im. Wandy Chotomskiej w Starym Orzechowie.\n9. Podjęcie uchwały w sprawie stwierdzenia przekształcenia dotychczasowej Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Pomiechówku w Branżową Szkołę I Stopnia w Pomiechówku.\n10. Podjęcie uchwały w sprawie zmian Uchwały Budżetowej na 2017 r.\n11. Podjęcie uchwały w sprawie zmiany Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Pomiechówek.\n12. Podjęcie uchwały w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.\n13. Podjęcie uchwały w sprawie zmiany Uchwał od nr XXIX/211/2013 do nr XXIX/236/2013 Rady Gminy Pomiechówek z dnia 13.08.2013 r. w sprawie uchwalenia statutu sołectw.\n14. Podjęcie uchwały w sprawie zmiany Uchwały Nr V/36/2015 z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie określenia zasad korzystania z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, stanowiących własność Gminy Pomiechówek.\n15. Podjęcie uchwały w sprawie zmiany Uchwały Nr XIX/164/2016 Rady Gminy Pomiechówek z dnia 26 lipca 2016 roku w sprawie ustalenia zasad korzystania z hali sportowej przy ul. Szkolnej 3 w Pomiechówku.\n16. Sprawozdanie z działalności Wójta Gminy między sesjami Rady Gminy.


Zdrowie i Medycyna - Kwidzyn1.pl\nMakijaż permanentny w Pracowni Urody Zapraszamy Cię do zarezerwowania terminu w naszym salonie kosmetycznym w Poznaniu, gdzie mamy najlepszą ofertę dla Ciebie i Twoich przyjaciół. Poznań 60-246, Jarochowskiego 48a\nCannapio.pl Od 2009 roku specjalizujemy się w sprzedaży nasion konopi. Posiadamy największy sklep internetowy z nasionami i produktami CBD w Europie Środkowo-Wschodniej. Oferujemy własną kolekcję terpenów i olejów CBD, kwiaty CBD o wysokiej zawartości CBD, kosmetyki naturalne, artykuły spożywcze oraz produkty z CBD dla zwierząt. Praha 2 - Vinohrady 12-000, Bělehradská\n+48 22 389 5960\nPoznajmyOpinie.pl - Opinie i analizy produktów Warszawa 00-002, Czerniakowska\neveda.pl Najlepszej jakości bio kosmetyki naturalne Wrocław 50-453, Hercena 3-5\nPro-Med Pro-Med to marka zajmująca się produkcją natychmiastowego testu ureazowego, wykorzystywanego w diagnozowaniu występowania Helicobacter Pylori w żołądku pacjenta. Rezultat następuje po ok. 15 min. Profesjonalny produkt medyczny jest efektywnym sposobem w weryfikacji przyczyny schorzeń przewodu pokarmowego oraz przeciwdziałaniu poważniejszych skutków. Doświadczony producent to pewność wysokiej jakości, atrakcyjnej ceny i satysfakcjonującej współpracy. Nasz wiodący produkt jest stuprocentowo zgodny z wszystkimi wymaganiami. Zachęcamy do zapytań i zamówień. Góra Kalwaria 05-530, Kard.S.Wyszyńskiego 6\nKonopny Szop - sklep z produktami CBD KonopnySzop.pl to nowoczesny sklep internetowy, który wyróżnia się nie tylko szeroką ofertą i ciekawym asortymentem, ale też tym, że jest źródłem wielu ważnych informacji na temat konopi siewnej i zdrowego stylu życia. Warszawa 00-844, Grzybowska 87\nInternetowa apteka Familia Apteka Familia to apteka w sieci, gdzie zakupisz wyroby tego rodzaju jak leki na alergie bez recepty, jak również leki przeciwwirusowe bez recepty. Zapewniamy ponadto preparaty na odchudzanie oraz szeroki zakres wyrobów medycznych. Mamy jedynie produkty sprawdzonych wytwórców. W katalogu są dostępne również witaminy na wzmocnienie organizmu i znacząco więcej. Kupujący w naszej aptece online mogą otrzymać wsparcie podczas zakupów. Zapewniamy także o komfortowe formy dokonywania płatności oraz przesyłki. Dzięki temu zakupy w Aptece Familia przebiegają ekspresowo i wygodnie. Więcej informacji możesz otrzymać, nawiązując połączenie z numerem infolinii lub przesyłając wiadomość elektroniczną. Warszawa\nImperium Kobiety | Blog dla kobiet Warto dbać o swoją odporność i uważać, aby nie narażać się na przeróżne infekcje. Poznań\nNasz Gabinet - leczenie uzależnień i alkoholizmu Wrocław 50-456, Dworcowa 11B\nDoktorFit - Klinika leczenia otyłości Od 12 lat pomagamy otyłym ludziom zrzucić zbędne kilogramy przy pomocy metod klinicznych. Kwizdyn 82-500, Głowna 12D\nStacja do dezynfekcji dłoni Selfcleankiosk | Selfmaker Technology Łódź Łódź 91-212, ul. Wersalska 54\nTerapia logopedyczna Poznań Logoland to skuteczna poradnia logopedyczna i neurologopedyczna. Dzięki dużej wiedzy, doświadczeniu, fachowemu podejściu oraz indywidualnej ocenie przypadku, moi podopieczni z czasem poprawiają swoje zdolności. Terapia uwzględnia następujące zaburzenia: sygmatyzm, rotacyzm, logopedia osób dwujęzycznych, dyslekcja i inne, też ćwiczenia pisma i nie tylko. Poza tym terapia neurologopedyczna obejmuje osoby z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego, czyli m.in. zespół aspergera, niepełnosprawnością intelektualną. Oferuję również terapię online. Poznań 61-166, Osiedle Piastowskie 120\nClinic Hunter Sp. z o.o. Turystyka medyczna Lublin 20-718, Krasnicka 213\nHoryzontybezgranic - Schodołazy najlepszej jakości Reda 84-240, Franciszka Fenikowskiego 7/A35\nZespół Poradni Specjalistycznych Med-i-Dent. Poznań 60-686, Stanisława Strugarka 8


Zestaw szafa, komoda i biurko Nepo z kolekcji Nepo 29312 – sklep BRW\nKod produktu: S301-ZESTAW_5_KOM2D4S-DSO/BI-PP36\nZestaw 5 Nepo\nProste rozwiązania są najlepsze, dlatego wybierz zestaw 5 Nepo i stwórz funkcjonalną zabudowę pokoju młodzieżowego lub gabinetu. W zestawie znajduje się dwudrzwiowa szafa, pojemna komoda oraz kompaktowe biurko.\nProsta stylistycznie linia oraz rozbudowana paleta kolorystyczna sprawia, że kolekcja Nepo wpisze się w każdą aranżację. Zestaw 5 Nepo jest dostępny w połączeniu kolorystycznym biały (fronty) i dąb sonoma (korpus). Możesz wybrać inny kolor spośród 8 wersji kolorystycznych. Komfortowe użytkowanie mebli na co dzień to zasługa prostych uchwytów.\nNie zwlekaj, wybierz zestaw 5 Nepo i stwórz dzięki niej wymarzony pokój Twojego dziecka lub praktyczną zabudowę gabinetu. Potrzebujesz jeszcze kilku mebli? Znajdziesz je w rozbudowanej kolekcji Nepo.\nSzafa Nepo SZF2D-DSO/BI – 80/54,5/197cm\nKomoda Nepo KOM2D4S-DSO/BI – 118,5/34/84 cm\nBiurko Nepo BIU2S-DSO/BI – 100/59/76 cm


Recenzja książki - Piękna pani i brzydki pan, Magdalena Samozwaniec , WAB 2013\nPiękna pani i brzydki pan. Magdalena Samozwaniec. W.A.B 2013\n02-10-2014 / / Kategoria Recenzje\nPoczucie humoru jest jak moda. W każdej epoce zmienia się i ewoluuje, ale w gruncie rzeczy zawsze można w nich znaleźć jakiś wspólny mianownik. Tego właśnie pierwiastka szukała Magdalena Samozwaniec, nazywana „pierwszą damą polskiej satyry”. Mało kto wie, że ta obdarzona niezwykłym poczuciem humoru i dystansem do siebie innych pisarka była córką znanego malarza Wojciecha Kossaka i siostrą Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Być może właśnie dlatego, przyćmiona tak wielkimi nazwiskami, sama całe życie pozostawała niejako w ich cieniu. Nie zmienia to faktu, że jej „Piękna Pani i brzydki Pan” to książka, która jest żywym dowodem na to, że ludzie w XIX wieku wcale nie byli poważniejsi czy bardziej dystyngowani niż współcześnie. Wręcz przeciwnie. Potrafili żartować i śmiać się dokładnie z tego samego, z czego my sami dworujemy i dziś.\nZosia spędza lato nad polskim morzem w jednej z miejscowości helskich. Ma dużo wolnego czasu więc w niedługi czas po przyjeździe zdążyła już napisać trzy listy do „kraju”, każdy innej treści. List do matki: „Droga Mamo! Nudzę się jak mops. W nocy łapię muchy, a w dzień śpię na piasku. Tylko niebo uważa tutaj, że „kobiety są jak kwiaty: i podlewa je co dzień rzęsiście. Jako towarzystwo mam kilka pań, które odznaczają się jakimiś psimi ruchami, ponieważ wciąż jedna drugą łapie za suknię, szarpie za rękaw lub ciągnie za brzeg kurtki. – A z czego to? A skąd? A gdzie? – pytają się, badając gatunek materiału. Nie wiem dla kogo się te wszystkie biedactwa tak stroją, bo przecież tutejsi panowie nie zwracają na nie uwagi. Kiedyś ucieszyłam się bardzo, bo jakiś piękny młodzieniec w tureckim fezie nastawił na mnie swój aparat fotograficzny. Nareszcie ktoś się na mnie poznał – pomyślałam z ulgą. Po dokonaniu zdjęcia, ku mojemu zdumieniu, uroczy Turek wręczył mi kartkę i poprosił mnie uprzejmie o pięćdziesiąt groszy (Tylko proszę Cię, nie opowiadaj tego nikomu!) Tak się bałaś, że mnie mężczyźni będą zaczepiali i rzeczywiście zaczepiają mnie, ale jak!\nWłaśnie dlatego, lekkie i niezobowiązujące pióro Samozwaniec może okazać się miłą odskocznią i alternatywą dla innych, znacznie poważniejszych propozycji tej epoki. A już na pewno okaże się strzałem w dziesiątkę dla tych, których miniony wiek inspiruje i zachwyca. I, wbrew pozorom, nie mam tu wcale na myśli wyłącznie współczesnych dziewcząt na pensji i panien na wydaniu, dla których czasy gorsetów, krynolin i pantofelków nieodłącznie kojarzą się ze stylem, delikatnością i romantyzmem. Jak sugeruje już sam tytuł tej książki, autorka wcale nie miała zamiaru powielać tych mitów, a jej cięte i ostre jak brzytwa riposty można porównać do wielu podobnych, dzisiejszych. Takich jak choćby napis „Jestem zajęta a Ty brzydki” na kubku, który miałam ostatnio okazję podziwiać z nieukrywanym zachwytem w dłoniach naprawdę bardzo współczesnej damy.


Prezentacja Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej podczas Nocy Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie\n19 maja 2012 r. odbyła się już 4 edycja „Nocy Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rzeszowie”. Podczas tej imprezy kulturalnej, zaprezentowana została zwiedzającym po raz pierwszy Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że ekspozycja PBC przyciągnęła setki zwiedzających osób.\nPrezentacja miała miejsce w budynku głównym WiMBP w Rzeszowie przy ul. Sokoła 13, do tego celu z Pracowni Digitalizacji przewieziono jeden z dwóch skanerów dziełowych. Przygotowana została także prezentacja multimedialna wybranych dzieł, fotografii, map z kolekcji PBC, która wyświetlana była na ekranie LCD.\nZainteresowanie czytelników przeszło nasze najśmielsze oczekiwania, jak się okazało Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa, ma bardzo wielu miłośników.\nPoprawiono: 26 maj 2012\nKolekcja dotycząca Marii Konopnickiej\nGrono uczestników konsorcjum Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej powiększyło się o nową instytucję, którą jest Muzeum Marii Konopnickiej w Żarnowcu. Ta ważna na Podkarpaciu instytucja kultury posiada bogate i różnorodne zbiory książkowe i rękopiśmienne oraz pamiątki związane z życiem i twórczością Marii Konopnickiej – znanej polskiej poetki, publicystki oraz nowelistki.\nWybrane z nich zostały zdigitalizowane przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Rzeszowie i zaprezentowane w Podkarpackiej Biblioteki Cyfrowej. Jest to zbiór liczący 125 dokumentów, wśród których wyróżnić można:\n- polskie i obcojęzyczne wydania utworów poetki, w tym wiele pierwodruków,\n- listy M. Konopnickiej, m.in. do dzieci,\n- telegramy i karty korespondencyjne,\n- dyplomy dla Marii Konopnickiej, m.in. dyplom członka honorowego Związku Polek w Ameryce,\n- szkice literackie i utwory publicystyczne,\n- dzieła przetłumaczone przez M. Konopnicką np. „Serce” E. De Amicis’a,\n- materiały i opracowania innych autorów poświęcone M.Konopnickiej.


Szósta edycja Podkowiańskiej Dychy już w maju - Podkowa Leśna\nStrona Główna / Sport i Turystyka / Sport i Turystyka - Aktualności / Szósta edycja Podkowiańskiej Dychy już w maju\nKinga Omiotek 2018-02-05 Sport i Turystyka - Aktualności\nCo roku ponad 800 amatorów biegania bierze udział w imprezie organizowanej przez Podkowiańskie Towarzystwo Biegowe.\nOprócz biegu głównego na 10 km, przygotowaliśmy biegi dla dzieci na 400 i 800m. Wszystkich, którzy nie mają jeszcze śmiałości zmierzyć się z dystansem 10 kilometrów zapraszamy na Bieg Bez Barier na dystansie 5 km. Uwaga chodzący z kijkami: Rywalizacja Nordic Walking będzie się odbywać w tym roku dystansie 5km.\nUczestnicy mogą liczyć na atrakcyjne nagrody fundowane przez naszych sponsorów.\nW Podkowie Leśnej zawody biegowe maja opinie fajnej imprezy rodzinnej. Na biegaczy czeka urozmaicona leśno-miejska trasa a osoby towarzyszące biegaczom mogą miło spędzić czas w Miasteczku Biegowym, które powstanie w podkowiańskim parku miejskim. Dzieci będą mogły wziąć udział w grach i zabawach przygotowanych przez naszych partnerów (m.in. jazda konna, łucznictwo, tenis, rowery, spotkanie z dobrą książką), a dorośli zasięgnąć porad specjalistów fizjoterapeutów, ekspertów od zdrowego żywienia i profesjonalnych trenerów biegowych. Zapraszany też na targ śniadaniowy w którym zaprezentują się lokalne sklepy i kawiarnie oraz wytwórcy zdrowej żywności. Będzie można zaadoptować psa ze schroniska.\nO nagrodach dla biegaczy, atrakcjach w Miasteczku Biegowym i innych ważnych sprawach informujemy na bieżąco na naszej stronie internetowej i na facebooku.\nPodstawowy pakiet startowy biegów dorosłych kosztuje 39 zł. Jest możliwość skorzystania z opcji zamówienia technicznej koszulki w atrakcyjnej cenie 29zł. Projekt koszulki wykonał młody Podkowianin – Krzyś Łuczyński. Koszt uczestnictwa w biegach dla dzieci to 15zł.\nWięcej szczegółów, oraz zapisy na nowej stronie imprezy: www.podkowianskadycha.pl Zapraszamy też na naszą stronę wydarzenia na facebooku.\nAkcja charytatywna „w 80 dni dookoła świata”\nW tym roku w ramach przygotowań do Podkowiańskiej Dychy zorganizowaliśmy wspólnie z Fundacją Wcześniak akcję zbierania środków na rehabilitację 12-letniej Wiktorii, podopiecznej Fundacji. Na portalu Endomondo rzuciliśmy wyzwanie biegaczom przebiegnięcia bądź przejechania na rowerach 40.000 km w 80 dni – jak to uczynił przed laty bohater powieści Juliusza Verne’a. Odzew biegaczy z całej Polski był natychmiastowi. Już przebiegliśmy/przejechaliśmy ponad 100.000 km i nie przestajemy. Kolejnym celem jest Księżyc odległy od Ziemi o 384.000 km. Można się jeszcze dołączyć do rywalizacji. Szczegóły na stronie www.podkowianskadycha.pl\nPoprzedni Dwa medalowe dni dla piłkarzy ręcznych z Podkowy Leśnej!\nNastępny Ogłoszenie Burmistrza Miasta z dnia 5 lutego 2018 r. o konsultacjach projektu uchwały\nPodkowiańska kuźnia mistrzów teqballa


zeprowadzenia takiej kampanii zdają sobie sprawę osoby odpowiedzialne za marketing bankowy, dlatego zajmują się tworzeniem reklam bankowych wyskakujących np. w czasie korzystania ze stron społeczn\nPraktycznie wszystkie nowe strony internetowe wymagają przeprowadzenia na ich rzecz odpowiedniej kampanii reklamowej. Z potrzeby przeprowadzenia takiej kampanii zdają sobie sprawę osoby odpowiedzialne za marketing bankowy, dlatego zajmują się tworzeniem reklam bankowych wyskakujących np. w czasie korzystania ze stron społeczn\nCzy Twoja firma potrzebuje prawnika?Bhp warszawaJak wybrać dobrego weterynarzaPrawo - ogólnieJak impreza to DJCoraz popularniejsze lumpeksyRynek farmacji i badania marketingoweTaxi and shuttle services in foreign countrySkuteczność pozycjonowanie PoznańWypożyczalnia krzesełDentysta w bielskuMyjnie samochodowe i motoryzacjiJak dobrze urządzić ogród?Jak wykorzystać Facebooka do prowadzenia biznesu?Implanty zębowe GliwicePojęcie konkurencjiCiepły domBlack smoke in your car? Better check itO płotach i ogrodzeniach. Style i fasonyGdzie kupić zamek centralny do seata?Tekst o prawiePompy do płynówIn case of plumbing emergencyHiring and working with electricianSauna w ogrodzie? Super sprawaW domu opieki. Jak to wygląda od środka?Nowoczesny ogród z jacuzziEtui na wszystko, bo czemu nieKilka użytecznych informacji o aplikacjach www


Porozumienie ACTA – czy zostanie podpisane? | Nasze Kielce\nPorozumienie ACTA – czy zostanie podpisane?\nWysłane przez Nasze Kielce w pon., 23/01/2012 - 01:26\nDo tej pory wielokrotnie mogliśmy słyszeć o zablokowaniu stron znanych firm, instytucji, czy nawet tych podlegających pod ministerstwa jakiegoś kraju. Tzw. ataki hakerów miały na celu uświadomienie społeczeństwu, a także rządzącym, że nie ma rzeczy doskonałych, w tym także zabezpieczeń, których nie można sforsować.\nWyczyny „komputerowców” miewały szczytne cele, bywały też oryginalną formą żartu lub po prostu demonstracją siły. Ostatnie dni, za sprawą głośnego tematu jakim jest porozumienie ACTA sprawiły, że nastąpiła mobilizacja w szeregach Internautów. Doszło też do blokady stron polskich instytucji rządowych, co jak pokazały liczne wejścia związane chociażby ze sprawą ks. Bonieckiego, wcale nie było takie trudne.\nCzym jest rzeczone porozumienie ACTA i dlaczego tak wielu podnosi alarm obawiając się pozbawienia wolności w Internecie? Anti - counterfeiting trade agrement, to układ między Australią, Kanadą, Japonią, Koreą Południową, Meksykiem, Maroko, Nową Zelandią, Singapurem, Szwajcarią i USA, do którego ma także dołączyć UE.\nJego nazwę można przetłumaczyć jako "porozumienie przeciw obrotowi podróbkami". Tak, w ogromnym skrócie, bez negatywnego oddźwięku można opisać ACTA, o którym mówią już niemal wszyscy.\nDo tej pory Internet uchodził za źródło „niepohamowanej” wolności słowa i błyskawicznego przepływu informacji, gdzie NIEMAL wszędzie, NIEMAL każdy mógł napisać NIEMAL wszystko. Niedoprecyzowane słowo niemal, rozpętało niejedną burzę dotyczącą chociażby praw autorskich, poszanowania godności i obyczajowości człowieka oraz prawa do prywatności itd.\nJedni cieszą się, że dzięki Internetowi docierają do większego źródła odbiorców, inni borykają się z problemami dotyczącymi m.in. własności intelektualnej wykorzystywanej kolokwialnie mówiąc przez tzw. piratów.\nGłos w sprawie zabrali obrońcy swobód w Internecie, którzy obawiają się, że w rzeczywistości będziemy mieli do czynienia z narzędziem blokującym i wprowadzającym cenzurę w imię walki z piractwem.\nNajwięcej kontrowersji budzą zapisy dotyczące: monitorowania treści przesyłanych przez obywateli i blokowania określonych usług i komercjalizacji naruszeń. Pytania budzi też fakt istnienia instytucji, które zajmują się już ochroną własności intelektualnej np. WTO, WIPO, porozumienie TRIPS. Zdaniem niektórych obserwatorów ACTA nie daje jednoznacznej odpowiedzi dotyczącej zakresu lub jego wykluczania się jeśli chodzi o w/w działania.\nKwestie sporne dotyczą też gwarancji wobec szeroko pojętego przemysłu, zaś nie odnoszą się do obywateli. Istnieje obawa, że koncernowi giganci zdominują rynek.\nW związku z licznymi niejasnościami oraz pytaniami, w wielu miastach organizowane są protesty. Kielce przyłączyły się do nich. Wszyscy przeciwnicy podpisania porozumienia ACTA zgromadzą się pod Urzędem Marszałkowskim w Kielcach 25 stycznia w godzinach popołudniowych. Uczestnicy pikiety komunikują się za pomocą popularnego serwisu społecznościowego Facebook. Warto przy tej okazji wspomnieć, że w momencie publikacji artykułu udział w kieleckim proteście zadeklarowało ponad 3,5 tysiąca osób. Mamy głęboką nadzieje, że zapowiadane manifestacje w całym kraju będą miały pokojowy charakter.\nAnna Stanisławska 23.01.2012


Jak przetrwać brak pracy? – poloniusz\nWciąż przeglądasz nowe oferty pracy, składasz aplikacje na dane stanowiska, ale telefon wciąż milczy. Brak pracy powoduje nie tylko kłopoty finansowe, ale także jest przyczynkiem do pogorszenia się stanu psychicznego. Jak przetrwać ten trudny czas bezrobocia?\nWażne, abyś nie zniechęcał się niepowodzeniami. Dalej aktywnie szukaj pracy i śledź wszystkie interesujące Cię ogłoszenia. Będziesz miał poczucie, że w końcu musi Ci się udać. Poziom stresu pomoże Ci obniżyć już samo odpowiadanie na ogłoszenia.\nNie możesz się załamywać. Przewlekły stres prowadzi do stanów depresyjnych. Będąc w złym nastroju, zrobisz złe wrażenie na rozmowie kwalifikacyjnej. Musisz być pozytywnie nastawiony. Nie zapominaj o małych przyjemnościach, które nie wymagają wydawania pieniędzy. Spotkanie ze znajomymi, spacer, książka, film lub sport to idealne polepszacze humoru.\nMusisz ograniczyć wydatki. Zrezygnuj z tego, co nie jest ci niezbędne do życia. Odrzuć alkohol i papierosy, wypady na miasto czy jadanie w drogich restauracjach. Ale przede wszystkim bądź cierpliwy. Aplikacje przemysłowe\nPrevious Po jakich studiach nie ma pracy?\nNext Nie chcesz zostać bezrobotnym? Ucz się języków!


Inteligentny, mobilny i zawsze gotowy do drogi. Bezprzewodowy douszny zestaw słuchawkowy o minimalnej masie i doskonałym, głębokim brzmieniu.\nBezprzewodowo. Każdego dnia.\nInteligentny, mobilny i gotowy do drogi: oto nowy, bezprzewodowy douszny zestaw słuchawkowy CX 7.00BT dla stale aktywnych osób. Ten model wyróżnia elegancka i lekka konstrukcja w formie pałąka szyjnego oraz doskonałe basowe brzmienie. Najnowsze technologie bezprzewodowe, zastosowane w słuchawkach, zapewniają swobodę ruchu i pozwalają cieszyć się muzyką w dowolnym momencie i miejscu.\nZestaw słuchawkowy CX 7.00BT zapewnia czysty i pełen szczegółów dźwięk z podkreślonym dolnym pasmem. Znakomita jakość brzmienia uzyskano dzięki użyciu najnowszych technologii bezprzewodowych takich jak Bluetooth 4.1 oraz Qualcomm apt-X, co pozwala uzyskać prawdziwy dźwięk Hi-Fi. Mimo zaawansowania technologicznego, ten zestaw jest niezwykle łatwy w użyciu. Proste parowanie NFC za naciśnięciem jednego przycisku daje możliwość natychmiastowego połączenia z urządzeniami przenośnymi, a wygodne rozwiązanie multi-connection pozwala na współpracę z dwoma urządzeniami jednocześnie. Dzięki CX 7.00BT bardzo łatwo również odbierać i nawiązywać połączenia telefoniczne, a nawet prowadzić trójstronne rozmowy konferencyjne. O połączeniach przychodzących informują powiadomienia głosowe.\nErgonomiczna konstrukcja CX 7.00BT w formie pałąka wokółszyjnego została opracowana z myślą o komfortowym korzystaniu ze słuchawek przez cały dzień. Cztery różne rozmiary wkładek dousznych pozwalają na idealne dopasowanie, dzięki czemu słuchawki jeszcze lepiej tłumią zewnętrzne szumy podczas słuchania muzyki w głośnym otoczeniu. Zastosowanie wysokiej jakości materiałów, precyzja wykonania i odpowiednio wytrzymała konstrukcja pozwalają zabrać ten zestaw słuchawkowy w każde miejsce.\n10 godzin pracy na akumulatorze i możliwość pełnego naładowania w zaledwie 1,5 godziny zapewniają mobilność, której potrzebujemy każdego dnia.\nNajwyższej jakości zestaw słuchawkowy zestrojony do uzyskania klarowności brzmienia i mocnego dynamicznego basu\nErgonomiczna i wytrzymała konstrukcja z pałąkiem wokółszyjnym zapewniająca komfort użytkowania przez cały dzień\nWsparcie dla Qualcomm® apt-X™ gwarantujące prawdziwy dźwięk Hi-Fi\nParowanie NFC jednym przyciskiem ułatwiające natychmiastową łączność z urządzeniami mobilnymi\nUżyteczne komunikaty głosowe (dla połączeń przychodzących)\nFunkcjonalne rozwiązanie równoczesnej łączności z maksymalnie dwoma urządzeniami (telefony oraz komputery) z obsługą trójstronnych połączeń konferencyjnych\nWsparcie dla USB audio z użyciem dołączonego przewodu USB\n10-godzinna praca na akumulatorze z jego szybkim 1,5-godzinnym ładowaniem\nSpersonalizowane dopasowanie do kanałów usznych w celu doskonałego tłumienia szumów otoczenia (dołączone wkładki douszne w czterech różnych rozmiarach)\nMiękki pokrowiec w komplecie\nBluetooth 4.1 z szybkim parowaniem NFC\nLitowo-polimerowa (170 mAh)\n159,4 x 171,9 x 62,7 mm\nUSB Micro B (do ładowania)\nDokanałowa z pałąkiem szyjnym\nJBL E55BT - białe\nPioneer SE-MS7BT - brown -...\nPioneer SE-E7BT - zółte\nPioneer SE-CL5BT - niebieskie\nSHURE SE425-BT1 - silver


Jeśli masz chwile smutne w swym życiu – Parafia Św. Franciszka z Asyżu\n1. Jeśli masz chwile smutne w swym życiu, eD\nPowierz się Matce H7e\nRef. Matce, która pod krzyżem stała, e\nMatce, która się z Synem żegnała, C\nCierpienie znieść ci pomoże. GH7\n2. Jeśli zgubisz swą drogę do Boga, powierz się Matce.\n3. Kiedy ruszasz w daleką wędrówkę, powierz się Matce.\nJeśli w drodze zastanie cię burza, ofiaruj się Jej.


Wysokie temperatury w jeziorach w Warmińsko-Mazurskim. Woda jest tak ciepła, jak w środku lata - Radio ZET\nTemperatura wody w jeziorze Niegocin wynosi w czwartek 24 stopnie Celsjusza W mniejszych jeziorach położonych w południowej części Szlaku Wielkich Jezior woda jest jeszcze cieplejsza, o stopień chłodniejsze są Mamry. "Dawno nie było tak ciepłej wody w czerwcu" - przyznają ratownicy MOPR.\nDyżurny stacji MOPR w Giżycku Dariusz Luma przyznał w rozmowie z PAP, że temperaturę 24-25 stopni woda w mazurskich jeziorach osiągała w poprzednich latach w lipcu-sierpniu. - Teraz woda jest zdecydowanie cieplejsza, niż bywało o tej porze roku - przyznał Luma.\nUpały i ciepła woda sprawiają, że w mazurskich jeziorach kąpie się bardzo wiele osób. Jednak żadna z plaż nie jest jeszcze strzeżona przez ratowników. - Ratownicy przystąpią do pracy w pierwszym dniu wakacji, czyli 20 czerwca - powiedział PAP Luma.\nNa Szlaku Wielkich Jezior stacjonują już karetki wodne, które kilka razy udzielały już pomocy żeglującym. Przez cały rok dyżurują ratownicy MOPR.\nLuma powiedział PAP, że na razie na Szlaku Wielkich Jezior nie ma tłoku. - Ludzie żeglują, ale nie ma tłumów, znacznie tłoczniej jest zwykle w weekendy - przyznał ratownik MOPR.\n• Pogoda. Rekordowe upały. Na termometrach nawet 35 stopni\n• Polska w przedsionku piekła. Żeby się schłodzić, trzeba jechać do… Hiszpanii


Tworzenie stron www - kategoria tematycznie powiązana z technologią i komputerami.\nNTec Studio Reklamy Internetowej Tychy. NTec Smart w wersji podstawowej tylko 599 zł. Interaktywne rozwiązania dla stron internetowych. Projektowanie z kreatywnym podejściem. Indywidualne podejście do projektu\nMasz pomysł na stronę, ale nie bardzo wiesz jak się do tego zabrać? No to idealnie trafiłeś. Strony prywatne, firmowe, wizytówki, galerie, blogi, fora...jedno-, dwu-, trzy-kolumnowe. Strony wykonuję zarówno na plikach jak i w oparciu o najbardziej popularne CMS-y.


"Eveli-Nails" Ewelina Tomaszewska - Włocławek - Salony fryzjerskie • pkt.pl\n87-800 Włocławek, Płocka 252, woj. kujawsko-pomorskie\nDojazd do "Eveli-Nails" Ewelina Tomaszewska\nNumer Identyfikacji Podatkowej, pod którym firma ""Eveli-Nails" Ewelina Tomaszewska" figuruje w CEIDG (Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) to: 8882653813. Firma ma numer REGON: 368848788.\nSiedziba firmy mieści się w miejscowości Włocławek w województwie kujawsko-pomorskim. Działa na rynku od 2017 roku. Firmę można odwiedzić pod adresem: Płocka 252. Korespondencyjny kod pocztowy to: 87-800 Włocławek. Firmę odnajdziesz korzystając ze współrzędnych geograficznych GPS: 52.6484943338765N, 19.163639806454E. Można także wysłać zapytanie drogą elektroniczną na adres e-mail: niccool13@tlen.pl. Branża, w której specjalizuje się firma ""Eveli-Nails" Ewelina Tomaszewska" to Salony fryzjerskie.\nKontakt "Eveli-Nails" Ewelina Tomaszewska\nOpinie o firmie "Eveli-Nails" Ewelina Tomaszewska


Siedziba NKWD (1944-1945) - Białystok - Śladami zbrodni\nSiedziba NKWD (1944-1945)\nBiałystok, ulica Warszawska 37\nPałacyk fabrykanckiej rodziny Cytronów z początku XX w. W czasie II wojny światowej, w okresie okupacji niemieckiej, budynek zajęty przez Towarzystwo Krajowe Prus Wschodnich.\nW lipcu/sierpniu 1944 r. budynek zajęły służby sowieckie, prawdopodobnie NKWD. W niewielkiej piwnicy znajdował się areszt. Nie udało się ustalić kiedy NKWD opuściło budynek, prawdopodobnie był to 1945 r.\nW późniejszym czasie (prawdopodobnie w 1946/47 r.) budynek przejął WUBP, który urządził w nim szpital, gdzie kierowano chorych i rannych więźniów UB (prawdopodobnie przywożono tu zwłoki ofiar poległych podczas obław i walk z oddziałami konspiracji zbrojnej); a także sierociniec. Od lat pięćdziesiątych do 1974 r. mieściła się w nim KP MO. W tym roku w budynku urządzono Muzeum Ruchu Rewolucyjnego, które w 1990 r. przekształcono w Muzeum Historyczne funkcjonujące tu do chwili obecnej.


14 kolejka NHLPN. Zibud Old Boys II stracił pierwsze punkty - Nidzica\n2018-02-12 20:19:24 (ost. akt: 2018-02-12 20:25:41)\nW spotkaniu z Kramem Zibud Old Boys II stracił swoje pierwsze ligowe punkty\nW niedzielę (11 lutego) w hali widowiskowo – sportowej w Nidzicy rozegrano 14 kolejkę Nidzickiej Halowej Ligi Piłki Nożnej.\nZa nami już 14 kolejka spotkań w Nidzickiej Halowej Lidze Piłki Nożnej, kolejka wielu ciekawych spotkań i niespodzianek a największą z nich to strata pierwszych punktów w II lidze przez lidera zespół Zibud Old Boys II.\nZacięta rywalizacja trwa w I lidze o tytuł mistrzowski. Już tylko 2 zespoły mają szansę zdobyć te trofeum a są to janowieckie Alpi i Agro Partner Old Boys. Ci pierwsi po ciężkim boju pokonali zawsze groźny i grający widowiskowo Kamet 1:0 a gola na wagę wygranej w tym meczu zdobył ,,Hugo’’ czyli Kamil Rutkowski.\nAgro Partner Old Boys wygrał 3:0 z młodzieżą z ZWO. Mecz mimo wyraźnego prowadzenia faworyta mógł się podobać publiczności a zespół ZWO postawił trudne, twarde warunki Old Boys i dzielnie walczył do końca. Gole dla zwycięzców zdobyli Grzegorz Mróz, Paweł Sobotka i Krzysztof Domurad.\nCuba Napiwoda mimo iż nie ma już szans na końcowy sukces w rozgrywkach rozegrał świetne spotkanie z Fc Miami. Obydwa zespoły zasłużyły na pochwałę w tym meczu w którym przez większą część spotkania prowadzenie zmieniało się raz w jedną a raz w drugą stronę . W końcówce Fc Miami ,,rozsypało’’ się i w przeciągu 2 minut straciło 3 gole. Bramki dla Cuby zdobyli Krzysztof Dąbkowski i Kamil Godlewski po 2 oraz Rafał Wawrzyniak, dla Fc Miami Dawid Szypulski i Rafał Pikoluk.\nRównie ciekawie przebiegają rozgrywki w grupie spadkowej I ligi. O ile los Zrywu Szkotowo jest już przesądzony, a tyle walka o utrzymanie się w lidze i ewentualnej grze w barażach jeszcze trwa.\nZryw Szkotowo mimo ostatnich zwycięstw w lidze przegrał z Na Podwójnym Gazie 0:1 i tym samym pogrzebał swoje szanse na utrzymanie się w I lidze. Gola dla ,,Gazowników’’ zdobył Adrian Dąbrowski.\nKolejny zespół który ambitnie walczy do końca o utrzymanie się w I lidze to PKS. Zespół ten zremisował 1:1 z bardziej doświadczonym Isorockiem . Gola dla Isorocku zdobył z 19 minucie Mikołaj Woźniak a kilka sekund później do remisu doprowadził Przemek Smoliński. Jak zakończyłby się ten mecz gdyby Damian Płoski wykorzystał rzut karny w 15 minucie ?\nZaciekle walczą Brothersi z Zagrzewa przed spadkiem lub ewentualnie na grę w barażach której raczej chcieliby uniknąć. W spotkaniu ze Stalmotem wykazali się wyjątkową determinacją i wolą walki i pewnie wypunktowali przeciwnika 3:0. Gole dla zwycięzców zdobyli Łukasz Łaszczych -2 oraz Mateusz Lewikowski.\nW II lidze w grupie mistrzowskiej niespodziewanie pierwsze punkty stracił lider a zarazem już od dawien dawna zespół który zapewnił sobie awans do I ligi Zibud Old Boys II. Rezerwy Old Boys zremisowały z Kramem Nidzica. Kram rozegrał całkiem świetne zawody i postawił trudne warunki liderowi a prym w zespole wiódł niezawodny Krystian Kielecki i młody Sebastian Płatek. Gola dla Zibudu zdobył Szymon Zieja a dla Kramu Bartek Kruschel.\nNadleśnictwo Nidzica to praktycznie drugi zespół który ma już awans do I ligi w kieszeni. Zespół ten pewnie wypunktował Zatorze 3:0 a hat trickiem w tym spotkaniu popisał się Bartek Piórkowski.\nW derbach Janowca Kościelnego zespół Mariana i jego Przyjaciół po ciężkim boju pokonali swoich młodszych kolegów Młodych Orłów 1:0 po golu Tomka Langowskiego. Zespół Mariana tym zwycięstwem zachował realną szansę na grę w barażach o awans do I ligi.\nW grupie spadkowej II ligi jak wiemy nikt nie spada bo nie ma już innych lig ale walka jest nie mniej ciekawa i interesująca. PSS Społem Piekarze mimo sporych ubytków kadrowych i braku chociażby jednego rezerwowego zawodnika na zmiany grając cały mecz tym samym składem pokonali zespół Apotex-u 3:2. Gole dla Piekarzy zdobyli Kuba Smoliński -2 oraz Mateusz Dąbrowski, dla Apotex-u Krystian Lejk i Szymon Borczon.\nW ostatnim spotkaniu Źródlani Łyna ulegli ekipie Żelazna 3:5. Żelaźnianie zrewanżowali się rywalowi za porażkę z rundy wstępnej i odnieśli zwycięstwo. Swoim kunsztem strzeleckim w tym meczu popisał się najskuteczniejszy strzelec rozgrywek II ligowych Radek Bogusz z Żelazna który ustrzelił Hat-tricka a Krzysztofowi Czaplickiemu zabrakło jednego gola by dorównać do wyczynu kolegi z zespołu. Dla Źródlanych bramki strzelili Marcin Redys -2 oraz Mateusz Woźniak.\n14 kolejka NHLPN.\nBlady #2442445 | 88.199.*.* 17 lut 2018 11:59\nJedna przegrana dla zmyłki lub wypadek przy pracy.\nPytanko #2442196 | 16 lut 2018 22:17\nseniorzy startu trenują czy tylko w halówce graja i ten sam treser jest ??


Zegarek Swatch SUTB400 SISTEM 51 SISTEM BLACK - Najniższa cena - Autoryzowany sklep\n» Zegarek Swatch SUTB400 SISTEM 51 SISTEM BLACK\nZegarek Swatch SUTB400 SISTEM 51 SISTEM BLACK\nKod produktu: SUTB400\nZegarek Swatch SUTB400 SISTEM 51 SISTEM BLACK jest produktem przeznaczonym dla niego i stanowi idealny dodatek do każdej stylizacji. Ciekawa propozycja, która wyróżnia się z bogatej kolekcji zegarków marki swatch.\nNiezawodny zegarek, który przez zastosowanie najwyższej jakości materiałów zapewnia trwałość i precyzję na długi czas. Wyjątkowa tarcza w kolorze czarny i odcienie czarnego nadaje wyrazisty styl całości a pasek w kolorach czarny i odcienie czarnego jest idealnym wykończeniem produktu. Parametrem, który należy wyróżnić jest wodoszczelność zegarka na poziomie 30m swatch, która pozwala na używanie czasomierza również podczas pływania. Zegarek Swatch SUTB400 SISTEM 51 SISTEM BLACK to niebanalna propozycja, która spełni Twoje oczekiwania i stanie się nieodłącznym towarzyszem w codzienności.\nCo wyróżnia Zegarek Swatch SUTB400 SISTEM 51 SISTEM BLACK i sprawia, że musisz go mieć?


Crystal METH - DR UNDERGROUND - TanieNasionaMarihuany.pl\n» Crystal METH - DR UNDERGROUND\nzapytaj o produkt Crystal METH - DR UNDERGROUND\nCrystal METH - DR UNDERGROUND - Opis odmiany\nTo jest przeciwieństwo naszej oferty uśnieżenia bólu, podczas gdy jedna odmiany mają zastosowanie medyczne, ta ma za zadanie rozbawić i przenieść z rzeczywistości na wyższy poziom zrozumienia i wiedzy. Odmiana ta powstała z dziedziczenia wyselekcjonowanej matki Destroyer, skrzyżowanej z sławnym Critical +. Wynik... chociaż uważamy, że pochodzenie rodziców mówi samo za siebie, to jest waga ciężka. Czas kwitnięcia skrócono, zachowując czyste i niesamowite efekty Destroyer»a, wzrost produkcji jest nieznaczny, z 800 gr na 1kg suchej wagi na rośliną w uprawie na zewnątrz. W uprawie na zewnątrz roślina osiąga dużą wagę. Smak zmienia się od orchowego w czasie wzrostu i pachnie ostrzej aż do silnie penetrującego zapachu odmiany skunk. Suchy zapach rośliny sprawia, że jest ona bardziej wybuchową kombinacją, silniejszą niż przeciętna. Smak pozostawia charakterystyczny znak, jakby chciał zawsze przypominać o matce. Z pewnymi niuansami, które ulepszają go - co wskazuje na sativę. Czas kwitnięcia: 8 do 10 tygodni. Czas kwitnięcia w outdoor: środek/koniec października. Wysokość Plonów: 500 - 700 gr. Plony w outdoorze: 800 - 1000 gr.\nTyp - Indica/Sativa 50/50\nPlon - Bardzo Duży (600g +)\nDane techniczne - Crystal METH - DR UNDERGROUND\nDobra odmiana, pewne nasiona i super gratisy :)


Thriller, jaki zdarzy się w garderobie Dody - Komunikat prasowy - Komunikaty prasowe - Teatr Polonia\nThriller, jaki zdarzy się w garderobie Dody\n„Dobry wieczór państwu” Krzysztofa Materny to rzecz o sztuce konferansjerów. I zapowiedź strasznej przyszłości\nKrzysztof Materna przygotował satyrę na medialną papkę i tych, którzy nie zdają sobie sprawy z idiotyzmów serwowanych przez telewizję. Gdyby ich zapytać, jak ma na imię osoba kierująca Polonią, a nawet podpowiedzieć nazwisko – wpiszą je w Google i powiedzą, że wyskoczył im czeski skoczek narciarski Jakub Janda.\nSpektakl jest oparty na formie teatru w teatrze. Idealnie ilustruje medialną grę pozorów. W każdej chwili trzeba być przygotowanym na pułapki iluzji.\nPubliczność oczekuje na monodram, ale w zmieniających się nagle okolicznościach staje się świadkiem przygotowań konferansjera-omnibusa do koncertu Dody. I jego zwierzeń. A także dialogu z towarzyszącą mu Asystentką (Olga Bołądź). Dziewczyna nie rozstaje się z komputerem: uosabia i inteligencję Wikipedii, szybkość Internetu i urodę „Tańca z gwiazdami”.\nZabójczą bronią autora, reżysera i głównego wykonawcy nowego spektaklu Teatru Polonia jest autentyzm anegdot wplecionych do scenariusza. Materna cofa się do gierkowskiej dekady. Zagląda za kulisy dzisiejszych imprez, które walczą o oglądalność i... biją rekordy głupoty. Jednym ruchem reflektorów przenosi nas do Opery Leśnej i parodiuje niedorzeczne zapowiedzi oraz piosenki. Uruchamiając mikroport i zmieniając timbre – oprowadza po studiach telewizyjnych, gdzie żywą rozmowę i inteligencję wyparły nonsensy czytane z teletrompterów lub suflowane przez słuchawki.\nPosługując się monologiem i dialogiem, ironizuje na temat talk show, m.in. Kuby Wojewódzkiego, w których śmiech i brawa bywają na rozkaz.\nOdsłania tajemnice kontraktów reklamowych czy obecności celebrytów na przyjęciach lub na teatralnej scenie.\nTo jednak tylko wierzchołek góry lodowej: satyryk pokazuje bowiem znacznie szersze zjawisko – falę głupoty zalewającą całe nasze życie publiczne.\nNa tym tle swoją magię odsłania teatr. Ze znanych scenicznych czy dramaturgicznych chwytów rodzi się zaskakujący finał. Śmiech zamiera na ustach. Materna, kpiąc również z siebie samego, konfrontuje widzów z tajemnicą przyszłości. Taką, której istnienia nawet nie podejrzewamy. Nikt już nie powie: „Dobry wieczór państwu”. Czekają nas same straszne wieczory.


Jak pomysłowo zapakować prezent? - AgaPomaga\nMacie już wszystkie prezenty? To wspaniale! A teraz zastanawiacie się, jak je pomysłowo zapakować, ozdobić żeby wyglądały szykowanie? Mam dla Was kilka propozycji. Pierwszym z nich jest pomysł na: pudełko ozdobione w stylu glamour. Jak je wykonać? Wystarczy nabyć tekturowe pudełka na prezenty lub zwykle szare kartoniki. Następnie wyciąć z kawałka kolorowego papieru kolorowego, materiału, bądź nawet tapety taki jakby bieżnik i obwinąć nim pudełko, a następnie przykleić na opakowaniu za pomocą dwustronnej taśmy klejącej tak aby materiał nie przemieszczał się.\nW następnej kolejności sznurkiem związujemy całość i doczepiamy do wiązania małe plastikowe bombeczki (są odporne na wstrząsy ) a dodadzą opakowaniu magicznego charakteru. Na końcu możemy za wiązanie włożyć kawałek gałązki drzewa iglastego znalezionej podczas zimowego spaceru. Całość będzie prezentowała się niezwykle świątecznie.\nDrugi pomysł to: opakowanie na skarpety z papieru, które są często wręczane podczas Świat Bożego Narodzenia 🎄🎁🎅🏼. Do jego wykonania wystarczy papier i włóczka, bądź nitka czy wstążka.\nNależy odrysować kontur skarpet na papierze, a następnie wyciąć go w dwóch egzemplarzach. Potem nawlec włóczkę na igłę i ozdobnym szwem połączyć oba elementy. Dzięki wykonaniu opakowania z papieru, można je dodatkowo spersonalizować i coś od siebie na nim napisać.\nTrzeci pomysł, to zwykły szary papier ozdobiony samodzielnie namalowanymi farbkami lub spray’em choinkami lub gwiazdkami . Przy ozdabianiu prezentu w taki sposób możemy się wykazać niezwykłą kreatywnością.\nWystarczy wcześniej przygotować sobie szablon ze zwykłej kartki papieru i wyciąć jej kształt. Następnie należy przykładać szablon do opakowań i szybko oraz sprawnie za pomocą kupionego wcześniej spray’u, bądź z udziałem farbek odmalowywać wycięte kształty.\nZapraszam do obejrzenia video z innymi pomysłami na zapakowanie prezentów z mojej wizyty w Dzień Dobry TVN https://dziendobry.tvn.pl/styl-zycia/pakowanie-prezentow-oryginale-pomysly-blogerki-da319081-5319431\nProwadzę różne wydarzenia kulturalne- Urodziny Małej Kamienicy


Anna Dental Clinic - Galeria uśmiechu | Anna Dental Clinic\nZa zdjęciami zamieszczonymi w naszej Galerii Uśmiechu kryją się prawdziwe historie naszych pacjentów, którzy zawalczyli o zdrowe i piękne zęby. Po zabiegach z zakresu estetyki uśmiechu pacjenci opuszczają gabinet jako inni ludzie – uśmiechnięci, bardziej pewni siebie, rozpromienieni. Wygląd zębów ma niebagatelne znaczenie dla wizerunku każdego z nas. Jako, że nie każdy został obdarzony przez naturę takim atutem, z pomocą przychodzi stomatologia estetyczna.\nEstetyka uśmiechu bazuje na różnych dziedzinach stomatologii. Obejmuje wszystko, co wiąże się z poprawieniem wyglądu uzębienia, w tym między innymi naturalnie wyglądające wypełnienia kompozytowe, odbudowę zębów bardzo zniszczonych z zastosowaniem koron porcelanowych, licówki porcelanowe, oraz wybielanie. W Anna Dental Clinic posiadamy własną pracownię protetyczną, dzięki czemu możemy zaoferować kompleksowe leczenie od projektowania uśmiechu po jego kompleksową rekonstrukcję, nawet w najtrudniejszych przypadkach. W naszej ofercie znajduje się także leczenie implantologiczne.\nPiękny uśmiech to nowa jakość życia. Nigdy nie jest za późno na jego poprawę. Nowoczesna stomatologia oferuje metody, dzięki którym wygląd zębów można poprawić szybko, bezboleśnie i praktycznie bezinwazyjnie. W Centrum Stomatologicznym i Pracowni Protetycznej Anna Dental Clinic oferujemy wygodnych formy finansowania leczenia w systemie MediRaty. Dzięki temu, zadbane zęby i nowy wizerunek są dostępne na wyciągnięcie ręki!


Kraków dla Japonii | Dziennik Polski\nKraków dla Japonii\nPP 29 kwietnia 2011, 0:00\nKONCERT. Każdy, kto chce poznać bliżej kulturę Kraju Kwitnącej Wiśni, a przy okazji pomóc Japończykom, którzy zmagają się ze skutkami potężnego trzęsienia ziemi i tsunami, powinien 3 maja przyjść do Nowohuckiego Centrum Kultury.\nKostiumowa Agencja Artystyczna "Gejsza - art" organizuje koncert charytatywny "Kraków dla Japonii".\n- Chcemy przybliżyć bogactwo tradycji japońskiej i dzięki temu włączyć się do akcji pomocy ofiarom żywiołu. Dochód zostanie przekazany Polskiej Akcji Humanitarnej na odbudowę obiektu użyteczności publicznej, np. japońskiego przedszkola czy szkoły - mówi Elżbieta Piekarczyk.\nNa scenie NCK pojawią się piękne gejsze, które zagrają na tradycyjnych instrumentach - shamisenach, a także zatańczą tradycyjne japońskie tańce z gałązkami wiśni, wachlarzami i parasolkami. Będzie można usłyszeć również koto i shakuhachi. Samuraje oraz sportowcy zaprezentują japońskie sztuki walki - karate, kendo, aikido, iaido, jodo. Koncert rozpocznie się o godz. 17, ale już od godz. 14 placyk przed NCK (lub w razie deszczu jego wnętrze) zamieni się w małą Japonię. I tak na stoiskach w plenerze będzie można poprosić Japonkę o wykaligrafowanie swojego imienia lub dedykacji lub o krótki pokaz origami. Ponadto będzie szansa na spróbowanie japońskich alkoholi i zakup oryginalnego upominku.\nPrzygotowana z rozmachem impreza charytatywna wymaga sporych nakładów finansowych, dlatego "Gejsza - art" poszukuje chętnych do pomocy w organizowaniu wydarzenia. Bilety (cegiełki) na koncert można kupić w kasie Opery Krakowskiej w godz. 10-19. (PP)


start > Karta Dużej Rodziny - nowe udogodnienia\nOd 1 stycznia 2019 r. upoważniająca do wielu zniżek karta przysługuje tym rodzicom, którzy mają lub w przeszłości mieli na utrzymaniu co najmniej troje dzieci – bez względu na ich wiek w chwili składania wniosku. A to oznacza więcej osób uprawnionych do Karty Dużej Rodziny.\nOd początku tego roku wszedł w życie przepis dający możliwość przyznania Karty Dużej Rodziny tym rodzicom, którzy mają lub mieli na utrzymaniu łącznie co najmniej troje dzieci i to bez względu na ich wiek w chwili składania wniosku. Na KDR, w projekcie budżetu na rok 2019, przeznaczono 40,8 mln złotych. – To o 12 mln złotych więcej niż w poprzednim roku – precyzuje wicewojewoda opolski Violetta Porowska.\nObecnie z KDR w Polsce korzysta ponad 2 mln osób, to o ponad 140 procent więcej niż trzy lata temu. Na Opolszczyźnie beneficjentów jest już ponad 48 tys. , a to 9 516 rodzin.\nKarta Dużej Rodziny (KDR) to system zniżek i dodatkowych uprawnień dla rodzin 3+ zarówno w instytucjach publicznych, jak i w firmach prywatnych. To zniżki m.in. na przejazdy kolejowe, niższe opłaty paszportowe, tańsze bilety do instytucji kultury i ośrodków rekreacyjnych. Z KRD można skorzystać z tańszej oferty także w księgarniach, czy w drogeriach i sklepach z odzieżą, a nawet na stacjach paliw. - Posiadanie Karty ułatwia więc dużym rodzinom dostęp do rekreacji oraz obniża koszty codziennego życia - wicewojewoda opolski Violetta Porowska.\nPartnerem KDR mogą być przedsiębiorstwa oraz instytucje niezależnie od wielkości, zasięgu działania czy sektora. Do KDR przystępują zarówno duże sieci ogólnopolskie, jak i właściciele mniejszych marek.\nPartnerzy przystępują do programu dobrowolnie, a wielkość zniżek udzielana jest indywidualnie.\nPoniżej publikujemy instrukcję dla rodziców oraz grafiki dotyczące programu.\n20190110125051_kdr-instrukcja-dla-rodzic-w-wersja-do-druku-.pdf - 0.72 Mb\n20190110125051_kdr-instrukcja-dla-rodzic-w-wersja-www-.pdf - 0.21 Mb\n20190110125051_kdr-instrukcja-dla-rodzic-w-09-01.pdf - 0.21 Mb\nautor: Kolemba Martyna, ilość wyświetleń: 4247\ndata aktualizacji: 2019-01-10 13:36:00


ATRAKCJE - kavera.pl\nDom znajduje się w Dziwnówku blisko morza (200 metrów) i Jeziora Wrzosowskiego.\nŁadna, szeroka plaża, piękny nadmorski krajobraz, bujna zieleń sosnowych lasów czynią to miejsce oazą spokoju i dobrego wypoczynku.\nWalory klimatyczne i czyste środowisko wpływają leczniczo na schorzenia serca, dróg oddechowych, alergie, przemianę materii.\nPlaża w Dziwnówku jest jedną z najpiękniejszych, najczystszych oraz najbezpieczniejszych miejsc do wypoczynku nad wodą.\nNa terenie Domu Gościnnego KAVERA udostępniamy dla gości plac zabaw, małą piaskownicę oraz miejsce na grilla (zapytaj nas o termin).\nBary, kawiarnie i gastronomia\nW Dziwnówku jest wiele barów, kawiarni i smażalni ryb. Znajdują się tu także 3 pizzerie. Od głównej ulicy Dziwnówka Dom Gościnny Kavera oddalony jest o niecałe 100 m a najbliższa kawiarnia znajduje się 50 m od nas. Polecamy lody w cafe Venezia.\nDługa, szeroka plaża przyciąga też wędkarzy, którzy rozstawiają swoje stanowiska poza plażą strzeżoną (z reguły poza sezonem) i z niecierpliwością oczekują na swoją zdobycz (a jest na co…. potwierdzamy 🙂 )\nDziwnówek oprócz dostępu do morza, umożliwia także bezpośredni dostęp do Zalewu Kamieńskiego, gdzie można pożyczyć łódkę, rower wodny, wind-surfing.\nPonadto nad zalewem można pograć w piłkę (jest boisko z bramkami) zostawić dzieci na ogrodzonym placu zabaw, aby samemu poćwiczyć na siłowni “pod chmurką”\nSzlaki turystyczne, rowerowe, kąpieliska, możliwość uprawiania sportów wodnych, windsurfingu, kite surfingu czy też może jazda konna\nTe i inne sporty i aktywności są dostępne w Dziwnówku i najbliższych okolicach (zapytaj na recepcji o więcej informacji)\nLiczne wypożyczalnie sprzętu, boiska do gry i place zabaw jeszcze bardziej zachęcają do spędzenia czasu wolnego aktywnie.\nGrzyby i spacery po lesie\nWrzesień i październik są idealnym momentem na wypad na grzyby. Serdecznie polecamy Państwu połączenie tego pomysłu z wyjazdem nad morze. Spokój i specyficzny klimat nadmorskich lasów pozwala na prawdziwy jesienny relaks “połączony z inhalacją”.\nIBędąc w Dziwnówku nie możecie obojętnie przejść koło możliwości przejechania się koleją wąskotorową i odwiedzenia wspaniałych atrakcji znajdujących się na trasie. Sprawdźcie koniecznie.


Zdrowie – Beauty Mission - Page 16\nTrzy powody, dlaczego promocje na zdrowiu nigdy nie wychodzą na dobre\nPotas, jeden z najważniejszych elektrolitów, pełni w organizmie człowieka szczególnie ważne funkcje, zapewniające prawidłowe funkcjonowanie wszystkich komórek ciała. Dobroczynna rola tego makroelementu nie kończy się na regulacji gospodarki wodnej organizmu, utrzymywania równowagi kwasowo-zasadowej oraz prawidłowego ciśnienia krwi, ale ma zbawienny, kompleksowy wpływ na nasze zdrowie. Niedobór tego makroelementu może niekorzystnie wpłynąć na jego stan. Warto […]\nDlaczego latem chudniemy szybciej? Zacznij odchudzanie już dziś – łatwiej osiągniesz sukces!\nTo jak się odżywiamy nie powinno być zależne od pory roku, ale faktem jest, że latem mamy większy zapał do zmian, a sama natura bardzo nam w tym pomaga. Rady dietetyka NATURHOUSE Puławska 1 Agnieszki Nowak na wakacyjne dni: Latem nasz metabolizm działa na wyższych obrotach, mamy więc mniejszą tendencję do gromadzenia tłuszczu w […]\nW dzisiejszych czasach, gdy piękny uśmiech jest atutem w życiu zawodowym i prywatnym, ortodoncja stała się jedną z najszybciej rozwijających się dziedzin stomatologii. Wiele osób wciąż nie zdaje sobie sprawy, iż poza poprawą wyglądu i samopoczucia, skutecznie przeprowadzone leczenie ortodontyczne przyczynia się do ogólnej poprawy naszego codziennego życia. Opóźnia starzenie się twarzy, zapewnia poprawę wymowy […]\nRajskie plaże, słoneczna pogoda, biały piasek i jedne z największych fal na świecie – to najczęstszy opis Hawajów, jaki można przeczytać w niejednym przewodniku. Jednak ten niewielki archipelag na Oceanie Spokojnym wiąże się z długą i bogatą tradycją oraz wciąż żywą kulturą, którą można zobaczyć i doświadczyć niemal w każdym zakątku tych wysp. Aloha Hawaii […]