Polskie filmy historyczne - naEKRANIE.pl\nCzy ciekawy i dobrze zrealizowany film historyczny naprawdę musi przypominać hollywoodzką superprodukcję? Polskim twórcom różnie wychodziło wzorowanie się na zagranicznych tworach, a sukcesy przeplatali porażkami. Czego było więcej? Jak na przestrzeni lat zmieniała się jakość tych filmów?\nMichał Kujawiński 11 października 2016 o 16:47\nfilm polski film historyczny zestawienie\nOstatnie lata to więcej upadków niż wzlotów polskiego kina, które od dłuższego czasu wydaje się być pogrążone w głębokim marazmie. "Naśladując obce wzory, osiągamy szczyt tandety" - ten cytat nieźle opisuje obecny stan polskiego kina. Komedie romantyczne i filmy historyczne od zawsze były naszym konikiem, ale czy specjalnością? Dobrze wiemy, że wychodziło to różnie. Wzorując się na produkcjach zagranicznych, faktycznie popełniamy duży błąd. Brakuje pieniędzy, umiejętności, a czasami nawet wyczucia w czerpaniu wzorców.\nNasi rodzice i dziadkowie mieli ten komfort, że Telewizja Polska oraz filmowcy proponowali widzom zainteresowanym historią (zwłaszcza średniowiecza i czasów nowożytnych) dobrze zrealizowane produkcje. Warto wymienić choćby takie klasyki jak: Krzyżacy (1960), Pan Wołodyjowski (1968), Czarne chmury (1969) i Potop (1974).\nFilmy historyczne dawniej dawały ludziom w Polsce możliwość uniknięcia większych ingerencji cenzury. Była to też okazja do ekranizacji powieści historycznych, jak chociażby Trylogii Sienkiewicza. Filmy oraz seriale realizowali najlepsi reżyserzy (Hoffman, Ford) i okraszone były one wybitną muzyką (zazwyczaj Wojciecha Kilara) oraz wspaniałymi kreacjami aktorskimi. Jagiełło nadal ma dla widzów twarz Emila Karewicza, Bona - Aleksandry Śląskiej, Kmicic - Andrzeja Łapickiego lub Daniela Olbrychskiego, Wołodyjowski - Tadeusza Łomnickiego, a pułkownik Dowgird to Leonard Pietraszak. Barbara Radziwiłłówna i Zygmunt August pozostają Anną Dymną i Jerzym Zelnikiem. Dbano o warstwę historyczną, gdyż w pracach nad wymienionymi produkcjami aktywnie uczestniczyli konsultanci historyczni, a współautorem scenariusza filmu Potop był znany historyk Adam Kersten.\nWidowiskowe sceny i przede wszystkim wierność przekazowi historycznemu przyciągały widzów przed ekrany telewizorów oraz kin. Te filmy na zawsze pozostaną wielkie w świadomości starszych pokoleń i dzięki temu nikt nie zwraca uwagi na problemy organizacyjno-finansowe. To nic, że w Krzyżakach broń wykonana była z plastiku lub gumy, a odgłosy walki dograno do ścieżki dźwiękowej. I tak, Jagiełło w scenie przekazania mieczy przez posłów krzyżackich faktycznie siedział na koniu... gimnastycznym, który zastąpił spłoszonego wierzchowca.\nLata 90. to bardzo dobry okres dla polskiego filmu historycznego. Komercyjny sukces odniosły obrazy Jerzego Hoffmana Ogniem i mieczem (1999) i romans Piękna nieznajoma (1992) oraz Szwadron (1992) Juliusza Machulskiego. Warto pamiętać jeszcze o dwóch filmach.\nDebiut Marcina Ziębińskiego jest polsko-francuską koprodukcją, która opowiada o inicjacji 18-letniego wiedeńczyka u schyłku XVIII wieku i zyskała piękną oprawę plastyczną dzięki kostiumom Doroty Roqueplo i scenografii Ewy Braun.\nAdaptacja opowiadania Jerzego Andrzejewskiego dokonana przez Andrzeja Wajdę. Kolejny po Korczaku film tego reżysera przedstawiający tragiczną sytuację Żydów w Polsce w trakcie II wojny światowej, a także ukazujący trudne i niejednoznaczne relacje polsko-żydowskie. Ponieważ Żydzi byli tematem tabu dla ówczesnego polskiego kina, scenariusz nie miał szans na realizację i Wajda sprzedał prawa do Wielkiego Tygodnia kinematografii niemieckiej. O jego adaptacji myśleli później także Andrzej Żuławski, Agnieszka Holland i paru reżyserów niemieckich. Dopiero w 1995 r. udało się Wajdzie zrealizować swój zamiar.\nPierwsza dekada XXI wieku to kolejny wysyp kapitalnych filmów historycznych, nie licząc oczywiście zapomnianej już przez widzów i nieprzypominanej przez telewizję adaptacji książki Józefa Ignacego Kraszewskiego o królu Popielu Stara baśń i biograficznego dramatu Chopin. Pragnienie miłości Jerzego Antczaka. Twórcy oryginalnych scenariuszy zainteresowali się II wojną światową, okresem stalinowskim i represjami stanu wojennego. Efekt był bardziej niż zadowalający. W tym czasie powstał też najdroższy film w historii naszego rodzimego kina - Quo vadis.\nZnakomita rola Andrzeja Seweryna zapewniła artystyczny sukces dramatu Teresy Kotlarczyk. Stalinowski horror z jego budzącymi grozę metodami, którymi posługiwali się ówcześni aparatczycy, by manipulować ludźmi do celów politycznych, ukazuje się nam tutaj pod postacią losów kardynała Stefana Wyszyńskiego. Uwięzionemu na początku lat 50. w opuszczonym klasztorze w Stoczku Warmińskim prymasowi ludowa władza wymyśla sobowtóra – agenta UB – któremu w końcu nie udaje się odegrać żadnej roli na planowanym zebraniu biskupów. Andrzej Seweryn wcielił się w obydwu bohaterów – z jednej strony tworząc silną i uduchowioną postać dostojnika kościelnego, z drugiej ubeka, człowieka kierującego się najniższymi pobudkami.\nPowieść Quo vadis wielokrotnie była przenoszona na ekran - z różnymi rezultatami. Bywało, że ekranizacje okazywały się komercyjnymi sukcesami, o większości jednak kino wolałoby zapomnieć. Żadna z nich nie oddała w pełni bogactwa myśli i wątków zawartych w powieści Sienkiewicza. To właśnie sprawiło, że Jerzy Kawalerowicz podjął się kolejnej próby, o której myślał już wiele lat wcześniej, tuż po sukcesie Faraona. Zamysł nakręcenia wielkiej, epickiej opowieści mu się jednak nie udał, a powstałe "dzieło" nie należy do najwybitniejszych osiągnięć polskiej kinematografii.\nScenariusz Pianisty powstał na podstawie wspomnień żydowskiego muzyka, Władysława Szpilmana. Tragiczne losy postaci zainspirowały Romana Polańskiego i Ronalda Harwoode'a do stworzenia obszernej kompozycji filmowej, w dużej mierze autobiograficznej, lecz jednocześnie ukazującej w obiektywny sposób bolesny rozdział w polskiej historii. Niemalże trzygodzinny film zyskał dużą popularność wśród odbiorców i krytyki. Został wyróżniony Złotą Palmą - prestiżową nagrodą na festiwalu w Cannes.\nOstatnia dekada to istny kalejdoskop. Pojawiły hity i kity, więc chodzenie do kina na tego typu produkcje stało się istnym hazardem.\nKatyń Andrzeja Wajdy przeszedł do historii polskiego kina jeszcze przed premierą. Ranga tematu, który podejmuje ten film, czyni z niego wydarzenie bez precedensu. Zbrodnię dokonaną przez Sowietów na polskich oficerach w 1940 roku władze PRL-u i ZSRR ukrywały przez dziesięciolecia. Po 1989 roku pozostawała jednym z ostatnich tragicznych wydarzeń historii Polski XX wieku, o którym nie opowiedział dotąd żaden film. W Katyniu niestety zabrakło dramatycznego napięcia, które powinno towarzyszyć produkcji poruszającej taką tematykę. Obrano trochę złą drogę, ale należy wyróżnić Magdalenę Biedrzycką i jej niesamowite kostiumy.


Wynajem nieruchomości • sortuj: data wprowadzenia (najpierw najnowsze) • strona: 480\nStrona 480 z 2034\tod 4791 do 4800 z 20336\nLokal, cena: 4500 zł, nr oferty: 5721/191/OLW\nWynajem, Powierzchnia: 60 m2, ul. Śniadeckich, przeznaczenie: Gotowy do wynajmu od zaraz bardzo ładny i funkcjonalny 3-pokojowy (60 m) kameralny i klimatyczny... więcej ›\nLokal, cena: 3700 zł, nr oferty: 5597/191/OLW\nNiedziela, 5 sierpnia, 18:54\nWynajem, Powierzchnia: 71 m2, ul. Fregaty, przeznaczenie: Gotowe do wynajmu od sierpnia rozkładowe 3 -pokojowe (71 m) bardzo ładne i funkcjonalne... więcej ›\nLokal, 4.00m2, cena: 300, nr oferty: 1769\nNiedziela, 5 sierpnia, 05:50\nWynajem, Powierzchnia: 4 m2, przeznaczenie: 1769. Żoliborz, Przasnyska/Rydygiera mały pokój biurowy 4m, adaptowany, na 3 piętrze w... więcej ›\nDom, 220.00m2, cena: 7900, nr oferty: 390148\nSobota, 4 sierpnia, 06:06\nWynajem, Powierzchnia: 220 m2, 6 pokoi, Dwupietrowy, wolnostojący dom mieszkalny w Warszawie w dzielnicy Praga Południe. Parter:... więcej ›\nLokal, cena: 3800 zł, nr oferty: 5758/191/OLW\nSobota, 4 sierpnia, 04:57\nWynajem, Powierzchnia: 70 m2, ul. Mazowiecka 6/8, przeznaczenie: Dostępny od zaraz bardzo ATRAKCYJNY i funkcjonalny 3-pokojowy (70 m) klimatyczny lokal biurowy w... więcej ›\nMieszkanie, 56m2, cena: 1900, nr oferty:...\nSobota, 4 sierpnia, 00:04\nWynajem, Powierzchnia: 56 m2, ul. Wesele, 3-pokojowe, piętro: 3/3, | Do wynajęcia oferuję przestronne, 3-pok. mieszkanie usytuowane na 3.piętrze w... więcej ›\nMieszkanie, 48.00m2, cena: 1650, nr oferty: 387552\nPiątek, 3 sierpnia, 23:58\nWynajem, Powierzchnia: 48 m2, ul. Wrońska , 2-pokojowe, piętro: 2/6, Rozkładowe, przestronne mieszkanie na drugim piętrze w bloku mieszkalnym w Lublinie, w... więcej ›\nMieszkanie, 45.00m2, cena: 1400, nr oferty: 202248\nWynajem, Powierzchnia: 45 m2, ul. Kaskadowa, 2-pokojowe, piętro: 1/3, Przytulne mieszkanie na pierwszym piętrze w bloku mieszkalnym w Lublinie, w dzielnicy Botanik.... więcej ›\nMieszkanie, 14m2, cena: 800, nr oferty:...\nPiątek, 3 sierpnia, 16:52\nWynajem, Powierzchnia: 14 m2, ul. Hutnicza, 4-pokojowe, piętro: 4/4, Do wynajęcia niezależne, umeblowane POKOJE w mieszkaniu po całkowitym remoncie... więcej ›


Lenovo ThinkPad Z13 w sklepie ITnes.pl | IT for BUSINESS\n> Laptopy Lenovo ThinkPad Z13 – nowe podejście do biznesowego, profesjonalnego sprzętu\nWysłany dnia: Mar 16, 2022 | Autor: ITnes.pl | Kategorie: Nowości w ofercie sklepu\nSeria Lenovo ThinkPad Z13 to zupełnie nowy sprzęt biznesowy na rynku. Laptopy powstały w wyniku współpracy producenta z marką AMD. Wykorzystano tu między innymi topowe procesory AMD Ryzen 6000 PRO. Sprzęt wyróżnia się zarówno konfiguracją, jak i samą budową. Laptopy są stworzone z wielu materiałów, które były recyklingowane lub ponownie można przetworzyć. Dzięki temu ta seria charakteryzuje się nie tylko najwyższą wydajnością czy biznesową funkcjonalnością – producent zadbał nawet o środowisko. Wśród wykorzystanych materiałów jest między innymi aluminium z recyklingu, wegańska skóra i inne elementy po konsumenckie. Charakterystyczny design, najnowsza seria procesorów AMD oraz profesjonalne podejście do użytkownika – to wszystko w laptopach Lenovo ThinkPad Z13.\nWydajność prawdziwie profesjonalnego laptopa\nLaptopy Lenovo ThinkPad Z13 są bliźniaczą serią Lenovo ThinkPad Z16. Wykorzystano tę samą serię procesorów, czyli AMD Ryzen PRO 6000-H. Sprzęt charakteryzuje się naprawdę wysoką wydajnością przy niższym zużyciu energii (obniżone TDP). Warto jednak zwrócić uwagę na to, że w odróżnieniu od większego ThinkPada Z16, ten model korzysta tylko ze zintegrowanych układów graficznych. Dzięki temu zachowano 13-calową, kompaktową konstrukcję.\nPamięci RAM również jest tu stosunkowo dużo – maksymalnie 32 GB LPDDR5, zależnie od wybranej konfiguracji. Producent wykorzystał także szybkie dyski SSD PCIe 4.0 o pojemności sięgającej 1 TB (2 TB dostępne tylko w większym ThinkPadzie Z16). Laptopy zostały wyposażone w baterię o pojemności 50 Wh. Przy takiej konfiguracji pozwala to na cały dzień pracy. Biznesowy laptop powinien być zawsze gotowy do pracy – Lenovo ThinkPad Z13 sprawdza się pod tym względem idealnie.\nDesign, który wykorzystuje materiały z recyklingu – nowość wśród biznesowych laptopów\nCechą charakterystyczną nowych laptopów Lenovo ThinkPad Z13 i Z16 jest obudowa. Producent wykorzystał tu wyróżniający się design. Sprzęt ma pozytywny wpływ nie tylko na produktywność użytkownika, ale także środowisko. Przy konstrukcji laptopów wykorzystano materiały z recyklingu. Producent zdecydował się na takie elementy, jak wegańska skóra, aluminium czy nadające się do przetworzenia opakowania z bambusa i trzciny cukrowej. To jedyny biznesowy, profesjonalny laptop tak przyjazny dla środowiska – warto o tym pamiętać przy zakupie.\nLenovo ThinkPad Z13 ma 13,3-calowy ekran. Można jednak wybrać między dwoma matrycami – OLED lub IPS. Pierwsza opcja jest droższą propozycją. Sprzęt obsługuje wtedy natywną rozdzielczość 2560 × 1600 i oferuje jasność 400 nitów. Dodatkowo zaimplementowano tu funkcję HDR oraz technologię Dolby Vision. Matryca IPS ma niższą rozdzielczość – 1920 × 1200. Oba ekrany oferują proporcje 16:10. To wygodniejsze rozwiązanie przy obsłudze programów. W tym wypadku jasność wynosi również 400 nitów, jednak nie ma dodatkowych technologii.\nNad ekranem znajduje się “Communication Bar”. Takie rozwiązanie wykorzystano również w bliźniaczym modelu – ThinkPad Z16. Producent zaimplementował kamerkę internetową o rozdzielczości Full HD z dużym sensorem. Wykorzystano tu również osłonę prywatności. Za nagrywanie dźwięku odpowiadają dwa mikrofony. Sprzęt jest idealnie przystosowany do wideokonferencji. Jakość obrazu i dźwięku na bieżąco ulepsza sztuczna inteligencja. Laptopy Lenovo ThinkPad Z13 charakteryzują się stosunkiem ekranu do obudowy na poziomie 91,6%. Producent zaimplementował także większy TouchPad – szerokość 120 mm.\nLaptop do biznesowych zastosowań dla mobilnych użytkowników\nSeria Lenovo ThinkPad Z13 powstała z myślą o biznesowych zastosowaniach. Dlatego właśnie producent zadbał o bezpieczeństwo użytkownika. Laptopy wykorzystują układ bezpieczeństwa Microsoft Pluton. Dodatkowo producent zaimplementował osłonkę prywatności na kamerkę czy też sensor IR – ten pozwala na odblokowywanie sprzętu za pośrednictwem skanu twarzy. Wykorzystano tu wszystkie standardy bezpieczeństwa, jakie powinien spełniać profesjonalny, biznesowy laptop.\nWarto również zwrócić uwagę na szeroką funkcjonalność sprzętu. Producent zadbał o dużo przydatnych portów i złącz, takich jak USB 4.0 Typu C czy Audio Combo Jack. Laptopy obsługują również najnowsze technologie łączności bezprzewodowej, czyli Wi-Fi 6E oraz Bluetooth 5.2. Lenovo ThinkPad Z13 umożliwia także korzystanie z mobilnego internetu za pośrednictwem modułu 4G LTE.\nLaptop jest dopracowany w najmniejszych szczegółach. Producent zadbał nawet o brzmienie przez implementację głośników z technologią Dolby Atmos i Dolby Voice AI. Jakość wykonania stoi tutaj na najwyższym poziomie. Charakterystyczne wykończenie z wykorzystaniem skóry idzie w parze z profesjonalnym zastosowaniem laptopów Lenovo ThinkPad Z13.


Rozmawiali na żywo z astronautą, będącym w kosmosie! W Centrum Nauki Kopernik to możliwe! 14 kwietnia o godz. 14.00 Kuba i Michał, uczniowie z I klasy gimnazjum, oraz uczniowie i nauczyciele z 40 polskich szkół połączyli się z Międzynarodową Stacją Kosmiczną i wzięli udział w wideo-spotkaniu z Timem Peake’m, który opowiadał o życiu na stacji i odpowiadał na pytania uczniów. W rozmowie uczestniczyli także nauczyciele z Norwegii, Wielkiej Brytanii, Irlandii Północnej i Stanów Zjednoczonych. Obok Tima Peake’a pojawili się astronauci NASA, Tim Kopra i Jeff Williams, którzy odpowiadali na pytania agencji prasowej Associated Press. Całe wydarzenie prowadził dr Jakub Bochiński koordynator ESERO-Polska, a na pytania, na które Tim Peak nie zdążył odpowiedzieć, odpowiadał Sławomir Zdybski, który pracuje na stanowisku ‘ISS and International Education Operations Coordinator’ Europejskiej Agencji Kosmicznej (European Space Agency – ESA). Jest odpowiedzialny za komponent edukacyjny wszystkich europejskich misji na Międzynarodową Stację Kosmiczną (International Space Station – ISS). Do zakresu jego obowiązków należy zdefiniowanie oraz wdrożenie programu edukacyjnego dla każdego astronauty ESA. Uczniowie i nauczyciele, którzy rozmawiali z Timem Peake’m, to uczestnicy projektu „Kariery kosmiczne 2016” – organizowanego przez Europejskie Biuro Edukacji Kosmicznej ESERO-Polska w ramach współpracy między Europejską Agencją Kosmiczną a Centrum Nauki Kopernik. Spotkanie z astronautą poprzedziły specjalne warsztaty ESERO dla edukatorów, oraz przeprowadzone wspólnie z uczniami projekty szkolne. Ich celem było przybliżenie młodym ludziom możliwości rozwoju, jakie otwiera posiadanie kompetencji związanych z naukami ścisłymi. W Zespole Szkół w Blizanowie od kilku lat pod egidą Centrum Nauki Kopernik działa Klub Mały Odkrywca, w ramach działań klubu realizowane są projekty edukacyjne promujące naukę. Do stałych działań klubu można zaliczyć udział w misjach EarthKam, czyli robieniu zdjęć Ziemi z pokładu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Udział w ostanim projekcie „Kariery Kosmiczne 2016“ przybliżył dzieciom zawody związane z eksploracją kosmosu i w efekcie pozwolił uczniom wziąć udział w wydarzeniu Rozmowa z astronautą.


Tajniki sztuki kabaretowej - Dwójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 26.01.2021 11:23\nW "Niemodnych przyjemnościach" zastanawialiśmy się nad tym, czym jest sztuka kabaretowa i jakimi prawami się rządzi.\nIrena Kwiatkowska przedstawiła tekst Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, zatytułowany "Żona Wacia". "O, Antoni" - mini-numer kabaretu "Wagabunda" swingująco zaśpiewała Maria Koterbska. Edward Dziewoński z kolei, w duecie z Wiesławem Gołasem zaprezentowali skecz "O co chodzi?".\nSiłę aluzji było można przeanalizować dzięki piosence autorstwa Wojciecha Młynarskiego "Ulubione drzewo". Wykonał ją Piotr Machalica. Natomiast nieograniczona wyobraźnia Jeremiego Przybory ujawniła się w jego skeczu "Pustka w sercu" w interpretacji mistrzów gatunku: Ireny Kwiatkowskiej i Wiesława Michnikowskiego.\nNa zakończenie "Balladę o dwóch koniach" zaśpiewał Piotr Machalica.\nZobacz więcej na temat: Maria Koterbska Wojciech Młynarski Piotr Machalica Edward Dziewoński Irena Kwiatkowska Wiesław Michnikowski\nOstatnia aktualizacja: 17.08.2021 05:40\n17 sierpnia 2002 roku zmarł aktor i reżyser Edward Dziewoński. Był twórcą legendarnego kabaretu Dudek, który nawiązywał do najlepszych przedwojennych tradycji.\nEdward Dziewoński.Foto: PAP/CAF\nEdward Dziewoński studiował aktorstwo w szkole teatralnej w Warszawie. Po wojnie mieszkał w Łodzi, gdzie debiutował w Teatrze Syrena w programie kabaretowym "Inne czasy" (1945). Wyspecjalizował się w repertuarze komediowym, który choć lekki i przystępny, wcale nie jest łatwy dla aktora. Wystąpił między innymi w takich sztukach jak: "Bliźniak" Kazimierza Rudzkiego (1946), "Kadet Winslow" Erwina Axera (1948), "Rewizor" Bohdana Korzeniewskiego (1952), "Kariera Artura Ui" Erwina Axera (1962) i wiele innych.\n- Dziewoński był niespełniony i fenomenalny - opowiadał Stanisław Tym w audycji Anny Napiórkowskiej w Polskim Radiu. - Gdyby się poświęcił aktorstwu w pełnym znaczeniu tego słowa, to przeszedłby do historii jako jeden z najlepszych aktorów, a komediowych już na pewno. Wystarczy wziąć "Eroicę" i jego Dzidziusia Górkiewicza - dodawał.\n29:49 edward dziewoński___4738.mp3 Historia kabaretu "Dudek" w rozmowie Anny Napiórkowskiej z Edwardem Dziewońskim w audycji z cyklu "Sekrety, konkrety". (PR, 4.10.2001)\nW "Eroice" Andrzeja Munka Dziewoński rzeczywiście stworzył bardzo interesującą kreację - zagrał wymyślonego antybohatera Powstania Warszawskiego, który robił wszystko co możliwe, aby uniknąć narażania życia i uciec z ogarniętej rewoltą Warszawy, paradoksalnie przyczynia się do zwiększenia szans walczących powstańców. Ten niezwykle przewrotny film był polemiką z bogoojczyźnianą wizją historii najnowszej, a postać Dzidziusia, między innymi dzięki znakomitej kreacji Dziewońskiego, stała się tej polemiki symbolem.\nW powszechnej świadomości pozostanie także zapamiętany jako twórca kultowego kabaretu Dudek, w którym występowali obok niego także: Wiesław Michnikowski, Wiesław Gołas, Jan Kobuszewski i Irena Kwiatkowska. Grupa występowała w kawiarni Nowy Świat w Warszawie.\n- Kabaret Dudek miał charakter literacko-aktorsko-satyryczny - mówił syn aktora, Roman Dziewoński w audycji Polskiego Radia. - Ojciec próbował przywrócić kabaret przedwojenny, który właściwie był zakazany. Pierwszym takim był Szpak, Zenona Wiktorczyka, ale on w połowie lat 60. przestał egzystować - dodawał.\n16:08 Roman Dziewoński.mp3 – Kabaret Dudek miał charakter literacko-aktorsko-satyryczny. Ojciec próbował wskrzesić tradycję przedwojennego kabaretu – mówił Roman Dziewoński, syn założyciela kabaretu "Dudek". (PR, 7.02.2015)\nKabaret Dudek działał aż do roku 1975, kiedy Dziewoński założył w Warszawie Teatr Kwadrat, którego został dyrektorem artystycznym. Do najbardziej znanych skeczy Dudka należą bez wątpienia "Ucz się, Jasiu, ucz" czy "Sęk". Ten ostatni to szmonces, czyli skecz oparty na humorze żydowskim.\nW latach 50. i 60. Dziewoński udzielał się też w być może jeszcze bardziej znanym telewizyjnym Kabarecie Starszych Panów prowadzonym przez Jeremiego Przyborę i Jerzego Wasowskiego.\nEdward Dziewoński był także jednym z najważniejszych reżyserów teatralnych specjalizujących się w repertuarze komediowo-farsowym.\n- Dudek miał też inną twarz, smutną - wspominała aktorka Magdalena Zawadzka w audycji Natalii Grzeszczyk w Polskim Radiu. - Często ludzie, który proponują nam komedię, radość, wcale nie są w życiu tak zabawni. On był znakomitym przyjacielem, ale bardzo często miał smutną twarz, podejrzewam, że będąc sam ze sobą wieloma rzeczami się martwił i przejmował - mówiła.\n29:04 [ PR3]PR3 (PCM) 4 lipiec 2017 Powtorek z Rozrywki.mp3 Edward "Dudek" Dziewoński we wspomnieniach. "Edward Dziewoński". Audycja Natalii Grzeszczyk z cyklu "Powtorek z rozrywki". (PR, 4.07.2017)\nStworzył takie przedstawienia jak między innymi: "Para nie para" na podstawie Simona Neila w Teatrze Ludowym w Warszawie (1972) czy "Damy i huzary" na podstawie Aleksandra Fredry w Teatrze Kwadrat w Warszawie (1977) oraz liczne adaptacje w Teatrze Telewizji: "Baron Munchhausen" na podstawie Bohumila Hrabala (1969), "Opera za trzy grosze" Bertolda Brechta (1976) czy "Bożyszcze kobiet" Simona Neila (1995).\nZobacz więcej na temat: historia PRL historia warszawy TEATR kabaret rozrywka aktor Edward Dziewoński Jan Kobuszewski Wiesław Michnikowski Irena Kwiatkowska


Policja: Chrzanów. Szybka reakcja chrzanowskich dyżurnych i wymiana informacji z policjantami z Zielonej Góry zapobiegła samobójstwu\n7 stycznia około godz. 19, na numer alarmowy zadzwonił mężczyzna, który oświadczył, że jego partnerka rozmawia przez telefon ze swoim synem, który chce popełnić samobójstwo. Dyżurni chrzanowskiej Policji st.asp. Tomasz Kurmanowski i asp. Dariusz Mendyk świadomi tego, że w takim przypadku liczy się każda sekunda błyskawicznie rozpoczęli ustalanie lokalizacji jego telefonu. Okazało się, że chłopak jest na terenie Zielonej Góry. Chrzanowscy policjanci natychmiast skontaktowali się z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w Zielonej Górze informując go o całej sytuacji. Dyżurnemu tamtejszej jednostki Policji, który na miejsce wysłał patrol Policji udało się przekonać desperata do porzucenia myśli o targnięciu się na własne życie.\nKomenda Powiatowa Policji w Chrzanowie http://chrzanow.policja.gov.pl/, http://chrzanow.policja.gov.pl//pl/aktualnosci/chrzanow-szybka-reakcja-chrzanowskich-dyzurnych-i-wymiana-informacji-z-policjantami-z-0


Ten, który przypomina | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Ten, który przypomina\nTen, który przypomina\nAndrzej Sionek, Maciej Müller\nANDRZEJ SIONEK, ewangelizator: Wyznawanie chrześcijaństwa stało się dyskusją o wartościach. A to kwestie poboczne: centralnym tematem jest życie, które niesie Duch Święty.\nMACIEJ MÜLLER: „Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz [tego] znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” – mówi Jezus do uczniów. Czy my dzisiaj już możemy znieść to, czego Chrystus wtedy nie mógł powiedzieć?\nANDRZEJ SIONEK: Między Paschą a Pięćdziesiątnicą uczniowie przeżywali kilkadziesiąt dni intensywnej próby wiary. Pojawiał się wśród nich Jezus zmartwychwstały. Tylko co to znaczy, że On zmartwychwstał? Dlaczego dowodzi, że nie jest duchem? Czemu przygotowuje nam posiłek? Wszystko to przekraczało wyobrażenia uczniów. Jezus w tym czasie jakby na nowo ich powołuje, a oni uświadamiają sobie cel własnego życia. Śmierć została starta, życie objawiło się w pełni. I w tę rzeczywistość wchodzi Duch Święty – Ten, który przypomina. My też musimy przeżyć na wzór uczniów ten proces przygotowania, odrzucenia...\nAdres Wysłane przez Kazimierz SosiNski_2 w niedziela, 20.05.2018, 09:08\nJeśliby wiarę chrześcijańską uznać za wytwór filozoficzny światłych ludzi dla uspokojenia wątpliwości umysłów ludzi,którzy zaczęli wątpić w prawdziwość wiary judaistycznej?Przecież kilka wieków później powstałą nowa religia;islam.\nAdres Wysłane przez klerim w niedziela, 20.05.2018, 10:52\nSzanowny Panie, czy działanie Ducha Świętego nie przynosi przypadkiem w życiu człowieka Wartości? Stwierdzenie "Wyznawanie chrześcijaństwa stało się dyskusją o wartościach. A to kwestie poboczne: centralnym tematem jest życie, które niesie Duch Święty" jest według mnie dosyć niebezpieczne, gdyż można popaść w przesadę w drugą stronę. Zgadzając się generalnie z Panem, muszę jednak zaoponować, żeby zbyt łatwo nie wygłaszać takich tez. Generalnie zgadzam się z tym, co mówi Pan Doktor na temat przemoralizowania i przeintelektualizowania (choć tu akurat w wypowiedziach znalazłyby się małe zaprzeczenia samemu sobie) wiary, jednak mam jedną konkretną wątpliwość i pytanie. Mówi Pan o Duchu Świętym: "Przyjdzie, kiedy pogrążeni w tej duchowej depresji zawołamy: „pomóż!”. Duch Święty uwalnia nas od skupienia na sobie, zaczyna wszystko przypominać i porządkować. To wszystko, co wiedzieliśmy, zaczyna się układać na nowo". A co z tymi, którzy wołają a Duch nie przychodzi? Co mają począć? Czy mają swoim intelektem powiedzieć sobie, że nie zasłużyli, że widocznie jeszcze za bardzo wierzą w intelekt, że ich wołanie, to jeszcze nie jest to wołanie, czy może uznać, że Duch Święty nimi nie jest zainteresowany?\nWspomnieć na Skałę Kościoła-Kefasa\nAdres Wysłane przez Jarosław Nejno w poniedziałek, 21.05.2018, 07:06\ndo którego Pan rzekł:"Gdy byłeś młody Piotrze, sam się przepasywałeś...ale gdy się zestarzejesz, kto inny cię przepasze i pójdziesz tam gdzie nie chcesz". Można powiedzieć, że na Piotrze wyprowadzanym z Rzymu przed prześladowaniem Kościoła, wracajacym jednak z powrotem po spotkaniu Pana na drodze, który idzie "pod prąd", sprawdza się powiedzenie: "człowiek uczy się całe życie, a i tak głupim umiera". Może dlatego św. Piotr wybrał śmierć głową w dół, bo Duch naturę ludzką "stawia na głowie"?\n" Dzięki studiom zrozumiałem potrzebę pokory..."\nAdres Wysłane przez Jarosław Nejno w poniedziałek, 21.05.2018, 06:54\nJeżeli jest to wyznanie katolika (w sensie wiary katolickiej), to jak znajdować wspólnotę wiary z katolicyzmem budowanym na hermetycznym systemie dogmatycznym i legistacyjnym kodekśie tzw. Prawa Kanonicznego? Ile oddziaływania Ducha jest np. w Syllabusie błędów, którym "wierny katolik" odcina się od "błędów świata"? I jakąż drogę intelektualnych poszukiwań i modlitewnych kontemplacji mają za sobą ci katoliccy duchowni i publicyści, którzy w imię katolickiej ortodoksji recenzują wszelkie zjawiska społeczne i sam Kościół-z papieżem włącznie?\n"... co szykuje dla nas Duch Swiety: ..."\nAdres Wysłane przez Joachim Jerzy w poniedziałek, 21.05.2018, 10:23\nPo pierwsze na pewno dalsza rewolucje w stylu Chilijskich biskupow i ksiezy...,bo taaak dluzej byc nie moze aby tak dalej hierarchia koscielna profanowala wlasny swoj Kosciol poprzez wykorzystywanie "maluczkich"... Po drugie Putin po skonczonej ostatniej kadencji prezydenta/cara/ ;oglosi sie glowa Kosciola Wschodniego i pojedzie do Papieza dyskutowac o ekumenii. Krolowa Anglii takze wiecznie zywa/rzadzaca/zrzeknie sie swego zwierzchnictwa i zapisze swoj kosciol do KK bez uprzedniej wizyty u Papieza. Donald Tramp wplaw przeplynie ocean w pielgrzymce do Santiago de Compostella posypie glowe popiolem na znak pojednania sie z Europa. Erdogan wypusci wszystkich wiezniow i uzna Panstwo Kurdyjskie naswoim terytorium oddajac jednoczesnie Hagie Sofie z powrotem do KK...itd ale matematyka z fizyka w tym nie za bardzo pomoga ,bowiem bedzie to Duch POKORY i MODLITWY.\nInnymi słowy: Duch Święty na Prezydenta Świata!\nAdres Wysłane przez Jarosław Nejno w poniedziałek, 21.05.2018, 19:57\na propos wątroby - czy to już cud?\nAdres Wysłane przez eddiepolo w poniedziałek, 21.05.2018, 14:36\nMój znajomy, pije jak smok od lat, ma wyniki w granicach 2000 - 2500 na okrągło - i żyje, zakładam, że bez żadnego modlitewnego wspomagania; bełkotanie albo odgłosy podobne do gaworzenia dziecka, czyli coś jak modlitwa językami według Pana dra, to u niego stały repertuar. Panu drowi Sionkowi dużo zdrowia życzę, chwała Bogu pieluch się już nie pierze - no i wara od gorzałki z taką wątrobą!\nGdyby nie Duch Święty\nSłowo – świadectwo – Duch


architektura klient - serwer - Sposób interakcji komponentów systemu w ukłądzie klient - serwer powoduje że wyraźnie są zaznaczone dwa obszary aplikacji. Klient jest procesem, który potzrebuje pewnych zasobów, natomiast serwer zajmuje się przetwarzaniem tych zasobów i dostarcza je klientowi. Klient-serwer – asymetryczna architektura oprogramowania umożliwiająca rozdzielenie pewnych funkcjonalności, w celu zwiększenia elastyczności i ułatwienia wprowadzania zmian w każdej z części. Polega to na ustaleniu, że serwer zapewnia usługi dla klientów, którzy mogą komunikować się z serwerem wysyłając żądanie (request). Podstawowe i najczęściej używane serwery to: serwer pocztowy, serwer WWW, serwer plików, serwer aplikacji. Z usług jednego serwera może zazwyczaj korzystać wielu klientów.


zawody fitness | Fitness\n... Międzynarodowa Federacja Kulturystyki i Fitnessu dość długo zwlekała ws. sportowców z Rosji i Białorusi. Działacze IFBB jednak także zdecydowali się na surowe sankcje za wojnę na Ukrainie. ... oraz sędziowie nie będą mogli uczestniczyć w ...\n... Starszy posterunkowy Mikołaj Śmiałowski na co dzień dba o porządek i bezpieczeństwo na ulicach Inowrocławia, z kolei po pracy... skupia się na swojej sylwetce. Policjant niedawno stanął na podium zawodów Kulturystyki i Fitness. ... zdjęcie z ...\n... Klaudia Schmidt wróciła na scenę sportów sylwetkowych i może pochwalić się kapitalną formą. "Ogień" - piszą fani pod najnowszym zdjęciem mistrzyni Polski w bikini fitness. ... zawodach kulturystyki i fitness. W połowie kwietnia zaprezentowała ...\n... Gorące komentarze pod najnowszym zdjęciem Krzysztofy Bożuchowskiej. Polka tuż przed zawodami pokazała swoją sylwetkę w lustrzanym odbiciu. Internauci są pod wrażeniem. ... zawodów bikini fitness. Znakomicie radziła sobie również w zmaganiach ...\n... "Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść" - nie ukrywa Natalia Damek. Wicemistrzyni świata w bikini fitness jest wyraźnie zawiedziona po ostatnim występie i najprawdopodobniej zakończy karierę w swojej dyscyplinie. ... , choć przed zawodami czuła ...\n... Gorąco w komentarzach pod najnowszym zdjęciem Natalii Grzyb. Polska trenerka i zawodniczka bikini fitness pokazała swoją figurę na tle luksusowego samochodu. Pozytywne komentarze nie miały końca. ... ", "Petarda", "Elegancko", "Motywacja milion" ...


Jak brat własnej żony - Kultura i Sztuka - książki, teatr, sztuka - kultura wysoka i masowa - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n5 listopada 2007, 23:17 aktualizacja 8 czerwca 2010, 12:18 Ten tekst przeczytasz w 3 minuty\nOd zawsze fascynowało mnie włoskie kino. Przede wszystkim Fellini, który jest moim ukochanym reżyserem. A pierwszym ważnym dla mnie filmem był Cinema Paradiso Giuseppe Tornatore. Uwielbiam klimat, kolor, piach Włoch, ich pragnienie wydobycia się. Może dlatego, że wychowałem się w klimacie lasów, pól, starych domów z lat 50. na przedmieściach w Michalinie.\nMój dziadek jeździł na starym rowerze. Ostatnio udało mi się kupić w internecie stare filmy Vittorio De Sici, których w Polsce nie ma: "Cud w Mediolanie" i "Złodziei rowerów" oraz 21 filmów Pasoliniego za 25 dolarów! Nie zastanawiałem się ani chwili. Całkiem niedawno widziałem "Wielką ciszę". Jestem zachwycony. To dokument o życiu mnichów, którzy rozmawiają ze sobą tylko raz w tygodniu. Co 15 minut na ekranie pojawia się maksyma z Biblii. My szukamy na zewnątrz a oni wewnątrz siebie. Nie poszli do wielkiego świata. Są absolutnie oddzieleni od cywilizacji.\nCoś z kina włoskiego ma w sobie ciepła białostocka rzeczywistość stworzona przez Jacka Bromskiego w filmie "U Pana Boga w ogródku". Gram w nim swoją pierwszą główną rolę. Gdzieś w pół drogi między "Amarcordem" Felliniego a pejzażem z "Widnokręgu" Myśliwskiego.\nLudzie czesto mówią, że wciąż wyglądam jak chłopiec. Czasami to bardzo kłopotliwe. Kiedy byliśmy z żoną w Paryżu niemal wszyscy kelnerzy pytali Kamilli (Baar, aktorki - przyp. red.): co zamawia brat? Miałem szczęśliwe dzieciństwo. Otrzymałem od rodziców silną akceptację. Matka dała mi miłość absolutną, zawsze mogłem na niej polegać. Rodzice dali mi wolność.\nPomysł zdawania do szkoły teatralnej zrodził się nagle. Chciałem zdawać na... Stosunki Międzynarodowe na SGH. W liceum nie chodziłem do teatru, mimo że uczyłem się w dobrym liceum w centrum Warszawy. Byłem w klasie biologiczno-chemicznej. Nie znosiłem biologii. Zawsze byłem klasowym błaznem. Kiełź myliłem z gęsią. Pierwszy raz zainteresowałem się teatrem w trzeciej klasie, kiedy polonista zlecił mi napisanie referatu o Witkacym. Zafascynował mnie kompletnie. Zacząłem wtedy pisać kabarety, które krążyły po klasie, a wszyscy zdychali ze śmiechu. Niestety ukradli mi je kiedyś na Nowym Świecie. Ale mimo to nie przestałem pisać.\nZawsze czułem, że gdybym nie był aktorem, byłbym architektem. Architektura daje ogromne pole do wyrażenia siebie w przestrzeni, w nieskończoności. Niestety zmysł estetyczny u Polaków 50 lat temu się zatrzymał, mamy klapki na oczach. Nawet jeśli architekt ma 1000 nowoczesnych pomysłów, to Polak tego nie kupi, bo się boi oryginalności. Szczytem ekstrawagancji są u nas zielone okna. Absurd. Moim pierwszym wyczynem architektonicznym było zrobienie drzwiczek do szafek kuchennych. Zależało mi na plamach koloru, więc pomalowałem je w kolorach przeróżnych flag.\nChodziłem do szkoły muzycznej, grałem na fortepianie i na gitarze klasycznej. Dla dziecka to jest wspaniała rzecz, rozwija wrażliwość. Lubię muzykę rockową, grunge’ową. Mam ukochany zespół Radiohead. Zaczynali tak jak większość tego typu grup, w garażu. Szli klasyczną drogą naśladowania zespołów, które istniały przed nimi. Potem zaś wybrali swoją własną. Wydają jedną płytę na trzy lata. Każda jest lepsza, zupełnie inna od poprzednich, jest świadectwem poszukiwań.\nOstatnio fascynuję się klasyką. Przede wszystkim Bachem, bo to on podsumował całą muzykę, która była dotychczas, wszystko pozamykał i ponazywał. Lubię spokój i mądrość, które tkwią w jego utworach. Cenię też Haendla i w ogóle barok.\nSłucham również jazzu, który nieustannie się rozwija. Lubię pianistę jazzowego Brada Mehldaua, jazz alternatywny, Johna Zorna, Lounge Lizards, Johna Lurie, a z polskich rzecz jasna Leszka Możdżera. Imponujące są również poszukiwania Marii Peszek.\nOd 7 roku życia gram w tenisa. Najpierw z kolegami przed domem. Nie mieliśmy wtedy pieniędzy na profesjonalne frotki i kupowaliśmy takie dla dziewczyn, do włosów. Strasznie gryzły. Potem zacząłem regularnie trenować w klubach i jeździć na turnieje. Tenis jest mądrym sportem. Człowiek zmaga się sam ze sobą. Ktoś mi niedawno uświadomił, że z kierowaniem piłki jest trochę tak jak z kierowaniem intencji słowa. Moim idolem był Stefan Edberg i utożsamiałem się z nim absolutnie, zwłaszcza, że to blondyn z kręconymi włosami.\nOd zawsze chciałem mieć dobre buty. Buty to podstawa. Pamiętam jak mama wróciła z Jugosławii i przywiozła mi adidasy Simody. Byłem wniebowzięty. Mogę nosić spodnie z wielką dziurą, ale do butów mam słabość. Odpowiednich butów do ślubu szukałem trzy tygodnie.\nPochodzę z domu, który był bardzo zaangażowany politycznie. Byłem infekowany i torpedowany zewsząd polityką. Nawet z kolegami w podstawówce rozmawialiśmy o politykach. Chodziliśmy na demonstracje Solidarności. Na imieninach u cioci wszyscy wymieniali się pismem podziemnym. I była tragedia, kiedy ciocia zostawiła na przystanku swoją torebkę - z bibułą. Dziś w polityce nie ma autorytetów, które potrafiłyby spojrzeć na nasz kraj szerzej. Wszyscy wychowali się w tym chorym systemie i nikt nie potrafi pójść do przodu. Brakuje mądrej krytyki. Z zewnątrz. Polityka jest absolutnie oddzielona od społeczeństwa. Chociaż to my wybieramy polityków. Jakie państwo, taka władza. To jest też nasz problem. A artyści już nie wiedzą, jakie zająć stanowisko.


PP: Powtórki z historii nie było - relacja z meczu MKS Banimex Będzin - AZS Częstochowa - Sport WP SportoweFakty\nPP: Powtórki z historii nie było - relacja z meczu MKS Banimex Będzin - AZS Częstochowa\nOlga Krzysztofik 15 Stycznia 2014, 20:10\nAkademicy zdobyli "Twierdzę Będzin", jak głosił transparent wywieszony przez kibiców gospodarzy. Ambitni podopieczni trenera Dacewicza polegli nieznacznie, a rywale musieli wydrzeć im wygraną z rąk.\nWyniki osiągane przez siatkarzy MKS-u sprawiają, że w Będzinie głośno mówi się o aspiracjach sięgających PlusLigi. W kolejnej rundzie Pucharu Polski do Zagłębia Dąbrowskiego przyjechał AZS Częstochowa. Pojedynek z tą drużyną przyciągnął do hali wielu widzów, na trybunach zasiadł bowiem nadkomplet kibiców! Ich doping niósł gospodarzy w trudnych momentach, a taki przydarzył się już na początku meczu.\nCzęstochowianie na pierwszej przerwie technicznej prowadzili 8:5, ale po powrocie na parkiet zostali zepchnięci do defensywy. W polu zagrywki pojawił się Michał Żuk, który zaserwował trzy asy (!), a seria punktowa będzinian pozwoliła im na objęcie przewagi 13:9. Gospodarze rozpędzili się, a wraz ze zdobywaniem przez nich kolejnych punktów atmosfera w hali stawała się coraz gorętsza. W miarę upływu czasu stało się jasne, że premierowa odsłona zakończy się wygraną będzinian. Sprawą otwartą były tylko rozmiary wygranej, przygaszeni częstochowianie zdołali zdobyć tylko 16 punktów.\nPo dotkliwej porażce goście wyszli na parkiet w nieco zmienionym składzie, na środku siatki wraz z Jakubem Veselym tę partię rozpoczął bowiem Wojciech Kaźmierczak. Pierwsze piłki lepiej rozegrali gospodarze, lecz to AZS był stroną, do której należała inicjatywa punktowa (6:8). Po udanej kiwce Grzegorza Wójtowicza trener Marek Kardos od razu poprosił o czas, nie chcąc, by gospodarze rozpędzili się (11:10). Była to dobra decyzja, gdyż jego podopieczni po powrocie na boisko natychmiast odbudowali swoją przewagę (11:14).\nLepsza gra częstochowian sprawiła, że spotkanie się wyrównało, mimo że cały czas utrzymywali oni przewagę. Zmieniło się to w najważniejszym momencie seta, przy zagrywce Tomasza Tomczyka gospodarze zniwelowali straty do jednego punktu, a po kontrze Grzegorza Wójtowicza doprowadzili do remisu 22:22. W efekcie końcówka była zacięta, a proste błędy MKS-u pozwoliły zwyciężyć gościom (22:25).\nRemis w setach sprawił, że mecz rozpoczynał się niejako od początku. Mimo że w trzeciej odsłonie walka toczyła się niemal cały czas punkt za punkt, to będzinianie doskonale radzili sobie z presją wywoływaną przez taką grę. Żadna z drużyn nie była w stanie odskoczyć przeciwnikowi. Co prawda po autowym ataku Adriana Hunka AZS prowadził 19:17, ale Michał Żuk był tego dnia fantastycznie dysponowany w polu zagrywki i to jego kolejny as doprowadził do remisu po 19. Chwilę później dwupunktowe prowadzenie Akademików ponownie zamieniło się w remis (22:22). Jednaj kolejnej przewagi podopieczni Damiana Dacewicza nie zdołali już zniwelować (22:25).\nSiatkarze MKS-u walczyli o pozostanie w meczu, co dodatkowo ich zmobilizowało. Czwartą partię otworzyli oni z wysokiego "C" (3:0, 7:3). Częstochowianie błyskawicznie podnieśli się z kolan i począwszy od powrotu z pierwszej przerwy technicznej zanotowali efektowną serię przy zagrywce Vesely'ego (8:4, 8:9). Inicjatywa należała do Akademików, ale ich błędy pozwalały rywalom na utrzymywanie się w grze (16:15). Na siłach podupadł Tomczyk, którego przy stanie 16:17 zastąpił Jan Król. Ciężar gry wziął na swoje barki Wójtowicz, który raz po raz punktował w ataku, ale to gwóźdź Króla przywrócił nadzieje na zwycięstwo MKS-u (21:20). Natomiast wygraną MKS-owi dała niesamowita seria punktowych bloków, przez który nie był w stanie przedrzeć się ani Dawid Murek ani Michał Kaczyński.\nŚwietna postawa Jana Króla w końcówce odsłony pozwoliła mu rozpocząć tie-breaka w wyjściowym składzie. Kontynuował on swoją bardzo dobrą grę. W decydującej partii walka była bardzo wyrównana, lecz będzinianie grali przy wsparciu całej hali, która była wypełniona po brzegi. Jednak Akademicy dobrze radzili sobie z presją płynącą z trybun. Nerwy wkradły się w szeregi gospodarzy, którzy po autowym ataku Mariusza Gacy przegrywali 6:8. Po zmianie stron przyjezdni nie wypuścili już z rąk ani prowadzenia, ani wygranej. Mecz zakończył się efektownym asem serwisowym Dawida Murka.\nW dniu 19 grudnia 2009 roku będzinianie w meczu VI rundy Pucharu Polski pokonali AZS Częstochowa 3:1. Tym razem, również w VI rundzie rozgrywek, lepszy okazał się zespół z ekstraklasy.\nMKS Banimex Będzin - AZS Częstochowa 2:3 (25:16, 22:25, 22:25, 25:20, 10:15)\nMKS: Stelmach, Gaca, Hunek, Żuk, Wójtowicz, Tomczyk, Mierzejewski (libero) oraz Warda, Król.\nAZS: Marcyniak, Murek, Kaczyński, Hebda, Vesely, Buczek, Piechocki (libero) oraz Kaźmierczak, Bik (libero), Kamiński, Bednorz.\nMVP: Kondrad Buczek\nPierwszoligowiec faworytem? - zapowiedź meczu MKS Banimex..


„Moim celem zawsze było niesienie pomocy kobietom, które tego potrzebują” Akcja Nominacja - Martyna Hlebowicz - Obcasy Podlasia\n„Moim celem zawsze było niesienie pomocy kobietom, które tego potrzebują” Akcja Nominacja – Martyna Hlebowicz\nMartyna Hlebowicz łącząc pasję, powołanie oraz pomysł na biznes stworzyła na mapie Białegostoku własne miejsce, którego hasłem przewodnim jest dążenie do piękna.\nObcasypodlasia.pl: Zostałaś nominowana do wywiadu na łamach naszego portalu w ramach „Akcja Nominacja”. Jak myślisz dlaczego? W jakiej dziedzinie Twoim zdaniem stanowisz inspirację dla innych Podlasianek?\nMartyna Hlebowicz: Wzięcie udziału w „Akcja Nominacja” jest wielkim zaszczytem. W takich momentach czuję, że moja praca jest doceniana i moje Pacjentki są zadowolone.\nMoim celem zawsze było niesienie pomocy kobietom, które tego potrzebują. Sprawiam, by mogły poczuć się pięknie w swoim ciele i ze swoim wyglądem. Wizyta u mnie to nie tylko zmiana wyglądu bądź upiększenia, ale również odpoczynek psychiczny. Staram się rozmową podnieść na duchu, jeżeli tego potrzebują, „wybić” kompleksy z głowy i pomóc ze zdrowiem, jeżeli takiej pomocy potrzebują.\nCzy mogę mówić o sobie inspiracja dla innych ? Miło mi to słyszeć, ale jestem tylko człowiekiem o dobrym sercu, niegoniącym za zdobyciem jak największych pieniędzy. Zależy mi, by moje miejsce było przyjazne i dostępne dla każdego. Dlatego z miłą chęcią biorę udział w wielu akcjach zarówno charytatywnych, jak i innych społecznościowych.\nOpowiedz nam proszę czym się zajmujesz?\nJestem Kosmetologiem z powołania. Zajmuję się Kosmetologią Estetyczną, pielęgnacyjną oraz wizażem i stylizacją. W mojej nowo otwartej Klinice mam nawiązane współpracę z lekarzem, trenerami, dietetykami, masażystami, psychologami, a także butikami! Naszym hasłem przewodnim jest „w dążeniu do piękna”.\nStworzyłaś nowe miejsce na mapie Białegostoku, co posiada w swojej ofercie?\nW swojej ofercie posiadamy szeroką gamę zabiegów pielęgnacyjnych, przeciwstarzeniowych oraz takich przy użyciu kwasu Hialuronowego. Zabiegi są indywidualnie dobierane do potrzeb każdej Pacjentki. Dbam, aby salon był zawsze czysty i luksusowo wyposażony, zabiegi były innowacyjne, a sprzęt nowej generacji.\nTo, czym się zajmujesz jest dla Ciebie…?\nTo czym zajmuje się jest dla mnie przyjemnością. Uwielbiam pracę z ludźmi i to co robię, nie wyobrażam sobie innego miejsca pracy.\nPasja jest dla mnie przyjemnym spędzeniem czasu przy okazji z dobrym zarobkiem. Chciałabym podkreślić, że pasja również wymaga poświęceń. Zdążają się dni, że nie mam nawet 5 minut na jedzenie bądź wyjście do toalety. Mimo tego EstetiCosmetology to moje dziecko, które będę ciągle pielęgnować i stale się rozwijać !\nFot. Z archiwum Martyny Hlebowicz


Hawaje - Honolulu - obiezyswiat.org - podróżuj palcem po mapie\nola\t 5 km\ncipol\t 8 km\nknd\t 9 km\ncipol\t 9 km\nola\t 13 km\nmuszelka32(wpisów:1)\t 07.04.2008 17:22\nw honolulu mieszka moja ciocia,zawsze mowi ze to doslownie raj na ziemi.\ncamel17(wpisów:98)\t 05.11.2007 01:46\nwykorzystanie powierzchnii dla zabudowy to oni maja dobra.\nfajny kontrast nieba i wody na zdj. 5, szkoda ze zdjecie nie jest chwycone troche wyzej bylby fajny trzeci kolor chmur.\nola(wpisów:24)\t 06.01.2007 03:15\nto różowe coś to był, zdaje się, jeden z pierwszych hoteli w Honolulu... teraz Waikiki przeraża ilością snobujących się turystów. Z całego serca nie polecam. Warto za to wsiąść w autobus za 1 dolara i przejechać się w głąb O'ahu (Honolulu znajduje się właśnie na tej wyspie). Okazuje się nagle, że Hawaje nie są wcale takie złe. Przyroda bije wszystko! Lasy są porażające - gęste tak, że nie przepuszczają słońca. Mam w głowie taki obraz z tolkienowskiego Hobbita, kiedy to wyprawa przebijała się przez las - właśnie taki gąszcz jest wewnątrz wyspy.\nWarto wdrapać się na Diamond Head - wygasły wulkan, który widać dobrze na 3. zdjęciu - widok z góry przedni. Denerwujący są jedynie ślamazarni Amerykanie na podejściu.\nAcha, i bardzo nietypowa rzecz dla Stanów... prawie nie słyszy się polskiego. Cudowna anonimowość - można mówić co się chce, a nie jak w każdym innym stanie, uważać na każde słowo, bo zaraz zbiegają się tłumy Amerykanów polskiego pochodzenia.\nI jeszcze jedno... na północy i północnym-wschodzie w zimie fale 10 metrowe nie należą do zjawisk nadprzyrodzonych. I 30 metrów się zdarza...


Hotele Białystok - Hotele w Białymstoku - Hotele w Białymstoku\nOstatnio dodane hotele w Białymstoku:\nBiałystok, Ul. Hurtowa 3, 15-399 Białystok Zapraszamy serdecznie do Hotelu 3 Trio w Białymstoku - nowoczesnego i komfortowego obiektu oddanego do użytku w 2002 roku. Doskonale zlokalizowanego zaledwie 5 minut od centrum miasta w cichej i spokojnej dzielnicy miasta. Polecamy szczególnie w podróżach służbowych ,gwarantując wygodę i subtelny wystrój wnętrz, wyśmienitą kuchnię oraz prosty i szybki dojazd z pominięciem zatłoczonego centrum., BEZPŁATNY BEZPRZEWODOWY INTERNET WI-FI. ? 3 sale bankietowe, ? całodobowa recepcja oraz room service, ? bezpłatny i przestrzenny parking oraz płatny parking strzeżony, ? przechowalnia bagażu i sejf hotelowy, ? bankomat - 50m., Restauracja Trio poleca urozmaicone i wykwintne menu , składające się z dań kuchni polskiej, francuskiej i włoskiej. Mamy nadzieję ,iż nasza kuchnia zadowoli nawet najbardziej wytrawnych smakoszy. Proponujemy komfortowe, klimatyzowane wnętrze o subtelnej ,pastelowej stylistyce, wygodny dojazd oraz bezpłatny parking....\nHotel Best Western Hotel Cristal\nBiałystok, Ul. Lipowa 3/5, 15-424 Białystok Best Western Hotel Cristal (Białystok) to obiekt o ponad 50-letniej tradycji, położony w centrum miasta, przy jednej z najpiękniejszych ulic Białegostoku ulicy Lipowej. Hotel Cristal będąc położonym w sercu miasta daje możliwość zwiedzenia najciekawszych miejsc Białegostoku. W niedalekim sąsiedztwie znajduje się zabytkowy ratusz miejski, Cerkiew im. Św. Mikołaja, Kościół Farny i Kościół Św. Rocha oraz późnobarokowa perła Podlasia Pałac Branickich. , Cały hotel objęty jest zasięgiem radiowego łącza internetowego (HotSpot Cristal). Każdy z klientów otrzymuje unikalny, indywidualny kod dostępowy gwarantujący 24h lub 72h dostęp do sieci (po wygaśnięciu kodu na życzenie klienta wydawany jest następny). Połączenie drogą radiową jest bezpłatne oraz nieograniczone limitem. Istnieje również możliwość połączenia przez modem telefoniczny (tradycyjna linia telefoniczna) opcja ta jest płatna i wymaga posiadania własnego modemu. Dla wygody naszych...\nHotel Gromada Bia\nBiałystok, Al. Jana Pawła II 77, 15-703 Białystok HOTEL GROMADA** idealne miejsce zarówno do pracy, odpoczynku jak i zabawy. Niewątpliwym atutem hotelu jest położenie w sąsiedztwie lasu, co pozwala na organizację imprez plenerowych i wypoczynek od miejskiego zgiełku, jednocześnie jest to doskonały punkt wypadowy do zwiedzania miasta, okolic i regionu, a także wyjazdów do Wilna (Litwa). Tysiącletnia Puszcza oraz bagienne połacie doliny Narwi i Biebrzy przyciągają bogactwem świata roślinnego i zwierzęcego. Jest to miejsce na pograniczu kultur, czego świadectwem są liczne zabytki wielu wyznań (kościoły, cerkwie, meczety, cmentarze)., Hotel znajduje się na działce o powierzchni 6 ha, w połowie zalesionej, z zadaszonym placem umożliwiającym spotkania i zabawy na świeżym powietrzu nawet na 500 osób (ogniska, imprezy plenerowe). Na terenie wokół hotelu istnieją duże możliwości uprawiania aktywnej turystyki (np. paintball), a także organizacji imprez typu team building oraz incentives,...\nNowy Audi S4: V6 i 333 KM  Toyota Highlander Hybrid model 2011


11 października 2017 | Anonimowa\nOpublikowano 11 października 2017 Autor: Madziarettee\nBoże, już chyba rozumiem, jaki cel ma każdy mój tragiczny upadek. Gdy już wreszcie wstanę, najbardziej na świecie doceniam to, że stoję. Dla innych to oczywista sprawa, że się stoi, dla mnie – każdego dnia niewiadoma…\nKażda wygrana godzina, w której siedzę nad książką i się prawdziwie uczę, jest na wagę złota. Każde wyjście na zajęcia, każda podpisana lista obecności, każde wstanie o 6:30, każdy zjedzony normalnie posiłek – to wszystko też jest na wagę złota.\nZdałam sobie sprawę, jak strasznie ta choroba nauczyła mnie doceniać dobre rzeczy. I widzieć powody do szczęścia tam, gdzie inni widzą tylko szarą codzienność…


Kurs -sporządzanie kosztorysów oraz przygotowanie dokumentacji przetargowej – Zespół Szkół Budowlanych\nKwalifikacja B.30. Sporządzanie kosztorysów oraz przygotowywanie dokumentacji przetargowej to jedna z trzech kwalifikacji potrzebna do uzyskania tytułu technika budownictwa i technika drogownictwa.\nCzas trwania kursu w systemie zaocznym: 4 miesiące\nCzas trwania kursu w systemie wieczorowym: 5 miesiące\nAdresaci kursu: Osoby pełnoletnie\nW ramach sporządzania kosztorysów:\n· rozróżniania rodzajów kosztorysów oraz przestrzegania zasad ich sporządzania;\n· posługiwania się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania odbioru robót; korzystania z katalogów nakładów rzeczowych i publikacji cenowych do kosztorysowania robót budowlanych;\n· sporządzania przedmiaru i wykonywania obmiaru robót budowlanych;\n· ustalania założeń do kosztorysowania; sporządzania kosztorysów inwestorskich, zamiennych i powykonawczych;\n· stosowania programów komputerowych do sporządzania kosztorysów;\nw ramach przygotowania dokumentacji przetargowej:\n· przestrzegania zasad i trybu udzielania zamówień publicznych;\n· rozróżniania dokumentów przetargowych;\n· posługiwania się dokumentacją projektową, specyfikacjami technicznymi wykonania\ni odbioru robót oraz specyfikacjami istotnych warunków zamówienia;\n· korzystania z publikacji cenowych do szacowania wartości zamówienia;\n· przestrzegania zasad sporządzania specyfikacji istotnych warunków zamówienia;\n· przygotowania i dokumentowania dokumentacji przetargowej;\n· sporządzania oferty na roboty budowlane.\n· Zajęcia teoretyczne – Zespół Szkół Budowlanych w Olsztynie;\n· Zajęcia praktyczne – Warsztaty Szkolne Zespołu Szkół Budowlanych w Olsztynie;\n· absolwent kursu kwalifikacyjnego B.30. Sporządzanie kosztorysów i przygotowywanie dokumentacji przetargowej, po potwierdzeniu kwalifikacji B.18. Wykonywanie robót murarskich i tynkarskich i B.33. Organizacja i kontrolowanie robót budowlanych może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik budownictwa po uzyskaniu wykształcenia średniego (Europass w języku angielskim).\nNastępny post Kurs- wytwarzanie wyrobów stolarskich\nPoprzedni post Wygraliśmy!!


[SEN] Znasz mnie na pamięć\nTemat: [SEN] Znasz mnie na pamięć 21.07.17 12:57\nNie pamiętał, jak się tu znalazł. Ile czasu stał w wierzbowym cieniu drzew? Kiedy jego stopy utkwiły nieruchomo tuż przed kamiennym usypiskiem? Nie pojęcia. Długi cień trwał nieruchomo na kamiennym podwyższeniu, chowając przed blaskiem zachodzącego słońca kilka, grawerowanych, zgrabnie nakreślonych liter.\nGabrielle. Kilka lat wystarczyło, by imię w wielu miejscach wytarło się, przypominając jeden z zapomnianych grobów. Popękana powierzchnia przypominała pajęczynę, a przecież on pamiętał. Do końca.\nPoruszył się niespokojnie, czując na karku zimny powiew i nikłe szarpnięcie spiętych włosów. Odwrócił twarz za siebie, próbując dostrzec pośród sunących wokół cieni coś, co mógłby nazwać żywym. A zdawało się, że nawet jego serce bije wolniej, głośnym echem wieszcząc bolesny rytm, który pojawiał się zawsze w tym miejscu. Kiedyś miał jeszcze wspomnienia wspólnych wieczorów, uśmiechu, którym go obdarzała, zieleni spojrzenia i ust, które smakowały miodem. Świat porwał je wszystkie, zostawiając go z nowymi ranami i przekleństwem, które łomotało za każdym razem, gdy przypominał sobie jej imię. Zostawił ją znowu. Razem z pierścionkiem, który do tej pory tkwił przy piersi, przytwierdzony do cienkiego rzemyka na szyi. Fiolet oczka nie drgał w świetle, poruszany przy każdym ruchu. Pozostawił po sobie tylko puste miejsce pod czarna koszulą. Poświęcenie. Poświęcił wszystko.\nPoświęcił nawet ją. Gabrielle.\n- Gdzie teraz jesteś? - nie spodziewał się, że jego głos będzie tak bardzo ochrypnięty, jak po długim krzyku. A może właśnie tak było? A zerwana do lotu złotooka wrona spłoszyła się jego wołaniem? Słowa jednak rozpierzchły się w nadchodzącym, wieczornym wietrze, mieszając się z kilkoma, urwanymi z drzew liśćmi. Pytanie w końcu nie znajdowało nigdy odpowiedzi. Auror nie wierzył w mugolskie zaświaty i koncepcje powrotów. te które znał z doświadczenia, spowite było plugawiącą magią. Nie o takie powroty chodziło. A chciał wierzyć, że gdziekolwiek była...?\nSpojrzenie ciemnych źrenic i tak powędrowało do wytartego punktu na grobowej płycie. Wyciągnął dłonie, do tej pory ukryte w kieszeniach płaszcza. W palcach jednej reki trzymał zmięta paczkę papierosów, ale nie wyciągnął żadnego. Mielił tylko jej zawartość, nieświadomie łamiąc kilka kolejnych, tytoniowych zwitków. Drugą, wolną dłonią wykonał gest, który z wyszeptanym Reparo miało na nowo skleić spękany nagrobek. A mimo faktu, że czuł pulsowanie magii płynące przez całe ciało - skalna powierzchnia pozostała niewzruszona. Samuel zacisną usta, tworzące cienką, równie spękaną linię. czarne brwi zmarszczyły się, a Skamander pochylił gwałtownie do przodu, jakby chciał uderzyć niewidzialną barierę. Nieprzyjemne pulsowanie w klatce piersiowej zagłuszyło moment, w którym najpierw kucnął, potem klęknął, wspierając się poznaczoną bliznami dłonią. I dopiero teraz dostrzegł, że przy jego nogach leżał nieduży bukiet fiołków. Przesunął się do tyłu i nachylił, sięgając po delikatne łodyżki, przewiązane cienką, białą, nitką. Przecież zawsze jej takie przynosił. Podniósł się z miejsca, po drodze wypuszczając zmięte opakowanie, połamanych papierosów.\nUlotny zapach dopadł go niemal natychmiastowo. Mieszanka słodkiego fiołka, miodu i ostrych przypraw. A ciszę przełamał odgłos kroków. Tym razem mężczyzna się nie odwrócił. Los znowu go mamił, śmiejąc się za każdym razem, gdy szukał spojrzeniem tak znajomej, ukochanej postaci. Ale kto mógłby uwierzyć, że Samuel rzeczywiście potrafił kochać? Że przez tyle lat wciąż kochał tę sama kobietę, której serce oddał i złożył razem z nią do grobu?\n- Przepraszam. - wyszeptał, a powieki opadły w przedłużającym się mrugnięciu. Ale ta ciemność nigdy nie dawała spokoju.\nTemat: Re: [SEN] Znasz mnie na pamięć 21.07.17 21:05\nŻałujemy w naszym życiu wielu rzeczy. Wielu kroków, które wykonujemy każdego dnia. Wielu słów, które mówimy lub zachowujemy w pamięci, z bólem patrząc na twarze tych, którzy nigdy nie mieli dowiedzieć się o tym, co lśniło wśród naszych myśli. Żałujemy wydanych na niepotrzebne bibeloty galeonów, gdy braknie nam ich na zakup nowego egzemplarza encyklopedii magii. Żałujemy uschniętych w wazonie kwiatów, z tchnieniem smutku przypominając sobie o ich niedawnym pięknie. Żałujemy dni, żałujemy nocy.\nI żałujemy naszego życia, jeśli nie istnieje już ono na ziemskim padole.\nGabrielle tkwiła w próżni, uwięziona między światem zmarłych i żywych, obserwując to, jak bardzo zmieniały się oba – pierwszy zapełniał się duszami tych, którym odbierano życie, a drugi… drugi po brzegi wypełniony był chaosem i niesprawiedliwością. Ale mimo że mogła mieć baczenie na cały Londyn, na całą Anglię, na każdy jej zakamarek, wolała utkwić swój wzrok tylko w jedną sylwetkę.\nSamuel Skamander żył, na chwałę Merlina, i miał się dobrze, chociaż potrafiła dostrzec, jak wiele trudów, jak wiele ciężarów spadało na jego mocne, wytrzymałe barki aurora. Prócz kilku delikatnych zmian w mimice, w kolorze skóry, nie zmienił się jednak wcale. Spojrzenie wciąż tak gotowe zdobyć świat, usta wciąż dające ujście tak silnie nacechowanym słowom, skóra wciąż przetkana drobnymi szpileczkami czarnego zarostu. Czasami, gdy czas tracił dla niej jakiekolwiek znaczenie, tęskniła, a te chwile tęsknoty przeciągały się w nieskończoność.\nTęskniła za pewnym uściskiem jego dłoni, za zapalczywością, którą przetkane były jego brązowe tęczówki.\nA teraz mogli spotkać się oko w oko – po raz pierwszy od czasu jej śmierci, tego dnia, gdy przyszedł z innymi aurorami i objął jej martwe ciało, i po raz ostatni, żeby mogli się pożegnać. W jego śnie. W świecie wykreowanym przez niego samego.\nNie mogła mieć do niego pretensji, gdy razem obudzili się pod wierzbami, które każdego wieczoru utulały jej ciało do snu kołysankami śpiewanymi przez wiatr grający na drobnych listkach. Jej kroki były ciche. Bose stopy zaledwie szeleściły wśród traw, a delikatnie unoszona przez dłonie suknia weszła w cichą rozmowę z wiatrem. W którymś momencie Sam poczuł jak pod jego łokieć wsuwa się ciepła, kobieca dłoń i zaciska na jego przedramieniu swoje palce. Jego właścicielka obdarzyła go ciepłym uśmiechem, gdy na nią spojrzał. Czarny warkocz zapleciony na prawym ramieniu lśnił w promieniach słońca.\n- Zawsze przy tobie byłam, Sam – odpowiedziała na jego pytanie swoim miękkim, choć zdecydowanym głosem, przerywając tę zalegający w jego sylwetce monolog. – Dlaczego przepraszasz za coś, czemu nie jesteś winien?\nBo nigdy nie był winien jej śmierci. To ona. To jej pomyłka na to pozwoliła.\nTemat: Re: [SEN] Znasz mnie na pamięć 30.07.17 0:50\nSzum wiatru nieprzerwanie mieszał się się z cichym głosem, który drgał gdzieś na granicy słyszalności. Nie potrafił wskazać, czy było to oddalone daleko wołanie, czy ton tkał jego własny umysł. A trwanie przed marmurowym nagrobkiem wydawało się nie mieć ani początku, ani końca. Kiedy przyszedł i dokąd miał wracać? Nie pamiętał. Chwila, w której pozostawał, wydawała się wieczna, jakby ktoś zawiesił go pomiędzy światami. I nawet nie wiedział, jak bliski był prawdy.\nPamięć bywała zdradliwa. Z biegiem czasu zacierała wspomnienia, jak obrazem malowany farbami, na który ktoś wylał wodę. Kolory mieszały się ze sobą, rozmazywały kontury i jeśli tylko się pozwoliło, kończyło całość niezidentyfikowaną plamą. Czas był okrutny dla przeszłości, ale ta - jeśli była uporczywie pielęgnowana - trwała jasno, tkając jedynie brzydkie rysy. Im więcej lat upływało, tym bardziej przeszłość wydawała się Samuelowi niedokończona. Skarb, który takim cudem do niego trafił, został mu brutalnie odebrany. Jedyna kobieta, która przełamała wysunięte w sercu bariery - zniknęła, pozostawiając go pustym, tęskniącym i...przeraźliwie winnym. Nie ochronił jej, nie zatrzymał czarnomagicznego zaklęcia, które torturowało ją, nie dopadł sprawców i chociaż powtarzano mu, że zamknięci w Azkabanie parszywcy odpowiadali za jej śmierć - nie wierzył.\nNie usłyszał lekkich kroków, ani zmiany, która zatliła się w powietrzu. Delikatny zapach fiołków uderzył mocniej, jakby otulił go niewidzialny płaszcz, ale Samuel stał bez ruchu, wpatrując spojrzenie w nieruchomą, zimną skałę pod nogami. Tam, gdzie ciemność przysłoniła drobne ciało, pogrzebane pod ziemią razem z jego własnym sercem.\nDrgnął zaskoczony, gdy ciepło - tak bardzo znajome - owionęło jego ramię. na odkrytej skórze zamknęły się smukłe palce, a głos - ten głos - sprawił, że serce najpierw zgubiło kilka niespokojnych uderzeń, a potem zamarło, razem z oddechem, które zamknęło sie w ciasnej klatce płuc. Jak w gorączce, nieprzytomnie, chwycił druga ręką ciepłe, kobiece palce, te same? które podczas próby tak boleśnie go podrapały. Była tam. Nie rozmyła się pod jego uściskiem, jak każdy koszmar i tęsknota, która go mamiła gdzieś nad ranem, na granicy snu.\n- Gaby - wypuścił gwałtownie powietrze i odwrócił głowę, przez kilka sekund objęty lękiem, że spotka się z upiorem, przekleństwem, które dopadło i zraniło najmocniej - Gaby... - powtórzył, a serce ruszyło gwałtowna galopadą. Odwrócił się całym ciałem, ani na moment nie wypuszczając z dłoni drobnych palców - Mój Anioł - szeptał już, gdy ramiona wsuwał na talię, przyciągając kobietę ku sobie, zamykając ją w objęciu. Nachylił się, niemal garbiąc, by zanurzyć twarz w czarnych włosach, opierając policzkiem o jej policzek, wdychając zapach tak bardzo żywy, że mógłby przysiąc, że była tuż obok. Bo była? Czemu tak przeraźliwe tęsknił, skoro trwała u jego boku? Czemu niemiłosiernie tuczące się w klatce piersiowej miejsce prawie krzyczało w mieszance radości i strachu?\n- Jesteś cały czas - mówił szeptem, słowa wypowiadając tuż przy uchu, ciepłym oddechem otulając jasne lico. Czarne pasmo opadło na jej ramię, na warkocz i stopiło się w kruczej czerni. A potem drzazga wbiła się w serce, przypominając - Pozwoliłem im cię odebrać. Miałem cię chronić - palce zacisnęły sie i rozluźniły. Nie chciał jej wypuszczać, na sama myśl coś szarpało się w duszy, jak uwięziony na łańcuchu hipogryf - To powinienem być ja, nie ty - śmierć zabrać jego życie miała. Czemu okrutny los pozwalał, by piękno mogło ginąć? By światło, które nosiła w sobie, musiało zgasnąć?\nTemat: Re: [SEN] Znasz mnie na pamięć 08.08.17 0:07\nRealność we śnie była pojęciem względnym; on mógł sądzić, że była prawdziwa, ona mogła czuć swoje ciało – i w ten sposób docierali do momentu, w którym wilk był syty i owca cała. Tęsknota znajdowała ujście w gestach, w dłoniach obejmujących talię, w ramionach zaciskających się wokół szyi, w drobnych muśnięciach rzęs na policzku. Żadne z nich nie przejmowało się tym, że okoliczności nie były tak naprawdę realne, że żaden z bodźców, które pozornie czuli na swojej skórze, nie był prawdziwy. Mogli się okrutnie rozczarować – a raczej mógł, Sam mógł się okrutnie rozczarować. Gabrielle, żyjąc w zupełnie innym świecie, świecie koszmarów i sennych marzeń, miała możliwość posiadania świadomości tego zjawiska, ale jej usta były tym razem złączone przysięgą, więc przekazanie mu tej świadomości nie było możliwe. Wykreował ją na zapamiętany przez siebie obraz i w takim stanie musiała pozostać, wkładając jedynie kilka swoich elementów, które miały za zadanie nadać ich historii pewien kształt, barwę, ciepłą nutę.\nNie pozwoli, żeby Samuel obudził się mokry od potu, przerażony i obolały od ciężarów, które przygniatają jego barku.\nDlatego objęła go jak najmocniej jak tylko mogła, zamykając przy tym oczy, zaciskając dłoń na jego ramieniu, kiedy i on odpowiadał tym samym gestem. Znowu byli razem – ona cieszyła się z tego podświadomie, on chłonął z tego zdecydowanie więcej, ale to nie miało znaczenia. Powróciła do nich przeszłość. Chciała ją utrzymać w ciepłych barwach, dopóki mogła.\nOdsunęła się od niego odrobinę, na tyle, by móc objąć dłońmi jego twarz i miękko na niego spojrzeć, pozwalając, by usta uniosły się w delikatnym łuku uśmiechu. Lekkim, mimowolnym ruchem odgarnęła kosmyki włosów, które wiatr omyłkowo szarpnął zza ucha. Wierzchem palców otarła jego policzki przetkane cieniutkimi pasemkami dawnych doświadczeń. Był zmęczony. Chciała przynieść mu ukojenie – zarówno w bólu, jak i w utrapieniu.\n– Zawsze, Sam, zawsze przy tobie byłam, najdroższy – odpowiedziała pewnym głosem, błądząc wzrokiem po jego twarzy. Uśmiech delikatnie zbladł, gdy usłyszała jego dalsze słowa.\nZawsze uczyła go, że przeszłość to tylko wbijające się w nasze ciało igły. Była krótka, szybko przemijała, a świat pędził i nie mogliśmy stracić go z oczu na rzecz tego, co minęło. Igły kłuły, zostawiały gorzki smak bólu, ale były również szybko wyrzucane. To była chwila, to zawsze była tylko chwila.\n– Nie mów tak, Sam – głos, choć zmieniony, zdecydowany, wciąż muśnięty był miękkim pędzlem pastelowych barw. – Nigdy nie odpowiadaj za cudze błędy, nigdy. Musisz żyć swoimi decyzjami, w innym wypadku pożre cię twoje własne sumienie. – jej dłoń, wciąż ciepła i jasna, spłynęła z jego policzka, by objąć ramię. Zacisnęła lekko na nim swoje palce, jakby chciała go w ten sposób wesprzeć, przekazać swoją siłę. – Widzę, jak każdego dnia się zadręczasz, jak dusisz w sobie zemstę i tęsknotę za mną. Nie powinieneś, Sam. Wciąż żyjesz, wykorzystaj ten potencjał, mój kochany.\nTemat: Re: [SEN] Znasz mnie na pamięć 09.11.17 23:23\nZlewające się ze sobą fragmenty rzeczywistości, umykały świadomości Samuela. Elementy, które realnie rozpoznałby jako ulotne, tym razem po prostu przepływały obok, jak wartki potok. Sen. I nawet, gdyby potrafił zrozumieć jego aspekty - ignorował. Z premedytacją, zatapiając się coraz głębiej, odsłaniając skłębiony przez lata ból. Niezmiennie żywy, tak samo gorzki i równie bliski, co w czarnym dniu straty. Sen. A każdy jego fragment, kreacja, w której stąpał po cmentarnej ziemi, wydawała się nieść coś więcej, niż wieczną rozpacz, którą odkrywał w koszmarach.\nNigdy - przez te lata - nie była tak blisko. Zawsze na wyciągniecie ręki, zawsze przysłonięta całunem i umykająca jego dłoniom, jak...duch. Upiór, który mimo prób, znikał, nie pozwalając się choćby dotknąć. Przypomnieć. Koszmar, który pokazywał to czego tak bardzo pragnął, jednocześnie uświadamiając, że nigdy go nie uzyska. Gdzieś słyszał, że na tym polegało mugolskie piekło. Skazani na wieczne potępienie z wiedzą, że światło i największe szczęście nigdy nie będzie ich udziałem. Czy on trafił do takiego? Jak wyrwany liść, porwany przez huragan i rzucony gdzieś w ciemność?\nPrzyjmował ból, jak kochankę. Tylko po to, by znaleźć ją. Od nowa. Miał przecież cel. Nadany przez tragedię, a mimo to szukał powodu, by wracać do niezaleczonych ran, jak masochista, otwierając je i szukając znaczenia.\nCzemu przyszła teraz? Po tylu latach ciszy i pytań, które zadawał w przestrzeń. Ciepła, jak wiatr letniego poranku, żywa, jak w chwili ich pierwszego spotkania. I znowu jego. Dla niego. Jak mógł pozwolić jej teraz umknąć? Patrzeć, jak opuszcza jego ramiona, które tak rozpaczliwie wokół niej zaciskał? Czuł się rozbity, jak jedno z luster, które musiał rozbić pięścią, by znaleźć wyjście. Może taka była prawda. To co pękało, to fragmenty jego duszy, zmarzniętej, zeszklonej, lustrzanej. Wszystko po to, by znaleźć się w tym jednym miejscu i czasie...śnie.\nChciał zaprotestować, gdy poczuł drgnienie tuż przy sobie. Nie chciał jej wypuścić i palce w panice zacisnęły się mocniej. Tylko na moment, gdy zrozumiał, że nie znikała. Jeszcze. Bał się głośniej odetchnąć, jakby ciało przewidywało, że przy najlżejszym powiewie, wszystko okaże się...snem. Ale dłonie, które znaczyły linię jego szczęki, były ciepłe, bliskie, realne - Wiem - bo przecież czuł, czasem nawet słyszał miękkie kroki tuż przy łóżku, które znikały, nim odkrył źródło. Tylko czy była tam z własnej woli, czy to on karał ją wciąż od nowa? Przywiązał i wołał, nie pozwalając dotrzeć do światła - Chcesz...pójść dalej? - nachylił się, sącząc słowa tuż przy kobiecych wargach. Niemal czuł posmak miodu, którym smakował każdy pocałunek. Prawie, ale z trudem odsunął się, nim chwycił ustami zakazany owoc. Pokręcił głową, chociaż gest zniknął, gdy jedną dłoń uniósł wyżej, powoli wsuwając ją na kobiece ramię i dalej, zatrzymując przy szyi - Nie, Gaby - nie mówił głośno, ale głos naznaczony zwyczajową pewnością, był miękki - to był mój błąd - największy, jaki popełnił - i będę płacił za to do końca życia. - ból bez woli aurora wkradł się między sylaby - Żyję - potwierdził, przesuwając kciukiem po niemożliwie gładkiej skórze - zapłaciłbym więcej, byleby móc odwrócić los - nie kłamał, nie krył się, wypowiadając na głos trawiące go winy - żyję i działam, pracuję, ścigam tych...takich, jak ci, którzy mi cię odebrali. Własnie po to, by nikt nie musiał płacić podobnej ceny. Przysięgałem... - zamarł, zaciskając usta - ale gdybym tylko mógł... - odetchnął cicho i absurdalnie, kąciki warg uniosły się - To będzie pożganie, prawda? - nie musiał pytać. Wiedza, jak mgnienie burzy zajaśniało, odsłaniając maleńki fragment prawdy, który miał zobaczyć i zrozumieć. Coś się przecież zmieniło. Na Próbie pozwolił jej odejść. Pozwolił zrobić coś, co powinien uczynić już dawno.\nTemat: Re: [SEN] Znasz mnie na pamięć 20.06.18 21:20\nTo był jego świat – zbudowany tak, jak on tego chciał. Każdy jego element był ważny, nawet najlżejszy powiew wiatru miał w sobie coś z charakteru swojego twórcy. To on był centrum tego świata, nie ona, dawno już to zrozumiała. Tęsknota kreowała ciepłe, ginące pod pomarańczowo-żółtą otoczką wieczory, kreowała sielskie poranki budzące się w akompaniamencie drozdów rozpoczynających swój dzień. Budziła się w tym świecie codziennie, nauczyła się w nim żyć, i ciągle czekała, aż przyjdzie. Częściej błądził, niż odnajdywał charakterystyczne wierzby, pod którym złożono jej ciało – gubił się w koszmarach, pozwalając, by burzowe niebo wskazywało mu drogę. A ona była tuż obok, plotła wianki na wzgórzu, stała na nim, czekając, aż spojrzy w jej kierunku, poszuka w jej ramionach ukojenia. Zawsze tu była. Czekała niczym wierna Penelopa.\nKiedy przyciągał ją do siebie, nie mogła odmówić – pojawiała się przy starciu nocy z porankiem, była zwidą, tęskną marą, która uciekała, kiedy tylko się budził. Pilnowała jednak tej kruchej granicy, będąc świadomą tego, że nie może stać się jego szaleństwem. A wyglądało na to, że wszystko do tego dążyło.\nBo nie tylko on za nią tęsknił. Ona, zawieszona między światami, tęskniła również, chociaż w nieco inny sposób, mniej bolesny – bo przecież już nie czuła bólu; mniej rzeczywisty – bo przecież już nie istniała. Była duchem. I zaczynało ją to męczyć.\nDzisiaj odzyskała ciało na jego prośbę, wciąż niematerialne, pozbawione wszystkiego, co ludzkie, ale potrafiące dotknąć i przyjąć dotknięcie. Jego palce były ciepłe od wspomnień przeszłości, jego uścisk wciąż był tak samo silny, jego głos brzmiał cały czas tak samo. Nie chciała się od niego oderwać, jej ramię wciąż obejmowały jego ciało – bardziej żywe niż ona sama – a dłoń ułożyła się lekko na policzku.\n– Chcę, ale ty mi nie pozwalasz – szepnęła do niego ciepło, miękko, dokładnie tak, jak szeptała do niego, kiedy jeszcze żyła. Jego ciepły oddech owionął policzek i już rozchylała delikatnie usta, by złożyć na jego wargach pocałunek smakujący miodem, kiedy się odsunął. Nie pozwolił sobie na zatonięcie, na ostateczny akt połączenia. Wiedziała dlaczego. Była tam, jej paznokcie przedarły się przez jego skórę. Była sobą, a jednak było w istocie z próby coś nienormalnego, niecodziennego. Wpatrywała się w niego spokojnie, cicho, pozwalała, żeby nasycił się jej realnością. Kąciki uniosły się delikatnie w rozbawieniu. – Zadręczasz się cały czas, chociaż wiesz, że nie powinieneś. To ci nie pomoże, Sam – wierzchem dłoni gładziła jego policzek, jej dotyk mieszał się letnim, delikatnym powiewem wiatru. – Zbyt długo włóczę się po twoim świecie. Odnalazłam się w nim tak dobrze, że nie widzę różnicy pomiędzy nim a naszym domem. I zaczyna mnie pożerać tęsknota. Tęsknota, której nie powinnam czuć. Dlatego chciałabym już odejść, podarować nie tylko tobie, ale i sobie chwilę wytchnienia. Nie mam do ciebie żalu o nic – odpowiedziała, uśmiechając się nieco szerzej, promienniej. – Nie płacz za umarłymi, płacz za tymi, którzy jeszcze żyją i nie mogą obronić się sami. Obiecasz mi to? Obiecasz, że pomścisz mnie, broniąc tych, o których walczycie? Nie szukaj moich oprawców, szukaj życia wśród śmierci. Obiecaj, proszę.


Oryginalny pomysł na osiemnastkę – Biznesowy informator\nmarzec 25, 2022 admin Rozrywka i wypoczynek\nWizyta w centrum wirtualnej rozrywki to perfekcyjny sposób na spędzenie wolnego weekendu z dziećmi. W salonie gier rozrywkę znajdą zarówno maluchy, jak i nastolatki. Gry i ich poziom dostosowane są do wieku uczestników zabawy.\nDorośli mogą poznać świat, którym zauroczone są ich dzieci. Ci, którzy w przeszłości też lubili gry, przekonają się, jak bardzo zaawansowana jest dzisiejsza technologia. W salonie virtual reality można spędzić czas w oryginalny sposób i dobrze się bawić. To metoda rozrywki, która łączy pokolenia i sprawia, że wszyscy razem perfekcyjnie się bawią. W salonie VH można spróbować pojedynków na miecze albo ich laserowe odpowiedniki. Na pewno właściwie każdy chętnie sprawdzi się w takiej walce ze własną pociechą. Dla młodszych dzieci przygotowane są gry ruchowe, w trakcie których mogą słuchać ulubionej muzyki i spotkać postacie znane z bajek. Dzieci pokochają taką formę spędzania czasu a rodzice spędzą z nimi niezapomniane godziny na wspólnej i ciekawej zabawie. W salonie gier wszyscy będą mogli zaangażować się w rywalizację i spróbować swoich sił w sportach ekstremalnych. Dużym zainteresowaniem cieszy się symulator wspinaczki, czy pojedynki rewolwerowe. Miłośnicy motoryzacji mogą się sprawdzić w wyścigach na gokartach. Warto oswajać dzieci ze światem wirtualnej rzeczywistości. To pokolenie, które urodziło się w świecie naszpikowanym technologią i trudno będzie mu jej uniknąć. Dzięki wizycie w centrum rozrywki wirtualnej można zilustrować dzieciom, jak pozytywnie da się wykorzystać nowoczesną technologię i czemu może ona służyć.\nZobacz: eventy vr dla dzieci.\nRemont i budowa – serwis www


Sztuczna ochotka , Wędkarstwo w Orybach.pl strona 2\nWysłany: Wto Kwi 05, 2011 22:02\nTomaszWarzyński, Na długo starcza ? Może w nią zainwestuje, ale z tego co wiem , jak karmiłem rybki akwariowe ochotką to zapach nie jest przyjemny\nWysłany: Wto Kwi 05, 2011 22:25\nJest to w tubce.Kartkę wywaliłem.Firma Moby Dick.Kolor czerwony.Bo jest i żółta ale na wiosnę podobno czerwona.\nWysłany: Czw Kwi 07, 2011 23:05\nUważam że żywa ochotka i jej efekt jest niepodważalny, praca w wodzie, wygląd i plus że jak okoń skubnie i poczuje krew to nie odpuści. A praca sztucznej to tak jakby chciała a nie mogła, co z tego że jest nasączona dipem jak nie ma takiej elastyczności to nie pracuje tak jak potrzeba.\nWysłany: Sob Kwi 09, 2011 13:48\nSztuczna przynęta nigdy nie zastąpi naturalnego pokarmu.\nWysłany: Sob Kwi 09, 2011 19:26\nBędzie jednak lepsza niż pusty haczyk\nNie mam dostępu do żywej ochotki...\nWysłany: Wto Kwi 12, 2011 18:10\nBerkley oferuje je w dwóch rozmiarach. Mógłby ktoś podać w przybliżeniu te wymiary (długość, średnica) lub wstawić zdjęcie z jakimś punktem odniesienia?\nWysłany: Śro Kwi 13, 2011 07:01\nOchotka jest w jednym kawałku.Wyciągasz ze słoiczka i uszczypujesz paznokciami dowolną długość.Są zaznaczone przewężeniem ale śmiało można szczypać w dowolnym miejscu.Średnica tej drobniejszej to około 0,8-0,9 mm.Długość sugerowana przewężeniem około 1cm.\n[ Dodano: Sro Kwi 13, 2011 07:12 ]\nOstatnio nad wodą siedział koło mnie gościu który miał średnio 2 brania na minutę.Ja miałem trochę gorszą miejscówkę ,a poza tym kombinowałem z różnymi przynętami i brań miałem zdecydowanie mniej od niego.\nPo godzinie podchodzi on do mnie i pyta na co łapie bo on na "gumową ochotkę" Uśmieliśmy się obaj jak wyjąłem swoją.Także staje się ona popularną przynętą.To naprawdę działa.\nWysłany: Śro Kwi 13, 2011 18:54\nTomaszWarzyński, dzięki. Kupię większą i spróbuję zastosować razem z "konwencjonalnymi" przynętami\nWysłany: Nie Sty 20, 2013 12:19\nWczoraj kupiłem ochotkę Berkley-a na all.......o w niedziele będzie testowana .\nWysłany: Nie Sty 20, 2013 18:52\nJest skład tej ochotki na pudełku?\nZastanawiam się czy np. na zawodach wędkarskich traktowana jest jako przynęta sztuczna (spławikowe na przykład). Jeśli jest z naturalnych składników (pochodzenie roślinne / zwierzęce) to chyba powinna być dopuszczona jak np. ciasto. Ktoś gdzieś pisał, że ta ochotka jest z jakiejś skrobi.


Jerzy Szmit: Chcemy zaproponować nową drogę krajową Gdynia-Władysławowo - Inwestycje\nJerzy Szmit: Chcemy zaproponować nową drogę krajową Gdynia-Władysławowo\nPAP/JS • 23 lutego 2017 - 17:20\n• O rozpoczęciu prac nad koncepcją nowej drogi krajowej łączącej Gdynię z Władysławowem poinformował w Sejmie wiceminister infrastruktury Jerzy Szmit.\n• Projekt miałby pomóc uporać się z korkami, które - zwłaszcza latem - tworzą się na drodze na Półwysep Helski.\n"Podjęliśmy prace nad zupełnie nową koncepcją, która może rozwiązać bardzo dużo problemów komunikacyjnych aglomeracji trójmiejskiej, mianowicie chcemy pokazać nową drogę krajową, która będzie wychodziła z Gdyni, będzie obejmowała część tzw. Obwodnicy Północnej Aglomeracji Trójmiejskiej i następnie będzie szła na północ, do Władysławowa" - zapowiedział w Sejmie wiceminister Szmit.\nDodał, że nowa droga "rozwiązywałaby te problemy, które występują dzisiaj na starej drodze oznaczonej jako S6, która przechodzi przez Rumię, Redę i dalej idzie do Władysławowa". "Ta droga jest wiecznie zablokowana (...), szczególnie w okresach wakacyjnych jest po prostu zupełnie już nieprzejezdna" - zaznaczył. Dodał, że ma nadzieję, iż "niebawem będziemy mogli przedstawić to jako konkretne rozwiązania, które wejdą do realizacji".\nBudowa tej drogi wiodącej ze Szczecina do Trójmiasta na odcinku od Sianowa przez Słupsk i Lębork do Trójmiasta i A1 miała się rozpocząć w 2018 r. Ponad rok temu ogłoszono przetargi na niektóre odcinki trasy. Pod koniec ub.r. wiceminister infrastruktury i budownictwa Kazimierz Smoliński powiedział, że "trasę S6 wybudujemy, tylko trochę później (...) myślę, że będzie to po 2020 roku".\nW czwartek odpowiadając na pytania posła Konwińskiego, Szmit potwierdził, że na realizację drogi S6 może zabraknąć środków w dopracowywanym właśnie Krajowym Funduszu Drogowym.\nSzmit poinformował, że wartość prac na odcinku S6 od Gdańska do Koszalina, wraz z Obwodnicą Metropolitalną (Trójmiasta), została wyszacowana na 7,7 mld zł. Dodał, że "droga ta jest bardzo zróżnicowana jeśli chodzi o poziom ruchu".\nZaznaczył, że "jak najbardziej uzasadniona" (ze względu na przypuszczalnie duże natężenie ruchu) jest budowa Obwodnicy Metropolitalnej. "Głęboko się zastanawialiśmy, czy nie zdecydować, by jednak tego drugiego etapu przetargu nie ogłaszać, ale niestety, okazało się, że została tam podważona decyzja środowiskowa i dzisiaj nie ma ważnej decyzji środowiskowej" - wyjaśnił Szmit.\nDodał, że obwodnica ta została zgłoszona "jako jedna z propozycji dofinansowania pozabudżetowego, czyli poza Krajowym Funduszem Drogowym". "Zgłosiliśmy do Ministerstwa Rozwoju i czekamy na jego opinię w tej sprawie. Gdyby opinia była pozytywna, to by pozwalało nam szybciej przystąpić do realizacji inwestycji" - powiedział Szmit.\nWyjaśnił, że drugim odcinkiem S6, "bardzo potrzebnym", który "jak najbardziej w obecnej sytuacji finansowej, powinien być realizowany", jest odcinek od Gdyni do okolic Lęborka, w miejscu "przecięcia się nowo wyznaczonej trasy S6 ze starą trasą". "To jest rzecz, którą dzisiaj bardzo dogłębnie analizujemy i bardzo poważnie zastanawiamy się, czy nie spróbować jednak zapewnić finansowanie tego odcinka drogi S6" - powiedział Szmit.\nDodał jednocześnie, że jeżeli chodzi o pozostały odcinek (miedzy okolicami Lęborka a Sianowem), "niestety, przy tym limicie (środków), nie jesteśmy w stanie dzisiaj tej drogi modernizować, budować". Zaznaczył, że rozpoczęte już prace między Szczecinem a Sianowem "idą i nie są zagrożone". "Myślę, że w terminie zostaną ukończone" - dodał.\nSłupszczanin, 2017-02-25 22:07:45\nNo pięknie! Droga do Władysławowa będzie wykorzystywana przez dwa miesiące w roku. Za to długo jeszcze dwa największe porty kraju nie będą połączone drogą ekspresową. Ani dwutorową linią kolejową. Wiem, że PiS nienawidzi Pomorza - to, co teraz robią, to już jawny sabotaż.\nRumia, 2017-02-24 15:08:56\nNo wreszcie. PO temat zamiotła pod dywan na długie lata. Czy to z niechęci do Gdyni? Nieważne. Budować bo korki są masakryczne dla mieszkańców


Merci - Brooklyn Tins - Comforti\nTapety > NLXL > Merci – Brooklyn Tins\nStudio MERCI zostało otwarte w marcu 2009 w artystycznej dzielnicy Haut Marais w Paryżu.\nJean-Luc Colonna d’Istria z MERCI: „W roku 2009, MERCI wybrało stare, metalowe płytki sufitowe jako wystrój do swojego paryskiego sklepu. Od chwili otwarcia, nie było dnia, aby któryś z gości nie fotografował naszych płytek albo pytał o możliwość ich kupienia. To zachowanie dało nam pomysł na spotkanie z NLXL, aby zaprojektować i wprowadzić na rynek kolekcję tapet Brooklyn Tins.”\nHistorycznie, metalowe płytki na sufitach zostały wprowadzone w Północnej Ameryce jako tańsza alternatywa dla wyszukanych, gipsowych sztukaterii używanych w europejskich domach. Między 1890 i 1930 rokiem cienko walcowane, cynowe płyty były produkowane masowo. Tradycyjnie malowano je na biało, aby uzyskać wygląd ręcznie rzeźbionego lub formowanego tynku. Obecnie postarzone płytki stały się ikoną amerykańskiej architektury.


Talisa Maegyr (Polski)\nBrak komentarzy do Talisa Maegyr (Polski)\nUwaga Ten artykuł dotyczy treści wymyślonych na potrzeby telewizyjnej adaptacji gry o tron opracowanej przez HBO. Chociaż jest to licencjonowany utwór Pochodny oparty na Pieśni Lodu i ognia autorstwa George ' a R. R. Martina, nie jest napisany przez niego.\nmateriały zamieszczone na tej stronie nie powinny być uznawane za kanoniczne dla powieści i są udostępniane wyłącznie w celach informacyjnych.,rayed by Oona Chaplin\nw 300 AC, u bliźniaków\nTalisa maegyr jest uzdrowicielką pracującą na polach bitew Westerlands w wojnie pięciu królów., Pojawiła się tylko w serialu Game of Thrones, gdzie jest grana przez Oonę Chaplin. Postać została stworzona na potrzeby serialu telewizyjnego, w którym zastępuje Jeyne Westerling jako kochanka i późniejsza żona króla Robba Starka.\nTalisa była szlachcianką z Wolnego Miasta Volantis.\nkiedy miała dwanaście lat, jej rodzice poszli na kilkudniowy ślub, zostawiając ją z młodszym bratem. Drugiego dnia ich nie było, był to najgorętszy dzień w Volantis, więc ona i jej brat dołączyli do innych dzieci, aby popływać w rzece Rhoyne., Podczas rozmowy z przyjacielem zauważyła, że jej brat zaginął. W końcu znalazła go unoszącego się twarzą w dół w wodzie. Talisa i jej przyjaciółka wyciągnęli go na brzeg, ale nie żył. Nagle przyszedł mężczyzna z tatuażem ryby na twarzy i odepchnął ją. Gdyby go zgłosiła, niewolnik by dotknął szlachcica. Niewolnik ciągle naciskał na klatkę piersiową brata, aż został wskrzeszony. Kiedy Niewolnica przytuliła brata i uspokoiła go, Talisa zainspirowała się bezinteresownym działaniem niewolnika., Zdecydowała o dwóch rzeczach: po pierwsze, że kiedy dorośnie, nie zmarnuje swoich lat na tańcu z innymi szlachcicami, a po drugie, że nigdy nie będzie żyć w miejscu, w którym niewolnictwo było już legalne. W tym celu poszukiwała i uzyskała wykształcenie medyczne i przeniosła się do Westeros.,\niv id=”47661ae134″Talisa jest jedną z najbardziej znanych postaci w historii serii, w której Talisa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii serii.  Talisa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w serii.  Talisa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w serii.  Talisa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w serii.  Talisa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w serii.  Talisa jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w serii.  Talisa jest oxcross, stwierdzając, że trzeba amputować mu stopę. Król Robb Stark pomaga jej, przytrzymując mężczyznę i dając mu Knebel do ugryzienia, wskazując, że to lepsze niż gryzienie jego języka., Po operacji Talisa krytykuje Robba za walkę o obalenie korony, nie mając zastępczego króla, jako że Robb rości sobie tytuł Króla tylko na północy. Talisa zwraca również uwagę, że ranny żołnierz Lannisterów był rybakiem, który został wcielony, podobnie jak wielu innych, do armii Lannisterów i że siły pokonane przez Robba w większości nie były wyszkolonymi żołnierzami. Kiedy wychodzi, Robb mówi Talisie, że żołnierz miał szczęście, że był tam, aby go uratować, a ona odpowiada, mówiąc, że to było pechowe dla żołnierza, że Robb tam był.,\nTalisa podąża za obozem Armii Robba Starka w trakcie jego ruchu. Pewnego dnia, gdy pisze list, Robb przedstawia ją swojej matce Catelyn Stark, a kiedy pyta o jej rodzinę, Talisa mówi, że mają na imię Maegyr. Talisa mówi, że będąc z Volantis, nie jest zaznajomiona z tytułami szlachty używanymi w Siedmiu Królestwach. Robb obserwuje Talisę, gdy wychodzi, a Catelyn przypomina mu, że nie może kochać tam, gdzie chce.po spotkaniu z bannerami, Talisa poszukuje Robba, aby poprosił o więcej środków medycznych., Słyszała, że Robb wyrusza do Krag, by wynegocjować kapitulację, która ma wszystko, czego potrzebuje. Chce napisać listę do Maestera Craga, ale Robb sugeruje, że powinna pójść z nim i sama odebrać zapasy. W drodze powrotnej rozmawiają o ojcu Robba, Eddardzie Starku i lekcjach, których nauczył Robba o opiece nad swoimi poddanymi. Przerywa im wiadomość, że Catelyn uwolniła kluczowego więźnia Robba, Jaime Lannistera. Talisa później udaje się do comfort Robb. Po tym, jak ujawnia mu więcej swojej przeszłości, przyznają się do swoich wspólnych uczuć i sypiają ze sobą.,\nRobb rozmawia z matką o Talisie. Catelyn mówi, że ona i Eddard byli zaaranżowanym małżeństwem, ledwo się znali, a jednak znaleźli szczęście razem. Robb chce jednak czegoś więcej. Talisa i Robb pobierają się w tajemnicy przed septonem, oddając sobie życie.\nTalisa przypomina Robbowi o uprzedzeniach matki wobec Westerosi, gdy przybywa Roose Bolton z wiadomością o śmierci hostera Tully ' ego i że Winterfell zostało zwolnione, a Bran i Rickon Stark wciąż zaginęli., Podczas podróży do Riverrun na pogrzeb hostera Tully ' ego, Talisa zauważa, że Catelyn tworzy koło modlitewne dla wiary siedmiu. Talisa oferuje jej pomoc, ale Catelyn wyjaśnia, że mogą je robić tylko matki, które modlą się o dobro swoich dzieci.\npodczas pobytu w Riverrun pociesza Robba i próbuje mu pomóc w strategii walki. Opiekuje się dwoma rannymi młodymi dziedzicami Lannister. Po tym, jak zostali zamordowani, ona i reszta rodziny Robba obserwują, jak ścina głowę mordercy Rickard Karstark.,\npóźniej, w drodze do bliźniąt, po namiętnej sesji miłosnej z Robbem, Talisa pisze list w języku Valyriańskim, twierdząc, że jest to dla jej matki. Po zakończeniu wojny dokucza Robbowi z powodu jego ograniczonej znajomości języka, a następnie prosi go, aby odwiedził Volantisa z nią po zakończeniu wojny, ponieważ Talisa chciałaby przedstawić swoją matkę swojemu mężowi i wnukowi. Na wieść o jej ciąży wystarczy chwila, a para z radością się przytuli. Talisa mówi, że nadadzą dziecku imię Eddard, jeśli będzie to chłopiec.,\nKiedy Robb i jego zwolennicy docierają do bliźniaków, Lord Walder Frey sprawdza Talisę i nalega, aby Robb złamał swój pakt małżeński nie dla miłości, ale dla „jędrnych cycków i ciasnego dopasowania.”Jego wulgarne uwagi wzbudzają gniew Robba, ale Catelyn mocno kładzie rękę na jego ramieniu, aby spacyfikować, zanim zrobi coś pochopnego. Lord Frey szybko łagodzi napięcie, twierdząc, że” złamałby 50 ślubów bez zastanowienia”, będąc z kobietą taką jak Talisa w wieku Robba. Po tym, jak Edmure Tully poślubia Roslin Frey, Robb żartuje, że być może popełnił błąd w poślubieniu Talisy, która udaje obrazę., Jest oszołomiona tradycyjną pościelą Westerosi, co Robb wyjaśnia, że małżeństwo zostało skonsumowane. Talisa odpowiada, że ich nienarodzone dziecko jest wystarczającym dowodem i sugeruje, że jeśli jest to chłopiec, nazywają go Eddard po ojcu Robba, na co Robb się zgadza. Po poĹ 'oĺźeniu drzwi sÄ … zamkniÄ ™ te i muzycy zaczynajÄ … graÄ ‡ „The Rains of Castamere”. Lord Walder wzniósł toast za Robba, stwierdzając, że nie dał jeszcze swojej nowej królowej prezentu ślubnego, sygnalizując swoim ludziom atak., W tym momencie Lothar Frey podchodzi do Talisy od tyłu i zaczyna wielokrotnie dźgać ją sztyletem w brzuch, śmiertelnie raniąc ją i zabijając jej nienarodzone dziecko. Wstaje, próbując uciec, ale natychmiast upada i umiera w ramionach męża. Po śmierci Talisy i ich dziecka Robb popada w katatonię, a on leży tam, trzymając ją w ramionach, podczas gdy jego ludzie są mordowani wokół niego. Chwilę później Robb i Catelyn zostają zabici przez Roose ' a Boltona i Black Walder Riversa.,\nzmiana z „Jeyne Westerling” na „Talisa Maegyr” nie została szczegółowo wyjaśniona przez showrunnerów. W sierpniu 2011 roku Westeros.org skontaktował się z HBO w sprawie informacji o castingu i otrzymał Krótki opis, że aktorka Oona Chaplin gra postać o imieniu „Jeyne” (nie podając nazwiska) w małej roli. HBO powiedział Westeros.org Chaplin został obsadzony w roli „Jeyne”. 16 Września 2009 Roku Został Powołany Do Kadry Na Puchar Narodów Afryki 2009.,net opublikował raport szpiegowski z kręcenia odcinka „Garden of Bones”, w którym stwierdził, że postać Chaplina przedstawiła się jako ” Lissa „z” Volantis”, co wskazuje na zmianę imienia postaci w ciągu jednego miesiąca. Według Bryana Cogmana decyzja o zmianie Jeyne Westerling na Talisę została podjęta przez Davida Benioffa i D. B. Weissa w momencie rozpoczęcia produkcji, po zakończeniu okresu pokoju scenarzystów na sezon 2.\nCogman powiedział dalej, że nie pracował nad fabułą i dlatego nie do końca wiedział, dlaczego dokonano tej zmiany., Twierdził, że Benioff i Weiss właśnie przeczytali Taniec ze smokami, więc Volantis nadal był „świeży w umysłach facetów”, ponieważ miasto jest znacznie opisane w powieści. Cogman podejrzewał, że wprowadzając miasto w sezonie 2, na początku położyli podwaliny pod lokalizację.z powodu zmiany w historii Jeyne , George R. R. Martin zasugerował zmianę nazw, stwierdzając, że „Jeyne” nie jest imieniem Volantene, i że ” jeśli mamy mieć inną postać, powinniśmy mieć inne imię dla niej, jak również. Inaczej ludzie się pogubią.,”\nfabuła Robba Starka z A Clash of Kings rozgrywa się całkowicie poza ekranem. Decyzja o naśladowaniu Robba w sezonie 2 została podjęta „from the get-go” jako Richard Madden, który wciela się w Robba, jest bardzo popularny, a Benioff i Weiss uwielbiali jego występ. Jednak fabuła Robba i Talisy w serialu jest zupełnie inna od fabuły Robba i Jeyne w powieściach. Według Cogmana motywacja Robba do zerwania paktu małżeńskiego z House ’em Frey' em miała zawsze różnić się od jego motywacji z książek., W piosence o lodzie i ogniu, Robb sypia z Jeyne Westerling po otrzymaniu wiadomości o śmierci swoich młodszych braci i, wybierając honor Jeyne zamiast własnego, postanawia ożenić się z nią następnego dnia, gdy on ją rozdzielił, w grze o Tron decyzja Robba o ślubie z Talisą jest bardziej egoistycznym aktem, opartym na zakochaniu się w niej. Według Cogmana zmiana ta była dramatycznie przekonująca dla aktorów i widzów.\npomimo znaczących zmian w postaciach, można znaleźć pewne podobieństwa., Prababka ze strony matki Jeyne Westerling, Maggy, była kobietą z Essos, co dało jej wschodnie pochodzenie. Co więcej, rodzina Jeyne, House Westerling, jest zubożałą, ale starą szlachecką rodziną, a małżeństwo Jeyne z Robbem nie zyskuje dla niego prawdziwego poparcia politycznego. Podczas gdy początki Talisy zostały zmienione dla serialu telewizyjnego, główny punkt tego, że nie ma żadnej władzy politycznej w Siedmiu Królestwach i faktycznie szkodzi pozycji politycznej Robba, pozostaje w obu adaptacjach.\nZobacz też artykuł Talisa o grze o tron, serial TV wiki.,\nBlack Walder Rivers to połączenie rzek Black Walder Frey i Ser Walder\nWesteros.org: Oona Chaplin is Jeyne (12 sierpnia 2011)\nwinteriscoming.net kogo gra Oona Chaplin? (16 września 2011)\n4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 Winteriscoming.net: Ask A GoT Writer: Bryan Cogman on the writing process, Robb and Talisa, and Renly ' s peach (April 24, 2013)\n5.0 5.1 5.,2 Podcast: Talking TV With Ryan and Ryan, Odcinek 12: Talking Power, Magic and Storytelling with George R. R. Martin (4 września 2012) na WorldCon 70\nEntertainment Weekly: 'Game of Thrones' showrunners Wywiad: The Red Wedding (2 czerwca 2013)\n8.0 8.1 Burza Mieczy, Rozdział 19, Tyrion III.\nBurza Mieczy, Rozdział 14, Catelyn II.\nPercentage Calculator .Co (Polski)\tNorthgate Mall (Durham) (Polski)


Nauka.org.pl » praca\nNauki rolnicze i prawne\nRolnik może się jeszcze kojarzyć z przaśnym gościem w gumofilcach i z widłami w dłoni, no i może jeszcze z nieparlamentarnym językiem. Cóż, trzeba się pogodzić z tym, że ten wizerunek powoli odchodzi w zapomnienie lub w czeluści szeroko pojętej literatury. Nowoczesny rolnik musi mieć wiedzę i stosowne wykształcenie, jeśli chce być w swojej dziedzinie profesjonalistą, który osiąga profity z posiadanego gospodarstwa. Dziś szkoła zawodowa czy nawet technikum to zdecydowanie za mało, by był konkurencyjnym w na rynku rolniczym, w którym reguły ustala unijne prawodawstwo. Stąd coraz większą popularnością cieszą się nauki rolnicze, które gwarantują gruntowne wykształcenie, a poza tym konkretną specjalizację. Dodatkowo dają młodym rolnikom niezbędne podstawy teoretyczne do prowadzenie prywatnego gospodarstwa czy przedsiębiorstwa związanego z rolnictwem. Dziś rolnik z tytułem magistra czy inżyniera, to nie nieszkodliwe wariactwo traktowane przez starszych z przymrużeniem oka, ale praktycznie norma.\nPrawnik? Któż to taki? Prawdopodobnie człowiek w garniturze, który jeździ świetnym samochodem, zarabia naprawdę duże pieniądze i którego stać na wypoczynek w ciepłych krajach dwa razy do roku. Niestety droga do takiego stanu rzeczy nie jest usłana różami. Na studia w tej dziedzinie nauki przede wszystkim bardzo trudno się dostać. To też niestety te studia, na których równie trudno się utrzymać. Trzeba nie tylko systematycznie i ciężko pracować, ale też mieć trochę szczęścia. Poza tym wkucie setek paragrafów na pamięć i pięć lat studiów jeszcze nie gwarantuje znalezienia się w grupie tych świetnie zarabiających, bowiem prawnik bez aplikacji, niewiele różni się od absolwentów studiów humanistycznych. Dopiero dostanie się na konkretną aplikację i jej szczęśliwe zakończenie, wieńczy skutecznie drogę do sukcesu. Wybierając więc zawód prawniczy trzeba pamiętać, że będzie ciężko i trochę to potrwa, ale z pewnością warto podjąć taki trud, bo te studia gwarantują prawdziwą stabilizację na resztę życia.\nDziedziny nauki, nauki prawne, nauki rolnicze, praca, rolnictwo\nNauki ekonomiczne i humanistyczne\nStudia ekonomiczne nigdy nie przestają być modne i na czasie. Dlaczego? Po prostu jeśli okażemy się dobrzy w swoim zawodzie, mamy szanse na szybki sukces na rynku pracy. Każdy kto zna się na zagadnieniach finansów i ekonomii jest w znacznie lepszej sytuacji niż przeciętny zjadacz chleba. Jeśli posiadamy wiedzę o rynkach finansowych i inwestycjach, możemy sami dobrze zarządzać własnymi zasobami. Jednak oprócz tego otwierają się przed nami szanse na podjęcie dobrze płatnej pracy w charakterze doradcy finansowego lub analityka rynku. Możemy wówczas podjąć pracę w jednej z większych bądź mniejszych firm zajmujących się tą tematyka lub rozpocząć własną działalność. Gdy faktycznie znamy się na rzeczy i jesteśmy ekspertami we własnej dziedzinie ewentualność porażki jest minimalna. Poza tym, nawet jeśli nam się przydarzy, będziemy wiedzieli, jak wyciągnąć z niej wnioski i przekuć w sukces. Gdy tylko mamy pouczcie, że ekonomia i finanse, to coś w czym się odnajdziemy, nie warto zwlekać, tylko jak najszybciej zdecydować się na kontynuowanie nauki na studiach o takim właśnie profilu. Studia humanistyczne są najbardziej ogólnorozwojowymi ze wszystkich. Zazwyczaj nawet jeśli pozornie mają jakiś konkretny profil, to nie gwarantuje nam on tak wąskiej i precyzyjnej specjalizacji, jak na przykład fizyka jądrowa. Za to, bardzo dużo czytamy i mamy znacznie szersze horyzonty myślowe i poznawcze, niż koledzy z nauk ścisłych. Jeżeli dobrze to wykorzystamy, możemy pozornie gorszy start zmienić w szansę. Mając wykształcenie humanistyczne, będziemy mieli bardziej otwarty rynek pracy, więcej możliwości. Gdy będziemy chętnie się uczyć nowych rzeczy, właściwie wiele zawodów pozostaje dla nas dostępnych. Otworem stoją przed nami na przykład agencje marketingowe i reklamowe. Chętnie przyjmą nas też w sprzedaży, doradztwie, dziennikarstwie, public relations i wielu innych zawodach. Poza tym same studia humanistyczne sprawiają, że mamy mniej zajęć niż studenci studiów ścisłych, dzięki czemu już wówczas możemy zdobywać cenne doświadczenie zawodowe, a to niemal z definicji zwiększa nasze szanse na rynku pracy.\nJakie wybrać studia? Uwaga na wieczorowe!\nUczelnie państwowe na ogół kojarzą się ze spędzaniem całego dnia na zajęciach, w dodatku z masą okienek w pomiędzy. Poza tym z dość luźnym podejściem do życia. Realia są jednak takie, że dotyczy to raczej tylko pewnej grupy studentów, na ogół studiów dziennych. Bo poza tym trybem uczelnie publiczne oferują też studia w trybie wieczorowym. Oznacza to na przykłada możliwość pracy lub podjęcia drugiego kierunku w trybie dziennym. Wówczas bowiem zajęcia odbywają się popołudniami i wieczorami. Poza tym nie różnią się prawie wcale ani zakresem przerabianego materiału, ani wymiarem czasowym zajęć. Oprócz tych dwóch opcji jest jeszcze jedna, można też podjąć studia zaoczne. W praktyce to przeważnie, co drugi weekend wypełniony maksymalnie zajęciami. Oczywiście wiąże się to także ze znaczną ilością samodzielnej pracy w domu. Przewaga tych studiów nad innymi jest jednak znaczna, bo studiując zaocznie mamy cały tydzień wolny i po pięciu latach możemy mieć zupełnie niezłe doświadczenie w pracy, w przeciwieństwie do studentów studiów dziennych.\nStudia wieczorowe wprawdzie są studiami płatnymi ? nawet na uczelniach publicznych, ale mogą też mieć znaczną przewagę nad trybem dziennym. Przede wszystkim jeśli są dobrze zorganizowane dają nam możliwość pracy, podjęcia nieobowiązkowych praktyk lub staży, uczestniczenia w różnych zajęciach samorozwojowych. Często bywają też po prostu drugim kierunkiem dla rozpoczętych wcześniej studiów dziennych. Dzięki takiej organizacji studiów można uniknąć kolizji zajęć, co się zdarza w przypadku studiów w tym samym trybie. Jest jednak jedno ?ale?. Trzeba uważać, bo nie wszystko, co potocznie nazywa się studiami wieczorowymi, faktycznie nimi jest. Na niektórych kierunkach używane jest sformułowanie studia niestacjonarne, w którym zawierają się studia zaoczne i wieczorowe. Przy czym wieczorowe wcale nie musza być wieczorowe, a nazwa odróżnia tylko studia płatne od niepłatnych. Zatem zajęcia mogą się odbywać o dowolnej porze dnia, dlatego lepiej przed rejestracją dokładnie się zorientować jaka jest faktycznie organizacja studiów.