Sprawdź Zarabianie w internecie przeczytaj − kielceinfo24.pl\nJeśli cierpisz na notoryczny brak gotówki, zapoznaj się z wieloma sposobami zarabiania w Internecie. Na forum make-cash.pl z pewnością odnajdziesz coś dla siebie. Skorzystaj z rad osób doświadczonych w tej branży i sam zacznij zarabiać .\nNa stronie przede wszystkim dowiesz się jak zarobić, jakie są sposoby na legalny zarobek prawdziwych pieniędzy. Nie jest to zagmatwane i nieprawdopodobne jak jak może Ci się wydawać. Sposobów na to, jak sprawić, że na Twoje konto zacznie wpływać dodatkowa gotówka, jest wiele. Właśnie dlatego, osoby, które posiadają szerokie doświadczenie w e-marketingu, postanowiły założyć forum, mające na celu być platformą dla osób poszukujących informacji na temat zarabiania przez internet.\nAby zacząć zarabiać w sieci wystarczy jedynie dostęp do internetu, laptop lub urządzenie mobilne. Zdobądź więcej pieniędzy na social media, blogach. Zacznij od dzisiaj i zarejestruj się na forum, które od 5 lat stale plasuje się w ścisłej czołówce witryn o takiej samej tematyce oraz popularyzuje różnego rodzaju środki zarabiania w sieci internetowej. Poznawaj tajemnice zarabiania różnymi metodami i sprawdź jakie jeszcze korzyści możesz zyskać dzięki forum make-cash.pl i zarabiaj przez Internet!


Wiadomości związane z hasłem "pedagogika zabawy"\nJa i moje imię - scenariusz zajęć koleżeńskich oraz dla opiekuna stażu\nJa i moje imię.\nCo czujemy - scenariusz zajęć dydaktycznych w grupie 6 latków\nCO CZUJEMY – NAZYWANIE UCZUĆ TOWARZYSZĄCYCH NAM W RÓŻNYCH SYTUACJACH.\nPogoda i jej dzieci - scenariusz zajęć dydaktycznych\nPogoda i jej dzieci.\nPoznaję zwyczaje i budowę bociana i żaby na podstawie teatrzyku kukiełek – pacynek w oparciu o tekst S. Michałkow „Bocian i żaba” – rozwijanie spostrzegawczości.\nTęcza - scenariusz zajęć dydaktycznych w grupie 6 latków\nZapoznanie ze zjawiskiem tęczy.\nScenariusz zajęć dydaktycznych w grupie 6 latków - Ten nieznośny Marek!\n„Ten nieznośny Marek” – historyjka obrazkowa.\nZapoznanie z literą "P" - scenariusz zajęć otwartych dla rodziców\nSłuchamy opowiadania nauczycielki o Kubusiu Puchatku i jego przyjaciołach z wykorzystaniem pacynki – wprowadzenie litery „P”, „p” na wyrazach: Patryk, pacynka, parasol.\nCykl zabaw dla dzieci z wykorzystaniem technik i metod pedagogiki zabawy.\nNa wiosennej łące - scenariusz zajęć dydaktycznych w grupie 5-6 latków\n"Na wiosennej łące"\nScenariusz spotkania warsztatowego prowadzonego metodą W. Sherborne\nSPOTKANIE WARSZTATOWE PROWADZONE METODĄ RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE.


miliarderzy - grupa projektów i portfolio - Dziecięcy pakiet portali www\nAutor: Devi | Data publikacji: Wtorek, 13 października 2020r.\nZajrzyj naidealny blog z licznymi artykułami na dużo przeróżnych zagadnień. To między innymipodroze,Pływanie,starocie i inne. Bloga prowadziBruno Nagel. To jest bardzo strategicznym elementem. To w rzeczy samej newralgiczny szczegół, to wspaniała jakość. Blog ten cechuje się światową jakością. Zapraszam wszystkich do bliższego zapoznania się.(...)\nFirma prowadzi - szkolenie bhp w jakim paragrafie i pamiętnik internetowy omawiający wcale nie jest koniecznością. Prowadzony regularnie i z pasją może lecz wygenerować znakomite rezultaty. Jest coraz istotniejszym elementem marki osobistej prawnika i pozwala na zgromadzenie wokół kancelarii w(...)


Jak organizacje non-profit oceniają współpracę z administracją samorządową? - Komunikacja Społeczna\nJak organizacje non-profit oceniają współpracę z administracją samorządową?\nMIW • 30 listopada 2017 - 17:11\nOchotnicze straże pożarne wysoko oceniają współprace z JST. (fot. www.premier.gov.pl)\nZdecydowana większość organizacji non-profit (92 proc.) współpracujących z administracją samorządową w 2015 r. określiła swoje stosunki z urzędami jako raczej dobre bądź bardzo dobre. Najlepiej stosunki z administracją samorządową oceniały stowarzyszenia sportowe, ochotnicze straże pożarne oraz społeczne podmioty wyznaniowe – takie informacje przynosi opublikowany przez Główny Urząd Statystyczny raport „Działalność organizacji non- profit w 2015 r.: zarządzanie i współpraca”.\n• Najsłabiej jednostki samorządu oceniają organizacje pracodawców. One też najrzadziej podejmują współpracę z jednostkami publicznymi na poziomie samorządu.\n• Pozarządowcy najlepiej oceniają efektywność urzędów w zakresie wydatkowania środków na współpracę z podmiotami non-profit.\n• Wśród barier przeszkadzających we współpracy wymieniają przede wszystkim złe, niejasne przepisy i procedury prawne.\nBadane organizacje zostały poproszone o ocenę swoich relacji z urzędem, który wskazały jako najważniejszy z punktu widzenia realizacji swoich zadań statutowych. Do opracowania wyników oceny wykorzystano 4-stopniową skalę - od 1 (bardzo źle) do 4 (bardzo dobrze). Po przeanalizowaniu nadesłanych ocen okazało się, że średnia wynosi 3,2 (tj. o 0,1 więcej niż rok wcześniej) i jest taka sama w stosunku do wszystkich trzech typów urzędów (urząd marszałkowski, starostwo powiatowe, urząd gminy/miasta). Najwyżej oceniono jakość współpracy z urzędami marszałkowski oraz urzędami miast na prawach powiatu, nieznacznie tylko słabiej ze starostwami oraz urzędami gmin i miast nie będących miastami na prawach powiatu.\nNajlepiej stosunki z administracją samorządową oceniały stowarzyszenia sportowe, ochotnicze straże pożarne oraz społeczne podmioty wyznaniowe (po 3,3). Najsłabiej natomiast jednostki samorządu wypadają w ocenie organizacji pracodawców (2,8), które równocześnie stanowiły grupę podmiotów najrzadziej podejmujących współpracę z jednostkami publicznymi na poziomie samorządu.\nJeśli idzie o zaufania NGO-sów do urzędów, to w porównaniu do 2013 r. uległa ona niewielkiej poprawie (z 3,2 do 3,3). Większego wpływu na ocenę zaufania względem urzędu nie miała ani dziedzina działalności organizacji, ani maksymalny zasięg jej działania, ani też rodzaj urzędu, z którym organizacja współpracowała.\nPoza określeniem ogólnej oceny współpracy organizacje non-profit poproszone zostały też o ocenę wybranych aspektów relacji z urzędem. Wystawione oceny kształtowały się na poziomie od 2,7 do 3,6. Najlepiej oceniono efektywność urzędu w zakresie wydatkowania środków na współpracę z podmiotami non-profit, na dalszych miejscach znalazły się: przychylność i gotowość do pomocy organizacjom, przejrzystość zasad dotyczących współpracy, kompetencję urzędników bezpośrednio kontaktujących się z organizacjami oraz dostępność informacji o działaniach urzędu. Najsłabiej oceniono otwartość urzędów na włączanie organizacji w planowanie i podejmowanie istotnych decyzji i uchwał (2,7).\nPodobnie pozarządowcy oceniali zresztą ten wymiaru współpracy również w 2013 r. Wyraźnie poprawiła się natomiast ocena dostępności środków finansowych na wsparcie działań organizacji (z 2,7 w 2013 r. do 3,3 w 2015 r.). Zdaniem GUS świadczy to o tym, że NGO-sy zauważyły wzrost puli funduszy przeznaczanych na zlecanie zadań publicznych organizacjom non-profit w tym okresie (o 247 mln zł).\nUczestników badania zapytano także o bariery, przeszkadzające we współpracy organizacji non-profit z instytucjami publicznymi. Na pierwszym miejscu wymieniono były złe, niejasne przepisy i procedury prawne (13 proc.), dalej brak relacji partnerskich, instrumentalne traktowanie (12 proc.). GUS wskazuje jednak, że odsetek organizacji wskazujących te bariery między 2013 r. a 2015 r. obniżył się odpowiednio o 3 p. proc. i 2 p. proc.


Góry - premartravel.pl\nTurystyczna wyprawa w Zakopanem\nZakopane, nazywane zimową stolicą Polski, jest intrygujące o każdej porze roku, nie tylko, gdy przysłowiowe mrozy zakują szczyty gór. Sanatoria i domy wypoczynkowe zachęcają do przyjazdu turystów z kraju i całego świata przez cały rok. Rozmaita baza hotelowa sprzyja turystyce i dobrze zaplanowanym urlopom. Jeżeli jednak chodzi o Zakopane to oferuje bardzo zróżnicowane ceny, zatem przed wyjazdem zalecane jest przejrzeć oferty kilku pensjonatów.\nNie ma zbyt wielu bardziej wskazanych miejsc na wypoczynek, aniżeli Tatry - przynajmniej jeśli wchodzi w grę pobyt w Polsce. Jednakże piękno polskich gór nie załatwia wszystkiego. Należy również pamiętać, iż czymś niesamowicie istotnym jest to, aby dla ludzi udających się w tatry pensjonaty albo apartamenty były bardzo komfortowe, a jeszcze oprócz tego całkiem przystępne cenowo. Co zatem powinna robić taka osoba, która szuka komfortowych oraz relatywnie tanich noclegów w np. Zakopanem, więc stolicy Tatr?\nTwórca: Ezra Casteel\nGdy naszym hobby jest chodzenie po górskich szlakach, wspinaczka oraz przy okazji przykładowo zwiedzanie jaskiń musimy mieć odpowiednio dobrany sprzęt, który zapewni nam wygodę i poczucie bezpieczeństwa w czasie wypraw. Każdy porządny sklep turystyczny oferuje takie wyposażenie w swojej ofercie. Ostatnio, zdecydowanie za często słyszy się w różnych serwisach informacyjnych wiadomości o turystach, którzy giną na szlakach, ponieważ wychodzą na wędrówki bez przygotowania. To ludzka głupota najczęściej jest główną przyczyną tragicznych wydarzeń w górach.\nJeśli naszym hobby jest chodzenie po górskich szlakach, wspinaczka oraz przy okazji na przykład zwiedzanie jaskiń powinniśmy mieć fachowo dopasowany sprzęt, który zapewni nam komfort i poczucie bezpieczeństwa w czasie wypraw. Sprawdzony sklep górski jest w takim przypadku bezcenny. Ostatnio, zdecydowanie zbyt często słyszy się w różnych serwisach informacyjnych wiadomości o ludziach, którzy giną na szlakach, ponieważ wybierają się na wędrówki bez przygotowania. To nie warunki atmosferyczne i trudność szlaku są powodami tragedii. To ludzka głupota.\nTwórca: radamantis t\n16 września 2007 roku na szczycie wulkanu Pico Orizaba (5660m n.p.m) w Meksyku stanęła dwójka Polaków - Magdalena Derezińska (BERGSON Team) i Jakub Osiecki\nPico Orizaba jest wulkanem, będącym najwyższym szczytem Ameryki Środkowej i trzecią co do wielkości górą Ameryki Północnej.\nNa narty do Maso Corto!\nW Maso Corto spadł długo oczekiwany śnieg i zagościła prawdziwa zima! Warunki narciarskie znacznie się poprawiły!\nCzy myśleliście kiedykolwiek czym zajmuje się branża odlewnicza i gdzie tak naprawdę używane są różnego formatu odlewy? Raczej nie. Jest to odnoga przemysłu, o której nie mówi się specjalnie często. Z tej przyczyny wielu ludzi nie ma pojęcia, że bez niej inne by sobie nie poradziły. Odlewnie zaopatrują przemysł maszynowy, stoczniowy, motoryzacyjny. Nawet artykuły gospodarstwa domowego buduje się wykorzystując odlewy.\nJak sprostać na co dzień wymogom ekologii?\nUnijne dyrektywy dotyczące ekologii sprawiają, że prawidłowa segregacja odpadów staje się priorytetem w działaniach wielu firm produkcyjnych, ale również ośrodków medycznych i zwykłych gospodarstw domowych. Nowa ustawa „śmieciowa” nakłada na gminy wiele wymogów, którym muszą sprostać nie tylko samorządy, ale również właściciele firm i mieszkańcy. Ważna staje się selektywna zbiórka odpadów, a w ofercie firm dostępny jest szeroki asortyment rozmaitych pojemników i zbiorników, które mogą nam znacznie ułatwić życie.


eduteka Liceum Język polski Renesans Koncepcje odnowy Rzeczpospolitej w dobie renesansu i ich związek z prądami humanistycznymi epoki\nPisarze epoki odrodzenia często wysuwali propozycje reformy Rzeczpospolitej. Naczelnym, choć nigdzie nie sformułowanym postulatem intelektualistów było porównanie idealnego ustroju państwa do tego ustroju, jaki istniał w rzeczywistości, po to, aby wysunąć konkretne wnioski dotyczące poprawy. Problem odnowy kraju podjął Andrzej Frycz Modrzewski w utworze O poprawie Rzeczpospolitej. Dzieło to zawiera całość najważniejszych reform ustrojowych koniecznych do wprowadzenia, jeśli mają być wykonane historyczne zadania tego pokolenia, które po raz pierwszy w dziejach miało możliwość stworzenia państwa już naprawdę nowożytnego. Modrzewski zdawał sobie sprawę, że przeprowadzenie reform w XVI – wiecznej Polsce było możliwe jedynie poprzez rozważne i mądre działania króla i szlachty, do nich więc kierował swoje dzieło. Wykazał w nim konieczność reform i sposób ich przeprowadzenia. Wiedział, że pozbawienie szlachty przodującej roli w rządach państwem jest niemożliwe. Wielokrotnie natomiast występował przeciw przywilejom rodowym, wynikającym z pochodzenia szlacheckiego – szczególnie przy obsadzeniu wysokich stanowisk państwowych i kościelnych. Uważał, że decydować o tym powinna jedynie przydatność samej osoby do zajmowania danego stanowiska, jej wiedza, mądrość i uczciwość, czyli to, co wówczas określano mianem „cnoty”. Modrzewski zdawał sobie sprawę, że zrównanie wszystkich stanów w prawach publicznych było nierealne ze względu na sytuację społeczną w Rzeczpospolitej. Natomiast gwałtownie występował przeciw nierówności prawa karnego. W księdze II pisał : „Czyż nie jest jakimś potwornym dziwem to, co się u nas praktykuje, że mianowicie z tych samych ludzi, mieszkających z sobą pospołu w jednej Rzeczpospolitej, jedni za to samo płacą głową, za co innych traktuje się najbardziej pobłażliwie?”. Ta uwaga dotyczyła kary za zabójstwo. W XVI – wiecznej Rzeczpospolitej za to przestępstwo głową odpowiadał przestępca stanu niższego, jeśli zabił szlachcica. Ten natomiast pozostawał bezkarny, jeśli pozbawił życia któregoś ze swoich poddanych.\nWiele uwagi poświęca Modrzewski także reformie szkolnictwa. Wychodząc z założenia, że kraj jest tym potężniejszy im więcej w nim wykształconych obywateli, pisarz podkreśla wagę zawodu nauczyciela. Jest on nie tylko osobą, która przekazuje wiedzę, ale, co najważniejsze, wychowawcą, od którego zależy przyszłe życie człowieka, wartości, jakim będzie on hodował.\nPisarz zajmował się także pochodzeniem zła. Twierdził, że człowiek jest z natury dobry, a złe postępowanie wypływa z niewiedzy. Dlatego za ważne uważał wpajanie obywatelom Rzeczpospolitej dobrych obyczajów i właściwych modeli postępowania już od najmłodszych lat. Według Modrzewskiego właśnie sprawiedliwe prawa, mądre wychowanie i zachowanie dobrych obyczajów wśród obywateli są gwarantami potęgi państwa.\nInnym pisarzem, któremu drogie były losy państwa, był Mikołaj Rej, W Krótkiej rozprawie ujawnił ostry konflikt między stanami, których przedstawicieli wprowadził na karty utworu. Trzej typowi bohaterowie reprezentują trzy główne stany ówczesnej Polski : szlachtę, duchowieństwo, chłopstwo. Toczą między sobą spór, w którym głównymi przeciwnikami są Pan i Pleban. Pan szuka sprzymierzeńca w osobie Wójta i występuje przeciw zaniedbywaniu przez kler swoich obowiązków. Wytyka księdzu nieuctwo, zarzuca chciwość w ściąganiu danin. Pleban natomiast zarzuca Panu prywatę, wyzysk chłopów, przekupstwo sędziów. Wszystkie te bezprawia i nadużycia dają się we znaki chłopom. To warstwa najbardziej pognębiona, żyjąca w najtrudniejszych warunkach. Autor wyraża ten problem w słowach Wójta :\nRównież Jan Kochanowski dał dowody troski o losy ojczyzny. W Pieśni o spustoszeniu Podola opisuje straszliwe skutki najazdu Tatarów – spustoszenia ziemi podolskiej, co miało miejsce w 1575 roku. Wzywając szlachtę do obrony ojczyzny, krytykuje równocześnie jej egoizm. Pisze, że chociaż nieprzyjaciel blisko, ona nie chce porzucić swych majątków i wyjść wrogowi naprzeciw. Zachęca także do ofiarowania kosztowności na obronę kraju („Skujmy talerze na talary”). Wymowa utworu jest jednak bardzo pesymistyczna. Wiersz jest zakończony stwierdzeniem, iż Polak jest „przed szkodą i po szkodzie głupi”. Kochanowski obawia się, że głos jego i innych zatroskanych o dobro Rzeczpospolitej pozostanie bez echa. Szlachta nie znajduje bowiem zrozumienia ani dla potrzeb reform, ani dla palącej konieczności obrony przed wrogami, którzy bezkarnie tupią osłabione państwo.\nW Pieśni o dobrej sławie Kochanowski namawia Polaków, aby w miarę swoich sił i możliwości służyli ojczyźnie. Pisze, że służyć jej można w różny sposób : rozumem, wymową, przestrzeganiem praw obywatelskich. Kto zaś jest odważny i silny, powinien walczyć z wrogami ojczyzny.\nPrzyszłe losy Polski rozważa Kochanowski w Odprawie posłów greckich. Tragedia Troi, która ma zginąć przez głupotę i warcholstwo rządzących, odnosiła się także do rzeczywistości polskiej. Teoretycznie rządził król, jednak sam mówi : „Nie zwykłem nic nigdy / Bez rady naszej czynić”. Słowa te, skierowane do rady, świadczą o braku samodzielności króla, który uzależniony jest od szlachty. Naród przy tym porywa się na wojnę, do której nie jest przygotowany ; jest to aluzja do wojny z Moskwą, prowadzonej mimo braku regularnej armii. W tę krytykę szlachty i panujących wpleciona została myśl światłego patrioty, który nie tylko krytykował, ale również wskazywał, jak można usunąć bądź naprawić błędy. Mimo to i Odprawa... ma pesymistyczną wymowę, a słowa Ulissesa najlepiej oddają tragizm sytuacji i są smutnym, lecz jakże wymownym proroctwem :\n(...) ale wszystko złotem kupić trzeba”.\nWzmocnienia władzy królewskiej domagał się także ksiądz Piotr Skarga w Kazaniach sejmowych. Wzywał do ograniczenia samowładztwa i znaczenia szlachty, zwalczania herezji, przywrócenia rządów biskupich i naczelnego stanowiska Kościoła. W Kazaniu II pt. O miłości ku ojczyźnie Skarga podniósł miłość ojczyzny do godności obowiązku religijnego. Pisał, iż ojczyzna jest matką, wymaga czci i miłości. Dlatego służba dla ojczyzny powinna być bezinteresowna. Ojczyzna nie musi płacić za zasługi, gdyż kto jej służy, ten służy samemu sobie.\nPisarze doby renesansu często tworzyli idealne wzorce szczęśliwego państwa. Koncepcje te łączyły się z ograniczeniem wpływu szlachty, wzmocnieniem monarchy, prawami sprawiedliwymi dla wszystkich stanów. Za naczelny obowiązek każdego obywatela uznawali miłość ojczyzny i obowiązek walki w jej obronie.


Blog o książkach nie tylko dla najmłodszych: ,,Chłopiec z listy Schindlera" Leon Leyson\n,,Chłopiec z listy Schindlera" Leon Leyson\nLeon Leyson wraz z Marilyn J. Harran i Elisabeth B. Leyson spisał losy rodziny swojej oraz swoich bliskich od najmłodszych lat swojego życia, prawie aż do momentu śmierci w 2013 roku.\nGdy Lejb Lejzon przyszedł na świat nic nie zapowiadało nadchodzącej za kilka lat tragedii. Wiedli szczęśliwe życie. Być może im się nie przelewało, jednak było ich stać na podstawowe produkty. Niedługo potem, gdy autor miał 3 lata jego ojciec wyjechał do Krakowa, gdzie podjął pracę. Dopiero po kilku latach cała rodzina do niego dołączyła. Niedługo potem rozpoczęła się także Wielka Wojna ( tak wówczas nazywano I wojnę światową ), a kilkadziesiąt lat później wybuchła II wojna światowa, w wyniku której Żydzi byli bici, torturowani, a także często zabijani. Ich ,,nowym miejscem życia" miało stać się getto, gdzie wszyscy zostali zgromadzeni. Nie inaczej stało się także z rodziną Lejzonów, jednak nie byli tam w komplecie...\nCzasami sięgam po książki wojenne, jednak nie robię też tego zbyt często, gdyż podczas i po zakończeniu ich lektury bardzo przeżywam wszystkie wydarzenia, jakie miały miejsce dziesiątki lat temu. Nie inaczej było w przypadku ,,Chłopca z listy Schindlera". Jednak kiedy tylko zobaczyłam ją przez przypadek w zapowiedziach od razu wiedziałam, że będę musiała ją mieć. Byłam też pewna, że Babci bardzo się spodoba. Zanim jednak do niej trafiła ja skusiłam się na jej lekturę, abyśmy mogły porównać wrażenia.\nIstnieje kilka książek, które wywarły na mnie olbrzymie wrażenie. Do pozycji z tej tematyki niewątpliwie zaliczają się ,,Lalki z getta", czy ,,Chłopiec w pasiastej piżamie". Opisywana przeze mnie pozycja również się od teraz do nich zalicza. Całość została opisana bardzo szczegółowo, dokładnie. Autor z pewnością nie z małym bólem wspominał to, co przeżył zarówno on, jak i jego rodzina, dalsi krewni.\nWojna to straszny czas, a jej efekty dotknęły wielu ludzi. Nawet w naszych czasach nadal możemy spotkać się z tymi, którzy wtedy żyli. Wielka Wojna z pewnością odcisnęła niemałe piętno na ich duszy. Cieszę się, że ja osobiście nie muszę żyć w tamtych czasach, które były bardzo trudne. Obozy pracy, głód, getto, prześladowania Żydów. Jednak wśród tych wszystkich negatywów znalazł się człowiek, który był dla nich takim światełkiem w tunelu - Schindler.\nNie wiem, czy słyszeliście o tej postaci, czy też nie. Faktem jest, że udało mu się uratować chyba nawet ponad 1000 Żydów. Jego przeciwieństwem był natomiast Amon Goeth, o którym także napisano książkę. Czeka na mnie na półce, jednak nie jestem pewna, czy teraz mam na nią ochotę i czy kiedykolwiek będę miała...\n,,Chłopiec z listy Schindlera" to prawdziwa historia Lejba Lejzona, któremu udało się przeżyć to piekło, jakim był pobyt jego oraz jego bliskich najpierw w getcie, a potem w obozie. Po tym wszystkim jakoś na nowo musiał sobie ułożyć życie. Wątpię, aby udało mu się w pełni zapomnieć o wydarzeniach z przeszłości, czego dowodem może być ta książka. Moim zdaniem warto się z nią zapoznać, gdyż jest to jedna z lepszych książek wojennych, jakie czytałam.\nAutor: Martyna K. dnia 23 stycznia\nEtykiety: 15-18, 5.5/6, Chłopiec z listy Schindlera, Leon Leyson, Literatura wojenna, Prószyński i S-ka\nPrzewijka 23 stycznia 2014 09:42\nA za co straciła pół punktu? I z góry przepraszam, że tak wpadam i walę głupim pytaniem, ale to pierwsza recenzja, jaką u Ciebie czytam i nie wiem, jakimi kryteriami w ocenie się kierujesz. :)\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 11:47\nKażdą książkę staram się oceniać indywidualnie, ale patrząc też na inne z tego gatunku. Moim zdaniem inne okazały się odrobinę lepsze, jeśli w ogóle można tak napisać.\nPrzewijka 24 stycznia 2014 00:38\nNo jasne, rozumiem. Ja od czasów porodu boję się zasiąść do książek, ba! filmów nawet, o tematyce holokaustu, czy w ogóle, nazwę to: smutnych dzieł... Nawet książkę "Chce się żyć" oddałam w dobre ręce. Może kiedyś :)\nRecenzje Kiti 24 stycznia 2014 08:27\nNie wiem, jak to będzie ze mną po porodzie, ale na razie mogę czytać.\nGosia 23 stycznia 2014 10:25\nBardzo przeżywam tego typu książki, nie mieści mi się w głowie okrucieństwo wojny.\nBasia Pelc 23 stycznia 2014 13:10\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 13:54\nJestem ciekawa Twojej opinii na jej temat.\nJa niedługo albo nie tak całkiem biorę się za ,,Złodziejkę książek".\nawiola 23 stycznia 2014 13:36\nBardzo wyczerpująca emocjonalnie tematyka. Ale takie książki trzeba czytać.\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 13:55\nMargot 23 stycznia 2014 13:46\nLubię książki o takiej tematyce, ale muszę po nie sięgać rzadko, bo potem długo rozpamiętuję to, co przeczytałam...\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 13:57\nJa też, ale tą akurat jakoś tak mniej.\nWidzę, że dziś nieco doroślejsza proza i na dodatek bardzo poruszająca. Cenię sobie historie oparte na faktach, dlatego rozejrzę się za tą książką w wolnej chwili.\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 15:55\nTeraz raczej skupię się na pozycjach dla dorosłych,bo mam trochę w zanadrzu.\nPatrycja Waniek 23 stycznia 2014 16:34\nNie czytam powieści opartych na faktach, bo za mocno do mnie uderzają, potem zbyt wiele o nich myślę. Ale cieszę się, że Tobie się spodobała.\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 16:41\nRossnett 23 stycznia 2014 17:49\nto samo chcialam napisac\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 18:20\nJa od czasu do czasu lubię takie na faktach przeczytać.\nKulturkaMaialis 23 stycznia 2014 17:59\nKsiążka zdecydowanie dla mnie, na pewno przeczytam :)\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 18:21\nAgata P 23 stycznia 2014 21:42\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 21:43\nCzym zająć Malucha 23 stycznia 2014 21:46\nWłaśnie ostatnio lubię książki o takiej tematyce. Tej nie czytałam, ale przeczytam :)\nRecenzje Kiti 23 stycznia 2014 22:02\nMarta Kor 24 stycznia 2014 07:32\ntematyka wojenna to nie do końca moje klimaty i sam temat nie łatwy, ale z czystej ciekawości przeczytałabym, aby dowiedzieć się czy i mnie tak by się ona podobała;)\nRecenzje Kiti 24 stycznia 2014 08:26\nKatarzyna Meres 24 stycznia 2014 19:43\nO Schindlerze słyszałam, oglądałam nawet film. Tę książkę też muszę przeczytać. Kojarzy mi się, że jest też jeszcze książka Ireny Sendlerowej, która uratowała o wiele więcej dzieci, niż Schindler. Takie książki są trudne, ale potrzebne.\nPS. Masz błąd w poście, taki drobny, a robi dużą różnicę :) Mianowicie: "także Wielka Wojna ( tak wówczas nazywano I wojnę światową)", oczywiście chodziło Ci o II wojnę :)\nRecenzje Kiti 24 stycznia 2014 19:55\nNiestety, ale Wielka Wojna to I wojna światowa. Specjalnie jeszcze teraz sprawdziłam, że nazywali ją Wielką, bo nie wiedzieli, że będzie II.\nKatarzyna Meres 25 stycznia 2014 00:35\nTak Wielka Wojna to I wojna światowa, wiem to :) Chodzi mi o to, że z Twojej recenzji wynika, iż podczas I wojny utworzono getta dla Żydów: " Niedługo potem rozpoczęła się także Wielka Wojna ( tak wówczas nazywano I wojnę światową ), w wyniku której Żydzi byli bici, torturowani, a także często zabijani. Ich ,,nowym miejscem życia" miało stać się getto, gdzie wszyscy zostali zgromadzeni."\nMoże ja coś po prostu źle rozumiem? :D\nRecenzje Kiti 25 stycznia 2014 11:02\nDobra, faktycznie, muszę dopisać, że jeszcze była II.\nKatarzyna Meres 25 stycznia 2014 11:07\nRecenzje Kiti 25 stycznia 2014 12:42\nNie zwróciłam nawet na to uwagi szczerze mówiąc.\nKarolina 24 stycznia 2014 21:17\nJa MUSZĘ dorwać tą książkę. Co mówi chyba o wszystkich moich odczuciach po Twojej recenzji. Jeśli można o takich książkach mówić, że się je lubi, to tak, lubię je całym serduchem.\nRecenzje Kiti 24 stycznia 2014 21:49\nNo właśnie niby nie bardzo wypada mówić, że się lubi, ale ja też lubię.\nalicjamagdalena 29 stycznia 2014 11:32\nMuszę przeczytać! Tylko znając moje opóźnienie w czytaniu nowości, pewnie dorwę ją dopiero za pól roku, ale koniecznie musi się znaleźć u mnie na półce ;)\nRecenzje Kiti 29 stycznia 2014 12:40\nMi to nie robi różnicy, czy nowość, czy nie, ale akurat ją wypatrzyłam, więc przeczytałam.


--> Busy do Niemiec, Holandii i Belgii Poznań | Przesyłki i przewozy | Optima Bus\nBusy do Niemiec, Belgii i Holandii z Poznania\nO Poznaniu z pewnością słyszał każdy — to stolica drugiego co do wielkości województwa w Polsce. Słynie ze swojej architektury, kultury i regionalnych dań. Chyba wszyscy choć raz słyszeli o koziołkach poznańskich, rogalach świętomarcińskich czy słynnych pyrach z gzikiem. Poznań odznacza się niezwykle bogatą historią, której dowodem są liczne obiekty zabytkowe. Wielowiekową częścią miasta jest Ostrów Tumski, gdzie znaleźć można najstarszą w Polsce Katedrę Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Prawdopodobnie w jej podziemiach spoczywają szczątki pierwszych władców Polski — Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Poznań to nie tylko kolebka historyczna, ale również handlowa.\nZ zachodniej Polski do zachodniej Europy\nWiele osób podróżuje z i do Poznania z różnych powodów. Jedni ze względu na pracę, a inni – w celach turystycznych. Tak jak odmienne są powody, tak różne bywają środki transportu. Jednym z chętniej wybieranych jest bus. Warto jednak pamiętać o wyborze profesjonalnego przewoźnika. Właśnie taka jest nasza firma Optima Bus. Oferujemy przejazdy wygodnymi busami do Niemiec, Belgii i Holandii z Poznania! Naszym celem jest zapewnienie pełnego komfortu i bezpieczeństwa pasażerom. Nad tym czuwają wykwalifikowani i doświadczeni kierowcy. Natomiast za wygodne podróżowanie odpowiadają nowoczesne busy, które wyposażone są w różne udogodnienia — darmowe WiFi, klimatyzację czy odtwarzacz DVD.\nPrzewozy międzynarodowe z Poznania to nasza specjalność, jednak to nie wszystko, co możemy zaoferować naszym klientom. Zarówno osoby prywatne, jak i firmy mogą nadać paczkę w Optima Bus. Zajmujemy się doręczaniem przesyłek do Niemiec oraz innych krajów Europy Zachodniej z Poznania.


Dodano: 30 czerwca 2020, 09:15 16\n29 czerwca, dzień 118. Wpis nr 107 || 77. dzień czekania na pieniądze od Trzaskowskiego.\nBardzo często zastanawiam się w jakiej żyjemy rzeczywistości. Jestem już na tyle wiekowy, że widziałem w swoim życiu wiele zmian historycznych, wręcz epokowych, ale najbardziej – jako filologa – fascynowały mnie zmiany znaczeń, które powodowały kompletne odwrócenie się opinii publicznej o 180 stopni w stosunku do czegoś wcześniej uznawanego za pewnik. Pisałem już o tym na przykładzie słowa „Murzyn”, ale ten tekst miał raczej taktyczne uzasadnienie. Według mnie wszelkie zmiany społeczno-polityczne zaczynają się od zmian… słów, a właściwie ich znaczeń. Stare definicje podlegają dekonstrukcji, w ślad za tym zmieniają się poglądy na te same sprawy, ale ostatnio cały ten proces wydaje się być coraz mniej obiektywny. Kiedyś byłem przekonany, że to się robi ot tak, niepostrzeżenie, ale spontanicznie, zaś skala nadaje zmianom waloru obiektywizmu. Dziś już tak nie uważam – wydaje mi się, że kompletne „umediowienie” dzisiejszego społeczeństwa pozwala zarządzać tym procesem.\nSą różne jego opisy, ja do tej pory najbardziej lubiłem ten o żabie, która jak się ją gotuje powoli w akwarium, to ta nawet nie zauważy, że jest już ugotowana, byleby postępować ostrożnie i bez gwałtownych skoków temperatury. Bo gdyby odwrotnie – wrzucić ją od razu do wrzątku, to – nawet instynktownie – może wyskoczyć. To porównanie działa w każdą ze stron politycznego sporu Polaków. Słyszałem je i z ust liberalnych, które wytykały PiS-owi, że powolutku temperaturę podnosi i lud nawet się już nie orientuje, że jest ugotowany coraz bardziej natarczywą dyktaturką. Słyszałem o żabie też z ust konserwatywnych, że właśnie to jest technika lewackiego pochodu zmiany znaczeń, czyli zmian świata. (Ja starałem się to rozwinąć w analizie „fałszywych sylogizmów„, gdzie próbowałem wyłapać moment „przeskoku” znaczeniowego, którego konsekwencje prowadziły do odwrócenia dotychczas pewnych pewników).\nZ rok temu wpadła mi w ręce koncepcja „okna Overtona” i dopiero niedawno wróciła do mnie jako pewien klucz do rozczytania podskórnych i niewidocznych procesów, których efekty w sensie zmiany społecznej są coraz częściej zaskakujące. Jak to się dzieje, że dotychczas uznawane za najbardziej nieakceptowalne zachowania czy opinie znajdują z czasem akceptację tych, którzy byli niedawno im przeciwni? Proces ten wyjaśnia właśnie koncepcja Overtona, bo pokazuje algorytm zmiany w małych kroczkach, wręcz tip-topkach, które wprowadzając subtelne „zmianki” nakierowują zmianę społeczną na pożądaną ścieżkę, a właściwie – lejek, z którego nie ma wyjścia. Mało tego – pacjent nie wie, że jest operowany. Zauważa już tylko (albo i nie), że zoperowany został, ale – na drodze racjonalizacji swoich przekonań – znajduje dla nich uzasadnienie, choćby były na Antypodach jego jeszcze wczoraj poglądów odwrotnych.\nOverton unikał „upolitycznienia” swojej koncepcji, odnosił ją po równo do każdej z politycznych opcji, słusznie uważając, że ma ona charakter uniwersalny. Rozkładając ją na czynniki pierwsze, czyli poszczególne „kroczki” natrafiłem na pouczający przykład przepuszczenia przez „okno Overtona” zmiany społecznej na przykładzie przejścia od odrzucenia do akceptacji pojęcia… kanibalizmu. Każdy z nas może sobie tu podstawić swoje ulubione pojęcie, którego karierę zmiany znaczeń ostatnio zauważył. Model ten działa, gdyby w miejsce naszego „kanibalizmu” podstawić np. LGBT, faszyzm, gender, czarną supremację, tolerancję represywną, pedofilię czy zoofilię. My, razem z autorem tej wprawki, zrobimy kroczki Overtona na przykładzie ludożerstwa. To dobry start, bo wydaje nam się, że nie ma możliwości uzyskania akceptacji kanibalizmu, ale zobaczymy poniżej, że tak się nam tylko wydaje, bo… nikt się za to (jeszcze!) nie zabrał.\nPrzejście od czegoś „nie do pomyślenia” do kategorii „zachowań ekstremalnych”. Tu opinia publiczna jest wciąż oburzona kanibalizmem i jest on odrzucany jako nieakceptowalny. Ale zaczynamy się (głownie naukowcy) zajmować ludożerstwem jako takim, czyli – jak jedzą, czemu jedzą, z czego to wynika, że jedzą, bo przecież trzeba to jakoś obiektywnie i naukowo wyjaśnić.\nPrzejście od zachowań ekstremalnych do tolerancji. Mamy już osiągnięte w etapie pierwszym „unaukowienie” problemu, a więc… wytłumaczenie dlaczego jedzą, a przecież nie nam oceniać czy to złe czy dobre, skoro da się to uzasadnić innymi warunkami społecznymi czy kulturowymi. Tu już pojawiają się pierwsze oznaki ścigania wątpiących w atrakcyjność modelu ludożerstwa, bo przecież ma ono osiągnięte w etapie pierwszym podstawy naukowe, a kto się sprzeciwia obiektywnym wyrokom nauki ten ląduje na obrzeżach przeznaczonych dla obskurantów i płaskoziemców. Jeszcze nie musimy na tym etapie akceptować ludożerstwa, ale musimy je tolerować, to znaczy ma nam ono nie przeszkadzać w przestrzeni publicznej, bo nie dorośliśmy (jeszcze) do tego etapu (zasada: nie znasz – nie oceniaj). Tu najczęściej pojawiają się przykłady jakiegoś Johnego, który na jakimś odludziu kiedyś żywił się mięsem swych słabszych towarzyszy i sobie nawet chwalił. Na tym etapie „nazwa [kanibalizm] może zmienić się w coś takiego jak np. antropofagia. Krok po kroku publiczne media sprawiają, że jedzenie ludzkiego mięsa staje się zachowaniem akceptowalnym. Niedługo później może nawet stać się modą lub czymś godnym szacunku”.\nKanibalizm staje się powszechnym zwyczajem, czymś sensownym, nawet wchodzi do prawodawstwa. Ganianie przeciwników się nasila, na tym etapie za pomocą „większości”, która już zrozumiała zalety kanibalizmu i piętnuje odszczepieńców. Przykłady zalet ludożerstwa, zaczerpnięte z historii ludzkości pokazują, że przecież „żył on z nami” od wieków i tylko jakiś ciemniak może to wypierać.\nKanibalizm – od sensownego do czegoś popularnego. Ludożerstwo staje się ulubionym tematem rozmów i seriali telewizyjnych, zawsze w pozytywnym kontekście. Tu już nie wystarczy nam Johny-ludożerca, teraz odnajdujemy w historii – bez względu na to czy to prawda, czy nie – przykłady znanych osobistości i ich „otwartego” stosunku do kanibalizmu.\nEtap piąty (ostateczny)\nPora przejść od popularnego poglądu do jego wyrażania na poziomie politycznym. Ludożercy organizują się oddolnie w obronie – akceptowalnych już przecież społecznie – praw i szukają swej reprezentacji politycznej, kształtującej scenę polityczną i prawodawstwo. Zaludniają instytucje publiczne i państwowe.\nNo i jak? Przypomina to coś Państwu? Mi jako żywo. Te pięć kroków Overtona, to pięć kreseczek na potencjometrze grzałki w akwarium z żabą.\nOstatnio – w ramach przedwyborczo wywołanego tematu LGBT – wpadła mi w ręce analiza tego zjawiska wykorzystująca (chyba podświadomie) „okno Overtona”. Odnosiła się ona do jałowości sporu pt. „Czy LGBT to ludzie czy ideologia”. Oczywiście, że jest i tym, i tym, ale autorka tekstu odwołuje się do manifestu guru tego ruchu, który po pierwsze ideologizuje całą kwestię, a po drugie – jest ten manifest łopatologiczną instrukcją jak (niepostrzeżenie overtonowsko) podgrzać wodę, żeby heteroseksualna żaba się nie zorientowała. Mowa tu o Marshallu Kirk’u, autorze książki „Po balu. Jak w latach 90. Ameryka pokona swój strach i nienawiść wobec gejów”, wydanej w 1989 roku w Stanach. Tam wszystko jest czarno na białym. Ba, strategie te są po latach np. powtórzone w dokumencie opracowanym przez polskie stowarzyszenie „Miłość Nie Wyklucza„, czyli w raporcie „Strategia wprowadzenia równości małżeńskiej w Polsce na lata 2016-2025„. Niech sobie każdy pisze co chce, ale ja bym chciał, aby żaba choć wiedziała według jakich zasad będzie gotowana. Żeby potem nie było, że się nie wiedziało, albo, że już jest tak przyjemnie we… wrzątku. Jakie więc mamy etapy?\nEtap pierwszy – oswajamy.\nWątki homoseksualne pojawiają się w dyskursie publicznym. W tym momencie jeszcze nie czas na propagandę. Mamy odnieść wrażenie, że sprawa jest różnie oceniana i ma swoich zwolenników. Tu już pojawić się mają równolegle wątki ataku na kościół katolicki jako ostoję zaściankowości w tym względzie. Najlepiej w sosie hipokryzji pedofilii pasterzy. I tu najważniejsze, o czym napisał Kirk: „Darujcie sobie przekonywanie mas, że homoseksualizm to coś dobrego. Ale jeśli tylko potraficie sprawić, by pomyślały, że to coś innego i wzruszyły ramionami, to właściwie już wygraliście bitwę o prawa”. Czyli – wystarczy tylko osiągnąć obojętność publiczności i reszta leci już sama, czyli\nEtap drugi – mówią ofiary\nEtap trzeci – od wyrzutów sumienia do walki o słuszną sprawę\nEtap czwarty – atrakcyjne przykłady ludzi sukcesu\n„Afirmuj obecność osób LGBT w społeczeństwie i ich wkład w naukę oraz kulturę. Orientacja seksualna nie powinna być pokazywana jako najważniejsza cecha osoby, ale ważne jest, żeby wszyscy uczniowie i uczennice poznali pozytywne postacie, z którymi mogą się identyfikować”. (to cytat z podręcznika dla polskich nauczycieli pt. „Lekcja równości” wydanego przez Kampanię Przeciw Homofobii).\nEtap piąty – pora na wrogów\nPisze Kirk: „Gdy spowszednieją już gejowskie reklamy, gdy masy oswoją się coming outami i wszechobecnością homoseksualistów, przychodzi czas na dalszy etap: rozprawienie się z tymi, którzy nie ulegli ideologicznemu naporowi. Tutaj nie ma już miękkiej gry. Mówiąc bez ogródek – trzeba ich zmieszać z błotem. Mamy przy tym dwojakie cele. Po pierwsze chcemy zastąpić pewną siebie homofobię ogółu wstydem i poczuciem winy. Po drugie chcemy sprawić, by wrogowie gejów wyglądali tak paskudnie, że przeciętny Amerykanin będzie chciał się od nich trzymać z daleka”.\nI etap szósty, ostatni – gromadzimy fundusze\nTu Kirk wyraźnie nie docenił swojego środowiska. Po pierwsze by realizować swoje idee, głównie medialnie, choćby na początku – trzeba mieć WCZEŚNIEJ fundusze, a nie na ostatnim etapie. Dziś już widzimy, że kasę na tę działalność szczodrze dają największe korporacje. Ostatecznym etapem było to, kiedy Skittles, producent cukierków o słynnej tęczowej oprawie, zrezygnował z tęczy, gdyż to „nie jego kolory”, tylko społeczności LGBT i on prędzej poszarzy swoje opakowania, niż będzie używał tęczy w innej niż wyzwoleńczej sprawie. Teraz już nie trzeba płacić przekaziorom ani wynajdywać speców od wizerunku, którzy to PR-owsko sprzedadzą. Media pilnują się same. Nawet starają się antycypować przyszłe, ekstremizujące żądania. Jesteśmy w klinczu trzech mniejszości zapięci w kagańcu poprawności politycznej, osiągniętej powyższymi „kroczkami”. To święta trójca: gender, klasa i rasa. Kiedyś, za siermiężnego komunizmu była tylko „klasa”, teraz ratujemy wszystkich, bo każde społeczeństwo można podzielić według cech i zwyczajów seksualnych oraz rasy. I w tym podziale zawsze znaleźć gnębiących i gnębionych. A gnębiła zawsze – do tej pory – większość, więc walczymy z większością, bo to tylko ona stoi na przeszkodzie do dojścia do Nowego Wspaniałego Świata.\nDla zaciekawionych sprawą polecam ćwiczenie – w którym miejscu, w którym punkcie „kroków Kirk’a” jesteśmy obecnie? Co już udało się zrealizować? W których państwach? Przypominam, że według Kirk’a po naszym wzruszeniu ramionami jest już po herbacie i jedziemy po równi pochyłej…\nTak jak pisałem – te techniki można stosować do analizy sposobów wciskania dowolnej ideologii. Ja tu pokazałem je na przykładzie lewicowej ideologii (tak, tak) LGBT. No cóż – analiza działań współczesnej lewicy to jedno z moich bardziej frapujących zajęć. Po prostu lewica zachowuje się w tych Overtonach o wiele bardziej kompetentnie i cynicznie niż jej konserwatywni konkurenci. Jak pisałem w swojej książce: „Konserwatyści w mediach mają kłopot z manipulacyjnym charakterem współczesnych środków masowego przekazu w komunikacji, której dominującą treścią jest walka ideologii. Ich postulat pryncypialności wyklucza elastyczność w podchodzeniu do narracji. Złapany na manipulacji prawicowiec zachowuje się jak ministrant nakryty na popalaniu papierosa za zakrystią – czerwieni się i nie wie, co zrobić z rękami. Za to zarzucający mu manipulację liberalny hipokryta kopci w kościele jednego za drugim, niejednokrotnie odpalając od kadzidła”.


Hilton Fly Rio (Rio de Janeiro, Brazylia) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Hilton Fly Rio\nAtrakcje w pobliżu obiektu Hilton Fly Rio\nHilton Fly Rio opinie, Rio de Janeiro\nNr 225 wśród 589 Wycieczki w lokalizacji Rio de Janeiro\nAv. Prefeito Mendes de Morais Praia do Pepino, Rio de Janeiro, Rio de Janeiro 22610-095, Brazylia\nNiewiarygodne doświadczenie i niesamowita firma do współpracy!\nAby zacytować członka naszej grupy, lotniarstwo było "un - Rio" (nierealne):) Widoki, adrenalina i niesamowite uczucie latania. . . To doświadczenie jest koniecznością dla wszystkich odwiedzających Rio de Janeiro! Jednak ze wszystkich firm, które badałem dla mojej grupy 9 znajomych, z którymi można poszybować, jestem...WAM wdzięczny za to, że zdecydowaliśmy się wybrać z Hilton Fly Rio. DeHilton i inni instruktorzy wykazali autentyczne zainteresowanie pomaganiem nam w maksymalnym wykorzystaniu naszego doświadczenia, w tym bycie bardzo cierpliwym i elastycznym w dostosowywaniu się do naszej dużej grupy i pomaganiu każdej osobie czuć się bezpiecznie i cieszyć się doświadczeniem. Muito obrigada! Przejrzyj rozszerzoną wersję: Jeśli są inni podróżnicy tacy jak ja, którzy chcą zbadać każdy szczegół na temat tego, czym jest lotnia z tą firmą, ryzykuję napisanie "zbyt długiej" recenzji z play-by-play naszego lotniarstwa doświadczenie. Mam nadzieję, że będzie to pomocne dla kogoś! :) Przede wszystkim jest tak wiele różnych firm szybowce do wyboru. Wszystkie te, które badałem, oferowały podobne pakiety (transport do / z, rejestracja za R 50 $, lot z tandemem lotniczym i zdjęcia Go-Pro i wideo pod jednym kątem) i wystartowałem z tego samego miejsca docelowego: rampa Pedra Bonita. W końcu wybraliśmy się z Hilton Fly Rio, ponieważ było to najtańsze (a my studenci z ograniczonym budżetem) i ponieważ byłem pod wrażeniem tego, jak DeHilton bardzo szybko odpowiedział na moje teksty i odpowiedział dobrze na moje pytania. Tak jak wspomniałem wcześniej, był bardzo cierpliwy w moich tekstach dotyczących dodawania do naszej grupy większej liczby osób w ostatniej chwili, a także gdy jeden z członków grupy nie był pewien, czy chce latać w dniu. Tak więc dnia lotu: zarezerwowaliśmy czas startu 7: 30 AM, który zdecydowanie polecam, pogoda była świetna, niebo było czyste, a my byliśmy pierwszą grupą na rampie. Zostaliśmy zabrani z naszego Airbnb w Copacabana, a ponieważ było nas 9, wysłali dwa większe samochody, bez problemu. Kierowcy dotarli na czas i cierpliwie czekali, podczas gdy my gromadziliśmy wszystkich i ładowaliśmy samochody. Następnie pojechaliśmy do budynku szybowcowego S o Conrado, gdzie każdy z nas wypełnił szybki formularz online, aby się zarejestrować (podstawowe informacje i numer paszportu) i zapłacił opłatę rejestracyjną w wysokości 50 USD, która zajęła tylko kilka minut. Potem pojechaliśmy na rampę Pedra Bonita, dopasowaliśmy się do naszych instruktorów i ćwiczyliśmy bieganie w celu startu, dzięki czemu czułem się lepiej przygotowany. Kiedy przyszła moja kolej, DeHilton (mój wspaniały instruktor) wykonał wszystkie końcowe kontrole bezpieczeństwa i ruszyliśmy! Byłem zaskoczony, jak łatwe i naturalne było to, że tak naprawdę wystarczy kilka kroków, a to dosłownie wszystko, czego potrzeba. :) Lot był niesamowity, słowa nie potrafią tego opisać, wystarczy zrobić to samemu. Latanie jak ptak, oglądanie zapierających dech w piersiach widoków Rio de Janeiro (w tym plaż, samochodu P o de A i Cristo Redentor), było absolutnie najfajniejsze. DeHilton pozwolił mi nawet przytrzymać lotnię, więc sam latałem! Lądowanie również było bardzo łatwe, nie było to wcale surowe lądowanie, po prostu lądowaliśmy bardzo spokojnie na plaży. Bez obaw! Wtedy mogłem zobaczyć moje zdjęcia i wideo z Go-Pro, oni umieścili je na twoim telefonie i / lub płycie CD. Cena obejmuje zdjęcie i wideo pod jednym kątem (z przodu jest najlepszy), jeśli chcesz go z dodatkowych kątów (takich jak strony z pięknymi widokami), możesz dodać je do pakietu za 100 $ R $. Po tym jak wszyscy skończyli i zrobiliśmy duże zdjęcie grupowe, zabrano nas do domu, a nasi świetni kierowcy dali nam świetne rekomendacje na resztę naszej wizyty w Rio. Ważna uwaga - Jedną z rzeczy, które najbardziej zrobiły na mnie wrażenie w tej firmie, jest to, jak traktowali członka naszej grupy, który nie był pewien, czy chce latać, bo bardzo boi się wysokości. Byli bardzo mili i ostrożni, aby jej nie naciskać, po prostu odpowiadali na jej pytania i bardzo miło było pozwolić jej towarzyszyć naszej grupie do obejrzenia. Nasza trójka, która jako pierwsza wyjechała, była w stanie wrócić na rampę, aby podzielić się z nami swoimi doświadczeniami i zrobić zdjęcia reszcie naszej grupy. W końcu skończyła latać (jej instruktor był niesamowity w robieniu wszystkiego w swoim tempie) i powiedział, że było to absolutnie tego warte. Poważnie, lotniarstwo jest bardzo bezpieczne, szczególnie w przypadku Hilton Fly Rio, ponieważ wykonują oni wspaniałą pracę, przestrzegając ustalonych zasad i przepisów bezpieczeństwa i szczerze dbając o bezpieczeństwo i ogólne wrażenia każdej osoby. Krótko mówiąc, GO HANG GLIDING Z HILTON FLY RIO! Wychodzi i wychodzi. :)Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: DeHilton C, Owner, Hilton Fly RioOdpowiedź udzielona 28 lipca 2018\n- Personel był dobry, podniósł nas i zawiózł do hotelu, poinformował go tego samego dnia i bardzo szybko do mnie wrócił. - Lot sam w sobie, poczuł się bezpiecznie, trwał tylko 6 minut, poczuł się trochę pośpiesznie, ale to było niesamowite przeżycie - słyszeliśmy, jak...inne firmy poprosiły lotników o przejęcie kontroli podczas lotu, ale nigdy nie dostaliśmy zapytania. - Mają dwie kamery, które kręcą cię, tylko jedna z nich jest wliczona w cenę, jeśli chcesz drugi film, będzie to 100 reali, z tego, co widziałem w każdej firmie. - Przede wszystkim było to niesamowite doświadczenie i na pewno zrobię to ponownie, jeśli będę z powrotem w Rio. Prawdopodobnie spróbuje innej firmy do porównaniaWięcej\nWOW - A musi zrobić w Rio!\nNie mogę powiedzieć WIELKICH rzeczy o tym doświadczeniu. Jako ktoś, kto rzeczywiście boi się wysokości, byłem tak szczęśliwy, że sam się do tego zmusiłem. Firma była świetna, aż do momentu wyjazdu z hotelu. Mój pilot, Emillio był absolutnie NIESAMOWITY! Naprawdę wspaniale wyjaśniał wszystko i uczył...mnie, co robić. To jest coś, co zapamiętam na zawsze!Więcej\nNiesamowity lot - obowiązkowe w Rio!\nJa po prostu nie przesuwa się spędzać czas z dehilton i to było najlepsze doświadczenie! ! Wszystko poszło bardzo dobrze - komunikacja przed było bardzo proste, dehilton był bardzo przyjazny i cierpliwość, aby wyjaśnić mi wszystko i czułem się bardzo bezpiecznie. Lot jest niesamowite doświadczenie...- widok jest niesamowity i jest to z pewnością doświadczenie nie można przegapić. Nie wylądował na plaży po 10 minutach w powietrzu i dostałem bezpośrednio na niesamowite zdjęcia i filmy z lotu. Na pewno trzeba zrobić podczas wizyty Rio, absolutnie polecam tę firmę!Więcej\nPobliskie restauracjeZobacz 14 448 restauracji w pobliżu.\nZobacz 284 hotele w pobliżu.Zobacz 14 448 restauracji w pobliżu.Zobacz 1 862 atrakcje w pobliżu.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Hilton Fly Rio.


Mille Miglia było areną zmagań wielkich osobistości, ale za każdym bohaterskim zwycięzcą stał nie mniej wybitny samochód. Każdy z tryumfujących bolidów był wspaniałym okazem ówczesnego technologicznego kunsztu i w jakiś sposób wznosił się ponad konkurencję, będąc kolejnym przyczynkiem do progresu. Prezentujemy wybór bolidów, które swoimi zwycięstwami zmieniły oblicze rywalizacji na Mille Miglia.\nPrzez 30 lat swojej historii wyścig Mille Miglia był w różnych czasach podzielonych na określone klasy, grupujące samochody według pojemności skokowej silnika. Liczone w setkach modeli mniej i bardziej udane konstrukcje przystępujące do startu w Brescii bardzo różniły się między sobą na przestrzeni lat, czy nawet podczas jednej edycji: na starcie stawały koło siebie lekkie woziki z silnikami o pojemności zaledwie 750 cm3 i te z takimi o pojemności trzech litrów, a nawet o wiele większymi. W niższych klasach Mille Miglia była areną zaciekłej rywalizacji malutkich producentów z Włoch, którzy domowymi sposobami przerabiali łatwo dostępne podzespoły Fiata w nadziei, że ich bolid okaże się szczególny i przyniesie sukces na miarę tego, który odniósł Enzo Ferrari. W najwyższej lidze ścierali się za to ze sobą najwięksi konstruktorzy świata, specjalnie na Mille Miglia przygotowując innowacyjne rozwiązania i ekstremalne projekty. Jak dobrze widać po przedstawionej piątce bohaterów, przez czas rozgrywania wyścigu Mille Miglia motoryzacja zaliczyła wprost niewyobrażalny skok technologiczny: podczas gdy najszybszy w pierwszej edycji wyścigu samochód marki OM potrzebował ponad 21 godzin na pokonanie liczącej tysiąc mil trasy, legendarny przejazd Stirlinga Mossa w roku 1955 zajął już mniej niż połowę z tego wyniku…\n1930: Alfa Romeo 6C 1750 Gran Sport Spider Zagato\nChoć nie jest znany tak dobrze jak późniejsze przedwojenne samochody tej marki z rodu 8C, model 6C jest kwintesencją wczesnej Alfy Romeo. Zaprezentowany w 1931 roku 6C 1750 Gran Sport był wyposażony w najpełniejsze rozwinięcie sześciocylindrowego silnika, który przeszedł długą drogę od półtoralitrowej formy w modelu 6C 1500, przez powiększoną w 6C 1750 i wzbogaconą o turbosprężarkę mechaniczną w modelu 6C 1750 Super Sport. Ten świetny motor był dziełem niezwykle utalentowanego inżyniera Vittorio Jano, którego z Fiata ściągnął do Alfy Romeo odpowiedzialny za jej program wyścigowy Enzo Ferrari (współpraca tych dwóch panów miała zresztą trwać kolejnych wiele lat, także już we własnej firmie Ferrariego). Model 6C ewoluował przez czas swojej produkcji z relatywnie prostego wozu drogowego stał się bardzo zaawansowaną maszyną do wygrywania wyścigów. Duże podwozie było stworzone do noszenia na swoich barkach eleganckich nadwozi turystycznych, ale szybko je skrócono do 2,7 metra i zaczęto przykrywać lekkim, otwartym poszyciem najlepszych wówczas producentów karoserii wyścigowych, takich jak Zagato i Touring. Wyposażone w inspirowane rozwiązaniami wyniesionymi z lotnictwa karoserie autorstwa Ugo Zagato, wyścigowe Alfy Romeo były popularne wśród kierowców i wygrywały w całej Europie. Kolejne rozwinięcia modelu 6C (1500 Super Sport Zagato, 1750 Super Sport Zagato, 1750 Gran Sport Zagato) wygrały kolejno drugą, trzecią i czwartą edycję Mille Miglia.\n1931: Mercedes-Benz SSK\nPiąty wyścig dookoła Włoch wygrał już jednak ten samochód: pierwszy z zaledwie trzech spoza kraju gospodarzy (z których aż dwa pochodziły od Mercedesa!), majestatyczny roadster SSK. W 1931 roku na starcie w Brescii musiał wyglądać naprawdę osobliwie. Wyścigowy model stajni ze Stuttgartu był w końcu odwrotnością Alf Romeo i spółki. Podczas gdy gospodarze przyprowadzali lekkie, kruche czerwone autka z niewielkimi silnikami, długi na 4,5 metra, przysadzisty biały roadster z sześciocylindrowym silnikiem o niewyobrażalnej pojemności aż 7,1 litra, wzbogaconym jeszcze o doładowanie mechaniczne, musiał wyglądać jak Guliwer w Krainie Liliputów. To przedziwne monstrum było jednak efektem nieprzypadkowego i logicznego ciągu następstw. Gdy SSK debiutował w roku 1928, Mercedes był już wtedy uznanym producentem wozów wyścigowych: w 1914 roku wygrał swoje pierwsze Grand Prix, w 1915 zdominował nawet amerykańską konkurencję w Indy 500. Pomimo trudnej sytuacji finansowej po I wojnie światowej Niemcy dalej mieli wolę kontynuować swój program wyścigowy, wykorzystując jak najwięcej z podzespołów sprzed wojny i opracowanych w czasie samego konfliktu zbrojnego. Wtedy to przydało się doświadczenie zdobyte ze sprężarkami mechanicznymi w silnikach lotniczych – do roku 1922 stały się już one standardowym wyposażeniem wszystkich wozów wyścigowych z trójramienną gwiazdą na masce. Za ich rozwój odpowiadał wtedy pewien piekielnie utalentowany austriacki inżynier, Ferdynand Porsche. Jednym z jego pierwszych zadań w Mercedesie było opracowanie doładowanego silnika dla luksusowego modelu drogowego. Samochód zaprojektował, ale na tym nie skończył: w następnych latach konstrukcja wozu się kurczyła, a silnik rósł. Na sezon w roku 1928 Porsche wydłużył skok cylindra rzędowego silnika do niewyobrażalnych 15 cm, osiągając o tyle fascynujący, co przerażający motor o mocy 225 KM i abstrakcyjnie wysokim nawet dziś momencie obrotowym 529 Nm. Choć wóz dalej ważył sporo ponad dwie tony, był w stanie rozpędzić się do nawet 210 km/h. W rękach Rudolfa Caraccioli przybyły na trasę Mille Miglia SSK pokazał Włochom nowy poziom osiągów: jako pierwszy samochód w historii pokonał liczącą tysiąc mil (czyli około 1600 km) pętlę prowadzącą publicznymi drogami wokół Włoch ze średnią prędkością powyżej 100 km/h.\n1935: Alfa Romeo P3\nCzas wielkich, ciężkich bolidów wywodzących się wprost z luksusowych modeli drogowych miał jednak szybko minąć. Dokładnym przeciwieństwem Mercedesa SSK była Alfa Romeo Tipo B, częściej nazywana przez fanów P3 ze względu na fakt zastępowania bardzo udanego modelu P2. Podobnie jak wielki Mercedes, który wyznaczył kierunek rozwoju wyścigów na silniki doładowane, tak i nowy bolid Alfy posiadał ośmiocylindrowy motor wzbogacony o sprężarkę Rootsa. Filozofia, która przyświecała Vittorio Jano przy projektowaniu pozostałych składników wozu, była już jednak zupełnie rewolucyjna. P3 było bowiem pierwszym wozem typu Grand Prix w którym kierowca podróżował bez mechanika. Jedyne pozostałe miejsce siedzące zostało przeniesione na sam środek dla idealnego wyważenia masy i w bolidach wyścigowych zostało tam po dziś dzień. Jak na swoje czasy, radykalny nowy model Alfy Romeo odznaczał się imponująco niską wagą (701 kg) oraz wyszukanymi rozwiązaniami przeniesienia napędu i zawieszenia. Ukończony w połowie 1932 roku model z miejsca zaczął zdobywać liczne sukcesy w rękach Tazio Nuvolariego czy Giuseppe Campariego, ale kariera świetnie zapowiadającego się modelu mogła się przedwcześnie skończyć z racji trwającego wówczas w najlepsze ogólnoświatowego kryzysu. Program wyścigowy Alfy Romeo ostatecznie trafił całkowicie w ręce Enzo Ferrariego, który zrobił z P3 świetny użytek. Udoskonalany z każdym rokiem model do 1935 roku wygrał w sumie 46 wyścigów o międzynarodowej renomie. W końcu, pod koniec swojej kariery, do worka z pucharami dorzucił także ten z Mille Miglia. Wątła Alfa Romeo pozostaje jednak najlepiej znana ze swojego słynnego zwycięstwa upodlającego Srebrne Strzały w Grand Prix Niemiec na oczach trzystu tysięcy kibiców i Hitlera, dla którego przekonujące zwycięstwo rodzimej motoryzacji miało być kolejnym elementem propagandy.\nPodczas gdy przed II wojną światową Enzo Ferrari sięgał ze swoim zespołem po najważniejsze trofea wyścigowe w ramach działalności Alfy Romeo, po wojnie powrócił już ze swoimi zaufanymi ludźmi pod nową marką sygnowaną własnym nazwiskiem. Tak powstała legenda Ferrari – i to właśnie dzięki samochodom takim jak Ferrari 166 Mille Miglia. Mając pełnię kompetencji we własnych rękach, Ferrari mógł w końcu tworzyć samochody tak, jak chciał. Pierwsze modele marki miały więc brzydkie, złożone naprędce nadwozia, prymitywną ramę rurową, najprostsze z możliwych zawieszenia i bębnowe hamulce – to wszystko dla Ferrariego miało minimalne znaczenie wobec silnika, który uważał za kluczowy element dla osiągnięcia sukcesu. Pierwszy motor napędzający jego samochody był prawdziwym klejnocikiem: było to wyczynowe V12 o pojemności zaledwie półtora litra. Cylindry szybko rozwiercono do tytułowej pojemności 166 cm3 każdy, co przełożyło się w sumie na dwa litry pojemności skokowej. Silnik o takiej (dalej mocno niecodziennej) konfiguracji trafił najpierw do jednomiejscowych bolidów wyścigowych, ale już wtedy (zaledwie dwa lata po założeniu marki) Ferrari uznał, że potrzebuje bliższy zwykłym samochodom drogowym model sportowy, który mógłby poszerzyć jego wpływy także na wyścigi długodystansowe. O przykrycie swojego podwozia poprosił w 1948 roku firmę Allemano, a w 1949 – Carrozzerię Touring (tę samą, która czternaście lat później miała zaprojektować Aston Martina DB5 dla Jamesa Bonda). Touring odwdzięczył się o tyle piękną, co bardzo zaawansowaną technicznie karoserią, która była wykonana z gąszcza bardzo wąskich, lekkich rurek, dyktujących kształt cienkim arkuszom blachy. Początkowo samochód ze względu na swoją uroczą bryłę zyskał przydomek „barchetta” (łódeczka), którym na przestrzeni lat ochrzczono jeszcze wiele innych włoskich roadsterów, jak choćby Fiata Barchettę. Szybko jednak ta nazwa odeszła na bok wobec kolejnego przybranego imienia: Ferrari 166 Mille Miglia. Model ten wygrał na tych trasach w 1949, ale było to tylko jedno z ogromnej liczby zwycięstw, które krucha „łódeczka” zebrała we wszystkich najważniejszych wyścigach Europy: 24-godzinnym Le Mans (już w pierwszym podejściu, w tym samym 1949 roku), Targa Florio i wielu innych. To właśnie ten model w dużej mierze ugruntował pozycję Ferrariego jako samodzielnego producenta samochodów wyścigowych na arenie międzynarodowej i pozwolił Włochom utrzymać dominującą pozycję w Mille Miglia: po wygranej 166 MM, Ferrari w kolejnych ośmiu latach wygrało jeszcze sześć razy...\n…dodając do tego jeszcze jedno zwycięstwo Alfy Romeo w roku 1947 i jedno Lancii w 1954, oznacza to, że wszystkie powojenne edycje Mille Miglia zostały wygrane przez samochody włoskie – poza jedną. A właśnie to jedno, jedyne, było najpiękniejszym zwycięstwem w historii Mille Miglia, jeśli nie w ogóle wyścigów! Więcej o niesamowitej historii najszybszego przejazdu tysiąca mil z Brescii do Rzymu i z powrotem w dziejach Włoch znajduje się w artykule poświęconym kierowcom. Tamta pamiętna wygrana, z nieprawdopodobnym czasem zaledwie 10 godzin, 7 minut i 48 sekund, była w przeważającej mierze zasługą wybitnego talentu Sir Stirlinga Mossa oraz bezprecedensowego przygotowania jego pilota Denisa Jenkinsona, który skrupulatnie opisał każdy kamień i dziurę leżącą na liczącej 1600 kilometrów trasie. Niemniej równie ważny udział w tym sukcesie miał także samochód, którym jechali: zjawiskowy Mercedes-Benz 300 SLR. Historia tego modelu zaczyna się jakieś trzy lata wcześniej, gdy niemiecki gigant powoli wracał do motorsportu, odbudowując swoją pozycję w nowych, powojennych realiach. Przed II wojną światową „Srebrne Strzały” ze Stuttgartu były samochodami z innej epoki, właściwie poza zasięgiem konkurencji. Na początku lat 50. możliwości Mercedesa były daleko mniejsze, ale w firmie pracowały nadal te same osoby, które nie zapomniały, jak się projektuje bogów torów wyścigowych. Pierwszy owoc ich prac przyszedł w roku 1952 pod postacią modelu 300 SL. Dysponując ograniczonymi zasobami, w wielu kluczowych miejscach wykorzystali oni podzespoły z topowego wówczas modelu drogowego marki, limuzyny serii 300. Dobrze znany układ napędowy i zawieszenie zostały przeniesione bez większych zmian do nowoczesnej, przestrzennej ramy przykrytej zgrabnym dwudrzwiowym nadwoziem. 300 SL z miejsca okazał się świetnym modelem wyścigowym i wkrótce po debiucie wygrał 24-godzinny wyścig w Le Mans i bardzo trudny wyścig Carrera PanAmericana, który można uznać za jeszcze dłuższy i bardziej szalony odpowiednik Mille Miglia w Ameryce Łacińskiej. Po sezonie startów 300 SL przeszedł na emeryturę, by na jego bazie mógł powstać dziś legendarny model drogowy 300 SL „Gullwing”. Dział wyścigowy marki był w tym czasie skupiony już na kolejnym wyczynowym rozwinięciu swojego modelu: bolidzie typu GP, zaprojektowanym pod nowe przepisy Formuły 1 na sezon 1954. Powstały w ten sposób Mercedes-Benz W196 stanowił powrót do złotych czasów „Srebrnych Strzał”: konstrukcja ze Stuttgartu znowu wybiegała daleko w przyszłość i na torach była właściwie poza zasięgiem konkurencji. Zachęceni tak świetnymi wynikami inżynierowie Mercedesa poszerzyli w roku 1955 swój program wyścigowy o model długodystansowy nazwany 300 SLR. W praktyce był to futurystyczny W196 o przerobionej ramie przestrzennej tak, by zmieściła drugi fotel i silnik rozwiercony z 2,5 do 3 litrów pojemności. Podobnie jak w ówczesnym bolidzie F1, ośmiocylindrowa jednostka rzędowa była obrócona tak, by można było obniżyć przebieg maski. Zależnie od wykorzystywanego paliwa, bardzo nowoczesny motor z bezpośrednim wtryskiem osiągał od 280 do 340 KM, co przy tak aerodynamicznym nadwoziu pozwalało osiągać nawet niebotyczną prędkość 300 km/h. Samo nadwozie było nie mniej nowoczesne: posiadało z tyłu ruchomą część działającą jak hamulec aerodynamiczny i było wykonane z bardzo lekkiego, wynalezionego przez Niemców podczas I wojny światowej stopu zwanego elektronem, będącego połączeniem magnezu z glinem, krzemem, manganem i cynkiem. Nie dziwi więc, że nowe dzieło Mercedesa od początku nie dało żadnych szans pięknym, ale dalej pozostającym mentalnie w przedwojennych czasach modelom Ferrari czy Jaguara. Ze względu na opóźnienia 300 SLR debiutował dopiero w Mille Miglia, ale z jak niesamowitym skutkiem! Niestety historyczne dokonanie miało odejść w zapomnienie na rzecz straszliwego incydentu, który okrył ten model złą sławą: ledwo parę tygodni po chwilach szczęścia we Włoszech, kolejny z egzemplarzy 300 SLR brał udział w wypadku, w wyniku którego zginął jego kierowca Pierre Levegh oraz aż osiemdziesiąt widzów. Ta jedna z najczarniejszych kart w historii motorsportu miała odcisnąć się na Mercedesie na długie lata: choć 300 SLR bez trudu wygrał tytuł Mistrza Świata w tym sezonie, firma postanowiła zakończyć cały swój program wyścigowy i nie powróciła do Formuły 1 z własnym zespołem aż do roku 2010. Tym samym 300 SLR stał się kolejną ofiarą tego nieszczęśliwego incydentu, bo przez kolejne sezony niewątpliwie przyczyniłby się on do jeszcze wielu kolejnych rekordów i historycznych osiągnięć Mercedesa. Ale nawet i bez tego, pomimo kariery trwającej tylko około pół roku, jest dziś świetnie pamiętany przez miłośników motoryzacji i pozostaje jednym z najcenniejszych samochodów w całej 126-letniej historii marki.


Rozwój marek własnych w Polsce | Farmacom\nRozwój marek własnych w Polsce\nData publikacji: 2017.07.11 • autor: Farmacom\nObok produktów firmowych coraz częściej w koszyku konsumenta pojawiają się marki własne, czyli brandy sieci handlowych lub detalistów. Dziś już ponad 97% osób deklaruje, że kupuje tego typu produkty*. Nie tylko przyzwyczailiśmy się do ich obecności, ale coraz bardziej im ufamy, częściej je kupujemy i lubimy. Jak rozpoznać je na półce? Czasem jest to dość łatwe, ponieważ wyglądem i nazwą odnoszą się do kolorystyki logo i nazwy sieci handlowej (produkty Aro dostępne w Macro Cash and Carry czy produkty Sephora tejże sieci). Czasami bywa to trudniejsze, ponieważ ich komunikacja budowana jest niezależnie od marki właściciela (BeBeauty Biedronki czy ISANA Rossmanna). Część sprzedawców oferuje tylko jedną markę własną, inni mają ich dziesiątki.\n* Jak postrzegamy marki własne. Perspektywy rozwoju rynku private label w Polsce, Warszawa, lipiec 2014, On Board Public Relations Sp. z o.o., ECCO Internati onal Communicati ons Network.\nDyrektor Marketingu, ŚWIT Pharma\nArtykuł został opublikowany w kwartalniku "Świat Przemysłu Kosmetycznego" 1/2017


kościół ewangelicki, ob. rzymskokatolicki parafialny pw. Świętego Ducha, Stargard - Zabytek.pl\nkościół ewangelicki, ob. rzymskokatolicki parafialny pw. Świętego Ducha, Stargard


Nowe oferty pracy dla Ciebie | strona 49 | Doradca Handlowy\nZakres obowiązków: Odpowiedzialność za kompleksowe funkcjonowanie sklepu. Dbałość o odpowiednie standardy ekspozycji towarów, a także pilnowanie odpowiednich stanów magazynowych. Zarządzanie podległym zespołem. Motywowanie zespołu i dbanie o odpowiednią atmosferę w zespole. Profesjonalne obsługiwanie klientów....\nTo możemy Ci zaproponować: elastyczne godziny pracy 7.00/9.00 15.00/17.00, stabilne zatrudnienie w firmie, która jest liderem rynku SEO, atrakcyjne wynagrodzenie i dowolna forma współpracy (UoP, UZ, B2B), po okresie wdrożeniowym możliwa częściowa praca zdalna, szkolenia z możliwością uzyskania branżowych...\nZadaniem naszego zespołu Customer Success jest bieżąca obsługa, wsparcie i edukacja klienta w branży SEO/SEM. To możemy Ci zaproponować: elastyczne godziny pracy – 7.00/9.00 – 15.00/17.00, strefę chill (PS4, bilard, piłkarzyki, lotki), stabilne zatrudnienie w firmie, która jest liderem rynku SEO, atrakcyjne...\nZakres obowiązków: Analiza dokumentacji projektowej /technicznej. Sporządzanie przedmiarów do wyceny na podstawie dokumentacji projektowej. Przygotowywanie ofert, kalkulacja robót budowlanych, sporządzanie wycen. Wysyłanie zapytań ofertowych do podwykonawców, aktywne nadzorowanie spływu ofert, analizowanie ofert....\nPraca w okolicy miast: Gdańsk Gdynia, Sopot, Wejherowo, Elbląg, Pruszcz Gdański Jeżeli jesteś osobą, która: posiada 2 letnie doświadczenie w pracy związanej z windykacją w tym bezpośrednią, potrafisz budować długofalowe relacje z Klientami, ma wysoko rozwinięte zdolności negocjacyjne i komunikatywne, potrafi...\n« poprzednia1...46474849505152...393następna »


Warkoczowy,fantazyjny szal wykonany z miękkiej ,kaszmirowej włóczki w modnych kolorach. Całość wykończona jest ozdobnymi koralikami. Możliwość noszenia w rożnych kombinacjach. W zależności od fantazji i humoru właścicielki ;-)).\nDługość ok 230 cm.


Sanok - nadchodzi największe wydarzenie pianistyczne w Euroregionie Karpat - Sanok - wiadomości, informacje, wydarzenia, noclegi\nSanok - nadchodzi największe wydarzenie pianistyczne w Euroregionie Karpat\nOpublikowano: pon, 31 sty 2022 08:00 2022-01-31T07:00:00.000Z\nWiadomości Międzynarodowe FORUM PIANISTYCZNE „Bieszczady bez granic” ponownie gości na Podkarpaciu, w Sanoku. Na początku lutego Sanok stanie się Zimową Stolicą Pianistyki. W Bieszczady wyruszyły już transporty z instrumentami YAMAHA, na których zagrają Mistrzowie, ale i studenci i całkiem młodzi adepci pianistyki. Forum „Bieszczady bez granic” będzie dysponowało prawie 20 instrumentami najwyższej klasy, wartymi ponad 5 mln złotych. Prawie wszystkie miejsca w hotelach w obrębie 50 km są zarezerwowane. Organizatorzy spodziewają się około 500 gości. Również Polskie Linie Lotnicze LOT są zadowolone, gdyż w dniach 5-14 lutego większość pasażerów na trasie Warszawa-Rzeszów-Warszawa to uczestnicy i goście największego projektu w Euroregionie Karpat - „BIESZCZADY BEZ GRANIC”.\nWiększość koncertów i nadzwyczajnych wydarzeń będzie transmitowana bezpośrednio „online” i słuchacze na drugim końcu świata będą mogli śledzić występy swoich bliskich i przyjaciół. Relację przeprowadzi również TVP3 Rzeszów, TVP Kultura oraz Polskie Radio Rzeszów, Polskie Radio program II oraz Radio Dla Ciebie.\nZapraszamy Państwa w sobotę 5 lutego o godz.19:30 na koncert Inaugurujący XI Mistrzowską Szkołę Pedagogiki Fortepianowej, podczas której przed zgromadzoną publicznością na sali koncertowej Państwowej Szkoły Muzycznej I i II st. w Sanoku wystąpi wybitny duet fortepianowy „Książek Piano Duo” – Złoty Parnas 2010 i zdobywca I nagrody w kategorii zespoły kameralne II Międzynarodowego Konkursu Muzyki Polskiej im. Stanisława Moniuszki w Rzeszowie oraz zdobywcy Grand Prix Międzynarodowego Konkurs do lat 13 „Młody Wirtuoz”.\nCZYTAJ TEŻ: Moto sobota z WOŚP i I Rajdem Ziemi Sanockiej [ZDJĘCIA+WIDEO]\nW niedzielę 6 lutego o godz. 19:30 zapraszamy wszystkich do Sanockiego Domu Kultury na Galę Inaugurującą XVII Międzynarodowe Forum Pianistyczne „Bieszczady bez granic”. To niezwykła i niepowtarzalna okazja, aby na żywo wysłuchać Evy Gevorgyan tegorocznej laureatki nagrody publiczności na XVIII Konkursie Fryderyka Chopina w Warszawie, która zachwyca publiczność nie tylko swoją urodą, ale talentem i wrażliwością muzyczną.\nW poniedziałek 7 lutego o godz. 19:30 w Sanockim Domu Kultury zaprosimy Państwa na kolejny koncert tym razem portugalskiego zespołu Still Life: Joao Silva & Margherita Abita. To niezwykłe połączenie wokalu, elektroniki i skrzypiec. Ich występ tworzy magnetyczną atmosferę, w której ożywiają proste melodie o czystych znaczeniach i emocjach. Teksty piosenek nawiązują do natury i pierwotnych emocji a ich celem jest dzielenie się pełnym nadziei przesłaniem, zawartym w wyrażeniu „Still Life”. Artyści przyjadą do Polski tylko na jeden koncert do Sanoka dzięki partnerskiej współpracy z PGNiG.\nZ kolei 8 lutego spotkamy się w Sanockim Domu Kultury, na kolejnym niezwykłym koncercie z serii muzycznych rodowodów. Przed Państwem wystąpi niezwykle utalentowany młody kompozytor i pianista Elisey Mysin. Znany światu ze swojej niezwykłej muzycznej dojrzałości, która znacznie przekracza jego lata. Przez cały świat nazywany jest cudownym dzieckiem. W tym dniu będziemy mogli usłyszeć jeszcze występ Natalii Trull, która zdobyła srebrny medal na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Pełna kontrola gry i fantastyczna wirtuozeria Natalii Trull sprawiają, że jest ona klasą samą w sobie. Koncerty z jej udziałem cieszą się ogromnym zainteresowaniem na całym świecie. Warto dodać, że Nataliia Trull jest też wybitnym pedagogiem, wykształciła wiele muzycznych talentów a wśród nich Eve Gevorgyan i Eliseya Mysina.\nZOBACZ RÓWNIEŻ: WOŚP w Sanoku. Ślizgawka na torze lodowym i amatorski turniej hokejowy [ZDJĘCIA]\nA to jeszcze nie koniec, bowiem 9 lutego niezmiennie o 19:30 w koncercie Forum Miastu występ legendarnej grupy „Accantus” w składzie Kasia Mazur (piano), Natalia Piotrowska-Paciorek, Sylwia Przetak, Paweł Skiba, Adrian Wiśniewski. Podczas kameralnego występu będzie można usłyszeć piosenki z repertuaru musicalowe-filmowego. Studio Accantus to grupa artystów, której misją jest szerzenie muzyki musicalowej i filmowej. W błyskawicznym tempie zyskała serca młodych i starszych odbiorców a na ich koncerty sale koncertowe zapełnione są po brzegi. Ten koncert jest współorganizowany przez Marszałka Województwa Podkarpackiego oraz Wojewódzki Dom Kultury w Rzeszowie.\nW czwartek 10 lutego o godz.19:30 w Sanockim Domu Kultury odbędzie się koncert dyrygentury dla pianistów z maestro Bogdanem Olędzkim następnie przy udziale Orkiestry Kameralnej Filharmonii Narodowej pod dyrekcją Michała Szymanowskiego odbędzie się benefis 85-lecia Narodowego Artysty Rosji legendarnego Mikhaila Voskresenskiego, który wykona koncert F. Chopina f-moll op.21. Mikhail Voskresenskii należy do czołowych rosyjskich pianistów i grona najwybitniejszych pedagogów fortepianu na świecie a spod jego skrzydeł wyszła m.in. Natalia Trull.\nNa zakończenie 11 lutego podczas Gali Finałowej 250-lecia urodzin Beethovena swoje umiejętności zaprezentuje Lwowska Orkiestra Kameralna „Akademia” pod dyr. Igora Pylatyuka przy udziale solistów. Jako pierwszy zespół tego typu na Ukrainie i już od ponad pół wieku pozostaje ozdobą swojej alma mater. Jest także zespołem szanowanym i docenianym poza granicami Lwowa, który stale koncertuje i bierze udział w rozmaitych imprezach artystycznych.\nSPRAWDŹ TAKŻE: ZAGÓRZ. Pod wiaduktem kolejowym znaleziono ciało 32-letniego mężczyzny\nKoncerty w dniach 05, 06, 10 i 11 lutego będą transmitowane na żywo na fanpage Fundacji w serwisie Facebook oraz YouTube. Na naszej stronie internetowej https://interpiano.pl znajdą Państwo linki, które za pomocą jednego kliknięcia odsyłają do poszczególnych wydarzeń.\nW ramach tegorocznej edycji Forum uczestnicy biorą udział w:\nlekcjach pokazowych i indywidualnych z Mistrzami Forum\nkursie „Dyrygentury dla pianistów” z Maestro Bogdanem Olędzkim\nkursie „Klawesynowym dla pianistów z prof. Urszulą Bartkiewicz\nkursie „Podstawy gry na organach dla pianistów” z prof. ośw. Januszem Ostrowskim\nkursie „Kameralistyki wokalnej” z prof. Andrzejem Tatarskim i prof. Urszulą Krygier\nkursie „Kameralistyki instrumentalnej” z prof. Arturem Mykitką i prof. Igorem Pylatiukiem\nkursie „Podstaw improwizacji i jazzu dla pianistów” z dr Dominkiem Wanią\nkursie tańców barokowych i chopinowskich „ZANIM ZAGRASZ–ZATAŃCZ” z Romaną Agnel\nkonkursie pianistycznym „MŁODY WIRTUOZ”\nwykładach tematycznych z zaproszonymi gośćmi\ndla laureatów Forum nagrody, stypendia lub równorzędne „Złote Parnasy 2022”\nudział z Orkiestrą Kameralną Filharmonii Narodowej i Lwowskiej Orkiestry Kameralnej „AKADEMIA”\nW tych trudnych dla młodzieży pianistycznej czasach, Forum „Bieszczady bez granic” staje się szczególnie ważnym i potrzebnym. Kandydatom do Konkursu Chopinowskiego umożliwia kontakt z orkiestrą i Mistrzami\na pozostałym Uczestnikom daje impuls do dalszej, ciężkiej pracy nad kształtowaniem swojego talentu.\nProjekt jest realizowany dzięki wsparciu MKiDN, NIMIT, Yamaha Music Europe – oddział w Polsce, głównego sponsora PGNiG S.A. i sponsora strategicznego Sanok Rubber Company S.A., oraz naszych mecenasów\ni partnerów: Pass Polska Sp. z.o.o., Pekao Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A., Fundacja Prosty Gest, Herb, Impexrur, Izostal, Automet, Proma, Slovrur, San-Soft, Do-met, Hotel Boss, AVinci-Art., Sklep Pasja, Gmina Sanok, Gmina Bukowsko, Powiat Jarosławski, Miasto Sanok, Urząd Marszałkowski Województwa Podkarpackiego, Wojewódzki Dom Kultury w Rzeszowie, Polskie Wydawnictwo Muzyczne.


PORTAL JAKOŚCI POWIETRZA - UWAGA!!! MOŻLIWE PRZEKROCZENIA POZIOMU INFORMOWANIA DLA PYŁU ZAWIESZONEGO PM10 powietrze.lodzkie.pl\nUWAGA!!! MOŻLIWE PRZEKROCZENIA POZIOMU INFORMOWANIA DLA PYŁU ZAWIESZONEGO PM10\nW związku ze stwierdzonymi wysokimi stężeniami pyłu zawieszonego Inspekcja Ochrony Środowiska informuje o przekroczeniach poziomu informowania (PI=100 ug/m3) dla pyłu zawieszonego PM10 w dniu 10.02.2021 r. oraz o możliwości przekroczenia poziomu informowania w dniu 11.02.2021 r. na obszarze województwa łódzkiego.\nRyzyko przekroczenia poziomu informowania w dniu 11.02.2021 r. obejmuje: Łask - obszar zabudowany miasta - centrum miasta (zachodnia część w granicach administracyjnych), Radomsko - obszar zlokalizowany w gminie miasto Radomsko (obszar zabudowany Radomska - centrum miasta, część środkowo-południowa, środkowo-zachodnia).\nMore in this category: « Porozumienie o współpracy dot. programu „Stop Smog” UWAGA!!! W DNIU 18.02.2021 r. MOŻLIWE PRZEKROCZENIA POZIOMU INFORMOWANIA DLA PYŁU ZAWIESZONEGO PM10 »


Rodzicielstwo bliskości – Mariusz Pisze\nRodzicielstwo bliskości nie działa\n7 lipca 2017 6 lipca 2017 ~ Mariusz Pisze\t~ 1 komentarz\nŁatwo tak powiedzieć. Co to jednak znaczy, że coś działa? Jak to stwierdzić? Szczególnie trudno jest to zrobić, gdy chodzi o tak niemierzalnie kwestie. Ja uważam, że rodzicielstwo bliskości działa. Być może nie tak, jak tego oczekujemy. Jeśli oczekujemy, że dzięki niemu dzieci staną się grzeczne, posłuszne i nie będą przeszkadzały, to możemy być bardzo … Czytaj dalej Rodzicielstwo bliskości nie działa\n6 lipca 2017 10 lipca 2017 ~ Mariusz Pisze\t~ Dodaj komentarz\nRodzicielstwo bliskości jest nie tylko dla mam. Jest ono zdominowane przez kobiety. Mimo wszystko nie jest to macierzyństwo bliskości. Każdy rodzic, niezależnie od płci, może je praktykować. To jest rewelacyjne. Dlatego też powstał ten blog, czyli blog ojca. RB jest dla każdego. Niektórym ono pasuje, inni się w tym nie widzą. Jak to zwykle bywa, … Czytaj dalej Rodzicielstwo bliskości\nŁatwiej mi jest być blisko\n29 marca 2017 ~ Mariusz Pisze\t~ Dodaj komentarz\nTo jest wpis o tym, czemu wybieram rodzicielstwo bliskości. Znam inne sposoby bycia z dziećmi (niektórzy nazywają to wychowywaniem, ale ja niechętnie używam tego terminu) niż rodzicielstwo bliskości. Zanim poznałem bliskościowe podejście, przez kilka miesięcy byłem rodzicem poszukującym swojej wizji w świecie, gdzie dominował pogląd "nie noś za dużo na rękach, bo się przyzwyczai", "jak … Czytaj dalej Łatwiej mi jest być blisko


Donica prostokątna z laminatu do salonu i na taras\nchevron_right Donica z laminatu Cubi 40.60.60\nDonica, która Cię zaskoczy swoją funkcjonalnością\nNie tylko estetyka wykonania się liczy. Donica z laminatu powstała z dbałością o najmniejsze szczegóły. Jest funkcjonalna i niezwykle praktyczna. Laminat, czyli kompozyt poliestrowo szklany, z którego wykonana jest donica, jest odporny na działanie warunków atmosferycznych. Jest również mrozoodporny. Donicę wykorzystasz przy projektowaniu wnętrza, jak i swojego ogrodu i tarasu. Sprawdzi się również w przestrzeniach komercyjnych. Donica z kompozytu jest prosta w obsłudze. Nie musisz jej pielęgnować żadnymi specjalistycznymi środkami.\nZnajdź donicę dopasowaną do Twoich potrzeb\nJeśli interesują Cię produkty z wyższej półki, które cechuje wysoka jakość wykonania, estetyka i funkcjonalność, to znalazłeś produkt idealnie odpowiadający Twoim potrzebom. Możesz wybrać dla siebie donicę w macie. Dostępna jest również donica w wysokim połysku. Ten rodzaj donicy występuje w wielu kolorach. Szukasz innego koloru? Nie ma problemu! Specjalnie dla Ciebie wyprodukujemy donicę we wskazanym przez Ciebie kolorze.


Ekstraumiejętności na celowniku - Edukacja - rp.pl\nAktualizacja: 27.04.2012, 05:13\nEkstraumiejętności na celowniku\nPierwsze pytanie postawione przez pracodawcę będzie następujące: co pan umie – mówi prof. Stefan Kwiatkowski\nRz: Gdyby maturzysta zapytał pana, jaki kierunek studiów wybrać, aby znaleźć w przyszłości pracę, radziłby pan... Poniżej dalsza część artykułu\nProf. Stefan Kwiatkowski, przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Badań Edukacyjnych, specjalista od edukacji dla rynku pracy: Po pierwsze, aby dokonał samooceny. Zapytałbym, czy zna kierunki studiów. Jeżeli nie, powinien sprawdzić na stronie internetowej, jakie kierunki oferują polskie uczelnie. Następnie powinien porównać z nimi swoje zainteresowania, zamiłowania, to, o czym lubi czytać. Drugim etapem powinno być sprawdzenie, czego będzie się uczył na studiach. Programy nauczania są jawne. Warto także pójść na uczelnię np. w czasie dni otwartych i porozmawiać ze starszymi kolegami.\nSprawdzić, jak wyglądają oferty pracy po studiach?\n– Tak. Możliwość zatrudnienia po poszczególnych kierunkach studiów można sprawdzić, analizując dane dotyczące bezrobocia absolwentów. Publikują je urzędy pracy. Ten krok jest niezwykle ważny, bowiem skala bezrobocia wśród absolwentów uczelni jest znaczna. W Polsce sięga już 10 proc., a w krajach Unii Europejskiej kształtuje się na poziomie ok. 20 proc.\nCzy absolwenci kierunków humanistycznych mają szanse na zatrudnienie?\n– Absolwenci tradycyjnych kierunków studiów, czyli pedagogiki, psychologii socjologii i politologii będą mieli problemy ze znalezieniem pracy. Radziłbym wybierać nowe, tworzone teraz przez uczelnie kierunki kształcenia.\nW jaki sposób humanista może zwiększyć swoje szanse na rynku?\n– Powinien już od pierwszego semestru studiów starać się zdobywać dodatkowe umiejętności. Bo pierwsze pytanie postawione przez pracodawcę będzie następujące: co pan umie. Wystarczy obejrzeć publikowane teraz ogłoszenia o pracy. Pracodawcy często formułują je w ten sposób, że nie podają oczekiwanego kierunku studiów kandydata, za to wymieniają umiejętności, które powinien posiadać. Dlatego trzeba się zastanowić, jak je zrealizować poza programem studiów.\n– Na przykład uczyć się drugiego języka obcego. Dobrym rozwiązaniem jest poznawanie języka oryginalnego, np. chińskiego. Doskonalić umiejętności obsługi komputera. Można chodzić na wykłady na innym wydziale. I od pierwszego roku studiów zdobywać doświadczenie zawodowe. Choćby na praktykach i stażach zawodowych. Dobrze jest uczestniczyć w wolontariacie, np. w czasie wakacji czy w weekendy.\nPracodawcy cenią sobie umiejętność pracy w grupie?\n– Tak. Można je rozwijać poprzez opracowywanie wspólnych projektów na studiach lub w organizacjach pozarządowych. Co jakiś czas słyszymy o studentach, którzy wysłali satelitę w kosmos, wybudowali nowy model samolotu – w czasie realizacji takich projektów rozwiązują konkretne problemy i nabywają kompetencje społeczne. Dlatego zachęcam do aktywności w kołach naukowych czy samorządzie studenckim.\nŁatwiejszą ścieżkę do zdobycia pracy mają studenci kierunków technicznych?\n– Wydaje się, że tak. To nie oznacza, że nic nie powinni robić. W czasie studiów też muszą zdobywać konkretne umiejętności, potwierdzane certyfikatami wydawanymi przez stowarzyszenia branżowe. Na bieżąco powinni śledzić wszelkie nowości. Muszą być świadomi tego, że powinni być gotowi do ciągłego uczenia się. Ważne jest to, aby praktyki zawodowe odbywali w nowoczesnych przedsiębiorstwach, bo często dysponują one lepszym sprzętem niż uczelnie. Radzę także wybierać nietypowe specjalizacje, np. student na elektronice niech zdobywa umiejętności dotyczące obsługi i serwisu specjalistycznych urządzeń medycznych.\nWażna będzie pewnie także umiejętność zaprezentowania swoich umiejętności.\n– Niekiedy warto spojrzeć krytycznie na samego siebie. Postawić się w roli pracodawcy i zadać sobie pytanie: czy ja – pracodawca – zatrudniłbym taką osobę i płacił jej z własnej kieszeni. Trzeba pamiętać, że pracodawca poszukuje osoby wykwalifikowanej. Będzie zwracał uwagę na efekty uczenia się, a nie na to, gdzie kandydat uczył się i jak długo to trwało. Sprawdzi, czy przyszły pracownik ma wiedzę, umiejętności i kompetencje społeczne.\nJakie są kierunki przyszłości?\n– Rozwijać się będzie mikroelektronika, zastosowanie technik komputerowych, biotechnologia, kierunki studiów związane z pozyskiwaniem energii z różnych źródeł. Będzie także zapotrzebowanie na inżynierów energetyków, na specjalistów zajmujących się budową elektrowni, ale także sieci przesyłowych. Potrzebni będą absolwenci budownictwa. Coraz więcej osób będzie jednak także zatrudnianych w usługach. Wynika to z tego, że nasze społeczeństwo jest coraz bardziej zamożne i się starzeje. Stale będzie wzrastało zapotrzebowanie na osoby, które zajmują się zdrowiem, kosmetologią, żywieniem.\nJeszcze kilkanaście lat temu nie wiedzieliśmy, czym jest spa, teraz w tych ośrodkach zatrudnianych jest wielu specjalistów – od rehabilitantów po dietetyków. Będą rozwijały się także usługi dla zwierząt. Jeszcze niedawno nikt nie myślał, że miłośnicy psów będą z nimi chodzili do psychologa.\nHasbro wypuszcza do sprzedaży zabawkę Baby Yoda\nŚwięta poza domem. Znikające oferty\nCo nowego czeka przedsiębiorców w sądzie\nSzpieg musi działać na szkodę interesów Polski\nWeryfikacja sędziów Sądu Najwyższego według TSUE