Granica - Oglądasz profil – Vergrin\nOglądasz profil – Vergrin\nVergrin Balor, imię oznacza w języku elfów dosłownie „Pełen blizn”\nAura o niezwykle żelaznej barwie; mieni się ametystowym blaskiem, szczególne w jasnych promieniach słońca. Wydziela mocny zapach sierści. W dotyku natomiast jest bardzo twarda i ostra. Jej powierzchnia charakteryzuje się także nieprzyjemną chropowatością. Pozostawia po sobie gorzki oraz pikantny posmak, mocno lepi się do podniebienia. Jest w niej coś, co sprawia, iż długo utrzymuje się w pamięci.\nDérigéntirh, Derogan, Avrir, Haxam, Ognaruks, Saerahen\nSkontaktuj się z Vergrin\n(Posty: 26 / 61.90% wszystkich postów użytkownika)\n[Wioska] A gdzież ta zima?\n„Przemógł swoją dziką naturę i oswoił tych, którzy powinni przed nim uciekać.” Konie wyczuwają jego wilczą naturę i płoszą się, kiedy tylko do nich podchodzi. Pomimo tego potrafi zyskać zaufanie zwierzęcia, jeżeli tylko ma wystarczająco dużo na to czasu. Jeźdźcem jest przeciętnym, nie potrafiłby walczyć z konia ani wykonywać jakichś bardziej skomplikowanych manewrów, ale może się na nim utrzymać podczas galopu. Nabył tę umiejętność podczas dbania o rozwój osady, gdy jeden z jego przyjaciół zwrócił mu uwagę, że dzięki temu mógłby o wiele szybciej i sprawniej się wszystkim zajmować. Początkowo Vergrin patrzył na konie z nieufnością, ale kiedy okazało się, że możliwość szybkiego przemieszczania się jest rzeczywiście niezwykle przydatna, wilkołak w końcu postanowił się przemóc. Nie obyło się bez licznych upadków i siniaków, lecz w końcu Vergrin postawił na swoim i dumnie zasiadł na swoim wierzchowcu, który po chwili pognał jak szalony do lasu, spłoszony nagłym ruchem wilkołaka. Wrócił dopiero po czterech dnia, cały zmoknięty i w błocie, prowadząc za uzdę rozradowanego konia. Od tamtego czasu poprawił swoje umiejętności, lecz nadal dosiada wierzchowca tylko wtedy, gdy naprawdę tego potrzebuje.\n„Odnalazł się tam, gdzie jego bracia z natury nie potrafią się poruszać. Toń rzeki nie była dla niego zagrożeniem, a drugim domem.” Pływanie stanowi dla niego formę rozrywki. Dzięki niemu rozpręża się, jednocześnie ćwicząc swoje mięśnie. Potrafi z pewnymi trudnościami utrzymać się na wodzie ze sporym ciężarem, nurkować nawet na kilka minut (zapewniają mu to jego niezwykle wydatne płuca, które naturalną koleją losu także ma o wiele silniejsze od zwykłego człowieka) oraz wykonywać kilkanaście niezbyt skomplikowanych akrobacji. Bez większego problemu może cicho podpłynąć do przeciętnego, obdarzonego zwykłym słuchem człowieka. Jednak rzadko kiedy przychodzi mu korzystać z tej umiejętności w celach praktycznych. Pływa zazwyczaj regularnie co tydzień, w siódmy dzień tygodnia, w lodowatej rzece. Pozwala mu się to całkowicie odstresować i zapomnieć o świecie.\n„Polował na nich, niczym zwierzęta. Postąpili niezwykle głupio, uciekając w stronę lasu. Teraz znaleźli się w królestwie wilkołaka, z którego nie mogli ujść z życiem.” Zanim zaczął pomagać wszystkim w osadzie, nie miał najmniejszego pojęcia o polowaniu, ale wiedział, że jest to coś naturalnego dla jego rasy. Przez jakiś czas się wahał, ale w końcu postanowił poprosić leśną elfkę Delerię, pełniącą w osadzie funkcję myśliwego, o to, aby pozwoliła towarzyszyć mu podczas kolejnego polowania. Deleria się zgodziła, ale pod warunkiem, że Vergrin nie spłoszy jej zwierzyny. Jak się później okazało, wilkołakowi nie udało się wypełnić swojej części umowy – jego niezdarny chód oraz spora waga sprawiły, że zwierzęta na które polowali bez większych trudności wykryły łowczych i uciekły, zanim ci zdołali cokolwiek zrobić. Przez jakiś okres Vergrin samotnie wyprawiał się do lasu, starając się zrozumieć rządzące w nim prawa. Po odkryciu swojej wilczej postaci zaczął powoli pojmować, co takiego czynił źle. Gdy zwiedzał las pod postacią wilka wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Widział doskonale, dlaczego zwierzęta z taką łatwością go wykrywały. Robił tak, dopóki nie natknął się na łowczynię Delerię. Ta niechcący go upolowała, biorąc go za niezwykle wyrośnięty i silny okaz wilka. Takie trofeum przyniosłoby jej wielką sławę. Jej zdziwienie było wielkie, kiedy wilk zniknął, a na jego miejscu pojawił się Vergrin. Ten po krótkiej rozmowie przekonał Delerię do tego, aby pozwoliła mu znowu z nią zapolować. Ta niechętnie się zgodziła i po raz kolejny się zdziwiła, gdy okazało się, że wilkołak niezwykle poprawił swoje umiejętności. Od tamtego czasu często wybierają się na wspólne polowania. Vergrin bez większego problemu potrafi wytropić każdy gatunek zwierzęcia, po czym upolować go. Las mało ma przed nim sekretów, wilkołak potrafi poruszać się po nim tak, jakby był w domu.\n„Zapadała noc, gdy jego powóz został zaatakowany przez rozbójników. Ci jednak długo nie pożyli, nie wiedząc, z czym takim mają do czynienia. Wóz pojechał dalej, oddalając się od ciał.” Żyjąc w rozwijającej się osadzie jasnym jest, że trzeba zawieść do najbliższego miasta część wytworów oraz sprzedać je. W takich sytuacjach powóz jest wręcz bezcenny. Wilkołak chętnie zgłosił się do powożenia jednym z nich, wyprawiając się do miasta raz w tygodniu, w dzień odpoczynku. Jego twarda ręka sprawia, że potrafi utrzymać konie w ryzach i sprawnie pokierować powozem, ale w sytuacji zagrożenia jego umiejętności mogą zawieść. Jednak na spokojnych zazwyczaj traktach rzadko kiedy zdarza się sytuacja, w której trzeba uciekać powozem. Vergrin kilka razy został zaatakowany przez rozbójników, ale wtedy nawet nie próbował uciekać. Po prostu pokonał wszystkich.\n„Często opuszczał swoich, wyruszając na wędrówki podczas których mógł liczyć tylko na siebie. On jednak przetrwał, pomimo wszystkiego, co chciało go uśmiercić.” Już za dawnych czasów musiał potrafić samemu sobie poradzić, bez większej pomocy ze strony innych. Jednak to dopiero podczas wielkiej wędrówki w stronę nowego domu naprawdę nauczył sobie radzić na pustkowiu, podobnie zresztą jak większość jego towarzyszy. Podczas większych wypraw łowieckich dopiero udało mu się ostatecznie doszlifować swoje umiejętności. Niemałą rolę w tym odegrała Deleria, która starała się wbić do głowy wilkołaka wszystko, co wiedziała o przetrwaniu w dziczy. Vergrin i tak większości z jej słów nie zapamiętał, ale za to szybko nauczył się wszystkiego w praktyce. Dziś potrafi przetrwać w głuszy więcej czasu, niż większość ludzi. Wie, jakie rośliny są jadalne, a jakich powinien unikać, potrafi odnaleźć schronienie, rozpalić ogień, przygotować posiłek w absurdalnych warunkach i wiele innych rzeczy. Krótko mówiąc – wie, jak sobie poradzić w miejscu, w którym znaczna ilość ludzi umarłaby z głodu lub po rozszarpaniu przez drapieżnika.\n„Poznał sekrety cieni i nauczył się stąpać razem z wiatrem. Ofiary nie zdążały umknąć, zanim ich dopadał. Zwłaszcza, gdy jego ofiarami byli ludzie.” W myślistwie niezwykle ważną sprawę stanowi ciche podejście ofiary tak, aby ta się nawet nie zorientowała, że się tam znajduje. Vergrin wiele razy denerwował się, gdy zwierzęta bez większego problemu słyszały jego kroki i natychmiast uciekały. Jednak po długim czasie treningów (i wielu porażkach) udało mu się opanować jako tako umiejętność cichego chodzenia w tym stopniu, aby móc podkraść się na odległość, z której mógłby dopaść zwierzę. Oczywiście nie jest to bardzo bliska odległość, ale na tyle, aby mógł wypaść z kryjówki i sprintując doścignąć ofiarę i unieruchomić ją. Większość ludzi potrafiłaby bez większego problemu wykryć jego obecność, o ile nie znajdowałby się w odległości ponad kilku metrów od nich. Jego waga oraz duże rozmiary sprawiają, że w skradaniu nie ma najmniejszych szans na zostanie mistrzem. W dodatku podeszwy jego butów do najmiększych nie należą.\n„Udał się tam, gdzie go nie chciano i wrócił z niczym. Następnie ponownie się tam udał i znów powrócił z pustymi rękami. I znów, i znów, znów, tak od początku, aż w końcu powrócił, cudem wyrywając ze szponów najgroźniejszych przeciwników mieszek złota.” Umiejętność tę poznał pomimo własnej woli, niemal nieświadomie. Stało się tak dlatego, że będąc przywódcą osady i wybierając się regularnie do miasta, aby sprzedać towary zaczyna się rozumieć, na czym polega istota handlu. Z wilkołakiem i tak też było, choć nigdy nie starał się dowiedzieć niczego konkretnego o targowaniu. Jego umiejętności pozwalają mu nieco zbić cenę, ale w jego przypadku porażki są zdecydowanie częstsze od zwycięstw.\n„Oddał się w pełni tym, którzy go potrzebowali, od samego początku nie szczędząc przy tym potu i krwi. Budynki były wznoszone jeden po drugim, osada szybko się powiększała.” Nie ma osady bez budynków, a tych z kolei nie ma bez ludzi, którzy są w stanie je wybudować. Vergrin od zawsze pomagał mieszkańcom wioski, jak tylko był w stanie. Bardzo często było to właśnie wznoszenie budowli, albowiem w pracy fizycznej nie ma sobie równych. Z biegiem czasu poznał podstawowe zasady budowania oraz poznał kilka sposobów, znacznie ułatwiających całą pracę. Posiadając odpowiednią ilość materiałów i kilka osób do pomocy jest w stanie wznieść średniej jakości, niewielki dom w kilka tygodni. Nie potrafi jednak tworzyć bardziej skomplikowanych budowli bez pomocy architekta, który sporządziłby plan takiego budynku.\n„Stał się zdolnym łowczym, lecz nie potrafił tego w pełni wykorzystać, pomimo wszystkich starań. Zlitowano się jednak nad nim i nie wymagano tego.” Myśliwy nic nie znaczy, jeżeli nie potrafi pozyskać ze swej zwierzyny tyle, ile się da. Vergrin nigdy nie potrafił dobrze tego robić, jego wrodzona niedokładność sprawiła, że nie zdołał w większym stopniu opanować tej umiejętności. Pomimo wszystkich wysiłków Delerii, poznał jedynie podstawowe informacje na temat oprawiania skór, które zdecydowanie nie wystarczają łowczemu. Elfka stwierdziła, że skoro w osadzie myśliwych jest aż trzech (ich dwójka oraz Calerar, nieco tajemniczy i zamknięty w sobie naturianin), to jeden z nich może się obyć bez tego. Vergrin był jej za to niewymownie wdzięczny.\n„Jako wilk wstąpił w owce i zyskał sobie ich zaufanie. Nie przebierał się przy tym w żadne stroje, ani nie ukrywał swej natury. Nauczył się cierpliwości, która pokona każdą przeszkodę.” Życie na wsi obowiązuje do wielu rzeczy, zwłaszcza, jeżeli nie posiada się jednego, ściśle wyznaczonego zadania. Prędzej, czy później Vergrin musiał natrafić na hodowlę zwierząt, co w jego przypadku wydarzyło się zdecydowanie prędzej. Z początku wilkołak sądził, że nie może to być nic trudnego, w końcu jaki problem może mu sprawić kilka zwierząt po tym wszystkim, co go spotkało? W praktyce jednak Vergrin szybko przekonał się, że wcale nie jest to takie łatwe. Pomijając naturalne kłopoty z porządkiem wśród zwierząt, jakie miewa zwykły człowiek, wilkołak dodatkowo straszył je samą swoją obecnością. Po jakimś czasie zaczął uczyć się tego, w jaki sposób może temu zaradzić. Po wielu niepowodzeniach w końcu udało mu się zyskać zaufanie zwierząt w osadzie, które teraz nawet nie reagują na jego wycie podczas przemian co pełnię. Vergrin potrafi bez większych problemów poradzić sobie z przypilnowaniem, wykarmieniem i napojeniem nawet sporej grupy zwierząt. Co prawda nie jest w tym najlepszy, ale potrafi sobie jakoś poradzić.\n„Poznał niezwykłą, żyzną ziemię, która wydała mu się być czymś pięknym. Długo nie trwało, zanim nadszedł czas siewów. Pomagał swoim, jak tylko umiał, chcąc dla wszystkich jak najlepiej.” Życie na wsi nie ogranicza się do samej hodowli zwierząt. Równie ważną kwestią jest uprawianie roli. W tej kwestii wilkołak nie miał tak dużo problemów, jak ze zwierzętami. Vergrin szanuje, a można by nawet powiedzieć, że w pewnym stopniu czci ziemię, uważając ją za świętą. Nauczył się rolnictwa z czasem, przez trzy lata siewów i zbiorów poznał wiele rzeczy, których wcześniej nie znał. Wielką pomocą okazali się dla niego inni mieszkańcy wioski, z których znaczna część dobrze znała się na uprawie roli. Zawsze, w tych samych miesiącach Vergrin przerywa swoje pozostałe zadania i wyprawia się na rozciągające się szeroko pola uprawne, gdzie odbywa się siew. Pomaga także przy zbiorach, ale już nie w takim stopniu. W głównej mierze zajmuje się oraniem ziemi, korzystając ze swych atutów jak tylko może, ale zna się także na innych aspektach rolnictwa, chociaż sam nie zdołałby zasadzić pola.\n„Bestia o bestii własnych doświadczeń musi wiedzieć wszystko, aby móc jej dorównać. Poznał sekrety tych, którzy starali się je przed nim ukryć. Zaiste nie ma sprytniejszego pana bestii.” Vergrin przez całe życie spotkał wiele bestii i niebezpiecznych stworzeń, w większości przypadków jego wiedza ograniczała się do sposobów ich zabijania oraz tego, jak nie zginąć w walce z nimi. W późniejszym jednak czasie, gdy wilkołak mógł zainteresować się wszystkimi aspektami otaczającego go świata, uznał, że powinien o nich dowiedzieć się czegoś więcej. Wilkołak nie potrafił oraz nie potrafi czytać, toteż z ksiąg nie mógł się wiele nauczyć. Zamiast tego wiedzę przekazywała mu Seliria, która nadal uważała Vergrina za swojego przybranego syna i przez cały czas czuła obowiązek, nakazujący jej zajęcie się nim. W późniejszym czasie Vergrin zaczął uczyć się sam, z doświadczenia oraz praktyki. Przez jakiś czas odrobinę dokształcał go Calerar, ale ten szybko uznał, że nie powinien być nauczycielem. Vergrin posiada dość spory zakres wiedzy na temat istot występujących w okolicy osady, choć wiele z jego informacji jest ludową wersją i pełne są przesądów, jednak wzbogacone wiedzą z jego doświadczeń pozwalają stworzyć jako taki obraz tych istot. O egzotyczniejszych, występujących daleko bestiach Vergrin wie mało, a w większości – kompletnie nic.\n„Gdy zwierzęta nie miały przed nim tajemnic, wymagane było, aby podobnie stało się i z roślinami. Choć duszy wilka obca jest ta wiedza, przyswoił ją sobie, zaskakując przez to wszystkich, nawet samego siebie.” Seliria pewnego dnia oświadczyła, że nie zamierza puszczać wilkołaka samego w głąb głuszy, gdy ten nie miał nawet bladego pojęcia o tym, jak rozróżnić rośliny jadalne od trujących. Choć ten pierwotnie protestował, upierając się, że jako wilkołak nie ma zamiaru jeść żadnych roślin, lecz w końcu i tutaj odpuścił, gdy poznał tajniki przetrwania. Seliria zadbała, aby wilkołak dowiedział się o roślinach wszystkiego, co tylko mógł zapamiętać. W rezultacie Vergrin posiada sporą wiedzę na ten temat, a zwłaszcza względem roślin występujących w okolicy jego wioski. Podobnie jak i ze zwierzętami, niewiele wie o rzadziej występujących gatunkach, ale w razie potrzeby potrafiłby sobie poradzić z określeniem ich ogólnych właściwości. Rzadko kiedy korzysta z tej wiedzy, zazwyczaj po prostu nie jest mu ona potrzebna.\n„Brzęk srebrzystych monet jest muzyką dla wielu, lecz nigdy nie była dla niego. Nie zrozumiał natury pieniędzy i nie pojmuje ich wartości w pełni. Lecz pomimo tego nauczył się, jak nimi rozporządzać należy.” Evergreen nie raz udawał się do miasta, aby sprzedawać tam rzeczy wytworzone przez rzemieślników z osady. Kierując się zasadą, że wszystko, co robi się regularnie, zaczyna przyswajać się człowiekowi, wilkołak zaczął poznawać kupiecki fach. Z początku nie potrafił zrozumieć jego złożoności, gubił się w nadmiarze informacji, których nie mógł zrozumieć. Z czasem jednak zaczął coraz sprawniej dokonywać wymian handlowych, aż w końcu doszedł do tego miejsca, gdzie nie jest się już żółtodziobem, ale i do mistrza daleka jeszcze droga. Nie zwraca większej uwagi na swoje umiejętności handlarza, lubi zostawiać tę sprawę innym, bardziej doświadczonym od niego. Jednak pomimo tego orientuje się w aktualnych cenach większości produktów eksportowanych z osady i znacznej części towarów importowanych, choć tych nie jest zbyt wiele. W razie potrzeby potrafiłby użyć swojej wiedzy na temat handlu, lecz uczyniłby to bardzo niechętnie i bez przekonania.\n„W jego rękach dwa topory, które niosą śmierć każdemu, na kogo skieruje się jego gniew. Spadają na jego wrogów, tnąc i miażdżąc straszliwie, lecz zazwyczaj leżą w podziemiach, czekając na swój czas, gdy ponownie będą mogły zakosztować krwi.” Vergrin przez znaczną część swojego życia był szkolony na gladiatora, a gladiator musi potrafić walczyć. Bronią, jaką mu przydzielono były dwa topory, każdy na jedną rękę. Walczył nimi zawsze, odkąd pamiętał, czasy sprzed ich dostaniem skrywa mgła zapomnienia, z której przebijają się pojedyncze obrazy. W niezwykłym stopniu się z nimi zżył i nie pozwala nikomu ich dotykać, nawet Selirii. Dzięki nim wygrał wiele walk, lecz wraz z tym odniósł wiele ran, które zostawiły po sobie bolesne blizny. Dziś Vergrin rzadko sięga po topory, nigdy nie nosi ich bezpośrednio przy sobie, chyba, że zajdzie taka potrzeba. W walce nimi wilkołak zdecydowanie nie jest mistrzem, ale potrafi odpowiednio wykorzystać swoją nieludzką siłę, aby pokonać nawet o wiele lepiej wyszkolonych od niego przeciwników. Ciężka dla większości ludzi broń dla niego waży niewiele więcej od grubszych, drewnianych kii. Opanował walkę nimi w stopniu fachowca, doskonale wie, jak powinno się nimi wymachiwać, aby pokonać przeciwnika. W walce stara się najbardziej jak może wykorzystać swoje atuty, maskując przy tym słabości. Dlatego atakuje pewnie, zazwyczaj frontalnie, aby nie pozwolić przeciwnikowi wykorzystać słabych stron.\n„Dwie pięści niczym młoty kamienne, które bez problemu łupią skałę. Dziki szał i wielka siła, co jego serce przenika. Trudno znaleźć dla niego godnego przeciwnika. „ Podczas długich lat morderczych treningów nie szkolił się jedynie we władaniu bronią. Nauczył się także walki na pięści, która w niektórych sytuacjach jest wiele bardziej przydatna, niż władanie toporami. Nieraz też podczas walki bronią wykorzystuje fragmenty tej umiejętności, często w dużym stopniu tym sobie pomagając. Tutaj, podobnie jak podczas walki toporami, nie stosuje żadnych przemyślanych taktyk, a jego głównym stylem walki jest zadawanie silnych, pojedynczych ciosów, które zazwyczaj wystarczają, aby szybko zakończyć walkę. Nie zważa też zbytnio na własne rany i obrażenia, ponieważ jest na tyle twardy, aby większość z nich nie zrobiła mu większej krzywdy.\n„Choć sam jest silny, to w grupie pozostaje niepokonany. Potrafi prowadzić ludzi do boju i chronić ich własną piersią, nie zważając na to, ile ciosów nań spada. Bo prędzej dałby się zabić, niż gdyby miałby stracić jednego ze swych towarzyszy.” Wilkołak miał okazję przez całe swoje życie obejrzeć niejedną walkę i w wielu z nich uczestniczyć osobiście. Kierując się zasadą, że rzecz powtarzana wielokroć zapada w pamięć, i tutaj zdołał się niejednego nauczyć. Choć Vergrin bardzo niechętnie stosuje taktyki walki, to jednak czasami tak robi, choć dosyć rzadko. Potrafi także z drobnymi problemami poprowadzić niewielki oddział do walki, ale często zapomina o wszystkich strategiach i po prostu siecze wrogów, samemu wykonując robotę za swoich towarzyszy.\n„Przyjaciele wiatru są niczym on sam, żaden cios nie może ich dosięgnąć, każdy atak unikną. Wilkołaki są dziećmi ziemi, daleko im do wietrznych przyjaciół, lecz pomimo to nauczył się, jak należy ich naśladować.” Nie mógłby naprawdę dobrze walczyć, gdyby nie potrafił unikać ataków przeciwnika. Potrafi przed nimi uskakiwać, przeskakiwać przez nie oraz prześlizgiwać się pod, choć przy jego posturze nie wychodzi mu to najlepiej. Pomimo tego, że większość ataków woli brać na siebie, to używa uników w walce, zwłaszcza, gdy nie jest jeszcze w bitewnym szale.\n„Niczym śmignięcie był dla swoich wrogów, którzy nie mogli nic zrobić, aby przed nim umknąć. Na podobieństwo wiatru się poruszał i pozostawał dla każdego nieuchwytny.” Algard zwracał dużo uwagi na to, jak wilkołak się porusza. I choć ten bardzo niechętnie uczył się akrobatyki, to ta jednak przydała mu się nieraz w późniejszym czasie. Za każdym razem, gdy wilkołak wykorzystuje tę umiejętność, wracają do niego wspomnienia z dawnych czasów. Nie potrafi nic na to poradzić, po prostu już tak ma. Potrafi wspinać się na budynki, o ile ma dobry punkt zaczepienia, przeskakiwać nad przepaściami i ogółem wykonywać najróżniejsze akrobatyczne sztuczki. Nieraz wykorzystuje je podczas walki, chociażby po to, aby nadać swojemu ciału odpowiedni impet i z wielką siłą uderzyć w przeciwnika. Jego naturalna wytrzymałość czasem mu w tym pomaga, ale wielkość o wiele częściej przeszkadza.\nŻaden z jego wrogów nie zdołał się zorientować, co się dzieje, zanim spadła na nich groza w postaci półwilczego stworzenia, zabijającego ich wszystkich na miejscu.” Vergrin jest wilkołakiem i posiada wszystkie związane z tym cechy. Potrafi przybrać postać wilka, bądź hybrydy człowieka i wilka. W postaci hybrydy jego siła znacząco wzrasta, a większość zmysłów ulega znacznemu wyostrzeniu, może za wyjątkiem wzroku, który tępieje. W takim ciele o wiele łatwiej wpada w szał i jest zdecydowanie jeszcze bardziej niezrównoważony. W ciele wilka czuje się prawdziwie wolny. Odkrył tę formę dopiero niedawno, jest dla niego czymś zupełnie nowym i dlatego tak bardzo lubi w niej przebywać. Wtedy jego zmysły zmieniają się w jeszcze większym stopniu, niż wtedy, gdy jest hybrydą. Oprócz tego Vergrin widzi też doskonale w ciemności – nie potrzebuje nawet odrobiny światła, aby móc nocą śledzić swoją ofiarę. Do mniej widocznych cech bycia wilkołakiem należy destabilizacja charakteru – Vergrin potrafi robić całkowicie nieprzemyślane, impulsywne rzeczy, które nieraz mogą przyprawić mu mnóstwo problemów. Poza tym wilkołak umiejętnie orientuje się w środowisku naturalnym, żadnego problemu nie stanowi dla niego wyśledzenie każdego stworzenia, wliczając w to także ludzi. - Pełen Blizn – „Jego dusza oznaczona została bólem, lecz ten go nie zniszczył. Został przezeń wzmocniony w sposób niepojęty dla magów i uczonych, lecz zrozumiały dla tych, którzy kroczą ścieżką wojownika.” Życie Vergrina nie było łatwe i odbiło się cieniem na jego ciele, duchu oraz umyśle. Wilkołak niewątpliwie jest zahartowany w stopniu o wiele większym, niż większość ludzi. Sprawia to, że potrafi przetrwać niemal każdą katastrofę i przeżyć największy nawet dramat, nie załamując się przy tym. Porażki nie wprawiają go w smutek, ale motywują do dalszego działania. Jednak efekt zahartowania nie jest widoczny jedynie w jego osobowości. Jego ciało jest niezwykle odporne na obrażenia, ciężko jest poważnie go zranić. Po otrzymaniu potencjalnie śmiertelnego ciosu potrafi jeszcze długo utrzymywać się na nogach. Także w przypadku magii sprawa ma się nieco inaczej. Wszelkie oddziaływania magiczne mające zadanie bezpośredniego naruszenia jego wewnętrznej struktury ciała są o wiele słabsze. Do tego jego aurę trudniej wyczytać, wydaje się, jakby znajdowała się za zasłoną, wygląda niewyraźnie. Uzdolniony mag nie miałby większych problemów z odczytaniem jej, ale początkujący w tej dziedzinie mogą sobie do końca z tym nie poradzić.\nCharakter wilkołaka nie jest łatwy do opisania. W każdej chwili może się całkowicie zmieniać i jest bardzo chaotyczny. Główną jego cechą jest kierowanie się impulsami i intuicją, wobec czego niejedna osoba może się zdziwić jego zachowaniem, nawet jeżeli zna go już od bardzo dawna. Pomimo tego wilkołaka nie można uznać za głupca. Potrafi dostrzec rzeczy, których inni nie widzą i znaleźć wyjście z sytuacji, w której ktoś nie potrafiłby niczego zrobić. Nie posiada w życiu żadnych stałych zasad, zazwyczaj w sprawach moralnych zdaje się na własny, szybki osąd, nieraz okazujący się być bardzo naiwnym bądź krótkowzrocznym.\nChoć charakter Vergrina ciągle ulega zmianom, to można jednak po jakimś czasie wytypować kilka zasad, które wilkołak zazwyczaj przestrzega. Za wszelką cenę dba o dobro mieszkańców swojej osady, pomagając im nawet w najzwyklejszych, codziennych sprawunkach. Jeżeli widzi w kimś odbicie swojego własnego bólu, będzie starać się chronić go z całych sił, czasami nawet narażając swoje własne życie. Zazwyczaj także bywa lojalny wobec tych, którzy zasłużyli sobie na jego szacunek. Zazwyczaj.\nWilkołak z wielką trudnością komunikuje się z ludźmi spoza swojego własnego społeczeństwa. Przez dziesiątki lat przywykł do tego, że jest karany za każdy przejaw nieposłuszeństwa i samowoli, czego skutkiem jest dziś to, że nie potrafi normalnie rozmawiać z kimś, kto nie był razem z nim niewolnikiem w podziemnym mieście Kuszy. Kiedy jednak zajdzie taka potrzeba, bądź zostanie do tego zmuszony, usiądzie spokojnie i porozmawia, starając się jednak przez większość czasu milczeć. Potrafi przekonać ludzi do swoich racji, opierając się głównie o ich emocje i pragnienia. W przypadku większości ludzi odniesie to niemal natychmiastowe skutki, ale znaczna część uczonych i magów po prostu wyśmieje jego argumenty. Vergrin jest prostym człowiekiem i tylko wśród takich czuje się swojsko. Nie lubi zwiedzać miast, które przynoszą mu na myśl złe wspomnienia. Uwielbia naturę. Przez wiele lat był pozbawiony kontaktu z nią, więc teraz krew wilka płynąca w jego żyłach budzi w nim zew wolności.\nGłówną rzeczą, której nienawidzi jest niewolnictwo i jakiekolwiek inne ograniczenie wolności. Czasami ludzie nieświadomi jego fobii na tym punkcie napomkną coś o tym. Jeżeli ktoś mówi o niewolnikach pogardliwie bądź uważa ich tylko za przedmioty, w Vergrinie budzi się jego dzika natura i zazwyczaj takiego nieszczęśnika atakuje. Wilkołaka bardzo smucą skutki niewolnictwa, to, w jaki sposób wyniszcza ono ludzi i nieludzi. Takim stworzeniom jest zdeterminowany pomóc za wszelką cenę.\nVergrin jest niezwykle rosłym, dobrze zbudowanym i barczystym mężczyzną. Mierzy blisko dwa metry wysokości, górując nad zwykłymi ludźmi i od razu przyciągając na siebie wzrok. Jest też niezwykle umięśniony, co także zwraca na niego uwagę. Jego postura sprawia, że przy pierwszym wrażeniu może się wydać człowiekiem niezwykle dzikim i prymitywnym, lecz jest to mylące wrażenie. Jego ciało zdobi niezwykła ilość blizn, nabytych czy to podczas tortur, czy też w trakcie walk na arenie. Większości z nich jednak zazwyczaj nie widać, jedynie kilka można ujrzeć w zwykłych warunkach – na jego twarzy i przedramieniach. Najbardziej rzucającą się w oczy blizną jest olbrzymia rana na jego klatce piersiowej, zaczynająca się na prawym ramieniu i kończąca dopiero w dolnej, lewej części podbrzusza.\nKtoś, kto wystarczająco długo przyglądałby się wilkołakowi, zdołałby dostrzec w jego chodzie cień smutku. Vergrin w stosunku do obcych zachowuje się różnie, jeżeli wyczuje w nich przyjaciela jest serdeczny, natomiast wroga – agresywny. Obserwując jego zachowanie można by dojść do wniosku, że widzi się dwie różne postacie. Wilkołak przemawia niskim, ale dźwięcznym głosem, który można bez większych problemów rozpoznać – mało kto posiada podobny głos.\nZoyel Mindart obserwował wioskę przez okno swojego powozu. Z tego, co widział, była dokładnie tak samo obiecująca, jak opisał ją w liście jej właściciel. Propozycja objęcia stanowiska jego osobistego doradcy do spraw handlu i polityki zaciekawiła go na tyle, że opuścił stolicę Karnsteinu i udał się ze sługami w tamte strony, powątpiewając, czy list oddawał rzeczywistość. Teraz jednak stwierdził, że jest dokładnie tak, jak powinno. Może nawet się zgodzi na tę propozycję. Ale najpierw musiał znaleźć owego właściciela. Przejeżdżali właśnie obok jakiegoś placu budowy, więc nakazał zatrzymać powóz. Wysiadł z niego, lustrując budowę wzrokiem.\nBudynek, którego funkcja nie była jeszcze możliwa do określenia, posiadał już dobre fundamenty i silny szkielet. Była to naprawdę porządna robota, zdolna sprawić, że budowla będzie w stanie przetrwać niejedno. Wokół krzątali się pracownicy, w większości jedynie w spodniach, ze względu na dosyć wysoką temperaturę, którą oni odczuwali jeszcze bardziej dotkliwie przez ciężką pracę. Jeden z nich, targający na ramionach sporą ilość drewnianych desek, przechodził akurat obok drogi. Wyglądał dość obszarpanie, przynosił na myśl nieco młodego, leśnego rozbójnika, którego życie obdarzyło mnóstwem blizn.\n- Hej, ty! Prostaku! - zawołał wzniośle Zoyel. - Chodź no tu!\nMężczyzna obrócił się w jego stronę, z zainteresowaniem mu się przyglądając. Zoyelowi nie spodobał mu się ten wzrok. Miał zamiar zapamiętać tego drania, żeby zrobić z nim porządek, gdyby jednak zdecydował się na zostanie doradcą. Tymczasem obserwował, jak barczysty człowiek podchodzi do niego, nadal taszcząc sporą ilość desek.\n- Tak? - spytał dosyć niskim, ale dźwięcznym głosem.\n- Przybyłem do właściciela tych ziem – zadarł nos Zoyel. - Gdzie mogę go znaleźć?\nTym razem mężczyzna już odłożył stos desek, kładąc je na ziemię. Podszedł jeszcze bliżej do Zoyela, wzbudzając tym samym jego wstręt. Śmierdział potem. Wskazał dłonią drogę i powiedział:\n- Jedzie się naprzód, aż zobaczy się kowala. Potem skręca w prawo, na następnym skrzyżowaniu w lewo, na kolejnym prosto, a gdy zobaczysz świątynie, skręcasz w lewo. Pierwszy budynek to jego siedziba.\nCzłowiek wyraził się dosyć prosto i z taką łatwizną, jakby znał na wylot całą wieś. Zoyel skinął głową i obrócił się, chcąc wrócić do powozu i udać się w dalszą drogę, wedle wskazówek budowniczego. Zatrzymał go jednak jego głos.\n- Ale i tak go tam nie znajdziecie. Teraz jest zajęty na wsi.\nZoyel obrócił się ponownie, patrząc na mężczyznę nieco rozdrażniony.\n- Więc gdzie teraz przebywa?\n- Ano tu, budowę nadzoruje – odrzekł tamten.\n- Oho. – Zoyel się uśmiechnął na myśl, że szybko się z nim spotka. - Prowadź więc.\nMężczyzna z nagim torsem skinął głową, ale nie ruszył się nawet na krok. Zoyel odczekał kilka minut, po czym odezwał się ponownie, już mocno zirytowany:\n- No, na co czekasz? Chcę się spotkać z panem tych ziem!\n- I wasze pragnienie zostało spełnione – powiedział mężczyzna, splatając dłonie za plecami. - Pan Zoyel Mindart, jak sądzę? Doszedł do ciebie mój list?\n- Co? - Zoyela zszokowały słowa mężczyzny.\nUsłyszał gromki śmiech. Dopiero teraz dostrzegł, że od jakiegoś czasu są obserwowani przez pozostałych robotników. Zarumienił się, a jednocześnie zrozumiał, że właściciel tej wioski postanowił z niego zażartować. Prychnął, starając się ukryć zmieszanie.\n- Panie Vergrin – powiedział. - Czy moglibyśmy się udać w jakieś inne miejsce i tam porozmawiać o ważnych sprawach?\n- Ależ oczywiście – odpowiedział Vergrin z ciepłym uśmiechem na ustach. - Może jednak warto by udać się do mojego domostwa?\n- Naturalnie – potaknął Vergrin, lecz gdy Zoyel ponownie chciał udać się do swojego powozu, ten znowu go powstrzymał. - Przecież nie będziemy jechać, gdy cel taki bliski. Proszę za mną, Anagel wskaże drogę pańskiemu woźnicy, prawda?\n- Prawda. - Uśmiechnął się mężczyzna, jako jedyny chyba nie noszący wokół belek i nie ociekający potem. Dopilnowywał, aby wszędzie znajdowała się odpowiednia ilość materiałów, przecież nie będą jej później taszczyć.\n- Hm, dobrze – mruknął niezbyt przekonany Zoyel, idąc ramię w ramię z właścicielem tych ziem.\nOsada nie była zbyt duża, choć do najmniejszych też nie należała. Jej budynki były rozrzucone luźno, co sprawiało, że każdy mieszkaniec miał własny kawałek ziemi. Do tego nie była ona zbudowana na prostym gruncie, miejscowi doskonale wykorzystywali teren, sprawiając, że ich wioska miała własny, niepowtarzalny charakter. Zoyel dostrzegł także, że niemal każdy mijany człowiek lub nieczłowiek ochoczo witał Vergrina, nie jak pana, lecz jak przyjaciela. Gdy mijali warsztat kowala, nawet nawiązała się pomiędzy nimi krótka, przyjacielska rozmowa.\nDotarli w końcu do budynku, który różnił się od innych. Była to willa, nie w najlepszym stanie, wyraźnie przydałby się jej lepszy remont od tego, który wyraźnie został już przeprowadzony. Jednak była ona o wiele bardziej zdobiona, reprezentacyjna, od razu można było stwierdzić, że jest to budynek właściciela owych ziem. Weszli do środka, mijając wcześniej murowaną bramę i niezbyt zadbany ogród.\nWewnątrz walało się mnóstwo rupieci, nie wyglądało to zbyt dobrze. Zoyel patrzył z dezaprobatą na nieład panujący w środku. Trzeba będzie coś z tym zrobić, pomyślał. Inaczej nasz drogi pan osady ośmieszy się, kiedy przybędzie do niego pierwszy gość. Właściwie, to tu i teraz nawet się ośmiesza.\nUdali się na górę, do przytulnego pokoju, w którym znajdowały się dwa fotele. Vergrin przeprosił go na chwilę, a po paru minutach wrócił, już w pełni ubrany. Zajął miejsce na jednym z foteli, Zoyelowi przypadł drugi, znajdujący się naprzeciwko niego. Przywykł do większych luksusów, więc nie był zbyt zadowolony obecną chwilą.\n- Wiecie, po co was wezwałem. – powiedział Vergrin, splatając ze sobą palce w obu dłoniach, a ramiona opierając o fotel. - Potrzeba nam człowieka, który zajmowałby się handlem, polityką i tymi sprawami. Ja niezbyt się na tym znam.\n- Dlaczego więc jesteś tu panem? - zdziwił się Zoyel. - Nie macie nikogo odpowiedniejszego?\n- Ludzie nie chcą nikogo innego – westchnął Vergrin. - Wiedzą, że zawsze będę się starał pomagać im jak mogę. Żyjemy tu jak rodzina, nie jak obcy. A rodzina ma swoje żądania.\n- Jak rozumiem, posiada pan charyzmę?\n- Charyzmę? – spytał Vergrin. - Cóż, można by tak powiedzieć. Potrafię po prostu szybko i skutecznie pokierować prostymi ludźmi tak, aby wyszło to jak najlepiej. I wiem też, czego najbardziej potrzebują. Zresztą, to długa historia.\n- Chętnie bym jej wysłuchał.\n- Nie dzielę się nią z każdym. – powiedział Vergrin, lecz nie agresywnie. Raczej z zamyśleniem. - Może opowiem ją panu, jeżeli się dogadamy. A teraz pomówmy o tym, dlaczego powinien pan wybrać nas. Rozwijamy się niezwykle szybko, żyjemy za pan brat i oferujemy niezwykłą szansę na wzbogacenie się. Wszystko zależy od pana, nie ma tutaj ograniczeń. To jak będzie?\nZoyel spojrzał w okno i zamyślił się. Takiej solidarności nie wiedział jeszcze, nawet w Karnsteinie. Niewątpliwie mieszkańcy tej wioski byli ze sobą niezwykle zżyci, co sprawiało, że mógłby rzeczywiście mocno na tym skorzystać. I jeszcze perspektywa beztroskiego życia...\n- A niech mnie szlag trafi, zgadzam się – powiedział nagle Zoyel, wywołując uśmiech na twarzy Vergrina. - Obejmę to stanowisko na dwa tygodnie. Jeżeli mi się spodoba, zostanę tu na dłużej.\nSiedzieli ponownie w tym samym pomieszczeniu, lecz teraz w zupełnie innych już strojach. Ubiór Zoyela nie był już aż tak ozdobny, znajdowały się na nim ledwo widoczne zabrudzenia. Vergrin natomiast ubrał lnianą tunikę, jedną z czystszych, jakie miał. Jak na razie milczeli, Vergrin wpatrywał się w okno, a Zoyel w niego, z zamyśleniem.\n- I jak? - spytał w końcu Vergrin, przerywając ciszę.\n- Niezwykłe miejsce. – stwierdził krótko Zoyel. - Każdy doskonale zna każdego, wie, czego się ma spodziewać. Działacie jak jedna osoba.\n- Rozumiem, że zostanie pan z nami?\n- Tak, te dwa tygodnie przyniosły mi zadziwiająco wysokie zyski, a jeżeli bardziej się tu zadomowię, to to miejsce może się okazać jeszcze owocniejsze.\n- Cudownie. – powiedział Vergrin, wstając i zaczynając chodzić w kółko po pokoju. - Przyda nam się ktoś, kto reprezentowałby nas przed innymi wioskami. Na polityce nigdy się nie znałem.\n- Ano właśnie. – zwrócił mu uwagę Zoyel. - Miałeś mi ponoć przybliżyć swoją historię.\n- W porządku. – powiedział w końcu. - Pierwszych lat mojego życia nie pamiętam, ale wiem, co się wtedy stało. Opowiedziano mi o tym.\nKobieta upadła, niezdolna do dalszego biegu. Wyczerpana, oddychała ciężko, starając dźwignąć się z ziemi. Niestety, nie udało jej się zrobić tego dostatecznie szybko. Najpierw usłyszała głośne kroki stóp odzianych w skórzane buty, a w następnej chwili została chwycona za ramiona i podniesiona do pionu, co wywołało kolejną falę bólu, zwłaszcza iż uścisk trzymającego ją człowieka do najdelikatniejszych nie należał.\n- Mam ją! - rozległ się niski głos. - Mamy Bestię!\nKobieta jęknęła i próbowała się wyszarpnąć, ale nie miała dostatecznie dużo siły. Nie po głodówce, którą ostatnio przeżywała. Została bezwolnie zaciągnięta do reszty grupy jej prześladowców. Trzymający ją mężczyzna wyszedł na polanę, na której jego kompani już rozbijali obóz.\n- Dobrze! - krzyknął jeden z nich, odziany w czarną pelerynę z charakterystycznym, czerwonym znakiem. Kobieta chciała się cofnąć, gdy go dostrzegła. Dostatecznie dobrze znała znaczenie tego symbolu. - Kusza będzie zadowolony.\n- Patrzcie ją. – powiedział inny wojownik, odziany w skórzaną zbroję. - Niby taka silna na arenie, a tak łatwo się poddaje.\nChciała krzyczeć na tego mężczyznę, ale naprawdę nie miała już sił na nic.\n- Przecież wtedy była łowcą, a teraz jest ofiarą. – zaśmiał się ten trzymający ją. - No co, już taka harda nie jesteś?\nKobieta nie odpowiedziała. Zemdlała, pozbawiona sił oraz nadziei na lepsze jutro. Widząc to, mężczyzna w płaszczu prychnął.\n- Ładujcie ją na mojego konia! – powiedział z pogardą. - Dziś Kusza odzyska swoją zabawkę.\nKusza przyglądał się spętanej kobiecie. Swoim jednym okiem widział, że wyglądała inaczej, niż podczas ich ostatniego spotkania. Była w jakiś sposób słabsza, mniej harda. Takiej zmiany nie mogły spowodować tylko trudy ucieczki, za dobrze ją wytrenował, aby tak łatwo ją to zmęczyło. Chwycił ją za podbródek i podniósł tak, że musiała spojrzeć mu prosto w oczy. W jej spojrzeniu malowała się wściekłość i rezygnacja, nie było w nim odczuć towarzyszącej jej zazwyczaj determinacji.\n- Głupio zrobiłaś, Belerio – odezwał się zachrypniętym głosem. - Przegapiłaś kilka występów. Muszę ich teraz zorganizować więcej.\nNa twarzy Belerii odbił się strach, co bardzo zdziwiło Kuszę. Zdecydowanie coś było mocno nie w porządku.\n- Zabrać ją! – nakazał swoim dwóm odzianych w pancerz sługom, którzy pośpiesznie wykonali rozkaz. Następnie zwrócił się do Malaraya, stojącego tuż obok niego. - Sprawdziłeś ją?\n- Jej stan nie jest łatwy. – odezwał się mag w typowy dla siebie, świszczący sposób. Jednocześnie podrapał się po wrzodach, dekorujących jego lewą rękę.\n- Tyle sam zauważyłem. – prychnął Kusza, dobywając swojego dziwnego miecza i przyglądając mu się z zainteresowaniem. - Masz przywrócić ją do stanu sprzed ucieczki!\n- Jesteś tego pewien? Możesz zmienić zdanie.\n- Na łeb upadłego, mów jaśniej!\nTego akurat Kusza zupełnie się nie spodziewał. Uniósł wysoko brwi, gładząc ostrze miecza. Nic sobie nie robił z tego, że krwawił z niewielkiej rany.\n- Od tego możesz się powstrzymać. – powiedział. - Na razie.\nMusiał pomyśleć nad ewentualnymi korzyściami i wadami. Dwie Bestie? To mu się na dłuższą metę mogło znacząco opłacić, ale z kolei przez jakiś czas będzie musiał wstrzymać tę ukochaną przez tłumy rozrywkę.\n- Szybka jest. – odezwał się Bełt, który jak dotąd milczał. - Ile jej nie było? Tydzień, dwa?\n- To przecież tylko zwierzę, rozmnaża się, kiedy może. – odpowiedział Kusza, odwracając się i ruszając ku wyjściu z podziemi. - Dawajcie jej podwójne racje. Póki co warto utrzymać ją przy życiu.\n- Czekaj, czekaj! - przerwał mu Zoyel, przez co Vergrin stanął w miejscu, przyglądając mu się pytająco. - Zacząłeś opowieść od środka! Kim jest ten cały Kusza, o czym w ogóle jest mowa i dlaczego nazwał twoją matkę zwierzęciem?\n- Zacząłem od początku, nie moja wina, że ten początek jest końcem innej historii. – odpowiedział Vergrin, a w jego następnych słowach wyczuć było ból. - Kusza to był jakiś były weteran wojenny, ponoć był kiedyś kapitanem kruczej husarii. Miał znaczny majątek, po karierze wojskowej zajął się niewolnictwem i organizacją walk na arenie. Paskudny człowiek.\n- Czyli twoja matka walczyła na arenie? - zdziwił się mocno Zoyel.\n- Nie była człowiekiem. – odparł spokojnie Vergrin. - Podobnie jak ja, w żyłach posiadała wilczą krew.\n- Jesteś wilkołakiem?\n- Tak, ale nie gryzę, a groźny jestem tylko podczas pełni. Ale wtedy znajduję inne rzeczy, na których mogę się wyżyć.\nZoyel był naprawdę zdziwiony tym, co jak dotąd usłyszał. Dalsza historia zapowiadała się na wielce ciekawą.\n- Moją matkę traktowali ulgowo. Dawali jej więcej jedzenia i nie zmuszali do walk na arenie. Mimo to jej stan nie poprawiał się w stopniu, w jakim chciał Kusza. W końcu, po dziewięciu miesiącach męczarni, urodziła mnie, a jej ból się skończył. Umarła, nie mając sił, aby dalej żyć. Nie zdążyła nawet nadać mi imienia.\n- Kusza musiał być wściekły – zauważył Zoyel.\n- Oj tak. Wpadł w furię. Stracił najlepsze źródło dochodu, a zanim zdążyłby je zastąpić, musiało minąć kilkanaście lat. Wymordował połowę niewolników, z drugą obchodził się tak, że lepiej byłoby dla nich, gdyby umarli. W końcu się jednak opanował, ponieważ przypomniał sobie, że w ten sposób nie pokryje strat. Ja sam zostałem oddany w ręce jednej z niewolnic o imieniu Seliria.\n- Seliria? - przerwał mu Zoyel. - Czy tak nie nazywa się czasami...\nZapanowała chwilowa cisza.\n- Mów dalej.\nSiedmioletni chłopiec bawił się jakimś kawałkiem skały, których w podziemnym mieście było akurat po dostatkiem. Seliria spojrzała na niego z zamyśleniem, przerywając na chwilę pracę przy wiązaniu talizmanu z kilku włókien pewnych roślin. Kusza trzymał swoich niewolników w kompleksie jaskiń, które różniły się od innych tą różnicą, że w górze znajdował się otwór, przepuszczający światło słoneczne. Był oczywiście zakryty masywną kratę, ale było to lepsze od ciemnych lochów. Seliria była tu już od jakichś dwudziestu lat, oprócz elfki tyle wytrwał tu tylko Carnus, osobisty kowal Kuszy, który nie starzał się z jakichś powodów ani odrobinę. Ona zajmowała się głównie tworzeniem zwykłych przedmiotów, posiadających na sobie proste zaklęcie, zazwyczaj od uśmierzania bólu czy polepszania nastroju. Niezbyt podobało jej się to, że jej rękodzieła są sprzedawane przez Kuszę na jego wyłączny zysk, ale nie miała wyboru. Podobnie, jak reszta niewolników. Ona jednak posiadała największe zaufanie w oczach Kuszy. Dlatego dał jej tego malucha do opieki, aż nie będzie na tyle duży, by mogło się zacząć jego szkolenie. Od tamtego czasu Selirii przybyło jeszcze więcej roboty, musiała nie tylko zajmować się dzieckiem, ale pracować za dwóch, podobnie jak wszyscy. A siedmiolatek bawił się kamieniem, nie mając pojęcia o tym, jak dużo osób go nienawidzi za to... no, za to, że po prostu się urodził, że jego matka zginęła.\n- To prawda, co mówią ludzie? - spytała Selirię Terala. Była już starszą kobietą, Kusza trzymał ją tu tylko dlatego, że znała się na alchemii. Taka była jego zasada: jeżeli ktoś nie był opłacalny, był sprzedawany komuś innemu. - Że ten wilczy pomiot wpada w szał w każdą pełnię?\n- Nie do końca – Seliria zawahała się. Z jednej strony rzeczywiście, dziecko było co miesiąc bardzo niespokojne, ale szałem by tego nie nazwała. - Budzą się wtedy jego instynkty. Nie lubi zamknięcia, a musi w nim być, co sprawia, że w jego głowie pojawia się mętlik.\n- To, że Beleria uciekła mogę zrozumieć – zaczęła Terala. - Ale czy musiała od razu znaleźć sobie jakiegoś wilka? O czym ona wtedy myślała?\n- Ponoć była wtedy pełnia – powiedziała spokojnie Seliria. - A wiesz, jaka ona wtedy bywała.\n- Przeklęta suka – wymamrotała Terala. - Bez niej byłoby o wiele lżej. A ponoć właśnie chciała dla nas jak najlepiej. Phi!\n- Nie mówi się tak o umarłych. - Ton Selirii zmienił się na lodowaty. - Chciała nas uwolnić, lecz nie udało jej się to. Jako jedyna walczyła, a to wszystko tylko przez to, że nie pomogliśmy jej dosyć szybko.\n- Paplanina elfów – mruknęła Terala. - O, chyba pan zechciał nas odwiedzić.\nSeliria spojrzała na widoczny w oddali łuk portalu, który rozbłysł światłem. Nie było mowy, aby była to dostawa jedzenia. Wszyscy wokół przerwali swoje zajęcia i zaczęli niespokojnie się rozchodzić, pragnąc udać się do rzadziej uczęszczanych miejsc.\n- Alnas! - krzyknęła Seliria do chłopca. - Chodź tu, wracamy do domu!\n- Już? - jęknął chłopiec, rzucając kamieniem. - Ale ja jeszcze nie chcę.\n- Alnas, proszę, wróć ze mną do domu – powiedziała Seliria głosem w którym dało wyczuć się nutkę strachu. Chłopiec długo nie zwlekał. Podszedł do elfki i chwycił ją za jej rozdygotaną dłoń.\n- Nazwałaś go Alnas? - spytała Terala, wysoko unosząc brwi. - Syn nadziei?\n- Tak – powiedziała Seliria. - Nie wiedziałaś?\n- Nigdy przy mnie nie używałaś tego imienia. Ale idź już, nie będę cię zatrzymywać.\nSeliria skinęła głową, po czym ruszyła szybkim krokiem w stronę budynku, który służył im za dom. Wiedziała, że jeżeli Kusza przybył tu po chłopca, to i tak nie zdoła go przed nim schronić. Nie było sensu go ukrywać, jego przyboczny mag i tak by się wszystkiego dowiedział. Lepiej było schować się za ścianami domu, gdzie było przynajmniej ułudne wrażenie bezpieczeństwa. Ułudne, ale zawsze jakieś.\nGdy byli już w pobliżu domu, nagle trącił ją jeden z niewolników, popychając wraz z Alnasem na bok.\n- Hej! - krzyknęła Seliria, kiedy już odzyskała równowagę, do człowieka, który ją potrącił. Ten przystanął i obrócił się.\n- Kruk idzie tutaj z całą gwardią – powiedział do niej skażany złodziejaszek. - Ma zabrać do Kostnicy dwie osoby – tutaj spojrzał znacząco na chłopca.\n- Nie! - wyszeptała Seliira. - On jest za młody, rośli mężczyźni ledwo to przeżywają.\n- Właśnie – powiedział Haver. - Ja tu się o siebie martwię.\nPobiegł dalej, pozostawiając skołowaną Seirię sam na sam z Alnasem. Czy tą drugą osobą był złodziej? Skąd niby to wiedział i dlaczego to właśnie jego wybrał Kusza? Do Kostnicy trafiali tylko najtwardsi spośród niewolników, ci, którzy mieli walczyć na arenie, co było głównym źródłem dochodu Kuszy. Zbudował prawdziwe imperium, był znany w całej Alaranii. Czy teraz chciał, aby młody wilkołak zaczął podążać ścieżką jego matki? Jeżeli tak, to tego chłopca czekają straszne chwile.\n- Ciociu – odezwał się Alnas, kiedy weszli już do środka. - Co się dzieje? Kim był ten pan?\nW oddali rozległ się cichy, lecz z każdą chwilą głośniejszy dźwięk kilku par pancernych butów, stąpających twardo po udeptanej ziemi.\n- Cicho, Alnasie – powiedziała, klęcząc przy dziecku. - Posłuchaj mnie teraz dobrze. Nieważne, co się potem stanie, masz zapamiętać mnie, Telerę i wszystkich, których tutaj poznałeś, rozumiesz?\nKroki były już bardzo blisko, teraz można było usłyszeć, jak wiele osób podąża ulicą. A mało ich nie było.\n- Ciii. Czekają cię trudne chwile, ale uda ci się to znieść, tak jak udało się twojej matce. Ty musisz kontynuować jej dzieło. Teraz tego nie rozumiesz, ale gdy nadejdzie odpowiedni czas i przypomnisz sobie moje słowa, będziesz już wiedział, co czynić. Obiecaj mi tylko, że będziesz pamiętał o tym wszystkim, co tutaj przeżyłeś.\nKroki ustały tuż przed drzwiami.\n- Obiecaj! - Seliria niemal już płakała.\nNagle drzwi wypadły z zawiasów, wyważone potężnym kopniakiem. Do środka wpadło kilku ludzi, w większości w pełnym uzbrojeniu z charakterystycznym, czerwonym symbolem na prawej stronie kirysów. Ustawili się pod ścianami w kręgu, milcząc upiornie. Seliria chwyciła Alnasa, chcąc odwrócić jego oraz swoją uwagę od nich. Jako kolejny do środka wszedł postarzały mężczyzna w krwistoczerwonych szatach, spoglądający na nich z pogardą oraz idący u jego boku wojak w czarnej zbroi, posiadający na twarzy umalowane farbą znaki wojenne. Seliria dobrze ich znała. Malaray i Bełt, lewa i prawa ręka Kuszy, magia i siła. Ci dwaj nienawidzili najbardziej na świecie siebie nawzajem, lecz obydwoje słuchali rozkazów Kuszy. Mówiono, że toczyli ze sobą walkę o władzę, przekonując do siebie jak najwięcej wojowników swego pana. Kiedy ci dwaj dołączyli do kręgu, ukazał się ten, którego Seliria tak bardzo się obawiała. Do środka pomieszczenia wszedł dużej postury mężczyzna odziany w stalową, zniszczoną zbroję płytową. Na plecach powiewała poszarpana peleryna. Można by pomyśleć, że w tym stroju ktoś wyglądałby śmiesznie, ale Kusza roztaczał wokół siebie aurę takiej grozy, że jego zniszczony ekwipunek jedynie ją potęgował. Spojrzał na chłopca, który wyjrzał zza ramienia Selirii, spoglądając na przybysza z szeroko otwartymi oczami.\n- To ma być ten syn Belerii? – spytał zachrypniętym głosem, w którym wyczuć było niezadowolenie.\n- Coś mizernie wygląda – stwierdził Malaray, na co część wojowników obecnych w budynku roześmiała się.\n- Widać, musiał wdać się w ojca – mruknął Bełt.\n- To można zmienić – powiedział spokojnym głosem Kusza, czym uciszył wszystkich zebranych w środku. - Zabrać go.\n- Nie! - krzyknęła Seliria pod wpływem impulsu. Jeden z wojowników uderzył ją w twarz pochwą miecza, oddzielając od Alnasa, którego zabrało kolejnych dwóch. Kusza obrócił się i wyszedł, a za nim wszyscy inni. Seliria natychmiast wstała i nie zważając uwagi na ranę na twarzy, próbowała podążyć za nimi. Zatrzymał ją ostatni gwardzista, którego nie dostrzegła. Chwycił od tyłu, gdy próbowała wyjść i cisnął o podłogę.\n- Bądź grzeczna, bo skończysz, jak tamten złodziej – powiedział, rechocząc po nosem. Następnie wyjął sztylet i wbił go elfce w lewą dłoń. Ostrze przeszło na wylot, a w pomieszczeniu rozległ się krzyk Selirii. Mężczyzna wyszedł, a elfka drżącą dłonią wyjęła sztylet. Ujrzała paskudną ranę, lecz nie zważając na to, wyszła na zewnątrz. Ujrzała oddalających się czarnych gwardzistów oraz ciało Havera, zwisające na linie z dachu jednego z budynków. Nie wytrzymała. Zemdlała z bólu.\nVergrin milczał, oparty o parapet i wpatrywał się w krajobraz za nim. Zoyel błądził kciukiem po dłoni, krzywiąc się przy tym. Dostrzegł już wcześniej u tkaczki tę paskudną bliznę, ale nie miał pojęcia, skąd mogła się wziąć. Teraz wiedział i sądził, że lepiej było żyć mu w niewiedzy. Spojrzał na swojego rozmówcę, którego ręce drżały.\n- Tak – odparł Vergrin tonem, który świadczył coś wprost innego. Westchnął głęboko, przez kolejną chwilę milczał, po czym zaczął opowiadać dalej. - Miałem wtedy siedem lat, pamiętam to jak zza mgły. Są to chyba jedne z moich pierwszych wspomnień, które mogę choć w najmniejszym stopniu zrozumieć, co wcale nie jest pocieszające. Ból, nieustający trening i kara za każde niepowodzenie. Tak wyglądał zwykły dzień w Kostnicy. Było to miejsce, w którym umarło więcej osób, niż na tej całej arenie. Jej zadaniem było sprawić, aby człowiek stał się bestią, prawdziwym gladiatorem, odpornym na ból, kierowanym tylko i wyłącznie żądzą krwi. Uwierzysz, że zrobili coś takiego dziecku? Oczywiście na początku nie było jeszcze aż tak źle. Musiałem stopniowo dochodzić do poziomu zwykłych mieszkańców, przecież nie chcieli, abym wyzionął ducha. Kostnica była zamkniętym, niewielkim systemem tuneli w jakimś odosobnionym miejscu tego miasta niewolników. Był tam niewielki ring, pomieszczenie pełne narzędzi tortur, drugie wypełnione wszelkiego rodzaju machinami treningowymi i jeszcze jedno, służące nam za sypialnię. Tak, nie byłem tam sam. Miałem kilku współlokatorów, większość była tam już od dawna. Najpierw nie sypiałem jednak z nimi, Kusza znalazł dla mnie inny pokój. Tak zaczął się mój koszmar. Każdego dnia czekało mnie to samo. Pobudka była o niezwykle wczesnej godzinie, po której następowały krótkie tortury. Na początku nie było to nic wielkiego, zaledwie kilka sekund. Potem kilkugodzinny trening, ten także pierwszego dnia niezbyt trudny, choć oczywiście dla mnie wtedy niewyobrażalnie. Potem posiłek, którym zawsze była dziwna, gęsta maź bez smaku. Pierwszego dnia zwymiotowałem, za co otrzymałem kilka batów. Z czasem przyzwyczaiłem się do tego. Dowiedziałem się potem, z czego to robili. Uwierz mi, wolałbyś nie wiedzieć. Jednak mimo wszystko spełniało swoje zadanie: dostarczało energii potrzebnej na cały dzień. Gdyby nie to, że składniki tej mazi są niezbyt dozwolone, może nadal bym to spożywał. Jeden posiłek dziennie to niezłe ułatwienie. Tak czy owak, po posiłku następowała seria tortur, mających nas zahartować, a także wzbudzić w nas gniew. Z początku czułem tylko strach, lecz powoli zacząłem także nienawiść. Głęboką, wieczną nienawiść. Stopniowo zwiększano stopień trudności, stopień zadawanego mi bólu.\nGdy miałem już dwanaście lat, byłem w większości pozbawiony człowieczeństwa. Przez cały czas odczuwałem tę samą, zżerającą mnie od środka nienawiść. Próbowałem się przeciwstawiać wiele razy, lecz zawsze bezskutecznie. Zaczęły się wtedy także moje przemiany, przez co stawałem się jeszcze większą bestią. I były o wiele częstsze, niż raz na miesiąc. Wpadałem w szał niespodziewanie, kilku innych gladiatorów zabiłem, kilku boleśnie mnie poraniło. Przez jakiś czas spałem razem z innymi niewolnikami, lecz szybko przenieśli mnie z powrotem do izolatki. Zbyt dużo by ich kosztowało to, gdybym przebywał pół nocy razem z nimi. Znałem się już na walce toporami i na gołe pięści. Kusza regularnie mnie odwiedzał, aby przyjrzeć się postępowi w moim rozwoju. Za każdym razem wyglądał na zadowolonego, a ja za każdym razem naiwnie próbowałem go zabić. Wpadałem w szał, przemieniałem się, ale było to niczym w porównaniu do niego. Powoli zacząłem się orientować, że to nie jest człowiek. Żaden człowiek nie może być tak silny i przepełniony złem jednocześnie.\nKusza przyglądał się zakutego w łańcuchy wilkołakowi. Był jeszcze młody, nie osiągał imponujących rozmiarów, choć i tak już w hybrydalnej formie był niemal tak duży, jak jego matka. Bestia szarpała się, próbując złamać okalające je łańcuchy. Jeden z gwardzistów Kuszy wyjął miecz i uderzył tamtego płazem. Wilczy łeb cofnął się pod wpływem ciosu, lecz zaraz wystrzelił do przodu, zatapiając szczęki w opancerzonym ramieniu człowieka. Rozległ się jego krzyk, któremu Kusza przysłuchiwał się z zadowoleniem.\n- Niezwykła siła, prawda? - spytał stojącego obok niego Bełta. Oni dwaj znajdowali się w bezpiecznej odległości od bestii, w przeciwieństwie do jego gwardzistów, którzy rzucili się, aby pomóc towarzyszowi.\n- Będzie trzeba wzmocnić klatkę – stwierdził Bełt. - Ta dla jego matki jest za słaba. Kiedy tak właściwie zamierzasz go wypuścić na arenę?\n- Ile on ma lat?\n- Dwanaście... - Kusza zamyślił się. - Myślę, że za trzy lata będzie dobry termin. Wtedy powinien zacząć naprawdę nabierać siły, co może być niezłym widowiskiem. Może jednak decyzja o nieusuwaniu ciąży nie była wcale taka głupia.\nBełt spojrzał na potwora, który teraz wisiał bezwładnie na trzymających go łańcuchach. Z klatki piersiowej


Agencja reklamowa | Niezły Blog!\nAgencja reklamowa Reviewed by admin on 2 listopada 2021 .\nJak wykorzystać zdjęcie produktowe dla reklamy? W jaki sposób efektywnie zachęcić kontrahenta do zakupu towaru czy też skorzystania z usługi? Przemówić do niego za wsparciem obrazu. Badania uwypuklają, iż stare powiedzenie, głoszące, iż jeden obraz jest w stanie przekazać więcej niż tysiąc słów, jest jak w najwyższym stopniu słuszne, szczególnie w czasach nowoczesnych, kiedy tak […]\nJak wykorzystać zdjęcie produktowe dla reklamy?\nW jaki sposób efektywnie zachęcić kontrahenta do zakupu towaru czy też skorzystania z usługi? Przemówić do niego za wsparciem obrazu. Badania uwypuklają, iż stare powiedzenie, głoszące, iż jeden obraz jest w stanie przekazać więcej niż tysiąc słów, jest jak w najwyższym stopniu słuszne, szczególnie w czasach nowoczesnych, kiedy tak właściwie kultura obrazkowa zdominowała przestrzeń publiczną oraz stanowi koronną formę przekazu nie wyłącznie reklamowego. Pociągające zdjęcie użyte w reklamie błyskawicznie zwraca uwagę możliwego konsumenta, a od zainteresowania do zakupu droga nie jest nadmiernie długa, w związku z tym fotografia reklamowa jest powszechnie używanym sposobem uatrakcyjnienia przekazu, a w niektórych sytuacjach stanowi newralgiczny nośnik informacji o towarze. Kontrahent dowiaduje się z reklamowego zdjęcia więcej, aniżeli powiedziałyby mu zgrabne zdania umieszczone w opisie dołączonym do produktu – Projektowanie opakowań spożywczych. Chociaż fotografia jest stałym obrazem, niesiony przez nią przekaz odznacza się nieraz niezwykłą dynamiką. I naturalnie o to chodzi w kompetentnej reklamie.


[TEST] Honda civic X 1.5 VTEC 182KM CVT\n[TEST] Honda civic X 1.5 VTEC 182 KM CVT\nTestHub.pl, 4 miesiące temu Czytano 5 min 390\nHonda Civic X to najnowszy model wyposażony wyłącznie w turbodoładowane silniki o mniejszej pojemności. Czy ten krok, który obecnie jest tak bardzo popularny na rynku, pozwoli Civicowi podbić serca klientów?\nNowa generacja Civica to zupełnie inny model względem poprzedników. Zaprojektowany praktycznie od zera zyskuje wiele cech typowo sportowego samochodu. Kilkukrotnie ktoś mnie zapytał: „czy to jest ta odmiana Type R?”. Niestety do Type R wciąż odmianie 1.5 daleko, jednak w modelu z pakietem sport PLUS możemy zyskać wygląd delikatnie nawiązujący do usportowionej wersji.\nCivic mimo wszystko nie stracił wiele ze swojej dotychczasowej funkcjonalności. Nadal to zwykły kompakt, którego śmiało możemy postawić obok Golfa i powiedzieć, że to samochody tej samej klasy. Szkoda, że Civic nie ustrzegł się prostych błędów, które za jakiś czas mogą dać o sobie znać.\nSkupmy się na tym, jak dokładnie wygląda Civic. Japoński koncern zdążył nas przyzwyczaić do tego, że ten model lubi wyglądać niestandardowo. Mowa tu oczywiście o VIII i IX generacji Civica, które tak dobrze są nam znane pod pseudonimem „UFO”. Nowy Civic daje do zrozumienia, że Honda zaczyna nową erę w projektowaniu samochodów. Przód auta ma agresywny wygląd, który budują dyskretnie, ale zarazem efektownie łączące się światła z grillem. Patrząc na bok, możemy dostrzec mocno opadającą linię dachu, która sięga aż do tylnych świateł i plastikowej lotki bagażnika. Tył samochodu wygląda dosyć kontrowersyjnie – może się podobać, a może wywołać reakcję zupełnie odwrotną. Tylny zderzak wygląda bardzo podobnie jak przedni. Ale! Mamy jedną rzecz, która pozwoli nam stwierdzić jednoznacznie, że to tył – podwójna końcówka rury wydechowej umieszczonej centralnie. Wydech wygląda i brzmi świetnie!\nWnętrze idealnie współgra z wyglądem zewnętrznym. Mimo że również wnętrze ma zacięcie sportowe, nadal jest ono przytulne i czujemy się, jakbyśmy jechali samochodem wyższej klasy, a nie zwykłym kompaktem. Siedząc w środku za kierownicą, mamy łatwy dostęp do wszystkich funkcji, przycisków itp. Wewnątrz mamy dużo miejsca, ale nie na tyle, aby jechać w daleką podróż bez jakiejkolwiek przerwy.\nSkupię się teraz na drobnych szczegółach w środku. Jako pierwsze rzucają się w oczy zegary, które przyciągają wzrok zaraz po spojrzeniu na logo na kierownicy. Spoglądając na panel klimatyzacji od razu widzimy, że działa bardzo intuicyjnie. Jeśli chodzi o system multimedialny, który oparto na znanym nam wszystkim Androidzie, jego obsługa jest prosta. Niestety ma lekko przestarzały interfejs i nie działa wystarczająco płynnie.\nTrzeba w tym miejscu wspomnieć o fotelach. Dla niektórych mogą mieć one zdecydowanie za krótkie siedziska: albo przyzwyczaimy się do nich, albo je znienawidzimy. Zapewniają one wystarczające trzymanie boczne, które nadają komfort codziennemu użytkowaniu. Wyciszenie wnętrza również jest na wysokim poziomie do prędkości około 120 km/h – przy wyższych słyszalne stają się dźwięki uderzającego wiatru w karoserię i lusterka samochodu.\nKwestia spalania jest indywidualna dla każdego kierowcy, jednak warto ją poruszyć. Patrząc z tej racjonalnej strony, silnik ma dużą moc jak na taką pojemność. Mimo to spalanie, które mieści się w okolicy 6–7 litrów/100 km przy prędkości 120 km/h, a w mieście osiągamy 8–11 litrów/100 km – jest spalaniem naprawdę przyzwoitym.\nJednak jednym wielkim strzałem w kolano ze strony Hondy jest mały zbiornik paliwa, który ma zaledwie 46 litrów pojemności, co daje nam zasięg około 400–500 km w cyklu miejskim.\nProwadzenie najnowszego civica to czysta przyjemność. W testowanym egzemplarzu pojawiła się bezstopniowa skrzynia automatyczna CVT z siedmioma przełożeniami. Moc, którą osiąga ten półtoralitrowy benzyniak, to 182 KM. Robi wrażenie, szczególnie po dodaniu jego wagi – zaledwie 1350 kg. Osobiście mogę stwierdzić, że tę moc czuć, ale tylko na suchej nawierzchni. Inaczej moc przenoszona na przedni napęd zostanie w miejscu, a my stracimy cenne sekundy na walce z przyczepnością.\nPierwsze 100 km/h na liczniku pojawi się po czasie 8,2 sekundy. Prędkość maksymalna, na jaką stać Hondę Civic X generacji, to katalogowe 218 km/h. Przyspieszenie bezproblemowo sprawi nam frajdę podczas startu spod świateł. Również poza miastem nie będziemy mieć problemów z wyprzedzaniem. Maksymalny moment obrotowy w silniku 1.5 to 220 Nm, który da o sobie znać w zakresie obrotów 1700–5500 rpm. Czyli w zasadzie cały czas, bo na ogół każdy jeździ w takim zakresie obrotów.\nUkład kierowniczy jest precyzyjny: Civic X chętnie reaguje na ruchy kierownicą, jest bardzo zwinny. Jazda nim – szczególnie na krętych drogach – sprawia ogromną przyjemność. I to właśnie jazda jest czymś, co jest najlepsze w tym samochodzie, czymś, co daje nam wielką frajdę. Z tyłu za wygodę jazdy odpowiada zawieszenie wielowahaczowe, z przodu zastosowano kolumny MacPhersona. W opcji pojawiły się również adaptacyjne amortyzatory. Dodatkowo w nowym Civicu siedzimy znacznie niżej niż w poprzednich generacjach, a auto stało się sztywniejsze.\nIle powinniśmy przygotować gotówki na zakup Civica? Za podstawową wersję, którą napędza silnik 1.0 129 KM, musimy zapłacić na tę chwilę 66 900 zł – dodatkowo jest to słabo wyposażona wersja S. Wersja sport PLUS z testowanym silnikiem 1.5 i skrzynią CVT odchudzi nasz portfel o około 113 tys. zł.\nHonda Civic X nie będzie się podobać wszystkim. Wielu kierowców może narzekać na zbyt odważną stylistykę, a zwłaszcza na tył auta czy niską pozycję za kierownicą, która może niektórym sprawiać trudność przy wsiadaniu i wysiadaniu. Jednak jeżeli jazda po krętych drogach sprawia Wam przyjemność i lubicie kontrowersyjny wygląd, Civic nie ma sobie równych.\nIdeały nie istnieją, ale Civic może nim być albo przynajmniej sprawia pozory – i dobrze mu to wychodzi.\nźródło: opracowanie własne – Krzysztof Dudzik\n#civic #cvt #Honda #honda civic #Honda Civic X #Honda Civic X 1.5 VTEC 182KM CVT\nNews, RTV, Tech\nNowe telewizory 4K od firmy Sharp\nTesla Model 3 w opałach! Od pojazdów odpadają… zderzaki!


Księga skarg i wniosków - Page 941 - SkyscraperCity\nPage 941 of 968 « First < 441 841 891 931 937 938 939 940 941 942 943 944 945 951 > Last »\nAugust 7th, 2017, 10:45 AM #18801\nPrawda jest taka, że zwykły użytkownik forum nawet nie zdaje sobie sprawy jak wiele postów jest usuwanych, bo zwyczajnie nie ma podglądu na to, co zostało usunięte. Tyczy się to wątków politycznych, hydeparkow, wątków inwestycyjnych, no wszystkich.\nCzasem nawet nie zdąży przeczytać jakiegoś postu, bo zanim odpali dany watek, to wcześniej (przypadkiem lub nie) przeglądał go moderator i zrobił już porządek.\nOczywiście, nie wszystko się samemu wykryje, nie wszystko ktoś zgłosi do księgi, czasem i w księdze może zostać przeoczone, ale to jest niewielki % wszystkich "złych" postów, no ale właśnie o ten % jest najwięcej dymu w księgach potem, "że moderacja nic nie robi, nie reaguje, udaje że nie widzi..."\ngif or it didn't happend\ntaki wykresik - ilość wszystkich postów + druga kreska: ilość postów skasowanych\nPS: ja tam robiłem za moderatora, więc wiem jaka to niewdzięczna robota jest.\nAugust 7th, 2017, 01:08 PM #18802\nMogę jedynie jako ciekawostkę podać kilka przykładów, jak wiele postów zostało usuniętych.\nwątek polityczny - widocznych postów: 328.396; usuniętych: 4.865 postów\nRosja i stosunki PL-ROS - widocznych postów: 13.061; usuniętych: 706 postów\nprzekop Mierzei Wiślanej - widocznych postów: 2.978; usuniętych: 110 postów\nImigranci (ogólny) - widocznych postów: 37.049; usuniętych: 900 postów\nA co mają powiedzieć komornicy?\nCezman, Hipolit, Zyzio, darque liked this post\nAugust 7th, 2017, 03:11 PM #18803\nŻe nie wiedzą, jak niewdzięczną robotą jest moderowanie\nAugust 7th, 2017, 05:16 PM #18804\nProszę o przeniesienie postu #5336 do działu PHP Bydgoszcz\nPost o referendum ws odwołania prezydenta miasta.\nAugust 7th, 2017, 05:46 PM #18805\nLikes (Received): 8357\nZ którego wątku?\nAugust 8th, 2017, 09:47 AM #18806\nProponuję przenieść posty o kosztach jedzenia z Mieszkaniówki\ndo odpowiedniego wątku\nAsinus, michael_siberia, Henry Gale liked this post\nAugust 8th, 2017, 03:08 PM #18807\nAugust 9th, 2017, 10:58 PM #18808\nLocation: Wrocław, Nadodrze\nHej, jako że 625 ma urlop, to mógłby ktoś wydzielić kilka postów z wątków [Wrocław] Inwestycje mieszkalno-apartamentowe i [Wrocław] Inwestycje do nowego tematu w dziale wrocławskim o nazwie [Przedmieście Świdnickie] Stawowa City? Wydaje się, że to na tyle duża inwestycja, która może mocno odmienić okolicę ulicy Stawowej, że warto ją wydzielić.\nBy ułatwić sprawę, podlinkowuję posty do przeniesienia (w porządku chronologicznym):\n[Wrocław] Inwestycje mieszkalno-apartamentowe:\nTeoretycznie też post #10968 i post #10971 (do rozpatrzenia przez moderaturę).\nZ góry dziękuję dobremu modowi za zrobienie porządku\npanAeL, alsen strasse 67 liked this post\nLast edited by G_s_G; August 9th, 2017 at 11:06 PM.\nAugust 9th, 2017, 11:58 PM #18809\nOd jakiegoś czasu nurtuje mnie kwestia kolejności regionów Polski w zakładce "Inwestycje w Polsce". Patrząc na poszczególne podtytuły mamy "Łódzkie, Mazowsze, Podlasie" (kolejność alfabetyczna) , dalej patrząc "Lubelskie, Małopolska, Podkarpacie i Świętokrzyskie" i tak dochodzimy do "Wielkopolska, Kujawy i Lubuskie". Wiem, że drobiazg, ale lubimy tu być drobiazgowi. Być może przy układaniu istniał jakiś powód, na który nie wpadłem ?!\nAugust 10th, 2017, 12:25 AM #18810\nnie mam nic przeciwko żeby Małopolska była pierwsza jak Wielkopolska\nAugust 11th, 2017, 11:22 AM #18811\nAle wlasnie to zaden dowod stad moj post.\nJak dla Ciebie to szambo to nie ma dla was innej odpowiedzi niz "prywatne forum".\nNie twierdze,ze akurat wymieniony post to szambo,ale problem z moderacja jest.Zreszta najlepszy przyklad masz w drugiej ksiedze gdy zglosilem politykowanie w watku lotniczym i nikt przez 2 dni sie nie zainteresowal( a modowie wchodzili i pisali w ksiedze) dopiero po ponoweniu prosby Beton zareagowal a Ty robiles z tego dowcipkowanie\nPodobnie wczesniej zglaszalem obrazanie prezydenta to jeden mod usuwal moje zgloszenia az w koncu ukaral mnie 30 dniowym banem za to,ze nie zrezygnowalem ze zgloszenia\ntak wyglada reakcja w praktyce i nie jest rożowo...\nAugust 11th, 2017, 11:26 AM #18812\nLikes (Received): 8015\nZdziebko przydługa sygnaturka (?)\nAugust 13th, 2017, 10:26 PM #18813\nMam prośbę odnośnie wątku [Modertrans] Tramwaje i dyskusji która rozpoczęła się od postu 3304 i rozwija w kierunku offtopicu - dało by się ją przenieść do wątku [Kraków] Tramwaje w Grodzie Kraka?\nAugust 14th, 2017, 05:08 AM #18814\nProszę o przeniesienie posta #17987 http://www.skyscrapercity.com/showth...hp?p=141750269 i odpowiedzi na niego do tematu Bydgoszcz: Parkowanie lub Bydgoszcz PHP. Post nie ma nic wspólnego z rewitalizacją Starego Miasta.\nAugust 14th, 2017, 01:34 PM #18815\nProśba o zamknięcie wątku do czasu jakichś informacji http://www.skyscrapercity.com/showth...hp?p=141761562\nCo jakiś czas ktoś robi wrzutkę że PKP nic na niej nie planuje, a ja zawsze mam nadzieję że jednak coś się dzieje.\nAugust 15th, 2017, 02:11 PM #18816\nModerator, ktory wyniosl dyskusje o broni z PHP do wlasciwego watku, troche sie rozpedzil i zabral ze soba tez kilka rzeczywiscie PHP-owych postow. Mozna prosic o korekte?\nChodzi o te trzy posty:\nAugust 17th, 2017, 02:47 PM #18817\nW sumie to sie nadaje najbardziej tutaj:\nTo akurat w przypadku Skody nic nowego,że cenią się jakby byli Bombardierem. I o ile na zamkniętym czeskim rynku taki numer jeszcze przechodzi,to gdzie indziej jest gorzej (chyba że jest tak wszystko dograne pod stołem jak w Rydze).\nPrawdopodobnie Skoda musiała zrobić jakiś mix 15T i 29T,co oczywiście wpłynęło na cenę,ale 3 miliony Euro za wagon to przegięcie.\nNo nic,pozostaje czekać na kolejny przetarg... chyba że faktycznie Hyundai skutecznie uwali Skodę za nierealne zużycie energii.No i zobaczymy co przyniesie odwołanie (IMHO pewne,tak samo jak w przypadku Hyundaia) SS-manów; od momentu zmiany taktyki Stadler wykazuje wystarczający poziom zajadłości,żeby w takim wypadku sprawę doprowadzić co najmniej przed KIO (jak nie przed sąd); dodawszy do tego wcześniejsze zwyczaje Solarisa odwołanie jest pewne w zasadzie na 100%.\nBTW: jakieś odwołanie już wpłynęło?\nBTW2: wiadomo za co dokładnie uwalili SS-manów?\nMogę zrozumieć fanbojstwo, ale nie uważasz że porównywanie firmy i jej pracowników do członków jednej z najbardziej zbrodniczych organizacji jest już sporym przegięciem?\nCoś Ty się nagle taki czuły na tym punkcie zrobił,że doszukujesz się nadmiernych powiązań? Zresztą znają nazwy swoich firm i musieli się liczyć z tym jaki będzie skrót z tego mariażu; a ten skrót się będzie zawsze tak kojarzyć,niezależnie od intencji piszącego. Więc wyhamuj,bo już nie wiem czy aż tak przeżywasz wynik Waszego przetargu czy tak przeżywasz,że nie jesteś w stanie znaleźć lepszego powodu na wyeliminowanie mnie z dyskusji?\nKolega Eurotram ma wyraznie jakis problem ze soba i notorycznie przekreca nazwy producentow, ktorych nie lubi - jak okreslanie SS-Manami konsorcjum Solaris-Stadler, czy (nieco lagodniej) Moderszajs zamiast Modertrans. Do tego czesto jego posty sa nadmiernie agresywne. I, jak widac, nic sobie nie robi z tego, ze innym to przeszkadza. Chyba warto tu pokusic sie o jakies upomnienie, juz nie raz wprowadzal on pyskowke do roznych tramwajowych tematow swoim fanbojstwem w stosunku do Pesy.\nAugust 17th, 2017, 02:54 PM #18818\nKoledze Eurotram zwracałem uwagę osobiście już wcześniej w innej sprawie. Trochę za dużo tego.\nZa ~godzinę zajmę się tym\nEDIT - 5 dni.\njohny.f, k%, marcin.poznan, dkzg, Wypalacz Rafał and 2 others liked this post\nLast edited by mateusz.el; August 17th, 2017 at 04:23 PM.\nAugust 17th, 2017, 11:38 PM #18819\nKolegę chyba nieco poniosło\nAugust 18th, 2017, 01:00 AM #18820\nPodeslac wiecej "wesolych" wpisow z rowerowego? Mozne zalapie sie na 14 dni i wczasy pod grusza


Publikacje firmy ASTOR Sp. z o.o. – Automatykab2b\nOnline: 424 Środa, 2018.01.17\nJuż po raz szósty organizowany będzie Astor Tour przeznaczony dla inżynierów chcących pogłębiać swoją wiedzę techniczną z zakresu nowoczesnych rozwiązań dla przemysłu. Cykl rozpoczyna się 25 kwietnia na południu Polski - w Katowicach. Tym razem seminaria odbędą się w 6 miastach Polski: w Katowicach - 25 kwietnia, we...\nTrwa rekrutacja do akceleratora KPT ScaleUp realizowanego przez Krakowski Park Technologiczny. Szansę na akcelerację mają polskie startupy, działające na rynku nie dłużej niż 5 lat i posiadające produkt lub działający prototyp rozwiązania B2B w jednym z trzech obszarów: Industry 4.0, IIoT lub smart city. W maju 12 firm rozpocznie...\nW grudniu w krakowskim Collegium Maius odbyło się seminarium dla edukacji organizowane przez firmę ASTOR połączone z rozstrzygnięciem konkursu na najlepszą pracę dyplomową. Była to już 18 edycja tego wydarzenia, zaś ideą przewodnią było omówienie wymogów stojących przed młodymi inżynierami w kontekście czwartej rewolucji...\nWyższa Szkoła Bankowa w Gdańsku we współpracy z firmą ASTOR uruchamia nowy kierunek studiów podyplomowych "Automatyka i Robotyka. Nowoczesne technologie w przedsiębiorstwie produkcyjnym". Studia zaczynają się w październiku 2016 roku i trwają dwa semestry. Ich zakres obejmuje zarządzanie procesami, automatyzację, robotyzację i...\nFirma ASTOR zaprasza na ogólnopolski cykl bezpłatnych seminariów "ASTOR Tour 2015 - gdzie technologia spotyka człowieka", przeznaczonych dla użytkowników oraz integratorów systemów sterowania. Cykl rozpoczyna się 19 maja. Seminaria odbędą się w 10 miastach Polski: w Rzeszowie - 19 maja, w Bielsku Białej - 20 maja, Częstochowie -...\nAstraada HMI Panel PC to zintegrowane urządzenia, w skład których wchodzi ekran dotykowy oraz komputer PC z zainstalowanym systemem operacyjnym Windows. Astraada HMI przeznaczone są do użytku w trudnych warunkach środowiskowych, jak wysoka temperatura, zapylenie i wilgotność, zapewniając zainstalowanym aplikacjom stabilną i niezawodną...\nRozstrzygnięcie XVI edycji Konkursu Astora na Najlepszą Pracę Dyplomową, organizowanego pod hasłem "Moc technologii dla edukacji", miało miejsce w warszawskim Centrum Nauki Kopernik. Podczas finału odbyło się również seminarium, na którym zaprezentowano przykłady współpracy Astora z uczelniami wyższymi i szkołami średnimi. W...\nW dziewiątej edycji konkursu o tytuł Innovatora Małopolski w kategorii średnich przedsiębiorstw zwyciężyła firma Astor. Ideą konkursu organizowanego przez Centrum Transferu Technologii Politechniki Krakowskiej oraz Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego jest nagradzanie firm, które wyróżniają się nowatorskimi...\nFirma Astor po raz drugi z rzędu znalazła się na prestiżowej liście najlepszych miejsc pracy w Polsce. W roku 2014 zajęła siódme miejsce w kategorii firm zatrudniających do 500 osób. Wyróżnienie to przyznawane jest przedsiębiorstwom, które potrafią zbudować wartościowe relacje z pracownikami oraz stwarzają przyjazne warunki...\nFirma Astor, która dostarcza spawalnicze roboty przemysłowe Kawasaki, organizuje seminarium z cyklu "Zrobotyzowane Spawanie". Podczas spotkania prezentowane będą biznesowe i techniczne aspekty podnoszenia efektywność produkcji poprzez inwestycje w zrobotyzowane stanowiska do spawania. Najbliższe seminarium połączone z praktycznymi...\nAstor, będący dystrybutorem rozwiązań firmy GE Intelligent Platforms, poinformował o nowym cenniku producenta, dotyczącym wybranych modeli sterowników VersaMax Micro PLC. Obniżona nawet o 29% cena ma umożliwić dalszą popularyzację automatyzacji w najmniejszych urządzeniach i systemach sterowania oraz otworzyć przed oferowanym...\nW siedzibie firmy ASTOR została wczoraj otwarta interaktywna wystawa robotyki i technologii IT - ASTOR Innovation Room. Można na niej oglądać roboty wykonujące realne procesy produkcyjne: spawanie, paletyzację oraz pakowanie. Wystawa, która powinna wpisać się na stałe w krajobraz krakowskiego centrum, ma być w założeniu miejscem...\nOd 6 maja do 3 czerwca studenci Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie zgłębiali tajniki wiedzy technicznej. W trakcie 5 spotkań, miłośnicy nowoczesnych technologii poznali najważniejsze obszary funkcjonowania zakładu produkcyjnego oraz najnowsze trendy w przemysłowych systemach IT. Pomysł warsztatów zrodził się ze współpracy...\nW Polsce w ostatnim roku odbyło się ponad 22 tys. różnego rodzaju spotkań i wydarzeń - wynika z najnowszego raportu "Przemysł spotkań w Polsce - Poland Meetings & Events Industry Report 2013". Ponad 5 tysięcy z nich dotyczyło tematyki technologicznej. Wśród tegorocznych wydarzeń poświęconych nowoczesnym technologiom na...\nOrganizatorem spotkań jest firma Astor, która od wielu lat angażuje się w propagowanie praktycznej wiedzy wśród studentów uczelni technicznych. Partnerami inicjatywy są: Katedra Automatyki i Inżynierii Biomedycznej Wydziału Elektrotechniki, Automatyki, Informatyki i Inżynierii Biomedycznej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i...\nSeminaria dla branży automatyki, produkcji i przemysłu połączą prezentację najnowszych trendów z elementami warsztatów technicznych. Cykl spotkań rozpocznie się na przełomie kwietnia i maja w wyjątkowych miejscach w Polsce. Seminarium inaugurujące całą serię odbędzie się 25 kwietnia 2013 r. w Warszawie na Stadionie Narodowym.\nW zakładach produkcyjnych na świecie działa ponad 720 tys. licencji oprogramowania Wonderware. Także na polskim rynku klienci docenili nowoczesne technologie zawarte w tej platformie. ASTOR poinformował, że w Polsce sprzedano już 10 tys. licencji tego oprogramowania dla przemysłu. Jubileuszową licencją okazała się Platforma Systemowa...\nSpółka ASTOR ogłosiła swój pierwszy Raport Społeczny, podsumowując w ten sposób 25 lat obecności na rynku. Na 92 stronach opisano tajniki trwałego rozwoju firmy. W sektorze MŚP, do którego należy firma ASTOR, publikacja raportu społecznego jest rzadko spotykaną praktyką. Taka działalność kojarzona jest z międzynarodowymi...\nJak poinformowała firma ASTOR, Invensys - właściciel marki Wonderware, której rozwiązania oferuje polski dystrybutor - zadecydował o sprzedaży dywizji Invensys Rail, zajmującej się dostarczaniem systemów dla kolejnictwa. Decyzja spółki wpływa pozytywnie na strategię działań w zakresie oferty Wonderware. Segment rozwiązań dla...\nKrakowski ASTOR został dystrybutorem robotów przemysłowych typu SCARA firmy Epson. Maszyny te znajdują zastosowanie głównie w montażu, przenoszeniu i sortowaniu detali oraz szybkiej paletyzacji produktów. Krakowska spółka specjalizująca się w rozwiązaniach do automatyzacji i zarządzania produkcją dostarcza już roboty przemysłowe...\nSzwedzki Rörets, producent desek do prasowania i suszarek do bielizny, zmodernizował stanowisko produkcyjne w swoim zakładzie w Pniewach. W realizacji przedsięwzięcia wzięła udział firma ASTOR, z którą Rörets Polska współpracował przy podobnej inwestycji w 2011 r. W zakładzie Rörets w Polsce maszyny konstruowane są indywidualnie...\nW dniach 13-15 listopada 2012 r. w Centrum Targowo-Konferencyjnym Expo Silesia odbędą się Targi Hydrauliki, Automatyki i Pneumatyki HAPexpo, poświęcone automatyzacji procesów produkcyjnych. Jednocześnie trwać będzie druga edycja Targów Robotyzacji i Automatyzacji w Przemyśle - ROBOTshow. HAPexpo to jedyne tak kompleksowe wydarzenie na...\nFirma Astor po raz czternasty zaprasza studentów kierunków technicznych do zgłaszania swoich prac dyplomowych do konkursu. W tegorocznej edycji także uczniowie szkół średnich o profilu technicznym mogą przyłączyć się do zmagań o prestiż i nagrody pieniężne. Poprzez rozszerzenie formuły konkursu, Astor chce zachęcić młodzież...\nZakłady Azotowe w Tarnowie-Mościcach S. A. (Azoty Tarnów) to firma z branży chemicznej zajmująca się produkcją tworzyw sztucznych, nawozów mineralnych i chemikaliów dla przemysłu chemicznego. Łączy ona ponad 80-letnią tradycję z nowoczesnością, stale udoskonalając technologię i podnosząc jakość oferowanych produktów, wysoko...\nJuż nie tylko duże przedsiębiorstwa decydują się na robotyzację linii produkcyjnych. Również sektor małych i średnich przedsiębiorstw sięga po roboty przemysłowe. Firmy dostrzegają, że zastosowanie robotów jest opłacalne i ma bezpośredni wpływ na konkurencyjność na rynku. Astor już od 3 lat dostarcza polskim...\nAstor został wydawcą pisma branżowego „Biznes i Produkcja”, prezentującego zagadnienia z zakresu nowoczesnej organizacji produkcji. Jest to publikacja adresowana do kadry menadżerskiej firm produkcyjnych, w której będzie można znaleźć informacje o najnowszych koncepcjach zarządzania oraz opis korzyści płynących z wykorzystania...\nAstor zaprasza wszystkich studentów kierunków technicznych do udziału w konkursie na najlepszą pracę dyplomową wykonaną w oparciu o produkty z oferty firmy. Termin zgłaszania prac do XI edycji konkursu upływa 30 września 2009. Jest też dobra wiadomość dla studentów IV roku, którzy już mogą planować tematy swoich prac w oparciu...\nFirma Astor rozpoczęła nowy projekt edukacyjny pod nazwą Akademia Astor. Inicjatywa obejmuję kompleksową działalność szkoleniową, która ma podnosić kompetencje techniczne i zarządcze w firmach produkcyjnych oraz integratorskich. Oprócz warsztatów poświęconych produktom firm takich jak Wonderware, GE Fanuc, Satel, Kawasaki, Horner...\nOd stycznia br. Astor wprowadził nowe zasady przyznawania certyfikatów dla partnerów firmy. Ustanowione zostały również nowe tytuły – Złotego Partnera Astor, Srebrnego Partnera Astor oraz zarezerwowany tylko dla firm OEM (producentów maszyn) tytuł Platynowego Partnera Astor. Wcześniej, od 2002 roku,...\nPod koniec września odbyła się konferencja "IT w przemyśle GigaCon 2008". Tym razem jej tematem przewodnim była integracja produkcji i automatyki z systemami IT, a uczestnicy mieli okazję zapoznać się ze specyfiką i znaczeniem takich systemów w pracy zakładów produkcyjnych. Spośród prezentowanych...\nProducent oprogramowania „Wonderware” zachęca do korzystania z opracowanego przez firmę bezpłatnego cyklu publikacji poradnikowych „Wskazówki dla projektantów aplikacji InTouch 10.0”. Materiały kursowe zawierają szereg wskazówek, podpowiedzi i porad z zakresu tworzenia aplikacji wizualizacyjnych...\nKrakowska firma Astor została nagrodzona w Finale XV Edycji Medalu Europejskiego dla Wyrobów, za dostarczanie platformy systemowej Wonderware. Medal Europejski jest przedsięwzięciem organizowanym przez Business Centre Club, Urząd Komitetu Integracji Europejskiej i Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny. Jego celem jest wspieranie...\nKrakowska firma Astor, dystrybutor systemów automatyki przemysłowej, został nagrodzony przez producenta oprogramowania – amerykańską firmę Wonderware. Na uroczystej gali w Palm Springs w Stanach Zjednoczonych polskiego dystrybutora wyróżniono nagrodą za wyjątkowe osiągnięcia w dystrybucji w okresie od 1 kwietnia 2006 roku do 31...\nKrakowska firma Astor otrzymała Medal Europejski BCC za System Kart Finansowania, który pozwala na przedłużenie terminów płatności lub zaciągnięcie niskooprocentowanych kredytów na towary dla stałych klientów firmy. Karty Finansowania działają jak karty kredytowe i podzielone są na trzy rodzaje: Zieloną, Srebrną i Złotą....\nZ okazji dwudziestolecia firmy Astor zorganizowano specjalną galę, na której wręczono Astory 2006 – statuetki, którymi nagradzani są najlepsi pracownicy firmy. Na uroczystym spotkaniu zorganizowanym w krakowskim hotelu Kazimierz rozdano nagrody w kategorii Manager Roku, Dobry Duch Astora i Pracownik Roku. Tym razem nagrody Super...\nKrakowski Astor po raz kolejny zorganizował konkurs na najlepsze prace dyplomowe opracowane w oparciu o produkty oferowane przez firmę. W tegorocznej edycji wzięli udział studenci, którzy w swoich pracach dyplomowych podejmowali tematy, takie jak systemy sterowania liniami produkcyjnymi, automatyzacja procesów produkcyjnych, wizualizacja...\nNaszym celem jest osiągnięcie w dziedzinach sterowania, wizualizacji i robotyki pozycji najlepszego dostawcy w Polsce. „...stosujemy strategię, która zaczerpnięta została ze strategii Jacka Welcha, byłego prezesa General Electric – jeżeli mamy się czymś zajmować, możemy to robić pod warunkiem, że będziemy pierwsi...


Mieszkanie na sprzedaż, Zabrze Zygmunta Krasińskiego, 39 m² | Morizon.pl | 6221\nmorizon.pl mieszkania śląskie Zabrze Krasińskiego\nZabrze, Zygmunta Krasińskiego\nMieszkanie w dogodnej lokalizacji, w niskiej zabudowie i atrakcyjnej cenie\nPrzedstawiamy Państwu mieszkanie o pow. 38,85m2 mieszczące się na parterze w dwupiętrowej kamienicy w Zabrzu, w dzielnicy Centrum Południe, przy ul.Zygmunta Krasińskiego 24.\nMieszkanie składa się dwóch pokoi, dużej kuchni, łazienki z WC oraz przedpokoju.\nW mieszkaniu okna PCV wychodzące w pokojach na północ (ul.Krasińskiego), a w kuchni oraz w łazience okna znajdują się od strony południowej. Drzwi zewnętrzne antywłamaniowe.\nDo mieszkania przynależą dwie piwnice. Na podwórku za budynkiem miejsca parkingowe dla mieszkańców. Klatka schodowa czysta i zadbana.\nMieszkanie w stanie do remontu z potencjałem podziału na trzy pokoje.\nDodatkowym atutem nieruchomości jest bardzo niski czynsz wynoszący ok 135zł/mc.\nFORMA WŁASNOŚCI: spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, działy III i IV księgi wieczystej wolne od wpisów.\nOkolica doskonale skomunikowana. W odległości 300m przystanek autobusowy oraz tramwajowy, do Dworca PKP (600m). Szybki dojazd do autostrad i DTŚ\nW niedalekiej odległości pełna infrastruktura handlowo-usługowa, medyczna i edukacyjna.\nW pobliżu Biedronka (300m i 700m), Lidl i Carrefour(1km), Centrum handlowe (1,3km), siłownia Smart Gym (1,5km), komenda Miejska Policji (400m), Komisariat Policji (1km), Sąd Rejonowy (550m), Urząd Miasta (1km), Kościół (1,5km), żłobek (1,3km), gimnazjum (400m), szkoła podstawowa (600m), Uczelnia Politechniki Śląskiej (800m), Śląski Uniwersytet Medyczny (1,3km), Wyższa Szkoła Techniczna (1,4km). W okolicy dużo restauracji, sklepów i salonów.\nOgłoszenie (mieszkanie na sprzedaż nr morizon-687/2673/OMS) zainteresowało mnie. Chcę poznać więcej szczegółów na jego temat. Proszę o kontakt.


Bajkowir: Sylvia Douyé, Paola Antista - "Czarolina. Pewnego dnia zostanę fantasykolożką!"\nSylvia Douyé, Paola Antista - "Czarolina. Pewnego dnia zostanę fantasykolożką!"\nIlustracje: Paola Antista\nTytuł: Czarolina. Pewnego dnia zostanę fantasykolożką!\nLegendarne stwory, siła magicznych przekleństw oraz poszukiwanie prawdy o samym sobie. Czarolina przybywa na ponurą wyspę Vorn, żeby wziąć udział w letnim kursie na temat istot fantastycznych, czyli kryptyd. Wraz z innymi nastolatkami rozpoczyna naukę pod nadzorem profesora Balzara i tajemniczej Madame C. Wkrótce na wyspie zaczynają się dziać niepokojące rzeczy. Czarolina i jej koleżanka Willa rozpoczynają śledztwo, aby wyjaśnić, co jest przyczyną strasznych zdarzeń, nie przypuszczają jednak, że na każdego uczestnika kursu czyha wielkie niebezpieczeństwo! Przy okazji bohaterka dowie się bardzo ważnych rzeczy o swojej niezwykłej przeszłości. Komiksowa opowieść dla dzieci i młodzieży.\nDotarłam na wyspę Vorn! Wszystko tutaj wydaje się smutne, ponure i straszne. Jednym słowem… jest świetnie! Dokładnie tak, jak tego oczekiwałam…\nUwielbiam opowieści z nieco mrocznym i creepy klimatem, a Czarolina. Pewnego dnia zostanę fantasykolożką właśnie taką historię mi zafundowała. To komiks przepełniony niesamowitymi istotami, posiadający nietuzinkową tajemnicę oraz barwnych bohaterów, od którego nie sposób się oderwać! A zakończenie… no cóż – mam nadzieję, że niebawem w moje ręce trafi kontynuacja!\nMuszę przyznać, że jak na komiks dla dzieci, prezentuje się dość niepokojąco. Jest odrobinkę straszny, ale jestem pewna, że dzielniejszy zuch bez trudu sobie poradzi z jego treścią. Historia opisana jest w sposób bardzo sympatyczny (wszak fantasykolodzy zajmują się pomaganiem stworzeń niepojęten), pełen ciekawostek i humoru, dzięki czemu napięta atmosfera jedynie kica pomiędzy stronami. Muszę przyznać, że jestem bardzo zaskoczona tym, jak przemyślana została konstrukcja tego komiksu oraz przedstawienie postaci, bowiem – choć znamy ich zaledwie przez chwilę – o każdym można kilka zdań powiedzieć.\nFascynująca jest również szata graficzna komiksu. Jest ona utrzymana raczej w ciemnych kolorach, granatach lub sepii, urozmaiconych o inne barwy. Taka spójna kolorystyka bardzo dobrze oddziałuje na wyobraźnię czytelnika, podobnie jak bardzo przyjazna kreska. Choć – jak wspominałam wcześniej – komiks jest nieco niepokojący, tak bajkowe ilustracje pozytywnie wpływają na odbiór – podobnie jak omawiany powyżej humor. Krótko mówiąc – książeczka wyważona jest w każdym calu – oraz doskonale dopracowana, bo porusza także kwestie ważne dla młodego czytelnika - choćby odnajdywania siebie...\nW Czarolinie. Pewnego dnia zostanę fantasykolożką bez wątpienia zakocha się każdy miłośnik fantastycznych istot. Spotkacie tutaj magiczne istoty, takie jak wróżki czy gorgona, oraz oryginalną tajemnicę, która… odrobinkę się urywa. Z tego względu ogromnie nie mogę się doczekać kolejnego tomu – zapowiada się fenomenalnie! Polecam z całego serducha tę serię!\nEtykiety: Dizzy, dla dzieci, dla młodzieży, EGMONT, fantastyka, fantasy, komiks, magiczne stworzenia, nauka, Wydawnictwo EGMONT\nDominika Jastrzębska 12 listopada 2020 12:56\nWydaje się idealną lekturą dla miłośników zarówno komiksów jak i fantastyki. Bardzo ładne, staranne ilustracje a do tego tajemniczy klimat tej lektury sprawia,że sama chętnie bym po niego sięgnęła.


Siostry w bibliotece: Złe dziewczyny nie umierają - Katie Alender\nTytuł polski: Złe dziewczyny nie umierają\nAutorka: Katie Alender\n"Alexis ucieka w fotografowanie i trzyma się na uboczu, jak niejedna nastolatka. Nie każdy jest urodzoną cheerleaderką. Zresztą jak się żyje z takimi rodzicami, nie ma w tym nic dziwnego. Młodsza siostra Alexis, trzynastoletnia Kasey, też jest specyficzna, z tym swoim zbzikowaniem na punkcie starych lalek. W sumie życie Alexis, choć trochę wyobcowane, nie odbiega od normy. Tak się przynajmniej wydaje…\nPoczątkowo Alexis bierze te sytuacje za urojenia, ale wkrótce zdaje sobie sprawę, że wszystko dzieje się naprawdę i tylko ona może podjąć walkę z czającym się zagrożeniem i ratować siostrę. Tylko czy zielonooka potworna dziewczynka to wciąż ta sama osoba co wcześniej?"\nTrylogia "Złe dziewczyny nie umierają"\nZłe dziewczyny nie umierają | From Bad to Cursed | As Dead As It Gets\nKiedy pierwszy raz usłyszałam o książce Złe dziewczyny nie umierają tak naprawdę nie wiedziałam, czego powinnam się spodziewać. Początkowo byłam przekonana, że będzie to historia w stylu tej z Pretty Little Liars, jednak moje wątpliwości szybko zostały rozwiane. Później zaczęłam się zastanawiać nad powiązaniem z trylogią o Marze Dyer, ale koniec końców okazało się to czymś zupełnie innym, niż zakładałam. Czy to dobrze? Cóż, to kwestia sporna. Przynajmniej nie jest to historia, jak każda inna. Ale z drugiej strony, wcale mnie nie urzekła, więc z dwojga złego, może lepiej by było, jakby była czymś, co znam i co mi się całkiem podobało, niż czymś, co było nowe i czego wcale poznawać nie chciałam.\nAlexis ma piętnaście lat i mieszka w dziwacznym domu, jej rodzice nie mają czasu dla niej i jej młodszej siostry, trzynastoletniej Kasey. W pewnym momencie główna bohaterka ma wrażenie, że zaczynają dziać się z nią rzeczy, które nie powinny, jednak czy to aby na pewno Lexi jest tą, która zaczyna świrować? Czy może to nie ona, a jej niebieskooka młodsza siostra, u której coraz częściej można zobaczyć nie błękitne, a zielone tęczówki? Cóż, ja już wiem, a Wy?\nZacznę może od plusów tej książki: przede wszystkim jest całkiem ładnie wydana, cieszę się, że wydawnictwo nie zmieniło oryginalnej okładki, bo w sumie tak myślę, że nie mam przed oczami nic lepszego dla tej książki. Nie wiem, czy pasuje aż tak bardzo, dziewczyna schowana za firanką (?), ale w sumie teraz, jak już przeczytałam i wiem, o czym mniej więcej to jest, to mogę się zgodzić - pasuje. A druga rzecz to styl Katie Alender - jest naprawdę przyjemny i łatwy w odbiorze, dzięki czemu Złe dziewczyny nie umierają czyta się naprawdę szybko, a przy średniej jakości historii moim zdaniem to dużo nadrabia i jest bardzo, bardzo ważne. Także tutaj pióro autorki, mimo że niewybitne, sprawdza się całkiem dobrze i gdyby ta historia była napisana nieco innym, bardziej wyszukanym językiem, mogę się założyć, że spodobałaby mi się jeszcze mniej.\nJak już mówiłam, w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać nad tym, że książka jest podobna do trylogii Mara Dyer, jednak po kilku kolejnych stronach, gdy sprawa zaczęła się nieco wyjaśniać, zrozumiałam, że moje rozumowanie było błędne. I powinnam się cieszyć, wow, być zaskoczona, ale nie byłam. Szczerze powiedziawszy to nawet troszkę się zawiodłam na tym (?), Mara Dyer była chociaż straszna, a to ani trochę. No dobra, może nie ani trochę, była przerażająca na pierwszych pięciu stronach, które czytałam po nocy i szybko książkę odłożyłam obawiając się jej, jednak nie było czego się obawiać - z każdym rozdziałem byłam bardziej zirytowana, niż przestraszona, niestety.\nZłe dziewczyny nie umierają mogło być dobrą powieścią, gdyby Katie Alender postanowiła dodać troszkę więcej strasznych i makabrycznych opisów, gdyby nie wprowadzała takiego chaosu (wiem, to było zamierzone, ale moim zdaniem wyszło słabo) i gdyby nie zrobiła z Alexis i Kasey takich irytujących postaci. Bo powiem Wam szczerze, że Kase to naprawdę interesująca dziewczynka i gdyby nie była aż tak denerwująca, to chciałabym, by autorka rozwinęła jej wątek, bo szczerze powiedziawszy, nie poznałam jej tak, jak, wydaje mi się, że mogłabym. Ale cóż, na tym polega urok wartkiej akcji, którą pani Alender szybko chciała doprowadzić do końca, bo, moim zdaniem, to jedyne wytłumaczenie.\nMoim zdaniem jest to książka idealna dla osoby, która nie ma jeszcze sprecyzowanych kierunków, w których chciałaby się udać, aby poznać/polubić jakiś gatunek literacki. Taka osoba bowiem nie zawiedzie się na tej powieści i na pewno z wielką radością będzie czekać na kolejny tom, o ile w międzyczasie nie rozkocha się w nieco bardziej wybitnych książkach. Nie mówię, że to totalny chłam, którego nie należy czytać, bo tak nie jest. Po prostu moim zdaniem nie jest to górnolotna historia, chociaż na pewno byłby lepsza, jakbym mogła poczuć ten klimacik - uczucie grozy, niewiedzy (tej ekscytującej), co zdarzy się w następnym rozdziale. Ani nie polecam, ani nie odradzam, ale lepiej nie miejcie do tej książki zbyt wygórowanych oczekiwań.\nCzy będę sięgać po kontynuację? Na tę chwilę mówię stanowcze nie, ale kto wie, może mi się odmieni? Czytając opis drugiego tomu na portalu goodreads.com nie byłam zachęcona, a jedynie znudzona. Czyżby kolejna autorka, która chce pociągnąć na siłę historię, która już się skończyła? Hm, a może jednak nie dostrzegam jednego ważnego szczegółu, który powiedziałby mi, że sprawa Kasey i Alexis tak naprawdę nigdy się nie skończyła i być może, nigdy się nie skończy? Who knows...\nAutor: ajcila data 18:28:00\nEtykiety: ★★★★★☆☆☆☆☆ , 2016 , fantastyka , Feeria Young , literatura amerykańska , literatura młodzieżowa , literatura zagraniczna\nPodsumowanie miesiąca #styczniorek2016\nPREMIEROWO: Program. Kuracja samobójców + Rehabili...\nSeria książkowo-zdjęciowa #grudniopad2015


Bluzka w kolorze ecru ze ściągaczem na biodrach BIALCON - Bluzki damskie BIALCON, bez wzorów, eleganckie, bez kołnierzyka, bez ramiączek. W wyprzedaży za 55.00 zł. - Bluzki damskie - Bluzki i tuniki damskie - Odzież damska - Odzież - Sklep Radio ZET\nBluzka w kolorze ecru ze ściągaczem na biodrach BIALCON\nBluzka w kolorze ecru ze ściągaczem na biodrach, idealna do prostych, jak i bardziej wyszukanych stylizacji. Jej fason sprawi, że będziesz czuła się swobodnie. Pasuje zarówno do spodni, jak i casualowej marynarki.Nasza modelka ma 173 cm wzrostu i ma na sobie rozmiar 36.\nbluzki damskie bialcon bluzki damskie bez kołnierzyka bluzki damskie bez ramiączek bluzki damskie ze sklepu bialcon odzież bialcon odzież bialcon bluzki damskie bez rękawów\nHappy Holly Bluzka Kylie w kratkę female ze wzorem 32/34


Wrzesień 2017 – Strona 3 – Uwaga\nFarby do malowania różnych powierzchni mogą być zarówno farbami specjalistycznymi a także uniwersalnymi. Można decydować się zarówno na farby, które są nowocześnie produkowane. Takie farby pozwalają również na uzyskanie znacznie dłuższego czasu, w którym powierzchnie farb nie muszą być ponownie malowane. Kiedy warto postawić na nowoczesne farby? Na rynku farb można również […]


Coś tu nie gra | Kurier Poranny\nMichał Franczak 20 marca 2007, 21:00\nWszechobecne reklamy Play atakują ze wszystkich stron. Tymczasem w Białymstoku nie ma ani jednego punktu sprzedającego usługi tej firmy.\nJeżeli chcesz zostać abonentem Play, musisz zadzwonić na infolinię operatora. Ten sposób jednak nie zadziała, jeżeli zechcesz otrzymać kartę pre-paid.\nJak mówią przedstawiciele Play, do końca maja ta sytuacja ulegnie zmianie. Firma ma zamiar otworzyć 400 salonów we wszystkich większych miastach Polski. Telefony Play będzie sprzedawać także sieć Germanos, która obecnie handluje ofertą Ery.\nKilka dni temu Play ogłosił swój pierwszy cennik usług, który zaszokował analityków branży oraz konkurencję. Obowiązywać będzie jedna stawka - 49 groszy za minutę połączenia. To zaledwie pięć groszy powyżej ceny hurtowej.\n- Play, ogłaszając swój cennik, daje sygnał konkurencji, że jest zdecydowany na ostrą walkę - mówi Paweł Olszynka, szef działu analiz rynku telekomunikacyjnego i IT w firmie PMR z Krakowa.\nNowością jest znaczne uproszczenie cennika - stawki za usługi są takie same dla wszystkich abonamentów oraz kart pre-paid. Cena za minutę nie zmienia się niezależnie od tego, czy rozmowa odbywa się między abonentami Play, czy też poza wewnętrzną siecią.\n- Obecny cennik Play to olbrzymie wyzwanie dla nowych operatorów - mówi Paweł Olszynka. - Dla konsumenta jest to bardzo korzystne. Ceny muszą pójść w dół, jeżeli zadomowieni już na rynku gracze będą chcieli zatrzymać swoich klientów.\nObniżki cen kuszą klientów, ale bliższe spojrzenie na regulamin nie pozostawia złudzeń - Play to nie organizacja charytatywna i dobrze zabezpieczył się przed nielojalnymi klientami. Po podpisaniu umowy, nie można zmienić taryfy na niższą. Niewykorzystane minuty i bonusowe doładowania przepadają z każdym końcem miesiąca, inaczej niż w innych sieciach, gdzie jest co najmniej 30 dni na wydanie zaległych pieniędzy. Podobnie jest z pre-paidami kupionymi w Play - pieniądze przepadają, jeżeli nie zostaną wykorzystane do ostatniego dnia, w którym aktywne są połączenia wychodzące.\nCzy czeka nas zatem rewolucja w telefonii komórkowej? Analitycy przedstawiają dwa możliwe scenariusze. Według pierwszego, nowy operator odniesie sukces i szybko zdobędzie nowych klientów. Taka opcja byłaby atrakcyjna głównie dla konsumentów - ceny połączeń, SMS-ów oraz transferu danych spadłyby u wszystkich operatorów.\nDrugi scenariusz nie jest tak optymistyczny i zakłada, że firma zostanie w ciągu najbliższych lat przejęta przez któregoś z trzech pozostałych operatorów GSM.\n- Możliwe, że Play obniża ceny, by popsuć rynek. Pozbawia konkurencję dużych zysków, by podbić cenę firmy przy sprzedaży któremuś z gigantów. Podobny scenariusz miał już miejsce w Austrii - wyjaśnia Paweł Olszynka.\nNa razie jednak operator zapowiada, że przed końcem roku rozszerzy sieć o 300 własnych stacji bazowych. Jeżeli ta deklaracja zostanie spełniona, konsumenci mogą zacierać ręce - oznacza to koniec wysokich cen za rozmowy telefoniczne.