Etui / case Redmi 4A - Page 2 - Akcesoria - Forum MIUIPolska.pl\n6 godzin temu, Zulwiczek2017 napisał:\nNiestety u nas nie znalazłem, na Ali: https://pl.aliexpress.com/store/product/Original-MSVII-Brand-For-Xiaomi-Redmi-4-pro-phone-case-Silicone-scrub-cover-Luxury-Silm-Hard/811941_32772314193.html?spm=a2g17.12010615.0.0.1cc3326UZ6MUz To naprawdę jedno ze zgrabniejszych etui dla różnych telefonów, w wersji matowej (chropowata powierzchnia), lub satynowej (lekko gumowana). Kupiłem kilka dla różnych telefonów znajomym i wszyscy zadowoleni.\n"FromWP" - Dzięki za linka, chyba zamówię i zobaczę czy było warto. Szkoda że nie ma w tym zestawie szkła ochronnego tylko chyba jest folia.\nDnia 14.10.2017 o 08:25, FromWP napisał:\nMam taką prośbę, czy mógłbyś zrobić zdjęcie tego etui z boku tam gdzie są przyciski "power" i "vol" ?. Czy te przyciski są całkiem "przykryte" przez obudowę z każdej strony ?. Na tych zdjęciach z aukcji, którą podałeś wygląda to tak jakby ta osłonka była z jednej strony przymocowana do etui, a z drugiej nie. Trochę to dziwne jest. Znalazłem kilka aukcji internetowych z chyba takimi samymi obudowami, tutaj jedna dla przykładu: http://allegro.pl/etui-slim-matt-case-xiaomi-redmi-4a-szklo-i6951430804.html i są właśnie różne zdjęcia.\n51 minut temu, electro69 napisał:\nCzy te przyciski są całkiem "przykryte" przez obudowę z każdej strony ?\nIstnieją dwie wersje, z zakrytymi przyciskami i zupełnie odkrytymi. Osłony klawiszów są przymocowane tylko z jednej strony do reszty etui. Dzięki temu jest to elastyczne i działa pewnie, ale jak się o coś zachaczy potrafi się urwać (żona od power urwała, ale da się wciskać). Mam obydwie i osobiście wolę wersję z odkrytymi. Niestety dla Redmi 4a niewielu sprzedawców ma i znalazłem tylko z zakrytymi.\nEdited November 25, 2017 by FromWP\nCo sądzicie o Etui NILLKIN Frosted twarde?\nAkurat na tej aukcji razem ze szkłem.\n12 hours ago, Robinson said:\nMam szkło. Jestem zadowolony.\nO etui masz w pierwszych postach wątku.


Wciąganie wciąga… – Sic!\n10 listopada 2013 Redakcja To i owo 0\n– Wiele osób, które dowiedziały się o twojej przeszłości, zadaje sobie pytania: Jak to się zaczęło? Co skłania młodych ludzi do sięgania po narkotyki? Problemy, chęć eksperymentowania, nuda?\n– No właśnie, nie rozumiem tego! Ze mną było tak: dzień przed Sylwestrem, kiedy wstałam po imprezie, rozmawiałam z kolegami o ludziach, którzy noc wcześniej wciągali. Nie mieściło mi się to w głowie! Po co?! Przecież można bawić się inaczej. Wieczorem spotkałam kolegę, nie widzieliśmy się kilka lat. Byłam bardzo podekscytowana tym, że go widzę, więc gdy powiedział, że musimy razem wciągnąć, żeby mieć co wspominać, od razu powiedziałam „tak!”. Piłam piwko, byłam na wielkim kacu, nie myślałam. Potem szybkie ogarnianie towaru, z tym nie było problemu…\n– I co poszło na pierwszy ogień?\n– Amfetamina. Wzięliśmy 3 gramy, na zjazd i Sylwestra. Nie miałam pojęcia, co to zjazd i czy 3 gramy to dużo. Nic nie wiedziałam.\n– Z reguły, niewiedzy towarzyszy strach. Pojawił się on i u ciebie?\n– Nie wiem, czy można to nazwać strachem. W głowie miałam ciągle pogadanki ze szkoły i telewizji, ale jednak widziałam kolegów nakręconych na wciąganie – nie mogłam odmówić. Całą drogę tłumaczyli mi, co muszę zrobić, czego nie mogę. Fajnie się czułam, jako weteranka miejscowego klubu próbowałam wszystkich alkoholi, fajki i marihuanę paliłam non stop. W końcu było to coś nowego!\n– Czyli przedtem zażywałaś miękkie narkotyki, można więc powiedzieć, że i w twoim przypadku marihuana była furtką do poważniejszych problemów…\n– Słyszałam to stwierdzenie, nigdy się z nim nie zgadzałam, no, ale nie da się ukryć, że tak właśnie było…\n– Mieliście prochy, koledzy już przygotowani, miałaś czas, aby zmienić decyzję.\n– No, niby miałam, ale chłopaki wyglądali jak mistrzowie! Czułam się bezpiecznie dzięki temu, że tak wszystko mi tłumaczą. W głowie była tylko ekscytacja. Umówiliśmy się ze znajomymi na wieczór, ale nie chcieliśmy, żeby ktoś inny się dowiedział, że wciągamy. Tylko nasza trójka. I tu pojawiło się pierwsze kłamstwo w związku z ćpaniem. Wieczór spędzaliśmy w takiej kanciapie na moim podwórku, aby wciągać wychodziliśmy do domu. Pisaliśmy sobie potajemnie sms-y i wychodziliśmy ze strychu na raty, aby nikt niczego podejrzewał.\n– A pierwsza kreska?\n– Byłam podjarana, chłopaki już wciągnęli swoje, została moja. Bardzo się śmiałam! Nie wiem dlaczego, chyba z własnej głupoty. Prawie wszystko rozdmuchałam, no ale w końcu poszło!\n– Co jest takie pociągające, że młodzież chce się w to bawić?\n– Poczułam, jak serce szybciej bije, a włosy jeżą mi się na całym ciele, w jednej sekundzie! I to uczucie mnie wciągnęło. Umówiliśmy się na kilka kresek, ale potem nikt tego nie pilnował, chodziliśmy co chwilę, aby tylko znów poczuć ten przypływ mocy. Już nie do domu, za daleko. Wyobrażasz to sobie?! 10 metrów było za daleko! Lusterko z towarem i ruloniki mieliśmy przygotowane zaraz za drzwiami, ukryte tak by inni nie widzieli. Potem dawaliśmy sobie znaki, ktoś wychodził do „toalety”, „porozmawiać przez telefon” itd. Całe 3 gramy poszły od 20 do 3 rano. Wyginało nam palce, twarze, paliliśmy fajkę za fajką, piliśmy non stop, ciągaliśmy nosami, tupaliśmy nogami, gadaliśmy jak katarynki. To, że razem w tym siedzieliśmy, ewidentnie nas zbliżyło.\n– A na drugi dzień? Były wyrzuty sumienia?\n– Po nieprzespanej nocy, poznałam zjazd. Myślałam, że umieram, serce bolało mnie niesamowicie, nie mogłam złapać tchu, strasznie się denerwowałam. Poszłam do drugiego pokoju, w którym próbował usnąć ten, który mnie do tego namówił. Zrobiłam mu awanturę.\n– Czyli jednak rozsądek wygrał! Żałowałaś?\n– Nie, nie miałam czasu na złoszczenie się na siebie. Kumpel miał odłożyć coś na zjazd, ale wszystko „zjedliśmy” poprzedniej nocy. Czułam się okropnie, a przed nami był Sylwester! Przetrzepaliśmy wszystko, znaleźliśmy woreczek, z którego trochę usypaliśmy, pozdrapywaliśmy z lusterka i mieliśmy po kresce. Nawet nie wiesz, jaka to była dla mnie ulga…\n– Ulga? Od razu czułaś potrzebę zażycia kolejnej dawki? Niektórzy mówią, że jeden raz nie uzależnia…\n– Bzdura! Na pewno powiedziała to osoba, która już bierze. Każdy się tak broni. My umówiliśmy się, że nie wciągamy (w końcu miała to być jednorazowa przygoda), ale zaraz uznaliśmy, że nie wytrzymamy. Jazda do miasta, mamy towar. Mieliśmy zaczekać do wieczora. Zdrowy rozsadek się we mnie odezwał, co prawda pobudzony strachem, bo bardzo źle się czułam, ale jak tylko dotarliśmy na imprezę znów się zaczęło. Alkohol, tańczę, kreska, zabawa. I tak dopiero kolejnej nocy zmrużyłam oczy. Ale nie był to najprzyjemniejszy sen. Niesamowity ból, zimne poty.\n– Ten zjazd ciebie nie zniechęcił? Na samo wspomnienie o tym zbladłaś…\n– Wiesz, teraz na pewno! Tamten stan może by mnie zniechęcił, gdyby nie fakt, że ciągle pamiętałam o tym, jak pięknie spędziłam czas. Postanowiłam przenieść to na szerszą skalę, rozumiesz, pokazać znajomym, jak może być fajnie.\n– I co, poszli na to?\n– Nie, i to mnie zgubiło. Zamiast posłuchać ich rad, uznałam, że są po prostu sztywni. Przestaliśmy bujać się razem na imprezach. Teraz przebywałam w gronie miłośników śniegu. Poznawałam setki ludzi, wszyscy krzywi, z wytrzeszczem oczu, większości imion nawet nie znam. Cotygodniowe maratony obfite były w długie śledzie, wciągane jeden za drugim. A kaska nie leciała z nieba, może na fazie tak, ale nie w prawdziwym świecie.\n– Skąd zatem brałaś pieniądze? Każdy wie, że nie jest to tania rzecz. Kradłaś, miałaś sponsora?\n– Sponsora może nie, ale miałam „dobrych kolegów”, oni zawsze byli zadowoleni, kiedy mogła im towarzyszyć fajna dziewczyna. Często wtedy kłamałam. Zawsze było dobrze wspomnieć o jakiejś lipnej składce do szkoły, wycieczce, która się nie odbyła. No, ale na dłuższą metę tak się nie dało. Apetyt rósł w miarę jedzenia. Poznałam inne wspomagacze, lepsze, droższe, niebezpieczniejsze. Na takich zamkniętych imprezach działy się kosmiczne akcje. Nie raz odstawiłam striptiz lub poszłam na całość z gościem, który normalnie odpychał mnie na sam widok. Raz zdarzyło mi się ukraść towar przyjacielowi, ale to już inna przykra historia. Bujałam się tak półtora roku\n– A co na to bliscy?\n– Myśleli, że odreagowuję po ciężkim rozstaniu. Zresztą, okłamywałam ich. W domu byłam grzeczna. Grzeszne myśli miałam tylko w głowie, a one przecież nikomu nie robiły krzywdy, prawda?\n– Skoro taki tryb życia nie był dla ciebie niczym złym, co sprawiło, że zapragnęłaś zmiany?\n– Na jednej z imprez poznałam chłopaka. Na niego nie działały sztuczki, które perfekcyjnie wypróbowałam na innych. Zaintrygował mnie i zaczęło mi na nim zależeć. Myślę, że ja jemu też wpadłam w oko, bo inaczej nie pytałby znajomych o mnie. Powiedzieli mu, że co imprezę biegam wykręcona od ćpania. Opowiedzieli o wszystkich melanżach, kiedy to mój stanik wisiał na barze, a ja zadowolona szalałam na parkiecie, albo wychodziłam z brudnym nosem z toalety. Mimo że przez cały czas nie obchodziło mnie zdanie innych, to w momencie, kiedy mi o tym wszystkim mówił, poczułam wstyd. Zapragnęłam się zmienić, to dało mi kopa, zobaczyłam, jak to wygląda z boku i, wiesz, zniesmaczyłam się na swój widok.\n– Było trudno? Przecież to już w ciebie wrosło, no nie będę ukrywać, ciebie każdy już znał właśnie z tych akcji.\n– Nawet nie wiesz, jaki to był dla mnie problem. W międzyczasie dużo znajomych wskoczyło na mój poziom. Przebywając z nimi, nie mogłam patrzeć jak rolują banknoty, wiedziałam, co będą robić. Ale miałam cel. Po za tym dużo wsparcia dał mi właśnie tamten chłopak. Nie raz oberwał ode mnie: gryzłam, szarpałam, krzyczałam. Błagałam na kolanach o choć jeden wieczór na prochach. Był twardy. W pewnym momencie nawet go nienawidziłam, ale teraz wiem, że robił to dla mnie.\n– Dzisiaj, jak się trzymasz?\n– Jestem z moim wybawicielem, nie potrzebuję narkotyków, aby unosić się nad ziemię. Jest ciężko, ale nie dlatego, że ciągnie mnie do dragów, ale dlatego, że studiuję za granicą i odległość jest przytłaczająca. Musiałam zmienić całkowicie otoczenie. Nie palę, nie imprezuję, studiuję na renomowanej zachodniej uczelni, nie byłam przecież nigdy głupia. Czasem chcę się odizolować, walnąć kreskę, poczuć przyspieszone bicie serca, ale zaraz myślę o najbliższych. Miłość jednak działa cuda, ale to akurat w moim przypadku, bo znam takich, co i nawet ukochaną osobę byli w stanie poświęcić dla odrobiny odlotu.\n– A co powiesz innym, jakaś przestroga?\n– W tym czasie, który mogłam tobie poświęcić nie dałam rady opisać wszystkiego. Niektórym może się wydawać, że skoro się wywinęłam, to taki paromiesięczny epizod w życiu ubarwi trochę szare egzystowanie. A przecież w tym czasie straciłam szacunek, zdrowie i godność, nie mówiąc już o pieniądzach. Egoizm jest tu najgorszym wrogiem, bo sięga się takiego poziomu, że nawet sam dla siebie jesteś egoistą. Nie pozwólcie na to, żeby wasz ślepy umysł decydował za rozsądek! Nawet jedna kreska „na spróbowanie” uruchamia lawinę niebezpieczeństw. Szkoda życia… Szkoda!


W niedzielę 7 czerwca na kortach tenisowych odbyły się pierwsze w tym roku zawody Turniej Tenisa Ziemnego o Puchar Dyrektora CSIR w Augustowie. Do rywalizacji zgłosiło się 26 zawodników i zawodniczek, którzy byli podzieleni na dwie kategorie wiekowe: do lat 16 i 17+. Gry odbywały się na czterech kortach i w sumie trwały około 10 godzin. Zawody sędziował Grzegorz Kozłowski z Augustowa, który był inicjatorem turnieju. Był to pierwszy z planowanych na ten rok turniejów mający na celu reaktywację tenisa ziemnego w Augustowie. Korty tenisowe CSiR przy ulicy Tytoniowej zostały zmodernizowane, zyskały min. nowe plastikowe linie i zapraszają wszystkich miłośników tenisa do regularnego grania.\nTurniej rozgrywany był systemem pucharowym do dwóch przegranych meczów, każdy mecz składał się z jednego seta. Uczestnicy przyjechali do Augustowa z Suwałk, Olecka, Gołdapi, Sejn, Białegostoku, Łodzi. Większość pojedynków była zacięta przez co zawody trwały niemal cały dzień. Jednak zawodnicy byli usatysfakcjonowani poziomem turnieju. Najlepsi sportowcy otrzymali puchary oraz nagrody rzeczowe. W kategorii seniorów zwyciężył Robert Usarek z Suwałk, drugie miejsce zajął Robert Popławski z Gołdapi a trzeci był Wojciech Lisek z Białegostoku. Wśród młodzieżowców kolejność była następująca 1. Filip Olszewski z Suwałk, 2. Mateusz Tydman, 3. Mateusz Matulewicz obaj zawodnicy z Sejn.\nKolejny turniej zaplanowany jest na przełom czerwca i lipca, a w połowie wakacji odbędzie się duży turniej młodzieżowy z międzynarodową obsadą. Najwyższa pora wznowić treningi i szykować formę na resztę tenisowego sezonu. CSiR


Ireneusz Gębski: Ze Starogardu do Pelplina\nTrzecia w tym miesiącu piesza wycieczka z Arturem. Tym razem ze Starogardu Gdańskiego do Pelplina. Szliśmy niebieskim Szlakiem Rzeki Wierzycy. Długość samego szlaku na tym odcinku to niewiele ponad 24 kilometry (drogą asfaltową byłoby tylko 14), ale my chodziliśmy sporo po samym Pelplinie, więc przeszliśmy łącznie ponad 33 kilometry. Najwięcej w tym miesiącu.\nTrasa wędrówki przez Starogard Gdański, począwszy od dworca PKP i ulicy Mickiewicza, przebiegała obok pomnika harcerzy poległych podczas II wojny światowej, Stadionu Miejskiego im. Kazimierza Deyny i Francuskiej Górki (kamień upamiętniający żołnierzy francuskich poległych podczas wojen napoleońskich). Potem była leśniczówka Kochanki ze stojącą przed płotem drewnianą mini kapliczką, Barchnowy i Kolincz z elektrownią wodną z 1912 roku. Tu wspomnę o dużej aktywności bobrów w tej okolicy. Mijaliśmy bowiem sporo zwalonych przez nie drzew. Niektóre z nich były nie tylko wysokie, ale i grube. Oczywiście, jak wskazuje sama nazwa szlaku, często przechodziliśmy w pobliżu meandrującej rzeki Wierzycy.\nDalej minęliśmy Klonówkę z gotyckim kościołem św. Katarzyny Aleksandryjskiej, przeszliśmy nad autostradą A1 i częściowo drogą asfaltową, a częściowo polnymi ścieżkami doszliśmy do Pelplina. Już z daleka rzucała się w oczy wieża katedry pelplińskiej. Od tej właśnie świątyni (minąwszy przedtem cmentarz z ogromnym kamiennym krzyżem) rozpoczęliśmy zwiedzanie tego niewielkiego miasteczka. Katedra jest nie tylko ogromna, ale też ładnie utrzymana i wzbudzająca podziw dla jej budowniczych. Również jej wnętrze skłania do zadumy i refleksji. Stojąc na środku głównej nawy, człowiek czuje się jak niewielki pyłek…\nNiestety, nie dane nam było wejść do Muzeum Diecezjalnego, a tym samym ominęła nas okazja do obejrzenia jednego z niewielu (na świecie jest ich tylko 48) egzemplarzy Biblii Mazarina, zwanej inaczej Biblią Gutenberga. Na drzwiach tej instytucji ktoś powiesił kartkę z napisem: Muzeum nieczynne do odwołania.\nUdaliśmy się więc na położoną już poza granicami Pelplina Górę Jana Pawła II. Znajduje się na niej 33-metrowy metalowy krzyż. Ponad 20 lat temu papież Jan Paweł II odprawił tutaj mszę dla 350 tysięcy wiernych.\nSłońca dzisiaj nie było, ale deszcz ani tym bardziej śnieg też nie padał. Temperatura nieco na plusie, w sam raz na wędrówkę. Chwilami nieco dawał się we znaki porywisty wiatr. Generalnie jednak uważam wycieczkę za bardzo udaną. Płuca się dotleniły, mięśnie rozruszały, a oczy smakowały nowe krajobrazy…\nKościół w Klonówce\nEtykiety: biblia Gutenberga, elektrownia wodna Kolincz, Góra Jana Pawła II, katedra, Kazimierz Deyna, Muzeum diecezjalne, Pelplin, Starogard Gdański, szlak niebieski, wędrówka, Wierzyca\nW mediach nadal wałkowany jest „środkowy palec” posłanki Lichockiej , choć od jego pokazania (przypadkowego wg samej zainteresowanej)...


Polska koncepcja reformy samorządowej antidotum dla Ukrainy - Polityka i Społeczeństwo\nPolska koncepcja reformy samorządowej antidotum dla Ukrainy\nPAP • 18 kwietnia 2014 - 16:54\n- Polska koncepcja reformy samorządowej jest antidotum na groźne pomysły federalizacji Ukrainy - uważa prezydent Bronisław Komorowski. Prezydent poinformował w piątek, że do zespołu polskich ekspertów wspierających reformę na Ukrainie dołączyli konstytucjonaliści.\nZAKTUALIZOWANA: Prezydent rozmawiał z przewodniczącym ukraińskiej Rady Najwyższej, pełniącym obowiązki prezydenta Ołeksandrem Turczynowem i premierem Ukrainy Arsenijem Jaceniukiem, a w piątek rano z przewodniczącym Rady Europejskiej Hermanem Van Rompuyem.\nNa piątkowej konferencji prasowej prezydent powiedział, że rozmowy te dotyczyły efektów czwartkowego spotkania w Genewie oraz "co to będzie znaczyło dla przyszłości kryzysu wokół ukraińskiego i na Ukrainie". W Genewie w gronie przedstawicieli Ukrainy, UE, USA i Rosji zawarto porozumienie ws. deeskalacji napięć na Ukrainie, zgodnie z którym wszystkie strony konfliktu muszą powstrzymać się od przemocy i prowokacyjnych działań.\nPytany o swą ocenę tego porozumienia prezydent powiedział, że "rozmowy w Genewie jednak tworzą trochę nową melodię, nowy klimat". "Nie rozwiązują wszystkich problemów. Zobaczymy, ile z tych problemów w ogóle rozwiążą. Bo oczywiście zawsze decyduje wola wykonania zawartego porozumienia, przypomnę, z udziałem strony ukraińskiej, o co zawsze Polska zabiegała" - zaznaczył.\nZdaniem Komorowskiego genewskie ustalenia "na pewno dają jedno: eliminują na tym etapie ryzyko gwałtownego zaostrzenia się konfliktu na terenie wokół Ukrainy i być może na Ukrainie wschodniej". "Jednak tak daleko idące zobowiązania i jednoznaczne deklaracje ze strony ministra spraw zagranicznych Rosji, pana (Siergieja) Ławrowa jednak nie dadzą się przekreślić w ciągu dwóch dni" - dodał prezydent. Zaznaczył, że każdy tydzień "względnego spokoju lub po prostu nienarastania konfliktu" to szanse dla nowej władzy ukraińskiej, "szanse na okrzepnięcie państwa".\n"Wydaje mi się, że można myśleć o porozumieniu w Genewie, jako o punkcie startu do dalej idących porozumień. Ja tego życzę wszystkim, życzę także Polsce przeniesienia konfliktu o charakterze militarnym czy półmilitarnym na spór debatę o kwestiach ustrojowych" - powiedział.\nPrezydent podkreślił, że głównym tematem jego rozmów ze stroną ukraińską była reforma administracyjna i samorządowa na Ukrainie, o którą - jak podkreślił - zabiega od dłuższego czasu. "W tym zawsze widziałem ogromną szansę dla Ukrainy, w powieleniu wzorców polskich, które się po prostu sprawdziły. (...) Polska koncepcja reformy samorządowej jest antidotum na groźne pomysły o federalizacji czy autonomii i o tym rozmawialiśmy" - ocenił Komorowski.\nZaznaczył, że debata o kształcie ustroju Ukrainy musi się toczyć głównie wewnątrz tego państwa. "My możemy tylko to wspierać, możemy podpowiadać" - powiedział.\nZdaniem Komorowskiego debata o kształcie ustroju Ukrainy będzie zasadniczą w najbliższych tygodniach. "To się ściśle wiąże z porozumieniem w Genewie, gdzie padły z ust ministra spraw zagranicznych Rosji już inne słowa, niż parę dni temu, słowa już bez użycia terminu federalizacja, padło słowo, które należy odczytywać, jako akceptację dla decentralizacji, a więc samorządności" - powiedział prezydent.\nKomorowski podkreślił, że Ukraina powinna sama dokonać wyboru, jaka forma samorządności jest dla niej najkorzystniejsza. Przypomniał, że w pracach nad reformą samorządową wspiera Ukraińców polski zespół prezydencko-rządowo-samorządowy pod przewodnictwem posła Marcina Święcickiego (PO).\nPrezydent poinformował, że jego rozmowy z ukraińskimi partnerami dotyczyły też tego, jak najlepiej pomóc Ukrainie w kształtowaniu zapisów przyszłej konstytucji, nad którą trwają już prace. "Zaproponowałem - i propozycja została przyjęta - uzupełnienie zespołu ekspertów pracujących pod kierownictwem Marcina Święcickiego o konstytucjonalistów, m.in. pana profesora Sarneckiego" - powiedział Komorowski.\nPytany o przyszłą konstytucję Ukrainy i o to jakie zapisy dotyczące samorządności mogłyby się w niej znaleźć, prezydent odpowiedział: "Wydaje mi się, że to, co jest możliwe i co powinno być zapisane w mądrej konstytucji i przeprowadzone przez mądrą ustawę, to jest rozwiązanie samorządowe takie, jakie w Polsce się sprawdziło. To znaczy zbliżone, oczywiście każdy kraj ma własne doświadczenia i specyfikę".\nWedług niego reforma samorządowa w Polsce pozwoliła na "bardzo przyzwoite rozwiązywanie nie tylko kwestii aspiracji lokalnych środowisk wszystkich mieszkańców, ale także na rozwiązywanie problemów mniejszości narodowych, w wymiarze kultury, edukacji, współudziału w sprawowaniu władzy lokalnej".\nKomorowski powiedział ponadto, że Polska może pomóc Ukrainie także w reformowaniu armii, bo sama "może się pochwalić stosunkowo dobrym, łagodnym przeprowadzeniem armii z poprzedniej rzeczywistości ustrojowej sprzed 1989 roku na pozycję armii, którą odzyskał naród w pełni". "Być może nie teraz w okresie gorącego kryzysu, bo tego się nie da zrobić, ale jeśli Ukraina będzie chciała skorzystać z polskich doświadczeń w zakresie głębokiej reformy armii, to i tu jest możliwe wsparcie eksperckie" - powiedział prezydent.\nPrezydent pytany był też w piątek, czy sytuacja na Ukrainie wpływa na bieżącą sytuację polityczną w Polsce i trwającą kampanię do PE. Komorowski odpowiedział, że "chętnie by trochę odwrócił pytanie". "Bo oczywiście, że jakoś wpływa i sytuacja na Ukrainie mobilizuje jednych, innych przeraża, ale przede wszystkim widać, że kampania wyborcza i w Polsce, ale i na Ukrainie (...) wpływa na zachowania sił politycznych w kwestii kryzysu". "Co na Ukrainie jest oczywiste, ale też na przykład wywołuje zaostrzenie wypowiedzi, zgłaszanie bardzo radykalnych pomysłów budowania jakichś sił zbrojnych związanych z poszczególnymi partiami" - powiedział. Prezydent przypomniał, że w tym samym dniu, 25 maja, w Polsce będą wybory do PE, a na Ukrainie wybory prezydenckie.\n"W Polsce też widać wyraźnie, że normalny klimat kampanii wyborczej wpływa na zachowania poszczególnych środowisk zaostrzając i oceny, i pakiety ich żądań i oczekiwań też co do ostrości zachowań państwa polskiego, pewnie też w jakiejś mierze niweluje to, co było osiągnięciem - zgoda narodowa na tle kryzysu ukraińskiego" - powiedział prezydent. "Ale skończy się kampania wyborcza i będzie widać, że zostało parę spraw do załatwienia, podjęcia już poza temperaturą, poza nastrojami wyborczymi" - dodał.


Sklepy internetowe - systemy e-commerce - Silneo.pl\nSklepy internetowe w Silneo.pl\nStworzymy niepowtarzalny, dopasowany do potrzeb Twoich klientów sklep internetowy. Wchodząc na rynek e-commerce będziesz mógł przenieść sprzedaż swoich produktów i usług na największy z rynków - wirtualny. Dzięki intuicyjnemu układowi sklepu, użytkownicy są w stanie szybko znaleźć to, czego potrzebują i zrealizować zamówienie. Każdy ze stworzonych przez nas sklepów umożliwia kupującym szybkie zakupy, a Tobie łatwą obsługę transakcji.\nTworzenie sklepów internetowych to nasza specjalność\nProjektowane przez nas sklepy internetowe odznaczają się niepowtarzalną szatą graficzną. Czytelny układ strony, atrakcyjna grafika oraz przyjazna struktura informacji zachęci klientów do korzystania z Twojego e-sklepu i zakupów online. Nie korzystamy z gotowych szablonów, dlatego możesz mieć pewność, że Twój sklep będzie jedyny w swoim rodzaju.\nNowoczesny i łatwy w obsłudze system e-Commerce\nObsługa panelu administracyjnego została maksymalnie uproszczona. Autorski system CMS, na którym oparte są nasze serwisy został zaprojektowany w trosce o naszych Klientów, a jego wersja użytkownika opiera się na intuicyjnym szablonie, który ułatwia administratorowi korzystanie ze wszystkich funkcji sklepu.\nSklep internetowy zoptymalizowany pod wyszukiwarkę\nJuż na etapie projektowania Twojego sklepu pamiętamy jak powinno przebiegać pozycjonowanie stron. Tworzymy sklepy internetowe zgodnie z wytycznymi Google, po to, aby Twoje produkty były widoczne w wyszukiwarce. Odpowiednia prezentacja zamieszczonego w nim asortymentu będzie dodatkowo podnosić jego pozycje w Google. W zależności od zaplanowanej grupy docelowej, przygotujemy Twój sklep do optymalizacji pod konkretne słowa kluczowe związane z określonymi produktami lub lokalizacją działania np. sklepy internetowe dedykowane głównie Klientom z Katowic.\nSklep on-line w wersji responsywnej\nPrzeglądaj Internet w najwygodniejszy dla Ciebie sposób. Responsywność to cecha projektów internetowych gwarantująca prawidłowe wyświetlanie się strony zarówno na komputerach, jak i urządzeniach mobilnych. Jest również standardem podczas pozycjonowania witryny w wyszukiwarce Google. Z projektem Silneo masz pewność, że Twój sklep będzie czytelny zarówno na tablecie, telefonie czy laptopie, a tym samym powszechnie dostępny dla nowych użytkowników.\nNasze sklepy są zintegrowane z systemami płatności elektronicznych (np. tpay, PayU). Dzięki niezawodnej integracji Twoi Klienci będą mogli przeprowadzać transakcję szybko oraz bezpiecznie. Gwarantujemy prostą i bezproblemową konfigurację płatności elektronicznych oraz obsługę kart kredytowych. Rejestrujemy certyfikaty SSL, aby zapewnić bezpieczeństwo dokonywanych płatności on-line.\nIntegracja sklepu z kurierami\nSklepy internetowe stworzone przez Silneo są zintegrowane z dowolnie wybranymi dostawcami usług kurierskich (np. DHL, DPD, siódemka). Proponujemy rozwiązania nakierowane na wygodę użytkowników - Twoi klienci nie będą musieli wypełniać żadnych druczków czy innych zbędnych formalności, a Ty będziesz mógł obsługiwać przesyłki z poziomu panelu administratora. Niezależnie od tego czy siedzibą Twojej działalności jest duże miasto typu Katowice, czy mała, nieznana miejscowość, zapewnisz swoim Klientom szybką dostawę towarów.\nUczciwość i przejrzystość są priorytetowymi zasadami w relacjach z naszym Klientami. W Silnego próżno szukać dwuznacznych zapisów czy ukrytych opłat. Przekazujemy Ci pełne prawa do Twojej strony internetowej oraz gwarantujemy, że wszystkie wykorzystane materiały pochodzą z legalnych źródeł.\nZatroszczymy się o Twoją politykę plików cookies. Gwarantujemy, że na stronie Twojego sklepu znajdzie się stosowna informacja o zbieraniu danych przez przeglądarkę internetową.\nIntegrację z mediami społecznościowymi\nSpecjalnie dla Ciebie połączymy Twój sklep z serwisami społecznościowymi (Google+, Twitterem, Facebookiem), dzięki czemu Twoja oferta błyskawicznie dotrze do nowych potencjalnych klientów.\nZapewniamy odpowiedni serwer, który zagwarantuje Twojej stronie prawidłową szybkość i stabilność działania. W cenie sklepu internetowego otrzymujesz serwer na 12 miesięcy za darmo! Serwery Silneo gwarantują bezpieczeństwo oraz błyskawiczny transfer danych.\nDo Twojej dyspozycji oddajemy narzędzia do śledzenia ruchu w serwisie, dzięki którym będziesz mógł lepiej poznać i zarządzać portfelem swoich klientów. Z Google Analytics przekonasz się, ile osób odwiedza Twoją stronę oraz w jaki sposób jej używa, a także dowiesz się, skąd pochodzą Twoi klienci i z jakich urządzeń korzystają.\nStandardowo otrzymujesz od nas 5 skrzynek e-mail, które zapewnią Twojej firmie swobodę komunikacji z kontrahentami. Firmowa skrzynka mailowa to już nie tylko korzyści wizerunkowe Twojego przedsięwzięcia, ale także bezpieczeństwo i poufność komunikacji oraz skuteczne rozgraniczenia świata zawodowego od życia prywatnego.\nProjektujemy specjalistyczne sklepy internetowe, które zawierają dedykowane rozwiązania i uwzględniają konkretne potrzeby odbiorców.\nTworzymy sklepy internetowe, które koncentrują się na sprzedaży konkretnego produktu. Zwracamy uwagę na użyteczność sklepu i wysoką konwersję.\nZaprojektujmy dla Ciebie sklep internetowy, który będzie skutecznie zarabiał na Twój biznes. Nasze sklepy są responsywne, intuicyjne i nastawione na sprzedaż.\nAutomatyzujemy płatności, wysyłkę towarów, czy też obsługę stanów magazynowych, abyś Ty mógł skupić się na rozwijaniu swojego biznesu.\nSkracamy ścieżki zakupowe, zwiększamy intuicyjność sklepu, aby Twój sklep przyciągał nowych Klientów i zachęcał ich do częstych zakupów.\nProjektujemy sklepy zgodnie z najnowszymi trendami marketingu internetowego oraz wymaganiami wyszukiwarki, aby zwiększyć ich widoczność w Internecie.\nZapewniamy kompleksowe wsparcie techniczne, które obejmuje zarządzenie hostingiem, tworzenie kopii zapasowych oraz zabezpieczenie procesu zakupowego.\nProjektujemy sklepy zgodnie z przepisami dot. sprzedaż on-line. Doradzamy w zakresie przygotowania regulaminu oraz zebrania zgód marketingowych.\nOceniamy potencjał marketingowy, a także prowadzimy audyty sklepów w obszarze SEO, usability oraz zastosowanych rozwiązań technologicznych.


Obraz na płótnie - Canvas, Lis na drzewie - Feeby.pl\nObraz na płótnie - Canvas, Lis na drzewie\nLis Na Drzewie - obraz na płótnie\nObraz na płótnie typu canvas Lis Na Drzewie podkreśli wystrój Twojego wnętrza.\nJednoczęściowy obraz na płótnie typu canvas Lis Na Drzewie to doskonała dekoracja do Twojego wnętrza. Stosowane przez nas płótno posiada widoczną strukturę zbliżoną do płótna malarskiego. Nadruk na bokach daje ciekawy efekt odbicia lustrzanego. Obrazy canvas są dostępne również jako obrazy wieloczęściowe oraz w wersji Pin it jako praktyczne i estetyczne tablice korkowe.\nCzy wiesz, że motyw zwierząt w aranżacji wnętrz jest zawsze w modzie? Jeśli szukasz uniwersalnej dekoracji, Lis Na Drzewie będzie świetnym wyborem.\nWspółpracujemy z popularnymi artystami z całego świata. Nasz asortyment jest tak bogaty, że z łatwością znajdziesz obrazy pasujące do motywu Lis Na Drzewie. Wszystkie grafiki są dostępne w formie jednoczęściowych lub wieloczęściowych obrazów na płótnie oraz jako plakaty metalowe, deco panele, obrazy w ramie, zegary, parawany.


''Historie zamorskie i inne'' w Książnicy Cieszyńskiej\nXVI-wieczny leksykon przyrodniczy, XVIII-wieczny rękopis relacjonujący likwidacje tzw. redukcji jezuickich w Paragwaju, wydana w Manili w 1743 roku książka o św. Janie Nepomucenie oraz chińska gazeta, w której jest mowa o powstaniu bokserów w Chinach to kolejne ''cymelia i osobliwości'', z którymi mogli się w zeszły czwartek zapoznać uczestnicy spotkania w Książnicy Cieszyńskiej. Zbiory prezentowały pracownice tej instytucji.\nJolanta Sztuchlik opowiedziała o „Ortus sanitatis” (łac. ogród zdrowia) Johanna Prüssa, wydrukowana w początkach XVI stulecia w Strasburgu. Wydana po łacinie książka z opisem ziół leczniczych, zwierząt oraz minerałów wraz z licznymi drzeworytami znalazła się w zbiorach Leopolda Jana Szersznika w stanie zdefektowanym. Brak było pierwszych i ostatnich części dzieła. Dopiero po dwustu latach udało się ustalić dokładnie jego tytuł i autora, a niekompletny egzemplarz będący w Książnicy okazał się być trzecim znajdującym się w polskich zbiorach bibliotecznych obok wrocławskiego Ossolineum i Muzeum Narodowego w Krakowie (wersja cyfrowa tego ostatniego znajduje się na stronach Małopolskiej Biblioteki Cyfrowej).\nPublikacja ta przedstawia wiedzę o świecie z przełomu Średniowiecza i Renesansu. Jednym z ciekawszych, dla ówczesnego jak i dla dzisiejszego czytelnika, rozdziałów publikacji Prüssa jest ten poświęcony minerałom. — Magnetyt to był kamień, dzięki któremu można było na przykład zbadać czy żona jest wierna — zaznaczyła Szuchtlik. — Wkładano go pod poduszkę i jeżeli żona całą noc spała spokojnie to znaczyło, że jest wierna i jest wszystko w porządku, natomiast jeżeli całą noc była niespokojna i źle spała znaczyło to, że była niewierna.\nPonadto magnetyt — co można również znaleźć na kartach „Ortus sanitatis” — miał też możliwości pogodzenia zwaśnionych narzeczonych.\nZ kolei Anna Rusnok przedstawiła obiekty pochodzące z Ameryki Łacińskiej, Filipin oraz Chin. Rękopis „Compendio de lo sucedido en las Missiones de Guaranis en el año de 1756 y parte del de 1757 en Orden alaentrega de los siete Pueblos q[ue] Espana da a Portugal” zawiera informację o likwidowaniu redukcji jezuickich w Paragwaju z najbardziej znaną „Republiką Guarani”. Był to rodzaj swoistych osad-republik zakładanych przez jezuitów w XVII stuleciu, gdzie wyzwoleni spod pańszczyzny kolonizatorów Indianie pod przewodem ojców z Towarzystwa Jezusowego pracowali i działali. Obowiązywała tam własność społeczna, a podział dóbr był dostosowany do potrzeb. Były to zasady podobne do późniejszych teorii komunizmu, ale z drugiej strony odwoływały się do chrześcijańskiej prostoty. Ten eksperyment społeczny trwał blisko 160 lat, kiedy to osady zostały zlikwidowane przez Portugalczyków, a jezuici zostali z nich wygnani (problematyka ta poruszona została w filmie Rolanda Joffe’a „Misja” z Robertem De Niro w roli głównej).\nRusnok zaprezentowała również najstarszą znajdującą się w zbiorach Książnicy książkę wydaną poza Europą. Jest to wydany w Manili w 1743 roku „Los desempeños de la gracia en el admirable, e invicto martyr san Ivan Nepomvceno canonico de la santa iglesia metropolitana de Praga en Bohemia” Gregoria Miguela de Tabory. Opowiada ona o św. Janie Nepomucenie, którego kult cieszył się dużą popularnością na Filipinach.\nOstatnią publikacją przedstawioną w czwartkowy wieczór w Książnicy była pochodząca z biblioteki Tadeusza Regera chińska gazeta urzędowa z okresu powstania bokserów — akcji zbrojnej Chińczyków przeciwko dominacji cudzoziemców w latach 1899-1901.\nPrezentacja tego swoistego cicer cum caule zakończyła cykl spotkań „Cymelia i osobliwości Książnicy Cieszyńskiej”, które od połowy grudnia popularyzowały mieszkańcom Cieszyna najciekawsze zbiory znajdujące się w tej placówce biblioteczno-naukowej w związku z dwudziestoleciem jej powstania.\nSkoczów: Mężczyzna utonął w Wiśle Cieszyn: Konkurs duetów z harfą\ncymelia i osobliwości książnica cieszyńska


Pokoje Gościnne Motycz - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 40 ofert noclegowychofert (0 w Motyczu oraz 40 w okolicy)\nPokoje gościnne w Motyczu, województwo lubelskie, powiat lubelski\nPokoje gościnne w miejscowości Motycz. Porównaj możliwość zakwaterowania w Motyczu w zależności od standardu oraz ceny. Motycz, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Motyczu:


Czy Polsce może zabraknąć energii elektrycznej? - Jedynka - polskieradio.pl\nCzy Polsce może zabraknąć energii elektrycznej?\nOstatnia aktualizacja: 14.08.2015 13:28\nPiotr Rak, wiceprezes Polskich Sieci Elektroenergetycznych, tłumaczył, w jaki sposób operator broni się one przed rozległą awarią sieci zasilania, czyli blackoutem.\nWiceprezes Polskich Sieci Elektroenergetycznych o sytuacji energetycznej Polski (Z kraju i ze świata/Jedynka)\nJedenasty stopień zasilania oznacza, że odbiorca może pobierać energię elektryczną do wysokości mocy umownejFoto: pixabay.com/domena publiczna\nPiotr Rak podkreślał w radiowej Jedynce, że sytuacja energetyczna Polski jest obecnie dobra, a system pracuje stabilnie, są odpowiednie rezerwy. – Nie przewidujemy żadnych zagrożeń w pracy ani dziś, ani w sobotę, ani w niedzielę – dodał.\nW magazynie "Z kraju i ze świata" zapewniał, że "kryzys i ograniczenia", które miały miejsce, nie były wywołane stanem sieci, a "wysoką awaryjnością jednostek wytwórczych", spowodowanych między innymi wysokimi temperaturami. – Nasze sieci nie przyczyniły się do tego w żaden sposób – dodał.\nDlaczego więc w poniedziałek, a może nawet w niedzielę wieczorem popłynie do Polski prąd z ukraińskiej elektrowni w Dobrotworze? Kto wyszedł z inicjatywą? Jaki będzie koszt zakupu energii? Czy grozi nam blackout? Czy powinniśmy oszczędzać energię? O tym posłuchaj w dźwięku.\nRozmawiał: Krzysztof Horwat\nGość: Piotr Rak (wiceprezes Polskich Sieci Elektroenergetycznych)\nZobacz więcej na temat: energetyka energia elektryczna pogoda Krzysztof Horwat\nUkraina dostarczy prąd do Polski. Arsenij Jaceniuk: zrobimy wszystko, żeby pomóc\nOstatnia aktualizacja: 14.08.2015 15:00\nUkraińcy będą dostarczać prąd Polsce, ustaliły Aktualności radiowej Jedynki. Obie strony negocjują w tej sprawie. Polski operator sieci przesyłowych chce, żeby prąd był dostępny najpóźniej w poniedziałek.\n00'21 Prezes Polskich Sieci Elektroenergetycznych Henryk Majchrzak: prąd popłynie z elektrowni w Dobrotworze na Ukrainie (IAR)\n00'18 Prezes PSE Henryk Majchrzak: ukraiński prąd może popłynąć do Polski już w poniedziałek (IAR)\n00'40 Ukraina pomoże Polsce, będą dodatkowe dostawy energii - relacjonuje Paweł Buszko, Kijów (IAR)\nPrezes Polskich Sieci Elektroenergetycznych, Henryk Majchrzak mówi, że prąd popłynie z elektrowni w Dobrotworze. Polski operator otrzymał deklarację pomocy od swojego ukraińskiego odpowiednika. Obie instytucje uzgadniają ostatnie formalne i techniczne szczegóły.\nPrezes PSE dodaje, że linia z tej elektrowni nie jest używana na co dzień. Ze względu na trudną energetyczną sytuację na Ukrainie kraj ten nie przesyła energii do Polski.\nPSE przewiduje, że zbliżający się weekend będzie spokojny. Większe obawy budzi najbliższy poniedziałek.\nUkraina nam pomoże\nW środę minister energetyki Wołodymyr Demczyszyn poinformował o prośbie Polski o dostawy prądu. Wczoraj też wykluczał taką możliwość, z uwagi na remont bloków Bursztynskiej i Ładyżynskiej ekeltrociepłowni. To te, z których najłatwiej eksportować energię do Polski. Jednak już w czwartek premier rządu Arsenij Jaceniuk poinformował, że dostawy energii są możliwe. Jak podkreślił, jego kraj zrobi wszystko, żeby pomóc Polsce ustabilizować jej sytuację energetyczną.\nJak ustaliły Aktualności Radiowej Jedynki, już w niedzielę rozpoczną się dostawy prądu z pierwszego bloku elektrowni w Dobrotworze na Ukrainie. We wtorek ruszą dostawy z drugiego bloku. Ukraińska elektrownia od ponad 40 lat jest połączona linią energetyczną z Zamościem. W sumie kupimy od Ukraińców 200 megawatów energii.\nObecnie Ukraina eksportuje do naszego kraju 600 megawatów energii elektrycznej. Dostawy, które obiecał premier Jaceniuk to dodatkowe 200 megawatów.\nPolenergia chce zarabiać na imporcie prądu do Polski\nOd kilku lat trwa dyskusja, czy importować na większą skalę prąd z Ukrainy. W ubiegłym roku, Polenergia - spółka w 99 procent należąca do Kulczyk Investments SA - podpisała list intencyjny z ukraińskim Energoatomem. Jeśli zostanie uruchomiony duży interkonektor między Polską a Ukrainą, Polenergia chce zarabiać na imporcie prądu do Polski.\nPotrzebny remont linii wysokiego napięcia\nEnergia pochodziłaby z elektrowni atomowej Chmielnicki zlokalizowanej niedaleko Lwowa. Jednak by była możliwość eksportu do Polski, należy wyremontować od lat nieużywaną linie wysokiego napięcia łączącą Ukrainę z Rzeszowem. To koszt około miliarda złotych.\nPremier Ewa Kopacz apeluje: między 10 a 17 oszczędzajmy prąd\nZobacz więcej na temat: energetyka energia elektryczna Ukraina


(Tłum. z francuskiego: E. Seydlitz)\nO ostatecznym proroctwie wielkiej śmiertelności 1568 roku\n[To, co] Ostateczne uznajemy i stwierdzamy na 1568 rok z pomocą koniunkcji i opozycji planet oraz ich dyrekcji i retrogradacji w znakach przedstawionych w figurze i domu astrologicznym, przeto objaśnię do pełna jak i kiedy, wspomniany rok podług niniejszej rachuby czasu bliższy [jest] rzeczywistości, której możliwość przedstawiam. Wszelako pozostawiam nadmienioną całość i teraźniejszość, woli i niezależnemu sądowi Boga. On (za świadectwem naszego prawodawcy Proroka Mojżesza w dziesiątym i 23 rozdziale jego Deuteronomu) nakazuje umierać i żyć, z Jego ręki nikt nie może się wyzwolić, tak jak w czternastym rozdziale [księgi] Daniela, ale ma całą moc nad stworzeniami oraz czyni wedle Swej woli tak cnotom niebieskim, jak mieszkańcom ziemi, a Jego woli nic oprzeć się nie może.\nO zakaźnych chorobach obejmujących kraj\nOtóż na pierwszym zaiste miejscu stwierdzamy, że w trakcie całego wspomnianego roku gwiazdy będą groziły śmiertelnością, z powodu dżumy i innych zakaźnych chorób, a wielu nieznanych lekarzom i w wydzielonych klimatach [też: strefach] na zachodzie od południa po północ. To ona będzie przyczyną ustanowienia rozejmu czy pokoju między monarchami, w trakcie wojen rządowych; wszystko zdarzające się z powodu głodu i gniewu Boga za uprzednie lata.\nNie mówię, że nieraz często choroby i śmiertelności przydarzają się wskutek zmiany pory roku, zważywszy, że Filozof w swych "Meteorach" rzecze, że ciała podrzędne są władane i zarządzane przez nadrzędne, chyba, że owe schorzenia powstają z powodu cholerycznych humorów i melancholicznych przyczyn [tj. wpływów Marsa i Saturna]. O tym zaiste upewnia nas mądrość w trzydziestym rozdziale [księgi] Eklezjasty: "Nienawiść i gniew skracają dni i prowadzą do starości; także wielu było przed czasem zabitych przez smutek." Tak właśnie stwierdza wychwalający Patriarcha Job w piątym rozdziale. "Gniew zabija człowieka, a zazdrość prowadzi pożądliwego do śmierci."\nO znakach skąd przychodzą śmiertelne choroby\nNie jest to jeszcze wszystko, co może powodować wspomniane choroby, bowiem nadto jest grzech i nieprawość ludu. Przeto daje nam świadectwo Prorok Ezechiel przepowiadający w piątym rozdziale: "Profanujesz Moje sanktuarium wszelkimi nikczemnościami i bałwochwalstwami, nie będę miał więcej litości nad tobą; przeto trzecia część ciebie umrze od dżumy, a pozostałe [części] od nędzy i klęski. I w ten sposób dam upust Mej furii i spocznienie Memu oburzeniu." To właśnie ku odgórnemu przestrzeżeniu także Prorok Jeremiasz w 16 rozdziale oznajmia. "Nieprawi i kalający przykazania boskie zginą śmiercią od chorób, nie będą opłakiwani ani pochowani, ale będą na obliczu ziemi jako znamię trądu."\nOsąd figury niebieskiej\nTe rozważane rzeczy i odniesione do naszej nadmienionej figury i kalkulacji, są dla nas oceną tego omawianego roku. Będzie on nader niebezpieczny dla wszelkich stanów, ze względu na rozmaite i niespotykane choroby, które winny powszechnie być w obiegu.\nO obiegu chorób 1568 roku\nA te, które więcej od innych, mają im przypaść na wiosnę, z powodu mutacji mięsnej, najpierw będą cierpieć Królowie książęta i wielcy Panowie, tak mężczyźni jak kobiety. Są oni z powodu Słońca, ich Sygnifikatora, zagrożeni krańcową boleścią głowy, obolałościami, katarami, wymęczeniem, zapaleniem uszu, obrzękiem, apopleksją, paraliżem, krwotokiem, suchotami, epilepsją oraz innymi boleściami pochodzącymi z napadu części nadrzędnych na podrzędne [ukryte: ataku partii zwierzchnich na rządzone], zespołem boleści nie do zniesienia w pachwinach, pęcherzu i częściach wstydliwych oraz podagry.\nNastąpi to w trakcie jego [tj. Słońca] koniunkcji z Wenus w dniu jej ingresu w Barana, natenczas władającego ósmym domem Zodiaku, domicylem Marsa, sygnifikatora śmierci i spadkobierców. To zaiste potwierdza nam Saturn melancholik, który jest zachodnio-północny wschodząc w górę do Księżyca, w Byku, władcy szyi i gardła w omawianym dniu i godzinie, znajdujący się jako wyniesieni w dziewiątym domu siódmego! [sic! w domyśle: domu] Zodiaku, domicylu Jowisza, pana wizerunków oraz wymienionego Saturna od prawego ucha, śledziony, pęcherza, melancholiczności i flegmy.\nZagrożenia tych chorób dla ludzi każdego wieku i stanu\nA w owym zasięgu [dosł. pojęciu] znajdują się młode dzieci i inni wieku średniego. Za omawianego czasu przypadnie ich wielka śmiertelność zespołowi ludzi Kościoła, uczonym w piśmie i zaopatrzeniowcom [tj. tym, co mają opatrywać, dbać i chronić]. Upewnia nas o tym wspomniany Jowisz, pan wiary, płuc, boków [dosł. żeber], chrząstek, krwi i spermy, złączony ściśle z Merkurym, władcą ust, języka, rąk i nóg, a sygnifikatorem pisarzy, handlarzy i podróżników. Nadmienione planety grożą pozbawieniem wzroku, z racji ataków reumatycznych, boleści żołądka, artretycznej wyziębionej podagry i wielkich boleści goleni.\nO tym zaiste upewnia nas Jowisz, w dniu letniego zrównania, w Rybach, gdzie znajduje się umiejscowiony wtedy w Skorpionie, domicylu śmierci i spadkobierców, wespół koniunkcja tegoż z Księżycem władającym ludzkim mózgiem, lewym okiem, żołądkiem, brzuchem i częściami wstydliwymi. Ona każe mi sądzić, że ów wymieniony rok nie zdoła minąć bez wielkich wakujących Zysków, nawet tych, które są Marsowe, widocznego wyniesienia wymienionego Jowisza. W zrównaniu jesiennym uznaje się go za złączonego z Marsem, w nadmienionym znaku Ryb, natenczas władcą Panny, domu służby, niemocy i choroby.\nTagi: apokryfy astrologia Biblia cytaty epidemie Nostradamus Młodszy przyszłość\nChciałabym teraz zacząć zamieszczać inny utwór prozą, jedynie przypisywany Mistrzowi z Salon, w którym można odnaleźć uzupełniające napomknienia do poprzednio omawianego. Pomimo, że wyszedł on drukiem jeszcze za jego życia, to autorstwo jest mocno problematyczne i przypisywane jednemu z wczesnych apokryfistów Nostradamusa, podpisującemu swoje dzieła "Mi. De Nostradamus", bądź M. De Nostradamus le jeune. Wydał ich kilka w latach 1565-1571.\nIch treść zdradza dogłębną znajomość twórczości Mistrza, często powołuje się na autentyczne źródłowe informacje z utworów Nostradamusa, zawiera wiele astrologicznych szczegółów, (co świadczy, że autor był astrologiem) opisanych tak, jakby szyfr czasowy użyty przez Maga z Salon był dla niego zrozumiały.\nTo na razie jedyny utwór apokryficzny (oprócz prawdopodobnie także apokryficznych "Sześciowierszy", wydanych po raz pierwszy w 1605 roku, grubo po śmierci Nostradamusa), z którym się szczegółowo zapoznałam i który przetłumaczyłam. Dla jego swoistego piękna i tajemniczości oraz mądrej, przemyślanej wierności słowom Mistrza. Ale i dlatego, aby uświadomić polskim Czytelnikom zjawisko apokryfizmu w przypadku proroctw Nostradamusa, które - jak widać - zaczęło się rozwijać już za jego życia.\nAutorzy tych utworów reprezentowali różne poziomy. Od dość prymitywnych fałszerzy stylu i złodziei treści, po zręcznych kompilatorów informacji z kilku tekstów i zdolnych poetów, naśladujących czasem bardzo udatnie styl Proroka z Salon. Nostradamus Młodszy należał do tych zdolniejszych. Do tego stopnia, że dość wcześnie zaczęły chodzić plotki, że autorem tych dzieł jest domniemany najstarszy syn Nostradamusa o tym samym imieniu, również obdarzony darem proroczym. Ponoć wywołał on pożar w miejscu i czasie przepowiedzianym przez siebie wcześniej, za co został aresztowany i skazany, okrywając rodzinę wstydem, za co nie przyznawano się do niego. Nikt nigdy jednak nie znalazł potwierdzenia istnienia takiego człowieka, a w zapisach pamiętnikarskich syna Cezara i sekretarza Chavigny`ego istnieją wzmianki o dzieciach Nostradamusa i ich imiona. Zresztą sam Cezar Nostradamus zaprzeczył w swoich "Kronikach Prowansji", że takowy Michał Nostradamus w ogóle istniał.\n"Przewrót cudowny" został napisany w stylu dość dla prawdziwego Nostradamusa niespotykanym, bo religijnym, nieomal mistycznym, pocieszającym, nawiązującym często-gęsto do proroctw biblijnych. Autor pisze o sobie "my", sugerując jakoby stanowił jedność z Nostradamusem na zasadzie jedności Ducha Proroctwa, przemawiającego przez obu wspólnie. Ta sugestia stała się źródłem wiary, narastającej przez dziesięciolecia i wieki, że duch nostradamiczny wciąż działa, w jakiejś wąskiej grupie wtajemniczonych. Grupy te zaczęły posiłkować się apokryfami i jakoby odnalezionymi w grobowcu Nostradamusa ukrytymi rękopisami, do naszych czasów siejąc po całej ziemi wiatr zmyślonych słów Proroka i zapełniając liczne książki interpretacjami tych późnych fałszywek pseudo-nostradamicznych.\nOmawiany teraz przeze mnie utwór Mi. De Nostradamusa nosi tytuł:\n"Proroctwo albo niesamowity Przewrót czterech pór roku oraz przedstawienie wielkich i nader straszliwych Znaków, Komet, Gwiazd i trzęsienia ziemi, które mogą zdarzyć się od roku obecnego aż do roku wielkiej śmiertelności 1568. Roku Przestępnego."\nTen monograficzny tekst, dedykowany „łaskawemu czytelnikowi”, zakończony dwoma utworami poetyckimi, pojawił się już w 1565 roku, a został wydany oficjalnie za pozwoleniem królewskim w 1567 roku przez Michela Jove. Istnieje także jego paryska wersja z tego samego roku pod nieco zmienionym tytułem "Niesamowite Proroctwo, poczynając od tego obecnego roku, aż do roku wielkiej śmiertelności, jak będzie nazwany rok M.d.Lxviij", wydana w drukarni Guillaume de Nyverd, także z przywilejem Króla.\nW niektórych późniejszych wydaniach imitatorów, po 1568 roku, czyli po śmierci Nostradamusa, ten utwór zyskał podpis autorski „M. De Nostradamus młody”, którym tajemniczy apokryfista podpisywał inne swoje prognozy na lata późniejsze od śmierci Mistrza z Salon.\nZachowane rękopisy i podpisy obu rodzajów są zrobione jedną ręką. I nie jest to ręka Nostradamusa, ani jego syna Cezara, ani sekretarza.\nTagi: apokryfy historia Nostradamus Nostradamus Młodszy szyfr\n10:34, transwizje , Nostradamus


Żylak na penisie - Prącie (penis) - eChirurgia.pl\nWitam, niedawno zauważyłem zaraz pod żołędziem z lewej strony twardszą tkankę jakby żyłę ok 1,5 cm. widać tego ale jest wyczuwalne. a w trakcie stosunku bardziej twardnieje powiększa się. nie boli jedynie minimalny ucisk podczas erekcji. Co to jest? Pozdrawiam\nTo prawdopodobnie poszerzona żyła powierzchowna penisa. Takie zyły w czasie wzwodu członka bardzo się powiększają dlatego mogą być bardziej zauważalne w tym momencie.\nwydaje mi sie ze nie jest nienaturalnie twarda i lekko wyczuwalna caly czas (w stanie spoczynku) czy to mozliwe mam prawie 30 lat i boje sie ze bedzie z tym wiekszy problem. czy mozliwe ze to jakis zator w żyłce?\nkurde mam takie samo w tym samym miejscu objawy są takie same twardnieje w czasie zwodu pojawiło u mnie sie to nie zauważalnie wrażenie mam jak by to była żyłka jak naprężam w tym miejscu skurkę to jest biełe co do jest ??? dodam że mam 20 lat i prowadze dosyć mocno aktywne życie seksualne\nMam tak samo.Zyła wygląda jak sznur korali.Boli podczas a zwłaszcza po stosunku.Do jakiego lekarza trzeba iść??Chyba nie trzeba bedzie operować??\nMam to samo od 2 dni i nie wiem czy czekac z tydzien -dwa , moze samo wklesnie , czy powoli myslec o wizycie u lekarza ??\nteż to mam od 4 dni. smarowałem maścia heparynowa, ale zero efektu. dzisiaj byłem u lekarza pierwszego kontaktu, powiedział, że to rzadko spotykane jest i wyglada jak żylak a nie zapalenie żyły. dał skierowanie do urologa i kazal zazywac diosminex 3x dziennie.\nJak już będziesz po wizycie u urologa to napisz co ci powiedział na ten temat ?\nTeż mam tą przypadłość, takie stwardnienie pod żołędzią wokół penisa niebolesne, w stanie spoczynku wyczuwalne, przy erekcji większe i stwardniałe.. Czy mógłby ktokolwiek podzielić się diagnozą czy to poważne i czy się powiększy ??\nja też to mam i szukam pomocy bo nie wiem co sie dzieje i skąd sie to wzięło pomocy proszę o rade co gdzie jak z kim itd\ndodam że wyskoczyło mi to po ostrym stosunku analnym pierw była mała kropka czerwona a po kilku dniach wyszła ta żyła po lewej stronie pod koroną co lepsze na członku od tej żyły robi mi sie jakiś siniak i lekarze nic nie czają mówią że bym poszedł do psychologa pomocy to na pewno nie jest grzybica bo porobiłem wszystkie możliwe badania w tym kierunku\nJa też mam takiego żylaka ale lekarz powiedział żebym się nie martwił ponieważ to naturalne i w żadnym wypadku nie kwalifikuje się do leczenia\nmam to samo!! wyskoczyło mi po dość długim akcie miłosnym. jest pozornie miękkie i lekko skręcone jak litera *S*, wygląda jak żyła ale nie da się nacisnąć do końca natomiast jak się napręża skórę daje wrażenie białej... niepokoje się tym...\nPrzez Gość Michał, 11 minut temu w Ortopedia i chirurgia urazowa\nPrzez Gość Michał, 12 minut temu w Ortopedia i chirurgia urazowa\nPrzez Gość CyberXLiree, 7 godzin temu w Ogólnie o chirurgii\nzastawka stulejka złamanie jądra napletek wedzidelko penis wodogłowie prącie skolioza


My life! Life au pair USA!: listopada 2015\nJedno z wielkich świąt amerykańskich. Mnie osobiście to święto kojarzy się z indykiem i Black Friday, czyli z wielkimi wyprzedażami. Podejrzewam, że większość amerykanów też czekając na Thanksgiving czeka na szał wyprzedaży. Jednak w tym poście chciałabym opisać trochę historii by Wam powiedzieć jak to było i z czystej ciekawości.\nPrzeczytałam kilka artykułów polskich jak i angielskich. O dziwo prawie każdy artykułów mówi co innego. Postanowiłam zapytać o to mojego męża magistra historii jak to było. Niestety nie jestem w stanie opisać jego prawie godzinnego wywodu jak to było. Według pewnych źródeł Indianie przygotowali dla Brytyjczyków kolacje dziękczynną, Nate mi powiedział, że to Brytyjczycy przygotowali ucztę dla Indian za wsparcie i pomoc. Gdy Europejczycy przybyli do Ameryki to Indianie pokazali im jak przetrwać na nowym terenie. Za to wiec Brytyjczycy zorganizowali kolacje.\nKażdy kto zna choć trochę historii, wie że później Europejczycy zabili mnóstwo Indian i tyle im z tej wdzięczności.\nIndyk był spożywany przez Europejczyków i to dzięki niemu przeżyli na nowym ladzie podczas wojen. By upamiętnić to wydarzenie, na święto dziękczynienia amerykanie jedzą indyka.\nDziś amerykanie świętują by podziękować za praktycznie wszystko...\nJakie potrawy znajdziemy na stole podczas Tanksgiving?\nKażdej au pair w Europie jak i w USA życzę\nAutor: parowka o 10:36:00 PM Brak komentarzy:\nGatlinburg TN 2015\nAutor: parowka o 7:52:00 PM 6 komentarzy:


Aktualności - W krainie lodu i ognia - szlak Laugavegur!\nNa ostatnich mistrzostwach futbolowych Euro we Francji Islandia zrobiła furorę swoją walecznością i odwagą. Islandczycy pokazali się na zielonej murawie jako zgrana i silna drużyna, która wie czego chce i która, mimo przeciwności losu nie poddaje się, walczy i idzie dalej. Dla wielu taka Islandia była objawieniem. Myślę, sobie jednak, że w gruncie rzeczy Islandczycy po prostu byli sobą. Kto choć raz stanął na tej wulkanicznej wyspie po środku Atlantyku, najmłodszym, niepokornym skrawku starej Europy, ten wie, że aby przetrwać w tym krajobrazie trzeba zachować zimną krew, trzeba nie lada wytrwałości, zawziętości, a także zgody na działanie w grupie. W kraju tym trzeba być silnym i jednocześnie pokornym wobec tego co silniejsze – sił natury, które zwłaszcza tam, na każdym kroku, w każdym możliwym kadrze pokazują na co je stać.\nTo było drugie spotkanie z Islandią. Wyjechaliśmy z Polski tuż u progu subpolarnego lata. Po pierwszym wyjeździe, dwa lata wcześniej, wiedziałam, że trzeba mi będzie tam wrócić. I właśnie tym razem miało być bardziej organicznie, prościej, przestronniej, z jak najmniejszą dozą cywilizacji. Chciałam by to spotkanie z Islandią było na swój sposób czyste, by odbyło się w najprostszej możliwej relacji Natura-Człowiek, bez zbędnych „miejskich” atrybutów. Chciałam poczuć ten kraj na własnej skórze, poczuć jego żywioły: ogień, lód, powietrze, ziemię i wodę.\nOferta wypraw i wycieczek na Islandię\n55-kilometrowy odcinek szlaku Laugavegur biegnący przez dramatyczne pejzaże Islandii zdawał się do tego celu wymarzony. To jedna z najlepszych tras trekingowych Europy, pozornie nietrudna ale rozgrywająca się w mocno niestabilnych warunkach atmosferycznych, co raczej potęguje poziom trudności. Laugavegur biegnie przez sam środek strefy aktywnej wulkanicznie. Szlak jest bardzo atrakcyjny krajobrazowo i zróżnicowany geomorfologicznie – wiedzie od malowniczych riolitowych gór Landmannalaugar poprzez nierealny, księżycowy krajobraz wulkaniczny, do zielonej, kwitnącej o tej porze roku doliny Þórsmörk. Obok gorejącej pod skorupą ziemską magmy, drzemią spokojnie masywne czapy lodowe, a przestrzenie pomiędzy nimi zajmują rozległe doliny z lodowcowymi rzekami, równiny wulkaniczne oraz stożki kraterów upstrzone prychającymi wulkanicznymi wyziewami i bulgoczącymi gorącymi źródłami. Nasza drużyna w trzyosobowym składzie tego lata postanowiła zmierzyć się z Laugavegur:) Poniżej znajdziecie zapiski z naszej pięciodniowej wędrówki.\nReykjavik-Landmannalaugar (600 m n.p.m.)- Hrafntinnusker (1100 m n.p.m.)\nPierwszy etap drogi pokonaliśmy łatwo. „Highlander bus” z wysokim zawieszeniem i napędem na 4 koła, zdolnym do przeprawy przez górskie rzeki przewiózł nas z Reykjaviku do doliny Landmannalaugar w niecałe 3 godziny. Dolina Landmannalaugar jest szeroka i otoczona wzniesieniami do wysokości ok 1000 m.n.p.m.. Góry mają miodowo-złocisty kolor, który zawdzięczają riolitowi – wylewnej skale magmowej o składzie podobnym do granitu. W blasku promieni słonecznych wzgórza wyglądają cudownie, jak malowane złocistymi, roztartymi pastelami. Niestety nie dane nam było ujrzeć tego widoku „na żywo”, gdyż słońce skrywało się pod gęsta kołderką chmur. Góry natomiast pięknie „plamiły” białe łaty z jeszcze niestopniałego po zimie śniegu… po którym z mozołem dreptaliśmy w stronę płaskowyżu Hraftntinnusker. Landmannalaugar, obok riolitowych gór słynie także z gorących źródeł. To jedyne miejsce po drodze do Þórsmörk gdzie można zażyć naturalnej gorącej kąpieli. Nie skorzystaliśmy jednak z tej przyjemności. To chyba lepszy wariant dla tych, którzy drogę pokonują w odwrotnym kierunku i moczą się w źródłach w nagrodę po zakończeniu całej trasy. Tymczasem droga do celu naszej wędrówki tego dnia liczyła ledwie 12 km i około 500 m w górę. W klimacie islandzkim wartości te pozostają jednak tylko liczbami. Pogoda za każdym razem skutecznie weryfikowała możliwości naszego marszu.\nPoczątkowo z 40 minut brnęliśmy przez pole lawowe Laugahraun, co chwilę poprzecinane łatami śniegu. Następnie droga zaczęła stopniowo wić się pod górę, dając fantastyczne widoki na całą dolinę i na sąsiednie szczyty wulkaniczne , m.in. na wulkan Brennisteinsalda (855.m n.p.m.), którego nazwa oznacza „Siarkowy stożek”. W jego towarzystwie stoi jeszcze żółtawy Bamur (900 m.n.p.m.), zielonkawy Norðurnámur (786 m n.p.m.) i szarawy Blanukur (940 m n.p.m.). Zewsząd unosił się siarkowy zapach wilgotnych wyziewów dymiących z solfatar. Co jakiś czas napotykaliśmy kolejne siarkowe plamy z gorącymi źródłami (uhhh..naprawdę były gorące !!!) wydające z siebie ciągłe bulgotanie i syki.\nKontynuowaliśmy wędrówkę w kierunku południowym. Brzmi to teraz bardzo spokojnie, ale wycieczka stawała się z każdą chwilą bardziej uciążliwa. Plecaki coraz bardziej nam ciążyły, mały deszczyk zaczął coraz bardziej zacinać, a wiatr coraz mocniej świstać nad uchem. Było już dobrze po godzinie 21.00, i choć słońca zza gęstych chmur w ogóle nie było widać, nadal było bardzo jasno. Przebijaliśmy się coraz wyżej przez śnieżną przestrzeń. Krajobraz stawał się coraz bardziej surowy i monochromatyczny. Z barwnych gór pozostała już tylko biel śniegu i czerń obsydianu. Widoki te zwiastowały powoli, że zbliżaliśmy się do chaty Hraftntinnusker. Jednak marsz tamże trwał jeszcze ponad dobrą godzinę. Pogoda gwałtownie zmieniła się. Zrobiło się mglisto, widoczność mocno spadła, a deszcz coraz mocniej padał. Szurając przez śnieg , gapiłam się na wszechobecny obsydian. Jest piękną skałą, czarną szklistą, połyskliwą, złożoną niemal wyłącznie ze szkliwa wulkanicznego. Niektóre obsydianowe odłamki skalne przyjmowały idealne geometryczne kształty, inne o fantazyjnych formach wyglądały jak jakieś eksponaty pozostawione przez postmodernistycznych artystów. W rzeczywistości „artystą” były okoliczne wulkany, bo szklisty obsydian powstaje w wyniku natychmiastowego stygnięcia lawy. Tuż przed 23.00 w „biały dzień” przestały mnie zajmować obsydiany bo oczom naszym ukazała się zielona chatka należąca do Ferðafélag Íslands (FI) czyli Iceland Touring Association. Tam w gronie kilkudziesięciu innych traperów, o tej porze słodko śpiących w śpiworkach, zalegliśmy na materacach i próbowaliśmy udawać że jest środek nocy:)\nHrafntinnusker (1100 m n.p.m.) – Álftavatn (530 m n.p.m.)\nKolejny dzień przywitał nas mgłą i deszczem :/ No cóż, takie były rokowania dla naszego „spaceru”, bo faktem jest, że nie poznałam ani jednej relacji osoby, która przeszła przez Laugavegur suchą nogą. Pewnym pocieszeniem było to, że tego dnia miało być już tylko „w dół” i potem „po równym” do jeziora Álftavatn. Jednak początek znów był mozolny. Dobre 2 godziny kontynuowaliśmy przebijanie się przez biało-czarny landszaft wypełniony wulkanicznymi skałami. Czułam się jakoś tak surrealistycznie. Wokół poza naszymi plecakami i kurtkami nie było żadnego koloru. Wszystko było biało-szare. Chmury nad naszymi głowami, jakby specjalnie, także kłębiły się w szaro-szarej tonacji.\nDopiero po dłuższej chwili nastąpiła zmiana. Znów na pierwszy plan wysunął się pomarańczowo-ochrowy riolit, okoliczne szczyty zaczęły wyostrzać swoje sylwetki, a w oddali coś zaczęło głośno szemrać. Mieliśmy do pokonania pierwszą niewielką rzekę, która za chwilę z impetem spadała kilkadziesiąt metrów w dół. My zaś niemal równolegle do niej stromym zboczem Jökultungur także mieliśmy trawersować w dół do doliny. Jednak tuż przed tym odsłonił się zupełnie nowy widok. Przed nami roztaczała się przestrzeń wypełniona blaskiem wynurzającego się zza chmur słońca. Dolina na flankach wsparta była ciemnymi idealnymi stożkami wulkanów, w dali zaś majaczyła srebrzysta tafla jeziora Álftavatn – cel naszej wędrówki. Widok był nieprawdopodobny! To mógłby być kadr z „Władców pierścieni” lub „Gry o Tron”. Duża różnica wysokości pomiędzy doliną a zboczem Jökultungur sprawiła, że będąc na jego krawędzi, wiszące nad nami chmury, o podstawie zapewne nie wyższej nie wyższej niż 1,5 km, nagle jakby uniosły się w górę, odsłaniając cały pejzaż poniżej lecz jednocześnie otulając go równą puchową kołderką powyżej szczytów.\nByła jedna jeszcze zasadnicza różnica. Dolina była całkiem zielona! Słońce wreszcie na dobre wyłoniło się zza chmur i ostatnie kilometry drogi pokonywaliśmy przy w błękitnym niebie, stąpając po soczyście zielonej trawie. W tym czasie polska drużyna wygrywała we Francji ze Szwajcarią i dochodzące do nas smsy umilały tylko wędrówkę do chaty FI. Sprawnie rozbiliśmy namioty, ugotowaliśmy herbatkę i rozkoszowalismy się smakiem kuskusu z sosem chińskim Knorra. Do tego na niebie pojawiła się tęcza. Pełni radości dokonał gorący prysznic (500 ISK za 5 minut czyli ok 17 zł), który jest absolutnym luksusem w tych surowych, jakby nie było, warunkach. Jednak ok 22.00 pogoda dała o sobie znać. Zerwał się porywisty wiatr który zmusił nas do skrycia się w czeluściach namiotów i nie było już mowy o tym, żeby przejść się do brzegów jeziora na jakiś fotograficzny rekonesans. Po tęczy także nie było śladu, wiatr hulał niemiłosiernie, a w parę minut rozpętała się niezła wichura i ulewa…Nasz wyprawowy namiot mimo, że obłożony sporymi skałkami chwiał się na wszystkie strony, a wiatr zacinał przez cienki tropik… Działo się. Tuż po północy nasza towarzyszka niedoli z sąsiedniego namiotu wymagała ewakuacji… Jej namiot był totalnie zalany, a jego kształt… no coż… jakby zmieniony :( :( :(Odtąd do końca trasy nocowaliśmy we trójkę :) :) :)\nÁlftavatn (530 m n.p.m.) – Emstrur (500 m n.p.m.)\nPoranek nadal był deszczowy a miny nasze nietęgie – wizja pakowania namiotu w deszczu nie napawała optymizmem. Karolina z ciężkim sercem odkryła, że jej plecak pozostawiony w „zalanym”namiocie częściowo zamókł i sporo rzeczy wewnątrz było mokrych. Dłuższą chwilę zajęło nam podjęcie decyzji co robimy… najpierw skonsumowaliśmy śniadanie w namiocie we troje, co nie było łatwe zważywszy na niewielką przestrzeń, 3 osoby, plecaki, ciuchy, śpiwory i płonącą butlę z gazem etc… Po tej „gimnastyce” długo podglądaliśmy jak zachowują się inni :) Hehehe, bo to zawsze pomaga i stymuluje do działania. Bo skoro inni mogą to czemu nie my? Piechurów z namiotu obok nas roboczo nazwaliśmy „Niemcami” bo poruszali się bardzo systemowo i w dużym porządku. W ciągu kilkunastu minut gotowi byli do dalszej drogi. Mhmmm … składanie namiotów na wietrze i deszczu, w tym jednego całkiem bezużytecznego, to żadna frajda. Tak czy owak trzeba się było zwijać. Do Emstrur mieliśmy 8 godzin marszu. Z mapy wynikało, że miał to być naprawdę łatwy marsz. Po płaskim, z niewielkimi tylko wzniesieniami po drodze. Od rana jednak wiedzieliśmy, że pogoda nie będzie naszym sprzymierzeńcem tego dnia :( Ale nie doceniliśmy jeszcze jednego żywiołu Islandii – wody.\nDnia trzeciego przyszło nam pokonać w sumie 6 rzek, z czego zaledwie dwie miały przeprawy mostowe. Wody, a właściwie poplątane rzeczne warkocze, które mieliśmy na swojej drodze wypływają tam wprost z lodowca Mýrdalsjökull, czwartego pod względem wielkości lodowca na Islandii (596 km2). Nie muszę nikogo przekonywać, że wody które niosą te rzeki mają temperaturę topniejącej zamrażarki, a wejście do nich czuje się w najgłębszych zakamarkach mózgu. No, ale nie było na to siły…. pokonywanie brodów na Laugavegur jest oczywistością :) Pierwszy sprawdzian czekał nas już 40 minut drogi od Álftavatn. Schodząc z niewielkiego pagóra pierwszy raz spojrzeliśmy na Bratthalskvisi i serce zakołatało mocniej. Chwilę potem już na brzegu, ściągnęliśmy spodnie w dół, odpięliśmy klamry pasów biodrowych z plecaków (to ważne! w razie upadku do wody ciężki plecak nie ciąży w dół), buty w dłoń i heja!! Dało radę choć po pierwszym razie, przy szybkim po obfitych deszczach nurcie, wiedzieliśmy już, że lepiej rzekę pokonywać w grupie, bo wtedy opór stawiany wodzie jest większy i znaczniej łatwiej zachować stabilność. Po drugie, dobrze mieć jakieś gumowe obuwie na nogach, bo nieotoczone kamienie na dnie potoków górskich są bardzo nieprzyjazne dla przechodniów :) Po trzecie, bardzo przydają się kije trekkingowe – tych niestety nie mieliśmy, a szkoda, bo zdecydowanie łatwiej utrzymać równowagę, (zwłaszcza przy mniejszych strumieniach gdzie woda niby „”tylko” do kostek i wystarczy „tylko” skakać po kamieniach), tym bardziej idąc z 18 -20 kg plecakiem. Po krótkim odpoczynku w chacie Hvangil, nieopodal tejże rzeki, łyku niesionego z namaszczeniem rumu i cennych wskazówkach strażniczki z chaty szykowaliśmy się na kolejną przeprawę. Ojjjj, była ekscytacja …tym bardziej, że kolejne mijane osoby, idące szlakiem w przeciwnym kierunku mówiły nam… Oh yeah, that one is really bad! Tym monstrum był kolejny lodowy ciek – Blafjallakvisi. Woda była przeraźliwie zimna, szybka i sięgała mi do linii majtek…zwarliśmy szyki, złapaliśmy się pod pachę i brnęliśmy by jak najszybciej osiągnąć drugi brzeg. Po fakcie wydaliśmy zespołowy okrzyk radości :) To ciekawe, że także w takich warunkach potwierdza się uniwersalna zasada, że wszystko jest względne :) Po takiej krioterapii w ogóle nie czuć zimna, nie czuć że pada i że wieje. Dobre kilka minut nogi są różowe jak prosiak. Krążenie i czucie właściwej termiki wraca dopiero po jakimś czasie i wtedy trzeba się szybko ubierać.\nWzmocnieni doświadczeniem rzeki mimo siąpiącego deszczu w dobrych całkiem humorach poszliśmy dalej. Krajobraz rzeczywiście się wypłaszczył ale też na nowo wyczernił. Kolejne ponad 2 godziny wędrowaliśmy przez czarną wulkaniczną pustynię Emstrur, której jedynym urozmaiceniem były brązowożółte, idealne stożki na planie koła, o stromych żwirowych zboczach, nachylonych pod kątem niemal 40-45 stopni, ze szczytowymi kraterami wewnątrz. Skała, która daje ten brązowawy koloryt to palagonit, powstały z przeobrażenia szkliwa wulkanicznego. Sceneria wokół była iście nieziemska, księżycowa wręcz. Do tego na horyzoncie cały czas towarzyszyło nam masywne białe cielsko Mýrdalsjökull. Mimo takich widokowych atrakcji, droga była uciążliwa. Nie przestawało padać, po drodze trzeba nam było skakać przez kolejne odnogi rzeczne i nie obyło się bez lokalnych podtopień ;) Zmęczeni i głodni po ponad 8 godzinnej wyrypie dotarliśmy do chatki Emstrur. Rozbiliśmy na wulkanicznym tufie nasz jedyny namiot i padliśmy dość szybko, racząc się jedynie luksusowym prysznicem i liofilizowanym posiłkiem (tfu!). Noc była jak zwykle biała, a w namiocie jasno. Wspominając w salwach śmiechu nasze pierwsze w życiu przeprawy przez glacjalne rzeki, udało się jednak jakoś odpłynąć w sen.\nEmstrur (500 m n.p.m.) – Þórsmörk (200 m n.p.m.)\nOstatni dzień tułaczki z plecakami dla odmiany powitał nas słońcem. Poranek wypełniony kolorem błękitnego nieba naładował mi baterie na cały dzień. Poza tym instynktownie czułam, że wszystko co najgorsze mamy już za sobą – rzeki nam nie straszne, przejścia przez monotonne pola lawowe także, zapowiadał się wyśmienity dzień!\nPo sympatycznym, słonecznym śniadaniu ruszyliśmy dalej na południe. Początkowo szlak odbijał jednak na wschód w kierunku lodowca Mýrdalsjökull. W lini prostej na południe od chaty Emstrur nie ma nigdzie dogodnej przeprawy przez rwącą rzekę Syðri-Emstruá, zatem wszyscy wędrowcy na tym odcinku muszą nadrobić drogi, skręcając nieco na wschód, by dojść do miejsca, gdzie strome skały kanionu, w którym płynie ta rzeka, dochodzą do siebie na tyle blisko, że można spektakularnie przerzucić przez rzekę most. Taki offroad się jednak opłacił bo widok z tego miejsca w każdą stronę był obłędny! Potem szlak znów skręcił do głównej doliny i dalej wił się ku południu. Na horyzoncie cały czas błyszczały w słońcu białe czapy lodowcowe, ale krajobraz wciąż był jeszcze surowy, choć nie tak księżycowy i niegościnny jak w okolicy Emstrur. Nadal dominowały nagie skały jednak gdzieniegdzie upstrzone mchami i kolorowymi porostami. Dopiero po przekroczeniu rzeki Þröngá, ostatniej bez mostu na tym szlaku, krajobraz zmienił się drastycznie. Dolina dosłownie nagle stała się zielona, pojawiły się pierwsze krzewy i drzewa, a nad głowami po raz pierwszy od kilku dni ujrzeliśmy szybujące patki. Ostatni odcinek do Þórsmörk pokonywaliśmy przez las, w którym głównym gatunkiem jest karłowata brzoza.\nNa żyznej wulkanicznej ziemi, rosło też sporo kwiatów. Normalnie taki lasek nie zrobiłby na mnie większego wrażenia, ale w tych warunkach , gdzie od 5 dni nie widzieliśmy choćby karłowatego drzewa, tamtejsza flora robiła niesamowite wrażenie obfitości i przepychu. Pośród takiej zieleni stoi właśnie chata w Þórsmörk. Chata i otaczające ją pole biwakowe są według mnie najbardziej symaptycznym miejscem na nocleg spośród wszystkich mijanych po drodze. Na dodatek tego akurat dnia atmosfera w chatce była bardzo przyjazna, a wręcz uroczysta :) :) :) To był wieczór kiedy Islandia przebojem wdarła się na piłkarskie salony turnieju Euro! Ekipa z chaty siedziała skupiona przy jendym laptopie i gromko kibicowała. Korzystając z okazji oraz szczęśliwego ukończenia Laugavegur wychyliliśmy z wielką chęcią po zimnym piwku i my.\nÞórsmörk – Fimmvörðuháls (1100 m.n.p.m.) -Þórsmörk\nNastępnego dnia mieliśmy wracać do Reykjavik. Nasz autobus odjeżdżał jednak dopiero o 18:30, mieliśmy zatem niemal cały dzień żeby udać się jeszcze gdzieś. Kusząca wydawała się trasa do Skogar przez przełęcz Fimmvörðuháls, gdzie niemal stykają się dwa lodowce Mýrdalsjökull oraz Eyjafjallajökull, o wybuchu którego głośno było 2010 roku, ale ponieważ bilety na powrót były już kupione trzeba było wymyśleć coś innego. Postanowiliśmy pokonać 900 m w górę, dojść do przełęczy Fimmvörðuháls i zawrócić. Droga tam i z powrotem powiększyła w sumie nasz kilometraż o kolejne 25 km. Ale było warto! Początkowo szliśmy przez obszar, który nazywa się Goðaland czyli Ziemia Bogów. Nic dodać nic ująć. Było naprawdę bosko! Krętymi malowniczymi ścieżkami wspinaliśmy się coraz wyżej wchodząc w pełen majestatu górski świat. Szczyty przypominały swym wyglądem szpiczaste, gotyckie katedry, z tymże te na Islandii zamiast witraży ozdobione są soczystym, zielonym mchem. Wspinaliśmy się malowniczą, wąską, skalistą granią, a gdzieś w dole po obu stronach tych stromych zboczy szumiały górskie potoki, które z każdą minutą zdawały się coraz mniejsze.\nDroga pięła się nieustannie do góry i dopiero gdy wdrapaliśmy się na płaski niczym stół płaskowyż oczom ukazał się oszałamiający nowy pejzaż. Krajobrazy stały się jakoś znajome… obfitą w zieleń, „boską” dolinę zostawiliśmy za sobą, przed nami znów lśniły czarne skały wulkaniczne. Były tylko lawa, śnieg i lód, na tym etapie nie było znów żadnej roślinności. Czekała nas kolejna długawa wspinaczka po raczej stromym grzbiecie Heljarkambur. To było zdecydowanie ekscytujące doświadczenie! Podłoże było śliskie i momentami mało stabilne…z każdym krokiem spod nóg uciekał wulkaniczny żwir, który skakał szybko w dół niczym mała kauczukowa piłeczka, tocząc się stromym zboczem do kotłującego się poniżej strumienia… Na szczęście w tych najtrudniejszych momentach do skał na stałe przytwierdzone były łańcuchy, które niewątpliwie pomagały przezwyciężyć dominujące wówczas uczucie nóg ” jak z waty” :) W chwile pojęłam dlaczego ten szlak jest praktycznie zamknięty dla amatorów chcących wędrować tędy w warunkach zimowych. Każde niepewne stąpnięcie mogło zakończyć się tragicznie. Zimą wchodzić tamtędy można tylko z odpowiednim sprzętem, czekanem, rakami, być może także z asekuracją linową. Krok po kroku posuwaliśmy się do przodu, odganiając złe myśli o toczącym się żwirku… Gdy dotarłam do krawędzi odetchnęłam z ulgą. Stojąc tam jakby na granicy dwóch światów – tego surowego, wytrawionego przez wulkan, który wciąż był przed nami i tego bujnego, czarującego zielenią i wielością górskich form, nietrudno było zrozumieć dlaczego „zieloną” krainę nazwano Goðaland. Przed nami roztaczał się tak nieziemski widok, tak rozległa i szeroka panorama jaką w niewielu miejscach w swym życiu obserwowałam. To był dramat i spokój zarazem, krajobrazowe dobro i zło, kolor i brak koloru, światło i cień. Stałam tam dobrą chwilę i próbowałam pojąć ten islandzki makrokosmos. Ale poddałam się bo nie sposób to zrobić. Człowiek w sekundę nabiera pokory i uniżenia wobec majestatu czegoś tak wielkiego, świata który trwa nieruchomo po wieki wieków, który niepodzielnie nad nami panuje i który zwykle milczy, choć raz na czas jakiś wybucha ze swych wnętrzności z siłą, której nie da się opisać znanymi słowami.\nWspinaliśmy się dalej. Tuż przed dojściem do dwóch „młodziutkich” kraterów o wdzięcznej nazwie Magni i Móði nasza ścieżka poprzerywana była na zmianę łatami śniegu oraz eksponowanymi fragmentami schłodzonej, zastygłej lawy. Lawa stygnąc przyjęła niesamowite kształty rzeźbionych figur całkiem sporych bo osiągających powyżej 1,50 m. Z daleka skały wciąż wydawały się plastyczne, jakby były w ruchu, jakby nadal płynęły ale badanie palpacyjne potwierdziło, że lawa była już ciałem stałym, twardym o super ostrych krawędziach. Powoli coraz wyraźniej odsłaniały się nam dwa czerwonawe szczyty. W tym monochromatycznym pejzażu był to jedyny kolorystyczny akcent. Owe dwa szczyty to wspomniani „syjamscy” bracia Magni i Móði. Dwa wulkaniczne „przedszkolaki” wyrastające spomiędzy lodowców Myrdalsjokull i Eyjafjallajökull , a narodzone w wyniku erupcji Eyjafjallajökull w 2010. Jezuuuu!!!! Tak wiem, wiem, powiecie że jestem geograficznym freakiem :) :) :) ale to było TAKIE ekscytujące!! stąpać po najmłodszej ziemi świata, wciąż ciepłej, parującej, pachnącej siarką i innymi niezidentyfikowanymi przez nozdrza „chemicznymi” zapachami. Magni i Móði zasłużyły na solidną sesję fotograficzną. 15 minut później brnąć w śniegu i totalnej mgle osiągnęliśmy cel wędrówki: przełęcz Fimmvörðuháls, która przekonała nas że to jednak droga była celem :) A potem rzut oka na zegarek i już trzeba było wracać, drepcząc dokładnie tą samą drogą…długo, długo w dół. I dobrze, bo mijane landszafty wryły się w moją pamięć na zawsze!\nA teraz praktycznie! Oto lista rzeczy, które trzeba mieć ze sobą na trekkingu (wersja dla śpiących w namiocie):\nsprawdzone buty trekkingowe (ważne by były wodoodporne)\nodzież wierzchnia – kurtka z kapturem i spodnie wodoodporne, dobrze jeśli są z membraną (np.gore-tex)\nnakrycie głowy- czapka, termiczna opaska\nbielizna termiczna, oddychająca\nwodoszczelny plecak (15-18 kg) – ewentualnie wodoszczelny pokrowiec\nciepły śpiwór (z optimum na kilka (ok.5) stopni Celsjusza) puchowy lub z wypełnienie hollofil – ja osobiście wolę puch, ale trzeba uważać by taki śpiwór nie złapał wilgoci…\nstrój kąpielowy – jeśli rozważacie kąpiel w gorących źródłach w Landmannalaugar\nkije trekkingowe – ja niestety nie miałam ich ze sobą i bardzo żałowałam za każdym razem gdy przechodizliśmy przez rzekę. Przydają się w utrzymaniu równowagi w szybkich lodowatych strumieniach, zwłaszcza idąc z ciężkim plecakiem\nnamiot – lekki i odporny na silne wiatry oraz deszcze\nbutla z gazem + akcesoria do gotowania – śpiąc na campingu nie ma możliwości skorzystania z kuchni i naczyń znajdujących się w chatkach\nmenażka/kubek lub inne naczynia do przygotowywania/spożywania posiłków\nbutelka na wodę – na sczczęście nie trzeba jej nosić :) w Islandii można pić w zasadzie każdą wodę\nłatwe do przygotowania/lekkie/wysookoenergetyczne posiłki (kuskus, tuńczyk, sosy instant, posiłki liofilizowane)\nwysokoenergetyczne przekąski (batony, czekolada, orzechy, owoce suszone)\nmapa – choć szlak jest dobrze oznakowany, w kiepskich warunkach pogodowych można się zgubić\nkarta pałtnicza/gotówka – za wszystkie miejsca noclegowe oraz tzw. facilities na campingu trzeba zapłącic na miejscu. Na każdym etapie, nawet na najabardziej odizolowoanym wulkanicznym płaskowyżu Hrafntinnusker jest możliwa płatnośc kartą (ach ta Islandia! :))\nMogą, nie muszą się przydać:\nstuptuty – ochraniacze na buty\nczołówka – nie ma w zasadzie potrzeby zabierania dodatkowych źródeł światła – w okresie kiedy Laugavegur jest otwarty dla ruchu turystycznego (od końca czerwca do pierwszych dni września) słońce operuje blisko 20h na dobę, nawet po teoretycznym jego zachodzie nigdy nie zapadają egipskie ciemności. Będąc „nocą” w namiocie i tak wszystkie przedmioty są doskonale widoczne.\nIceland Touring Association http://en.fi.is/ – informacja o dostępnych trasach trekkingowych na Islandii, rezerwacja chatek i mnóstwo innych użytecznych informacji turystycznych.\nEmilia Kubik: autorka bloga http://www.lifeisajourney.pl/.\nZjeść Czechy Wschodnie


Używany Mercedes S W221 [2005-2011] – Czy warto kupić? | Autofakty.pl\nCZY WARTO KUPIĆ?\tautor Artur Kuśmierzak\tdodano 17 sierpnia, 2017 dodaj komentarz\t4matic ABC Airmatic BlueEFFICIENCY CDI Klasy S mercedes W221 20029 wyświetleń\nMercedes Klasy S od dekad uznawany jest za wzór luksusowej limuzyny. Jako nowe auto z salonu dostępny jest tylko dla nielicznych, ale kilkuletnie egzemplarze można już kupić za dość rozsądne pieniądze. Podpowiadamy na co zwrócić uwagę w Mercedesie Klasy S W221. W wielu przypadkach zakup tego modelu to dopiero początek wydatków.\nMercedes Klasy S W221 jest reprezentantem klasy aut luksusowych. Opisywana generacja zadebiutowała na rynku w 2005 roku. Rok po premierze ofertę silnikową uzupełniono o wysokoprężny motor V8, wtedy też zadebiutowały usportowione odmiany S 63 AMG V8 i S 65 AMG V12.\nW roku 2009 samochód został poddany modernizacji, w ramach której przemodelowano między innymi zderzaki. Zmieniono reflektory i tylne lampy. Wtedy też swój debiut miała wersja hybrydowa, która nie cieszyła się jednak zbyt dużą popularnością. Auto wycofano z produkcji w 2011 roku, kiedy na rynku pojawiła się kolejna generacja samochodu oznaczona fabrycznym symbolem W222.\nNa polskim rynku aut używanych jest niecałe 60 sztuk tego modelu. Zaledwie 12 z nich pochodzi od polskich dealerów. Reszta to samochody z importu. Znalezienie zadbanej sztuki nie będzie łatwe, bo wybór jest niewielki. Najtańsze egzemplarze Mercedesa Klasy S W221 można kupić już za niecałe 20-30 tys. zł. Takich aut jest zaledwie kilka i albo mają za sobą wypadek, albo kierownicę po drugiej stronie oraz niewiadomą przeszłość serwisową. Ceny sztuk z polskiego salonu zaczynają się od około 60 tys. zł i naszym zdaniem to właśnie takie pieniądze trzeba przygotować na zakup tego modelu. Wybór auta poniżej tego poziomu to spore ryzyko. Z kolei najdroższe sztuki wyceniono na około 200 tys. zł.\nMercedes Klasy S W221 (2005–2009)\nMercedes Klasy S W221 (2009–2011)\nPorównując Mercedesa Klasy S W221 do swojego poprzednika W220 widać wiele podobnych detali takich jak charakterystyczna masywna atrapa chłodnicy ze stojącym logo, reflektory oraz tylne światła. Zbliżony wygląd mają również lusterka boczne z wkomponowanymi kierunkowskazami. Najciekawszym nowym detalem jest jednak klapa bagażnika, która lekko wystaje ponad obrys auta – podobny zabieg koncern zastosował również w Maybachach 57 i 67. Bagażnik ma tutaj pojemność 560 l.\nMercedes Klasy S W221 wnętrze (2005–2009)\nMercedes Klasy S W221 wnętrze (2009–2011)\nJak na limuzynę segmentu aut luksusowych przystało, wnętrze Mercedesa Klasy S W221 jest bardzo przestronne, ale najwygodniej jest na tylnych siedzeniach – szczególnie w wersji wydłużonej miejsca nie zabraknie tutaj nawet dla osób o wzroście około 2 m. Obsługa urządzeń pokładowych jest dość intuicyjna, ale nie tak jak w Audi A8. Uwagi można mieć jeszcze do spasowania elementów deski rozdzielczej. Jest bardzo dobrze, ale konkurent z czterema pierścieniami w logo wypada pod tym względem jeszcze lepiej. Pomimo tego, zarówno deska rozdzielcza, jak i tapicerka oraz boczki drzwi robią bardzo pozytywne wrażenie. Design jest na najwyższym poziomie – połączenie nowoczesności w postaci ekranów (wyświetlających między innymi wskazania komputera pokładowego i prędkościomierza) z klasycznym wskazówkowym zegarkiem na konsoli środkowej oraz drewnianych wstawek nadaje wnętrzu ekskluzywności. Samochód jest też perfekcyjnie wyciszony.\nNa polskim rynku aut używanych dominują wersje wysokoprężne. W chwili pisania tego tekstu było około 46 egzemplarzy z taką jednostką. Samochody z silnikami benzynowymi stanowią zaledwie kilkanaście sztuk (co ciekawe około połowa z nich ma już instalację gazową).\nPod maską Mercedesa Klasy S W221 może pracować wiele ciekawych jednostek napędowych 6-, 8-, a nawet 12-cylindrowych. Podstawowa rodzina motorów V6 została oznaczona kodem M 272. Bazowa odmiana to S 300. Została wyposażona w silnik o pojemności 3,0 l , generujący moc 231-245 KM. Auto z taką jednostką osiąga ,,setkę’’ w 8,2 s. W ofercie dostępny jest też wariant S 350 z 272-konnym motorem 3,5 l. W tym przypadku sprint do 100 km/h to już 7,3 s. Do dynamiki żadnych z wymienionych wersji nie można mieć zastrzeżeń. Niestety w jednostkach M 272 spotykane są przypadki szybkiego wyeksploatowania zębatki na wałku wyrównoważającym. Sam element nie jest zbyt drogi, ale jego wymiana już tak. W 2006 roku problem rozwiązano i dotyczy on tylko wersji S 350.\nGodna polecenia jest za to nowsza odmiana S 350 BlueEFFICIENCY ze zmodyfikowaną jednostką V6 o pojemności 3,5 l i mocy aż 306 KM. ,,Eska” z takim motorem rozpędza się do 100 km/h w 6,9 s. Trzeba jednak pamiętać o tym, że to motor z wtryskiem bezpośrednim i założenie do niego instalacji gazowej może okazać się drogie i zbyt problematyczne.\nDostępne są jeszcze jednostki V8 z rodziny M 273, które występują w wersjach S 450 (4,7 l, 340 KM) oraz S 500 (5,5 l, 388 KM). Słabsza odmiana osiąga ,,setkę’’ w 5,9 s, a mocniejsza robi to w 5,4 s. Tu również występuje problem z zębatką na wałku wyrównoważającym. W ofercie jest jeszcze nowsza konstrukcja V8 z motorem o kodzie M 278. Silnik ten ma 4,7 l pojemności, dwie turbosprężarki i generuje moc 435 KM. Dzięki temu wersja S 500 BlueEFFICIENCY rozpędza się do 100 km/h w 5 s.\nNajbardziej wymagający mają do wyboru jeszcze odmianę S 600 z podwójnie doładowanym silnikiem (z rodziny M 275) V12 o pojemności 5,5 l o mocy 517 KM. S Klasa z tak potężną jednostką napędową do ,,setki’’ rozpędza się w bardzo krótkim czasie 4,6 s. Wybierając tę jednostkę trzeba jednak pamiętać o dość wysokich kosztach serwisu.\nMercedes Klasy S W221 silnik (2005–2011)\nPodstawowy silnik wysokoprężny dostępny w Mercedesie Klasy S W221 to jednostka OM 651, która dysponuje podwójnym doładowaniem i ma zaledwie 4 cylindry. Dostępna jest w wersji S 250 CDI BlueEFFICIENCY o mocy 204 KM. Niemiecka limuzyna z takim motorem osiąga ,,setkę’’ w 8,2 s. To całkiem dobry wynik, jak na tak mały silnik w tak dużym aucie.\nJednak najbardziej adekwatna jednostka do tego modelu to motor 3-litrowy V6 z rodziny OM 642. Jego ,,słabsza” odmiana to S 320 CDI/S 320 CDI BlueEFFICIENCY (235 KM), a oprócz niej dostępna jest jeszcze mocniejsza wersja S 350 BlueTEC (258 KM). Sprint auta do 100 km/h z takim silnikiem to w zależności od mocy 7,1-7,8 s. Decydując się na diesla V6 radzimy dokładnie skontrolować jednostkę napędową pod kątem wycieków.\nNa szczycie oferty silników wysokoprężnych stoi 4-litrowe podwójnie doładowane V8 o kodzie OM 629. Motor ten oferowany jest w wersjach S 420 CDI oraz S 450 CDI. Niezależnie od odmiany silnik ma 320 KM i rozpędza ,,Eskę” do 100 km/h w 6,6 s.\nBez względu na jaki wariant diesla zdecydujemy się, radzimy przed zakupem zwrócić uwagę na poziom zapełnienia filtra cząstek stałych (w niektórych egzemplarzach są nawet dwa). Warto sprawdzić też w jakim stanie są wtryskiwacze i turbosprężarka. To elementy, które mogą zawieść w każdym współczesnym dieslu. Dokonanie wszystkich tych czynności kontrolnych radzimy zlecić mechanikowi z doświadczeniem w naprawianiu tego modelu.\nZawieszenie w Mercedesie Klasy S W221 zestrojono komfortowo. Jednocześnie samochód prowadzi się w miarę pewnie podczas pokonywania zakrętów. Sportowe zapędy kierowcy oprócz charakterystyki zawieszenie studzi jeszcze układ kierowniczy, który działa z lekkim opóźnieniem. To typowe dla modeli tej marki, ale kierowcom lubiącym spokojną, komfortową jazdę nie powinno to przeszkadzać. W przedniej części zawieszenia zastosowano układ wielowahaczowy, podobnie jak i z tyłu. Dostępne jest również pneumatyczne zawieszenie (Airmatic), dzięki któremu komfort jeszcze się poprawia. W ofercie jest też samopoziomujące się zawieszenie ABC. Samochód standardowo wyposażony jest w napęd na tylne koła, ale opcjonalnie oferowany jest stały napęd 4×4 4Matic.\nW Mercedesie Klasy S elementy wyposażenia były konfigurowane indywidualnie przez klientów. Jego najciekawsze gadżety to między innymi: asystent martwego pola w lusterkach, system zapobiegający niezamierzonej zmianie pasa ruchu, noktowizor do jazdy w nocy (ostrzega o obecności pieszych i zwierząt na drodze), dwa ekrany LCD, komputer pokładowy, podgrzewane i wentylowane fotele z masażem (dostępne w kilku różnych opcjach), kamera cofania, aktywne zawieszenie pneumatyczne, klimatyzacja automatyczna czy światła LED. Automatyczna skrzynia biegów to w tym aucie standard, ale opcjonalnie można było doposażyć samochód jeszcze w łopatki przy kierownicy do zmiany biegów.\nNajwięcej problemów przysparza pneumatyczne zawieszenie. Dokładna kontrola wydajności jego kompresora, szczelności całego układu oraz stanu miechów w wyspecjalizowanym serwisie to absolutna podstawa. W przypadku powierzchownego sprawdzenia takiego zawieszenia, po zakupie auta może okazać się, że na jego naprawę trzeba wydać ponad 10 tys. zł.\nRadzimy zlecić też kontrolę automatycznej skrzyni biegów. Ta najbardziej narażona na awarie jest w wysokoprężnych odmianach V8. Naprawa przekładni w skrajnych przypadkach może kosztować nawet 10 tys. zł. Zdarzają się również problemy z reflektorami i tylnymi lampami. Radzimy sprawdzić wszystkie systemy dostępne na pokładzie, elektronika też lubi ,,płatać figle’’.\nSpotykane są również przypadki zapiekania się tłoczków w przednich hamulcach. Kluczem do niezawodnej eksploatacji jest zakup sprawdzonego egzemplarza, który nie ma za sobą: pożaru, powodzi oraz nie uczestniczył w poważnym wypadku. Odradzamy wybór sztuk sprowadzonych z USA. To one są najczęściej skażone tego typu przypadłościami.\nMercedes Klasy S nigdy nie brał udziału w testach zderzeniowych Euro NCAP, podobnie jak jego klasowi rywale. Jednak co do jego poziomu bezpieczeństwa nie można mieć uwag. Na pokładzie jest wiele systemów poprawiających bezpieczeństwo, w tym przede wszystkim układ, który przygotowuje auto do wypadku – napinając wcześniej pasy, domykając szyby, odpowiednio ustawiając fotele. Wszystko po to, aby zminimalizować obrażenia pasażerów.\nZ Mercedesem Klasy S W221 konkuruje między innymi BMW Serii 7 E65. Mocne strony bawarskiej konstrukcji to przede wszystkim bardzo precyzyjny układ kierowniczy i sportowa charakterystyka. To samochód, dla tych, którzy szukają przestronne limuzyny, ale oprócz komfortu oczekują od auta jeszcze przyjemności z prowadzenia. Na pochwałę zasługuje tutaj jeszcze bogate wyposażenie, rewelacyjne osiągi oraz duży wybór jednostek napędowych. Jego wady to awaryjne skrzynie automatyczne, szczególnie w wersjach wysokoprężnych, kontrowersyjny design, skomplikowany system info-rozrywki oraz mało dynamiczna i niezbyt oszczędna wersja 740d z wysokoprężnym motorem V8.\nPoważnym graczem w segmencie F jest jeszcze Audi A8 D3. Jego główny atut to stały napęd 4×4, którego nie ma w BMW. Samochód podobnie jak rywale może pochwalić się bogatą ofertą silnikową oraz długą listą ciekawych opcji wyposażenia. Ma najbardziej stonowany design, dzięki czemu jest najbardziej dyskretną propozycją w tym segmencie. Może pochwalić się też najprostszym i najbardziej intuicyjnym system zarządzającym ustawieniami auta i jego multimediami. Samochód jest też najlepszy w klasie pod względem wykończenia i spasowania elementów we wnętrzu. Jego wady to, podobnie jak u konkurentów, wrażliwe skrzynie automatyczne, awaryjne pneumatyczne zawieszenie, niższy poziom komfortu niż w Mercedesie Klasy S, a także problematyczne silnik wysokoprężne i benzynowe z oznaczeniami FSI/TFSI.\nMercedes Klasy S W221 to samochód, którego nikomu nie trzeba przedstawiać. Ta niemiecka ikona luksusu obecnie jest już dostępna za znacznie atrakcyjniejsze pieniądze niż jeszcze kilka lat temu. Główne zalety tego modelu to przede wszystkim ponadprzeciętny komfort resorowania, wysoka jakość materiałów użytych do wykończenia wnętrza, bogata oferta silnikowa, rewelacyjne osiągi oraz długa lista ciekawych gadżetów. Do wad należy zaliczyć przede wszystkim, pomimo sporej utraty wartości, nadal wysokie ceny zakupu i koszty eksploatacji, awaryjne skrzynie automatyczne (szczególnie w mocnych dieslach) oraz problematyczne pneumatyczne zawieszenie.\nZ silników benzynowych polecamy prawie wszystkie jednostki V6 i V8 z wyjątkiem tych wyprodukowanych przed 2006 rokiem ze względu na awarie zębatki na wałku wyrównoważającym. Przestrzegamy też przed zbyt pochopnym wyborem topowej wersji V12 S 600. Serwis tego modelu w przypadku awarii choćby elementów eksploatacyjnych takich jak cewki, będzie znacznie droższy niż w przypadku słabszych wersji. Godne uwagi są też wersje wysokoprężne zarówno podstawowa 4-cylindrowa jak i V6. Diesel V8 dość sporo pali przez co jego zakup nie ma sensownego wytłumaczenia, czego najlepszym dowodem jest fakt, że Niemcy zrezygnowali z takiej jednostki w nowszej generacji auta oznaczonej symbolem W222.\nCeny najtańszych sztuk Mecedesa Klasy S W221 zaczynają się od ok 20 tys. zł. Niestety nie ma co liczyć na zadbany egzemplarz za takie pieniądze. Zwykle są to mocno zużyte samochody z USA, auta po wypadkach lub z niejasną historią serwisową. Na zadbaną sztukę trzeba przeznaczyć co najmniej 60 tys. zł, ale najdroższe egzemplarze z końca produkcji potrafią kosztować nawet sporo ponad 100 tys. zł. Za taką kwotę można już przebierać w bardzo ciekawych ofertach z bogatym wyposażeniem i z topowymi jednostkami napędowymi.\nTagi: 4maticABCAirmaticBlueEFFICIENCYCDIKlasy SmercedesW221


Lloyd otwiera pierwszy sklep w Polsce - Świat Butów\nLloyd otwiera pierwszy sklep w Polsce\nDo grona najemców warszawskiej Galerii Północnej dołączył niemiecki producent wysokiej jakości obuwia męskiego Lloyd. Marka otworzyła sklep o powierzchni 76 mkw. na pierwszym piętrze Galerii. Jest to jej jedyny monobrandowy lokal w Polsce.Otwarcie własnego salonu w Galerii Północnej to znaczący krok w rozwoju na polskim rynku dla marki Lloyd, której asortyment jest dostępny wyłącznie w szeregu sklepów wielobrandowych i internetowych. W nowym sklepie klienci znajdą szeroki wybór obuwia męskiego, które cechuje znak rozpoznawczy – czerwony pasek wybity na podeszwie każdej pary.\nMarka Lloyd od ponad 130 lat zajmuje się produkcją doskonałej jakości obuwia. Obecnie jej asortyment jest dostępny w 40 krajach świata.\nTagi: Galeria PółnocnaLloydlokalmarkaniemieckipodeszwasklepwarszawski


Drobiazgi Maknety - kreatywny blog o dobrym życiu: Zabawy foto\nJustyna 25 marca 2012 21:10\nDla mojego nieprofesjonalnego oka zdjęcia świetne;) Modeleczka juz jest więc zdjęcia mozna robić;) sweterek zapowiada się rewelacyjnie;) Pozdrawiam\nkasia2609 25 marca 2012 21:27\nBardzo ładny ten sweterek a truskaweczki mniam, mniam.\nLusija 25 marca 2012 22:43\nAleż zdjęcia są piękne, idealne. Sama chciałabym umieć takie robić ale niestety bez dobrego sprzętu mogę tylko marzyć:) Tak więc marzę:)\nA sweterek - wygląda nader obiecująco.\nTo to jest normalne jak w nowej włóczce znalazłam już dziś drugi supeł? W dodatku obcięłam go tak, że się rozplątał i powstała dziura... ale związałam... Noszszsz...\nPozdrowienia!!! - Twoje wskazówki przy moim styczniowym dzierganiu Gail bardzo mi się przydały - dziękuję:)\npersjanka 26 marca 2012 07:05\nja nie wiem co ci sie nie podoba w twoich zdjeciach ..i ostrosc i uklad..wszystko ok...sweterek apowiada sie swietnie..pozdrawiam ania\nUrszula97 26 marca 2012 18:49\nsuper,truskawki,krzycząca Judytka,sweterek,Twój wpis,WIOSNA Idzie,zdjęcia bardzo ładne.\nzimowa 28 marca 2012 10:36\nzdjęcia są bardzo dobre. włóczkę fotografowałaś sama? super!\nzimowa 28 marca 2012 10:44\nchm, czemu zjadło mój komentarz?\nzdjęcia świetne są, szczególnie te włóczek - dobre oświetlenie i kadr. bo to też twoje, tak?\nmakneta 1 kwietnia 2012 20:12\nZimowa, nie zjadło komentarza, ja po prostu moderuję komentarze i często ukazują się z pewnym opóźnieniem.\nWszystkie zdjęcia są moje - to takie próby jak robic dobrze zdjęcia - zawsze.\njolad6@gazeta.pl 2 kwietnia 2012 20:31\nMadziu ja tylko szukam na twym blogu mojego (twojego) Słoneczka. Zaskoczyłaś mnie, ta fryzurka u Judytki (typ warkocza)to jedna z moich ulubionych uczesań- całusy dla Różowej Kobietki\nElusiek 4 kwietnia 2012 23:02\nZaskoczyła mnie Twoja opinia o Salsie, że mało wydajna i wkurzająca, bo ja całe ubiegłe lato nosiłam z niej sweterek z ażurkiem. Uwielbiałam go tak bardzo, że właśnie planuję następny w innym kolorze (miałam niebieski). Nosił się świetnie, prany w pralce, noszony niedbale, ale taki milutki... piszę o nim w czasie przeszłym, bo...córka mi go zabrała! :-)))) życzę, żeby Twoje tez się tak fajnie nosiły. Na mój sweter zużyłam tylko 7 motków (rozm 38/40). Robisz świetne zdjęcia, nie wiem czego się czepiasz???? :-)))) Pozdrawiam\nmakneta 4 kwietnia 2012 23:07\nElusiek, Salsa jest rzeczywiście mięciutka, ale jednak mało wydajna. A robie sweterek przyjaciółce, mam nadzieję, że się jej nie wyciagnie eza bardzo w użytkowaniu. A drugi dla Judyty.


Julia Kamińska zdradziła tajniki swojego make-upu i urody - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Julia Kamińska » Julia Kamińska zdradziła tajniki swojego make-upu i urody\njulia kamińska/HOT Moda,KAPiF\nKto by pomyślał, że kiedyś kojarzyła nam się z bohaterką serialu BrzydUla. Grube okulary, niezbyt twarzowe fryzury i fatalne stroje. Teraz Julia Kamińska potrafi błyszczeć na ściankach.\nAktorka udzieliła ostatnio wywiadu w magazynie HOTModa, w którym przyznała, że uwielbia kupować buty i płaszcze. Zdradziła także, jak dba o cerę i włosy.\nczytano: 23947 razy\nOna miała 35 lat, on 19! Z serii najbardziej szokujące związki w Hollywood. Harry Styles (21 l.) lubi związki ze starszymi od niego paniami. Jedna z jego byłych dziewczyn, Caroline Flack, jest od niego o 16 lat starsza. ... czytaj więcej\nGorzej! Gwiazdy też ludzie, a potrzeby fizjologiczne nie wybierają. Pamiętacie, jak Ed Sheeran zdradził, że zagrał koncert z kupą w majtkach? Kim Kardashian z kolei zwierzyła się, że zdarza się jej obsikać spanxy. Ble! ... czytaj więcej


środa, 12.6.2019 18:54\t, komentarze: 88 , odsłony: 35662\n12 czerwca z niespodziewaną wizytą do Polanicy-Zdroju przyjechał premier Mateusz Morawiecki. O przyjeździe prezesa Rady Ministrów przedstawiciele mediów dowiedzieli się nieco ponad dwie godziny przed spotkaniem.\nPremier przebywał z wizytą w firmie Staropolanka, gdzie na tle linii rozlewniczej wód mineralnych zorganizowane zostało krótkie spotkanie z przedstawicielami mediów.\n- To właśnie z takich kręgów, jeśli mogę tak powiedzieć, składa się kręgosłup polskiej gospodarki. Z takich kręgów jak te słynne, polskie zakłady Staropolanka, które właśnie w znakomity sposób kontynuują tradycje - mówił premier Morawiecki.\nMateusz Morawiecki zapowiedział także wzrost płacy minimalnej.


marietta żukowska - www.plotek.pl\nMałaszyński, Żmuda i inni walczą na torty!\nWszystko to na konferencji prasowej filmu "Ciacho"!\nMarietta Żukowska i jej nowy facet! WIDEO\npołączyła właśnie obie te metody - kilka dni temu wróciła z Zanzibaru, który jest aktualnie najmodniejszym kierunkiem, a teraz dodała na Instagramie fotkę z urlopu. Marietta Żukowska na zdjęciu w bikini Żukowska na ujęciu leży na plaży. Zamiast ręcznika użyła tradycyjnej zanzibarskiej chusty. Ma na sobie\nMagda Mołek przez jakiś czas nie była obecna w świecie mediów. Dziennikarka zrobiła sobie też przerwę od imprez branżowych i nie pokazywała się na ściankach. Teraz pojawiła się jednak na balu ELLE Style Awards 2018 i wyglądała fenomenalnie. Mołek na tę okazję wybrała sukienkę z dekoltem\n. Marta Żmuda-Trzebiatowska postawiła przede wszystkim na wygodę. Marietta Żukowska jak zwykle wyglądała zjawiskowo. Anna Kalczyńska Zofia Zborowska Karolina Szostak Paulina Smaszcz-Kurzajewska Katarzyna Zielińska\ntakże Agata Nizińska, Anna Zejdler-Ibisz, Marietta Żukowska, a nawet Miss Polonia Marcelina Zawadzka - mówi nasze źródło. Kapif AKPA Kapif Kapif\nGarlicki, Olga Frycz, Przemysław Sadowski, Marietta Żukowska, Anna Mucha, Katarzyna Warnke i Marcin Bosak. Kapif Nie lubicie nowości? Nie szkodzi. Wiosną w telewizji także wielkie powroty i sprawdzone formaty. Na\nStrój Pacholarz to PODRÓBKA!\nprojektu - mówi nam Wyrozębska. Ale to nie wszystko. Pacholarz pokazała się w podróbce, która była fatalną kopią. Wszystko na uczestniczce wisiało. Jest mi o tyle przykro, że moimi klientkami są inne gwiazdy - Marietta Żukowska, Natalia Kukulska, Ramona\nLista gwiazd polskiego kina, które wystąpią w najnowszym dziele Patryka Vegi "Ciacho" jest długa Marietta Żukowska , Cezary Żak , Joanna Liszowska , Danuta Stenka\nKONKURS: Wygraj bon o wartości 100 zł na zakupy w sklepach Taboo MODA *kalejdoskop: Najnowsze wydarzenia ze świata mody i urody *typ gwiazdy: Marietta Żukowska wybrała z nami stroje i dodatki *spodnie: 59 par szerokich spodni z lnu *porady: Jak eksponować talię i jak tuszować jej brak *z wybiegu do


Sklep INGRID Oczy INGRID - ALL IN ONE MASCARA - Wielofunkcyjny tusz do rzęs\nALL IN ONE MASCARA marki INGRID. Wielofunkcyjny tusz do rzęs. Produkt doskonale pogrubia, wydłuża i podkręca włoski. Ponadto, posiada tradycyjną, precyzyjną szczoteczkę, która gwarantuje równomierną oraz sprawną aplikację. Maskara dostępna w czarnym odcieniu.\nPosiada właściwości pogrubiające, wydłużające i podkręcające.\nPrecyzyjna szczoteczka nie skleja ani nie tworzy grudek.