WhenTheSunGoesDown: kwietnia 2012\n- Jessica! Jessica! - nagle ciemność, którą miałam cały czas przed oczami zrobiła się jakby jaśniejsza i wyrazistsza. Powoli zauważałam kontury osób, które natarczywie powtarzały moje imię. Kilka razy mrugnęłam oczami i wydałam z siebie cichy szept:\n- Jessica! - usłyszałam kolejne nawoływanie - Nareszcie! Zaraz będzie karetka! Ne ruszaj się!\nZ minuty na minutę co raz bardziej uświadamiałam sobie wszystko. Dotknęłam dłonią tył głowy i zobaczyłam czerwoną maź.\n- C.. Co to jest?! Co się stało?! - powoli z szeptu przechodziłam w krzyk. Panikowałam\n- Cii... Potem ci wytłumaczę, a teraz leż - rozpoznałam ten głos. Głos Willa\n- Jessica spokojnie - obróciłam się trochę na lewo i zauważyłam doktora Williama, który jeszcze kilka godzin temu wypisywał mi receptę - Zaraz przyjedzie pogotowie i zabierze cię do szpitala\nUsłyszałam płacz Olivii. Spojrzałam w jej stronę i zauważyłam łzy spływające po jej policzku.\n- Olivka - powiedziałam cicho - Nie płacz. Przecież jest dobrze\nPrzyjaciółka mocno ścisnęła mi rękę dając tym samym znak, że jest blisko mnie. Tak naprawdę nie wiedziałam, co się stało i co mi w ogóle jest.\nPo chwili do moich uszu dobiegł odgłos zbliżającej się karetki, a potem zobaczyłam tylko ciemność i kolejne nawoływania.\nPrzebudziłam się na szpitalnym łóżku. Obok mnie nikogo nie było. Spojrzałam przez okno. Była noc. Księżyc świecił nadzwyczaj jasno, a gwiazdy wyraźnie pokazywały swoją obecność. Po moim policzku spłynęła pojedyncza, słona łza, która po chwili wsiąkła w jasnofioletową piżamę w groszki. Lekko się podniosłam i oparłam łokciami na poduszce. Długo nie wytrzymałam w takiej pozycji ze względu na straszliwy ból głowy. Nie czułam się za dobrze, a zresztą kto by się na moim miejscu tak czuł? Nikt.\nUsłyszałam jeszcze kroki jednej z pielęgniarek na korytarzu, a potem zasnęłam.\nObudziły mnie dopiero promienie słońca, które niemiłosiernie wdzierały się do mojego pokoju oraz czyiś niespokojny oddech. Ten ktoś jeszcze spał, a była nim Olivia. Poruszyłam palcami, a ona to najwyraźniej poczuła. Zamrugała oczyma i spojrzała na mnie.\n- Jessica! Nareszcie się obudziłaś! - krzyknęła przytulając mnie\n- Ałć - powiedziałam cicho ze względu na okropny ból głowy\n- Oj Jezu przepraszam, przepraszam, ale wiesz jak się cieszę\n- Dobra, dobra\nMoja przyjaciółka zawsze była bardzo energiczna i miała swoje własne sposoby okazywania uczuć. Niektóre całkiem normalne, a niektóre dziwaczne. Jak się okazało Will i Maks poszli na chwilę do sklepu po wodę i coś do jedzenia, a tata załatwiał z lekarzem jakieś formalności.\n- Możesz mi powiedzieć, co się dokładnie stało? - zapytałam trochę głośniej\n- Z tego, co mówił Will to wstałaś, zakręciło ci się głowie i przewróciłaś się uderzając tym samym o stolik nocny. Zemdlałaś, więc szybko zadzwonił do twojego taty, potem do mnie. Po chwili przybiegł ten doktor William i zadzwoniliśmy po pogotowie. Masz, a raczej miałaś nieźle rozciętą głowę. Szybko ci zszyli, założyli bandaże i całe dwa dni tu tak leżałaś. Wiesz jak się o ciebie martwiliśmy? - zapytała ze smutkiem w głosie - Will nawet obwiniał o to siebie\nUśmiechnęłam się szczerze - Naprawdę się martwiliście?\n- Jessica, zwariowałaś!? Wszyscy tylko czekaliśmy, kiedy się obudzisz\n- Dwa dni tu tak leżałam? - zapytałam ze zdziwieniem\n- Tak. Wszystko przez to, że straciłaś tyle krwi, ale już wszystko jest pod kontrolą\nNaszą rozmowę przerwało wejście, a raczej wbiegnięcie chłopaków do pokoju. Wszystko, co ze sobą mieli rzucili gdzieś na stolik i zaczęli zadawać mnóstwo pytań, na co ja spokojnie odpowiadałam. Po chwili przyszedł tata z lekarzem. Dostałam jakieś silne tabletki po czym wszyscy musieli wyjść z sali, gdyż doktor zabronił mi przemęczać się. Zostałam sama. Uśmiechnęłam się o swojego odbicia w lustrze, które wisiało naprzeciw mnie. Mimo, że czułam się źle to w głębi byłam najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Miałam wspaniałych przyjaciół, chłopaka, kochającego tatę. Nie wiedząc kiedy, zasnęłam.\nPowrócił koszmar śniący mi się każdej nocy po śmierci mojej mamy. Znów usłyszałam jej troskliwy głos. To był tylko ułamek sekundy. Przechodziła na drugą stronę ulicy machając do mnie. Tata siedział w kuchni popijając herbatę, a ja siedziałam przy oknie i radośnie kiwałam jej swą malutką rączką. Nie zauważyła nadjeżdżającego, rozpędzonego samochodu, który nie zdążył się zatrzymać na czas. Lekarze próbowali ja ratować, ale na marne. Zmarła o godz. 22.56.\nulala coraz częściej piszę rozdziały ;)\nnawet nawet mi wyszedł, ale nie jestem w 100% zadowolona :D\nkiedy następny? nie wiem :D\ndziękuję za komentarze i baaajo ;*\nAutor: smiley.loove o 12:18 21 komentarzy:\nRano przebudziłam się z bólem głowy. Szybko chwyciłam za chusteczkę i wydałam z siebie głośne "aaaaaapsik".\n- Po prostu super - wyszeptałam i jeszcze bardzie okryłam się kołdrą. Widocznie wczorajsze wyjście nie przyniosło dobrych skutków. Nie wiedząc kiedy, ponownie zasnęłam.\nObudziło mnie szturchanie w ramię.\n- Jessica, nie idziesz do szkoły? - usłyszałam zatroskany głos ojca\n- Źle się czuję - ledwo odpowiedziałam z powodu bólu gardła i chrypy\n- No nieźle się rozchorowałaś\n- Oj daj spokój tato. To tylko małe przeziębienie - wydukałam dobrze wiedząc, że to nieprawda\n- Jess, nie kłam mnie tu. Zaraz zadzwonię do Williama i przyjdzie zobaczyć, co ci jest\n- Nie ma żądnego "ale". Leż i nigdzie się nie ruszaj\nMruknęłam pod nosem i poprawiłam poduszkę. Ten cały William to dobry kolega mojego taty z podstawówki. Jest lekarzem i mieszka naprzeciwko, więc bez problemu może przyjść, o ile nie ma żadnych wizyt w przychodni. Jak się okazało, doktorek miał wpaść za 20 min, więc miałam jeszcze trochę czasu, żeby doprowadzić się do ładu. Wolnym krokiem udałam się do łazienki i spojrzałam w lustro. Każdy włos sterczał w inną stronę. Szybko chwyciłam za szczotkę i próbowałam choć odrobinę polepszyć sytuację. Po dłuższej chwili udało się to, choć nie do końca. Zdążyłam jeszcze umyć zęby zanim usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi i krótką wymianę zdań dr. Williama z moim tatą. Szybko wskoczyłam pod kołdrę i czekałam na lekarza.\n- Dzień dobry - zaczęłam widząc go w progu mojego pokoju\n- Dzień dobry - odpowiedział - A więc, co ci dolega? - zadał standardowe pytanie, na co ja spokojnie odpowiedziałam. Doktor dokładnie mnie przebadał i zaczął wypisywać receptę.\n- Proszę - powiedział wręczając mi ją - Bierz te tabletki 3 razy dziennie, a syrop pij przed snem, dobrze?\n- Mhm, dziękuję, a i jeszcze jedno. Jak długo mam zostać w domu?\n- Myślę, że tydzień wystarczy, a jeśli nadal będziesz się źle czuć, to niech twój tata się ze mną skontaktuje\n- Do widzenia - odparł i wyszedł z pokoju. Jak się okazało złapałam grypę. Może to nic takiego, ale naprawdę źle się czułam i nie miałam na nic ochoty. Postanowiłam się zdrzemnąć i trochę odpocząć. W końcu i tak nie miałam nic ciekawszego do roboty.\nKiedy się obudziłam nie miałam pojęcia, która godzina. Chwyciłam telefon i spojrzałam na wyświetlacz. Moja drzemka okazała się pięciogodzinnym snem. Sprawdziłam skrzynkę odbiorczą i zauważyłam jedną nieodebraną wiadomość. Znowu od Nieznajomego. Nie miałam ochoty jej otwierać, ale ciekawość przewyższyła i po chwili przeczytałam w myślach następujące słowa:\n" Pewnie się zastanawiasz kim jestem, co? Powiem ci tylko tyle, że wiem o tobie więcej niż ci się wydaje. Nie podoba mi się tylko ten twój ulizany chłoptaś, z którym i tak prędzej czy później się rozstaniesz. To tylko kwestia czasu "\nPo moim policzku spłynęła łza. Nie wiem czemu. Chyba dlatego, że te słowa zabolały. Po chwili zaczęłam sobie robić wyrzuty i powtarzać w kółko '' Po co to otwierałam? ", ale pozytywnie myśląc i tak bym sprawdziła tego sms' a. Tylko kim jest ten nieznajomy? To pytanie sprawiało mi najwięcej trudu. Ktoś tak po prostu się bawi, a ja się tym przejmuję i to bardzo.\nRozmyślając tak doszłam do wniosku, że jest już grubo po 15.00., a ani Will ani Olivka nawet nie zadzwonili, żeby spytać, czy coś mi się stało. Jednak po 16.00. usłyszałam dźwięk dzwonka do drzwi i jak się okazało był to Maks, Olivia i oczywiście Will.\n- A wy co? Nawet się mną nie przejmujecie? - zapytałam udając obrażoną\n- No skarbie nie gniewaj się - zaczął jako pierwszy mój chłopak - Przez Lucasa matematyczka zabrała wszystkim telefony, a wcześniej przyjść nie mogliśmy, bo musieliśmy sprzątać wszystkie sale na piętrze, żeby je odzyskać\n- Lucasa?! -zapytałam trochę głośniej\n- Nie, nic. Przesłyszałam się - odpowiedziałam\nDoszłam do wniosku, że to może właśnie on pisze te durne sms, ale po głębszym zastanowieniu Lucas jest tchórzem i nie napisałby tego.\nWymieniłam z przyjaciółmi jeszcze kilka słów dopóki Olivka z Maksem nie musieli iść do domu. Zostałam tylko ja i Will.\n- A gdzie ty idziesz? - zapytał chłopak widząc jak wstaję\n- Zrobić sobie herbatę\n- O nie! Nie myśl, że gdzieś będziesz wychodziła. Masz leżeć w łóżku\n- No, ale to tylko grypa i nic więcej\n- Nie marudź tylko leż, a ja ci ją zrobię\n- I znowu to "ale" - powiedział z mocniejszym akcentem - nie ma żadnego "ale"\nUśmiechnęłam się, na co on przytaknął i poszedł do kuchni. Nie musiałam długo czekać, bo po chwili do pokoju wszedł Will z kubkiem gorącego napoju.\n- Proszę - powiedział wręczając mi ją\n- Dziękuję - odparłam i upiłam łyk herbaty po czym wolno wstałam z łóżka\n- Ej, ej, ej - zaczął - A pani to gdzie się wybiera?\n- No chyba mogę iść się załatwić no nie? - zapytałam z uśmiechem\n- A no tak... jasne - odparł\nSzłam powoli i dość chwiejnym krokiem. W pewnym momencie zakręciło mi się w głowie i przewróciłam się. Zdaje się, że w coś uderzyłam...\ntrololololol następny rozdział! :D\nmusiałam jakoś wynagrodzić te spóźnienie tamtej notki ;)\nhah a no i wybaczcie, że przerywam xd musiałam\njutro chyba rozdział się nie pojawi :/\nwracam później ze szkoły, a potem jeszcze muszę iść do kościoła ugh :/\nAutor: smiley.loove o 10:08 24 komentarze:\nPrzetarłam zaspane oczy i wygramoliłam się z łóżka. Spojrzałam przez okno, a moim oczom ukazał się piękny widok ogromnych kałuż.\n- Pięknie - pomyślałam i udałam się w kierunku łazienki. Po 15 min byłam gotowa, ale widząc dzisiejszą pogodę nie miałam ochoty na żądne wyjścia. Spojrzałam na stojące obok pianino. Fakt, dawno nie grałam, ale przyczyną był chyba braku czasu. Wyciągnęłam jednak jakieś nuty i zaczęłam grać. Po kilku minutach po moich policzkach zaczęły spływać słone łzy. Utwór, który właśnie grałam należał do ulubionych piosenek mojej mamy. Tak cholernie mi jej brakowało. Po jej śmierci wszystko się zmieniło. Tata stracił radość z życia, nie miał ochoty nawet ze mną rozmawiać, ale próbował być silny, chociaż wiedziałam, że wylał mnóstwo łez. Od tamtego czasu minęło już kilka lat, ale nadal odczuwam ta pustkę. Nie mogę tak po prostu powiedzieć "muszę o tym zapomnieć". Nie, to by wyglądało tak jak bym chciała zapomnieć o mojej własnej matce. Mój cichy płacz przerwało wejście pewnej osoby do pokoju. Była to Olivia, która gdy tylko spojrzała na moją smutną twarz podbiegła i przytuliła mnie. Dobrze, że mam obok siebie takie wspaniałe osoby, które bez pytania, co się stało, sprawiają, że się uśmiecham.\n- A teraz nie smutaj, bo o 12.00 idziemy do kina i musisz jakoś wyglądać\n- Eee... dzisiaj? Ale zobacz jaka jest pogoda - zaczęłam marudzić\n- Tak, dzisiaj. Zresztą możemy zamówić taksówkę\n- Nie ma tak. Dawno nigdzie nie byłyśmy. A tak na marginesie to Will i Maks też idą, więc będzie fajnie\n- Jeszcze pytasz - cwanie się uśmiechnęła - Pewnie, że musisz\n- No dobra, ale jak będę potem chora to ty będziesz się mną opiekować\n- Jasne, do usług - odparła z triumfującą miną i spojrzała na zegarek - Lepiej zacznijmy się szykować\n- Tak wcześnie? - zapytałam zdziwiona\n- Jessica, już jest 11.20 - na te słowa zerwałam się równe nogi i popędziłam do szafy. Wybrałam jasne rurki, miętowy sweterek i brązowe lity. Rzęsy jak zwykle pociągnęłam tuszem, a usta musnęłam delikatnym błyszczykiem. Przeczesałam szczotką moje brązowe włosy i związałam je w luźnego koczka. Można powiedzieć, że nie wyglądałam najgorzej. 5 minut później usłyszałam pukanie do drzwi. Jak się okazało przyszli po nas chłopacy z wielkim uśmiechem na twarzy. Will podarował mi piękny bukiet tulipanów, które przedtem trzymał za swoimi plecami. Zaskoczył mnie tym prezentem, ale bardzo się ucieszyłam. Zresztą jaka dziewczyna nie cieszyłaby się na widok kwiatów od swojego chłopaka?\nTak jak obiecywała Olivia, wsiedliśmy w taksówkę, która zawiozła nas pod kino.Deszcz przestał już padać, ale nadal wiał dość silny wiatr. Przechodząc do filmu, wybraliśmy jakiś horror. Szczerze powiem, że nie należał do ciekawych. W sumie i tak nic z niego nie wiem, bo zrobiłam sobie małą drzemkę. Jako, że po wyjściu z kina pogoda stała się o wiele lepsza, a słońce wyszło zza chmur, postanowiliśmy wracać na piechotę. Wkrótce zostałam sama z Willem, bo Olivka poszła do Maksa.Usiadłam na ławce w parku i milczałam.\n- O czym tak myślisz? - zapytał chłopak widząc, że myślami jestem w całkiem innym świecie\n- O niczym - odpowiedziałam\n- To o czym tak myślisz? - zapytał ponownie\n- No o niczym\n- Przecież widzę, że kłamiesz\n- Nie kłamię\n- No widzisz i znowu kłamiesz, że nie kłamiesz, ale tak naprawdę kłamiesz tylko nie chcesz się do tego przyznać, a ja dobrze wiem jaka jest prawda, więc pytam się znowu. O czym myślisz?\n- Nie ważne - odpowiedziałam\n- Czyli o czymś myślisz. Masz jakąś tajemnicę? - zapytał podejrzliwie\n- Bo ostatnio jesteś taka zamyślona\n- Will, mam po prostu zły dzień i tyle\n- Tak, nie wyspałam się\n- No to wracajmy. Odprowadzę Cię do domu i pójdziesz spać\n- Ehh... dobra - powiedziałam wstając z ławki\nPostanowiliśmy iść krótszą drogą, która jednak nie okazała się dobrym wyborem. Chwilę później moje buty były całe mokre, a po minie Willa można było się domyślać, że również nie jest zadowolony. Mimo to, doszliśmy do mojego domu. Jednak to nie był koniec niespodzianek. Jakiś nieudolny i ślepy kierowca wjechał prosto w kałużę, przez co zostałam oblana potokiem wody. Miałam dość. Weszłam do domu, przebrałam się i wypiłam gorącą herbatę. Potem wskoczyłam do łóżka i odpłynęłam w krainę snów.\nhuh rozdział jest jaki jest xd\nszczerze, to nie za bardzo mi się podoba, ale okay ;)\nzero akcji itd., ale cóż, czasami musi tak być\na tak wgl to przepraszam, że rozdział nie pojawił się wcześniej, ale miałam mnóstwo nauki\noczywiście wszystkim trzecioklasistom życzę powodzenia na tekstach i dziękuję za 3 dni wolnego :D\nchociaż za rok to ja będę musiała się męczyć ;)\nAutor: smiley.loove o 13:42 14 komentarzy:\nJuż o 8.00 byłam na nogach. Ubrana i uczesana zbiegłam na dół, gdzie zastałam tatę czytającego gazetę. Zamieniłam z nim kilka słów, zjadłam śniadanie i wyszłam pobiegać. Muszę w końcu dbać o formę. Z daleka zauważyłam już Olivkę, z którą umówiłam się wczoraj wieczorem. Opowiedziałam jej wszystko o mnie i o Willu. Ehh no może wszystko. Nie mogłam jej powiedzieć, co łączy go z Nicole. Tak, Olivia to moja przyjaciółka, ale jeśli coś obiecałam to muszę dotrzymać słowa. Nasze spotkanie minęło strasznie szybko, a kiedy tylko dobiegłam do domu chwyciłam za telefon i spojrzałam na wyświetlacz.\n- O matko! - pomyślałam\nMiałam 16 nieodebranych połączeń i 9 wiadomości. Od kogo? Wszystkie obyły od Willa. Usłyszałam dźwięk telefonu.\n- Halo? - zaczęłam jako pierwsza\n- Jessica! Nareszcie odebrałaś - odpowiedział Will\n- Czemu nie odbierałaś?\n- Byłam pobiegać i spotkałam się z Olivią\n- Już myślałem, że coś ci się stało\n- Will, spokojnie. Po prostu nie wzięłam telefonu i tyle\n- Nie ma żadnego "ale"\n- Dobra, dobra. Za 15 min. będę. Pa\nZdążyłam uśmiechnąć się do telefonu i wolnym krokiem udałam się do łazienki. Wyglądałam jak jakiś potwór. Szybko wskoczyłam pod prysznic, a potem owinięta ręcznikiem podeszłam do szafy i zaczęłam szukać czegoś wygodnego. Założyłam zółte conversy, szorty, białą bokserkę oraz jeansową koszulę. Wzięłam jeszcze swój ulubiony tusz i pociągnęłam nim rzęsy. Zdążyłam jeszcze poprawić włosy, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Przywitałam się z chłopakiem i wyszliśmy.\n- To gdzie idziemy? - zapytałam\n- Niespodzianka - odpowiedział\nSzeroko się uśmiechnęłam i dalej szłam wtulona w Willa.\n- Zamknij oczy - powiedział, na co ja wykonałam jego prośbę. Nie miałam pojęcia, gdzie mnie prowadził, ale nie przejmowałam się tym. Ufałam mu i to się liczyło. Nareszcie byłam szczęśliwa i to właśnie dlatego warto żyć.\nSzliśmy jeszcze dość długo, aż zatrzymaliśmy się w jakimś cichym miejscu.\n- Zostań tu i nie otwieraj oczu - powiedział Will, który po chwili znikł. Nie musiałam długo czekać, bo po ok. 3 min. usłyszałam czyjeś kroki, a mianowicie mojego chłopaka. Za jego pozwoleniem otwarłam oczy i rozejrzałam się wokół siebie. Znajdowaliśmy się na jakieś polanie. Pierwszy raz tam byłam, ale zdawało mi się jakbym już znała to miejsce. Dookoła rosło mnóstwo kwiatów, a słońce dawało się we znaki. W końcu mogłam odetchnąć od zatłoczonego miasta i spędzić choć trochę czasu w ciszy i to w dodatku ze wspaniałą osobą. Szybko odwróciłam się w kierunku Willa, ale kiedy już to zrobiłam przeżyłam kolejny szok. Obok chłopaka stały dwa piękne konie. Jeden był biały, a drugi kasztanowy. Nie wiedziałam, co powiedzieć.\n- Nic nie mów. Wiem, że kiedyś jeździłaś - odpowiedział\nZdziwił mnie tym i to bardzo. Przecież nikt oprócz mojej rodziny i Olivki o tym nie wiedział. Sama też nie wspominałam mu o tym. Widząc moje zdziwienie odparł:\n- Nie pytaj skąd wiem\nUśmiechnęłam się i podeszłam bliżej.\n- Dziękuję - wyszeptałam i zawiesiłam ręce na jego szyi. Will objął mnie w talii, po czym namiętnie pocałował. Byłam po prostu w raju. Wsiadłam na jednego z koni, a chłopak na drugiego.\n- Przed siebie - odpowiedział z uśmiechem i ruszyliśmy. Cały czas rozmawialiśmy, a potem milczeliśmy by znów wybuchnąć śmiechem.\nWill nie był taki jak inni chłopacy w jego wieku. Był opiekuńczy , zabawny i całkowicie szczery. Zdawało się, że znamy się już od piaskownicy choć w rzeczywistości poznaliśmy się około pół roku temu.\n- Skąd znasz to miejsce? zapytałam zsiadając z konia. Znajdowaliśmy się obok jakiegoś małego strumienia, a wokół rosło mnóstwo stokrotek.\n- Kiedyś jeździłem tu z dziadkiem - odparł ciszej - dopóki nie zmarł\nPrzytuliłam mocno Willa i jedną ręką nabrałam wody ze strumyka. Całość wylądowała na nim.\n- Osz ty! - krzyknął śmiejąc się - zaraz cię złapię i pożałujesz tego. Szybko zaczęłam uciekać, ale chłopak był o wiele szybszy i już po kilku minutach turlaliśmy się po trawie. W końcu opadłam z sił i pozdrowiłam go szerokim uśmiechem.\n- Kocham cię, wiesz? - odpowiedział leżąc obok mnie\n- A wiesz, że ja ciebie też?\nZrobiłam jeszcze większy wyszczerz i delikatnie go pocałowałam.\n- Wracajmy - zaproponowałam - Późno się robi\n- Dobrze - odpowiedział. Wsiedliśmy na konie i ruszyliśmy w drogę powrotną.\nW domu byłam około godziny 21.00. Padłam na łóżko i zaczęłam wspominać dzisiejszy dzień. Po chwili dostałam sms'a od jakiegoś nieznajomego numeru:\n" Nie rób sobie nadziei. To długo nie potrwa. "\nNie powiem, bo zdziwiłam się i to bardzo, ale nie trwało to długo. Dostałam kolejna wiadomość, tym razem od Willa:\n" Śpij dobrze słońce. Dobranoc ;* "\nOd razu zapomniałam o poprzedniej wiadomości. Może była to tylko zwykła pomyłka? Czas pokaże.\nHejo ;) huh rozdział jest. Myślę, że fajny, ale żeby nie było tak za bardzo romantycznie dodałam tą wiadomość od nieznajomego :)\nBaaardzo dziękuję za odwiedziny, komentarze, wszystko.\nTak, wiem, powtarzam się, ale nawet nie wiecie jak się cieszę,\nkiedy widzę, że coraz więcej osób odwiedza mojego bloga.\nMotywuje mnie to do dalszej pracy ;) Dziękuję ;*\nTo chyba tyle. Bajo ;*\nAutor: smiley.loove o 13:43 32 komentarze:\n- Wiesz, tak sobie szłam i doszłam do wniosku, że musimy poważnie porozmawiać\nNa moje słowa Will przestał grać w kosza, a piłkę złapał w ręce.\n- Mówiłeś, że nic nie czujesz do Nicole, ale siedzieliście w parku wtuleni w siebie. Mógłbyś mi powiedzieć o co chodzi?\n- Musimy o tym rozmawiać?\n- Tak, chcę wiedzieć o co w tym wszystkim chodzi - odpowiedziałam stanowczo\n- Nie zrozumiesz tego\n- Skąd masz taką pewność? Chyba mnie nie znasz\n- Jessica, proszę. Nie zmuszaj mnie do tego. To nie jest za łatwe\n- A kto powiedział, że wszystko musi być łatwe?\n- A... ale ja obiecałem, że nikomu nie powiem\n- Jeśli chcesz dostać szansę, to muszę wiedzieć, co was łączy\n- Nie każ mi tego robić\n- Dobrze, w takim razie nie będę cię zmuszać. Pa\n- Nie wiem - odpowiedziałam oschle i ruszyłam w przeciwnym kierunku. Przeszłam kawałek drogi, ale coś mnie zatrzymało. Odwróciłam się za siebie i zauważyłam Willa.\n- Nie chcę cię stracić\n- To powiedz prawdę\n- Nie mogę - odpowiedział z żalem\n- W takim razie żegnaj - odwróciłam się ponownie, ale nie mogłam dalej iść, bo usłyszałam jego głos\n- Nie idź, proszę\nNie zatrzymywał mnie więcej. Nie wiem, czy czułam żal, ból czy gniew. Może nie potrzebnie go do tego zmuszałam, ale ja muszę wiedzieć, co ich łączy i koniec. Przecież nie mogę z nim być, a jednocześnie mieć tą świadomość, że tulił się z jakąś dziewczyną.\nTak oto rozmyślając doszłam do domu. Na stole zastałam karteczkę od taty:\n" Cześć skarbie, musiałem wyjść wcześniej do pracy i zapewne późno wrócę. Zakupy są zrobione, więc na pewno coś znajdziesz. Pa "\nPrzeczytałam ją w myślach i rozglądnęłam się po kuchni. Otworzyłam lodówkę, a potem inne szafki. Zdecydowałam, że zrobię spaghetti. Wyjęłam wszystko, co potrzebne i zabrałam się do pracy. Po piętnastu minutach danie było gotowe. Zjadłam je, a brudne talerze włożyłam do zmywarki. Jako, że był piątek postanowiłam zrobić sobie małą drzemkę, a następnie udać się do Olivii. Włożyłam do uszu słuchawki i odpłynęłam w krainę snów. Nie mam pojęcia jak długo spałam, ale kiedy otworzyłam oczy i spojrzałam przez okno doszłam do wniosku, że jest już późno. Księżyc świecił, a ja przetarłam oczy i rozejrzałam się po pokoju. Zastałam taki sam widok jak zawsze. Żółto - czerwone ściany, dębowe biurko, kilka par butów leżących gdzieś po kątach. Przewróciłam się na drugi bok i jeszcze raz przetarłam zaspane oczy.\n- Co ty tu robisz? - zapytałam niespokojnie\n- Przyszedłem wszystko ci wyjaśnić - odparł chłopak\n- Tak, teraz\n- No to proszę, opowiadaj\nWill chwilę pomyślał w ciszy, po czym wziął głęboki oddech.\n- Nie jest to dla mnie łatwe, ale nie chcę żebyś przez to odwróciła się ode mnie. Proszę tylko o to, abyś nikomu nie powiedziała. Nikomu, rozumiesz?\nDałam głową znak, że spełnię jego warunek i czekałam na dalsze słowa.\n- Mój tata poznał moją mamę, kiedy miał 21 lat. Bardzo się polubili i wkrótce zostali parą. Obiecywali sobie szczerość, ale ojciec miał jedną jedyną tajemnicę. Otóż zanim poznał mamę miał inną dziewczynę, Natalie. Zaszła ona z nim w ciążę i wkrótce urodziła się Nicole. Ich związek był ukrywany przed całą rodziną. Tata, tak jak jego dziewczyna, nie mógł tak po prostu przyznać się wszystkim, że ma dziecko. Natalie uciekła w tajemnicy przed wszystkimi, nawet tatą, a dziecko podrzuciła pod dom jakiegoś młodego małżeństwa. W mediach było bardzo głośno o tym zdarzeniu, a ojciec kiedy tylko zobaczył zdjęcie dziewczynki od razu wiedział, że to jego córka. Niestety nikt nie miał pojęcia, kto jest ojcem i matką. Nicole trafiła do domu dziecka, ale po pewnym czasie została zaadoptowana przez to samo małżeństwo, które ją znalazło. Nie wiem, jak ona się tu znalazła, we Francji. Dowiedziałem się tej całej prawdy nie dawno od ojca. Przybrani rodzice Nicole pracują w firmie moich rodziców, a kiedy tata zobaczył ich córkę na własne oczy, rozpoznał ją od razu. Chciał, żebym wiedział całą prawdę. Nicole też już ją zna i dlatego nie chcieliśmy, żeby ktokolwiek jeszcze o niej się dowiedział.\nWill wytarł oczy, które wyraźnie mu się zaszkliły, a ja dalej milczałam. Wszystko jeszcze raz analizowałam, ale nie mogłam tego pojąć. W końcu jednak się odezwałam.\n- Ty? Za co? - zapytał chłopak\n- Za to, że kazałam ci to wszystko powiedzieć. Nie powinnam była tak nalegać\n- Nie, nic się nie stało. Przynajmniej nie mam tej świadomości, że nie jestem z tobą szczery - odpowiedział z lekkim uśmiechem\nOdpowiedziałam tym samym, a on zbliżył się do mnie i delikatnie, ale czule pocałował.\n- Kocham cię - wyszeptał\n- Ja ciebie też - odpowiedziałam i zdałam sobie sprawę, że jest on dla mnie naprawdę ważną osobą, z którą chcę spędzić życie.\n<wow> jestem z siebie dumna, aż dwa rozdziały w jeden tydzień :D\nbardzo dziękuję za te wszystkie miłe komentarze, za odwiedziny, za wszystko ;*\nZ okazji Wielkanocy chciałabym Wam życzyć:\nw koszyku- obfitości,\nw serduszku- miłości,\nw jajkach- niespodzianek,\nw Dyngusa – wody dzbanek\nA teraz spadam czytać Krzyżaków :/\nAutor: smiley.loove o 03:29 26 komentarzy:\nI znów wybiegłam z domu. Tak, zaspałam, a nikt nie był tak miły i nawet mnie nie obudził. Śniadania nie zjadłam, więc będę chodzić głodna cały dzień, chyba że kupię sobie coś po drodze. Już przed wejściem do szkoły zauważyłam znajomą osobę, machającą do mnie radośnie. Była to oczywiście Nicole. Postanowiłam udawać, że nic się nie stało i poczekać jeszcze. Jedyne, co mnie zastanawiało to to, dlaczego wtedy w parku Will trzymał ją za rękę, a wczoraj powiedział mi, że coś do mnie czuje. Naprawdę się w tym gubię, ale nie ma innego wyjścia. Po prostu muszę sobie z tym jakoś poradzić i tyle.\n- Hej - rzuciłam podchodząc do niej - Olivki jeszcze nie ma?\n- Siema, jeszcze nie. Myślałam, że przyjdzie z tobą\n- A ja myślałam, że już jest. Ehh no nic, może się spóźni. A tak, co słychać? - zapytałam udając się w stronę sali nr 53\n- W sumie to jakoś leci, a co u ciebie?\n- A nawet dobrze - odparłam z uśmiechem\nRozmawiałyśmy tak dopóki nie usłyszałyśmy dzwonka na lekcje. Usiadłam jak zawsze w ostatniej ławce. Włożyłam do uszu słuchawki, zakryłam je włosami i udawałam, że słucham ględzenia babki od matmy. Jednak mój relaks przerwało spojrzenie całej klasy na mnie. Szybko wyciągnęłam jedną z nich i spojrzałam się pytająco na panią.\n- O co chodzi? - zapytałam z powagą\n- Jessica, a powiedz mi gdzie ty jesteś\n- No w klasie, a co?\n- A co ty teraz robisz?\n- No siedzę i słucham - odpowiedziałam zdziwiona jej pytaniami\n- No pani\n- Aha, bo wiesz mi się wydaje, że wcale mnie nie słuchasz. Nie podoba ci się lekcja?\n- Nie - wymruczałam do siebie jednak ona chyba to usłyszała\n- Nie? A to dlaczego? - zapytała podchodząc bliżej\n- Może dlatego, że ta lekcja jest z panią - odpowiedziałam pewniej siebie\n- Jessica! Poproszę twój zeszyt wychowawczy. Nie mam pojęcia, co się z tobą dzieje. Chyba muszę zadzwonić do twojego taty\n- Niech sobie pani dzwoni\n- Dobrze, zadzwonię, a teraz się lepiej skup, bo następnym razem będzie jedynka\nWyłączyłam MP4, ale to wcale nie pomogło mi się skupić. Wręcz przeciwnie. Cały czas wybijałam rytm stukając palcami po ławce. Babka kilka razy się odwróciła, ale nic nie powiedziała. O matko, czepia mnie się ciągle i tyle. Usłyszałam dzwonek i już prawie wychodziłam, ale matematyczka zatrzymała mnie.\n- Proszę bardzo, to w nagrodę - powiedziała wręczając mi cały stos przyborów geometrycznych - zanieś to do pokoju nauczycielskiego\n- Dziękuję bardzo - rzekłam z ironią i wyszłam z klasy. Nie powiem, bo nie były one za lekkie. Na szczęście w szkole była winda, z której bez wahania skorzystałam. Na dole otworzyłam jedne drzwi, ale z drugimi miałam problem. Znacznie trudniej je się otwierało, lecz zauważyłam jakąś pomocną dłoń.\n- Dziękuję -powiedziałam nie wiedząc kto to\n- Nie ma za co. Daj to, pomogę ci\nW tym momencie wiedziałam, że to Will. Trochę zadziwił mnie tym zachowaniem. Chyba jeszcze żaden chłopak nie pofatygował się mi w czymś pomóc. Dałam mu przybory i weszłam przed nim. Chwilę szliśmy w milczeniu, ale miałam przeczucie, że to zaraz się skończy.\n- Wiem, że nie chcesz tego teraz zaczynać, ale czy przemyślałaś już to? - zaczął\nWzięłam głęboki oddech - Szczerze to nie, ale zrobię to. Obiecuję\n- Jessica, dziękuję\n- Za wszystko - odpowiedział - A teraz mogłabyś otworzyć te drzwi?\n- Jasne - odpowiedziałam z uśmiechem, a Will zaniósł przybory do pokoju nauczycielskiego\nRozmawialiśmy jeszcze chwilę, a potem udaliśmy się do sali informatycznej. Reszta dnia w szkole minęła dość spokojnie nie licząc spotkania z Lucasem. Jak zawsze zlekceważyłam go i odeszłam, więc nie był to wielki problem.\nDo domu przyszłam wyjątkowo przed 14.00. Zastałam tam tatę szykującego obiad. Pobiegłam na górę, przebrałam się i ubrana w szorty oraz luźną białą koszulkę zasiadłam do stołu.\n- Jak w szkole? - zapytał tata\n- Dzwoniła twoja pani od matematyki - powiedział, po czym upił trochę soku jabłkowego\n- Tak? A co chciała?\n- Mówiła o twoim zachowaniu. To prawda?\n- No ehh, wkurzyła mnie i tyle\n- Jessica, ale nie musisz od razu podnosić głosu\n- No dobra, dobra. Nie zrobię już tak - powiedziałam, choć w duszy wiedziałam, że to się może kiedyś powtórzyć\n- Mam nadzieję - odparł z uśmiechem\nPo skończonym obiedzie postanowiłam, że pójdę do Olivii, bo nie było jej cały dzień w szkole. Już na progu przywitała mnie radośnie jej mama. Jak się okazało, moja przyjaciółka nabyła się kataru. Nie siedziałam u niej długo, gdyż przyszedł Maks. Pożegnałam się z nimi i spokojnym krokiem udałam się do parku. Z daleka zauważyłam Willa grającego w kosza.\n- Siema - krzyknęłam machając ręką\n- Cześć - odpowiedział z lekkim uśmiechem\nUhuhu niespodzianka! Rozdział wcześniej niż zawsze:D\nPo prostu musiałam się jakoś odstresować ;/\nAle dobra tam. Włączyłam sb muzyczkę i jest git.\nRozdział nawet mi się podoba o.O\nAutor: smiley.loove o 12:30 10 komentarzy:\n- Co takiego?! - wykrzyczała Olivia, gdy opowiedziałam jej całą historię - Nie spodziewałam się tego po nim.\n- Tak wiem, ja też, ale nie będę o tym myśleć. Skoro woli Nicole, a przyjaciół okłamuje, to już jego problem. Nie będę się tym zadręczać\n- Masz rację - odpowiedziała przyjaciółka, kiedy przekroczyłyśmy próg szkoły. Ku mojemu zdziwieniu Willa nie było. Ale nie tylko jego. Nicole pewnie też gdzieś "wyjechała z rodzicami". No cóż, niech sobie spędzają razem dzień i dobrze się bawią. Skoro on ma mnie w dupie, to niech nie myśli, że ja będę za nim biegać.\nSzybko udałam się do łazienki poprawić włosy, a stamtąd od razu na salę gimnastyczną. W-f jak w-f. Bieganie, bieganie i jeszcze raz bieganie. Następna matma, biologia itd. Dzień mega nudny i na dodatek pogoda do bani. Pada deszcz, wieje wiatr i zero słońca. Jednym słowem masakra.\nW domu byłam gdzieś po 17.00. Odrobiłam lekcje i poszłam wziąć gorącą kąpiel. Ciszę zakłóciło wołanie taty:\n- Jessica! Masz gościa!\n- Dooobra, niech wejdzie do mojego pokoju - odpowiedziałam. Wiedziałam, że będzie to Olivka, gdyż miała przyjść po jeszcze jedną walizkę, która została u mnie. Wyszłam z wanny i rozejrzałam się po łazience. Jak się okazało zapomniałam wziąć jakiś rzeczy na przebranie. Owinęłam się białym ręcznikiem i nacisnęłam klamkę.\n- Co ty tu robisz? - zapytałam stanowczo\n- Yyy no jestem - odpowiedział Will\n- Tak sobie. A już nie mogę?\n- Wiesz co? Nie mam zamiaru z tobą rozmawiać, więc lepiej wyjdź. Zresztą nie jestem ubrana - dodałam, kiedy zauważyłam, że mi się przygląda\n- Po prostu wyjdź - powiedziałam wskazując palcem na drzwi\n- Nie, dopóki mi nie powiesz o co chodzi\n- Ołł, jeśli już sam nie wiesz, o co mi chodzi to jest z tobą źle - powiedziałam wyciągając z szafy ubrania i wchodząc do łazienki. Wyszłam z niej tak samo szybko jak weszłam i jeszcze raz pokazałam palcem w kierunku drzwi\n- Na wyjaśnienia\n- Ja ci nic tłumaczyć nie będę\n- No powiedz o co chodzi - powiedział głośniej\n- Nie drzyj się tak! Chcesz wiedzieć o co chodzi?!\n- Tak - odparł spokojniej\n- O twoje kłamstwa\n- Jakie znowu?\n- Gdzie byłeś wczoraj?\n- Pisałem ci już. Z rodzicami\n- Dobra. Weź skończ kłamać, bo dobrze wiem z kim i gdzie byłeś - po moich słowach Will wyraźnie zbladł - Powiedziałam o co kaman, a teraz wyjdź i daj mi spokój\n- Jessica, przepraszam - wydukał\n- Nie, nie przepraszaj. Może zakończmy naszą przyjaźń, bo po co ma ona się opierać na kłamstwach?\n- Nie, proszę. Nie rozumiesz - odpowiedział wstając\n- Ja nie rozumiem?!\n- Ja nie jestem z Nicole! - krzyknął\n- Taa... jasne. I kolejne kłamstwo do kolekcji\n- Nie kłamię! Chcesz, to spytaj Nicole\n- Nie będę jej się o to pytać\n- To ja ci to udowodnię\nWill podszedł bliżej i wpił się w moje usta zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. Trochę zakręciło mi się w głowie, ale po chwili wszystko wróciło do normy.\n- Zrozum. Ja z nią nie jestem. To nie tak jak myślisz - powiedział patrząc mi w oczy - Nic do niej nie czuję. Wiem, skłamałem, ale skłamałem też wtedy mówiąc, że nic do ciebie nie czuję\n- Will, ehh... proszę wyjdź - powiedziałam ze spuszczoną głową\nChłopak wykonał moją prośbę i w ciszy odszedł. Dopiero, kiedy zostałam sama w pokoju wróciłam do rzeczywistości. Czemu to się zawsze przytrafia mnie, a nie komuś innemu? Super, musiał mi powiedzieć to akurat teraz, kiedy jestem na niego wściekła. Skoro coś do mnie czuje, to czemu tego nie okazywał? Po prostu mam dość. Wiem, że i tak nie uniknę rozmowy z nim, bo kiedyś to na pewno nastąpi, ale co ja mam zrobić? Nie chce podjąć złej decyzji, ale nie chce też go skrzywdzić. Przecież jeszcze wczoraj mówiłam, że coś do niego czuję, a teraz już nie wiem. I jeszcze jedno pytanie. Co miało znaczyć wczorajsze zajście z Nicole? Ugh po co ona tu przyjechała. Wszystko było by dobrze, ale zjawiła się i spieprzyła moją przyjaźń, o ile mogę ją tak nazwać, z Willem. Wiem, że mówiłam też, że nie jest taka zła, bo w sumie to nic mi wielkiego nie zrobiła, ale ehh... nie wiem już sama. A co jeśli jeszcze zniszczy moją przyjaźń z Olivką? O nie! Do tego nie dopuszczę.\nO matko! Co to ma być?!\nRozdział krótki i w ogóle jakiś dziwny.\nCo prawda jakaś tam akcja jest, ale i tak mi się nie podoba.\nZero weny. Chyba ta pogoda tak na mnie działa ;/\nBosh i jeszcze tak to wszystko skomplikowałam. Masakra.\nAutor: smiley.loove o 10:23 10 komentarzy:


cofnij się o 2 strony (21 i 22) <_<\nEdytowano Luty 15, 2011 przez zorzyk2\nEdytowano Luty 15, 2011 przez ZetorPower\nTam w środku korpusu jest tylko jedno większe łożysko. Drugie siedzi w aluminiowym korpusie sprzęgła rozruchu. Łatwo nie będzie, bo jednocześnie trzeba ściągać z wałka i korpusu. może jakiś luz pozwoli na robienie tego na raty. Po tym demontażu miałem problemy z nakręceniem nakrętki na wałek(niewłasciwe narzędzie i niecelny strzał z młotka). ;[\nwow 10 tyś na złomie?? nieźle ...mogę namiar na ten złom?? :rolleyes:\nEdytowano Luty 20, 2011 przez darolee


indoor cycling - fitness Tychy - Warsztat formy\nIndoor cycling to forma grupowych zajęć polegająca na dynamicznej jeździe na specjalnym rowerze stacjonarnym przy motywującej muzyce pod kierunkiem wyszkolonego instruktora. Jej efektem jest poprawa zdrowia, samopoczucia, a także wyglądu. Lecz tak naprawdę każdy, kto regularnie uprawia Indoor Cycling zyskuje jeszcze coś: siłę woli i umiejętność pokonywania własnych słabości. Każda góra na drodze staje się przygodą a nie przeszkodą.\nTo zajęcia dla wszystkich, gdyż sami w trakcie zajęć decydujemy o wielkości obciążenia. To mnóstwo spalonych kalorii bez obciążania stawów.\nRodzaje oferowanych treningów indoor cycling w Warsztacie Formy.\nIC - TLEN\nTrening IC - Tlen odbywa się na poziomie tętna 65-75%. Jego celem jest podniesienie przemiany materii, aktywacja przemian tłuszczowych, odchudzanie, polepszenie wytrzymałości bazowej, pozostanie świadomie i celowo w wyznaczonej strefie wysiłku, a także poprawa techniki jazdy na rowerze.\nIC - ENDURANCE\nIC - Endurance jest treningiem wydolności układu krążenia i wydolności oddechowej. Utrzymywanie tętna na wysokim poziomie 75% -90% podczas treningu pozwala poprawiać tempo na wyznaczonym dystansie, oraz zwiększają możliwości organizmu.\nIC - CLIMBING\nTrening siłowy, którego celem jest podniesienie maksymalnego wchłaniania tlenu V02 max. Intensywny trening symulujący teren górzysty, utrzymywany na poziomie tętna 75-85%. Wolna kadencja obrotu (tempo) przy średnim i dużym obciążeniu, symulującym podjazd.\nIC - IRONMAN\nZajęcia Indoor Cycling o bardzo wysokiej intensywności. Zajęcia dla osób zaawansowanych oraz sportowców pragnących przygotować się do sezonu startowego. Zajęcia trwają 1,5 godziny.


CZAJNIKU, ODKAMIEŃ SIĘ! - Bliżej Źródeł\n25 kwietnia 2017 09:16\nHerbata traci smak, a Ty zamiast pić – zaczynasz ją przegryzać? To znak, że najwyższa pora zabrać się za odkamienianie czajnika. Na szczęście są na to naturalne i niedrogie sposoby.\nSKĄD KAMIEŃ W CZAJNIKU?\nPojawianie się osadu na ściankach i grzałce elektrycznego czajnika jest rzeczą zupełnie normalną. Kamień występuje tym częściej, im twardsza jest woda (ta w Gdańsku generalnie należy do tych o średnim stopniu twardości, co absolutnie nie jest cechą negatywną).\nWielostopniowe kontrole jakości pokazują, że gdańska woda spełnia normy polskie i unijne, jest bezpieczna. Aż 83 % dostarczanej wody pochodzi z ujęć głębinowych, co powoduje, że jej smak jest dobrze oceniany przez gdańszczan.\nW naszym mieście przeważa woda średniotwarda.\nZa twardość wody odpowiadają związki wapnia i magnezu (gdy ich stężenie jest duże – woda jest twarda, gdy małe – woda jest kwalifikowana jako miękka).\nChoć miarą twardości wody jest zawartość jonów magnezu i wapnia, twarda woda często zawiera również inne cenne pierwiastki jak np. potas i sód.\nCo ważne, badania wskazują, że im więcej łatwo przyswajalnych, zjonizowanych składników mineralnych zawiera woda, tym jest zdrowsza! Pomaga uzupełnić niedobory tych składników (m.in. wapnia i magnezu) w ludzkim organizmie, wykorzystywana do przygotowania posiłków sprawia, że żywność traci mniej związków mineralnych, a picie takiej wody wpływa korzystnie na układ nerwowy, poprawia pracę serca i ogólne samopoczucie.\nFachowo rzecz ujmując, widoczny wewnątrz czajnika osad to węglany wapnia i magnezu, czyli sole kwasu węglowego, które są produktami termicznego rozkładu rozpuszczalnych wodorowęglanów zawartych w kranówce. Proces zakamieniania czajnika da się nawet opisać chemicznym wzorem 😊\nChoć taki kamień nie stanowi problemu zdrowotnego, warto jednak regularnie się go pozbywać. Po pierwsze ze względu na smak kawy i herbaty, po drugie ze względów estetycznych, a po trzecie – w trosce o czajnik, który zakamieniony szybciej się zużywa i pobiera więcej energii do podgrzania wody.\nIstnieje kilka prostych domowych metod na pozbycie się kamienia. Można użyć np. OCTU. My wlaliśmy go do czajnika wraz z wodą w równych proporcjach (do poziomu zakamienionego obszaru), zagotowaliśmy i odstawiliśmy na noc. Rano wylaliśmy, zalaliśmy czajnik do pełna czystą wodą i raz jeszcze zagotowaliśmy, a na koniec dokładnie przepłukaliśmy.\nChoć bardzo skuteczna, to jednak musimy przyznać, że ta metoda zaoferowała nam też dość mocne doznania zapachowe. Pewnie dlatego, że do octowego tematu podeszliśmy dość ekstremalnie! Możecie jednak spróbować zmienić proporcje (np. 1 część octu na 3 części wody) i nie gotować, ale po prostu pozostawić wypełniony wodno-octową mieszanką czajnik na kilka godzin, a następnie wylać zawartość czajnika, wlać czystą wodę, zagotować i na koniec dokładnie przepłukać. Będzie na pewno równie skutecznie, a mniej „aromatycznie” 🙂 Jeśli jednak nie przepadacie za octem – polecamy rozprawić się z czajnikiem CYTRYNOWO. Są na to 2 sposoby.\nMożna użyć po prostu SOKU CYTRYNOWEGO. Wystarczy wlać go do czajnika i zostawić na ok. godzinę. Wadą tej metody jest utrata dużej ilości wartościowego soku, którego po zastosowaniu nie da się już wykorzystać. Dlatego jej nie przetestowaliśmy.\nWypróbowaliśmy jednak odkamieniacza w postaci KWASKU CYTRYNOWEGO. Torebkę kwasku zalaliśmy około litrem wody (tak, by przykryć cały zakamieniony obszar), następnie zagotowaliśmy i pozostawiliśmy na noc. Rano wylaliśmy wodę i zagotowaliśmy pełen czajnik raz jeszcze, a potem jeszcze dokładnie go przepłukaliśmy. Efekt był znakomity – wnętrze czajnika jak nowe (siłą rzeczy odrobinę gorzej poszło z dziubkiem, do którego kwasek nie miał bezpośredniego dostępu)! Szczerze polecamy tę metodę – tym bardziej, że obyło się bez jakiegokolwiek nieprzyjemnego zapachu!\nSole tworzące kamień (węglany wapnia i magnezu) reagują zarówno z octem (kwasem octowym) jak i kwasem cytrynowym (zwyczajowo i handlowo zwanym „kwaskiem”). Woda zaczyna się intensywnie burzyć, gdyż wyparte jony węglanowe rozkładają się do dwutlenku węgla, a nowo powstałe sole wapniowe i magnezowe kwasu cytrynowego czy octowego są rozpuszczalne w wodzie, więc przechodzą do roztworu.\nPodobno są jeszcze inne metody, choć wydają nam się mniej skuteczne i bardziej pracochłonne. Można użyć np. SODY OCZYSZCZONEJ: do czajnika trzeba wsypać kilka łyżek stołowych (soda musi „oblepić” zakamienione fragmenty czajnika, więc nie jest to proste), pozostawić na kilkanaście minut, po czym usunąć proszek i dokładnie wyczyścić czajnik. Spryskanie sody niewielką ilością octu może „pobudzić” działanie sody.\nSłyszeliśmy też o dość nietypowej metodzie, która choć wzbudziła nasze zainteresowanie, to jednak wymagałaby jeszcze weryfikacji: podobno nieźle sprawdzają się tabletki do czyszczenia… PROTEZ! 😀 Kilka wrzucamy do czajnika, uzupełniamy wodą i zostawiamy na noc. Rano dokładnie płuczemy czajnik. Ciekawa metoda, choć jeszcze jej nie próbowaliśmy, nie sprawdzaliśmy, jaka substancja sprawia te „cuda”, i mamy nadzieję, że poczekamy na to jeszcze długie lata, ciesząc się własnym naturalnym uzębieniem 😃\nKtórą z naturalnie skutecznych metod wybieracie?


Otrzymany kapitał własny w spółkach prawa handlowego. Zgod- 41 nie z art. 12 ust. 4 pkt 4 PDOPrU, do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub podwyższenie kapitału zakładowego. Przepisy KSH stanowią, że wniesienie całego kapitału zakładowego spółki z o.o. jest niezbędną przesłanką jej utworzenia. Przez kapitał zakładowy rozumie się „sumę czystego majątku, którą spółka (…) zobowiązuje się utrzymać w całości i nie rozdzielać między wspólników”.\nW przeciwieństwie do KH, KSH nie posługuje się nazwą kapitał akcyjny, ale pojęciem kapitału zakładowego spółki akcyjnej. Zgodnie z art. 302 KSH, kapitał zakładowy spółki akcyjnej dzieli się na akcje o równej wartości nominalnej. Na kapitał ten składa się suma wartości nominalnej wydanych akcji. W granicach określonych przez art. 309 KSH, możliwe jest niepokrycie w całości kapitału zakładowego spółki akcyjnej przed jej zarejestrowaniem.\nKapitał zakładowy może być pokryty wkładami pieniężnymi lub wkładami niepieniężnymi oraz w jeden i drugi sposób łącznie. Niezali- czenie do przychodów wkładów na początkowy kapitał zakładowy lub na jego powiększenie dotyczy zarówno wkładów pieniężnych, jak i niepieniężnych.


Balony na wieczór panieński BRIDE TO BE 30cm (6szt.) / Balony\nStrona główna / Imprezy i urodziny / Specjalne okazje / Wieczór panieński / Pomysły na wieczór panieński / Bride to be / Balony na wieczór panieński BRIDE TO BE 30cm (6szt.)\nKod produktu: SB14C-205-099G-6\nSubtelna dekoracja, idealnie pasująca do okazji jaką jest wieczór panieński. Zadbajcie o ozdoby i dodatki, które stworzą niezapomniany klimat tej wyjątkowej imprezy oraz bedą doskonałym tłem do pamiątkowych zdjęć. Transparentne balony ze złotym nadrukiem sprawdzą się więc doskonale.\nWytrzymałe i dobrej jakości napis\nIdealnie pasują do różowych serwetek Bride to be\nBalony świetnie dopełniły zdjęcia z wieczoru panieńskiego.\nHel nieco z nich ucieka, ale na kilka godzin imprezy sa idealne\nCiekawe balony, będą idealnym uzupełnieniem do wystroju


Zalety i możliwości szkoleń BHP - Janina\nZalety i możliwości szkoleń BHP\nNapisane przez Janina dnia 2014/11/11 | Brak komentarzy Przed przystąpieniem do pracy w danym zakładzie na danym stanowisku musimy przede wszystkim poznać panujące zasady bezpieczeństwa, jak również higieny pracy. Jest to niezwykle ważne oraz konieczne ponieważ dzięki temu będziemy wiedzieć, jak nie doprowadzić do wypadku na stanowisku, a jeśli już do niego dojdzie to będziemy wiedzieć jak się tutaj zachować oraz, jak pomóc poszkodowanemu. Foto: pixabay.com\nOczywiście szkolenia bhp warszawa na…\nOczywiście szkolenia bhp warszawa na pewno nam w tym pomogą. Prezentujące nam ogrom możliwości oraz zalet szkolenia bhp warszawa to przede wszystkim nasze bezpieczeństwo na danym stanowisku pracy. Udając się na szkolenia bhp warszawa możemy się spotkać z precyzją oraz doskonałym przedstawieniem informacji z zagadnień bezpieczeństwa oraz higieny pracy. Zalety oraz możliwości takich szkoleń są nieograniczone. Bezpieczeństwo w pracy jest najważniejsze, a przechodząc szkolenie bhp w warszawie będziemy wiedzieć, jak o nie zadbać. Dzisiaj szkolenia z zakresu bhp…\nDzisiaj szkolenia z zakresu bhp w warszawie mogą wykonać wszelakiego rodzaju firmy, branże, działalności gospodarcze. Szkolenia przeprowadzone są oczywiście na specjalnie przygotowanych salach, gdzie klimatyzacja, doskonałe ustawienie stołów, projektory to już moda, a zarazem najważniejszy priorytet. Jeśli jeszcze Cie nie przekonałem sprawdź: bhp-ciolka.com.pl Demotywatory\nTakie są zalety dobrego makijażu – Mistrzowie:\nPiotrek o Sii - Super projekty i możliwość prowadzenia szkoleńSzukaj w archiwum\tLuty 2017


Złoto z epoki żelaza | Uniwersytet Warszawski\nPrzez ponad czterdzieści lat kompleks osadniczy Metsamor badała misja ormiańska. Wspólne armeńsko-polskie badania archeologiczne rozpoczęto w 2013 roku. Ze strony polskiej prowadzą je Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW oraz Instytut Archeologii UW.\nTegoroczny sezon jest wyjątkowo obfity w znaleziska. Odnaleziono 15 przedmiotów wykonanych ze złota. Złoto znaleziono zarówno na terenie osiedla, jak i cmentarzyska. Naszyjnik z karneolu i złota, porzucony najprawdopodobniej podczas najazdu króla urartyjskiego Argiszti I na początku VIII w p.n.e., jest pierwszym tego typu znaleziskiem z osady datowanej na okres wczesnego żelaza (XI–IX w p.n.e.) z terenów Zakaukazia. W eksplorowanej komorze grobowej, która najprawdopodobniej była wykorzystywana na przestrzeni setek lat – od środkowej epoki brązu do wczesnej epoki żelaza, odnaleziono złote zawieszki w kształcie półksiężyca oraz złote paciorki, które pierwotnie były częścią kilku naszyjników. Oprócz tego z grobu wydobyto m.in. brązowe elementy uprzęży końskiej i prawie tysiąc paciorków z karneolu.\nPrzez ponad czterdzieści lat armeńskich badań rozpoznano ruiny fortecy z 2 poł. II tysiąclecia p.n.e. Wewnątrz murów obronnych odkryto pozostałości okrągłych domostw, warsztatów i świątyń z III, II i I tysiąclecia p.n.e. Na przylegającym do wzgórza cmentarzysku odkryto ponad sto bogato wyposażonych grobów z epoki brązu i żelaza.\nGłównym terenem aktywności polskiej misji jest północna terasa wzgórza kryjąca pozostałości dużego osiedla z przełomu epoki brązu i żelaza. Odsłonięto tam mury czterech budowli.\nOdkryto też dwa bezgłowe szkielety ofiar najazdu, który spadł na urartyjskie osiedle na początku VI wieku p.n.e. W warstwach datowanych na ten okres odnaleziono też żelazne noże i pociski do proc. Najazd zniszczył większość osiedla, które nie powróciło już do dawnej świetności. Groby wkopane w ruiny budynków, datowane na I w n.e., świadczą, że teren opuszczonego osiedla służył jako cmentarz dla okolicznej ludności. Wszystkie odkryte na stanowisku przedmioty przechowywane są w muzeum znajdującym się w sąsiedztwie fortecy, które otworzono w 1970 roku.\nEuropejskie Dni Dziedzictwa odbywały się 24-25 września. Zorganizowała je Ambasada Unii Europejskiej w Erewaniu.


Bazylika św. Jakuba i św. Agnieszki w Nysie – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Bazylika św. Jakuba i św. Agnieszki w Nysie\nNa mapah: 50°28′29″N 17°20′04″E/50,474722 17,334444\nBazylika pw. św. Jakuba Apostoła i św. Agnieszki, Dziewicy i Męczennicy w Nysie jest największym obiektem sakralnym w mieście i cennym zabytkiem. Z uwagi na wielkość bryły, uwarunkowania historyczne, oraz pohowanyh we wnętżu biskupuw, jak też istnienie do niedawna seminarium duhownego, w mowie potocznej pżez mieszkańcuw nazywany jest Katedrą. Jest kościołem dekanalnym. Oficjalnie tytuł bazyliki pżyznano świątyni w 2009. 28 lutego 2011 roku obiekt uznany za Pomnik historii.\nNajstarsze zahowane zdjęcie wnętża kościoła pohodzące spżed roku 1889, pżedstawiające barokowy wystruj świątyni\nWnętże kościoła po modernizacji w stylu neogotyckim\nRegotyzacja wnętża kościoła w latah tżydziestyh XX wieku\nJeden z nielicznyh ocalałyh witraży, pohodzący z pżełomu XIX i XX wieku\n5 Ołtaż głuwny\n6 Rzeźby, obrazy, żemiosło artystyczne, tablice pamiątkowe\n7 Sarkofagi, mauzolea, epitafia i relikwiaże\nWedług legendy spisanej pżez Mikołaja Titzmanna, proboszcza parafii św. Jakuba z końca XVI wieku, tu, gdzie dziś stoi kościuł, wcześniej znajdowało się miejsce kultu pogańskiego. Około roku 1000 pewien pobożny i bogaty mieszkaniec uwczesnej osady nyskiej Jakub wraz ze swą małżonką Agnieszką zbudowali tu średnih rozmiaruw kościuł drewniany. Puźniej świątyni tej nadano wezwanie od patronuw fundatoruw. Zgodnie z innymi tradycyjnymi pżekazami stała tu drewniana kaplica z drugiej połowy X wieku, zbudowana na miejscu zbużonej świątyni pogańskiej.\nFaktem historycznym pozostaje natomiast to, że pierwszy murowany kościuł w tym miejscu został ufundowany i konsekrowany pżez biskupa wrocławskiego Jarosława Piasta, ktury ukończył dzieło swego popżednika Żyrosława II. W 1195 roku położono fundamenty, a tży lata puźniej budowla była już gotowa. Istnienie murowanego kościoła w tym miejscu świadczy o istnieniu sporej osady, gdyż obiekty takie wznoszono wtedy tylko w znaczniejszyh miejscowościah, stanowiącyh większe skupiska ludzi niż zwykła wieś. Ta kamienna romańska świątynia miała służyć nowo utwożonej parafii, obejmującej obszar nazwany puźniej Nowym Miastem (dzisiejsze Śrudmieście). W sąsiedniej, starszej od Nysy osadzie, określanej następnie jako Stare Miasto (obecnie okolice ulic Słowackiego i Mariackiej), być może istniał już wuwczas kościuł św. Jana.\nKościuł św. Jakuba i św. Agnieszki został zniszczony wiosną 1241 roku, podczas najazdu tatarskiego. W podziemiah dzisiejszej świątyni można oglądać odkryte po powodzi z 1938 roku pozostałości ław fundamentowyh i filaruw tej romańskiej budowli. Zajmowała ona około 1/3 powieżhni obecnego gmahu.\nW 1249 roku, podczas walk między Bolesławem Rogatką a Henrykiem III, miasto ponownie spłonęło. Po tym wydażeniu, około połowy XIII wieku zrujnowany kościuł został pżebudowany i powstała druga romańska murowana świątynia. Pżetrwała ona niemal 150 lat, mimo poważnyh zniszczeń dokonanyh w 1285 roku pżez wojska Henryka IV Probusa.\nPod koniec XIV wieku świątynia była już w katastrofalnym stanie, groziła zawaleniem i jej wshodnia część została rozebrana.\nObecny kościuł powstawał w dwuh etapah. Pierwszy pżypada na okres pżed 1392 rokiem i obejmuje budowę prezbiterium z ambitem z fundacji biskupa Wacława Piasta. Zamiarem hierarhy było wzniesienie reprezentacyjnego kościoła dla księstwa nyskiego. Miałby on ruwnocześnie pełnić funkcję świątyni pielgżymkowej i być pżeznaczony dla pątnikuw podążającyh kżyżującymi się w Nysie głuwnymi polskimi szlakami pielgżymimi – z Gniezna pżez Bramę Morawską do Rzymu oraz z Krakowa na zahud Europy.\nW ciągu kilku lat wzniesiono budynek sześciopżęsłowy, lecz spłonął on w 1401 roku podczas pożaru, ktury opanował większość miasta. Odbudowano go prowizorycznie pięć lat puźniej. Kościuł wraz ze swoim wypalonym wnętżem trwał do 1424 roku i stopniowo zmieniał się w całkowitą ruinę. Brak środkuw na odbudowę spowodowany został załamaniem gospodarki miasta, jakie nastąpiło w wyniku tragicznej epidemii z roku 1413. W tej sytuacji biskup Wacław ogłosił siedmioletni odpust dla osub, kture wspomogą materialnie odbudowę świątyni, a gdy to nie pżyniosło spodziewanyh efektuw, w 1416 roku ustanowił specjalny podatek na ten cel. Mimo tyh zabieguw nie zdołał jednak zebrać wystarczającyh funduszy.\nDrugi etap budowy pżypada na lata 1424-1430 i związany jest z planem wzniesienia reprezentacyjnego kościoła mieszczańskiego, jaki mieli rajcy nyscy. Zdecydowali się oni na finansowanie dalszej odbudowy i rozbudowy świątyni biskupiej. Do kierowania pracami Rada Miejska Nysy zaangażowała słynnego arhitekta Piotra Frankensteina (Piotra z Ząbkowic). Kożystając częściowo z fundamentuw dwu romańskih popżedniczek oraz z istniejącej zrujnowanej budowli biskupa Wacława, rozpoczął on budowę obecnej, gotyckiej bazyliki na wzur katedry gnieźnieńskiej. Wskazują na to prawie identyczne poziome pżekroje świątyń w Nysie i w Gnieźnie.\nW swoih dalszyh, bużliwyh dziejah kościuł doświadczył licznyh pożaruw, zniszczeń i był poddawany wielokrotnej modernizacji, nie zawsze dla niego kożystnej. Jednak harakterystyczna sylwetka budowli pozostała niezmieniona do dnia dzisiejszego.\nPodczas kolejnego wielkiego pożaru Nysy 20 maja 1542 roku zniszczeniu uległo sklepienie sieciowe nawy głuwnej – odbudowano je jako gwiaździsto-sieciowe. Pżed 1551 rokiem wykonano nową więźbę dahową i jej pokrycie łupkowe, a w 1553 r. – drewnianą nadbudowę szczytu fasady. W latah pięćdziesiątyh XVI wieku z fundacji biskupa Marcina Gerstmana pżebudowano i wydłużono hur organowy, twożąc tzw. hur mieszczański.\nOkoło 1619 roku prawo własności kościoła św. Jakuba stanęło pod znakiem zapytania z uwagi na roszczenia wysuwane pżez protestantuw, kturyh liczba w tamtym okresie stała się niezwykle duża. W celu rozstżygnięcia sporu zorganizowano spis ludności parafii, ktury wykazał pżewagę liczebną katolikuw nad protestantami wynoszącą 3 osoby. Kościuł pozostał więc świątynią katolicką.\nZ kultem św. Jakuba związana jest legenda, odnosząca się do autentycznyh wydażeń z okresu wojny tżydziestoletniej, kiedy to wojska szwedzkie 6 czerwca 1642 roku zaatakowały Nysę i po trwającym dziesięć dni oblężeniu zdobyły i splądrowały miasto, nałożyły wysoką kontrybucję i wzięły jako jeńcuw wielu bogatyh mieszczan w celu wymuszenia za nih uwolnienie wysokiego okupu. Opuszczając Nysę 17 lipca, protestanccy Szwedzi podłożyli ogień w kilku miejscah, hcąc spalić miasto, określane pżez nih jako gniazdo papistuw. Mieszczanie, nie widząc ratunku, zgromadzili się w kościele i żarliwymi modlitwami zaczęli błagać św. Jakuba o ratunek. Niespodziewanie z bezhmurnego nieba na miasto spadł ulewny deszcz, gasząc niszczycielski pożar. Wydażenie to uznano za cud dokonany za pżyczyną patrona. Od tej pory kult tego apostoła w Nysie stał się niezwykle silny. Mieszczanie uroczyście ślubowali, że na pamiątkę tego wydażenia będą co roku organizować procesję (tradycja ta utżymała się bardzo długo).\nW XVII i XVIII wieku pod wpływem baroku całkowicie zmieniono wnętże kościoła. Najpierw w latah 1648-1650 dla upamiętnienia ofiar epidemii i wojny tżydziestoletniej zbudowano z prywatnej fundacji Anny Gritzner barokową kaplicę zmarłyh (obecnie baptysterium). Następnie zredukowano liczbę ołtaży z 43 do 23, zatynkowano malowidła i usunięto wiele staryh gotyckih obrazuw, żeźb i witraży w celu zapewnienia arhitektuże kościoła regularności i pożądku oraz dostosowania wnętża do potżeb kontrreformacji i wybujałej sztuki barokowej. W 1690 roku powstała tzw. mała zakrystia, a w latah 1677-1679 kardynał Friedrih von Hessen ufundował barokową kaplicę boczną oraz okazały ołtaż głuwny z wielkim obrazem, ukazującym cudowne ocalenie Nysy podczas wojny tżydziestoletniej.\nW latah 1650-1810 kościuł stał się reprezentacyjną świątynią biskupuw wrocławskih, ktuży rezydowali wuwczas w Nysie jako w swej stałej siedzibie. Dostosowując kościuł do pełnienia tej nowej funkcji ufundowano w nim tron biskupi. Pży bazylice działała także w tym samym okresie pżeniesiona z Otmuhowa kapituła kolegiacka, instytucja kościelna o poważnym wuwczas znaczeniu. Świadectwem tego są zahowane bogato zdobione stalle dla kanonikuw.\nPoważnyh zniszczeń doznał kościuł w 1741 roku podczas wojen śląskih. Wkrutce jednak nastąpiła jego odnowa, a w 1752 roku dobudowane zostały dwie symetryczne kaplice – Świętej Trujcy od pułnocy i Najświętszego Sakramentu od południa.\nJeszcze większe zniszczenia świątyni dokonały się w roku 1807, podczas oblężenia i ciężkiego ostżału artyleryjskiego miasta pżez armię napoleońską. Z tego powodu pżez niemal cały XIX wiek kościuł znajdował się w stanie krytycznym, bardzo długo czekając na odbudowę.\nNastąpiła ona dopiero w latah 1889-1895 i połączona była z kolejną radykalną zmianą wystroju kościoła, tym razem w stylu neogotyckim. Nad nawą głuwną powstało nowe sklepienie kżyżowo-żebrowe (błędnie sądzono wuwczas, że takie sklepienie posiadał kościuł pierwotnie), kture zastąpiło istniejące gwiaździsto-sieciowe. W ten sposub inicjator odbudowy Augustyn Pishel uzyskał wolne płaszczyzny do namalowania nowyh freskuw. Barokowe polihromie ukazujące ideę zbawienia człowieka zostały pży tym zniszczone.\nPonadto usunięto z prezbiterium nagrobek biskupa Jakuba von Salzy i umieszczono w jego miejscu neogotycki kamienny baldahim. Pżywrucono zdjętą podczas barokizacji kościoła gotycką belkę tęczową w zwieńczeniu Wielkiego Ołtaża wraz z Grupą Ukżyżowania, pohodzącą z lat 1400-1430. Dobudowano nową kruhtę zahodnią z dwoma ozdobnymi portalami (obecnie wejście głuwne). Pracami tymi kierował Joseph Ebers.\nW latah tżydziestyh XX wieku ponownie doszło do zmian w wyglądzie świątyni. Nastąpił częściowy i niekonsekwentny powrut do pierwotnego stylu gotyckiego, a z kolumn usunięto puźniejszą warstwę tynku.\nW 1938 roku, po wielkiej powodzi, ktura nawiedziła miasto, pżeprowadzono kolejne prace renowacyjne, pżede wszystkim wzmacnianie fundamentuw popżez wstżykiwanie mieszanki betonowej. Odkryto wuwczas w podziemiah fragmenty świątyni romańskiej.\nTuż pżez wybuhem drugiej wojny światowej postanowiono dokonać całkowitego powrotu do pierwotnego, gotyckiego wyglądu wnętża kościoła – zredukowano wiele elementuw, usunięto kamienny baldahim oraz dziewiętnastowieczne polihromie, a ściany pomalowano na biało.\nW wyniku działań wojennyh 21 marca 1945 roku świątynia pżeżyła największy w swej historii kataklizm. Spłonął dah, barokowy prospekt organowy, dwie boczne kaplice i grupa tęczowa (krucyfiks w zwieńczeniu Wielkiego Ołtaża), zawalił się szczyt zahodni, pżestały istnieć witraże, poważnemu zniszczeniu uległy także pozostałe boczne kaplice i większość wyposażenia.\nÓwczesny proboszcz, ksiądz Karl Wawra zdołał jeszcze pżed nadejściem frontu uratować niekture obiekty z wnętża kościoła – ołtaże boczne wysłano do Javornika, a naczynia liturgiczne zamurowano pod głuwnym ołtażem.\nOdbudowa zaczęła się wkrutce po pżejęciu tyh terenuw pżez państwo polskie. Inicjatorem renowacji kościoła był ks. prałat Juzef Kądziołka. Pżebiegała ona jednak bardzo powoli, a na dodatek Nysa była wuwczas zobowiązana do dostarczania dużyh ilości cegły rozbiurkowej na odbudowę Warszawy. Prace na dobre ruszyły jednak dopiero w roku 1957.\nOdbudowa pżeprowadzona została według projektu arhitekta Feliksa Kancleża. Nową konstrukcję nośną dahu wykonano tym razem nie z drewna, lecz z elementuw stalowyh, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo powstania w pżyszłości katastrofalnego pożaru. Na kalenicy wybudowano ośmioboczną wieżyczkę na sygnaturkę, a olbżymi dah pokryto dahuwkami ceramicznymi. Wzmocniono fundamenty i sklepienia oraz wmontowano tży nowe witraże zaprojektowane pżez prof. Adama Stalony-Dobżańskiego. Pży okazji dokonano dalszej "regotyzacji"- z filaruw skuto tynk, zdjęto z nih także wielkie figury apostołuw oraz ambonę. Zdemontowano ruwnież zniszczony Wielki Ołtaż. Odsłonięcie surowej cegły było jednak spżeczne z wymogami stylu gotyckiego. Odbudowa trwała do roku 1961, natomiast nieustanne prace konserwatorskie nigdy się nie skończyły. Ponownego poświęcenia kościoła dokonał kardynał Stefan Wyszyński 15 sierpnia 1959 roku.\n25 lipca 2009 roku, w Uroczystość św. Jakuba Starszego Apostoła, w Watykanie został podpisany pżez papieża Benedykta XVI dekret pżygotowany pżez Kongregację do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentuw. Dokument nadawał kościołowi dekanalnemu w Nysie tytuł bazyliki papieskiej (łac. „Bazilica minor” czyli bazylika mniejsza). 23 sierpnia 2009 roku decyzja ta została ogłoszona pżez ordynariusza diecezji opolskiej arcybiskupa Alfonsa Nossola.\nTytuł ma znaczenie historyczne i honorowe. W wojewudztwie opolskim nadano go wcześniej ruwnież sanktuarium na Guże św. Anny. Znakiem nyskiej bazyliki jest umieszczony nad głuwnym wejściem, odlany z brązu herb papieski.\nRozpożądzeniem Prezydenta RP z dnia 28 lutego 2011 bazylika została uznana za pomnik historii.\nKościuł św. Jakuba, kturego bryła arhitektoniczna guruje nad miastem, zajmuje wyjątkowe miejsce w zespole budowli zabytkowyh Nysy. Posiada jeden z najbardziej spadzistyh dahuw w Europie o niebagatelnej powieżhni 4 tysięcy metruw kwadratowyh oraz jeden z najniżej zawieszonyh, ponad ośmiuset letni żyrandol. Jest to drugi pod względem kubatury, po gdańskiej bazylice mariackiej, zabytkowy kościuł w Polsce. Wsparte na smukłyh 27-metrowyh filarah sklepienie, twoży wyrafinowany efekt pżestżenny, nadając wnętżu monumentalny wygląd.\nW Nysie, od czasu jej lokacji w 1223 roku (a nawet wcześniej) rezydowali w swoim zamku biskupi wrocławscy. Pżez 160 lat miasto to było ih stałą siedzibą. Nic więc dziwnego, że wspaniała, olbżymia, reprezentacyjna świątynia tyh hierarhuw nieoficjalnie nazywana była (i jest nadal) pżez mieszkańcuw Nysy katedrą, a od XVIII wieku często ruwnież bazyliką.\nKościuł św. Jakuba i Agnieszki to obiekt halowy, dziewięciopżęsłowy, o tżeh nawah ruwnej wysokości, orientowany, zbudowany z jasnoszarego piaskowca i rużowej cegły.\nNa zewnątż budynek świątyni opięty jest uskokowymi pżyporami, między kture wbudowane zostały w XV i XVI wieku niskie kaplice. Powyżej znajdują się duże okna ostrołukowe z maswerkami.\nSzczyt zahodni (w gurnej części zrekonstruowany w 1957 roku), podzielony jest dwoma pżyporami i lizenami z ostrołukowymi blendami.\nKościuł nakryty został dahem dwuspadowym z wieżyczką sygnaturkową na kalenicy.\nNawa głuwna, stara zakrystia, boczne kaplice i kruhty nakryte są sklepieniem kżyżowo-żebrowym, hur muzyczny – gwiaździsto-sieciowym, ambit – trujdzielno-pżeskokowym, a baptysterium – kopulastym z sześcioboczną latarnią. W sklepieniah naw bocznyh widoczne są zworniki w kształcie ludzkih głuw.\nNawa głuwna pżehodzi w niewyodrębnione, zamknięte trujbocznie prezbiterium. Nawy boczne twożą od wshodu sześcioboczne, zamknięte obejście. Od pułnocy do prezbiterium pżylega zamknięta trujbocznie stara zakrystia, a od pułnocnego wshodu dobudowane jest ośmioboczne baptysterium.\nGłuwny korpus budynku otoczony jest pżez wieniec 16 gotyckih kaplic. Pży usmym pżęśle, od południa i pułnocy, w miejscu dawnyh wejść, użądzono dwie dodatkowe kaplice barokowe.\nW kościele znajdują się 24 potężne filary (dwukrotność liczby 12). Każdy z nih jest podzielony pżez 12 kamiennyh opasek, pomiędzy kturymi znajduje się po 12 warstw cegieł. Ta symbolika arhitektoniczna odnosi się m.in. do patrona – św. Jakuba Starszego, jednego z dwunastu apostołuw.\nDo korpusu od zahodu dostawiona jest zamknięta dwubocznie, neogotycka kruhta o szerokości nawy głuwnej, wykonana z wapienia francuskiego i jasnego piaskowca. Na osi tżeciego pżęsła korpusu dobudowano dwie symetryczne kruhty od południa i pułnocy.\nNa zewnątż kościoła, w jego południowo-zahodnim narożniku zahowała się grupa Ukżyżowania z 1729 roku.\nZ powodu licznyh modernizacji kościuł wydaje się być obecnie budowlą jednolitą, jednak część zahodnia rużni się od wshodniej kształtem obramowań okien oraz inną budową wspornikuw sklepień. Kaplice boczne w części wshodniej zostały wstawione wturnie między skarpy, natomiast w części zahodniej kaplice były wznoszone ruwnolegle z murami kościoła.\nCzęść zahodnią tradycyjnie uznawano za starszą, pohodzącą spżed pożaru w 1401 roku.\nWedług nowszyh analiz to jednak wshodnia część kościoła powstała wcześniej i to właśnie ona miała pierwotnie funkcjonować jako świątynia biskupia. Wskazywać na to mugłby brak w niej wieńca stopniowo dobudowywanyh kaplic, harakterystycznego dla uwczesnyh mieszczańskih kościołuw oraz wielka zakrystia i znajdujący się nad nią, otwarty na nawę hur, gdzie biskup wysłuhiwał homilii. Natomiast od 1424 roku budowę finansowała rada miejska, hcąc zapewne uczynić kościuł św. Jakuba bardziej kościołem miejskim, a nie tylko biskupim. Rozbudowano wtedy kościuł, dodając część zahodnią, do kturej w ciągu około stu lat dobudowano kolejno wszystkie obecne boczne kaplice, ufundowane pżez osoby prywatne i rużne organizacje mieszczańskie (cehy, gildie itp.)\nOsobny artykuł: Dzwonnica pży bazylice św. Jakuba i św. Agnieszki w Nysie.\nObok świątyni wznosi się dzwonnica, kturej budowę rozpoczęto w 1474. Czwartą kondygnację ukończono w 1516 i pżykryto dahem, hoć początkowo planowano jeszcze wybudować wieżę, ktura mogła osiągnąć wysokość 100-120 metruw. Do 1945 w dzwonnicy znajdowała się drewniana konstrukcja nośna, utżymująca dzwony. Do 1914 było ih osiem – największy "Święty Jakub" ważył 8,2 tony i pohodził z XV wieku. W 1945 stopił się podczas pożaru a z jego resztek odlano dwa nowe dzwony.\nW pustym i wypalonym wnętżu w 2005 otwarto Skarbiec św. Jakuba – wystawę cennyh spżętuw liturgicznyh i innyh dzieł sztuki złotniczej, wykonanyh w większości pżez nyskih złotnikuw.\nPułnocna barokowa kaplica Trujcy Świętej z pżełomu XVII i XVIII wieku, wykonana według projektu Kżysztofa Tausha, pżykryta jest kopułą ze sztukateriami i polihromiami Feliksa Antoniego Shefflera z 1753 roku. Z tego samego okresu pohodzi rokokowy ołtaż z marmuru pżewożeńskiego, wykonany pżez żeźbiaża Antoniego Joerga. Znajduje się tu także malowany witraż pżedstawiający Świętą Rodzinę.\nBarokowa kaplica Najświętszego Sakramentu w południowej części kościoła powstała w 1679 roku. Zahował się w niej fragment fresku, prawdopodobnie autorstwa Antoniego Shefflera.\nW kościele znajduje się ponadto szesnaście bocznyh kaplic gotyckih. Są to:\nKaplica Wniebowzięcia NPM z obrazem pohodzącym z dawnego barokowego ołtaża głuwnego. W prawym dolnym narożniku malowidła widoczna jest scena ukazująca pożar miasta, gaszony pżez aniołuw, oraz wizerunek św. Jakuba modlącego się do Trujcy Świętej za pośrednictwem Matki Bożej o ratunek dla Nysy.\nKaplica św. Jakuba z ołtażem neogotyckim i fragmentem witraża z XIX wieku.\nKaplica Matki Boskiej Częstohowskiej z zahowanym sklepieniem sieciowym z około 1550 roku. Obraz Madonny Jasnogurskiej wykonany został z okazji Milenium hżtu Polski w 1966 roku.\nKaplica Bracka z kamiennym, polihromowanym, manierystycznym ołtażem z 1612 roku, w kturego centralnej części, w mandorli umieszczona jest żeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, zaś w predelli pżedstawione zostały sceny Zwiastowania i Pokłonu Pasteży. Na uwagę zasługuje także renesansowe zwieńczenie kraty z 1609 roku.\nKaplica Matki Boskiej Szkapleżnej z XVI wieku – dobże zahowana, prawie niezniszczona pżez pożar z 1945 roku, ze sklepieniem sieciowym oraz witrażem z XIX wieku.\nKaplica Matki Boskiej Rużańcowej z manierystycznym ołtażem.\nKaplica św. Jana Chżciciela z renesansowym zwieńczeniem kraty z 1585 roku.\nKaplica św. Kżyża.\nKaplica świętyh Apostołuw Piotra i Pawła.\nPięć kaplic pełniącyh funkcję mauzoleuw biskupuw – Kaspra z Łagowa, Jakuba Salzy, Marcina Gertsmanna, Jana Sicza i Baltazara z Promnicy.\nZahowały się także gotyckie portale z połowy XV wieku, z bogatą ornamentacją (głuwnie florystyczną) w Starej Zakrystii i w niekturyh kaplicah.\nDawny neogotycki ołtaż głuwny (tzw. Ołtaż Wielki) został zniszczony w roku 1945. W prezbiterium w jego miejscu stanął drewniany gotycko-renesansowy tryptyk z początku XVI wieku, złożony z płaskożeźbionego awersu z malowanymi rewersami skżydeł, zwany Ołtażem Pasyjnym. Został on zwrucony po wojnie Polsce pżez władze czehosłowackie, potem był pżehowywany m.in. w Pszczynie. Jest to jedyny ocalały z 43 ołtaży kościoła św. Jakuba. W jego polu środkowym umieszczona została żeźbiona grupa ukżyżowania – Jezus wiszący na kżyżu, klęcząca u jego stup Maria Magdalena i stojący po bokah Matka Boża oraz św. Jan Ewangelista. Na awersah skżydeł pżedstawiono cztery sceny pasyjne – Modlitwa w Ogrujcu, Biczowanie, Cierniem Ukoronowanie i Ecce homo. Rewersy zawierają kolejne cztery pżedstawienia męki Chrystusa – Pojmanie, Sąd Piłata, Niesienie Kżyża i Ukżyżowanie. W predelli ukazany jest upadek pod kżyżem, a pułkoliste zwieńczenie części środkowej posiada bogatą dekorację roślinną. Dwukrotne powtużenie motywu ukżyżowania wskazuje na to, ze ołtaż mugł być złożony z dwuh oddzielnyh dzieł.\nRzeźby, obrazy, żemiosło artystyczne, tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]\nFigura św. Juzefa w zwieńczeniu portalu południowego kruhty zahodniej\nWyposażenie wnętża pohodzi z okresuw gotyku, renesansu i baroku. Jest ono stosunkowo ubogie – podczas działań wojennyh znaczna jego większość została zniszczona, większość żeźb pohodzi z okresu najnowszej renowacji. Wciąż jednak w kościele znajduje się wiele wartyh uwagi dzieł sztuki sakralnej.\nNajstarsze z nih to pohodzący z nieistniejącego już nyskiego kościoła Maria in Rosis posąg tzw. pięknej Madonny z Dzieciątkiem z 1410 roku, zaliczany do najbardziej wartościowyh śląskih żeźb tego typu.\nPuźnogotycka figura św. Anny Samotżeciej, pohodząca z około 1500 roku, pżedstawia tę świętą, tżymającą na rękah Maryję i Jezusa. W pierwszej połowie XVIII wieku żeźba otżymała srebrną oprawę.\nObraz Maryja z Dzieciątkiem i Czternastu Świętyh Wspomożycieli, pędzla Hansa Dürera (1490-1538), namalowany został na desce w roku 1524, pżypuszczalnie na zamuwienie biskupa Jakuba Salzy. Pżedstawia on objawienie maryjne w diecezji bamberskiej. Matka Boża została ukazana jako Krulowa Nieba, w geście błogosławienia, z berłem w ręku, tżymająca Dzieciątko Jezus, na kturego kolanah spoczywa jabłko – symbol strawy duhowej. Wokuł unosi się obłok z tłumem małyh aniołuw. Poniżej, na tle realistycznego krajobrazu stoi czternastu świętyh: Kżysztof, Katażyna, Barbara, Jeży, Błażej, Cyriak, Małgożata, Dionizy, Wit, Idzi, Erazm, Pantaleon, Ahacy i Eustahy. Widoczna tu jest harakterystyczna dla malarstwa renesansowego głęboka i rozległa perspektywa – sugestywne połączenie ziemi z niebem, sugerujące nieskończoność.\nObraz Męczeństwo św. Bartłomieja z początku XVII wieku, autorstwa Mihała Leopolda Willmana, to dzieło wyrużniające się dramatem akcji i doskonałością formy. Brutalny, lecz niezwykle realistycznie pżedstawiony temat inspirowany jest częściowo także mitologią grecką, nawiązując do historii Marsjasza. Stanowi on ruwnież dla malaża pretekst do studium anatomii ciała ludzkiego.\nPuźnogotycka hżcielnica z końca XV wieku, ozdobiona została drewnianą boazerią z barokowymi malowidłami, pżypisywanymi Karolowi Dankwartowi.\nW obejściu prezbiterium zahowały się cztery barokowe konfesjonały.\nWyjątkowej wartości dziełami kowalstwa artystycznego są bogato dekorowane puźnogotyckie, renesansowe, manierystyczne i barokowe, kute z żelaza kraty w bocznyh kaplicah.\nPamiątkę po odwiedzeniu katedry pżez Zygmunta III Wazę stanowi wbudowana we wnętżu kościoła pamiątkowa tablica.\nSarkofagi, mauzolea, epitafia i relikwiaże[edytuj | edytuj kod]\nW kościele pohowano ośmiu biskupuw wrocławskih – Wacława Piasta, Jana Sicza, Baltazara z Promnicy, Kaspra z Łagowa, Jakuba Salzę, Sebastiana Rostocka,Martina Gertsmanna i Pawła Alberta. Ponadto jest tu jeszcze złożone serce biskupa Fryderyka von Hessen. W świątyni znajduje się w związku z tym szczegulnie bogaty i o wyjątkowej wartości zespuł żeźby nagrobnej z XV-XVIII wieku, obejmujący sarkofagi i epitafia nie tylko biskupuw, ale także licznyh innyh duhownyh oraz wielu ryceży i mieszczan.\nGotycka płyta nagrobna biskupa Wacława II legnickiego została pżeniesiona w 1491 roku z Otmuhowa do nyskiego kościoła św. Jana Chżciciela. W latah 1663-1682 znajdowała się w kościele św. Mikołaja, skąd dotarła do kościoła św. Jakuba. Podczas tyh pżeprowadzek pomnika, związanyh ze zmianami siedziby kapituły kolegiackiej, dokonano w nim wielu zmian – obecnie epitafium ma formę marmurowej płyty i pżedstawia biskupa w stroju pontyfikalnym, z pastorałem i mitrą, a także odlane z brązu figury świętyh Piotra i Pawła, wizerunki psuw (symbol wierności), orłuw (symbol cnut) oraz dziewięcioramienną gwiazdę. Te zahowane elementy sugerują, że pierwotne epitafium stanowiło unikat, będąc w całości odlane z brązu.\nRenesansowy nagrobek biskupa Jakuba Salzy pżedstawia na pokrywie tumby płaskożeźbioną w czerwonym salzburskim marmuże postać zmarłego w pozycji leżącej, na katafalku, ubranego w szaty liturgiczne. Obok znajduje się portret Karola V, wizerunki tżeh bliżej niezidentyfikowanyh ryceży oraz aniołuw z kadzielnicą i kropidłem, co nawiązuje do typowyh egzekwii. Ziemski wymiar życia biskupa podkreśla umieszczony na ścianie czołowej drugi jego portret w rokiecie – stroju noszonym wuwczas pżez biskupuw –starostuw Śląska.\nNa nagrobku Baltazara z Promnicy znajduje się także leżąca figura zmarłego w szatah biskupih, pod baldahimem, jako osoba śpiąca – jest to pohodzący z Włoh typ żeźby sansowinowskiej. Ujawnia się tutaj jednak nowy sposub rozumienia śmierci jako snu, czyli oczekiwania na wzbudzenie do życia wiecznego. Baldahim symbolizuje niebo, zaś umieszczone obok pżedstawienie lwa pożerającego kulę ziemską wprowadza eshatologiczny wątek ostatecznego zwycięstwa dobra nad złem.\nPuźnorenesansowe reliefowe epitafium Kaspra z Łagowa, zostało wykonane w piaskowcu, prawdopodobnie pżez Mihała Kramera. Leżącą postać biskupa w stroju pontyfikalnym otaczają figury dwuh świętyh Januw – Chżciciela i Ewangelisty, pomiędzy kturymi stoi Chrystus Zmartwyhwstały. W zwieńczeniu znajduje się herb biskupa z wizerunkiem Boga Ojca oraz alegorie Wiary i Sprawiedliwości.\nPżyścienne epitafium Marcina Gertsmanna, opatżone kolumienkami i zwieńczone gzymsem z figurami świętyh Jana Chżciciela i Jakuba Starszego, jest zapewne ruwnież autorstwa Mihała Kramera. Realistyczne popiersie zmarłego biskupa wyżeźbił jednak w czerwonym marmuże inny, nieznany artysta. W skład kaplicy-mauzoleum tego biskupa oprucz epitafium whodzi także ołtaż, w kierunku kturego zwrucone są oczy hierarhy na żeźbie nagrobkowej. Ma to w sposub symboliczny pżypominać o wieczystej adoracji, duhowej obecności zmarłego i zbawieniu. Sam zaś renesansowy ołtaż zawiera pżedstawienia Ostatniej Wieczeży, Ukżyżowania, Zmartwyhwstania, cztery sceny pasyjne (Modlitwa na Guże Oliwnej, Biczowanie, Ecce Homo i Chrystus niosący kżyż) oraz figury Apostołuw Piotra, Pawła i Jana.\nManierystyczne epitafium biskupa Jana Sicza z popiersiem zmarłego wykonano w kamieniu i częściowo w stiuku. Wokuł umieszczone są figury Jana Chżciciela i Jana Ewangelisty, a powyżej – wizerunki świętyh Wawżyńca i Jadwigi, herb biskupi oraz tży sceny biblijne, wyrażające wiarę w zmartwyhwstanie i zbawienie – Pżemienienie Pańskie, Wizja Ezehiela i Jonasz z rybą. Znajdujący się w kaplicy ołtaż, konsekrowany w 1612 roku, ukazuje motywy adoracji oraz obcowania świętyh i zawiera następujące pżedstawienia: Zwiastowanie, Pokłon Pasteży, Maryja z Dzieciątkiem na pułksiężycu w toważystwie św. Katażyny i św. Jadwigi, figury świętyh – Jana Chżciciela, Jana Ewangelisty, Henryka i Wincentego, a w zwieńczeniu – żeźbę pelikana karmiącego pisklęta (symbol ofiary Krwi Chrystusa). Tak silne wyeksponowanie potrydenckiej idei obcowania świętyh nawiązuje do pogląduw i działalności biskupa, ktury był zdecydowanym zwolennikiem kontrreformacji.\nEpitafium biskupa Sebastiana Rostocka ufundował w 1674 roku proboszcz kościoła św. Jakuba prałat Jan Henryk Heymann. Składa się ono z oprawionego w medalion portretu zmarłego, pżedstawienia insygniuw pontyfikalnyh hierarhy oraz putta tżymającego jego herb w otoczeniu roguw obfitości i tablicy z opisem zasług biskupa.\nW prezbiterium znajduje się kamienna tablica, pod kturą złożono serce biskupa Fryderyka von Hessen, fundatora Wielkiego Ołtaża.\nNiezwykłym dziełem sztuki jest pomnik nagrobny Wincentego Hortensiusa, prepozyta katedry wrocławskiej, (zm.1555). Pżedstawia on młodego boga greckiego Chronosa jako dziecko z klepsydrą i czaszką, leżące w bramie zwieńczonej muszlą. Symbolika tego dzieła koncentruje się na motywah pżemijania czasu i pżejścia do innej żeczywistości.\nInspirowane twurczością Corneliusa Florisa jest manierystyczne epitafium nyskiego lekaża Jakuba Shorensiusa, (zm. 1590), wykonane z alabastru i zawieszone na filaże huru mieszczańskiego. Obok klęczącyh postaci zmarłego, jego żony Anny i dziecka pżedstawia ono Drabinę Jakubową, wizerunek Boga Ojca, oraz scenę Zmartwyhwstania Jezusa Chrystusa, z kżyżem, w otoczeniu aniołuw tżymającyh hustę i kielih (alegoria Ofiary Krwi Zbawiciela).\nRenesansowe nagrobki wykazują duże podobieństwo do wzorcuw wawelskih.\nW kościele znajduje się ruwnież relikwiaż z doczesnymi szczątkami błogosławionej Marii Luizy Merkert.\n↑ K. Strauhmann, Tajemnice gotyckiej perły, "Nowa Trybuna Opolska", 14 sierpnia 2009.\n↑ T.Foltyn: Zniszczenie zabytkowego śrudmieścia Nysy, Materiały, Śląsk Opolski, 2000 nr 2(39)\nJ. Daniel, I. Zielonka, Nysa. Pżystanek wędrowca, Nysa 2007, ISBN 978-83-912169-6-5.\nArhitektura romańska w wojewudztwie opolskim\nArhitektura gotyku w Nysie\nTę stronę ostatnio edytowano 9 paź 2021, 12:10.


w sumie sie skumałem że jeszcze moge brać udział 1. 4-5 grudnia 2004r. w Goeteborgu...na terenie Senska Massan. Odbyła się jedna z największych imprez Fitness i Kulturystycznych w Szwecji- Fitness Festivalen. 2.koncentrat (WPC), izolat (WPI), hydrolizat (WPH) białek serwatkowych, peptyd glutaminowy,plus glutamina i tauryna. 3.Na bank chodzi o [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 12:13:58 PM Liczba szacunów: 0\n1.Ostatnio firma Olimp uczestniczyla w Fitness Festivalen w Goeteborgu w Szwecji. Byla to jedna z najwiekszych imprez fitness i kulturystycznych w Skandynawii i odbyla sie na terenie Svenska Massan. 2.Kompozycją najwyższej jakości, koncentratu (WPC), izolatu (WPI), hydrolizatu (WPH) białek serwatkowych, peptydu glutaminowego + l-glutamina, [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 12:21:12 PM Liczba szacunów: 0\nW sumie powinienem uzupełnić nr.2 Koncentrat (WPC), izolat (WPI), hydrolizat (WPH) białek serwatkowych, peptyd glutaminowy + l-glutamina, l-tauryna, L-kwas glutaminowy, L-leucyna, L-kwas asparaginowy, L-lizyna, L-prolina, L-walina, L-izoleucyna, L-treonina, L-alanina, L-seryna, L-fenyloalanina, L-tyrozyna, L-glicyna, L-metionina, L-histydyna, [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 12:57:29 PM Liczba szacunów: 0\n1. 4-5 grudnia 2004r. w Goeteborgu, na terenie Senska Massan- SZWECJA. Odbyła się jedna z największych imprez Fitness i Kulturystycznych w Skandynawii - Fitness Festivalen. 2. OLIMP Whey Pro Matrix jest unikalną, kompleksową kompozycją najwyższej jakości, koncentratu (WPC), izolatu (WPI), hydrolizatu (WPH) białek serwatkowych oraz peptydu [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 1:02:13 PM Liczba szacunów: 0\n1)W jeden z ostatnich weekendów – 4-5 grudnia – w Goeteborgu, na terenie Svenska Massan odbyla sie jedna z najwiekszych imprez fitness i kulturystycznych w Skandynawii(Szwecja) – Fitness Festivalen. Wasz team OLIMP byl obecny na na tej imprezie. W planie byly nastepujace atrakcje: - mistrzostwa w martwym ciagu - [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 2:47:20 PM Liczba szacunów: 0\n1. 4-5 grudnia 2004r. w Goeteborgu...na terenie Senska Massan. Odbyła się jedna z największych imprez Fitness i Kulturystycznych w Szwecji- Fitness Festivalen. Czyli festiwal fitnesowy. 2. koncentrat (WPC), izolat (WPI), hydrolizat (WPH) białek serwatkowych, peptyd glutaminowy,plus glutamina ,tauryna i lecytyna zawierajaca cholina i izytolem oraz [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 3:24:31 PM Liczba szacunów: 0\nMala poprawka do mojej poprzedniej niefortunnej odpowiedzi na pytania:] Ponizej prawidlowe(mam nadzieje:). W tej edycji stawiam na Soho:] Pozdrawiam i zycze wygranej:]. 1. 4-5 grudnia 2004r. w Goeteborgu...na terenie Senska Massan. Odbyła się jedna z największych imprez Fitness i Kulturystycznych w Szwecji- Fitness Festivalen. Czyli festiwal [...]\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 4:31:49 PM Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 3272 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 12/20/2004 4:34:17 PM Liczba szacunów: 0\nOstatnio wyszukiwane: wpc econo mąka animal flex chondropatia 2 stopnia cycki maslo orzechowe cukrzyca szuwar1 cytomel clomid mąka żytnia baca rad 140 iso whey żelazo malo wyciskanie na klatke yohambine drążek rozporowy yohimbina efedryna


przez Riot Grrrl 06 maja 2008, 16:19\nAkin, to straszne, że byłaś świadkiem śmierci... ja bym się nigdy chyba nie pozbierała po takim widoku:(\nprzez Amy Lee 06 maja 2008, 18:37\njaaa napisał(a): czy kos z was- z osobowscia depresyjna/nerwicowa byl na pogrzebie?\nJa byłam nie raz i nie dwa. Mogę pokrótce opisać niektóre z nich.\nPierwszy raz na pogrzebie dziadka, miałam 7 lat, w ogóle do mnie nie docierało, o co chodzi, nie płakałam.\nNie długo po tym byłam na pogrzebie cioci i przejęta byłam głównie tym, że mam dać mojej kuzynce prezent, bo będzie smutna (bo to jej babcia była).\nJak byłam starsza zorientowałam się, że nie potrafię płakać na pogrzebach, tylko w tedy kiedy ja się czegoś boję albo mnie ktoś zrobi przykrość...\nPotem stwierdziłam, że łatwo godzę się ze śmiercią starych ludzi, ale nie takich których czas jeszcze nie nadszedł. Pojechałam na pogrzeb kuzyna, który był w moim wieku (wtedy niecałe 16), ostatni raz widzieliśmy się chyba jako dzieci, więc zniosłam to spokojnie. Pamiętam jednak, że wracaliśmy w nocy w ogromnej mgle i było dziwnie, dziwnie...\nMoja babcia zmarła kilka lat temu, miała ponad 80 lat i na prawdę nie chciało jej się żyć. Na pogrzeb poszłam bez problemu natomiast stanowczo odmówiłam pójścia do domu pogrzebowego "pożegnać się" jak oni to mówili... No nie i koniec.\nOdmówiłam też wyjazdu na pogrzeb kuzyna, który miał lat niewiele ponad 40 i parę razy w tygodniu nas odwiedzał, zwykle coś załatwić, ale był jednym z najczęstszych gości, a myśmy byli jego najbliższymi ludźmi tutaj. Pochowali go w jego rodzinnym mieście, a ja nie pojechałam, bo się czułam OKROPNIE.\nPotem odeszła większość starszych osób z naszej rodziny. Kiedy ich widywałam po raz ostatni tak coś czułam, że możemy się więcej nie zobaczyć. Na pogrzeby chodziłam spokojnie.\nPrzepraszam za idiotyzm i groteskowość sytuacji którą teraz opiszę, ale na jednym pogrzebie poznałam chłopaka, w którym się zakochałam... Jak się później kiedyś tam spotykaliśmy i się skończyło zanim się dobrze zaczęło, wtedy to miałam takie stany lękowe, że aż się na forum zapisałam.\nNiedawno był też pogrzeb jego babci, którą niby w zasadzie moja rodzina zna, po długim wahaniu oczywiście nie poszłam.\nPrzepraszam, że musieliście to wszystko czytać, nie sądzę, żeby to komuś pomogło.\nprzez mala_ta 06 maja 2008, 19:01\nJa byłam na pogrzebie brata, czułam się tak jakby to była dla mnie obca osoba, nie mogłam płakać stałam i patrzyłam na trumnę Dopiero po pewnym czasie dotarło do mnie kogo straciłam ( Do dzisiaj nie mogę się pozbierać\nprzez Pstryk 06 maja 2008, 19:08\nDla mnie problem z pogrzebami polega na tym, że zazdroszczę osobie, która nie żyje\nprzez Akin 06 maja 2008, 19:44\nRiot Grrrl napisał(a): Akin, to straszne, że byłaś świadkiem śmierci... ja bym się nigdy chyba nie pozbierała po takim widoku:(\nciężko było, nie wiedziałam co sie działo.Wiem tyle, ze miał niebieskie oczy gdy 'odchodził', a w rzeczywistości miał inny kolor oczu.\nNa początku nic do mnie nie docierało, uświadomiłam sobie wtedy gdy ojciec robił reanimację, a matka dzwoniła po pogotowie, księdza i żonę znajomego. Potem wszyscy siedzieli tylko w milczeniu.\nprzez yoyo 06 maja 2008, 20:10\nbethi napisał(a): Dla mnie problem z pogrzebami polega na tym, że zazdroszczę osobie, która nie żyje\nja przeżyłam pogrzeb swojego taty...nigdy więcej nie będę brała udziału w żadnym pogrzebie. Mogę iść na grób na drugi dzień, ale nie w dniu pochówku. Może egoistycznie - ale dla własnego zdrowia psychicznego (gdyż wiem, czym to pachnie - w moim przypadku).\nprzez scrat 11 maja 2008, 14:48\nMi kiedyś kobieta umarła na rękach. Nieudana reanimacja. Noc, wakacje, środek lasu... Uspokajałem ją że będzie dobrze, że zaraz przyjedzie pogotowie, potem straciła przytomność, zacząłem RKO, nie udało się, pogotowie przyjechało po pół godziny, stwierdziło zgon. Te jej oczy, najpierw spanikowane, potem coraz spokojniejsze aż w końcu szklane, nie reagujące na nic... To się śniło potem. I to poczucie winy że zawiodłem. Ale minęły lata, nie myślę już o tym.\nDziadek też odszedł przy mnie. Wtedy już nie zachowałem zimnej krwi. Płakałem, histerycznie ryczałem. A na pogrzebie właściwie nic do mnie nie docierało, jakieś takie otępienie totalne...\nprzez scrat 11 maja 2008, 14:52\nAmy Lee napisał(a): Przepraszam za idiotyzm i groteskowość sytuacji którą teraz opiszę, ale na jednym pogrzebie poznałam chłopaka, w którym się zakochałam... Jak się później kiedyś tam spotykaliśmy i się skończyło zanim się dobrze zaczęło, wtedy to miałam takie stany lękowe, że aż się na forum zapisałam.\nTo nie jestem sam. Kiedy mój dziadek umierał, poznałem dziewczynę, której babcia zmarła w tym samym szpitalu w tym samym czasie. Do dzisiaj mamy kontakt. To taka specyficzna więź, kiedy oboje się rozumiemy, bo przechodziliśmy to samo...\nprzez Amy Lee 12 maja 2008, 17:07\nscrat napisał(a): To taka specyficzna więź, kiedy oboje się rozumiemy, bo przechodziliśmy to samo...\nAkurat w moim i jego przypadku takim przeżyciem nie była śmierć tej osoby, tylko raczej szkoła, relacje z ludźmi, później dużo, dużo emocji, problemów, braku kontroli nad własnym życiem. A to, że spotkaliśmy się akurat na pogrzebie dopełnia groteski naszej znajomości.\nprzez jaaa 12 maja 2008, 20:33\nscreat pracujesz jako lekarz albo ratownik?taki maly ot;)\nprzez scrat 12 maja 2008, 20:50\njaaa napisał(a): screat pracujesz jako lekarz albo ratownik?taki maly ot;)\nKompletnie inna branża :) Chociaż uważam że każdy powinien przejść obowiązkowe szkolenie z pierwszej pomocy, dobrze że chociaż kierowcy przechodzą...\nPo prostu byłem jedyną osobą w okolicy, która zachowała zimną krew i umiała przeprowadzić RKO, reszta (mąż umierającej i moja lepsza połowa) spanikowała. Ciekawe ile z tego mojego spokoju wynikało z leków które wtedy bałem :)\nZa to mama jest lekarzem.\nprzez Pstryk 17 maja 2008, 09:28\nWczoraj wracając do domku z pracki zobaczyłam leżącego na chodniku człowieka. Zatrzymałam się i podeszłam, na szczęście żył - był tylko zalany w trupa Szturchłam go i się ocknął ale nie zamierzał sobie przerywać. Podjechałam do sklepu obok i spytałam, jak długo tam już leży i czyby nie wezwać jakąś Miejską czy pogotowie, a oni mi - od dwóch godzin i po co W międzyczasie przejechało parę aut i nikt się nie zatrzymała - mieli tylko niezły ubaw\nprzez depresyjny86 19 maja 2008, 01:20\nLudzie są bezduszni nikt się nie zainteresuje leżącym czlowiekiem....a zresztą nawet jak jest pijany to co z tego ...przecież moglo mu coś być...\nJa miałem podobna sytuacje w pociagu,facet który był w rzędzie obok mojego leżał nieruchomo\nzawołałem innego gościa żeby mi pomogł coś z nim zrobić to on podszedł do niego powiedział że jest pijany bo cuchnie od niego i zostawil mnie z tym gościem...na szczęście coś tam mamrotał ten co był pod wpływem więc doszłem do wniosku że śpi i nic mu nie jest....ale przez to że sobie usnął zamiast na swoją stacje pojechał 60 km dalej,\_\_\_<nie dało sięgo wybudzić za nic w świecie po prostu aztak był pijany....>\nprzez anonim 19 maja 2008, 13:35\nW mojej okolicy śpiące żule to normalka, ja też się nimi nie przejmuje. Może jestem bezduszny, ale oni od rana siedzą pod sklepem i chleją, zachowują się prymitywnie przeklinają, głównie dziewczyny komentują("a ta ma fajną dupe"), niszczą przystanki, załatwiają swoje potrzeby w miejscach publicznych, pijani jeżdżą autobusem, wielu z nich to po prostu złodzieje- niektórzy siedzieli z tego powodu w więzieniu. Sam nawet widziałem jak z mojego ogródka jeden żul kradł warzywa, ale go pogoniliśmy za to. Wyrzucają śmieci, w okolicy jest pełno pustych butelek i kartonów po tanich winach/piwach/wódkach. Jeszcze się przejmować takimi ludźmi...To nie na moje nerwy. Z tym nic nie da się zrobić, oni od lat chleją i tego już nie zmienią.


Mniej utrudnień na trasie Lublin – Warszawa. W Kołbieli oddano do użytku wiadukt (zdjęcia) : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nMniej utrudnień na trasie Lublin – Warszawa. W Kołbieli oddano do użytku wiadukt (zdjęcia) 18:56 12-05-2020\nKierowcy mogą już sprawniej poruszać się trasą Lublin – Warszawa. W poniedziałek w godzinach południowych wykonawca udostępnił dla ruchu wiadukt nad budowaną drogą S17. Dzięki temu pojazdy poruszające się drogą krajową nr 50 pomiędzy Górą Kalwarią a Mińskiem Mazowieckim nie muszą już przejeżdżać przez tymczasowe rondo, które służyło jako skrzyżowanie obu tras. Tym samym ruch stał się płynniejszy.\nZachowana została oczywiście możliwość wjechania z drogi krajowej nr 50 na trasę S17 lub zjechania z powstającej drogi ekspresowej. Kierowcy jadący budowaną trasą S17 między Lublinem a Warszawą, mogą zjechać z niej na tymczasowym rondzie i pojechać w kierunku Grójca lub Mińska Mazowieckiego. Z kolei dojazd na S17 jest możliwy z wykorzystaniem pobliskiego tzw. starego ronda na skrzyżowaniu dróg krajowych nr 50 i 17.\nObecnie z drogi ekspresowej S17 można korzystać od Piask prawie do Kołbieli. W budowie jest jeszcze obwodnica Kołbieli oraz odcinek do węzła Lubelska. Udostępniona tam została już jedna jezdnia przyszłej drogi ekspresowej. Budowane są jeszcze m. in. drogi dojazdowe, prowadzone prace wykończeniowe przy obiektach inżynierskich oraz roboty brukarskie. Ustawiane są ogrodzenia, instalowane ekrany akustyczne, bariery energochłonne, trwa humusowanie skarp i terenów zielonych, a także budowana kanalizacja deszczowa.\nPrezydent Ukrainy Petro Poroszenko w Lublinie. Wziął udział w uroczystościach na Majdanku (zdjęcia)\nMieszkniec76 12 maja 2020 o 19:14\nI tak się kończy historia ronda w Kołbieli…\npacka i kielnia 12 maja 2020 o 21:53\nLegendarnego ronda, dodajmy\nBob 18 maja 2020 o 03:49\njakby policzyć to czekanie, to może w miesiącach by już było 😉\nkierowca bombowca 12 maja 2020 o 19:19\nDobra informacja , jest jedno ale , za jakiś czas , jak oddadzą całą tą eskę , to z Lublina do przed zakrętem moment śmigniemy , a w zakręcie na światłach powstanie kolejna dotychczasowa Kołbiel , dopóki nie wybudują 2-ki.\nqwerty 12 maja 2020 o 22:48\nmasz rację – ale na znacznie mniejszą skalę. ruch przy sygnalizacji świetlnej będzie przebiegał płynniej niż na rondzie, gdzie jechało praktycznie jedno auto na raz z 4 kierunków i co chwile każde stawało\njj 13 maja 2020 o 08:04\nZawsze na wysokości Pilawy będzie można odbić na „nadwiślankę” i wjechać do Wawy Wałem Miedzeszyńskiem.\nps 12 maja 2020 o 19:26\n… rondo w Kołbieli …czyli ostatnia tama padła … teraz stolyca przed wschodem stoi otworem !!! … tylko którym ?\nRafal 12 maja 2020 o 20:12\nStolyca może się tylko wypiac\nmegilub 13 maja 2020 o 05:57\nw normalnych warunkach byłabym przeszczęśliwa…bo w czerwcu zwykle jeżdżę na wakacje i by sie skrócił dojazd na lotnisko…a tak…fajnie…ale zanim znowu będzie mozna jeździć, to juz zbudują całą trasę…\njaro 13 maja 2020 o 08:47\nurlop po nocnym stróżowaniu ?\njoe 13 maja 2020 o 20:48\nTo w stronę Grójca zjazdem na zdjęciu zakrytym przez cysternę?


Forum Filatelistów Polskich :: Zobacz temat - Znaczek "Europa 2015"\nZnaczek "Europa 2015"\nWysłany: Czw Kwi 23, 2015 12:52 Temat postu: Znaczek "Europa 2015"\nNa początku chciałbym wszystkich serdecznie powitać. Mam na imię Roman i do filatelistyki wróciłem po wielu latach. Zbieram znaczki polskie, w przyszłości nie wykluczam połączenia mojej innej pasji ( ornitologia ) z filatelistyką i kolekcjonowania znaczków o tematyce " ptasiej".\nPrzeglądając portale aukcyjne, natrafiłem na coś takiego:\nPrzyzwyczaiłem się, że nowe emisje "wypływają" wcześniej, niż ich oficjalne wprowadzenie do obiegu, ale ten przypadek jest chyba szczególny, bo nie ma żadnej oficjalnej zapowiedzi wprowadzenia tego znaczka... Co się z tą naszą PP dzieje...?\nWysłany: Czw Kwi 23, 2015 18:24 Temat postu:\nZapowiedź jest na pewno w planie emisyjnym na 2015. Ale fakt, wzór znaczka to raczej nie był jeszcze przedstawiany. Cóż widocznie ktoś ma dojścia do "źródła". To nie pierwszy przypadek sprzedaży znaczków z wyprzedzeniem w stosunku do daty wprowadzenia do obiegu. Chyba trzeba się przyzwyczaić do takich sytuacji.\nSwoją drogą to cena arkusika - 60pln, jest "nieco" osłabiająca.


Za i przeciw Hynka. Ryszard Kowalski powinien wziąć Kołodzieja. Przestańmy wyrywać sobie Grand Prix - WP SportoweFakty\nJanusz Kołodziej byłby znakomitym uzupełnieniem portfolio tunera Ryszarda Kowalskiego. Na miejscu mechanika spod Torunia zrobiłbym wyjątek i przygotował silniki wychowankowi Unii Tarnów.\nKamil Hynek 25 Stycznia 2019, 17:30\nZA współpracą Janusza Kołodzieja z Ryszardem Kowalskim.\nNajlepszy tuner świata niechętnie otwiera się na nowych klientów. Masowa produkcja silników go nie interesuje. Stawia nie na ilość, tylko jakość, dzięki czemu jego produkt jest ostatnimi czasy jednakowoż pożądany, co elitarny. Kowalski woli współpracować w zamkniętym kręgu. Posiada zaufane grono zawodników, które zna od lat i stara się do niego nie wpuszczać nowych osób. Do legendy urastają już opowieści o wydawaniu jednostek przez siatkę. Wszystko po to, aby nikt z bliska nie poznał "receptury" charyzmatycznego tunera spod Torunia.\nW jego stajni znajduje się praktycznie cała czołówka z Grand Prix. Z medalistów właściwie jedynie Fredrik Lindgren bierze silniki z innego źródła. Jeśli jednak bliżej przyjrzymy się zawodnikom, których zaopatruje w swoje jednostki, trudno znaleźć z wyłączeniem Bartosza Zmarzlika kozaka gwarantującego emocje od początku do końca wyścigu. Brakuje mu w stajni żużlowców mogących zrobić na trasie coś z niczego. Woffinden, Janowski, Pedersen. Pierwsze trzy z brzegu nazwiska z czołówki światowej, które bazują na znakomitym wyjściu spod taśmy. Kiedy refleks na starcie szwankuje, z dużą dozą odpowiedzialności można im wpisywać do programu zdobycz wywiezioną z pierwszego łuku.\nOczywiście jeśli coś zdaje egzamin, przynosi wymierne efekty, stoi za tym sukces, to po co to zmieniać. Stara jak świat maksyma mówi, że lepsze jest wrogiem dobrego. Z drugiej strony, gdybym był na miejscu Kowalskiego pomyślałbym o wprowadzeniu odrobiny nutki szaleństwa do swojego portfolio. Jeden kandydat wydaje się być naturalny. Dodatkowo za jego sprawy odpowiada człowiek, niegdyś silnie związany z nim sprzętowo.\nTo ostatnie zdanie wyraźnie wskazuje, że chodzi o duet Krzysztof Cegielski - Janusz Kołodziej. Wychowanek Unii Tarnów straci w maju swojego dostawcę silników nr 1. Jan Andersson odchodzi na emeryturę i Kołodziej jest zmuszony do szukania nowych rozwiązań. Sytuacja jest o tyle niekomfortowa, że zawodnik Fogo Unii Leszno po kilku latach przerwy wraca do cyklu Grand Prix. Póki co wstawiennictwo menedżera nie dało efektów, więc Kołodziej musi bazować na innych mechanikach.\nW jego parku maszyn są silniki praktycznie od wszystkich wiodących tunerów świata. Nie ma tylko Kowalskiego. Kołodziej jest zawodnikiem efektownym, włoży głowę tam gdzie inni baliby się nadstawić łokieć. Dla takich zawodników kibice przychodzą na stadion. Chciałbym mieć takiego żużlowca u siebie. Pękałbym z dumy obserwując jak na przestrzeni czterech okrążeń "robi" jak chce całą stawkę.\nPRZECIW prześciganiu się polskich miast w walce o rundy Grand Prix.\nPolska wpompowuje w BSI największe pieniądze, dlatego w cyklu Grand Prix ma trzy turnieje. Ale organizatorzy zmagań o tytuł IMŚ wiedzą, że trzymają nas w garści. Każda stoczona batalia pomiędzy polskimi miastami cieszy ich podwójnie. W oczach szefów BSI zamiast źrenic pojawiają się symbole dolarów. W pamięci przeliczają profity jakie zyskają na ogoleniu naszych miast.\nOd kilku lat, gdy jakiejś z polskich lokalizacji kończy się umowa na organizację jednego z turniejów, oglądamy wewnętrzny wyścig szczurów. W zeszłym roku, po wielu sezonach, prawo do zapraszania najlepszych żużlowców naszego globu stracił Gorzów. W miejsce klubu z województwa lubuskiego wskoczył Wrocław. Nie dlatego, że może pochwalić się pięknym, pachnącym jeszcze nowością wyremontowanym Stadionem Olimpijskim. Po prostu wyłożył więcej kasy.\nOd dawna nie umiem zrozumieć, dlaczego chętne ośrodki nie potrafią się dogadać między sobą. Nie uderzą pięścią w stół i nie powiedzą, że od teraz to one podyktują warunki, a organizacją zajmą się naprzemiennie. Przecież to takie proste. Zaaranżować okrągły stół, spytać kto w najbliższych latach będzie chętny, by zainwestować w drogą zabawkę jaką jest wzięcie na siebie jednej z rund GP. Jeśli wyrywnych będzie więcej niż dwa ośrodki (celowo pomijamy Warszawę, która jest poza wszelką konkurencją i musi zostać w kalendarzu), wylosować kolejność, rozpisać plan na kilka lat w przód i podpisać lojalki. Tylko w taki sposób możemy zaszachować BSI. A wręcz trzeba tę firmę ustawić do pionu i zacząć rozgrywać polskie turnieje na własnych warunkach i zasadach. Jeśli tak się nie stanie, nadal będziemy utrzymywać organizację, która widzi w nas studnie bez dna.\nCzy Ryszard Kowalski powinien zacząć przygotowywać silniki Januszowi Kołodziejowi?\nOktan 27-01 16:50 0 0\nPanie Hynek,z ciebie taki redaktor jak ze mnie ksiądz...Gdyby niektóre kluby musiały z własnej kiesy płacić za GP to by się tam nie odbyły.Np w takiej dziurze na mapie Polski jak Gorzów...a tak miasto wyłożyło a kobyły domykały "prawie" budżet .Alleluja\nIcemaN84 27-01 14:07 0 0\nKamil Hynek artykuł napisany na siłę żeby wzbudzić litość w Kowalskim, żeby Janusz dostał silniki od niego hehehheh każdy logicznie myślący poskładał już klocki i wie że Kołodziej na dziś dzień jest w szarej dooopie z silnikami i tyle ;) ale nie tylko on lecz wielu zawodników :) co do organizacji rund GP to my jako Polacy jeden drugiemu "podłożymy świnię" no ale jeśli idzie od nas "wydoić" kasę i cwaniaczki z bsi to widzą to po co mają to zmieniać głupiego z kasą warto mieć ze sobą zawsze ;) pozdro RYSIO DAJ TEMU JANKOWI CHOĆ JEDEN SILNIK, NO BĄDŹ CZŁOWIEK może być ten z środkowej półki ;) tylko przez płot i puść psy żeby nikt nie wchodził :) .... śmiech na sali\nreal_M 27-01 02:59 0 0\nNo proszę pan Hynek poucza Pana Kowalskiego co ma zrobić z wolnym czasem.\nFogo Unia Leszno SGP/IMŚ Żużel Polska Janusz Kołodziej PGE Ekstraliga