8 dziwnych faktów o mnie na 8. urodziny bloga - Joanna Glogaza\n← Hatifnaty – inspiracje z sieci! Australia: Blue Mountains, Newcastle i Stockton Beach →\nMichelle 17 marca 2016 o 21:17\nBoję się księżyca i zawsze jak świeci w okno (a zasłona przepuszcza lekko światło), mój mąż musi pozawieszać je kocami. Obłęd.\nE 17 marca 2016 o 21:26\nWieszam pranie w porządku kolorystycznym, dlatego nie lubię gdy ktoś układa kompozycję na suszarce za mnie ;)\nKate Bee 18 marca 2016 o 16:35\nTaaaak! A najgorzej jak mój chłopak rozwiesza pranie i nie wiesza takich samych skarpet obok siebie. Jak tak można? :)\nKatarzyna 18 marca 2016 o 19:40\nRobię tak jak wieszam pranie w trosce o zdrowie psychiczne męża, który ma tak samo jak Ty!\nAnna 13 kwietnia 2016 o 09:01\nJa na dodatek zawsze pilnuję żeby każda rzecz była przypięta spinaczami w tym samym kolorze.\nmiami 17 marca 2016 o 21:21\nJa znowu mam tak, że na moim talerzu jedzenie nie może się dotykać. Mięso nie może dotykać sałatki, a sałatka ziemniaków. A i panicznie boję się sztruksu. Nie dotknę go. Mam w głowie takie coś, że jak go dotknę to usłyszę taki dżwięk jak drapanie o tablicę.\nStyle Digger Autor wpisu 17 marca 2016 o 22:04\nJa nie lubię, jak zupa mi zalewa ugniecione ziemniaki, np w żurku, muszą być wyspą!\nAnia 18 marca 2016 o 17:40\nTo samo z żurkiem! Z jedzeniowych – nie lubię „mieszania jedzenia”. Szczególnie w przypadku wszelkiego rodzaju jogurtów. A jak widzę łączenie białego z czarnym w Monte to mnie krew zalewa. ;)\nmarta 18 marca 2016 o 19:24\nja mam to samo ze sztruksem!!\nJulia 17 marca 2016 o 21:27\nJa boje sie golebi i ksiezyca.. Nienawidze tez wychodzic z domu gdy jest ciemno.. Gdy jest pelnia zawsze gadam jakies glupoty przez sen.. Mam strasznie podzielna uwage. Kiedys strasznie sie balam psow, a od kiedy mam swojego kocham wszystkie :D. Mam swoja rutyne poranna i jesli zrobie cos niepokolei albo ktos mi przeszkodzi mam pozniej zly dzien..\nSylwka 20 marca 2016 o 18:17\nTeż mam swoją poranną rutynę i jeśli ktoś lub coś mnie z niej wytrąci, potrafię np. zapomnieć umyć zęby!\nChocoMonster 17 marca 2016 o 21:28\nMam dosłownie identycznie w kwestii słodyczy i zostawiania czegoś na talerzu :D chociaż z tym zdarza się dojeść, ale talerz wygląda zawsze jak po wojnie :P Co do tańca irlandzkiego to zawsze bardzo mnie fascynował, ale wiem, ze nie jestem typem tancerza :P\nZagatka 17 marca 2016 o 22:28\nIdentycznie z jedzeniem robi mój mąż, co mnie irytuje. Jak kupuje słodycze, to mówi że jak chcę to mam sobie kupić, bo on zje całe, które sobie kupił. I czasami on kupuje sobie na zapas, a ja mu zjadam, bo jestem nałogowcem i on się potem wkurza, bo się nastawił. :)\nania 17 marca 2016 o 21:31\nLubię Cię bardziej :) „albo kupił inny smak niż w szczegółowej instrukcji, której udzieliłam” – kwintesencja mnie! Potrafię zrobić za to niezłą awanturę. Do dziś z mężem wspominamy mój szał, jak kupił… brzydkie marchewki i rzucałam nimi w niego :D\nZ dziwactw – obsesyjnie przywiązuję się do rzeczy i smaków i jeśli tego zabraknie czuję, że tracę „stabilizację”. Ostatnio dostałam potrójne uderzenie – w jednym czasie wycofali z produkcji mój ulubiony żel pod prysznic, kawę i krople do oczu.\nIwona J-S 17 marca 2016 o 22:24\nPrzybijam Wam piątkę dziewczyny, bo znam ból zakupów niezrealizowanych według instrukcji :D Z podobnych dziwactw… kiedyś zrobiłam awanturę mojemu mężowi, bo… pomieszał mi jogurt grecki (ten bardzo gęsty) Jak tak można?! Przecież tego się nie miesza, tylko dodaje po łyżeczce i miesza dopiero w sałatce :D\nStyle Digger Autor wpisu 17 marca 2016 o 22:28\nTaaak, ja nie cierpię jak mi sos z makaronem ktoś pomiesza!\nPat 19 marca 2016 o 22:20\nOh, tak.. W ostatnim czasie pożegnałam ulubioną farbę do włosów, lakier astor (tylko ten jeden kolor:/), żel Dove ze śliwką…buu\nmk 21 marca 2016 o 13:27\nbrzydkie marchewki… ha, ha, ha – umarłam ze śmiechu. wyobraziłam sobie mnie ciskającą marchewkami w mego mąża\nDobry Ruch 17 marca 2016 o 21:32\nMogę jeść tym samym widelcem i nożem, co bliska mi osoba, ale brzydzę się łyżką. Nawet z moim partnerem. Używany widelec – ok, łyżka – ohyda!\nAgnieszka 17 marca 2016 o 22:38\nU mnie też widelec, nóż ewentualnie, ale jeśli nie był polizany ;-)\nEla 18 marca 2016 o 11:21\nMam dokładnie tak samo i nikt mnie nie rozumie :D\nMarysia 20 marca 2016 o 19:01\nA u mnie to zależy kto lizał – może być jakikolwiek sztuciec czy szklanka z której ktoś pił – jeśli nieodpowiednia osoba wcześniej użyła to koniecznie muszę umyć, w innych przypadkach zupełnie mi nie przeszkadza, że dana rzecz jeszcze przed chwilą miała innego użytkownika ;)\nMarta 17 marca 2016 o 21:34\nTeż gadam od rzeczy i bardzo się denerwuję, gdy ktoś mnie nie rozumie. Raz obudziłam się o 3 w nocy i chciałam przykryć kołdrą mojego konkubenta, ale w środku nocy bardzo ciężko wymówić słowo „kołdra”, więc mówiłam… „ciastko”. Biedny nie miał pojęcia o co mi chodzi, więc cała zła a niego nakrzyczałam. No bo jak można nie chcieć ciastka?!?!\nMagda 18 marca 2016 o 13:07\nPopłakałam się. Ciastko wygrywa :)))))\nalmondcake 17 marca 2016 o 21:37\nJa panicznie boję się ciem i motyli. Albo mnie paraliżuje, albo uciekam z krzykiem.\nmagda 17 marca 2016 o 21:43\no matko! też to mam i zawsze wstydzę się przyznać!\nAnia 18 marca 2016 o 09:44\nmatkobosko, ja myślałam, że jestem jedyna taka spaczona. Z tym, że mnie nie paraliżuje, tylko mam totalny atak paniki za zakrywaniem głowy rękami, hiperwentylacją i barykadą w łazience (łącznie z zatykaniem szpary pod drzwiami ręcznikiem). Tak więc okna w domu nie otwieram i już.\nOlga Cecylia 19 marca 2016 o 09:47\nMam jeszcze dziwniej: ciem się boję i brzydzę, motyle uwielbiam. Ciekawą minę miał pan przed wejściem do pawilonu motylarni w Londynie, kiedy go spytałam, czy w środku są też ćmy – bo to te same zwierzęta przecież…\nOgólnie nie przepadam za zwierzętami, które mają więcej niż 4 nogi, a jeśli dodatkowo latają w ten idiotyczny, nieskoordynowany sposób, jak ćmy czy chrabąszcze… Yyych.\nzocha 21 marca 2016 o 20:16\nTo mi przypomina moją siostrę, która panicznie boi się ciem, motyli i… biedronek! :D\nOla 17 marca 2016 o 21:40\nJuż myślałam, że tylko ja mam zboczenie odnośnie zostawiania na talerzu ;-) Uf!\nIzuch 17 marca 2016 o 21:41\nWszelkie dzwieki jak mlaskanie, stukanie, gwizdanie i świszczenie doprowadzają mnie do szału…takiego, że mam ochotę przywalić. Nie potrafię skupić się w ciszy dla tego nigdy nie uczyłam się w bibliotece. Na talerzu mięso zawsze muszę mieć z prawej strony więc przed jedzeniem kręcę talerzem ;) panicznie boję się morza nocą niby ta sama woda i miejsce co w ciągu dnia ale nie ma siły, która zmusi mnie żeby do niej wejść.\nBlanka 17 marca 2016 o 23:12\noj, też to mam z dźwiękami (mlaskanie, przełykanie, pisanie na klawiaturze, dźwięk nalewania wina do kieliszka, … masa tego jest) podobno nazywa sie to mizofonia, polecam poczytać artykuły w internecie, mi całkiem niezłe wyjaśniły skąd sie ta irytacja bierze i czemu to sprawia taki hmmm jakby ból od środka… a i mój chłopak troszkę bardziej zaczął to rozumieć ;)\nIzuch 18 marca 2016 o 11:39\nA to ciekawe :) muszę poczytać. Mój mąż niestety nadal, po 4 latach potrafi nagle bez powodu zacząć gwizdać a ja staram się nie zmienić w psychopatyczną morderczynię ;)\nNatka 29 marca 2016 o 13:23\nDla mnie tak samo dźwięki przeżuwania, mlaskania, mówienia ze śliną w ustach doprowadza mnie do szału. Albo jak ktoś nade mną stoi i oddycha, wtedy mój mózg wykręca się na drugą stronę. Natomiast przed jedzeniem zawsze wszystko muszę sobie najpierw pokroić i dopiero wtedy mogę zacząć jeść, niestety przez to zaczynam ostatnia i ostatnia odchodzę od stołu.\nOnaSzalona 31 marca 2016 o 11:09\nOoo tak, nie cierpię więc przebywania blisko innych w komunikacji miejskiej, w ogóle w podróży – ludzie często coś podjadają, żują gumę, skręca mnie nawet jak to piszę:D\nAgata 17 marca 2016 o 23:24\nmam to samo z dzwiekami – ponoc nazywa sie to mizofonia :)\nMarta 18 marca 2016 o 11:25\nWidzisz, ty przynajmniej wiesz po której stronie ma być mięso. Mi zdarza się kręcić talerzem i wszystko na nim przesuwać bo „coś jest nie tak tylko nie wiem co”\nMarta 19 marca 2016 o 14:04\n1. Jedzenie na talerzu musi być dobrze ułożone. Ja też kręcę talerzem, szczególnie kiedy jedzenie nakładał mój narzeczony, jakkolwiek by nie obrócić, to układ jest zły. Zgadzam się z tym, co pisała Izuch, że mięso musi być po prawej :D\nMonika Luniak 20 marca 2016 o 22:25\nHAHAHAHAHAHAHA Marta ale się uśmiałam! `Szczególnie pkt 7 mnie rozbroił (mam tak samo i sama siebie nie rozumiem dlaczego tak robię) i 9 – mega komiczne :)\nKarolina 22 marca 2016 o 22:30\nWitam cie, siostro bliźniaczko ;)\nMarysia 20 marca 2016 o 19:06\nHmm… to ja jestem jakimś mięsnym lewusem, ale u mnie mięso trafia na lewą stronę talerza, na prawej bardziej od góry są ziemniaki lub ryż, niżej surówka.\nZuza 31 marca 2016 o 16:45\nTo się nazywa mizofonia i też tak mam. Nieuleczalna choroba psychiczna.\nja nie dopijam. Dotyczy tylko kawy i herbaty. Na dnie filiżanki zawsze musi zostać odrobina napoju. Mojego męża doprowadza to do szału, zawsze musi mnie pytać przed sprzątnięciem ze stołu: będziesz to jeszcze pić?!\nGosia 17 marca 2016 o 22:31\nU mnie dokładnie odwrotnie! Mój mąż zawsze musi coś zostawić w kubku. Zawsze muszę się zapytać, czy będzie to jeszcze pił. Ale najgorsze, kiedy się zapomnę i wkładam taką szklankę do zmywarki…i chlup ten cały napój na meble, podłogę…Eh :)\nkasiaa. 17 marca 2016 o 22:54\nW herbacie na końcu zostaje taki jakby osad? No nie wiem, w każdym razie niedobre. Też zostawiam.\nIlona 18 marca 2016 o 12:13\nMam to samo – i ABSOLUTNIE ! nie wolno tego wylac tylko odłozyć – jeśli nie dopijam bo UWIELBIAM dopijać później.\nMagda 18 marca 2016 o 13:11\nMój narzeczony tak ma z piwem, zawsze zostawia na dnie butelki lub puszki. Już teraz wiem, że jego puszek się nie zgniata…\nmarta pe 17 marca 2016 o 21:44\nTeż mam mleczaka! Ale tylko jednego – na prześwietleniu w gimnazjum okazało się, że stała dolna 3 rośnie… w dół (do środka szczęki), w dodatku mam nadprogramowy ząb, który rośnie w poprzek. Skończyło się na brutalnym dłutowaniu w szczęce – FUJ.\nKarolina 17 marca 2016 o 21:46\nJa nie dopijam kawy. Nigdy. Może być najpyszniejsza na świecie, ale i tak część wyleję do zlewu/zostawię w kubku. Nie wiem czemu.\nola 17 marca 2016 o 21:47\nJa mam dziwactwo związane z naczyniami z których piję herbatę. Kiedyś piłam tylko ze szklanek i tylko z tych ciemnego nietłukącego się szkła. Tylko z takich mi smakowała. Później była faza na filiżankę. Obecnie najbardziej lubię pić z kubków o cienkich rantach i koniecznie musi być nalane wody do odpowiedniej wysokości inaczej mi nie smakuje. Wielu znajomych patrzy na mnie jak na wariata, no ale trudno ;)\nGabi 18 marca 2016 o 11:51\nja za to nie wypiję herbaty z kubka, który nie jest w środku biały. wszystkie te malowane na różne kolory, nie daj Boże ciemne! (jak można pić w ciemnego w środku kubka?!) odpadają ;-) no chyba, że jeszcze kubek jest szklany, to akceptuję :D\nAgusia 18 marca 2016 o 23:20\nhe, he znam te kwestie:) też miałam różne ulubione naczynia do picia herbaty, a jak ktoś mi ją zalewa, to często proszę aby było do wysokości 7/8, a poza tym wszytko ze mną w porządku:)\nJola 17 marca 2016 o 21:47\nJa zawsze liczę schody, które pokonuję, i znam na pamięć ich ilość w każdym miejscu, w którym bywam; co więcej, wchodzić na nie zawsze muszę najpierw lewą nogą….\nKasia Równy 18 marca 2016 o 14:08\nJa też liczę schody i pamiętam ile ich jest! Robię to totalnie automatycznie.\nKobieta Lemur 17 marca 2016 o 21:55\nA propos punktu pierwszego: raz obudziłam się rano z nogami na poduszce i głową w nogach łóżka. Jestem pewna, że wieczorem kładłam się w dobrą stronę.\nCoruja 17 marca 2016 o 21:58\nMieszkam teraz z dwoma Francuzami i wszystko, co robię, wzbudza w nich szok kulturowy, od gotowania kawy po turecku po chodzenia na piechotę na uczelnię (bo to tylko trzy kilometry, w dodatku z górki). W życiu bym nie pomyślała, że jestem takim dziwadłem! :D\nNati 17 marca 2016 o 21:59\nO matko, w koncu ktos z tez zostawia zawsze cos na talerzu <3 Mojego Meza doprowadza to do szalu ale to silniejsze! A co najlepsze, od dwoch miesiecy mamy szczeniaka i robi dokladnie to samo… Zawsze zostawia w misce chociaz 1, 2 chrupki (ha, ha;) karmy :D\nGosia 17 marca 2016 o 22:34\nO matko poważnie śpisz z otwartymi oczami???? To tak można???? Nie wysychają Ci oczy?? Bałabym się z Tobą spać w jednym pokoju :))\nKasia Równy 18 marca 2016 o 14:18\nJa też tak mam! Śpię z otwartymi oczami. Jak jestem z kimś pierwszy raz na wyjeździe to zdarzają się przypadki przerażenia :)\nA 17 marca 2016 o 21:59\n„Ciotka paszczaka z muminków” padłam ze śmiechu:D Muminki ulubiona bajka mimo,że mam dziś 27 lat:) Jednego nie rozumiem jak możesz mieć mleczne zęby? Przecież to jest nierealne!\nMarta 17 marca 2016 o 22:00\nO rany, mam dokładnie to samo z lunatykowaniem :D! U mnie w rodzinie już od dawien dawna krąży „zabawna” anegdotka o tym, jak to kiedyś jak byłam gdzieś w gimnazjum, schowałam sobie sama kołdrę przez sen, a potem obudziłam się bez kołdry i poszlam do mamy „bo ktoś mi ukradł kołdrę” i spędziłyśmy dobrą godzinę na przeszukiwaniu w nocy całego domu, aby pod koniec znaleźć kołdrę w koszu na pranie. Mój narzeczony bardzo często rano mi opowiada co ja tego nie wygadywalam przez sen :D na początku bardzo go to szokowało, ale już się przyzwyczaił i nawet się już nie budzi :D\nPaula 17 marca 2016 o 22:00\nJa zawsze zaslaniam okno przed zapaleniem swiatla, nigdy na odwrot, inaczej panikuje. I zawsze mam dziwaczne sny, a juz szczegolnie w czasie pelni, np wczoraj snilo mi sie ze mialam udomowionego wegorza, ktory wszystkich kasal po lydkach, a jak podrzucilam go wspollokatorom to musialam uciekac gdzie pieprz rosnie, az sie obudzilam :D\nPaula 17 marca 2016 o 22:03\nI nie znosze dotyku weluru!\npfiii 17 marca 2016 o 22:02\nA taniec – soft czy step? :)\nStyle Digger Autor wpisu 17 marca 2016 o 22:03\nNa razie soft!\nKittyKat 17 marca 2016 o 22:08\nGratulacje z powodu osmych urodzin bloga :)\nNie znoszę szpilek 17 marca 2016 o 22:15\nOjej! A mnie denerwuje jak ktoś zostawi coś na talerzu, chociaż nie okruszek… Ale jak ktoś do mnie przychodzi i pytam, ile nałożyć, a później połowę zostawia… (Właściwie to chodzi mi o jedną, konkretną osobę :P) to szału dostaję!\nKonstancja 17 marca 2016 o 22:23\nNiech nam żyje blog i sto lat! :)\nKatarzyna 18 marca 2016 o 19:45\nTeż źle trzymam długopis i sztućce, ale jak rodzice to zauważyli to już nie dało się tego zmienić. Dobrze, że piszę zdecydowanie więcej na komuterze niż ręcznie, bo zawsze mnie bardzo palce bolały, jak dużo pisałam.\nANIA 17 marca 2016 o 22:24\nAntonina 17 marca 2016 o 22:27\nJa z kolei mówię do siebie i nawet czasem sobie odpowiadam. Często obserwuję ludzi i bawię się w wybieranie z nich jednej rzeczy, którą chciałabym mieć: może to być torebka, kolor włosów, kształt paznokci, cokolwiek. Mam też dziwne natręctwo dotyczące tablic przy przystankach, na których wyświetlają się tramwaje. Kiedy jakiś nadjeżdża, migają takie strzałki, czasem zdarzają się dwie naraz (jak jadą naraz dwa tramwaje) i ja wtedy się cieszę i myślę ,,to będzie dobry dzień”. I za każdym razem nawet jak mijam jakiś przystanek to gapię się na te głupie wyświetlacze. Nie pytajcie skąd się to wzięło, sama nie mam pojęcia.\nGabi 18 marca 2016 o 11:57\nhahahaha <3 padłam z tymi przystankami :D <3 <3\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 12:03\nPrzystanki bomba, ale z tą jedną rzeczą to mega fajna sprawa, łatwiej potem mówić ludziom komplementy:)\ngrhheen 17 marca 2016 o 22:29\nBędąc w tłumie włączam opcję „Mały Sportowy Samochodzik” – tekst mojego męża – i jak najprędzej staram się z tego tłumu uciec. Do pełnoletności uwielbiałam burze i chciałam je koniecznie oglądać z balkonu, a od czasów studiów panicznie się ich boję, zamykam wszystkie okna, odłączam kable itp. Kiedy raz zdarzyło mi się podczas nawałnicy w Warszawie zostawić uchylone okno w nocy, leżałam przykryta kołdrą po nos jak sparaliżowana, bo bałam się że jeśli tylko się spod niej wychylę, porazi mnie błyskawica. Uratował mnie współlokator, którego ściągnęłam do pomocy z jego drogi do toalety… Maniakalnie myję i dezynfekuję dłonie, choć skóra dłoni woła o pomstę do nieba, albo raczej pomoc z nieba, bo kremy nie działają. Ale to chyba przez zawód lekarza. Często jestem też proszona o powtórzenie tego, co powiedziałam, bo ponoć cicho mówię. Mi się jednak wciąż wydaje, że mówię zbyt głośno, dlatego… nic z tym nie zmieniam. A! No i jeszcze jedna moja ksywka „Najwolniejszy Człowiek Świata” – to znowu mój mąż, kiedy mam gdzieś razem wyjść… ;-)\nWiola 18 marca 2016 o 14:27\nStrasznie, ale to strasznie mnie konsternują i irytują ludzie, którzy ciągle mówią za cicho, nawet jak się ich prosi żeby mówili głośniej! :)\nBlueberry 17 marca 2016 o 22:30\nNr 2 mam tak samo. Plus jedzenie nie może się dotykać lub musi być jakoś specjalnie ułożone.\nPatrycja 17 marca 2016 o 22:32\nJak chodziłam do podstawówki to podczas sprawdzianów musiałam mieć ustawione długopisy i ołówki w kolejności od największego do najmniejszego :) taki dziwny fakt o mnie :)\nMimi 17 marca 2016 o 22:42\nA ja zawsze robie sobie kawe/herbate/inne napoje z tzw. meniskiem wypukłym. Nie lubie miec za mało :) co wiecej, robie tak tez innym. Moj mąż tego nie znosi bo sie zawsze rozlewa :P\nAga 18 marca 2016 o 13:51\nO ja też tak mam :) Jak mi ktoś wleje za mało to mam poczucie jakby mi żałowano ;) I mam to chyba po swoim tacie ;)\nBasia 17 marca 2016 o 22:43\nnie obejrzalam ani jednej czesci Obcego bo mam odruch wymiotny jak widze sline :)\nDorota 17 marca 2016 o 22:43\nPewnie mam wiele dziwactw, ale takie najdziwniejsze to takie, że: kupuję pastę do zębów tylko jednej konkretnej firmy – żadne inne mi nie smakują; denerwują mnie niesamowicie uliczni grajkowie, którzy uprzykrzają mi życie rzępoląc cały dzień jedną melodię – w głowie wymyślam kreatywne sposoby jakby się ich pozbyć.\nOla 19 marca 2016 o 12:59\nZ pasta mam tak samo ale nie z powodu smaku a tego ze innym koncernom wierze mniej… Chociaz pewnie wszystkie sa takie same…. Mam tez tak samo z grajkami ulicznymi, szczegolnie jednym ktory gram w kazda niedziele na ulicy kolo mojego domu, i zawsze gra smutne melodie mimo ze jest cala niedziela. To porpstu tak potrafi mi popsuc humor… Poza tym lubie tylko jeden kubek w kolorze mietowym z ktorego pije cieple napoje w domu (czasem ide na ustepstwa i moge wypic w bialym). Wode pije tylko z butelki albo z duzych szklanek bo inaczej mi nie smakuje.\nKarolina 17 marca 2016 o 22:44\n8 lat! Gratulacje :) Bardzo sympatyczny wpis, po ciężkim dniu uśmiechnęło mi się :) Z dziwactw własnych: jeżeli ubieram sznurowane buty, prawy but MUSI być zawiązany mocniej od lewego. Gdy byłam mała, moja mama dostawała szału – lewy but mi kłapał, a w prawym urywała się non stop sznurówka od zaciskania. O dziwo w butach zapinanych na zamek różnica w „luzie” mnie nie obchodziła ;)\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:58\nHaha, cudne:) Dziękuję!\nmarmolada 17 marca 2016 o 22:49\nJa mam obłęd sprzątania. Zawsze przed większym gotowaniem (czytaj: więcej niż robienie herbaty) muszę przetrzeć blaty i przygotować sobie „miejsce pracy”, podobnie w pokoju z biurkiem – kurz i nieład nie przejdą, w skrajnych sytuacjach zdarza mi się porządkować kilka razy dziennie :D\nMam też dokładnie tak samo z orientacją w terenie. Miło usłyszeć, że ktoś na świecie ma z tym taki sam problem jak ja! ;) Z map w liceum też byłam słaba i także opracowałam sobie system nauki na pamięć, a teraz w życiu codziennym gubię się nawet używając google maps – patrzę na mapę na której jest zaznaczone gdzie jestem, a ja mimo to niezbyt wiem, gdzie jestem. ;-) Co zabawne – w ogóle nie radzę sobie tylko jako pieszy, bo w samochodzie (zarówno jako kierowca i pasażer) nie mam żadnego problemu.\nI uwielbiam zaczynać od deseru. Nawet nie z łakomstwa czy jakichś ideologii, ot, po prostu lepiej się czuję, kiedy jem słodycze na początku.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:56\nOoo, ciekawa sprawa z tym samochodem, zazdroszczę!\nTofalaria 17 marca 2016 o 22:50\nAle fajny temat. Czytając komentarze czuję, że nie jestem sama. To miłe. ;) Na przykład nie zasnę pod zbyt ciężkim przykryciem (chodzi o wagę). I mam lęk przed tym, że gdzieś pójdę i nie wytrzymam tam z gorąca. A jak byłam mała, to bałam się traktorów, i na wakacjach na wsi, jak jechał traktor, to się chowałam na ganku z drugiej strony domu. I jeszcze nie zjem pomidora ze skórką, jak jest nieobrany, to potrafię się zawziąć i obierać nożem po kawałku. I dopiero talerz wygląda jak po przejściu frontu. Pozdrawiam.\nTofalaria 17 marca 2016 o 22:53\nA, i jeszcze. W dużych budynkach publicznych (typu sale koncertowe) nienawidzę siedzieć pod czymś, co jest zawieszone na suficie, np. głośnik, reflektor. Zawsze się boję, że spadnie. A już najgorsze są takie wielkie kryształowe żyrandole. A mój jamnik dawno, dawno temu, bał się przechodzić po tych ażurowych kratkach, które są na wejściu do metra. Wszystkie psy tak mają?\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:54\nChrupek też nie przepada, bo mu łapki wpadają, ale w porównaniu z moim poprzednim psem, który był królem dziwactw, wypada naprawdę blado. Polar panicznie bał się reklamówek, nie zjadł z miski, jeśli stała 5 cm dalej, niż zwykle i nie wchodził do pomieszczeń, w których było coś nowego – czyli na przykład nie przeszedł przez przedpokój i nie wyszedł do ogrodu, jeśli w przedpokoju stała para butów – musiały być schowane:)\nTeż to lubię, że człowiek może się tak podnieść na duchu i poczuć, że jest nas więcej:) I ktoś z moich znajomych (nie mogę sobie przypomnieć kto) opowiadał mi kiedyś o dokładnie takiej samej pomidorowej obsesji, może kiedyś na siebie traficie:)\nania 18 marca 2016 o 10:51\ntez obieram pomidory ze skorki, a jak nie chce robic sobie siary przy ludziach, to po prostu rezygnuje z pomidora , choc uwielbiam ;)\nAnia 18 marca 2016 o 11:39\nA ja mam na odwrót z kołdrą. Muszę czuć jej ciężar i w ogóle muszę być czymś przykryta, nawet gdy jest gorąco to nie zasnę jeśli nie czuję chociażby prześcieradła. To samo dotyczy piżam, muszę być otulona materiałem więc spanie na golasa (mimo że jest podobno bardzo zdrowe) zupełnie odpada.\nA. 18 marca 2016 o 13:13\nO matko, jakbym czytała o sobie! Mogę się podpisać pod dosłownie KAŻDYM słowem! :)\niKa 17 marca 2016 o 22:56\nJak przeczytałam mamie o palcu, mapie i chodzeniu w sklepie tylko w prawo, mogłabym stwierdzić, że się prawie posikała ze śmiechu :D\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:52\nHahah płytki <3 Pozdrów mamę!\nAnna 17 marca 2016 o 22:57\nNie znoszę pić herbaty albo kawy z kubków z kolorowym wnętrzem, ma być albo białe albo w ogóle przezroczyste i koniec:)\nWeronika 18 marca 2016 o 08:39\nMam identycznie z kubkami wnętrze ma być białe albo przezroczyste, inaczej nie piję:)\niKa 17 marca 2016 o 22:58\nI trzymam szczoteczkę do zębów jak smyczek! Nawyk od nauki gry na skrzypcach z początków podstawówki, nie gram już od lat, ale szczoteczkę nadal trzymam tak samo :D\nKamila 17 marca 2016 o 23:00\nJa jak chcę przejść przez ulicę na pasach zawsze najpierw robię krok prawą nogą w tył, i się nią jakby odpycham i łatwiej mi ruszyć. Panicznie boję się wilków i …..koników polnych, nawet nie wiem których bardziej! :P I nigdy, przenigdy nie zjem żadnego owocu czy warzywa, jeśli po umyciu nie wytrę do sucha rąk i tego co ma być zjedzone. :)\nwstega_moebiusa 17 marca 2016 o 23:00\nAsia, a gdzie w Wawie taniec irlandzki? Bo ja też bardzo chciałam, w Krk była super szkoła, a potem mnie wywiało…\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:42\nJuż Ci napiszę maila:)\nAgnieszka 17 marca 2016 o 23:02\nAle się uśmiałam przy pierwszym punkcie. :D może dlatego, że sama też gadam przez sen… Jak ktoś mi potem o tym opowiada, to mam ochotę zapaść się pod ziemię ;)\nDominika 17 marca 2016 o 23:05\nPotwornie brzydzą mnie ludzkie stopy, za nic nie jestem w stanie ich dotknąć, wącham każdą książkę którą kupię lub wypożyczę w bibliotece, kilkakrotnie sprawdzam czy zamknęłam drzwi albo wyłączyłam żelazko, gadając przy tym do siebie aby potwierdzić sobie, że naprawdę to zrobiłam. A i zdarza się, że też gadam albo co gorsza, śmieję się przez sen;)\nMarta 18 marca 2016 o 14:01\nMam to samo z drzwiami :D Ja niestety za kazdym razem tak mam, ze zamykam i za 2 sekundy nie pamietam czy zamykalam, bo nie myslalam o zamykaniu kiedy je zamykalam, wiec zawsze sie cofam i sprawdzam czy są zamknięte. To samo w samochodzie :P\nManiek 17 marca 2016 o 23:05\nOprócz całego arsenału mniejszych i większych dziwactw boję się kilku nietypowych rzeczy. Boję się ryb – gdy byłam mała nie chciałam wchodzić do zbiorników wodnych bo bałam się, że ryby mnie pogryzą. Fobia urosła do jeszcze większych rozmiarów gdy kilka lat temu w Tesco w okresie przedświątecznym z akwarium wyskoczył na mnie karp. Zdążyłam odskoczyć, więc tylko ochlapał mnie wodą, ale utwierdziło mnie to w przekonaniu, że ryby to zamaskowani zabójcy.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:41\nWow, ale będzie co opowiadać wnukom – w końcu ile osób zostaje zaatakowanych przez karpia w Tesco?;) PS Jestem w szoku, że się jeszcze sprzedaje żywe karpie i to nie z samochodu na bazarku, tylko w Tesco!\nManiek 18 marca 2016 o 12:37\nNie wiem czy jeszcze się sprzedaje karpie w Tesco, ale trzy lata taki proceder miał miejsce. :/\nOlga Cecylia 19 marca 2016 o 09:57\nNiestety, w większości marketów w grudniu pojawiają się baseniki. Ale nie sprzedaje się żywych, sprzedawca zabija na bieżąco… Nie wiem, co gorsze, bo te ryby naprawdę nie są żywe w takich warunkach. Blogerzy mogliby zrobić akcję na ten temat!\nwstega_moebiusa 17 marca 2016 o 23:06\nAha! I jeszcze do niedawna panicznie bałam sie, jak ktoś koło mnie myl zeby… Albo że sama siebie popluje pasta :P\nBaileys 17 marca 2016 o 23:17\nJa śpię w stoperach od kilku lat. Każdej nocy, nawet gdy jest perfekcyjnie cicho. I w dzikich ilościach jem suszone pomidory – dodaję je do makaronu, do kanapek, do sosów i wciąż ani trochę mi się nie nudzą.\nGosia K 17 marca 2016 o 23:21\nTeż boję się kur a w szczególności kogutów. Jak coś robię, na moim biurku wszystko musi leżeć równolegle lub prostopadle do mnie, nigdy po skosie. Kiedy ktoś „wyrwie” mnie ze snu, mogę z nim normalnie rozmawiać, ale potem nawet tego nie pamiętam. Poza tym nie lubię jak zupa zalewa mi ziemniaki i jestem mistrzem kuchennej improwizacji. Z geografii… no cóż, ostatnio koleżanka dziwiła się, dlaczego nie wiem jaką krainą geograficzną są Mazury a ja nawet stron świata uczyłam się „na pamięć”. Ale ciiiii… ;)\nGosia K 17 marca 2016 o 23:29\nA i jeszcze czesto przy dużych uroczystościach słabnę w kościele, kiedy niczego się nie opieram a wokół jest dużo ludzi. Bez względu na temperaturę :)\nMarta Diuu 18 marca 2016 o 13:44\nTeż mam tendencję do mdlenia w kościele ;)\nCela 17 marca 2016 o 23:29\nNie lubie jak ktos brzydko nabiera maslo,zostawiajac w nim dziury i ogolny balagan. To samo dotyczy wszystkich serkow kanapkowych itp. Przed uzyciem musze wtedy wyrownac i dopiero wtedy sobie nalozyc.\nBeata 17 marca 2016 o 23:29\nJeszcze dwa lata temu też miałam jednego mleczaka – piątkę. Niestety zrobił się stan zapalny i trzeba było usunąć. Ale najpierw była obawa, że wszystkie mleczne piątki zostaną. Trzy wypadły, wyrosły stałe, a ostała się tylko jedna\nHania 17 marca 2016 o 23:34\nTeż mam mleczaki – jeszcze cztery piątki i też mi niestety nie urosną stałe… dobrze wiedzieć, że nie tylko ja tak mam!\nKatarzyna 17 marca 2016 o 23:48\nJa się boję kratek ściekowych. Zawsze boję się że wpadnę i omijam je szerokim łukiem. Ba jako niania idąc z małą tak ją kierowałam byle przez nią nie przeszła. Uwielbiam huśtawki i mogłabym godzinami się na nich bujac. Boję się wchodzić do pomieszczeń pełnych ludzi i nowych miejsc jak praca. Nienawidzę szpitala – trauma było zostanie po porodzie w nim aż tydzień. Ze stresu codziennie płakałam, a dwa tygodnie przed porodem nie chciałam rodzic. Uwielbiam poprawki bo zawsze wiem co mnie czeka i jest mi łatwiej się uczyć. Nigdy nie umylam toalety i wymiotowac mi się chce jak mam to robić dlatego robi to mąż :D nie potrafię też wymiotowac w obcych miejscach do tego stopnia ze w ciąży potrafiłam się powstrzymać. Jak śpię to albo stopy albo pupa musi mi wystawac spod kołdry. Co ciekawe moja mama i syn też tak mają :) nie czesze włosów i gdy nie muszę to myje je raz w tygodniu. Jak z kimś rozmawiam to zupełnie nieświadomie przechwycam jego charakterystyczne odzywki – podobno to psychologiczny myk że dostosowujemy się do rozmówcy ale drażni to mojego męża który później mi mówi że dziwnie się do niego odzywam – zazwyczaj dwa trzy dni mi zajmuje powrót do moich odzywek. Pamiętam bardzo szczegółowo sny i czasem mówię przez sen. Hmmm więcej sobie nie przypominam ale jak patrzę na tą listę to wydaje mi się mega długa Haha :D a no i nadużywam zwrotu „Haha, eh, hah” i coraz częściej się na tym łapie. Dobrze ze nie jestem sama w moich dziwactwach!\nJustyna 17 marca 2016 o 23:56\nWidzę wyrazy kolorami. W mojej głowie każda litera i cyfra ma swoją barwę, co często pomaga mi zapamiętywać np. daty czy nowe słowa w obcym języku. Zawsze tak miałam, ale dopiero niedawno dowiedziałam się, że to zjawisko to synestezja i nie jestem taka wyjątkowa, jak sądziłam.\nJulita 17 marca 2016 o 23:58\nJaaaak miło, że ktoś tak jak ja nie ma zmysłu orientacji i wszędzie potrafi się zgubić. Gdy ruszam z facetem na dłuższy wyjazd i na przykład nawigacja pada albo mam coś z niej odczytać – robię się blada i kompletnie nie wiem, co robić. A jak podaje mi mapę i każe powiedzieć, gdzie mamy skręcić… O ludzie. Patrzę na niego jak na kosmitę, na mapę zresztą też :-)\nPatrycja Maria 18 marca 2016 o 12:05\nświetny post ,jak i cały Twój blog.\nPatrycja Maria 18 marca 2016 o 12:08\n* dodałam chyba w złym polu (odpowiedz na komentarz),miało być do glównego posta/przepraszam za błąd.\nAnia 27 marca 2016 o 15:30\nA ja mam w głowie kompas i świetną orientacje w terenie. Przed wyjazdem w jakieś miejsce patrze na mape, sprawdzam gdzie są potrzebne miejsca, miejsca które chce zobaczyć i świetne sobie radze. Lubię chodzić tak bez celu, „zgubić się” jak mowimy z moim chłopakiem, odkryć coś ciekawego co nei było na liscie rzeczy do zobaczennia. Zawsze mam mape przy sobie i kiedy już pochodzę troche po mieście to nabywam niezłej pewności siebie. Po Rzymie, Paryzu i barcelonie mogłabym wycieczki oprowadzać :) Ale kiedy jestem głodna, zmeczona albo niewyspana to kompas się wyłacza i chodze na oślep :D\npączek 18 marca 2016 o 00:03\nUfff nie jestem sama z zatyczkami do uszu:) staram sie z tym troche walczyć i czasem wkładam je bardzo lekko albo śpię z jedna zatyczka (ucho bez zatyczki jest wtłoczone w poduszkę). W pokoju w którym śpię musi też byc ciemno. Brzydzę się obciętych włosów i paznokci (moje sa ok). Kiedy śpię w tym samym domu ze starsza osoba (np babcia czy dziadkiem) to każdy dziwny dźwięk dochodzacy z pokoju ( może być to np kaszel) utożsamiam z zawałem serca lub udarem. Zdarza mi sie czatować pod drzwiami by upewnić się że wszystko jest w porzadku. Raz wysłałam męża na zwiady, pod pokój jego wiekowego taty, bo słyszałam dziwne rzężenie. Okazało się, że to jęki z filmu pornograficznego. Ups. Dodam jeszcze że nie lubię nieplanowanych wizyt – nawet najlepszych przyjaciół. Asia gratuluję ci bardzo – szmat czasu i wiele pracy! Blog jest świetny i zawsze miło mi się czyta cokolwiek o czym napiszesz. Pozdrawiam też czytelników- bez komentarzy to nie to samo.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 07:36\n:DDDDDDD Dzięki wielkie!\nKejti 18 marca 2016 o 00:03\nMnie też nie ruszają robaki, pająki, węże. Za to straszliwie boję się ptaków, akurat z gołębiami i kurami już się jakoś oswoiłam, ale nadal przerażają mnie łabędzie, kaczki (o dziwo te domowe), indyki i gęsi na bliżej niż 5 m nie podejdę.\nKaa 18 marca 2016 o 00:19\nJa nie znoszę dzwięku gdy ktoś obcina obcążkami paznokcie! Jestem zawsze poirytowana.\nMonika 18 marca 2016 o 10:18\nTak, dźwięk obcinania paznokci jest bardzo irytujący. Podobnie mam z innymi dźwiękami. Moja mama wydaje z siebie dość irytujący dźwięk podczas kichania i jedzenia jabłka. Mój tata po jedzeniu wydaje z siebie dźwięki jakich nie mogę opisać, ale na samą myśl jestem poddenerwowana. Moja siostra strasznie głośno oddycha przez sen, a mój chłopak je chrupki tak głośno, że pękają mi uszy. Wszystkich ich kocham, ale mam ochotę wepchnąć ich w wielką otchłań, gdy słyszę te dźwięki. Mizofonia niestety to z nią walczę :)\nM. 18 marca 2016 o 00:33\nPanicznie boję się gęsi ? gęsi są chyba największym zagrożeniem, w dzieciństwie jeden gąsior ugryzł mnie pod pośladkiem ? niedawno będąc w górach szliśmy w grupie koło czyjegoś domu z zagrodą żeby wejść na szlak turystyczny i miałam wątpliwą przyjemność stanąć oko w oko z bandą innych gęsi którym przewodniczył pan gąsior. Miałam ze sobą jakąś dużą gałąź na wypadek ataku . W górę szlaku tylko nas zauważył ale nie zdążył wylecieć z podwórka bo uciekliśmy. Z powrotem wracaliśmy niedługo później bo pogoda się zmieniała. Pan gąsior wyleciał trzepocząc porządnie skrzydłami a za nim całą jego świta w ten sam sposób. To było przerażające z???uciekałam gdzieś w bok prawie gubiąc buty w mokrej ziemi z trawą i zapominając o gałęzi. Kiedy się zorientowałam, że zagrożenie minęło trudno było wrócić na szlak nie grzęznąc w błocie ? a koleżanka się posikała ze śmiechu ? a znajomi którzy uciekli prosto szlakiem mówili że za gęsiami wyszedł baca z kijem i powoli ze swadą powiedział : – Taaaakie duże a gęsiów sie bojom.. (pisownia oryginalna ze słuchu). ??? dziś stwierdzam że mierzenie się że swoją traumą z dzieciństwa? nie jest najlepszym pomysłem psychiatrów ??\nOlga 18 marca 2016 o 00:41\nJak jem kanapkę z białym serem to smaruję kromkę masłem, a na to daję ser, który też smaruję masłem ;) ponoć jak byłam mała to miałam epizod pt „jem tylko chlebek z masełkiem” i rodzice dawali mi wtedy małe kosteczki białego sera posmarowane masłem, udając że to minikanapeczki :P kiedy coś jem, to zawsze na koniec zostawiam sobie najsmaczniejszą część, dlatego doprowadza mnie do szału, gdy ktoś w trakcie jedzenia proponuje mi dokładkę, bo najczęściej chce mi dać to, co ja zjadłam w pierwszej kolejności, żeby najlepsze zjeść potem ;) nie znoszę ozdobnych sztućców, zawsze obsesyjnie wybieram jak najbardziej gładkie i bez wzorów. I obrzydzają mnie słoiki, nienawidzę wkładać do nich rąk albo co gorsza ich myć (słoików, nie rąk). Wszystkiego najlepszego! :)\nAgusia 18 marca 2016 o 23:55\nha, też tak kiedyś miałam, że najlepsze z jedzenia zostawiałam na koniec (zwłaszcza przy jedzeniu owoców, np: czereśni), ale przeszło mi jak poznałam mojego męża, który bezceremonialnie wyjada od razu te najbardziej dojrzałe, więc żeby coś uszczknąć musiałam zawalczyć o swoje:) I dopiero teraz uświadomiłam sobie, że też nie lubię myć słoików, blee..\nTofalaria 21 marca 2016 o 00:01\nUświadomiłam sobie, że mam tak samo ze sztućcami. Te ozdobne zawsze wydają mi się niedomyte.\nThoughts Blender 18 marca 2016 o 02:49\nBoję się pękajacych balonów, strzelających korków od szampana (wychodzę do innego pomieszczenia) i fajerwerków ( a najbardziej to przebywać na dworze, kiedy trwa pokaz).\nmaryśka 18 marca 2016 o 16:26\nMam dokładnie to samo!!! Znajomi się z tego podśmiewują, ale w obliczu „zagrożenia” po prostu nie mogę być spokojna, wręcz dostaję nerwicy, bo trwam w napięciu oczekując na huk, często zatykając przy tym uszy. W ten sposób prawie połowę ostatniego Sylwestra przesiedziałam z zatkanymi uszami, bo dowcipnisie ciągle przekłuwali balony, żeby obserwować moją nerwową reakcję.\nJulia 18 marca 2016 o 07:42\nJak to miło poczytać że inni tez mają dziwactwa ;-) panicznie boje się dużych statków,z wyjątkiem pasażerskich ( a to dopiero bywają olbrzymy) – zwłaszcza widoku śruby i tego wszystkiego co kryje się pod wodą. I wraków statków- te są najgorsze. Uwielbiam jeść podczas oglądania tv i przerywam jedzenie na czas reklam. Robi mi się niedobrze jak trafię podczas obiadu na niedogotowanego ziemniaka i bardzo lubię białe wino z lodem.\nania 18 marca 2016 o 08:00\nlevriero 18 marca 2016 o 08:07\nAle jajca, rzadko „spotykam” kogoś, kto tak jak ja boi się kur i gołębi, piona! Pająki, myszy, szczury, owady, luuuz, mogę z nimi spać :D\nJustyna 18 marca 2016 o 08:09\nĆmy i krowy to najbardziej przerażające stworzenia na tej planecie.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 08:13\nZ wąsami też tak miałam, jak byłam dzieckiem. Ba, mój tata kiedy po zgoleniu wąsów spotkał moją mamę przypadkiem na ulicy (która była już dawno moją mamą!), powiedział żartem „dzień dobry”, moja mama odpowiedziała „dzień dobry panu” i poszła dalej:D\nJustyna 18 marca 2016 o 09:54\nHahaha mistrzostwo :D\nIza 18 marca 2016 o 11:15\nHahah, miałam kiedyś podobnie jak brat mojej mamy zgolił wąsa. Był murarzem a wtedy dźwigaliśmy dom o jedną kondygnację, więc widywaliśmy się codziennie. Przywitał się ze mną a ja pobiegłam do mamy, że jakiś nowy pan przyszedł i mnie zaczepia. Wujek śmiał się ze mnie przez tydzień.\nAnna 19 marca 2016 o 21:18\nJa też się totalnie przestraszyłam, kiedy mój tata zgolił wąsy… Czytając co napisałaś przypomniałam sobie to jako jedno z najbardziej przerażających doświadczeń w dzieciństwie;D\nMarta 18 marca 2016 o 11:38\nMiałam to samo z wąsami jako dziecko. Kiedy mój tata zaraził się ode mnie ospą i musiał je po prostu zgolić, popłakałam się z żalu i byłam na niego obrażona. Rysowanie taty w przedszkolu zawsze, ale to zawsze zaczynałam od wąsów (co zwykle także poprzedzałam długotrwałym szukaniem kredki o odpowiednim kolorze). Co więcej, kiedy mój dziadek w latach 90′ w wyborach prezydenckich głosował na Kwaśniewskiego (a nie na Wałęsę) – byłam poważnie obrażona, że nie głosuje na kogoś z wąsami. Serio. Btw, byłam wtedy również obrażona z tego powodu, że przecież mam już 5 lat a nie mogę głosować…\nAgusia 19 marca 2016 o 00:00\nja jak byłam dzieckiem to bałam się mojej cioci jak zdjęła okulary (bo chodziła w nich cały czas), niby byłam na tyle duża, że wiedziałam że to dalej ta sama osoba, ale jednak prosiłam żeby zaraz założyła:)\nJulia 18 marca 2016 o 08:33\nJa zawsze idąc z kimś muszę być po lewej stronie… Inaczej nie mogę się skupić, rozmawiać i myśleć o niczym innym! Poza tym mam tak skorelowane zmysły, że na przykład nie słyszę dobrze gdy przyświeci mi słońce w okulary przeciwsłoneczne, albo muszę wyjąć słuchawki z uszu by poczuć jakiś zapach.\nMonika 26 marca 2016 o 22:02\nuff nie jestem sama z tym chodzeniem po lewej stronie :P\namila 18 marca 2016 o 08:45\nŚwietny wpis i świetne komentarze, ale się pośmiałam i takie dziwactwa sprawiają że naprawdę się Ciebie jeszcze bardziej lubi:)\nbezczas 30 marca 2016 o 23:46\nMam tak samo z sokiem/ wodą. Musi być być szklanka. Za to herbata koniecznie w kubku.\nK 18 marca 2016 o 08:46\nKiedy wychodzę spod prysznica zawsze mam tą samą kolejność wycierania się – lewa ręka, prawa ręka….tez tak macie?\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 08:53\nTak, i myję się zawsze w tej samej kolejności. Za to mój chłopak myje się i wyciera po kolei – nigdy nie moczy wszystkich części ciała na raz. To jest dopiero dziwne!\nMarta 18 marca 2016 o 08:47\nW końcu nie tylko ja lunatykuje!! :) u mnie ta przypadłość trwa od wczesnego dzieciństwa i miałam już różne epizody, od obrywania liści kwiatkom po uciekanie z mieszkania w strachu nie wiadomo przed czym;) niestety nie zawsze jest to przyjemne dla mnie, chociaż mój chłopak ma niezły ubaw (a czasem się mnie boi :)). Ponadto straszliwie boje się wszelkich owadów (tylko mucha, motyl i biedronka są do przeżycia), uwielbiam rozwiązywać zadania z matematyki i przerażają mnie wszelkiego rodzaju rury, wielkie śruby i inne mechanizmy stąd przejście pomiędzy wagonami pociągu jest dla mnie nie do wykonania.\nTeż się zawszę boję, że tam utknę! Dzięki:)\nAnia 18 marca 2016 o 09:25\nMam tak samo z odginającym się palcem, co prawda nigdy sobie z nim nic nie zrobiłam, ale podczas picia zawsze sterczy ;) Co do dziwnych faktów to sumuję liczby choćby na zegarku elektronicznym i za nic nie mogę się tego pozbyć :)\nkredka tworzy 18 marca 2016 o 09:31\nNie lubię gotowanej marchewki pokrojonej w plastry , jak jest w słupki czy kostkę to zjem , plasterków nigdy przenigdy.\nJulka 18 marca 2016 o 09:36\nA gdzie chodzisz na zajęcia z tańca irlandzkiego? Pytam z czystej ciekawości, bo sama też chodzę i też w Warszawie :D\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 09:41\nOoo, chodzisz do szkoły na Mokotowie pewnie?\nJulka 6 kwietnia 2016 o 18:49\nBenia 18 marca 2016 o 09:46\nJednym z moich najczęstszych dziwactw jest to, że nie lubię iść z kimś po lewej stronie, nie mając osoby z prawej. Działa to tak, że idąc we dwójkę, zawsze muszę mieć osobę po prawej. W większej grupie nie ma to znaczenia, bo jestem „opakowana” osobami z obu stron. W ogóle to chyba rodzinne, bo zarówno moja mama jak i siostra też wolą mieć kogoś z prawej i gdy gdzies idziemy to często urządzamy „przepychanki” albo wskakujemy na krawężnik, byle mieć kogoś z prawej strony… To chyba trochę dziwne:P\nBardzo też przywiązuję się do określonego układu rzeczy np. w szufladach. Pamiętam, jak raz nakrzyczałam na mamę, bo chciałam wyjść z szuflady łyżkę/widelec,a wyjęłam nóż. Jak mogła zmienić kolejność ułożenia sztućców?! To samo z talerzami i wszystkimi rzeczami, które mają 'swoje’ miejsce, a ktoś je nagle zmienia i o tym nie mówi…wrr:)\nAgnieszka 18 marca 2016 o 10:24\nA ja z kolei zawsze muszę iść skrajnie z prawej, bo nie lubię mieć kogoś po prawej stronie (jestem praworęczna). Siedzieć, na przykład w kinie, też wolę skrajnie po prawej :P\nM. 18 marca 2016 o 09:48\nMoje lunatykowanie skończyło się w dzieciństwie. Wtedy potrafiłam krzyczeć siedząc na skraju łóżka, że 'tam’ jest dół i trzeba go zakopać, bo inaczej wpadne tam i nigdy się nie wydostanę… Teraz zostało mi już tylko śpiewanie przez sen, czasem nawet po niemiecku! Ale wyobraźcie sobie kobietę, o białej cerze, długich czarnych włosach niczym dziewczynka z Ringu, która łagodnym, delikatnym głosem nuci w środku nocy nieznane melodie. Creepy :)\nAnia 18 marca 2016 o 09:49\nZ tym jedzeniem, to ja mam dokładnie na odwrót. Trzeba zjeść wszystko co nałożone na talerz, bo inaczej jest niegrzecznie wobec gospodarza, bo to znaczy, że nie smakowało. Tak więc ja choćbym miała pęknąć, to zjadam wszystko z talerza, żeby nie marnwać jedzenia (chyba, że jest naprawdę obrzydliwe).\nMarysia 18 marca 2016 o 09:59\nLunatykowanie i gadanie przez sen podczas nocy spędzanych to u mnie standard.\nW wieku 10 lat na koloniach lunatykując poszłam na strych i przewróciłam się o sznurki do prania. Poobdzierałam sobie twarz, ale i tak zostałam Miss Foto Kolonii :D\nDruga historia do dzisiaj wraca w żartach wśród znajomych. Na letnim obozie z uczelni bardzo się kręciłam podczas spania, kumpela pyta: Marysia, co robisz? A ja na to (przez sen oczywiście): przybieram pozycję ANTYPRZYBIEŻELI.\nKittyKat 18 marca 2016 o 19:34\nUmarlam!!! :D super tekst!\nMonika 18 marca 2016 o 10:05\nNie znoszę, gdy ktoś dotyka mojego małego palca u stopy. Podczas żartów z chłopakiem potrafią lecieć mi łzy z przerażenia, że coś mu się stanie. (Mojemu palcu rzecz jasna)\nEwelina 18 marca 2016 o 10:09\nJa za to zawsze w szkole podczas otwierania zeszytu muszę go delikatnie podnieść i 2 razy stuknąć grzbietem w blat ;) podobnie mam czasem z piórnikiem ;) mam to od podstawówki i na studiach nadal tak robię, sama nie wiem dlaczego ale nie potrafię bez tego pisać :)\nAgnieszka 18 marca 2016 o 10:20\nJa nie lubię ciem (ale motyle już spoko) i jak ktoś dotyka mojej twarzy – nie chodzi o to, że mam makijaż, ani o to, że ktoś ma brudne ręce (mógłby je umyć na moich oczach, a i tak bym się wzdrygała przed dotykaniem twarzy), to jest kompletnie irracjonalne.\nanika 18 marca 2016 o 10:23\nja z kolei brzydzę się guzików. nie wszystkich, te od dżinsów są okej. do części zdążyłam już przywyknąć – do tych od płaszcza, koszuli, czy sweterków. ale najgorsze ever są guziki od pościeli. bleh!\nValerie Pudding 18 marca 2016 o 11:16\nto z guzikami mnie „zabiło” :D\nAgusia 19 marca 2016 o 00:05\npolecam wszystkim czeski film „Guzikowcy”:)\nNoGosia 22 marca 2016 o 12:10\nTak mnie poruszyło Twoje wyznanie, Aniko, że poczułam nieodpartą potrzebę zarejestrowania się. Jestem chyba sporo (bardzo sporo, właściwie) starsza zarówno od Autorki (pozdrawiam i gratuluję!), jak i od większości czytelników. Niektóre z wymienionych tu nawyków, dziwactw i fobii nie są mi obce, ale wstręt do guzików towarzyszy mi niezmiennie od dzieciństwa i – niestety – nie mija. Wzdrygam się, gdy dotykają mojego ciała, sama dotykać ich też nie lubię. Myślałam, że to jakaś totalna dewiacja, a teraz proszę: nie jestem sama :). Co za ulga. Po tylu latach.\nKasia 18 marca 2016 o 10:34\nTeż nie mam za grosz zmysłu orientacji! :) Gubię się dosłownie wszędzie. A nawet jeśli potrafię bez problemu dojść do jakiegoś punktu – nie ma szans, żebym komuś wskazała drogę, nie potrafię sobie jej zwizualizować.\nsynthetic_mouse 18 marca 2016 o 11:43\nTeż tak mam z kubkami w kontekście kawy (i kiedyś gorącej czekolady). :) Mam specjalny kubek do kawy – jeśli ktoś zrobi mi kawę w innym – zawsze się złoszczę i kawa jakoś też gorzej smakuje. :P Kiedyś miałam specjalną filiżankę do gorącej czekolady. W żadnym innym kubku, filiżance nie chciałam pić.\nKasia 18 marca 2016 o 12:21\nDziś musiałam wypić kawę w złym kubku i do tej pory mi smutno. ;( :D\nGosia 18 marca 2016 o 10:39\nA ja gadam przez sen, kiedyś zdarzało się to bardzo często, z czasem jednak już zdecydowanie mniej, a co dziwniejsze często bywam świadoma podczas tego gadania i potem jest mi głupio :P\nJa 18 marca 2016 o 10:40\nJa panicznie boję się ciem i motyli. Kiedyś motyli tylko nie lubiłam, ale to się zmieniło, kiedy jeden wylęgł się w kapuście i kiedy otwierałam lodówkę wyleciał z niej prosto w moją twarz. Od tego czasu jestem przekonana, że motyle i ćmy czyhają na moje życie. Nie lubię też kanapek z pomidorami – chociaż same pomidory lubię, bo się ślizgają po kanapce. No i wolę spody bułek!\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 10:56\nOoo, to powinnyśmy kupować bułki na spółę, bo ja wolę wierzchnie klapki!\neveline 3 kwietnia 2016 o 23:41\nhaha, też wolę spody bułek :D\nMarysia 18 marca 2016 o 10:41\nPamiętam, że jak chodziłam do przedszkola, to strasznie bałam się wchodzenia po schodach, a salkę mieliśmy na 1 piętrze. Wydawało mi się wtedy, że to schody mogą się zawalić :-P Zawsze bardzo długo piję kawę – nawet przez godzinę jeden kubek, wszyscy już dawno skończyli, a ja piję zimną i na końcu zawsze zostawiam niedopitą. Dostaję szału jak widzę pełną suszarkę od dawna suchych, ale nie pochowanych naczyń. Mam rytuał malowania paznokci – jak nie ma wystarczająco dużo czasu na zrobienie ich perfekcyjnie, w ogóle się za to nie zabieram – nie lubię malować paznokci na szybko na 5 min przed wyjściem. No i nie zasnę przy zapalonym świetle, albo gdy przez szparę pod drzwiami widzę światło palące się w salonie. Ogólnie sto śpię jak zając pod miedzą w początkowej fazie snu, ale nad ranem to wybuch granatu by mnie nie obudził. Jak byłam na studiach to nie potrafiłam zasnąć dopóki współlokatorka nie wróciła z imprezy. Nie żebym aż tak się o nią martwiła, wiedziałam, że jak wróci to zapali światło to mnie to obudzi, więc podświadomość uznała, że w takim razie nie ma co zasypiać. Trochę tego jest.\nKittyKat 18 marca 2016 o 19:48\nMam identycznie – oprrocz zatyczek musi byc ciemno w pokoju, i tez czekam na czyjs powrot bo wiem ze sie obudze jak przyjdzie – najgorzej gdy mojej siostrze imprezowiczce zdarzalo sie wpadac ” na chwile” do klubu i wracac o 5 rano – cala noc z glowy!\nMigi 18 marca 2016 o 10:49\nGazete zawsze zaczynam czytac od tylu\nPanna Natja 18 marca 2016 o 10:51\nGratuluję pięknego stażu i życzę kolejnej ósemki :)\nI również nie pijam alkoholu, a słowa 'ze mną nie wypijesz’ nie robią na mnie większej różnicy…\nEwaaa_ka 18 marca 2016 o 11:08\nTakże się przyłączę do wyliczanki. Panicznie boję się ciemności – unikam wychodzenia z domu po zmroku (moje życie nocne nie istnieje:P). Równie mocno boję się pająków i innego robactwa – obowiązuje u nas zasada „mały pająk – wielki krzyk”, oczywiście w moim wykonaniu. Zawsze po obiedzie, bez względu na to, jak jestem najedzona, muszę przegryźć cokolwiek innego „na zmianę smaku”, jak to zawsze mówię. Nie lubię, jak ktoś dotyka moich włosów i nie ma tu znaczenia, czy głaszcze mnie po głowie mąż, czy nad moją fryzurą pracuje fryzjer. Dla zachowania zdrowia psychicznego potrzebuję kontaktu z psem (półgodzinne głaskanie i jestem potulna jak baranek) – przyjaźnię się z wszystkimi czworonogami w okolicy. Nigdy nie wiem, która to prawa, a która lewa ręka, czy strona, ale jest jeden wyjątek – gdy jadę samochodem momentalnie nie mam z tym problemu i denerwuję się, gdy ktoś mówi do mnie „tam” i pokazuje kierunek, zamiast powiedzieć w „prawo” lub w „lewo”. Wyjeżdżam do pracy o 7:00 tylko dlatego, że muszę zająć swoje ulubione miejsce na parkingu przed firmą. Czytając książki, zaznaczam wszystkie błędy w składzie i korekcie (nawyk zawodowy). Wodę mineralną piję jedynie z butelki, nigdy ze szklanki. Tylko te w tym momencie pamiętam, ale nie gwarantuję, że to już wszystko ;) Serdeczne pozdrowienia! e.\nKasia 18 marca 2016 o 11:13\nA ja okropnie boję się balonów. Kiedy jakieś widzę, albo mija mnie dziecko z balonem od razu mam mokre ręce. Dlatego nie znoszę chodzenia na wesela, tam zawsze jakieś są. Do tego boje się pustych butelek zostawionych w przypadkowych miejscach np. Na przystanku, nie podchodzę bliżej niż na kilka metrów albo mijam je niemal sprintem…\nValerie Pudding 18 marca 2016 o 11:15\n5 – JA TEŻ! Zawsze będziemy trochę dziećmi <3\nM. 18 marca 2016 o 11:20\nPunkt 3. Też jestem totalnym emerytem. I w aspekcie przekleństw, i alkoholu. Miło wiedzieć, że nie tylko ja :D Wypisz, wymaluj, jakbym czytała o sobie… ale jaka to satysfakcja, gdy na imprezie osiągnie się taki poziom rozluźnienia, że bawisz się równie dobrze, co znajomi w fazie mocnego upojenia. Gorzej jest, gdy ich faza upojenia osiąga takie stadium, że trudno obserwować to na trzeźwo :P niekiedy niepicie alkoholu utrudnia relacje z innymi. Dlatego grunt to mieć wokół siebie tych, którzy akceptują Cię taką, jaka jesteś :)\nwydra 18 marca 2016 o 11:25\nGadam przez sen. I mówiąc gadam, mam na myśli nie tylko pojedyncze okrzyki, ale złożone konwersacje, które jestem w stanie prowadzić ze swoim chłopakiem kiedy śpię a on nie, on zresztą ma tę samą cechę i równie chętnie podejmuje dyskusje, kiedy ja jestem obudzona, a on drzemie. I to potrafi trwać dosłownie godzinami (nie zmyślam!).\nOstatnio postanowiłam się nagrywać i dyktafon zarejestrował m. in. takie moje wypowiedzi: „garnuszku, nie przypalaj mleczka”, „muszę zdać egzamin z jedzenia budyniu” oraz „kaczuszko, ta woda strasznie szumi”.\nMam mordercze myśli, kiedy ktoś zostawia uchylone drzwi od pomieszczenia.\nKasia 18 marca 2016 o 12:18\nNie tylko ja się wściekam na uchylone drzwi. <3\nIza 18 marca 2016 o 12:11\nŚwietny post i jeszcze lepsze komentarze. Fajnie czasem poczytać, że nie jest się samemu ze swoimi dziwactwami i nie odstaje się tak bardzo od normy. Działanie niemal terapeutyczne :-D\nsynthetic_mouse 18 marca 2016 o 12:43\nTeż nie lubię jak ktoś trzaska drzwiami. Moi sąsiedzi tak robią i doprowadzają mnie tym do szału. :P\nMarysia 18 marca 2016 o 14:04\nSiostra męża (mieszkamy razem) wstawia pranie o 22!!! Pierze po 5 rzeczy. Ta to się będzie smażyć :-D\nIza 18 marca 2016 o 19:01\nTo tak jak moi współlokatorzy. Nie ogarniają, że za ścianą, gdzie stoi pralka, jest moje łóżko :-D\nMarta 18 marca 2016 o 12:17\nPoza dziwactwami mam przede wszystkim strasznie pokręcone sny. Śniło mi się np że:\nAga 18 marca 2016 o 12:23\nJa mam przechodnią rodzinną cechę związaną ze spaniem. Jak byłam młodsza, to podczas snu zawsze jedna noga musiała być na wierzchu (tak robiła babcia), a obecnie muszę być zakryta ciężką pierzyną po czubek nosa (do teraz w ten sposób śpi dziadek).\nsynthetic_mouse 18 marca 2016 o 12:32\nStyledigger jesteś tak przesympatyczną osobą, że po tym poście jeszcze bardziej Cię lubię. :) Czytając komentarze pod postem co chwilę się śmiałam, ale ja też nie jestem lepsza, bo mam trochę swoich dziwactw. Mogę się pochwalić na przykład:\nmojedni 18 marca 2016 o 12:41\nCzytając o mlecznych ząbkach padłam <3\nsynthetic_mouse 18 marca 2016 o 12:42\nOoo i jeszcze przypomniało mi się zasypianie. Jak leżę i jestem przykryta pod kocem bardzo szybko zasypiam. Jak się położę pod kołdrę to niestety tak szybko sen nie przychodzi. Przez jakiś czas miałam teorię, że może po prostu po prysznicu człowiek się ożywia i dlatego jak się położy do pościeli to trudniej zasnąć, ale teoria się nie sprawdziła. Z kocem zasypiam szybko, z kołdrą wolniej. :)\nKatkat 18 marca 2016 o 13:14\nTeż mam kilka takich dziwactw. Największe, którego nie może znieść mój chłopak – spanie z przykrytą głową – pod poduszką, a najlepiej pod kołdrą. Nie zasnę inaczej :D\nKinga notuje 18 marca 2016 o 13:15\nJak byłam w podstawówce i mama mi robiła kanapki do szkoły to musiała mi skórki z chleba odkroić, bo inaczej kanapka zostawała w domu ;P Pamiętam jak koleżanki wyciągały normalne kanapki, a ja obkrojone ;) Miały ubaw ze mnie.\nAga 18 marca 2016 o 19:38\nHehe, moi rodzice robili mi kanapki do liceum. Kiedyś otwieram je na korytarzu, a tam odkrojone skórki <3 Kochany tatuś! :D To było pod koniec szkoły, więc tacie się chyba musiało zrobić przykro akurat przy robieniu kanapek, że już ma takie duże dzieci.\nPola - Odpoczywalnia 18 marca 2016 o 13:18\nCudny wpis, uśmiałam się!\nPatsy the Hunter 18 marca 2016 o 13:32\nPanikuję za każdym razem, gdy widzę przebranego człowieka w strój np. Kubusia Puchatka albo innego dziwoląga :D. Przechodzę na drugą stronę ulicy albo oddalam się i nie patrzę na niego. Dla mnie to nie człowiek a wielka chodząca maskotka. Chyba bym nie przeżyła w Disneylandzie… :D\nDominika 18 marca 2016 o 17:46\nTeż tak mam, u mnie we Wrocławiu w trakcie jarmarku bożonarodzeniowego są takie duże krasnale. Dobrze wiem, że w środku jest normalny człowiek ale nadal budzą we mnie lęk i omijam ich szerokim łukiem.\nPatsy the Hunter 18 marca 2016 o 20:20\nA ze mnie się śmieją, jak mówię, że się boję! A to nie pomaga mi mniej się bać. ;D Jakoś mi lepiej, bo myślałam, że tylko ja jestem taka „pogrzana”.\nMarta Diuu 18 marca 2016 o 13:35\nJa jestem „symetryczna” – tzn. jak mnie mąż pocałuje w szyję z lewej strony to musi też z prawej, to samo jeśli mnie gdzieś uszczypnie lub inną czułostkę zrobi. Na szczęście dotyczy to tylko przyjemnych rzeczy i jak się uderzę małym palcem w coś to nie muszę poprawiać w drugi ;)\nJustyna 18 marca 2016 o 19:42\nMam to samo z klaustrofobią! Gdy ktoś próbuje mnie w jakiś sposób unieruchomić lub gdy mój chłopak zbyt mocno mnie przytuli przez dłuższą chwilę wpadam w straszną panikę i krzyczę. Tak samo jest w zatłoczonych lub małych pomieszczeniach ( najgorsza jest winda!), a kulminacja tych dwóch to istna masakra. Dodatkowo mam obsesję na punkcie mycia rąk i perfekcyjnie zrobionego makijażu- to znaczy wszystkie niedoskonałości muszą być zakryte inaczej odbiera mi to pewność siebie i nie mogę spokojnie porozmawiać z ludźmi face to face(strasznie jest to uciążliwe;( ). O dziwo u innych wolę lekki makijaż i w ogóle nie przeszkadzają mi ich niedoskonałości na twarzy,a wręcz je lubię.\nOlga 18 marca 2016 o 13:58\nW jodze nie chodzi o to czy jest się elastycznym. Nie chodzi o bycie najlepszym czy najgorszym. Chodzi o prace z oddechem i o stopniowe rozluźnianie napiętych mięśni ;)\nMarysia 18 marca 2016 o 14:00\nNie wiem czemu, ale zawsze po skończeniu zupy muszę napić się wody. W domu wszyscy się śmieją, że popijam zupę wodą\nbezczas 30 marca 2016 o 23:20\nAga 18 marca 2016 o 14:03\nMega pozytywny wpis :)) Lubie Cie po nim bardziej :) I gratulacje z okazji osmej rocznicy.\nBoje sie samolotow – lubie nimi latac ale boje sie gdy lataja mi nad glowa. Bradzo lubie male pomieszczenia, jak bylam mala ciagle chowalam sie w dziurach i szafkach. Moja teoria na ten temat jest taka, ze w poprzednim wcieleniu chowalam sie w bunkrach lub schronach zeby uniknac bombardowania samolotow i stad takie upodobania ;)\nKlaudia 18 marca 2016 o 14:13\nJak byłam mała, mieszkałam z rodzicami w domu, które kiedyś pełniło funkcję przedszkola, co oznaczało, że w całym domu mieliśmy tylko dwa pokoje- jeden zajmował cały parter, drugi całe pierwsze piętro. Mieliśmy też ogromną kuchnię oraz łazienkę, w której było 5 kabin z mini-muszlami i 5 mini-zlewów. Wydawało mi się to wtedy zupelnie normalne (w końcu w prawdziwym przedszkolu, do którego chodziłam było zupełnie tak samo) i strasznie dziwił mnie fakt, ze ktos może mieć w domu tylko jedną toaletę :)\nbezczas 30 marca 2016 o 23:21\nCzy Twoi rodzice nadal tam mieszkają?\nStyle Digger Autor wpisu 31 marca 2016 o 23:27\nBrzmi jak najlepsza miejscówka wszechczasów!!!\niryniel 18 marca 2016 o 14:16\nWszystkie rzeczy, których używam muszą być „moje”. Mam swoje miejsce na kanapie, które zawsze zajmuję, z kompletu talerzy i sztućców zawsze wybieram jedną i tą samą rzecz – jeśli chłopak przygotuje mi posiłek i nałoży go na „nie ten talerz”, jest niestety zmuszony przełożyć jedzenie na ten właściwy, inaczej nie ma szans, żebym coś zjadła. „Właściwe” talerze, kubki, łyżeczki itp. nie zawsze muszą być diametralnie różne od innych, dla postronnych mogą być identyczne, ale ja zawsze rozpoznam, które są „moje”. Nie zamieszam herbaty i w ogóle nie użyję łyżki, która ma rączkę z tworzywa innego niż metal – musi być całkowicie gładka.\nKa Do 18 marca 2016 o 15:00\nMam podobnie jak niektórzy – jedzenie na talerzu nie może się stykać, w ogóle. Inaczej mi nie smakuje i nie jem. U mnie w domu wszystko musi mieć swoje miejsce i gdy ktoś odłoży pewną rzecz gdzie indziej zaczyna mnie to irytować i czuję się niepewnie.\nExtrasmall.pl 18 marca 2016 o 15:04\nJak wypiję kawę od razu muszę napić się herbaty, bo chce mi się pić.\nKasie 18 marca 2016 o 15:04\nMyślałam, że nie mam dziwactw, ale po przeczytaniu części komentarzy, odkryłam, że jednak wszyscy je mamy. Nie zjem mokrego owocu, ani nie zacznę kroić owocu lub warzywa jeżeli jest mokre po myciu, muszę je wytrzeć. Nie znoszę pić wody lub soku z kubków, w grę wchodzą tylko szklanki. Kiedy robię sobie kawę w kafeterce i chcę ją trochę rozcieńczyć, to kolejność musi być jedna: kawa, woda, mleko. inaczej jest niesmaczna :)\nKasiam 18 marca 2016 o 15:19\nWszelkie suplementy, witaminy, tabletki, muszę wyciskać symetrycznie. Strasznie się denerwuję jak ktokolwiek zaburza mój system, dlatego to zazwyczaj ja wydzielam tabletki w domu ;) Nienawidzę pastylek pakowanych nierównolegle, np. rutinoskorbinu, który układa się ukośnie.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 16:08\nHaha:) Z zębami upewnij się, czy to nie bruksizm – może mieć różne bolesne skutki:(\nbefashionteller 18 marca 2016 o 15:20\nGratulacje ! Świetne podsumowanie! Pozostaje życzyć Tobie dużo optymizmu, dalszej motywacji na kolejne lata!\nZan 18 marca 2016 o 15:38\nGratuluję rocznicy! Jesteś niezastąpiona, oby jak najdłużej ten blog istniał! ^^\nGosia 18 marca 2016 o 15:48\nA ja z jedzeniem mam zupełnie na odwrót – bardzo nie lubię zostawiać i staram się zjeść wszystko nawet jak już jestem pełna albo średnio mi smakuje (no chyba, że jest faktycznie obrzydliwe :p ). Mam koleżankę, która z kolei zawsze zostawia jakiś element (dosłownie jeden kęs) i strasznie mnie to denerwuje, jeśli robi to u mnie w domu i nigdy nie rozumiałam co to za różnica, przecież nie poczuje się przepełniona po jednym kęsie więcej. Postaram się być dla niej bardziej wyrozumiała, może to faktycznie jakieś natręctwo, z którym ciężko jej walczyć ;)\nCoquine 18 marca 2016 o 16:07\nDziwactwa… nigdy tego tak nie traktowałam, ale jak czytam o Waszych to może faktycznie te moje zwyczaje też można podciągnąć pod dziwactwa ;)\nKupując arbuza wybieram go pod kątem ilości pestek – im więcej tym lepszy. Bo najlepsze w jedzeniu arbuza jest rozgryzanie jego pestek – uwielbiam to!\nBędąc dzieckiem bardzo często bawiłam się palcami mojej mamy, każdy z nich miał określony charakter i rolę – bo to była rodzina. Podobnie każda z cyfr od 1 do 9 miała płeć, charakter – zachodziły między nimi różnego rodzaju relacje. Z tych zabaw do tej pory mam określony stosunek do tych cyfr – uwielbiam czwórkę – bo „była” subtelna, delikatna i wrażliwa – taka jaka ja chciałam być ;)\nGosia 18 marca 2016 o 16:31\nPrzepraszam, ale muszę zapytać, jaki charakter miał ósmy palec? Super historia :D\nOlga 18 marca 2016 o 16:08\nGratuluję rocznicy! Zazdroszczę, ale tak pozytywnie, wytrwałości, uporu i ogromu inspiracji w głowie :)\nNusia 18 marca 2016 o 16:22\nGratulacje i zyczenia wielu nastepnych lat!\nAgnieszka 18 marca 2016 o 16:35\nbardzo pozytywny post :) ja na przykład zawsze muszę iść po prawej strony osoby, która mi towarzysz, inaczej źle się czuje i nie jestem w stanie skupić się na rozmowie :)\nSylvia 18 marca 2016 o 17:20\nKobiety jak poczytałam Wasze komentarze o dziwactwach jakie w nas tkwią to jakoś tak uśmiecham się sama do siebie..\nN. 18 marca 2016 o 17:31\nJestem przerażona, jak wiele osób tutaj ma po prostu nerwicę natręctw, a nie „dziwactwa” :P\nMagda 22 marca 2016 o 11:10\nTo prawda, mam wrażenie, że to się z biegiem czasu nasila, tzn obecnie ludzie mają zdecydowanie więcej natręctw niż kiedyś. Pytanie, gdzie kończy się dziwactwo, a zaczyna zaburzenie :)\nDominika 18 marca 2016 o 17:37\nGratuluję i życzę nieskończonej ilości pomysłów na nowe posty!\nModestVagaond 18 marca 2016 o 17:59\nNo cóż ja podczas snu podobno mruczę jak kot. :D Jeżeli chodzi o dziwactwa to gdy coś jem to poszczególne rzeczy nie mogą si u mnie ze sobą stykać.\nKarina 18 marca 2016 o 18:07\npomyśleć, że poznałam Cię mając 14 lat! teraz mam 20. :-) strasznie lubię, jak ludzie mówią o swoich dziwactwach. czytając Twój post w ogóle nie mogłam wymyślić, czy ja mam jakieś, ale po przeczytaniu komentarzy bardzo wiele mi się przypomniało.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 19:29\nHaha też nie lubię końcówek wody, ale się zmuszam;)\nMarysia 20 marca 2016 o 23:29\nhaha, miło mi, mam na imię Edyta :D (ale podpisuję się jako Marysia, bo to moje drugie imię – i przy okazji pozdrawiam inne Marysie, bo już tu kilka postów od osób o tym imieniu zdążyłam przeczytać).\nAnna 21 marca 2016 o 18:05\nHa, mam tak samo z literami, niektórych nie cierpię :) Co ciekawe, mam nazwisko na literę „B”, które uważam za obiektywnie bardzo ładne, ale ta litera tak mi w nim przeszkadza!\nB. Pióro 23 marca 2016 o 22:34\nPrawdopodobnie jesteś synestetką.\nmaryśka 18 marca 2016 o 18:07\nJeśli chodzi o zostawianie jedzenia, to mam wręcz przeciwnie. Do ostatniego okruszka, zgodnie z zasadą „lepiej zjeść i odchorować, niż by się miało zmarnować” (nie cierpię marnotrawstwa, kwestia wychowania z tymi, którzy pamiętają niedobory podczas i po wojnie), ale w kwestii dzielenia się jedzeniem i nastawiania się na coś konkretnego mam to samo, co Ty. Ponadto, zawsze najlepsze kąski zostawiam na koniec. Kiedy któregoś razu w knajpce chłopak zwinął mi zostawione na koniec chrupiące kawałki ciasta francuskiego, wpadłam w szał – pamięta to do dziś i pohamowuje chęć podjadania, ale tylko w miejscach publicznych… Jak już jestem przy jedzeniu, to odrażające dla mnie jest, gdy ktoś w pobliżu je w sposób nieestetyczny, a jeśli do tego wydaje jakiekolwiek dźwięki, robi mi się niedobrze. Poza tym, pisałam to już gdzieś wyżej, panicznie boję się balonów, fajerwerków, wystrzeliwujących korków od szampana, szczekania psów i innych nagłych, przenikliwie głośnych dźwięków. W pobliżu balonów na imprezach jestem cała spięta. To tylko niektóre z moich dziwactw :) Fajnie widzieć, że nie jestem w tym osamotniona!\nNatalia 18 marca 2016 o 18:08\nNie uważam, by było to dziwactwo, jednak za każdym razem kiedy to robię, ludzie mi się przyglądają – najczęściej z uśmiechem. Mówię śmiesznym głosem (który porównywany jest do głosów wykorzystywanych do dubbingu kreskówek) do mojego psa. W ten sam sposób mówię też do psów spotkanych na ulicy. Zazwyczaj im się podoba i zaprzyjaźniamy się na chwilę.\nKittyKat 18 marca 2016 o 20:24\nGadanie do psow smiesznym kreskowkowym glosem ! W mojej rodzinie nauczyla nas tak mowic siostra mamy, poza tym nadawanie psom innych imion niz faktycznie maja – moja ukochana sunia miala ich chyba z 10 i to calkiem glupkowatych, raczej tylko przy wtajemniczonych ich uzywalam bo na oficjalnym spacerze to raczej tylko oficjalne imie, zeby psu wstydu nie robic:D\nNatalia 19 marca 2016 o 14:29\nJa oprócz samego mówienia kreskówkowym głosem, prowadzę z moimi psiakami dialog. Mówię i odpowiadam to, co moim zdaniem odpowiedziałby pies. Swoje kreskówkowe głosy zmieniam dopasowując je indywidualnie do psiaka. Np. mój jamnik „mówi” innym głosem niż mój kundelek. :) Nie wiedziałam, że inni też nadają psom dodakowe imiona! :) Moje psy mają po 3-4 i co najlepsze: na wszystkie reagują! :) Najwięcej ma jamnik i jego imiona są najbardziej głupkowate. Ale to chyba dlatego, że najdłużej pobudza moją kreatywność – jest z nami już 16 lat! :) Oczywiście podobnie jak Ty, używam ich tylko w sytuacjach nieoficjalnych. :P\nkura 19 marca 2016 o 16:56\nhahaha, dziewczyny, umarłam, mam tak samo! :) Kiedyś, gdy po raz pierwszy był u mnie mój chłopak, a był wtedy jeszcze „tak całkiem nowym” chłopakiem, zaczęłam się bawić z moją suczką, i naturalnie, zaczęłam do niej mówić „naszym” głosem.. Gdy się zorientowałam, to było mi mega głupio, ale potem mój chłopak powiedział, że go to strasznie rozczula, i już się z tym nie kryję. :D Sam zresztą jest „głosem” naszej kotki. W ogóle u mnie w domu wszyscy domownicy tak się zwracają do psa czy kota i jest to dla nas totalnie normalne. :D\nPat 19 marca 2016 o 23:14\nU mnie koty mają wiele odmian swojego imienia. Dyzio to m.in. Dyziozaur (etap polowania na stopy, gdy spalismy), Dyziuch,Dynio (od kiedy mu się przytylo), to też Kiteł, Kotlet, Kotełek,Kiciałek, Kitletek, Kituch. Oczywiście na żadne nie reaguje,tzn. świadomie ignoruje – w końcu to kot.\nMonika 23 marca 2016 o 14:35\nMam identycznie!! Wow! Zawsze odpowiadam za psa, to – co moim zdaniem on by odpowiedział. Zaczepiam tez przechodzące psy na ulicy (także te z właścicielami), koty, a także ptaki… o zgrozo!\ntrusmis 28 marca 2016 o 23:55\na już myślałam że tylko ja mam tak z sztućcami, też nie lubie a wręcz mnie brzydzi gdy są takie dopiero co umyte, jeszcze mokre a co gorsze czasami są na dodatek takie ciepłe, coś okropnego :D\nkasia 18 marca 2016 o 18:48\nhahahahaha, uwielbiam historie lunatyków bo sama też lunatykuję!\nLenaSypniewicz 18 marca 2016 o 18:51\nZawsze myślałam, że nie mam żadnych dziwactw, ale im dłużej czytałam komentarze tym bardziej sobie uświadamiałam, że jednak mam ;) Licze ludziom palce u stóp (z nadzieją że nalicze 6). Nie lunatykuje, ale zdaża się, że pluję przez sen lub kopię (ostatnio skopałam swojego męża he he). Dodatkowa zawsze przed wyjściem z mieszkania robię obchód i mówie sobie na głos co jest wyłączone no i zawsze się wracam sprawdzić czy aby na pewno zamknęłam, spawdzam też drzwi nawet po tym jak zamyka je mąż a ja to widzę ???\nedi 18 marca 2016 o 20:34\nSerdeczności z okazji rocznicy! Ja też mam swoje filiżanki i kubki, koniecznie tylko białe. Też układam wszystko na „swoich” miejscach. Zdarza mi się to robić nawet w sklepach – podnosić i układać niedbale porzucone rzeczy czy ubrania. Zawsze po przyjściu do domu sprawdzam czy nikt się nie schował się pod łóżkiem w sypialni. Brzydzą mnie muchy, w związku z tym mam szeroko rozbudowane procedury związane z przeciwdziałaniem i ich tępieniem. Np. wszystkie odpadki jedzeniowe przed wyrzuceniem do kosza pakuję do reklamówek jednorazówek. Potrafię o 2 w nocy włączyć odkurzacz, żeby zapolować na bzyczącą muszkę! Od dziecka mam też dziwną manię dczytywania wyrazów od końca, dotyczy to szyldów sklepowych, reklam i banerów, nigdy tak nie odczytuję wyrazów z książek i gazet! Pozdrawiam\nfredka 18 marca 2016 o 20:50\nNigdy, przenigdy nie położę się/ nie usiądę w wannie, jeśli nie ma w niej wody. Jeśli widzę np. w filmach że ktoś leży w suchej wannie to mam ciarki.\npaulina 18 marca 2016 o 20:57\nKonsultowalas mleczaki z ortodonta? Moja siostra tez dlugo miala mlecznego zeba. Okazalo sie, ze staly zab rosnie jakby do srodka szczeki, a raczej podniebienia. Golym okiem niewidoczne. Miala duzo szczescia, ze w pore trafila do specjalisty i skonczylo sie „tylko” na zabiegu i aparacie, który nosi juz 3 lata, a konca nie widac.\nStyle Digger Autor wpisu 18 marca 2016 o 21:09\nTak, w ogóle nie mam śladów stałych zębów. Dobrze, że u siostry się tak skończyło!\nPatti 18 marca 2016 o 21:50\n„nie ruszają mnie myszy, węże, pająki czy robaki, ale boję się kur i gołębi” – jakby to było o mnie! Dawno temu, jak gołąb usiadł na siodełku mojego roweru stojącego na balkonie, totalnie przerażona i spanikowana uciekłam z pokoju do kuchni (mimo że okno balkonowe było zamknięte!) i zadzwoniłam z płaczem do mojego chłopaka. Nie wsiadłam potem na ten rower, dopóki mój chłopak nie umył komisyjnie siodełka.\nJoanna 18 marca 2016 o 21:58\nUwielbiam robić kilka rzeczy naraz, źle się czuję jak wykonuję tylko jedną czynność.\nAldona 18 marca 2016 o 22:18\nMam swój system układania umytych naczyń na suszarce i jeśli ktoś ułoży je inaczej gotuje się we mnie. Jeśli książki w bibliotekach, księgarniach i antykwariatach nie są ułożone alfabetycznie poprawiam je (ale to zboczenie zawodowe) i potrafię tak godzinę stać i przestawiać. Ubrania w szafie muszą wisieć w jedną stronę, Sprawdzam, czy liczba znaków (razem ze spacjami i znakami przestankowymi) w zdaniu jest parzysta. Nie lubię gdy nie jest. Bardzo nie lubię. Ale dzięki temu żadne dziwactwa mnie nie zaskoczą i jestem bardzo tolerancyjna :)\nBłażej 18 marca 2016 o 22:28\nWychodzi na to, że mało jest „normalnych” osób:)\nKarolina 18 marca 2016 o 22:36\nGratuluje sukcesow! Swietna z ciebie osoba i blog jest interesujacy i taki ludzki.\nMarcela 18 marca 2016 o 23:00\nJa nie znam się na wskazówkowym zegarku. Tzn. po dłuższym namyśle powiem jaka jest godzina, ale muszę sobie liczyć kreseczki i zajmuje mi to tak długo, że godzina już się zmienia :P I często kiedy myśli mi swobodnie krążą, jak się zamyślę albo oglądam film, to moje dłonie automatycznie szukają czagoś do pocierania między palcami. Zostało mi to z dzieciństwa, kiedy taki gest towarzyszył mi w ssaniu kciuka :)\nRosia 18 marca 2016 o 23:19\nJa nie zasnę bez moich poduszek i jeśli zdarza sie, ze mój maz mi je podmieni, bo cała posciel jest zasłana w jeden komplet to nigdy sie nie wysypiam! Mimo tego, ze to są identyczne poduszki.\nAngie 18 marca 2016 o 23:56\nNie znoszę jak ktoś poleje mi sos po ziemniakach, dozwolony jest tylko na mięsie.\nGabi 20 marca 2016 o 17:56\nmam identycznie z tym pomaganiem w kuchni! :D mam ochotę zawsze rzucić wiązanką, tylko dlatego, że ktoś np. pokroił pomidora nie tak jak trzeba :D\nAvarati 19 marca 2016 o 09:28\nGratuluję wytrwałości i pracy włożonej w bloga :) Nikt nie jest normalny i o to chodzi :) Jeśli chodzi o moje dziwactwa, to mam ich trochę ;)\nEwka 19 marca 2016 o 09:58\nedigre 19 marca 2016 o 18:15\nOgólnie takie dziwactwa mnożyły się u mnie w okresie dzieciństwa, kiedy byłam samotnikiem. Dziś jest znacznie lepiej. :)\n5. Dawałam sobie wyimaginowane zadania, takie jak trzy podskoki, dwa oddechy, równoległe spojrzenia na lewo, na prawo i w dół (seriami) i wiele innych, aż miało się stać to, co było nagrodą za wysiłek. Jeżeli się nie działo, wkręcałam sobie że musiałam zrobić to w nieodpowiednim czasie.\nBardziej aktualne dziwactwa:\n3. Wiązane buty muszą mieć taką samą ciasność.\nJa jestem jednak zwolennikiem delikatnego odchodzenia od takich dziwactw, a przynajmniej nie pozwalania na „wejście na głowę” tych drobnostek.\nEv 19 marca 2016 o 18:20\nKasia 19 marca 2016 o 19:00\nGratulacje :) U mnie z orientacją w terenie jest zupełnie odwrotnie, robię dla wszystkich za mały GPS. Podczas badań do doktoratu pracowałam w lasach i z mapą nie gubiłam się w żadnym miejscu. A mapowanie 42 ha rezerwatu miałam z dokładnością do 1m. Nawet żagle na Bałtyku mi nie straszne, choć wtedy to zaczynam się bać sama siebie – skąd ja to wiem.\nDruga sprawa zawsze śpię z odkrytymi stopami, nawet śpiwory muszą być rozpinane od dołu, żebym mogła ocalić stópki.\nMam nawyk planowania długoterminowego, lubię sobie zaplanować co będę robić np. na wiosnę za rok, dwa…\nRJ 19 marca 2016 o 19:55\nGdy poziom głośności dźwięku w telewizorze jest wyrażony w liczbach, liczba ta musi być podzielna przez 5 lub przynajmniej parzysta. Podobnie w komputerze.\nech.. 20 marca 2016 o 11:03\nJa tez lubię ten zapach. Gdy byłam mała przed blokiem mieliśmy parking i podbiegałam często do parkujących samochodów i wdychałam ten zapach. Rzadko, który to miał. To chyba zależy od paliwa. Nie wiem, nie znam się.\nKarolina | Definiuję blog 20 marca 2016 o 12:38\nO matko to lunatykowanie wydaje się poważną sprawą. Na szczęście sama nie miałam z niczym takim wspólnego, ale w rodzinie nadal żywa jest historia jak moja kuzynka wyszła szukać w nocy toalety na tarasie. Dobrze, że ją szybko odwiedli od kontynuowania podróży bo mogło się to skończyć nawet upadkiem z wysokości…\nJoanna 20 marca 2016 o 14:29\nTeż jestem zupełną orientacyjną niemotą, przybijam piątkę :D ostatnio zagubiłam się na osiedlu, które w nastoletnich latach złaziłam wzdłuż i wszesz, bo weszłam w nieznaną mi dotychczas uliczkę (to też tak w temacie wyszukiwania nowych miejsc w swoim mieście :D)\nJoanna 20 marca 2016 o 14:42\nPoczytałam trochę dziwactw dotyczących układania i segregowania, wypisanych przez komentujące dziewczyny, zastanowiłam się nad moimi i… ja takich nie mam :D jestem raczej osobą, która nie zwraca zbytnio uwagi na układ przedmiotów – lubię coś ułożyć na swój sposób, ale gdyby było ustawione inaczej – who cares? Miałam trochę natręctw jako dziecko i nastolatka (m.in. klasyczne domykanie szafy na noc, domykanie drzwi w pokoju), ale z czasem mi przeszło. Mój przyjaciel jest takim „układaczem” i wg mnie to utrudnia życie i przysparza niepotrzebnego stresu, ale przyznaję, že ma w mieszkaniu wspaniały porządek, a u mnie panuje raczej twórczy chaos :D\nMarysia 20 marca 2016 o 19:34\nMoje osobliwości i dziwactwa:\nMarysia 20 marca 2016 o 19:44\n5. Aaa! I jeszcze to: Okropnie się denerwuję, gdy się gdzieś śpieszę i zgubię drogę (w kwestii wyjaśnienia – zazwyczaj sprawdzam trasę w internecie i uczę się jej na pamięć, czasem nawet na kartce rysuję trasę; pewnie przez to, że nie mam zaufania do GPS-a w komórce, który się po prostu wyłącza, a takiego „zwykłego” nie zawsze mam przy sobie), ale gdy mam czas, to zupełnie mi takie zgubienie się nie przeszkadza i zwykle nawet nie przyjdzie mi do głowy sprawdzać w jakikolwiek sposób lub pytać o drogę, jadę wtedy na wyczucie, wychodząc z założenia, że w końcu trafię do takiego momentu, w którym będę wiedziała, gdzie jestem i jak się kierować do celu. Niektóre osoby doprowadza to do paniki, gdy mówię „o, chyba trzy zakręty wcześniej za szybko skręciłam i teraz nie mam pojęcia, gdzie jestem” a ja się cieszę, że mogę pojechać trasą, którą jeszcze nie jechałam.\nmoon 20 marca 2016 o 20:47\njaaaaaaaaa 20 marca 2016 o 23:50\njeszcze ani razu nie przyznalam sie ze „spie” tzn dzwoni ktos ja rzeczywiscie spie no i tekst :obudzilam/lem cie?” a ja na to nie skaaaaaad przeciez nie spie:-P po jaka chorobe nie potrafie sie przynac nie wiem:-(((\nMarysia 21 marca 2016 o 00:21\nA propos tego, co napisałaś, ja zwykle odpowiadam „tak, spałam, ale właściwie to bardzo dobrze, że zadzwoniłaś, bo i tak za 5 minut miałam wstać, więc będę mieć 5 minut dłuższy dzień” – albo coś podobnego – i oczywiście staram się, żeby mój głos brzmiał jak mocno rozbudzony a pewnie brzmi jak ktoś kto nie wie jak się nazywa, bo jest środek nocy :D\nMarysia 21 marca 2016 o 00:13\nI kolejne mi się przypomniało:\nElfik 14 kwietnia 2016 o 06:24\nZ punktem 4tym – mam podobnie. Zawsze rzeczy musza byc razem parzyscie, bo inaczej jednej bedzie przykro. Trzy lyzki w szufladzie-nie ma mowy.\nKasia 21 marca 2016 o 13:57\nKolejnych 8 lat ;)\nAgata 21 marca 2016 o 20:36\nDziękuję automatom, takimi z kawą, z biletami, etc. Nie wiem skąd mi się to wzięło, a teraz tak mam, że gdy nie powiem „dziękuję”, to aż mnie skręca w środku i musiałabym pewnie wrócić ;).\nmaryś 22 marca 2016 o 08:30\nTeraz czas na moje wyznania:\nGaba 22 marca 2016 o 16:06\nJa lunatykuję baaardzo rzadko i o dziwo pamiętam mniej więcej co mówiłam lub robiłam ale nie jestem w stanie wyjaśnić dlaczego. Ostatnio np ustawiłam sobie w nocy budzik na godzinę 3.00 xD (?????)\nala 22 marca 2016 o 19:53\nMam wszystkie mleczne piątki co wprawia wszystkich stomatologów w zdumienie, z tego powodu czuje sie jak dziwadło\naga 23 marca 2016 o 14:02\nteż mam mlecznego zęba :D i też odgina mi się palec, robiąc przy tym takie zabawne półkole (dla mnie zabawne. mama się kiedyś wystraszyła że mam jakieś dziwne przykurcze mięśni)\nAdża 23 marca 2016 o 15:30\nDobrze słyszeć, że nie tylko ja mam dziwactwa :)\nDagmara Sen 24 marca 2016 o 11:18\nUwielbiam czytać o dziwactwach :) Nieźle się uśmiałam przy historyjkach o lunatykowaniu :) chociaż wyobrażam sobie, że nagle obudzić się w miejscu zupełnie innym (i co gorsza obcym) niż się zasnęło, może być przerażającym przeżyciem!\nGosia 24 marca 2016 o 14:29\nJa się panicznie boję dżdżownic. Od dzieciństwa tak mam. W deszczowy dzień mój mąż musi mnie nosić na barana, bo boję się, że nadepnę na którąś i przyniosę na bucie do domu :D\nMonika 26 marca 2016 o 11:06\nOblizuję talerz po lodach, boję się wszystkich latających owadów, nie lubię chodzić zaraz po deszczu bo skupiam się na ddzownicach i glizdach, które wyłażą, a mam odruch wymiotny jak je widzę :P, lubię jeść surowe ziemniaki…\nAlina 25 marca 2016 o 10:53\nJestem stałą fanką bloga i super się go czyta, może i jesteś „emerytką” ale z super poczuciem humoru i talentem do pisania. pozdrawiam\nColorfulwold 25 marca 2016 o 15:08\nZ palcem mam dokładnie tak samo!\nEliza 26 marca 2016 o 00:08\nGratulacje z okazji 8 lat! I oby drugie tyle, bo uwielbiam Twojego bloga, Asiu :)\nmags 28 marca 2016 o 21:21\nCzyli nie tylko ja mam świra na punkcie wielkiej wody i wielorybów <3 Potrafię się popłakać oglądając Discovery Channel jeśli akurat emitują jakiś program o morskich głębinach. Jak raz usłyszałam w radiu o samolocie pasażerskim, który wpadł do oceanu to bałam się zasnąć, bo tak się nieszczęśliwie składa, że inna moja paranoja dotyczy katastrof lotniczych.\nmikakos 27 marca 2016 o 16:42\nJa też nie znoszę tłumów. Na zakupy do Lidla jeździłabym tuż przed zamknięciem a jak ktoś za blisko stoi w kolejce to mnie ciarki przechodzą. A palec u prawej ręki też mi się odgina, ale nigdy nie miałam wypadku. Wstydzę się trochę pić cokolwiek przy ludziach bo głupio wyglądam. A najgorsze moje dziwactwo, to kiedy włosy mi się nie układają i mam naprawdę bad hair day to zbiera mi się na płacz i zachowuję się jakbym traciła traciła grunt pod nogami. Nie jestem Narcyzem a makijaż robię w 8 minut, ale włosy to koszmar. Czasami myślę, że mój mąż uważa mnie za świra, choć zawsze mnie wspiera w mojej histerii;)\nBasia 28 marca 2016 o 11:27\nJa od zawsze nienawidziłam guzików! Są dla mnie obrzydliwe i jak przebieram pościel, to robię to w rękawicach. Dodatkowo myśl, że mogłabym jakiś przypadkowo połknąć przyprawia mnie o skurcze żołądka:D\nbezczas 30 marca 2016 o 23:42\n1. Nie znoszę rytmicznych dźwięków. Nie przeszkadza mi stukanie, uderzanie, klikanie, dopóki nie jest rytmiczne. Wtedy dostaję wewnętrznego szału.\nbezczas 30 marca 2016 o 23:44\n9. Jeśli rano piję herbatę, to zawsze zostawiam sobie trochę na wieczór. Wtedy jest zimna i mętna. Najlepsza!\nAnn 31 marca 2016 o 23:41\nJako dziecko ponoć bałam się własnego cienia. Aktualne dziwactwa to np to ze nie zjem ani nie napije się z naczynia które nie było uprzednio wytarte do sucha czego mój mąż nie jest w stanie zrozumieć. Ale tak mam niestety. Oprócz tego boje się wszelkiego rodzaju ptactwa i ciem. Zdarza mi się gadać przez sen, raz nawet z otwartymi oczami. Nie cierpię gdy ktoś w mojej kuchni wyciera coś nieodpowiednia ściereczką, mam wtedy mordercze zapędy; )\nAgata 1 kwietnia 2016 o 09:40\nWszyscy mamy swoje paranoje. Moim największym koszmarem są kawki (nie ufam tym ptakom), dźwięk suchej skóry ocierającej się o suchą skórę (starsi ludzie, którzy kręcą młynki kciukami doprowadzają mnie do ostateczności) i ubrania, które dotykają mojego brzucha – cierpię szczególnie zimą, bo choćby było -50 nie ubiorę opinającego ciało podkoszulka. Tak, wszystkie „góry” noszę o kilka rozmiarów za duże.\nJustyna | Zakupy z zagranicy 5 kwietnia 2016 o 07:27\nTo niesamowite, jak wiele nietypowych i osobliwych zachowań się tu pojawiło. Przeczytałam wszystkie komentarze i dzięki temu uświadomiłam sobie kilka własnych dziwactw, z których już wyrosłam i o których zdążyłam zapomnieć (np. to z liczeniem stopni w budynkach). Oczywiście nie wszystkie zniknęły, a z czasem pojawiły się też nowe. I tak, na przykład, czasem w myślach tworzę rym pasujący do ostatniego zdania mojego rozmówcy, a wchodząc do pomieszczenia dyskretnie rozglądam się po wszelkich zakamarkach w celu lokalizacji potencjalnego ośmionogiego zagrożenia ;) Arachnofobia to coś, co chyba nigdy nie pozwoli mi na podróżowanie do najbardziej egzotycznych zakątków świata.\nAga 5 kwietnia 2016 o 12:25\nJa często jak leżę to trzymam prawą rękę podniesioną do góry (całą). Jest mi tak wygodnie.\nPoza tym też nie dopijam herbaty do końca.\nOdliczam też sekundy do przyjazdu pociągu. Czekając na niego patrzę na zegarek a później odliczam np. 300 sekund..\nUmiem też poruszać najmniejszymi palcami u stóp bez poruszania pozostałymi.\nCałuje misia kiedy widzę, że się na mnie patrzy :) a jak byłam młodsza to całowałam misia przed snem tyle razy – w zależności od tego jaki był dzień miesiąca.\nMarta 12 kwietnia 2016 o 22:33\nElfik 13 kwietnia 2016 o 21:11\nCale szczescie, ze nie ja jedna jestem walnieta. Ja nienawidze jak ktos obcy obok mnie je, nie cierpie slyszec i juz najbardziej widziec jak ta osoba polyka, zuje i mlaska. Sposob jedzenia innych osob doprowadza mnie do szalu. Lubie wachac lapy moich kotow, swoje paznokcie, lubie czochrac sie po glowie i wachac pozniej rece. Uwielbiam wyduszac pryszcze – im wieksze tym wieksza satysfakcja, niestety maz nie pozwala wyduszac swoich. Wszedzie licze kafelki, okna itp; , lubie jak wszystko jest parzyste – liczba zamieszan herbaty, ziemniaki na obiad albo usmazone nalesniki. Wieszaki w szafie musza wisiec w jedna strone.\nElfik 13 kwietnia 2016 o 21:19\nOsobno zjadam panierke z.kotletow. Myje przed i po obraniu ze skory prawie kazdy owoc. Wychodzac skads i zamykajac drzwi spiewam jakas glupia piosenke, zeby pozniej pamietac ze zamknelam drzwi. Boje sie panicznie wszystkich robakow i gasienic.


FORUM kuchnia+ GOLONKA na różne sposoby\n<< temat: 356/602 >>\nSłuszna uwaga,Migotko.To nie jest "działka" na rosól i makaron.Zrobiłem to z rozpędu.\nŻeby nie mieszać, rosół i wyrób domowego makaronu zaczniemy sobie w nowym temacie. Tu jest GOLONKA.\nDziś się idzie do supermarketu (bądź hiper...) i kupujesz gotowe ziółka w doniczce. To jest dobra propozycja dla takich jak ja. Nie mam za bardzo możliwości (mam małą kuchnię) to domowej uprawy zieleninki. Jedynie, co to szczypiorek na parapecie.\nMigotko.Otej porze roku bazylia suszona.Lecz nic nie zastąpi aromatu świeżych ziół.Co roku,od maja trzymam w doniczkach trzy podstawowe zioła:bazylię,cząber i rozmaryn.Natomiast z tyłu domu,na małym skrawku ziemi mam dwa krzaczki lubczyku(popularne maggi).Gałązka lubczyku do rosołu-to jest to.\nA propos rosołu-to jest temat rzeka,a makaron domowy,niby prosta rzecz,lecz makaron makaronowi nie równy.Na dzisiaj narazie tyle.Powrócę do tematu rosołu i makaronu,wymienimy swoje uwagi i doświadczenia.\nLane kluski jak najbardziej :-)\nMoja mama (gdy byłam mała) robiła domowy makaron. Mieliśmy w domu specjalną szafkę przeznaczoną na suszenie makaronu. Ja już sie przyzwyczaiłam do kupnych makaronów.\nZ tą bazylią to spróbuję, oczywiście chodzi o suszoną bazylię?\nMigotko.Majeranek oczywiście obowiązkowo,lecz bazylii tylko odrobina.Rosół z makaronemtak,ale własnej roboty.Przy dobrym rosole,o który dzisiaj trudno,makaron kupny nie wchodzi w ogóle w rachubę,wolę wtedy lane kluski.Co Ty na to?\nodnośnie bazylii... przyzwyczajona jestem do majeranku, jeśli chodzi o grochówkę. Tak samo jak rosół jem z makaronem, a ogórkową z jajkiem.\nJeśli chodzi o szyszkę... z tego typu składnikami (niecodziennymi) jest właśnie tak, dla jednych normalka, a dla drugich lekkie zaskoczenie. Podobnie chyba jest ze stosowaniem kwiatków i "zieleniny"z łąki w kuchni (np. zupa ze stokrotek czy pokrzywy).\nZadra w oku..? Dlaczego? Dla mnie to raczej jak sekretny składnik domowego przepisu przekazywanego z pokolenia na pokolenie. Jeszcze raz serdecznie pozdrawiam i czekam z niecierpliwością na dalsze ujawnianie sekretów. :)\nKatarzynko,odpowiem później,bo w tej chwili klikam z doskoku,sobota to zwariowany dzień.Napewno się zgłoszę.\nWidzę,że dla was ta szyszka w grochówce,to jak zadra w oku.\nProszę spróbować,potem pogadamy.\nSzyszka w grochówce...muszę przyznać, że pierwszy raz się z tym spotykam. Zaintrygowało mnie to, muszę spróbować. Uwielbiam takie eksperymenty w kuchni. Bono jeżeli znasz jeszcze jakieś "tajemnicze" dodatki do potraw to proszę podziel się nimi z nami. Pozdrawiam. :-)))\nMigotko,zasmuciłaś mnie,trzy znaki zapytania przy bazylii.Oczywiście,szczypta bazylii podnosi smak grochówki,czosnek obowiązkowo.Ogony i uszy wieprzowe dzisiaj w sklepach nie do kupienia(zakazała wszechwładna UE).Miałem ten "rarytas" niedawno,z prywatnego uboju,cymes!Szyszkę sosnową wypróbuj,napewno się nie otrujesz,jestem ciekaw Twojej oceny.\nczosnek czasami daję.\nUszy i ogony ( i inne takie smakowitości) nie są mi obce. Mam kilku znajomych, którzy gotuje na nich zupy i robią z ich różne pyszności.\nCo do szyszki sosnowej... to czemu by nie spróbować :-)\nMuszę wtrącić znowu moje"trzy grosze"co do grochówki(właśnie przed chwilą skończyłem gotować).Czym ją nagotować,jakie przyprawy i dodatki to rzecz gustu i smaku.\nDzisiaj w sklepach nie można tego dostać,ale ja dawniej gotowałem grochówkę na ogonach i uszach wieprzowych.Możesz się uśmiechnąć z niedowierzaniem,ale był to niepowtarzalny smak.Ja gotuję z całego,nie łuskanego grochu,zakrawam ziemniakami,nie miksuję.Zapomniałaś,Migotko o dodaniu czosnku i szczypty bazylii.\nA teraz ciekawostka:ażeby nadać grochówce zapach i smak tej gotowanej w wojsku,w kuchni polowej na poligonie,wrzucam pod koniec gotowania sosnową szyszkę(oczywiście otwartą i wymytą pod bierzącą wodą).Po ugotowaniu,szyszkę oczywiście wyrzucam.Spróbuj,naprawdę ciekawie pachnie.\nBiję się w piersi za tą wodę do pieczonego mięsa...mea culpa.\nTak jak radzi Katarzynka, będę zawczasu mroziła porcje bulionu i zawsze pod ręką, a jak nie, to chlust wina też nikomu nie zaszkodził.\nCzasami mięsa nie obsmażam, dlatego marynuję ( na noc) razem z warzywami. Nie wiem czy dobrze robię, ale wychodzi smaczne :-)\nPrzeglądam interesujące mnie przepisy,i trafiam na migotkę333.No to świetnie.Sprawę ciasta na pizzę mamy rozpracowaną,to teraz zajmiemy się golonką.Przyrządzam ją podobnie jak Ty,lecz nie dodaję owoców.Podlewam "tęgim" wywarem z warzyw,z dodatkiem odrobiny ciemnego sosu sojowego i przyprawy maggi.Zprzypraw dodaję:szczyptę bazylii i cząbru,parę kulek jałowca i odrobinę suszonych grzybów.Zapiekam około 2 godz. w temp.130 stopni.Mam jeszcze jedną radę:nie nacieram nigdy mięsa przyprawami przed obsmażaniem ,bo robią się gorzkie,dodaję je po podlaniu mięsa(wyjątek stanowi mięso do grillowania).Swiętą rację ma jacek 1f-nie podlewać nigdy mięsa wodą,to profanacja potrawy.Do "zobaczenia" przy następnej wymianie "poglądów kulinarnych".\nJeśli decydujecie się na dodanie herbacianego aromatu do golonki, to bardzo polecam Lapsang Souchong (można ją dostać w herbacianych sklepach, a ostatnio pojawiła się w restauracyjnej ofercie dilmah) .\nTą fermentowaną chińską herbatę wędzi się w dymie drzewa cedrowego, a dodana do dań nadaje im charakterystycznego wędzonego posmaku (gdzieś pomiędzy dymem z ogniska, whisky, cygarem czy nawet smołą:) ) .\nGolonka z lapsang naprawdę rządzi!\nwiem, wiem, że kostki rosołowe to...zgroza i niepotrzebne "dosalanie" potrawy.\nO herbacie pierwszy raz słyszę, earl grey-a bardzo lubię. Koniecznie muszę wypróbować. Z piwem robię z reguły wołowinę. Wino (i piwo) dodaję gdy robię dania dla dorosłych, nie wiem czy całkowicie wyparowuje alkohol.\nRaz dałam do pieczonej wołowiny sok porzeczkowy i też było dobre :-)\nMigotko, jedna rada tylko, z dobrego serca i dobrego smaku:-)\nNie podlewaj pieczonych czy duszonych mięs woda. nauczyłem sie wiele lat temu, że wszystko jest lepsze i smaczniejsze od wody:\n- bulion, wywar - klasyka, wtedy nie potrzebujesz kostek rosołowych czy innych wynalazków tego typu...\n- wino - zawsze zrobi lepiej;\n- piwo - wspaniale pasuje do wieprzowin wszelkich;\n- herbata - albo czarna, albo earl grey, super podbija smaki\n- w miesach przeznaczonych do sosow białych, nawet mleko bedzie lepsze od wody - zaokragla pieczniowy smak;\n- mleko kokosowe we wszelkich odmianach "egzo";\nAle sama woda, brrrr:-)))\ntak naprawdę ten przepis jest uniwersalny, pasuje do niego praktycznie każdy kawałek wieprzowinki, która lubi pieczenie.\nMyślę, że bardzo dużo osób ma podobny sposób pieczenia sztuki mięsa, różnica pewnie polega na doborze przypraw i warzyw bądź owoców.\n2 - 3 średniej wielkości golonki (tak aby zmieściły się do brytfanki lub naczynia żaroodpornego),\nsól pieprz, rozmaryn, odrobina oleju lub oliwy,\nok. 1 kg żółtej cebuli (małe cebulki),\n5 szarych Renet,\n3 gruszki (ja daję Konferencje),\ndla akcentu kolorystycznego czasami dodaję 3 marchwie,\ndla smaku: 2 kostki rosołowe wołowe,\nMięso smaruję przyprawami z odrobiną oleju/oliwy. Odstawiam na noc do lodówki. Następnego dnia obsmażam i przekładam do naczynia żaroodpornego. Obkładam dookoła pokrojoną w plastry marchwią i pokrojoną w ćwiartki cebulą. Podlewam odrobiną wody. W środek wciskam związany nitką pęczek natki pietruszki. Wstawiam do nagrzanego piekarnika i piekę pod przykryciem ok. 2 godzin. Gdy już mięsko jest mięciutkie i warzywka też, dodaję pokrojone w ćwiartki (należy usunąć gniazda nasienne) jabłka i gruszki. Jeśli trzeba to dodaję rozkruszone kostki rosołowe. Jeszcze chwilka w piecu, aby owoce też zmiękły. I na stół. Podaję z pieczywem. Kromka chleba maczana w sosiku - pychotka.\nGROCHÓWA NA GOLONCE\n200g grochu łuskanego (połówki),\nUgotuj w sporej ilości wody wywar (mięsno - warzywny), aż mięso i warzywa będą miękkie). Ugotowane mięso oddziel\nod kości i tłustego i drobno pokrój, a warzywa z włoszczyzny odłóż w misce na bok. Do przecedzonego wywaru wsyp groch. Gotuj do miękkości, pod koniec gotowania dodaj pokrojone ziemniaki. Zupę (groch, marchew, ziemniaki) zmiksuj na krem. (jeśli trzeba dodat6kowo przetrzyj przez sitko). Dodaj przyprawy do smaku i mięso. Podgrzej. Podawaj z kromkami chlebem podsmażonym na chrupko z patelni.\nJeśli lubicie golonkę tak jak ja, to wpisujcie swoje przepisy...


Był to rozegrany na bytowskim stadionie lekkoatletycznym Bieg Australijski o puchar Burmistrza Bytowa.\nTo impreza polegająca na tym, że na kolejnych okrążeniach bieżni odpadają ostatni zawodnicy. Prowadzący jednak nie mogli dublować tych najsłabszych. Gdy na bieżni pozostała najlepsza trójka, rozpoczęła się walka o zwycięstwo. W rywalizacji pań najszybsza była Natalia Gruchała z klubu Runtastyczni Team Bytów, przed swoją koleżanką klubową Justyną Nowodworską. Na trzecim miejscu rywalizację ukończyła Joanna Cichowska z Durąga koło Ostrudy.\nWśród panów najskuteczniejszym finiszem popisał się Leszek Wróblewski reprezentujący Świat Płytek u Kryspina. Tuż za nim na metę wpadł Patryk Jakubek z Runtastycznych Team Bytów, a trzecie miejsce wywalczył Bartosz Żmuda z Gromu Nakla.


Potrójne zwycięstwo na kortach w Radomiu\nI awans do półfinału Wojewódzkich Eliminacji Halowych Drużynowych\nMistrzostw Polski Skrzatek\nDwie nasze najlepsze zawodniczki Kinga Ziółkowska i Karolina Grzeszczuk grające w barwach KS Tennis Life po raz kolejny pokazały, że są najlepsze.Podczas kolejnego etapu eliminacji potwierdziły swoja klasę i wygrały z drużyną RKT "Return" 3/0.\nW pojedynku pierwszych rakiet klubowych Karolina Grzeszczuk wygrała 6/1 6/0 z Katarzyną Ciepielą.\nRównie świetnie rozegrała mecz Kinga Ziółkowska wygrywając pojedynek z Gabrysią Kraską z końcowym wynikiem 6/2 6/1. Mając już zwycięstwo\nw kieszeni dziewczyny postawiły kropkę nad „ i” pokonując w dwóch setach pojedynku deblowego drużynę RKT Return Radom 6/1 6/4.\nJest to dla KS Tennis Life historyczne zwycięstwo na kortach w Radomiu, tym bardziej, iż pojedynek z mocną drużyną RKT Return Radom był dopiero ich drugim występem w Wojewódzkich Eliminacjach Halowych Drużynowych Mistrzostw Polski Skrzatek.\nOsiągnięty przez Karolinę i Kingę sukces nie miałby miejsca bez ciężkiej pracy, poświęcenia rodziców obu zawodniczek oraz determinacji i wiary w zwycięstwo Prezesa Klubu Waldemara Cecuły oraz najlepszego trenera Przemka Lewandowskiego.\nTrzymamy kciuki za występ półfinale!


Piątek, 19 lipca 2019, godz. 22:47. Imieniny: Ambrożego, Marcina, Radomiły, Teodora.\nFANFICE -- DRAGON BALL - VIRUS -- SAGA II -- ODCINEK I\nZiemia. Matka miliardów istnień śmiertelnie raniona cichą umową dwóch szefów odmiennych światów – Dende'go, władcy Nieba i Dabury, władcy Piekieł. Paradoksalnie układ ten mógł uratować całą planetę przed złym wpływem jadu mściwej rasy – jeśli tylko niepozorny statek nadal będzie znajdował się w stanie nienaruszonym w podziemnym laboratorium Bulmy Briefs, tragicznie zmarłej żony Vegety, księcia Saiyan.\nW trójkę zbliżali się do tego, co pozostało z mieszkania rodziny Vegety – on sam, Piccolo i nowo poznana kobieta z nie do końca rozszyfrowaną mocą – Sira. To właśnie od rozbłysku tajemniczego światła w kuchni Briefsów rozpoczęła się cała ta historia. Wpierw celem było pokonanie Kunatemuszki przed upływem miesiąca, by zmieszać jego krew ze Świętą Wodą i napoić tym syna Vegety, Trunksa. Kiedy Trunks zginął przed zgonem Sąwszędzie, krew demona nie była już potrzebna. Teraz trzeba było odnaleźć siedem Dragon Balls, by móc przywołać smoka i poprosić o spełnienie życzenia przywrócenia Ziemi jej uprzedniego stanu.\nKsiążę myślał o zupełnie czymś innym. Po pierwsze, Sąwszędzie powiedział mu, że jego krwią można wypłukać jad u Trunksa – ale nie u Vegety właśnie! Z jednej strony wystarczyło poprosić w życzeniu o uzdrowienie również i jego, ale Saiyanin miał dziwne przeczucie, że nawet Dragon Balls nie pomogą mu przeżyć... A przecież jad miał pozbawiać go sił, aż w końcu zabić. Nie wiedział, kiedy i jak będą objawiać się efekty tej okrutnej mazi, ale... chciał dożyć choć odnalezienia siedmiu Dragon Balls. Poza tym miał jeszcze jeden drobny problem – Nameczanin kojarzył mu się nieodparcie ze ślimakiem, a to powodowało u Vegety podskórny dreszcz...\nPiccolo też nie był zbyt szczęśliwy, bo o ile mógł przeboleć niesienie Siry, to towarzystwo Vegety odpowiadało mu tak sobie. Jednak wymagał tego cel wyprawy, a poza tym Piccolo pojął, że skoro fala objęła całą Ziemię, to na pewno pochłonęła też Videl, Pan, Mr. Satana i Brę – a więc kolejną ofiarę z rodziny księcia Vegety... Piccolo nie był pewien, jak wielkie zmiany w duszy syna Damaris i na jak długo poczyniła zmowa obcej rasy. Może to już nigdy nie będzie ten sam Saiyanin, co przed całą tragiczną sprawą...\n– Cóż, chyba tylko ja mogę tam teraz wejść – rzekł Piccolo i odważnie wleciał do środka domu, chcąc wymacać ręką uchwyt do włazu. Wsadził dłoń tam, gdzie Bulma kiedyś pokazywała mu klapę i odgarnął trochę fali, sycząc przy tym z bólu. Jego oczom ukazał się zamek szyfrowy.\n– Vegeta, kiedy się urodziłeś? – krzyknął Piccolo w górę.\n– Nie wypominaj mi wieku! – wrzasnął Vegeta.\n– Pytam o możliwą kombinację szyfru, ty baranie! – Piccolo nie wytrzymał.\n– Macie wszystkie, jakie tam były – podał im do przeglądu, a sam czekał, aż odrośnie mu ręka.\n– Rower – Sira odrzuciła zbędną kapsułkę. – Wieża Eiffla... – Że co?! – w ostatniej chwili cofnęła rękę i ze zdumieniem wpatrywała się w czarne literki na kapsułce.\n– Bulma budowała pomniejszone repliki dla turystów – wyjaśnił Vegeta, bynajmniej nie zdziwiony.\n– Zestaw do ćwiczeń rozciągających "Urośnij w sekundę o 1 cm". Vegeta, to twoja kapsułka, weź ją sobie koniecznie!\n– Odczepcie się! – książę wrzasnął na Sirę i Piccola, bo oboje się śmiali. Obrócił się tyłem, obrażony. – Przynajmniej nie jestem zielonym ślimakiem!\n– Już ja ci dam ślimaka! – wściekł się Nameczanin. Rzucił w ognisty strumień śmiertelnej lawy kapsułkę z zestawem do ćwiczeń i miał wystrzelić malutki pocisk Ki w prawy pośladek Vegety, ale zreflektował się, że może przez przypadek zepchnąć go w lawę.\n– Hej, Veg, nie gniewaj się, przepraszam! – powiedziała do księcia dziewczyna, zamierzając pogodzić wszystkich krok po kroku.\n– Nie nazywaj mnie tak! – warknął na Sirę i wzniósł się w powietrze.\n– Zostaw go, nie warto.\n– A co z nim? – Sira zapytała Piccolo.\n– Nie musi z nami lecieć. Przecież jego duma jest dla niego ważniejsza, niż przywrócenie życia Ziemi i jego dzieciom...– odpowiedział kąśliwie Piccolo, ale tak, żeby Vegeta go usłyszał.\n– Przecież... – jesteście chyba przyjaciółmi, zespołem? – Sira pytała zdziwiona.\n– Nie – wiatr z północy rozwiał trochę płaszcz Piccolo. – Tylko dawniej mieliśmy wspólny cel. Być może teraz też, ale nie będę go błagał o pomoc!\n– Ale przecież... przecież uratował Ziemię, gdyby nie zabił Trunksa i Kunatemuszki, to albo jego syn, albo ta fala śmierci zabiłaby nas!\n– Nie walczył dla nas, a dla kontroli własnej siły i dla samej walki, on nigdy nie potrafił odczuwać czegoś więcej, niż honor i duma! – ciężkie oskarżenia rzucił Nameczanin.\n– Musimy natychmiast startować! Za kilka minut przez zmiany klimatyczne Ziemia wybuchnie i efekt jej wybuchu skazi atmosferę w promieniu wielu kilometrów! Dende nam powiedział!\n– Czy chcesz, żeby Vegeta zginął?!\n– Ożywimy go Dragon Balls, teraz nie ma już czasu, by na niego zaczekać! zresztą nic nie wie i tu nie przyleci!\n– A jeśli coś się nie uda?! – przekrzykiwali huk silników. – Zaczekajmy choć chwilkę!\n– Nie zdążymy i wszyscy tu zginiemy!\n– A poza tym w krwi księcia wciąż znajduje się ten jad i nie wiesz, jak będzie się objawiać jego działanie! A jeśli znów kiedyś przejmie kontrolę nad jego rozumem i nas pozabija?! – Nameczanin próbował ją przekonać do szybkiego lotu, ale jego cierpliwość się kończyła.\nODCINEK I -- SAGA II -- DRAGON BALL - VIRUS -- FANFICE


lajt mobile - No limit M - więcej GB, nowa cena - TECHNOSenior\nlajt mobile – No limit M – więcej GB, nowa cena\n10 lutego 2021 TECHNOSenior\tBrak komentarzy\tlajt mobile, MVNO, promocja\nlajt mobile – No limit M – tylko dwa złote różnicy w cenie abonamentu, a internetu ponad dwa razy więcej.\nW lajt mobile trwa promocja na abonament No limit M! Dawniej pakiet kosztował 17,99 zł/mies. za nielimitowane połączenia komórkowe i\nstacjonarne, SMS-y i MMS-y + 4 GB, a teraz transfer powiększono aż do 10 GB, zmieniając cenę tylko o 2 zł na 19,99 zł/mies.\nBo komu wystarcza 4 GB na miesiąc? W dzisiejszych czasach 10 GB to najbardziej optymalny transfer dla każdego z nas!\nAnalogicznie zmianie uległa także oferta lajtDUET M, w której główna karta SIM z nielimitowanymi rozmowami, SMS-ami i MMS-ami + powiększonym do 10 GB transferem (dawniej 4 GB) kosztuje teraz 19,99 zł/mies. (dawniej 17,99 zł/mies.), a każda dodatkowa (maksymalnie 4) 16,99 zł/mies. (dawniej 14,99 zł/mies.).\nReszta pozostaje bez zmian – każda oferta lajt mobile to nielimitowane rozmowy i wiadomości SMS, MMS. Różnica jest zawsze w liczbie GB!\nPromocja trwa od 09.02.2021 do 09.03.2021\nW lajt mobile wszystko załatwisz w 100% online! Bez wychodzenia z domu.\nOferta jest już dostępna na naszej stronie internetowej https://lajtmobile.pl/abonament/.\n← OneBlade na Walentynki – prezent dla dwojga\nPolar Verity Sense – optyczny sensor tętna →\nNetia – nowa promocja i szybszy dostęp do internetu