Diagnoza stylu uczenia się - Zespół Szkół nr 1 z Oddziałami Sportowymi w Brzegu\nNie wszyscy przyjmujemy i kodujemy wiadomości w ten sam sposób. Każdy z nas odruchowo uaktywnia preferowany zmysł, albo zmysły, i w ten właściwy sobie sposób odbiera i przekazuje informacje. Preferowany kanał sensoryczny determinuje naszą osobistą strategię uczenia się.\nLudzie odbierają dobiegające do nich informacje za pomocą trzech podstawowych kanałów sensorycznych: wzrokowego, słuchowego, kinestetycznego. Nauczanie uwzględniające predyspozycje percepcyjne polega na angażowaniu wszystkich zmysłów w proces nauczania.\nNauka wielozmysłowa bazuje – mówiąc najogólniej – na wielokrotnym powtarzaniu nowych treści czy umiejętności, ale z wykorzystaniem\nróżnorodnych ćwiczeń i aktywności. Multisensoryczność sprzyja aktywizowaniu potencjalnych możliwości, które tkwią w każdym uczniu.\nWykorzystując w swojej pracy ćwiczenia, które pobudzają wszystkie zmysły uczących się, ćwiczymy, z różnym natężeniem i w dowolnej kolejności, sprawność słuchania, mówienia, uważnego patrzenia i działania, a uczniowie z reguły angażują się emocjonalnie w zadanie.\nNauczyciel współpracuje z grupą, wyzwala jej aktywność, koordynuje realizację wspólnego planu działania. Nauczanie przebiegające wielozmysłowo rozwija umiejętności: samodzielnego uczenia się, pracy w zespole, przezwyciężania trudności, planowania i organizowania pracy własnej bądź grupowej. Ponadto takie nauczanie sprzyja lepszemu poznawaniu siebie, budowaniu więzi w grupie oraz jest przyjazne dla dzieci, które wykazują specyficzne trudności w uczeniu się.\nNauczanie wielozmysłowe przebiega dwuetapowo. Pierwszy etap to stymulowanie zmysłów. Na tym etapie dostarczamy uczniom różnorodnych bodźców. Natomiast drugi etap to integrowanie doznań zmysłowych, na którym dbamy o to, aby bodźce zostały właściwie odebrane i przetworzone. Wielozmysłowe angażowanie ucznia w proces kształcenia zwiększa efektywność nauczania, gdyż uczenie się to nie bierne magazynowanie informacji, tylko aktywny proces, w którym udział dziecka jest nieodzowny. Prześledźmy teraz, jak określone predyspozycje percepcyjne wpływają na aktywności, które będą preferowane przez danego ucznia.\nCharakterystyka poszczególnych stylów uczenia się:\nWzrokowcy często pamiętają twarze, ale nie pamiętają imion; chętnie robią własne notatki; ich pismo jest zwykle czytelne i przejrzyste, stosują prawidłowe odstępy i kształt liter;\nWzrokowcy mają bujną wyobraźnię i potrafią kreować w wyobraźni szczegółowe obrazy; posiadają zdolność do myślenia obrazowego; chętnie wykonują w głowie operacje przestrzenne;\nKiedy się uczą, nie zwracają uwagi na odgłosy, ale ich uwagę zakłócić bałagan i ruch. Zwykle wodzą wzrokiem za wykładowcą.\nIch wypowiedzi są na ogół dobrze przemyślane i z góry zaplanowane; chętnie zapisują swoje myśli i lubią robić listy „to do".\nPosiadają wrodzoną umiejętność czytania diagramów, map, schematów, tabel. Dobrze rozpoznają kolory i umiejętnie je ze sobą komponują;\nGdy wzrokowiec się nudzi i jest nieaktywny, wpatruje się w dal, rysuje lub znajduje sobie coś do oglądania.\nWzrokowcy często są zamknięci w sobie. Ich emocje zdradza mimika: kiedy wpadają w złość, "zabiliby wzrokiem", łatwo płaczą, a kiedy są w dobrym humorze, szeroko się uśmiechają.\nWzrokowcy dbają o swój wygląd; na ogół są bardzo schludni i cenią sobie porządek.\nMuzyka ich nie wzrusza, ale na sztuki plastyczne reagują żywo, interesują się więc malarstwem, plakatem, grafiką, rzeźbą; takie dzieła sztuki mogą u nich wywołać głębokie wzruszenie; mają wrodzoną zdolność do szczegółowej analizy dzieł plastycznych.\nWzrokowcy nie mówią dużo, chętnie stosują metafory; raczej należą do ludzi cichych. Łatwo tracą uwagę i cierpliwość, gdy zmusza się ich do dłuższego słuchania; często źle dobierają słowa i są zbyt bezpośredni. Wzrokowca łatwo rozpoznasz po jego języku; będzie używał podobnych wyrażeń:widzę teraz, jak to zrobić; nie widzę tego; teraz to jest dla mnie jasne; to jest dla mnie mało przejrzyste; to wygląda całkiem nieźle; nie widzę celu tej rozmowy\nSłuchowiec pamięta, co usłyszał, a nie to, co widział, czy robił. Schematy, plansze, mapy mentalne na nie wiele mu się zdadzą. Dla ludzi, u których dobrze rozwinięta jest inteligencja muzyczna, słuch jest najważniejszym zmysłem. Dlatego kluczem do sukcesu jest dobry wykładowca i uważne słuchanie na lekcji, wykładu. Ilość zapamiętanych informacji z uważnie wysłuchanego wykładu jest ogromna i daleko wykracza, poza możliwości pozostałych typów inteligencji.\nSłuchowiec często ma jednak poważny problem z ortografią, rozpoznaje bowiem słowa poprzez wymówienie poszczególnych głosek. Również nauka pisania początkowo sprawia mu spore trudności.\nSłuchając wykładu, cicho powtarza słowa wykładowcy lub potakuje głową.\nZapamiętanie następuje poprzez głośne powtarzanie materiału.\nSłuchowiec myśli słowami i dźwiękami; wypowiada się po cichu i nie zwraca uwagi na detale. Charakterystyczne dla niego jest „głośne myślenie", nucenie pod nosem, powtarzanie poleceń, sprawiających mu trudność intelektualną.\nSłuchowiec na ogół ma dobrą pamięć muzyczną i może mieć słuch absolutny. Inteligencja muzyczna sprawia jednak, że hałas i dźwięki istotnie zakłócają jego uwagę.\nLubi rozmawiać ze sobą lub innymi o konkretnych sytuacjach; często na głos rozważa wszystkie za i przeciw. Wypowiadając się, chętnie stosuje długie, powtarzające się opisy Niezależnie od nastroju dużo mówi. W złości ma skłonności do wybuchów krótkotrwałych słowotoków. Swój stan emocjonalny wyraża nie tylko poprzez słowa, ale również, a nawet wręcz przez barwę głosu, prozodię, tempo. Wrażliwość na dźwięki pozwala mu właściwie odczytać emocje, zdradzane przez dźwiękowe komunikaty niewerbalne, towarzyszące wypowiedzi jego rozmówcy.\nSłuchowiec nadaje się na powiernika, lubi słuchać, często jednak przerywa rozmówcy, by wtrącić swoje zdanie. Gdy poznaje nowych ludzi, dobrze zapamiętuje imiona, ale zapomina twarzy;\nNie dba o swój wygląd;\nJeżeli chodzi o sztukę, to zdecydowanie preferuje muzykę, na którą jest bardzo wrażliwy, ale mimo tego, że sztuki plastyczne mniej go poruszają zawsze można liczyć na jego udział w dyskusji; analizując dzieło sztuki, zwykle pomija istotne szczegóły, ale potrafi spojrzeć na dzieło holistycznie;\nInteligencja muzyczna jest łatwa do usłyszenia w języku słuchowca: to brzmi nieźlle; żyją w harmonii; on jest taki głośny; muszę to usłyszeć; muszę się w to lepiej wsłuchać; jesteś zbyt hałaśliwy\nKinestetyk uczy się przez ruch, wrażenia skórne (dotyk, nacisk, temperatura), wykonywanie i bezpośrednie zaangażowanie. Pamięta to, co zrobił, a nie to, co zobaczył, czy usłyszał. Ma istotnie ograniczoną wyobraźnię. Wyobraźnię uruchamia ruch, nie rejestrują wizualnej i słuchowej części prezentacji. Żeby utrzymać uwagę, musi często zmieniać pozycję ciała i się poruszać. Myślenie przychodzi mu łatwiej, gdy pozostaje w ruchu. Swoje problemy rozwiązuje, będąc aktywnym fizycznie, choćby manipulując jakimś drobnym przedmiotem.\nCzytanie nie jest ulubionym zajęciem kinestetyka. Do zniesienia są teksty krótkie i mające wartką akcję. Podczas czytania wierci się i porusza. Kinestetyk często ma trudności z ortografią; musi napisać słowo, aby upewnić się co do poprawnej pisowni. Na początku bardzo szybko uczy się pisać, jednak gdy litery maleją i odległości między nimi maleją, wyniki nauki pisania pogarszają się.\nKinestetyk często jest impulsywny; kiedy się ucieszy, chętnie podskoczy z zadowolenia; kiedy ma dobry humor, chętnie się przytula i lubi dotykać. Gdy kinestetyk wpada w złość, potrafi tupać, szturchać, rzucać przedmiotami i żywo wymachiwać rękami. Jego reakcje są zazwyczaj błyskawiczne. Nie jest odporny na wpływ otoczenia.\nPodczas słuchania i mówienia żywo gestykuluje. Kinestetyk nie nadaje się na powiernika, bo jest kiepskim słuchaczem. Kiedy zmusza się go do dłuższego słuchania, szybko traci zainteresowanie. Kiedy bierze udział w rozmowie stoi blisko swojego rozmówcy.\nMimo stosunkowo sporej dbałości o wygląd kinestetyk szybko przestaje wyglądać schludnie. Daje tu znać o sobie jego ruchliwa natura.\nNa muzykę żywo reaguje ruchem, preferuje jednak rzeźbę, gdy może jej dotknąć. Z reguły sztuka nie wywołuje u niego dużych emocji i nie lubi o niej rozmawiać.\nJęzyk kinestetyka wygląda następująco: trzeba nim potrząsnął; gładko poszło; to jest ciężkie do zrozumienia; to mi leży na wątrobie; ciepłe słowa; nie bądź taki miękki; szorstko się z nim obszedł.\nNarzędzia do diagnozy preferowanego stylu uczenia się:\nTest badający styl uczenia się, przeznaczony dla uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej.\nImię i nazwisko……………………………………….klasa………..data…………………\n1) Co zostaje Ci w pamięci po kilku dniach od spotkania nieznanej Ci wcześniej osoby?\na) jej twarz\nb) jej imię /nazwisko\nc) to, co czułeś będąc w jej towarzystwie, lub to, co robiliście razem\n2) Gdy uczysz się czegoś nowego, w jaki sposób robisz to najchętniej?\na) czytasz tekst podany w dowolny sposób, oglądasz ilustracje, wykresy itp.\nb) słuchasz wykładu, dyskutujesz na dany temat, zadajesz pytania\nc) notujesz, wykonujesz rysunki, konstruujesz, poruszasz się, odgrywasz role\n3) Jaki rodzaj książek czytasz najchętniej?\na) książki, które zawierają opisy pomagające Ci wyobrazić sobie to, co się dzieje\nb) książki zawierające informacje faktograficzne, historyczne lub dużo dialogów\nc) książki o uczuciach i emocjach bohaterów, z wartką akcją, poradniki\n4) Którą z poniższych czynności wykonujesz najchętniej w czasie wolnym?\na) czytasz książkę lub przeglądasz czasopismo\nb) słuchasz książki nagranej na płytę, rozmowy w radiu, słuchasz muzyki\nc) uprawiasz sport, grasz w grę wymagającą ruchu, spacerujesz, piszesz, rysujesz\n5) Które z wymienionych stwierdzeń najlepiej charakteryzuje sposób, w jaki się uczysz?\na) podczas nauki nie przeszkadza Ci muzyka lub inne dźwięki\nb) nie potrafisz się uczyć, gdy w Twoim pobliżu słychać muzykę lub inne dźwięki\nc) musisz czuć się wygodnie, dekoncentruje Cię działalność i ruchy innych osób\n6) Gdy z kimś rozmawiasz, gdzie kierujesz wzrok?\na) patrzysz na twarz rozwówcy i tego samego oczekujesz od niego\nb) spoglądasz krótko na rozmówcę, po czym Twój wzrok wędruje na prawo i lewo\nc) patrzysz na wyraz twarzy rozmówcy, po czym spoglądasz w dół lub w bok\n7) Które z poniższych stwierdzeń najlepiej do Ciebie pasuje?\na) zwracasz uwagę na kolory, kształty, wzory i desenie\nb) lubisz wokół siebie bodźce słuchowe, gdy jest za cicho, nucisz, głośno mówisz itp.\nc) nie potrafisz siedzieć nieruchomo, wiercisz się, niespokojnie ruszasz nogami\n8) Czego najbardziej nie lubisz, podczas gdy ktoś Cię uczy?\na) słuchania wykładu, na którym nie wykorzystuje się żadnych pomocy wizualnych\nb) czytania po cichu, bez żadnych słownych wyjaśnień czy dyskusji\nc) niemożności rysowania czy pisania, patrzenia i słuchania w bezruchu\n9) Gdybyś miał zapamiętać nowe słowo, zrobiłbyś to najlepeij:\na) widząc je\nb) słysząc je\nc) zapisując je\nLiczba odpowiedzi a)………………Wzrokowcy\nLiczba odpowiedzi b)……………….Słuchowcy\nLiczba odpowiedzi c)……………….Czuciowcy/ Kinestetycy\nKwestionariusz obserwacji ucznia dla klas I- III szkoły podstawowej,\ndiagnozujący styl uczenia się\nImię i nazwisko…………………………………….. klasa……………… data…………\nOkreśl charakterystyczne dla ucznia zachowania, wstawiając X w odpowiednim miejscu\nZachowania charakterystyczne dla wzrokowca\nGdy wszyscy słuchają nagrania, zwykle próbuje mieć swoją książkę otwartą, aby czytać tekst podczas słuchania\nZwykle czyta tekst sam, zamiast polegać na interpretacji nauczyciela.\nJego zeszyt jest bardzo porządnie prowadzony. Ma zawsze ze sobą flamaster, by podkreślać ważne informacje podczas robienia notatek.\nJest spokojny, skoncentrowany w klasie i zazwyczaj pracuje bardzo szybko.\nRzadko odzywa się niepytany i często miewa problemy z mówieniem.\nZachowania charakterystyczne dla słuchowca\nStale przeszkadza swoim sąsiadom. Zwykle gdy pisze tekst, szepce pod nosem.\nStale naprzyksza się nauczycielowi. Ciągle zadaje pytania – związane bądź nie z tematem lekcji, rozmawia na boku i szepce do kolegów.\nBardzo dobrze zapamiętuje opowiadania, wiersze, piosenki. Ma doskonałą wymowę, a jego rozumienie ze słuchu jest zwykle lepsze niż innych uczniów.\nPotrafi znacznie więcej i lepiej powiedzieć, niż napisać. Wyniki jego prac pisemnych są raczej słabe, z licznymi błędami gramatycznymi i ortograficznymi.\nMa problemy z koncentracją w czasie czytania tekstu i rozumie lepiej, gdy go słucha.\nZachowania charakterystyczne dla czuciowca\nNie potrafi siedzieć spokojnie przez całą lekcję, przeszkadza kolegom, jest nadaktywny.\nPotrzebuje przestrzeni i ciągle kręci się podczas zajęć, koncentruje się tylko na krótki okres.\nZawsze chętnie przyniesie kredę, pujdzie coś znaleźć lub o coś zapytać, aby tylko móc się poruszać.\nPodczas słuchania lub oglądania stale coś rysuje, pisze, manipuluje różnymi rzeczami, składa papierki, ma ciągle zajęte czymś ręce.\nMa trudności z uczeniem się symboli abstrakcyjnych. Musi widzieć, słyszeć i pracować pod kierunkiem nauczyciela, by je zrozumieć.\nNajwiększa liczba wskaźników zakreślonych w danym przedziale określa typ myślowyucznia.\nZachęcaj aby wzrokowiec zapisywał rzeczy, które chce zapamiętać.\nRozmawiając utrzymuj z nim kontakt wzrokowy najdłużej jak się da.\nPo przyjściu ze szkoły pozwól mu posiedzieć w ciszy i spokoju.\nZaproponuj aby czytał różne historie, ilustrował je w myślach lub na kartce. Zaproponuj by czytając wodził palcem po tekście.\nPomożesz przyswoić mu nowe idee, odwołując się do jego własnych przeżyć lub znajdując dla nich wizualną formę.\nPodczas pomocy czy współpracy unikaj długich ustnych objaśnień.\nNamów go do przygotowania notatek pomocnych w sprecyzowaniu tego, co chce powiedzieć.\nPomóż mu podzielić większe zamierzenia / plany, na mniejsze etapy i wyznacz ich realne terminy.\nPozwól mu urządzić samodzielnie miejsce do nauki. Namów go, aby ograniczył tam ilość rzeczy i barw, które będą go rozpraszać.\nWygospodaruj w domu specjalne miejsce na jego osiągnięcia, dyplomy, fotografie, a także graficzne notatki, mapy umysłu itp.\nPamiętaj, że wzrokowcowi bardzo dobrze pracuje się z komputerem. Taki sposób pomaga mu utrzymać kontrolę nad wieloma szczegółami wizualnymi oraz z łatwością pisać i redagować teksty.\nZachęcaj słuchowca do opowiadania o jego twórczych koncepcjach, do dzielenia się pomysłami na rozwiązywanie problemów.\nNamawiaj do czytania i powtarzania materiału na głos, wybijając rytm ryszając stopą lub stukając palcem.\nPodczas opanowywania nowej umiejętności zaproponuj, aby nauczył ciebie tego, co już umie.\nJeżeli ma do czynienia z wykresami, tabelami, pisemnymi objaśnieniami, niech przeczyta na głos i wytłumaczy jak je rozumie.\nJeśli ma skłonności do zapominania o ważnych rzeczach, wprowadź zasadę codziennego relacjonowania tego, co planuje.\nMożesz mu pomóc w nauce, rezerwując sobie czas wysłuchania tego, czego się nauczył. Słuchowiec ma zawsze jakieś pytania i wewnętrzną potrzebę wypowiedzenia własnymi słowami tego, co zrozumiał.\nTakim osobom łatwiej przychodzi nauka przy włączonej cicho muzyce, natomiast wrzawa i obce dźwięki rozpraszają je.\nW jaki sposób mogę pomóc mojemu dziecku, które jest czuciowcem/ kinestetykiem?\n· Zaproponuj kinestetykowi, aby zanim zasiądzie do odrabiania lekcji, odprężył się spacerując lub słuchając muzyki.\nZwróć uwagę, aby powtarzał materiał w sposób aktywny, używał pomocy naukowych, rysował, pisał itp.\nZastosuj nagrania magnetofonowe, zaproponuj wodzenie palcem po tekście, czytanie na głos.\nNakłoń go, aby odgrywał scenki angażując ręce i całe ciało.\nZachęcaj do opowiadania przeczytanych historii. Zadawaj pytania.\nNamów by spisywał swoje wspomnienia lub opisywał zajęcia i przeżycia w listach lub dzienniku.\nPowtórkę materiału ułatwi mu pisanie i rozwiązywanie zadań na ściennej tablicy. Wówczas przy pracy umysłu może być w ruchu.\nPozwól mu na stworzenie własnego miejsca pracy, w którym będzie miał możliwość wygodnie siedzieć i poruszać się.\nSposoby angażowania różnych systemów reprezentacyjnych w nauczaniu w szkole.\nPraktyczne wskazówki dla nauczycieli.\nAngażowanie systemu wizualnego:\n· Umieszczanie w pomieszczeniu lekcyjnym treści dydaktycznych ( napisów, plakatów) na poziomie oczu dziecka.\n· Stosowanie taśm wideo, foliogramów, slajdów, tabel kolorowych, pisaków.\n· Praca z tekstem.\n· Pokazywanie interesujących, kolorowych książek.\n· Sporządzanie tzw. map pamięci, czyli syntetycznych, graficznych schematów podsumowujących dane zagadnienie.\n· Częste stosowanie różnych pomocy naukowych.\n· Graficzne wyodrębnienie, zapisywanie i prezentowanie w widocznych miejscach kluczowych słów i pojęć.\n· Używanie kierowanej wizualizacji, czyli sterowanie wyobraźnią.\n· Używanie sformułowań: „ zaobserwuj…wyobraź sobie…jak widzisz ten problem…“\nAngażowanie systemu słuchowego:\n· Prowadzenie dyskusji zespołowych w parach i grupach.\n· Słowne repetycje materiału.\n· Urządzanie pogadanek, prelekcji, spotkań.\n· Czytanie aktorskie, rymowanie itp.\n· Prowadzenie zajęć z magnetofonem.\n· Stosowanie onomatopei, słuchowych mnemotechnik.\n· Używanie muzyki jako narzędzia wspierającego uczenie ( relaks, pobudzenie, pomoc w wizualizacji).\n· Używanie sformułowań: „ posłuchaj….jak ci to brzmi…co ci to mówi“\nAngażowanie systemu kinestetyczno – czuciowego:\n· Wspieranie przekazu odpowiednią mimiką i językiem ciała.\n· Używanie gestów i różnych ruchów.\n· Przeprowadzanie ćwiczeń rozluźniających.\n· Wykonywanie ćwiczeń praktycznych, np doświadczeń.\n· Konstrułowanie na poziomie projektowania I wykonywania.\n· Organizowanie wycieczek i zajęć w terenie.\n· Stosowanie psychodramy, pantomimy, gier dydaktycznych.\n· Wykorzystywanie fizycznego ruchu jako narzędzia wspierającego przyswajanie treści programowych ( naśladowanie ruchu, rysowanie na boisku szlaków handlowych, granic państw itp)\n· Zapisywanie, przepisywanie, robienie notatek.\n· Proponowanie prezentacji na forum klasy, prowadzenia lekcji.\n· Używanie sformułowań: „ jak to odczuwasz…co ci się tu podoba…oprzyj się na“


Miłosne menu – Elizabeth Bevarly – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Miłosne menu\nKilka słów o książce pt. “Miłosne menu”\nAnnie i Nate przeżyli namiętny romans i wzięli ślub, ale wkrótce Annie zostawiła męża. Wściekły Nate odmówił jej rozwodu. Trzy lata później w jego kasynie odbywa się prestiżowy turniej pokerowy. Nate jest pewien, że Annie, zawodowa pokerzystka, takiej okazji nie przepuści. P...\n„Dziennik Przetrwania” to narzędzie dla wszystkich kobiet, odczuwających potrzebę poskładania swojego życia w funkcjonalną całość, małymi kroczkami, niespiesznie ale świadomie i z uwagą. Jaki nadasz charakter temu moleskinowemu notatnikowi, zależy tylko od Ciebie. Może on pełnić funkcję dziennika, p...\nKsiążka podejmuje nieomawianą szerzej w aktualnej literaturze polskiej problematykę wynalazczości pracowniczej. Opracowanie porządkuje dotychczasowe wypowiedzi doktryny dotyczące wynalazku pracowniczego oraz poddaje analizie obecny stan prawny. Ocena rodzimych unormowań dokonana jest przy uwzględnie...\nOna pamięta tylko tyle, że go kocha. On nie może zapomnieć, w jaki sposób go rzuciła. Wstrząs mózgu wymazał siedem miesięcy z życia Lucy. Dziewczyna nie przypomina sobie rozstania z narzeczonym, Zakiem Callahanem, na tydzień przed ślubem, ani przeprowadzki do Portland. I naturalnie, nic nie wie o sw...\nSekrety kuchni znakomitej. Sałatki.\nGrzegorz Ostrowski – mistrz kuchni. Autor finezyjnych przepisów kulinarnych.Fotograf apetycznych potraw. Jego sprawdzone przepisy to gwarancja sukcesu w kuchni. O gotowaniu pisze z prawdziwą pasją. Od 2001 roku prowadzi jedną z najlepszych stronkulinarnych MniamMniam.pl. Tym razem sekrety przyg...\nKiedyś Salomon był kotem małej Ellen. Potem odszedł do nieba. Ellen kochała muzykę, a kiedy grała na pianinie, wokół jaśniały anioły. Teraz Ellen już nie siada do pianina. Ma zapłakane oczy, męża, przez którego cierpi, synka, o którego się boi, i problemy, które ją przerastają. Pewnego dnia podczas ...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Elizabeth Bevarly\nElizabeth BevarlyMiłosne menu\n– Pan Dempsey? – dobiegł go głos z góry.\n– To ja – odparł, nie przerywając pracy.\n– Nazywam się Gus Fiver – przedstawił się mężczyzna w prążkowanych spodniach. – Jestem prawnikiem z kancelarii Tarrant, Fiver i Twigg. Możemy tu gdzieś porozmawiać na osobności?\n– Możemy tu porozmawiać – odparł. – Niech pan wyciągnie leżankę monterską.\n– Cud maszyna – rzekł Fiver. – Czterysta pięćdziesiąt pięć CUs. Silnik V-8. Trans Am z siedemdziesiątego szóstego był najlepszym samochodem typu pony car, jaki Pontiac kiedykolwiek wyprodukował.\n– Poza GTO z sześćdziesiątego czwartego – zauważył Hogan.\n– Taa, zgoda, ma pan rację.\n– Panie Dempsey, czy coś panu mówi nazwisko Amherst? Philip Amherst?\n– Proszę mi mówić Hogan. Nie, nic mi nie mówi. A powinno?\n– Tak się nazywał pański dziadek – odparł Fiver.\n– Niestety pański dziadek niedawno zmarł – podjął Fiver. – Jego żona Irene i córka Susan, która była jego jedynym dzieckiem i pańską biologiczną matką, odeszły wcześniej niż on. Susan nie wyszła za mąż i nie miała więcej dzieci, więc pański dziadek nie miał bezpośrednich spadkobierców. Po śmierci córki w zeszłym roku zmienił testament. Cały majątek przepisał na pana.\n– Majątek pana Amhersta jest dość znaczny – ciągnął Fiver. – Zwykle w takiej chwili proszę spadkobiercę, żeby usiadł, ale w tych okolicznościach może wolałby pan wstać?\n– Pański dziadek był bankierem i finansistą, który mądrze inwestował. Nie zostawił długów, za to mnóstwo aktywów. Jego główna rezydencja mieści się w Nowym Jorku na Upper East Side, ale był także właścicielem domów w Santa Fe, Palm Beach i Paryżu.\n– Chodzi o Paryż w stanie Teksas, prawda?\n– Nie, Paryż we Francji. Trocadéro, mówiąc dokładnie, w Szesnastej Dzielnicy.\n– Nie wiem, co to znaczy. – Do diabła, Hogan nic z tego nie pojmował.\n– To znaczy, że pański dziadek był bardzo zamożnym człowiekiem, panie Dempsey. A teraz, dzięki testamentowi i pokrewieństwu, pan także jest bogaty.\n– Hogan, jestem pewien, że słyszał pan opowieści o ludziach, którzy wygrali na loterii, a potem ich życie się rozpadło, bo nie radzili sobie z odpowiedzialnością związaną z posiadaniem dużych pieniędzy. Radzę panu przemyśleć to wszystko, zanim podejmie pan jakieś ważne decyzje. I proszę się nie spieszyć.\n– Tak zrobię – zapewnił go Hogan. – Dziwna rzecz, bo już nieraz myślałem, co bym zrobił, gdybym wygrał w totolotka. Gram od szkoły średniej.\n– Nie wygląda pan na hazardzistę.\n– I na co zamierzał pan przeznaczyć wygraną?\n– Trzy rzeczy. – Hogan uniósł lewą rękę i wyciągnął palec wskazujący. – Po pierwsze na Shelby Daytona Cobra z tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego piątego. – Dołączył palec środkowy do wskazującego. – Po drugie na dom w Ocean City w stanie New Jersey. – Do dwóch palców dodał trzeci. Serdeczny, bardzo ważny. – Po trzecie… – uśmiechnął się – na Anabel Carlisle. Z Park Avenue.\n– Pani jest moją nową kucharką?\n– Ile ma pani lat? – spytał, zanim ugryzł się w język.\n– Czemu pan o to pyta? – odparowała. – To niezgodne z prawem traktować wiek jako warunek przy zatrudnieniu. Mamy równe szanse w dziedzinie zatrudnienia. To nie najlepszy początek pierwszego dnia pracy.\n– Jeśli mnie pan teraz wyrzuci, po takim pytaniu mogę pana pozwać. Prawo będzie po mojej stronie.\n– Jestem po prostu ciekaw – odrzekł, co zresztą było prawdą. Miała w sobie coś takiego, że budziła ciekawość.\n– Mam dwadzieścia osiem lat – oznajmiła. – Chociaż to nie pańska sprawa.\n– Jeśli chce pan coś zjeść dziś wieczorem, powinien mi pan pokazać mój pokój – powiedziała do niego tym samym chłodnym tonem. – Pańska kuchnia mnie zadowala, ale muszę zabrać się do pracy. Croque monsieur sam się nie zrobi.\n– Pani pokój jest…\n– Pani pokój jest na górze – oznajmił w końcu. Kiedy wejdą na górę, chyba go rozpozna. – Proszę za mną.\n– To jest pani pokój. – Wskazał na prawo, przypominając sobie, że to ten pokój pokazywała mu pani Hennessey, mówiąc mu, że jest większy i ma kominek.\n– Jest łazienka en suite? – spytała.\n– Jeśli pyta pani, czy przy pokoju jest łazienka, to tak – odparł i wskazał na drzwi obok. – Tam. – Tak sądzę, dodał w myśli. Bo równie dobrze mogła tam być garderoba.\n– I drzwi zamykają się na klucz?\n– Tak – powiedział. – Ślusarz właśnie wyszedł, jedyny klucz jest w górnej szufladzie komody. Może się pani zamknąć też na zasuwę od wewnątrz, tak ja sobie pani życzyła w umowie.\n– Pokój jest do przyjęcia. Rozpakuję się i zamelduję się w kuchni, żeby sprawdzić zapasy. Dziś po południu udam się na zakupy. Kolacja będzie o wpół do ósmej. Codziennie. Śniadanie o siódmej. Jeśli będzie pan w domu w porze lunchu, mogę przygotować lekki posiłek i zostawić panu w lodówce, ale generalnie przedpołudnia i wczesne popołudnia spędzam, planując menu i robiąc zakupy. Robię zakupy codziennie, żeby mieć pewność, że mam najświeższe składniki, wszystkie ekologiczne. Niedziele i poniedziałki mam wolne, chyba że będzie mnie pan potrzebował na specjalne okazje, w takim wypadku płaci mi pan za te dni podwójną stawkę. I…\n– I dostaje pani dodatkowy wolny dzień w kolejnym tygodniu – dokończył za nią. – Czytałem i podpisałem umowę. Ma pani wolną Wigilię, Boże Narodzenie i Święto Dziękczynienia, pełnopłatne, bez wyjątków – zacytował. – Oraz trzy tygodnie wakacji w sierpniu, także z pełnym wynagrodzeniem.\n– Jeśli jeszcze tu będę – wtrąciła. – To dopiero za dziesięć miesięcy – dodała bez cienia próżności. Najwyraźniej wiedziała o grze mieszkańców Park Avenue.\n– Och, będzie pani – odparł. Ponieważ do sierpnia, jeśli dobrze to rozegra, zamieszka z nim Anabel, a jego ślubnym prezentem będzie dożywotni kontrakt z jej ulubioną osobistą szefową kuchni, Chloe Merlin.\nZa to Anabel nie będzie miała wyboru, będzie musiała zwrócić na niego uwagę. A wtedy szybko zostaną parą. Więc ostatecznie wydatki na Chloe się opłacały. Poza tym i tak nie wiedział, co zrobić z pieniędzmi, które zostawił mu dziadek. Było tego dość, by wykarmić całe księstwo Liechtenstein. Hogan miał tylko nadzieję, że będzie mu smakował ten… jak mu tam… croque monsieur. Cokolwiek to jest.\nChloe Merlin w milczeniu przyglądała się nowemu pracodawcy, żałując, że uległa pokusie zarobienia dużych pieniędzy. Hogan Dempsey nie przypominał ludzi, którzy zwykle ją zatrudniali. Wszyscy byli uprzejmi, ale też generalnie lekkomyślni, więc łatwo było nie zwracać na nich uwagi, co pozwalało Chloe skupić się na jedynej rzeczy, która się dla niej liczyła – na gotowaniu. Hogan Dempsey wydawał się bystry i prostolinijny, i coś jej mówiło, że nie da o sobie zapomnieć.\nNigdy nie spotkała nikogo o bardziej dominującej prezencji. Chociaż stał co najmniej półtora metra od niej, czuła, jakby na niej leżał. Był od niej ze trzydzieści centymetrów wyższy, włosy miał w kolorze pszenicy, oczy ciemne jak ziarna kawy. Chloe zawsze podobali się blondyni o brązowych oczach, a ten mógłby być ich królem. Na dodatek miał na sobie znoszone dżinsy, stare robocze buty i bluzę w kolorze owsianki, która widziała lepsze czasy. Był zbyt atrakcyjny, co stanowiło pewien problem. Raczej dla niej niż dla niego.\nUniosła rękę i przekręciła górny guzik białej bluzy. Ten gest miał jej przypomnieć o rzeczach, o których normalnie nie trzeba jej było przypominać. A jednak tym razem nie pomógł. Hogan wciąż był atrakcyjny. Dominujący. Jej okulary zaczęły się zsuwać, więc pchnęła je grzbietem dłoni. To był nerwowy gest, który towarzyszył jej od dzieciństwa, nie tylko dlatego, że czarne oprawki były na nią za duże.\n– Więc… jak ma się Anabel? – spytał Hogan.\nZe wszystkich pytań, jakich mogła się spodziewać, to nie należało do pierwszej dziesiątki. Chociaż nie zrobił na niej wrażenia smakosza i już wypełnił kwestionariusz, który przygotowała dla pracodawców na temat ich kulinarnych oczekiwań, sądziłaby, że chciałby porozmawiać o jej pozycji w jego domu.\nWiedziała od Anabel, że łączyła ją z Hoganem jakaś dawna historia. Anabel próbowała nawet wyperswadować jej przyjęcie tej pracy, wspominając dawne zachowanie Hogana jako dowód jego mało wyrafinowanego podniebienia. Ale Chloe ta historia nie obchodziła. Liczyło się tylko gotowanie. Źle funkcjonowała, jeśli nie mogła mu poświęcić absolutnie całej uwagi.\n– Anabel ma się dobrze – odparła.\n– Miałem na myśli, jak się ma po rozwodzie – sprecyzował. – Rozumiem, że zaczęła pani dla niej pracować, kiedy mąż zostawił ją dla jednej z jej najlepszych przyjaciółek.\n– To nie mój interes – oznajmiła. – I pański też nie. Nie zajmuję się plotkami, panie Dempsey.\n– Hogan – poprawił ją natychmiast. – I nie proszę o plotki, ja tylko…\nUniósł jedno ramię i opuścił je w jakiś ujmujący sposób, a potem niemal wzruszająco westchnął. A niech go. Ona nie ma czasu na wzruszenia.\n– Chcę tylko wiedzieć, czy u niej wszystko w porządku – dodał. – Kiedyś byliśmy… przyjaciółmi. Dawno. Jakiś czas jej nie widziałem. Niektórzy ciężko przeżywają rozwód, więc chciałem tylko wiedzieć, czy u niej wszystko w porządku – powtórzył.\nO Boże. On za nią tęsknił, pomyślała Chloe. Z jaką tęsknotą powiedział: „przyjaciółmi”. Tęsknił za Anabel Carlisle, która była dość przyzwoitym pracodawcą i dość miłym, lecz strasznie powierzchownym człowiekiem.\n– Przypuszczam, że radzi sobie dobrze, biorąc pod uwagę… okoliczności – powiedziała głównie po to, by Hogan nie był taki nieszczęśliwy.\nWłaściwie nie znała Anabel zbyt dobrze, choć pracowała dla niej niemal pół roku, dłużej niż dla kogokolwiek innego. Teraz, kiedy o tym pomyślała, doszła do wniosku, że Anabel radzi sobie lepiej niż dobrze. Nie spotkała szczęśliwszej rozwódki.\n– Naprawdę? – spytał Hogan z nadzieją i żarliwością siódmoklasisty.\n– Spotyka się z kimś?\nZa chwilę ją poprosi, by przekazała Anabel jakiś list.\n– Nie wiem. Tylko dla niej gotowałam.\nTo go chyba pocieszyło.\n– A teraz, proszę wybaczyć… – Chciała znów powiedzieć „Panie Dempsey”, kiedy sobie przypomniała, że prosił, by zwracała się do niego po imieniu. Dotąd nie miała problemu ze zwracaniem się do pracodawców po imieniu, nawet jeśli wolałaby tego nie robić. Tym razem postanowiła tego unikać. – Chcę zabrać się do pracy.\nMusiała wziąć się do pracy. To wielka różnica. Choć bardzo lubiła gotować, jeszcze bardziej tego potrzebowała. Miała nadzieję, że przekazała mu to dość jasno.\n– Okej. – Nie krył niechęci. Pewnie chciał z niej wyciągnąć więcej informacji na temat Anabel, ale jeżeli jego pytania nie dotyczyłyby tego, jak bardzo Anabel lubi jej pistacjowe babeczki, powiedziała już wszystko, co miała do powiedzenia.\n– Gdyby pani jeszcze czegoś potrzebowała – podjął – albo miała pytania, będę…\nPo raz pierwszy wydawał się niepewny siebie, a nawet zagubiony. Musiała się powstrzymać, by do niego nie podejść i nie wyciągnąć ręki. Wiedziała, jak to jest czuć się zagubionym. Nikomu tego nie życzyła. Ale świadomość, że Hogan Dempsey czuje się zagubiony, była dla niej jeszcze bardziej przykra.\n– W domu – dokończył wreszcie. – Będę u siebie.\nKiwnęła głową. Wolała milczeć, bo nie ufała swoim słowom – ani rękom, dopóki nie zamieni się znów w maszynę gotującą, która kieruje się wyłącznie dwoma zmysłami: smaku i zapachu. Ponieważ wszystkie inne, słuch i wzrok, a już na pewno dotyk, były po prostu zakazane.\nKanapka z szynką i serem.\nHogan podejrzewał, że to, co Chloe przed nim postawiła, zanim zniknęła znów bez słowa w kuchni, to kanapka. Był prawie pewien, że to dwie złożone kromki pieczywa z czymś na wierzchu, co prawdopodobnie też było serem. Już pierwszy kęs to potwierdził. Przygotowała mu kanapkę z szynką i serem. Może to nie była szynka firmy Oscar Mayer, którą kupował, zanim stał się obrzydliwie bogaty, a ser nie był tym serem w owiniętych folią plasterkach, mimo to croque monsieur była zdecydowanie francuską wersją kanapki z szynką i serem.\nPyszną wersją tej kanapki.\nDo tego dostał coś, co wyglądało jak frytki – choć niezupełnie – i coś jeszcze, co przypominało surówkę z białej kapusty – choć nie do końca. Obie te rzeczy były bardzo smaczne. Kolacja, którą przygotowała dla niego Chloe, z niby-kanapką z szynką i serem, niby-frytkami i niby-surówką z białej kapusty, była najlepszą kolacją, jaką dotąd jadł. Och, do diabła. Może zatrudnienie Chloe opłaci mu się nie tylko dlatego, że dzięki temu odzyska miłość życia. A w każdym razie swoją nastoletnią miłość.\nDo kolacji Chloe podała piwo, które było zaskakująco dobre, chociaż założyłby się, że nie było warzone w Milwaukee. Spodziewałby się po niej raczej wina, sądził, że na tym zna się lepiej, i pewnie tak jest, ale dobrze wiedzieć, że się do tego nie ogranicza. Płacił jej tyle, że nie byłby zdziwiony, gdyby się okazało, że Chloe ma też pojęcie o astrofizyce i egzystencjalizmie.\nDo kolacji dobrała też muzykę, i chociaż nigdy nie przepadał za jazzem, aksamitne tony saksofonu i pianina pasowały tu idealnie.\nTa kolacja znacząco różniła się od kolacji, do jakich przywykł – jedzenia z pojemnika na wynos albo z mikrofali, popijanego piwem z butelki, a do tego jakiś sport w telewizji. Gdyby miesiąc temu ktoś mu powiedział, że będzie jadł kolację w jadalni przy stole na dwanaście osób, z widokiem na drzewa i domy zamiast na neon Taco Taberny po drugiej stronie ulicy, poradziłby tej osobie, by udała się do lekarza, bo cierpi na halucynacje. Wciąż nie wierzył, że tak teraz wygląda jego życie. I podejrzewał, że może nigdy nie uwierzyć.\nW chwili gdy odłożył widelec, Chloe zabrała talerz i postawiła przed nim filiżankę kawy. Nim znowu uciekła – nie wiedzieć czemu wydawało mu się, że próbowała od niego uciec – zatrzymał ją.\n– Było pyszne – oznajmił. – Dziękuję.\nKiedy odwróciła się do niego twarzą, wyglądała na zdziwioną.\n– Oczywiście, że było pyszne. Na tym polega moja praca, żeby było pyszne. – Potem dodała, jakby po namyśle: – Nie ma za co.\nKiedy znów chciała odejść, Hogan po raz kolejny ją powstrzymał.\n– Już wiem, że croque monsieur to kanapka z szynką i serem, ale jak się nazywa to z ziemniaków?\nKiedy tym razem się odwróciła, jej mina niczego nie zdradzała. Przez minutę patrzyła na niego w milczeniu – minutę, w której ze zdumieniem odkrył, że umiera z ciekawości, o czym ona myśli. W końcu odparła:\n– Pommes frites.\n– A to zielone?\n– Salade de chou.\n– Fantazyjnie – odparł. – A czy to nie była po prostu kanapka z szynką i serem, frytki i coleslaw?\nLekko zacisnęła muśnięte czerwoną szminką wargi.\n– Dla pana? Tak. A teraz, jeśli pan pozwoli, deser…\n– Może poczekać – dokończył. – Proszę usiąść. Powinniśmy porozmawiać.\nNie odwróciła się do drzwi. Ale też nie usiadła. Patrzyła na niego przez zmrużone oczy sponad okularów, po czym przesunęła je na miejsce grzbietem dłoni. Pamiętał, że już to robiła. Może za pieniądze, jakie jej płacił, stać ją będzie na nowe okulary, które będą pasowały. Albo nawet osiemdziesiąt par okularów.\n– Proszę usiąść. Proszę.\n– Czy był jakiś problem z kolacją?\n– To była cholernie smaczna kanapka z szynką i serem.\nPomyślał, że poczuje się obrażona, iż zdegradował jej dzieło do czegoś tak zwyczajnego, co kupował w narożnych delikatesach. Zamiast tego odparła:\n– Chcę stopniowo zmieniać pana nawyki żywieniowe. Jutro przygotuję panu pot au feu.\n– Dla pana? Duszona wołowina.\n– Kiepsko pani ocenia mnie i moje podniebienie, prawda?\n– Nie oceniam ani jednego, ani drugiego, panie Dempsey.\n– Hogan – poprawił ją.\n– Mam zwyczaj dowiadywać się paru rzeczy o moim nowym pracodawcy, zanim zaczynam dla niego pracować – ciągnęła. – To pomaga zaplanować menu. Kwestionariusz, o którego wypełnienie prosiłam, okazał się, powiedzmy, niezbyt pomocny w tym zakresie.\n– Czy to nie ja powinienem to zrobić? – spytał. – Zdobyć jak najwięcej informacji o moim potencjalnym pracowniku, zanim zaproponuję mu pracę?\n– A zrobił pan to?\nPewnie powinien był to zrobić. Zadowolił się rekomendacją Gusa Fivera. No i tym, że kradnąc Chloe Anabel, zwróci na siebie uwagę.\nWestchnęła z rezygnacją, a potem wyciągnęła krzesło i usiadła, stawiając przed sobą jego pusty talerz.\n– Wiem, że dorastał pan w robotniczej dzielnicy w Astorii – zaczęła. – I że jest pan od bardzo niedawna bogaty, i to tak bogaty, że służby powinny się upewnić, czy nie drukuje pan banknotów. Wiem, że nie podróżował pan dalej na północ jak do New Bedford w Massachusetts w odwiedziny do dziadków ani dalej na południe jak do Ocean City w New Jersey, gdzie każdego lata spędzał pan z rodzicami tydzień w motelu Coral Sands. Wiem, że w szkole średniej był pan świetnym hokeistą i piłkarzem i że nie dostał pan stypendium sportowego, choć niewiele brakowało, więc nie poszedł pan do college’u. Wiem też, że pana ulubionym daniem jest – tu powściągnęła grymas – wołowy klops z taco, a jedynym alkoholem, jaki pan pije, jest krajowe piwo. Nigdy nie przygotuję panu klopsa z taco.\nZa skarby świata. To paskudztwo. Ale zapytał tylko:\n– Skąd pani to wszystko wie? Pewnie niektóre z tych informacji można znaleźć w sieci, ale nie te o dziadkach czy Coral Sands.\n– Nigdy nie szukałabym prywatnych informacji w internecie ani nigdzie indziej – odparła szczerze urażona, że mógł tak pomyśleć.\n– Anabel mi to powiedziała, kiedy wręczyłam jej dwutygodniowe wymówienie. O nic nie pytałam – pospieszyła z wyjaśnieniem. – Kiedy dowiedziała się, że to pan mnie zatrudnia i zdała sobie sprawę, że nie stać jej na to, żeby zapłacić mi więcej, trochę się zdenerwowała.\nHogan się uśmiechnął. Anabel nigdy nie lubiła, kiedy coś działo się nie po jej myśli.\n– I uznała, że mówiąc pani, jaki ze mnie głupek, przekona panią, żeby pani dla mnie nie pracowała, tak?\n– Głupek? – Chloe wyglądała na zmieszaną.\nZamiast obrazić się na Anabel, Hogan się ucieszył, ponieważ to oznaczało, że go pamiętała. Nigdy nie kryła swojej opinii, że podziały społeczne istnieją nie bez przyczyny i nie powinno się przekraczać pewnych granic – nawet jeśli ona przekroczyła je dziesiątki razy, by z nim być, kiedy byli młodsi. Tak ją wychowano, takie poglądy jej wpojono, tak jak Hoganowi wpojono miłość do podrasowanych samochodów.\nJej rodzice, zwłaszcza ojciec, uparli się, by poślubiła mężczyznę, który dorówna jej statusem i majątkiem. Gdyby ich nie posłuchała, grozili, że ją wydziedziczą. To była jedyna rzecz, która mogła ich rozłączyć. Anabel dała mu to jasno to zrozumienia. A kiedy pojechała do college’u i zaczęła się spotykać z synem senatora, cóż… Hogan wiedział, że między nimi koniec, nie musiała mu tego mówić.\nTyle że ona nigdy mu tego nie powiedziała i wciąż od czasu do czasu, kiedy bywała w domu, spotykali się niezależnie od syna senatora. Jednak przez kilka kolejnych lat powoli się od siebie oddalali.\nAle nigdy nie powiedziała, że to koniec.\nWłaśnie dlatego, choć wyszła za mąż za syna senatora, nie stracił nadziei, że pewnego dnia będą razem. Teraz syn senatora zniknął z horyzontu, a ich nie dzielił już majątek ani status. W jego żyłach płynęła równie błękitna krew jak w jej, a pieniądze, które odziedziczył, były równie stare i zatęchłe jak jej. Może dalej uczył się poruszać w świecie, który był dla niego nowy, ale nie był już outsiderem. Do diabła, właśnie wypił piwo ze szklanki, nie z butelki. To poważna zmiana. Niedługo…\n– Chwileczkę – rzekł. – Skąd Anabel wie, że piję tylko krajowe piwo? Kiedy się spotykaliśmy, byłem za młody, żeby pić.\n– Tego akurat sama się domyśliłam.\n– Teraz warzy się u nas kilka naprawdę dobrych gatunków piwa, wie pani?\n– Owszem. Ale to, które pan dzisiaj pił, było belgijskie. Dobre, prawda?\nTak, dobre. W weekendy i tak będzie kupował Sama Adamsa.\n– Czy gotuje pani tylko francuskie dania? – Nie był pewien, czemu przeciąga tę rozmowę, na którą żadne z nich nie miało ochoty.\n– Wciąż myślimy o klopsie, tak? – spytała.\n– Lubię też pizzę.\nWzdrygnęła się, ale milczała.\n– I potrawkę z kurczaka – dodał.\n– Dobrze, mogę wprowadzić zmiany do mojego menu. Drobne zmiany – powiedziała.\nHogan się uśmiechnął. Zdobył przewagę. Był ciekaw, jak długo ją utrzyma.\n– A odpowiadając na pańskie pytanie, tak, gotuję tylko francuskie potrawy. – Wyglądała, jakby chciała coś dodać, ale tego nie zrobiła.\nA zatem Hogan spróbował z innej strony.\n– Pochodzi pani z Nowego Jorku?\n– Urodziłam się i wychowałam w New Albany, w stanie Indiana – odparła. Czuła, że będzie pytał o inne rzeczy, więc dodała z oczywistą niechęcią: – Wychowała mnie babka, bo rodzice… nie byli w stanie wychować mnie samodzielnie. Mémée przybyła tu po drugiej wojnie światowej, bo poślubiła Amerykanina, jej rodzice byli właścicielami bistra w Cherbourgu. To ona nauczyła mnie gotować. Zrobiłam dyplom ze sztuki kulinarnej na Sullivan University w Louisville, które jest świetnym miastem, ale jeśli chodzi o restauracje, panuje tam ogromna konkurencja, a ja chciałam otworzyć własną restaurację.\n– Więc przyjechała pani do Nowego Jorku, gdzie nie ma w tej dziedzinie konkurencji, co? – Uśmiechnął się, ale nie odpowiedziała mu uśmiechem.\nCzekał, by mu powiedziała, jak znalazła się w Nowym Jorku, ale widocznie uznała, że skończyła swoją opowieść, ponieważ niczego więcej nie usłyszał. Choć wciąż miał mnóstwo pytań.\n– Czyli chciała pani otworzyć restaurację, ale tymczasem gotuje pani w prywatnych domach. Jak długo?\nZastanawiał się, czy dlatego tak wysoko ceniła swoje usługi i upierała się, by mieszkać w miejscu pracy, bo oszczędza na własną restaurację.\n– Czemu do tej pory nie otworzyła pani restauracji?\nWahała się przez krótką wymowną chwilę.\n– Zmieniłam zdanie. – Wstała i wzięła jego talerz. – Muszę zająć się pana deserem.\nMiał jeszcze w zanadrzu wiele pytań, ale jej postawa mówiła, że rozmowa dobiegła końca. A zatem spytał tylko:\n– Co dostanę?\n– Co to jest? Dla mnie? – dodał, nim ona to zrobiła.\n– Pudding czekoladowy.\nPo tych słowach wyszła. Odprowadzał ją wzrokiem, widział, jak szła galerią do kuchni. Czekał, czy się obejrzy, czy chociaż odwróci głowę w bok. Nie, patrzyła przed siebie i szła, nie zwalniając.\nZaczął się zastanawiać, czy w jej życiu jest jeszcze coś – lub ktoś – poza gotowaniem.\nTytuł oryginału: A Beauty for the Billionaire\n© 2017 by Elizabeth Bevarly\n© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2018


Śmiertelny wypadek motocyklisty w Czechowicach-Dziedzicach. Policja szuka świadków - Dziennikzachodni.pl\nŚmiertelny wypadek motocyklisty w Czechowicach-Dziedzicach....\nŚmiertelny wypadek motocyklisty w Czechowicach-Dziedzicach. Policja szuka świadków\n2 sierpnia 2016 02.08.2016 Aktualizacja: 2 sierpnia 2016 18:44 02.08.2016 18:44\n©FOT. KMP w Bielsku-Białej\nPolicjanci z wydziału kryminalnego bielskiej komendy szukają świadków wypadku, do którego doszło 26 lipca około godz. 17.50 w na czechowickiej ul. Legionów. W wypadku śmierć poniósł 43-letni motocyklista.\nZ ustaleń wynika, że kierujący motocyklem marki honda CBR jechał ulicą Legionów w kierunku drogi krajowej nr 1 w Zabrzegu.\n- Utracił panowanie nad jednośladem, po czym uderzył w krawężnik, a następnie przewrócił się. Podczas upadku, poszkodowanemu zsunął się kask ochronny z głowy. W wyniku doznanych obrażeń poniósł śmierć na miejscu - informuje Elwira Jurasz, rzecznik prasowy bielskiej policji.\nInformacje w sprawie tego wypadku – także anonimowe – można kierować do Wydziału Kryminalnego Komendy Miejskiej Policji w Bielsku-Białej przy ul. Rychlińskiego 17. Można dzwonić na nr. tel. 33 8121280, alarmowe 997 lub 112 lub pisać na adres e-mail: kryminalny@bielsko.ka.policja.gov.pl.\nwypadek legionów czechowice\nśmierć motocyklisty czechowice\nA cóż tu jeszcze wyjaśniać...\nGinter (gość) 03.08.16, 05:43:25\nNormalni ludzi nie kupują do jazdy po polskich drogach Hond CBR! Zresztą nikt normalny nie wsiada na +/- 200 kg z silnikiem o mocy ponad 100 KM - takie urządzenia nadają się na tor a nie na teren...rozwiń całość\nNormalni ludzi nie kupują do jazdy po polskich drogach Hond CBR! Zresztą nikt normalny nie wsiada na +/- 200 kg z silnikiem o mocy ponad 100 KM - takie urządzenia nadają się na tor a nie na teren zabudowany. Jeżeli przekroczył prędkość i źle zapiął kask, to sam sobie winny. Ot, wszystko w tym temacie. zwiń


Peugeot 508 II 1.5 BlueHDI AT (130 KM) Liftback : dane techniczne\nPeugeot 508 II 1.5 BlueHDI AT (130 KM) Liftback\nPeugeot 508 w wersji II 1.5 BlueHDI AT (130 KM) to samochód osobowy z nadwoziem typu liftback produkowany w latach od 2018 do 2018 roku. Model ten otrzymał czterocylindrowy silnik diesla o pojemności skokowej 1499 cm³ (1.5L) osiągający maksymalną moc 130 KM i maksymalny moment obrotowy na poziomie 300 Nm. Współpracuje on z automatyczną skrzynią biegów o ośmu przełożeniach która przenosi napęd na przednie koła. Taka konfiguracja zapewnia przyspieszenie od 0 do 100 km/h w czasie 9.9 sekundy oraz pozwala osiągnąć maksymalną prędkość wynoszącą 210 km/h. Średnie spalanie przy normalnej jeździe miasto/trasa w proporcjach 50/50 nie powinno przekroczyć 3.7 l/100km, a zbiornik paliwa o pojemności 55 litrów powinien wystarczyć na przejechanie w takich warunkach około 1486 km.\nWe wnętrzu opisywanego modelu znajdziemy cztery miejsca dla pasażerów i jedno miejsce przeznaczone dla kierowcy czyli mamy auto 5 osobowe. Nadwozie prezentowanego modelu ma długość całkowitą 4750 mm, jest szerokie na 1847 mm, a wysokość jego jest równa 1404 mm. Rozstaw osi na poziomie 2793 mm jest zarezerwowany dla samochodów klasy średniej z segmentu D. Pozwala to podróżować w miarę komfortowo nawet pięciu dorosłym osobom (z bagażem) na dłuższych dystansach.\nModyfikacja: 1.5 BlueHDI AT (130 KM)\nRozstaw osi: 2793 [mm]\nMaksymalna przestrzeń bagażowa: 1537 [litr]\nZasięg: od 1 250 do 1 620 [km]\nJeżeli znalazłeś nie aktualne informacje lub masz więcej danych na temat oglądanego modelu podeślij je do użytkownika ArteK wraz z numerem zgłoszenia umieszczonym w temacie [DT48774] korzystająć z tej wiadomości na PW.\nPeugeot 206 I Lift 1.6 MT (110 KM) Hatchback 5-drzwi\nPeugeot 205 I 1.4 MT (75 KM) Hatchback 5-drzwi\nPeugeot 301 II 1.6 VTi MT (115 KM) Sedan\nPeugeot 306 I 2.0 HDI MT (133 KM) Hatchback 5-drzwi\nKalkulator OC AC NNWnawet 50% taniej!Kalkulatory motoryzacyjneLPG, spalania, mocy, prędkości, ciśnienia, momentu obrotowego, OC i AC, przyczepy na kat. "B"Ogłoszenia motoryzacyjnewybrane ofertyOpony na latosprawdź najniższe ceny!Umowa kupna sprzedażyformularze do pobraniaFirmy Motoryzacyjnekatalog Firm motoryzacyjnychPorównywarka okazje motoryzacyjnenarzędzia, wideorejestratory, gadżety\nSzerokie i potężne: stylistyka zewnętrzna ...Styl całego nadwozia przyciąga spojrzenia nawet wtedy, gdy Audi RS 6 Avant się nie porusza. Stylistyka auta w porównaniu z bazową wersją A6 Avant jest wyraźnie inna. Wszystkie elementy zewnętrzne - z wyjątkiem przednich ...Historia miejskiego auta, które ...Prezentacja modelu koncepcyjnego Renault ZOE Z.E. w 2009 roku potwierdziła zaangażowanie Renault w rozwój elektromobilności na dużą skalę. Grupa Renault była wówczas pierwszym producentem w Europie, który oferował model ...Świat samochodów elektrycznych i ...Coraz więcej kierowców rozważa zakup samochodu elektrycznego lub hybrydowego. Świat aut z nisko- lub bezemisyjnym napędem jest fascynujący, ale jednocześnie zagadnienia związane z akumulatorami, procesem ładowania czy ...


Wolność to jedyne, co mamy – debata o Albercie Camusie\nPodczas czwartego dnia festiwalu doszło do spotkania dwóch pokoleń – potomków literatury Miłosza i Herberta oraz potomków literatury Camusa, Malraux i Gide’a. Prowadzący debatę Maciej Kałuża rozpoczął dyskusję od uwagi, że na spotkaniach poświęconych twórczości Alberta Camusa zawsze panuje atmosfera życzliwości, co może być związane ze świadomością wolności, która towarzyszyła jego myśli. Kałuża zwrócił uwagę, że Polskę i Camusa wiele łączyło – przede wszystkim przyjaciele, tacy jak Józef Czapski, Gustaw Herling-Grudziński czy Czesław Miłosz. Camusa z Polską związało również dążenie ku wolności. Dżuma w PRL-u była skutecznie wycofywana przez cenzurę, w związku z czym do 1989 roku wydawało ją jedynie podziemie. Celem dyskusji było znalezienie odpowiedzi na pytanie, dlaczego do dziś tak chętnie czytamy prozę Camusa? W debacie brał udział David Camus – wnuk noblisty, a ponadto pisarz i agent literacki, Marie Blondeau – znakomita badaczka Dżumy, oraz Virginie Lupo – autorka wydanej niedawno książki na temat Pierwszego człowieka.\nMaciej Kałuża otworzył dyskusję pytaniem o związek Camusa z wolnością. Według Davida Camusa wolność przede wszystkim nie jest niczym szybkim i nagłym. Pisarz stwierdził, że nie może powiedzieć, że jest kimś innym niż jego dziadek oraz że równie ważnym tematem dla Alberta Camus była nadzieja, która pozwala przezwyciężyć absurd. Na pytanie Kałuży o pierwsze spotkanie z prozą Camusa Virginie Lupo odpowiedziała, że mając jedenaście lat, przeczytała Obcego i już wtedy wiedziała, że w przyszłości będzie zajmować się twórczością pisarza: „Dopiero po doktoracie wyznałam, że długo nie rozumiałam tych książek” – dodała badaczka. David Camus odkrył prozę swojego dziadka dzięki ojcu, który przeczytał mu opowiadanie zatytułowane Gospoda. „Potem przestałem czytać książki dziadka, bo był bardzo popularnym pisarzem. Nie czytałem, aby nie odpowiadać na pytania o to, jak interpretować jego książki. Każdy uważał, że jestem najlepszym specjalistą i doskonale wiem, co mój dziadek miał na myśli, a wcale tak nie było” – wyznał wnuk noblisty.\nSpotkanie w Państwowej Galerii Sztuki wymagało od uczestników znajomości wszystkich książek i bohaterów prozy Alberta Camusa. Najwięcej dyskutowano o Dżumie, która pozostaje najczęściej przywoływaną książką algierskiego pisarza. „Dla Camusa bycie człowiekiem to przynależność do ludzkości, jego literatura jest apelem o zjednoczenie” – zauważyła Virginie Lupo. Uczestnicy debaty zwrócili uwagę na zaangażowanie Alberta Camusa w zagadnienia etyczne oraz przywiązanie do ojczyzny. „Nie można oddzielić mojego dziadka od słońca Algierii” – zaznaczył David Camus. Podczas rozmowy poruszono również temat gatunku, jakim jest powieść, która dla Camusa była świetnym narzędziem do propagowania treści etycznych. Wnuk pisarza przyznał, że wybór tego gatunku mógł być spowodowany tym, że w dzieciństwie jego dziadek bardzo chciał pisać powieści przygodowe. Zaskakujące dla uczestników debaty mogło być uwypuklenie roli humoru i śmiechu w prozie Camusa, która na pierwszy rzut oka wydaje się poważna, apatyczna i pełna pesymizmu.\nW przemówieniu noblowskim Albert Camus powiedział: „Wolność sztuki nie byłaby cenna, gdyby jej celem była tylko wygoda artysty”. Autor Dżumy podkreślił jednocześnie, że wolność jest jedynym, co mamy. Na pytanie, z czym Camus walczyłby dziś jako artysta, wszyscy rozmówcy zgodnie odpowiedzieli, że z wszechobecną niesprawiedliwością i ideologiami.


Kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych nowe przepisy - Portal Oświatowy\nZmiany ustroju szkolnego celem zmian\nRozporządzenie z 18 sierpnia 2017 r. uwzględnia zmiany ustroju szkolnego – wprowadzenie branżowej szkoły I i II stopnia, czteroletniego liceum ogólnokształcącego, ośmioletniej szkoły podstawowej oraz organizowanie kształcenia ustawicznego prowadzonego w formach pozaszkolnych uwzględniających nową podstawę programową kształcenia ogólnego i kształcenia w zawodach do nowych typów szkół.\nKształcenie ustawiczne prowadzi się w formach pozaszkolnych:\nKształcenie ustawiczne w formie kursów kompetencji ogólnych będzie prowadzone w oparciu o program nauczania uwzględniający podstawę programową kształcenia ogólnego począwszy od:\n1 września 2017 r. – dla klasy VII,\n1 września 2018 r. – dla klasy VIII,\n1 września 2019 r. – dla I klasy czteroletniego liceum ogólnokształcącego,\n1 września 2017 r. – dla I klasy branżowej szkoły I stopnia,\n1 września 2020 r. – dla I klasy branżowej szkoły II stopnia.\nNatomiast kształcenie ustawiczne w formie kwalifikacyjnych kursów kompetencji ogólnych, odbywające się w oparciu o program nauczania uwzględniający dotychczasową podstawę programową kształcenia ogólnego prowadzi się nie dłużej niż do 31 sierpnia 2023 r.\nKształcenie ustawiczne w formie turnusów dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników będzie prowadzone od 1 września 2017 r. w oparciu o program nauczania uwzględniający podstawę programową kształcenia w zawodach. Natomiast kształcenie ustawiczne w formie turnusów dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników, odbywające się w oparciu o program nauczania uwzględniający dotychczasową podstawę programową kształcenia w zawodach prowadzi się nie dłużej niż do 31 grudnia 2019 r.\nKształcenie ustawiczne w formie innych kursów umożliwiających uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych będzie prowadzone na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia od 1 września 2017 r. Natomiast w przypadku kursów umożliwiających uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych, rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy o systemie oświaty.\nKształcenie ustawiczne w formie kwalifikacyjnych kursów zawodowych i kursów umiejętności zawodowych, będzie prowadzone na podstawie rozporządzenia od 1 stycznia 2020 r. w oparciu o program nauczania uwzględniający podstawę programową kształcenia w zawodach. Natomiast kształcenie ustawiczne w formie kwalifikacyjnych kursów zawodowych i kursów umiejętności zawodowych, odbywające się w oparciu o program nauczania uwzględniający dotychczasową podstawę programową kształcenia w zawodach, prowadzi się nie dłużej niż do 31 grudnia 2019 r.\nRozporządzeni weszło w życie 1 września 2017 r.\nRozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 18 sierpnia 2017 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz.U. poz. 1632).\nkształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnychnowe przepisy w oświacie


Dwufunkcyjny kocioł kondensacyjny Buderus Logamax GB012-25KV2 25kW\nCena: 3 456,00 zł ( 2 809,76 zł )\nNieustanny wzrost cen energii sprawia, że koniecznością staje się stosowanie energooszczędnych urządzeń. Poprzez zastosowanie techniki kondensacyjnej uzyskiwana jest wysoka sprawność, a niskie koszty inwestycyjne powodują, że stosując kocioł Buderus Logamax plus GB012-25KV2 zwrot kosztów inwestycyjnych następuje szybciej niż dotychczas.\nGazowy kocioł kondensacyjny wiszący ze zintegrowanym podgrzewaczem pojemnościowym c.w.u. Buderus Logamax plus GB172-24T50V2 RC300FA 24kW\nCena: 8 300,00 zł ( 6 747,97 zł )\nKondensacyjny kocioł gazowy Buderus Logamax plus GB 172-24T50V2 to urządzenie niewielkich rozmiarów, które wyposażone zostało w zintegrowany podgrzewacz ciepłej wody użytkowej o pojemności 48 l. Poprzez zastosowanie techniki kondensacyjnej, popartej wiedzą i doświadczeniem specjalistów firmy Buderus, Logamax plus GB172-24T50V2 możliwa jest oszczędność zarówno gazu jak i energii elektrycznej przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego komfortu użytkowania.


Niezapisane historie… | CEKUS | w Nakle Śląskim\nJuż na początku należy powiedzieć, że niniejsze wprowadzenie nie ma charakteru naukowego i poznawczego, prędzej jest rodzajem hermeneutycznej wędrówki z próbą zrozumienia, co leżało u podłoża tego pomysłu, jak on powstawał i wreszcie tego, co w efekcie ujrzało światło dzienne. Właściwie całe przedsięwzięcie w wielu jego przejawach można by porównać do podróży Krzysztofa Kolumba. Ikoniczny odkrywca, zanim wyruszył w drogę, musiał wpierw nosić w sobie samą ideę tej peregrynacji. Kolejnym krokiem, jak próbuję sobie wyobrazić (i „zrozumieć”) tę sytuację, było planowanie, wytyczanie wędrówki na bazie dostępnych i namacalnych znaków (map, przesłanek, informacji, legend, podań i pism). Później pozostała jedynie droga, wędrówka do… No właśnie, dokąd? Którędy? Czy właściwą drogą? A może te pytania w ogóle są nie na miejscu, bo najważniejsze w tym przypadku jest samo doznanie fascynującej peregrynacji, poszukiwań Nieznanego, bez obietnicy ostatecznego dotarcia do celu. Taką właśnie odkrywczą i prekursorską przygodą była realizacja pomysłu i praca nad projektem „Spotkanie po latach”.\nNie od dzisiaj wiadomo, że odtwarzanie lokalnych historii przysparza badaczom nie lada problemów i najczęściej jest to przedmiot dociekań pasjonatów, szperaczy, ludzi cierpliwych i umiejących słuchać, albo – właściwiej – wsłuchiwać się w niemal milczące odgłosy historii. Jednym, choć nie jedynym, z powodów (idei) leżących u podłoża zorganizowania tej wystawy było głębokie przekonanie o randze tego przedsięwzięcia oraz świadomość tego, że Ci, którzy są żywymi nośnikami lokalnej historii odchodzą i tym samym bezpowrotnie zabierają ze sobą bezcenne opowieści (przykład pani Emilii Wielgóreckiej, która bawiła się w pałacu, kiedy jeszcze rezydowali w nim Henckel von Donnersmarckowie). Tak rozpoczęła się historyczna wyprawa w nieznane. A przestrzeń była iście dziewicza i raczej niechętnie eksplorowana, bowiem u podłoża tej idei leżało pragnienie pokazania życia zwykłych ludzi pracujących dla nakielskich Donnersmarcków i wokół ich majątku. Pracownicy Centrum Kultury Śląskiej i członkowie Stowarzyszenia Miłośników Nakła Śląskiego im. Jana Bursiga nie tylko wpadli na ten pomysł, ale także odważyli się podjąć próbę rekonstrukcji dokumentów, artefaktów fotograficznych, wspomnień spisanych odręcznie, opowiadań i relacji zasłyszanych podczas spotkań i rozmów z rodzinami tych, którzy bezpośrednio uczestniczyli w życiu pałacu w Nakle Śląskim. Co więcej, podjęli ogromny wysiłek, by całość opatrzeć jakąś wspólną narracją i ułożyć w możliwie spójną opowieść o „Spotkaniu…”, czyli o tym, co w istocie stanowi o naszym człowieczeństwie, bo ludzie, rodziny, przodkowie i ich prywatne mini-historie stanowią najistotniejsze podwaliny tego projektu.\nPrace rozpoczęto, co było skądinąd naturalną koleją rzeczy, od oficjalnego ogłoszenia o trwających poszukiwaniach dokumentów, zdjęć i innych mogących się przyczynić do powstania wystawy materiałów. Jak należało się spodziewać, odzew był znikomy. Wtedy pomysłodawcy i realizatorzy projektu zarazem udali się w podróż (dosłownie) w niewiadome. Za kompas służyły im idea, intuicja, wytrwałość i wiara w powodzenie. Odbyły się pierwsze spotkania i rozmowy. Już wtedy było wiadomo, że zarówno temat jak i materia są niezwykle kruche, balansują na wyjątkowo cienkiej granicy osobistych wyznań i zwierzeń, dotykając jednocześnie tych przejawów historii, z których niesłychanie trudno wydobyć faktograficzny obiektywizm. A przecież należy pamiętać, że wśród części naszych depozytariuszy lokalnej historii ciągle żywe były wspomnienia związane z II wojną światową i erą komunizmu, których doświadczenie z pewnością nie ułatwiało szczerej i otwartej rozmowy. Wyprawa w głąb nieodkrytej lokalnej historii stawała się bardzo ryzykowna, ale przecież kto nie ryzykuje, ten nic nie osiąga… Dzisiaj, kiedy sięgam pamięcią do dyskusji z pracownikami Centrum zawiadującymi projektem u jego zarania, ciągle jeszcze żywy mam obraz ich ekscytacji połączonej z obawami, fascynacji idącej w parze z powątpiewaniem, merytorycznych sporów połączonych z niemal niekończącymi się pytaniami. Tak, byli na pierwszej linii, w roli prawdziwej badawczej awangardy (z fr. avant garde „straż przednia”) torującej nową drogę, nieprzebyty dotychczas szlak. Wszak przedniej straży można albo współczuć, bo jest na pierwszej linii ognia, albo zazdrościć, bo doświadcza tego, czego nikt inny przed nią nie doznał i w czym nie uczestniczył – bezpośredniego obcowania z „żywymi” i osobistymi historiami. Rozmówców pojawiało się coraz więcej, chociaż wyrażenie „pojawiało” nie jest chyba dość szczęśliwe, gdyż były to ciągle nieustające starania i poszukiwania kolejnych interlokutorów, w sumie bezpośrednio i pośrednio zaangażowanych w projekt było około 60 osób. Ta strategia postępowania zaprowadziła nas do następnego etapu realizacji pomysłu. Poprzedni, owszem, niezwykle mozolny i jednocześnie wymagający niemal mistrzowskich umiejętności dyplomacji i wrodzonej empatii, którą należało okazać dla dzieci, wnuków, prawnuków, praprawnuków opowiadających o swoich przodkach, był preludium do tego, co miało teraz nastąpić. Kolejnym punktem, pomijam tutaj benedyktyńskie spisywanie nagranych na dyktafon relacji, było zebranie i selekcja całego materiału, tak, by nie tylko stanowił sensowny i w miarę spójny monolit, by nie tylko odpowiadał duchowi przedsięwzięcia – wszak chodziło przede wszystkim o spotkanie „zwykłych” ludzi pracujących przed światowym przewrotem dokonanym za sprawą II wojny w pałacu w Nakle Śląskim – ale także, by niczego nie pominąć, by podejść do tych indywidualnych historii z należytym im szacunkiem. Czy to się udało? Jak w przypadku każdego dzieła wypuszczonego w obieg społeczny, ocena pozostaje po stronie odbiorcy, lecz chciałbym zapewnić, iż dyskusje, argumenty i kontrargumenty wydawały się nie kończyć. Nieuniknionym było, choć towarzyszyły temu wielkie emocje, nabranie dystansu rodem z profesji redaktora naczelnego, np. londyńskich „Wiadomości”. W wyniku tego część materiału siłą dyktowaną nade wszystko ograniczoną przestrzenią wystawienniczą nie mogła znaleźć się na ekspozycji. Na wystawie, co jest truizmem, nie pokazano również pewnych niuansów, które wyłaniały się z poszczególnych opowieści (i fotografii). Wyraźnie dało się odczuć, że spadkobiercy tych słownych przekazów historycznych są dumni ze swoich przodków i ich związków z pałacem i jego kulturą – w szerokim tego słowa rozumieniu. Najwyraźniej wpływy, by tak się wyrazić, „dworskie” nie pozostawały i nie pozostają do dzisiaj bez znaczenia dla życia tych rodzin (często przewijał się tu na przykład etosu pracy, ale nie zabrakło też wątków związanych z obcowaniem ze sztuką). Ponadto, pomimo nierzadko trudnych relacji politycznych, wynikających w dużym stopniu z dziejów Śląska i jego kresowego – pogranicznego położenia, z wyznań wyłonił się pozytywny wizerunek właścicieli Nakła Śląskiego.\nPora najwyższa, by pokusić się o jakieś résumé. Wzorem mistrzów retoryki, jeśli to możliwe, najlepiej byłoby podsumować to jednym zdaniem. Spróbujmy zatem: „sięgając po mini-historie zwykłych ludzi pracujących bezpośrednio dla Henckel von Donnersmarcków i w ich kręgu, dążyliśmy do zrekonstruowania nieznanych oraz często pomijanych i niedocenianych lokalnych dziejów”. Będzie mylił się ten, kto pomyśli, że ta osobliwa wyprawa w głąb nieudokumentowanej historii, historii przekazywanych tradycją ustną i jedynie fragmentami popartą zachowanymi fotografiami, dobiegła końca. Tak naprawdę – niczym w kole hermeneutycznym – „Spotkanie po latach” jest początkiem dalszych dociekań, rozmów, zjazdów, wzruszających kontaktów i wspomnień w miejscu, gdzie wszystko wzięło swój początek – w Centrum Kultury Śląskiej.\nPomysłodawcom i realizatorom składam wyrazy najwyższego uznania:\nBarbarze Beresce – za (bezcenną) ideę, jej realizację i kierownictwo projektem na początku jego realizacji,\nRenacie Głuszek – za wiarę w ideę, jej realizację, benedyktyńską pracę i krytyczne uwagi,\nMagdalenie Zaton – za obróbkę zdjęć, scenografię i anielską cierpliwość,\ndr. Arkadiuszowi Kuzio-Podruckiemu – za „redaktorską” i nieocenioną merytoryczną dyscyplinę,\nStowarzyszeniu Miłośników Nakła Śląskiego im. Jana Bursiga – za współorganizację projektu, kontakty, materiały i promocję,\nWszystkim rozmówcom – za obecność, wiarę w powodzenie, wyrozumiałość i otwartość.\ndr Stanisław Zając, dyrektor Centrum\non 7 grudnia • by CEKUS


Koszulki piłkarskie z AliExpress - Narodowe i klubowe - AliLove.pl\nCzas Euro 2016 minął, ale szał na koszulki piłkarskie nie. Reprezentacja Polski w piłce nożnej gra na znacznie wyższym poziomie niż kiedyś, więc tym samym fanów tego sportu przybywa. Skąd wziąć oryginalne koszulki, jakości AAA wyprodukowane w Tajlandii? Odpowiedź jest prosta – jak prawie wszystko inne, z AliExpress.\nDostępność koszulek piłkarskich jeszcze w czerwcu była bardzo duża, ale nagle wszystkie oferty zostały usunięte. Sprzedawcy przeszli do metody sprzedaży przy pomocy albumów. Sam też recenzowałem koszulkę piłkarską Polski z Euro2016 – wyjazdowa, czerwona – z własnym nadrukiem.\nSprzedawcą koszulek jest Joe’s Soccer Store. Kontakt ze sprzedawcą możemy nawiązać w następujący sposób:\nZapewne szukamy koszulek Polski więc:>> ALBUM Z CZERWONYMI KOSZULKAMI <<\nOk teraz jak już sobie wybraliśmy koszulkę, a nie znamy cenę (pomijając koszulkę Polski), musimy skontaktować się ze sprzedawcą w celu ustalenia ceny TYLKO za pomocą podanego środka komunikacji powyżej. Polecam Skype, Whatsapp lub Mail. Najszybsze formy kontaktu. Jeżeli sprzedawca nie odpowiada, napiszcie jeszcze raz. Próbujcie do skutku. NIE KONTAKTUJEMY SIĘ Z NIM PRZEZ ALIEXPRESS!\n>> ZBIÓR WSZYSTKICH LINKÓW DO PŁATNOŚCI << Pojawia się teraz pytanie, jak kupić produkt o wartości np. $18, gdy link do płatności ma wartość $1. Sprawa bardzo prosta. Tak samo jak u pozostałych sprzedawców, kupujemy za jednym razem 18 sztuk tego produktu. Łącznie do zapłaty będziemy mieli $18 czyli tyle ile kosztuje koszulka Polski. W przypadku innych cen, ilość sztuk będzie adekwatnie różna.\nZmieniamy parametr “Quantity” pod ceną, na oczekiwaną liczbę i wciskamy Buy Now lub Add to Cart.\nOk, kupiliśmy produkt i co dalej. Skąd sprzedawca ma wiedzieć co wysłać? W tym celu ponownie kontaktujemy się z nim na np. skype lub mailowo, wysyłamy mu Order number naszego zamówienia i dopisujemy w wiadomości np. link do albumu z wybraną koszulką, piszemy rozmiar i ewentualnie nasze własne parametry takie jak nazwisko i numer. Przykład:Hello, here’s my Order Number: xxxxxxxxxxx. I would like to order POLAND HOME shirt ( http://v.yupoo.com/photos/thaiquality/albums/37569368/ ), SIZE L, NAME: KOWALSKI, NUMBER: 69. Thanks!\nGdy sprzedawca odpowie i zatwierdzi zamówienie, cierpliwie czekamy na dostawę. To może wydawać się skomplikowane, ale jest proste tak samo jak rozmowa z kimś na messengerze przez facebooka 🙂\nW przypadku pytań, zapraszamy na forum do tego tematu. Możecie zadawać tam pytania odnośnie zakupów od tego sprzedawcy.\nAdam 15 stycznia 2017 W 18:09\nskąd wziąć aktualny payment link?\nTomek 23 grudnia 2016 W 09:01\nCzy to pewne ? Ktoś już zamawiał ?\nAliLove 23 grudnia 2016 W 23:42\nJest recenzja koszulki zamówionej od tego sprzedawcy.\nJest to pewne ? Ktoś już zamawiał ?


Terapia manualna - rehabilitacja na wiele sposobów\nTags: integracja sensoryczna neurochirurgia terapia manualna zwyrodnienie stawów\nTerapia manualna to jedna z form fizjoterapii, która pomaga powrócić do formy po licznych urazach i przebytych zabiegach operacyjnych. Przeprowadzać ją mogą jedynie profesjonaliści, którzy wiedzą, jakiego rodzaju ćwiczenia zaproponować pacjentowi, jaki rodzaj masażu będzie najbardziej adekwatny do jego stanu, z jaką częstotliwością powinien się pojawiać na zabiegach – słowem określą cały przebieg rehabilitacji.\nZaczynamy od diagnozy\nJednak zanim zacznie się ten proces, konieczna jest najpierw diagnoza. Jeśli bolą nas stawy, ale nie przeszliśmy żadnego urazu to warto zrobić usg stawów – pomoże one ustalić przyczynę bólu, taką jak chociażby łuszczycowe zapalenie stawów, ale również zwyrodnienie stawu. W tym drugim przypadku przeważnie trzeba bardziej zaingerować. Bowiem zwyrodnienie stawów leczenie jest bardziej skomplikowane i nierzadko wiąże się z zabiegiem operacyjnym. Wszczepia się wtedy endoprotezę, czyli sztuczny staw.\nNajpopularniejsze takie jest zwyrodnienie stawu biodrowego leczenie. Po wycięciu chorego stawu biodrowego następuje wszczepienie nowego, po czym następuje rehabilitacja, polegająca właśnie na ćwiczeniach i masażach. Fizjoterapeuta przyda się również w przypadku operacji kręgosłupa 0 takimi zajmuje się na przykład neurochirurgia szczecin. Nie tylko jednak dorośli potrzebują terapii manualnej jako formy rehabilitacji. Często także maluchy potrzebują takiej pomocy co może udowodnić pediatra szczecin. Jeśli zauważy on niepokojące objawy neurologiczne to dziecko zostanie skierowane do specjalisty, jakim jest neurolog dziecięcy szczecin. Przydać się może także integracja sensoryczna szczecin.


Napraw błędy niebieskiego ekranu śmierci (BSoD) w systemie Windows Vista - ITechBrand | My Race\nNapraw błędy niebieskiego ekranu śmierci (BSoD) w systemie Windows Vista\ntutaj widzimy „Napraw błędy niebieskiego ekranu śmierci (BSoD) w systemie Windows Vista”\npostępuj zgodnie z tymi procedurami, aby wyłączyć opcję automatycznego restartu, jeśli napotkasz błąd niebieskiego ekranu, ale System Windows Vista natychmiast uruchamia się ponownie i nie można zrozumieć tekstu błędu:\nkliknij prawym przyciskiem myszy Mój komputer i wybierz Właściwości.\nprzejdź do zakładki właściwości.\nwybierz opcję Zaawansowane z rozwijanego menu.\nkliknij opcję Ustawienia w sekcji Uruchamianie i odzyskiwanie.\nupewnij się, że opcja” Automatycznie uruchom ponownie ” nie jest zaznaczona w sekcji błąd systemu.\njeśli nadal nie możesz uzyskać dostępu do systemu Windows, spróbuj uruchomić komputer w trybie awaryjnym, wykonując powyższe kroki i ponownie uruchom komputer. Następnie postępuj zgodnie z tymi instrukcjami, aby uruchomić system Windows Vista W Trybie Awaryjnym:\nkomputer powinien zostać zrestartowany.\nzanim pojawi się logo Windows, naciśnij F8.\nwybierz „Tryb Awaryjny” z menu startowego za pomocą klawiszy strzałek.\npoprawki w większości\nMetoda 1: Sprawdź i zainstaluj aktualizacje systemu Windows\nMetoda 2: Sprawdź sterowniki, które zostały zainstalowane.\nMetoda 3: Naprawa przy starcie\nmetoda 4: Zainstaluj ponownie System Windows Vista\n0X000000ED (ODMONTOWALNY wolumin rozruchowy)\n0x0000007B (niedostępne urządzenie rozruchowe)\nMetoda 1: Użyj polecenia chkdsk.\nMetoda 2: Odbuduj BCD\n0x00000024 (SYSTEM plików NTFS)\n0x0000007E (wyjątek wątku systemowego nie jest obsługiwany)\n0x0000008e (wyjątek trybu jądra nie jest obsługiwany)\n0x00000050 (Błąd strony w obszarze niestronicowanym)\n0x000000D1 (IRQL sterownika nie mniejszy lub równy)\n0X000000EA (wątek zablokowany w sterowniku urządzenia)\nwiększość problemów z niebieskim ekranem śmierci (BSoD) w systemie Windows Vista można rozwiązać za pomocą jednego z rozwiązań wymienionych poniżej.\nmusisz ręcznie zaktualizować komputer z systemem Windows Vista, jeśli aktualizacje systemu Windows nie są instalowane automatycznie:\nnajpierw przejdź do Panelu sterowania.\nwybierz Windows Update z paska menu (lub System i konserwacja, a następnie Windows Update).\nnależy wybrać opcję Install. Jeśli okno Windows Update wskazuje, że system Windows jest aktualny, przejdź do następnego kroku procedury poniżej.\nźle skonfigurowane lub uszkodzone sterowniki urządzeń są przyczyną wielu problemów z BSoD. Usuń zainstalowany sterownik i uruchom ponownie komputer, aby naprawić błąd BSoD spowodowany przez niekompatybilne sterowniki lub upewnij się, że masz najnowszy dostępny sterownik dla swojego komputera.\nposzukaj najnowszych sterowników na stronie producenta dla swojej maszyny.\nponieważ automatycznie skanuje i próbuje naprawić komputer, aplikacja Naprawa przy starcie systemu Windows Vista może naprawić błędy niebieskiego ekranu.\nwykonaj następujące kroki, aby wykonać naprawę uruchamiania:\nWłóż dysk instalacyjny systemu Windows Vista i uruchom ponownie komputer, jeśli go masz.\naby uruchomić system Windows z dysku instalacyjnego, naciśnij dowolny klawisz.\nnastępny powinien być wybrany.\nz rozwijanego menu wybierz opcję Naprawa komputera.\nkliknij Naprawa uruchamiania na ekranie Opcje odzyskiwania systemu.\njeśli nie masz dysku instalacyjnego systemu Windows Vista:\nUsuń wszystkie zainstalowane dyskietki, płyty CD, DVD lub urządzenia USB.\nTwój komputer powinien zostać zrestartowany.\nwybierz opcję Napraw komputer na ekranie Zaawansowane opcje rozruchu.\nnastępnie kliknij przycisk Dalej po wybraniu układu klawiatury.\nwybierz opcję Naprawa systemu w oknie Opcje odzyskiwania systemu.\njeśli „Napraw komputer” nie pojawia się na ekranie Zaawansowane opcje rozruchu, komputer nie ma wymaganych plików odzyskiwania, aby zakończyć tę procedurę.\n, a następnie musisz przywrócić system Windows vista.\nchociaż ponowna instalacja systemu Windows Vista może naprawić błędy niebieskiego ekranu komputera, zaleca się, aby najpierw spróbować dowolnej z powyższych technik.\njeśli zainstalowany sterownik urządzenia powoduje błąd niebieskiego ekranu, ten sam błąd może wyświetlać się w nowo zainstalowanym systemie Windows Vista, jeśli używany jest ten sam sterownik.\nODMONTOWALNY wolumin rozruchowy to inna nazwa kodu błędu niebieskiego ekranu 0x000000ed.\nEasy Recovery Essentials może Zwykle odtworzyć konfigurację rozruchową z poprawnymi ustawieniami i parametrami, aby umożliwić prawidłowe rozruch systemu Windows w sytuacjach, w których błąd ODMONTOWALNEGO woluminu rozruchowego jest spowodowany błędnymi lub nieaktualnymi informacjami dotyczącymi partycji systemu Windows w plikach konfiguracyjnych rozruchu (BOOT.INI lub BCD) dla NTLDR lub BootMGR:\nPobierz Easy Recovery Essentials. Przed rozpoczęciem pobierania wybierz wersję systemu Windows (XP, Vista, 7 lub 8) z menu rozwijanego.\nobraz powinien zostać spalony.\nEasy Recovery Essentials to świetne miejsce na początek.\nwybierz opcję Automatyczna naprawa z rozwijanego menu i kliknij przycisk Dalej.\nwybierz literę dysku instalacyjnego systemu Windows (zazwyczaj C:), a następnie wybierz opcję Automatyczna naprawa.\npozwól Easy Recovery Essentials, aby zakończyć procedurę.\nkliknij Uruchom ponownie po zakończeniu procesu.\n„niedostępne urządzenie rozruchowe” to kolejne określenie błędu niebieskiego ekranu 0x0000007B. Najczęstszą przyczyną tego błędu jest uszkodzenie danych.\naby to poprawić, użyj jednej z poniższych opcji. Zanim to zrobisz, sprawdź dokładnie, czy wszystkie kable dysku twardego są prawidłowo podłączone.\nprogram chkdsk może być używany do sprawdzania (a czasami naprawy) uszkodzeń danych na dysku twardym.\nUruchom ponownie komputer po włożeniu płyty instalacyjnej systemu Windows Vista.\nz dysku uruchom komputer.\nkliknij Dalej po wybraniu systemu operacyjnego.\nwybierz Wiersz polecenia z rozwijanego menu.\nnastępnie wpisz następujące polecenie i naciśnij Enter:\nmożesz naprawić dane konfiguracji rozruchu za pomocą Bootrec.exe (który pochodzi z Windows).\ndzięki dyskowi instalacyjnemu systemu Windows Vista możesz uzyskać dostęp do Bootrec.exe:\nWłóż dysk i uruchom komputer z niego (naciśnij dowolny klawisz, gdy pojawi się monit, aby uruchomić z niego).\nwybierz opcję naprawy komputera.\nkliknij Dalej po wybraniu systemu operacyjnego z listy.\nwybierz Wiersz polecenia i wpisz następujące polecenie:\n5. Naciśnij Enter.\nuszkodzenie danych dysku może wywołać błąd niebieskiego ekranu śmierci (BSoD) 0x00000024 lub SYSTEM plików NTFS.\naby naprawić ten błąd, uruchom narzędzie chkdsk utility. Rozważ wymianę dysku twardego, jeśli jest uszkodzony.\nUsuń nowy dodany sprzęt i odinstaluj nowe oprogramowanie lub sterowniki urządzeń, które zainstalowałeś, jeśli oprogramowanie użytkowe chkdsk nie działa.\nUruchom System Windows Vista w trybie awaryjnym, aby odinstalować oprogramowanie lub sterowniki.\naby użyć narzędzia chkdsk, wykonaj następujące kroki:\nUmieść płytę DVD instalacyjną systemu Windows Vista w napędzie optycznym.\naby uruchomić komputer z instalacyjnej płyty DVD, naciśnij dowolny klawisz.\nnastępnie kliknij przycisk Dalej po wybraniu systemu operacyjnego.\nwybierz Wiersz polecenia i wpisz następujące polecenie, a następnie naciśnij klawisz Enter:\nwypróbuj jedną z poniższych wskazówek, aby naprawić błąd niebieskiego ekranu śmierci (BSoD) z kodem 0x0000007E lub wyjątek wątku systemowego nazwy nie jest obsługiwany w systemach Windows Vista:\ndostępna jest wystarczająca ilość miejsca na dysku twardym.\nBIOS został zaktualizowany do najnowszej dostępnej wersji i jest kompatybilny z Twoim systemem.\nTwój system i Windows Vista są zgodne ze sterownikami urządzenia.\nwykonaj następujące kroki, aby naprawić błąd niebieskiego ekranu 0X0000008E lub KERNEL_MODE_EXCEPTION_NOT_HANDLED w systemie Windows Vista:\nupewnij się, że Twój system BIOS jest aktualny. Strona internetowa producenta komputera powinna zawierać instrukcje dotyczące aktualizacji systemu BIOS.\nupewnij się, że błąd 0x0000008E nie jest spowodowany przez świeżo zainstalowany sterownik urządzenia lub program przed aktualizacją BIOSu lub jeśli BIOS nie generuje błędu.\njeśli tak jest, uruchom komputer w trybie awaryjnym i usuń wszystko, co ostatnio zainstalowałeś, w tym wszystkie sterowniki.\nwypróbuj te kroki, aby naprawić błąd 0x00000050 lub Błąd strony w obszarze niestronicowanym błąd niebieskiego ekranu w systemie Windows Vista:\nnajpierw sprawdź, czy kable dysku twardego są prawidłowo podłączone.\nWindows Vista uruchomi się w ostatnim znanym dobrym trybie konfiguracji.\nnastępnie usuń wszystkie nowe sterowniki lub aplikacje, które zostały zainstalowane.\naby uruchomić system Windows Vista w ostatnim znanym dobrym trybie konfiguracji, wykonaj następujące czynności:\nTwój komputer powinien zostać ponownie uruchomiony.\nzanim pojawi się logo Windows Vista, naciśnij F8 wiele razy.\nWybierz „Ostatnia znana dobra konfiguracja (zaawansowana)” z ekranu opcji rozruchu i naciśnij Enter.\nUruchom system w trybie awaryjnym i odinstaluj nowy sterownik urządzenia, aby naprawić błąd niebieskiego ekranu 0x000000D1 lub DRIVER_IRQL_NOT_LESS_THAN_OR_EQUAL_TO w systemie Windows Vista.\nten błąd jest często spowodowany przez niezgodny sterownik, który można odinstalować, aby rozwiązać problem.\npostępuj zgodnie z tymi instrukcjami, aby uruchomić system Windows Vista W Trybie Awaryjnym:\nnaciśnij klawisz Enter po wybraniu trybu awaryjnego z menu opcji rozruchu.\nupewnij się, że w systemie załadowano najnowszy sterownik adaptera wizualnego, aby naprawić błąd 0x000000ea lub wątek zablokowany w niebieskim ekranie dysku urządzenia w systemie Windows Vista.\nwadliwy sterownik wizualny jest często źródłem 0x000000EA. Problem należy rozwiązać, usuwając go lub aktualizując do najnowszej dostępnej wersji.\nrozważ aktualizację BIOSu lub całkowitą wymianę karty graficznej, jeśli to nie zadziała.\nmam nadzieję, że te informacje okazały się pomocne. Wypełnij poniższy formularz, jeśli masz jakieś pytania lub uwagi.\n1. Czy można naprawić niebieski ekran śmierci?\nBSOD jest zwykle spowodowany nieprawidłowo zainstalowanym oprogramowaniem, sprzętem lub ustawieniami; dzięki temu można go łatwo naprawić.\n2. Co może wywołać niebieski ekran śmierci (BSOD)?\nBSOD są zwykle spowodowane problemami z oprogramowaniem sterownika lub sprzętem. Na przykład, jeśli aplikacja ulegnie awarii, może to spowodować wyświetlenie niebieskiego ekranu śmierci, jeśli jest wadliwa lub wadliwa. Ten plik przechowuje informacje o awarii na dysku i zawiera informacje o awarii. Gdy pojawia się niebieski ekran, System Windows Zwykle natychmiast uruchamia się ponownie.\n3. Jak mogę pozbyć się niebieskiego ekranu na dobre?\nWybierz z menu „wybierz opcję”.\nWybierz z menu Ustawienia zaawansowane.\nwybierz Przywracanie systemu z rozwijanego menu.\nWybierz swoje konto i zaloguj się po ponownym uruchomieniu komputera.\npunkty przywracania systemu są zwykle tworzone automatycznie po zainstalowaniu nowej aktualizacji, sterownika lub oprogramowania.\n4. Jak naprawić błędy niebieskiego ekranu śmierci.\njak naprawić błędy niebieskiego ekranu śmierci. od techsupport\n5. Windows Vista niebieski ekran śmierci (BSoD)\nWindows Vista niebieski ekran śmierci (BSoD) z windows


Zimowy żołnierz - Mason Daniel | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nZimowy żołnierz (okładka miękka)\nWymiary produktu [mm]: 212 x 31 x 154\nWłaśnie zrecenzowałem Zimowy żołnierz\nWojna, miłość i przesuwanie granic ludzkiej wytrzymałości! Lucjusz Krzelewski z zamożnej polskiej rodziny mieszkającej w Wiedniu studiuje medycynę, gdy nadchodzi rok 1914, wybucha wojna ...\n10-03-2020 o godz 17:15 Anonim dodał recenzję:\nFajna historia ,chociaż książka chwilami (zwłaszcza na początku i conajmniej do 100 strony ) dość ciężka ..\n03-11-2019 o godz 19:08 karkareads dodał recenzję:\n“To ona przyszła do mnie pierwsza. To ona mnie pocałowała. To ona zaprowadziła mnie nad rzekę, żeby się ze mną kochać. A teraz nie tylko zaginęła, ale wręcz uciekła, zabrawszy z sobą cząstkę jego duszy, cząstkę, o której istnieniu nie miał pojęcia dopóki się nie poznali. ” Nazywam się Lucjusz Krzelewski, pochodzę z zamożnej polskiej rodziny mieszkającej w Wiedniu. Studiowałem medycynę, kiedy w 1914 roku wybuchła wojna. Okazało się, że z dnia na dzień mogę zostać lekarzem. Wystarczyło, że zaciągnę się do wojska i tak zrobiłem. Trafiłem do małej wioski w Karpatach, Lemmanowic. W zrujnowanym kościele znajdował się tam szpital polowy. Jedyną osobą, która pomagała mi w moich pierwszych dniach i pokazywała jak ratować rannych była siostra Margareta. Piękna i szalona… Nasz niebezpiecznie bliski związek został przerwany kiedy do szpitala trafił nowy pacjent, którego chciałem za wszelką cenę ratować. Podjąłem fatalną decyzje, która zaważyła na losach naszej trójki: żołnierza, moim i Margarety. “Zimowy Żołnierz” to powieść historyczna, która opowiada o młodym chłopaku Lucjuszu, który był lekarzem w Lenmannowickim szpitalu polowym. Pokazuje jak lekarze walczyli o rannych żołnierzy. To historia o oddaniu, walce o życie i miłości, która była równie gorąca jak i zakazana. Autorka przedstawia wydarzenia z perspektywy Lucjusza opisując je w formie trzecioosobowej. “Zimowy Żołnierz” wciąga, jednak brakowało mi tego czegoś. Takiego minimalnego dreszczyku, żebym mogła powiedzieć tak nie mogłam się oderwać. “Jeden celnik powiedział mi kiedyś, że połowa kontynentu szuka swojej drugiej połowy.” Instagram.com/karkareads\n03-06-2019 o godz 18:25 Majkel dodał recenzję:\nCiekawa książka. Poplątane historie bohaterów. Bardzo szczegółowe opisy wręcz obrazowe. Zakończenie mi się nie podoba, oczekiwałem bardziej szczęśliwego ale to był czas wojen i wędrówki ludzi po całej europie. Polecam.\n31-05-2019 o godz 16:02 dobrerecenzje.pl dodał recenzję:\nLucjusz Krzelewski miał dwadzieścia dwa lata i był niespokojnym duchem. Nie cierpiał się podporządkowywać i nie mógł się już doczekać końca studiów, a studiował medycynę, której był w pełni oddany. Gdy wybuchła pierwsza wojna światowa został przydzielony do małego szpitala polowego w Karpatach. Szpital znajdował się w Kościele i zarządzała nim siostra Margareta. Między Lucjuszem i Margaretą zrodziła się miłość lecz była to miłość bardzo nieśmiała, zakompleksiona, nie wyrażająca żadnych emocji na zewnątrz. Ot razem pracowali, opatrywali rannych i operowali. Lucjusz miał dużą wiedzę książkową, z kolei Margareta opierała się jedynie na własnych obserwacjach i doświadczeniu. Wojna to bardzo trudny okres dla lekarza. Brakuje leków, podstawowych środków opatrunkowych, a w czasie wojny cierpienie rannych jest o wiele większe. Książka zawiera opisy bardzo drastyczne. Rannych przywożono prosto z pól bitewnych frontu wschodniego. Jako, że autor powieści jest z zawodu psychiatrą opisy te są dokładne i szczegółowe oraz przechodzone choroby przez pacjentów są fachowo opisane od strony medycznej. I oto nagle jedna niewłaściwa decyzja podjęta przez Lucjusza spowodowała, że na zawsze krzyżują się plany, jakie młody doktor mógł poczynić do siostry Margarety. Po wojnie Lucjusz zaciekle szukał Margarety po całym kraju aż wreszcie odnalazł ją, ale było już dla nich za późno..... Przepiękna opowieść lecz jakże tragiczne zakończenie. Szczera i pierwsza nieśmiała miłość zrodzona podczas wojny nie ma szans przetrwania. Może gdyby Lucjusz był bardziej odważny i zdecydowany? Zachęcam Was moi drodzy do pochylenia się nad tą lekturą, bowiem jest to powieść historyczna i bardzo realistycznie opisana, tak że czytelnik czytając ją przenosi się w inny wymiar rzeczywistości: wojny, bólu, okrucieństwa lecz także miłości, czułości i pochylenia się nad drugim człowiekiem. Bardzo wartościowa lektura-zachęcam.\n10-04-2019 o godz 10:40 Róża Pindór dodał recenzję:\nBardzo zgrabne połączenie powieści obyczajowej z powieścią historyczną. I wojna światowa, szpital polowy gdzieś w Karpatach. Trafia tam Lucjusz Krzelewski, lekarz, który w wojnie widzi trampolinę do swojej zawodowej kariery. Niestety, rzeczywistość okazuje się zgoła inna - szpital to zrujnowany kościół i olbrzymia ilość rannych. Lucjusz bez żadnego doświadczenia staje przed olbrzymim wyzwaniem. Tymczasem w szpitalu pojawia się piękna i tajemnicza siostra Margareta. I tak rodzi się wojenna miłość... Ale nic nie trwa wiecznie - romans przerywa zimowy żołnierz. Jak jego wizyta w szpitalu wpłynie na losy Lucjusza i Margarety?\n05-04-2019 o godz 14:54 kochamciemojezycie dodał recenzję:\n2 kwietnia tego roku (czyli już jutro) premierę będzie miała jedna z bardziej wyczekiwanych przeze mnie książek. „Zimowy żołnierz” to również moje pierwsze spotkanie z twórczością Daniela Masona i przyznam się wam szczerze, że pomimo moich sporych oczekiwań w stosunku do tej książki, nie były one jakoś bardzo zobrazowane. No może poza jednym faktem, że ta książka to w moim wyobrażeniu romans wojenny. I tu Wam sprostuję. Powieść opowiada o wojnie, o jej cieniach, zawieruchach, tułaczkach, ale także o blaskach nadziei na rychły koniec walk i sile przetrwania… Znajdziemy w niej też elementy romansu, jednak tylko elementy. W związku z tym jak dla mnie zbyt dużo było wojny w tej książce a zbyt mało miłości. „Zimowy żołnierz” opowiada losy Lucjusza Krzelewskiego, pochodzącego z dobrze sytuowanej polskiej rodziny. Gdy w 1914 roku wybucha I wojna światowa, przerywa on studia medyczne i zaciąga się do wojska. Zostaje przydzielony do polowego szpitala w zrujnowanym kościele w Lemanowicach, maleńkiej wiosce w Karpatach. Młody lekarz pierwszy raz ma do czynienia z tak drastycznymi przypadkami. Pomocą służy mu jednak skryta i tajemnicza siostra Margareta. Oboje coraz bardziej zbliżają się do siebie. Jednak pewnej nocy w środku zimy do szpitala zostaje przywieziony ciężko ranny żołnierz. Lucjusz chcąc mu pomóc nieumyślnie wyrządza choremu jeszcze większą krzywdę, co na zawsze odmieni los całej trójki. Przyznam się Wam też szczerze, że na początku, może właśnie przez te opisy wojenne trochę ciężko mi się czytało tą powieść. Jednak gdzieś po jednej czwartej coraz bardziej wciągała mnie ta historia aż po jej filmowe zakończenie, w które nie mogłam uwierzyć i dla którego, warto było tą książkę poznać. Polecam.\nPo cudze pieniądze Cygler Hanna\nPłytkie groby na Syberii Krupa Michał


Dzialka na sprzedaż - Białe Błota - Łochowo - AGN-GS-3351 - 950.00m² - AGENT NIERUCHOMOŚCI\n89,47 zł/m2 cena: 85 000 zł\nDziałka budowlana o powierzchni 950 m2 położona w Łochowie , gmina Białe Błota\nGrunt położony w atrakcyjnej części Łochowa, z dojazdem drogą gruntową oraz pełną infrastrukturą i mediami ( prąd i woda w drodze) Kształt zbliżony do kwadratu, teren płaski, nieogrodzony.\nW sąsiedztwie nowa zabudowa jednorodzinna i wielorodzinna\nSymbol oferty AGN-GS-3351\nDziałka w Łochowie gmina Białe Błota. Miejsce pomiędzy droga asfaltową a kanałem. Łatwy dojazd z Bydgoszczy. Szerokość działki około 25 metrów-gwarantuje możliwość postawiania większości projektów domów. Dookoła nowe domy. Blisko szkoła, market, przystanki ...


Częste pytania - Zakład Usług Optycznych Anna Majewska\nBrak towaru – chwilowo 0 sztuk na magazynie; jeżeli jesteś bardzo zainteresowany tym produktem, daj nam znać poprzez email: sklep@sklep-soczewki.pl lub telefonicznie: 501760671\nDostępny na zamówienie – możemy specjalnie dla Ciebie sprowadzić ten produkt - skontaktuj się z nami drogą email: sklep@sklep-soczewki.pl lub telefonicznie: 501760671\nOczywiście, możesz odebrać zamówienie w punkcie odbioru osobistego, znajdującym się pod adresem: Grunwaldzka 12/54 , 99-300 Kutno, Godziny pracy punktu znajdziesz w zakładce Kontakt. Przy odbiorze osobistym nie ponosisz dodatkowych kosztów.\nMożesz modyfikować swoje zamówienia jedynie do momentu skompletowania jego zawartości. W momencie przesłania go na wskazany adres modyfikacja jest już niemożliwa. W celu jakiejkolwiek modyfikacji swojego zamówienia (zmiana adresu, dodanie produktu do zamówienia, zmiana sposobu płatności czy dostawy), skontaktuj się z nami jak najszybciej - najlepiej telefonicznie: 501760671.\nMożesz anulować swoje zamówienia jedynie do momentu skompletowania jego zawartości. W momencie przesłania go na wskazany adres anulowanie jest niemożliwe. W celu anulowania zamówienia skontaktuj się z nami jak najszybciej - najlepiej telefonicznie: 501760671.\nZawsze przed odebraniem przesyłki należy sprawdzić, czy nie uległa uszkodzeniu w transporcie. W przypadku, gdy opakowanie posiada widoczne uszkodzenia zewnętrzne, zalecamy odmówienia przyjęcia przesyłki, a następnie skontaktowanie się z nami pod numerem telefonu: 501760671.


osłona z separatorem miedzy palcowym -TEXTIL SEPARATOR\nHome Wkładki ortopedyczneNa Haluksyosłona z separatorem miedzy palcowym -TEXTIL SEPARATOR\nOsłona z dzianiny, przeznaczona do ochrony palców stóp oraz ich prawidłowego ustawienia. Zapobiega podwijaniu się palców oraz powstawaniu odcisków, zmniejsza tarcie i ucisk\nŻelowy separator międzypalcowy rozdziela koślawe i nachodzące na siebie palce stóp, przywracając ich właściwe ustawienie. Polecana również przy deformacjach młotkowatych, palcach szponiastych, wrośniętych lub podwiniętych paznokciach, a także przy amputacji paliczka. Przynosi ulgę w stanach pooperacyjnych.\nW opakowaniu - 2 szt


W Rudniku nad Sanem palmami witali Chrystusa | Portal Tygodnika „Sztafeta”\nHome News W Rudniku nad Sanem palmami witali Chrystusa\nDodane przez: Agnieszka Kopaczon: Marzec 26, 2018 09:34 W: News, NiskoBrak Komentarzy\n[ZDJĘCIA] Przepiękna wiosenna aura towarzyszyła mieszkańcom regionu, którzy w niedzielne popołudnie wspólnie z Jezusem Chrystusem i apostołami, przeszli ulicami Rudnika nad Sanem do symbolicznej Jerozolimy. Na trasie pochodu pielgrzymów na pielgrzymów czekało siedem scenek rodzajowych. W całym przedsięwzięciu wzięło udział około 80 aktorów i statystów oraz setki wiernych.\n„Wjazd Chrystusa do Jerozolimy” zorganizowano w Rudniku nad Sanem już po raz siódmy. Za każdym razem ma on inny scenariusz i inną trasę. Tegoroczna wiodła ulicami Rzeszowską, Kilińskiego, Sienkiewicza, Sandomierską, przez rudnicki rynek, a następnie ulicą Mickiewicza aż do kościoła parafialnego, gdzie po zakończonym widowisku odprawiono mszę świętą.\nJak podkreśla Marian Pędlowski, reżyser, autor scenariusza i organizator widowiska, Rudnik nad Sanem jest jedną z nielicznych miejscowości, z których organizowane są Orszaki Trzech Króli i „Wjazd Chrystusa do Jerozolimy”, a z pewnością jedyną w której obydwa przedsięwzięcia organizowane są przez tą samą grupę.


Trwają powroty ze świąt, niebezpiecznie na drogach - RMF 24\nTrwają powroty ze świąt, niebezpiecznie na drogach\nNiedziela, 26 grudnia 2010 (17:44)\nW całym kraju panują trudne warunki na drogach, dlatego policja prosi o rozwagę i ostrożność. Apelujemy do tych osób, które jeszcze zdecydują się na powroty ze świątecznych wyjazdów, o ostrożność i dostosowanie prędkości do warunków na drodze. Wyjedźmy wcześniej, przed podróżą sprawdźmy stan naszego auta. Uważajmy na innych kierowców i pieszych - podkreśliła Grażyna Puchalska z wydziału prasowego Komendy Głównej Policji.\nOsiem osób zginęło a 120 zostało rannych w ponad 90 wypadkach - to bilans Wigilii i pierwszego dnia świąt na polskich drogach. Według policji - jak na razie - to najbezpieczniejsze święta Bożego Narodzenia od wielu lat. więcej\nZ policyjnych statystyk wynika, że Wigilia i pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia były pod względem liczby wypadków najbezpieczniejsze od lat. W sumie w 92 wypadkach zginęło osiem osób, a 120 zostało rannych. Policjanci zatrzymali też mniej pijanych kierowców.\nOd Wigilii trwa policyjna akcja "Bezpieczny Weekend". Funkcjonariusze sprawdzają m.in. trzeźwość kierowców, prędkość, z jaką jadą, a także stan techniczny aut i sposób przewożenia dzieci. Więcej patroli jest na dworcach kolejowych i w okolicach kościołów.


Polish translation: właściwość sądu/prawo właściwe w sprawach małżeńskich\n10:46 Aug 14, 2006\nGerman term or phrase: Verbundszuständigkeit\nEine darüber hinausgehende sog. isolierte Verbundszuständigkeit, wonach die deutschen Gerichte für Folgesachen, die getrennt von der Scheidungssache anhängig gemacht werden, auch dann zuständig sind, wenn eine internationale Zuständigkeit für die Scheidungssache gegeben wäre, sieht der Entwurf grundsätzlich nicht vor.\nPolish translation:właściwość sądu/prawo właściwe w sprawach małżeńskich\nNote added at 3 days22 hrs (2006-08-18 08:54:22 GMT) Post-grading\nJa potraktowałam tu "Verbund" jako pojęcie związku (małżeńskiego).\nZnalazłam w internecie np. "Verbundsverfahren (Ehescheidung)"\nMoże w dalszej części treści wynika, czy faktycznie chodzi o właściowść w sprawach jw. czy tak jak piszesz. Ale wydaje mi się, że właściwość łączona jest dość dziwnym i trudnym do wyobrażenia pojęciem... (chyba) nie ma w danej sprawie dwóch instanci właściwych, oder...? (Masz trudne teksty do tłumaczenia...)\nMoże ktoś inny się tu jeszcze wypowie. Nie jestem prawnikiem :-(\n3 właściwość sądu/prawo właściwe w sprawach małżeńskich\nwłaściwość sądu/prawo właściwe w sprawach małżeńskich\nAsker: Hmm, tu chodzi chyba o termin: "właściwość łączona", choć czegoś takiego w polskim prawie nie ma.


Wypełniarka do stożków Raw Bamboo Six Shooter King Size - Bletki\n» Wypełniarka do stożków Raw Bamboo Six Shooter King Size\nKod produktu: AC0257KU\nChcesz mieć skręty wykonane na medal i to w błyskawicznym czasie? Z wypełniarką RAW to banalnie proste!\nDzięki bambusowej nabijarce Raw Bamboo Six Shooter w oka mgnieniu przygotujesz nawet 6 stożków jednocześnie. Jedyne co musisz zrobić to włożyć do wypełniarki gotowe do wypełnienia conesy, wysypać na górę swój ulubiony susz CBD/THC. Potrząsając, stożki wypełnią się ziółkiem, a podkładając wieczko od spodu, wysuniesz nadziane lolki. Perfekcyjnie przygotowane skręty w kilkanaście sekund.\nWypełniarka Bamboo Six Shooter przystosowana jest do stożków w rozmiarze king size. Instrukcja obsługi w każdym opakowaniu.\nLiczba stożków 1-6


Ile kosztuje pozycjonowanie Łódź? - http://informator.bielawa.pl/\nDodane: 22-11-2018 14:19\nRobienie zakupów przez internet jest dość popularne, zarówno wśród osób młodych, jak i tych starszych. Jest to często bardzo wygodne rozwiązanie, które pozwala zaoszczędzić sporo czasu, a czasem nawet i pieniędzy. Jednak żeby takie transakcje były możliwe konieczne jest istnienie sklepów internetowych, czyli stron które oferują sprzedaż jakiś produktów online. Oczywistym wydaje się fakt, że\nLanie wody o wodzieAplikacje szpitalnePrzed, w trakcie, po- dawkowanie i stosowanieO regeneracji hydraulikiCoś o rehabilitacji i urazachDywany i inne dodatkiElectrician as an qualified professionCzy panele słoneczne się opłacają?O korzystaniu z saunyWakacje życia - jedź do HiszpaniiA w mieście coraz cieplej... pora na klimęPrawnik- kiedy go potrzebujemy?Lokalne drukarnie i duże korporacjeCo musisz wiedzieć o projektach domówPrace do których koniecznie przyda się podnośnikUstawodawstwo - nowe prawaCo warto wiedzieć o koronach protetycznych?Another boring thing - plumbingCo musisz wiedzieć o klimieOsuszaczCiuch jak ciuch. O lumpeksachNa czym śpi twoje dziecko?Dobry i zły tarasWynająć autokar, niby proste, ale...O biznesie - luksusowoPrawo w praktyce - czyli z czym przychodzimy do adwokataNawadnianie dużych ogrodówCo warto wiedzieć o kosmetykach i zabiegach kosmetycznych?Buty w podróż? Zapakuj w woreczkiEkologicznie - o oszczędzaniu wody


500 cudów natury w Polsce, które warto w życiu zobaczyć - Outlet - Paweł Fabijański - Książka - Księgarnia Medyczna PZWL\n500 cudów natury w Polsce, które warto w życiu zobaczyć - Outlet\n500 cudów natury w Polsce, które warto w życiu zobaczyć - Outlet (Miękka ze skrzydełkami)\nAutor: Paweł Fabijański\nBogato ilustrowany leksykon najwspanialszych polskich krajobrazów, roślin i zwierząt, stanowiący niezastąpione kompendium wiedzy nie tylko dla aktywnych turystów.\nW publikacji zostały zaprezentowane unikatowe w skali świata zakątki Polski, między innymi: Dolina Pięciu Stawów Polskich, Jeziorka Duszatyńskie, Jaskinia Niedźwiedzia, Błędne Skały, Śnieżka, Skamieniałe Miasto, Turkusowe Jezioro czy ruchome wydmy w Słowińskim Parku Narodowym. Dzięki książce poznamy też niezwykły świat zwierząt, wśród których królują: bielik, głuszec, bociany biały i czarny, łoś, jeleń szlachetny i niedźwiedź brunatny, oraz roślin, takich jak: pełnik europejski, czosnek niedźwiedzi, lilia złotogłów czy rosiczka okrągłolistna.\nAtutem książki jest ponad 500 kolorowych fotografii wykonanych przez artystów fotografików.\nLife, A journey through time\n132,62 zł 145,00 zł\nDubois Philippe J., Elise Rouddeau\nŚwiat Dinozaurów cz. 32 KECALKOATL\nWspaniała PLANETA ZIEMIA i jej prz...\n50,00 zł 59,99 zł\nZachłanny mózg. Jak nienasycony ho...\n37,82 zł 48,38 zł\nKrystyna Romanowska, Wojciech Kruczyński\n40,74 zł 49,90 zł


40 minut – Bieg przez Most 12.09.2021\nBieg przez Most 12.09.2021 - 40 minut\nJeśli marzycie o zejściu poniżej 40 min na 10 km, zapraszamy pod opiekę super szybkiego Zająca Rafała Krzeszewskiego.\n, Rafał o sobie: multimedalista Mistrzostw Polski, rekordzista Polski w wieloboju lekkoatletycznym, reprezentant Polski na Mistrzostwach Europy, trener z wieloletnim doświadczeniem. W przeszłości wielokrotnie prowadziłem biegi na dystansach od 5 km do maratonu. Tempo 4:00/km jest mi bardzo dobrze znane. 12 września łamiemy magiczną barierę 40 minut!\nTo jak, kto łamie 40 minut z Rafałem?