Zmiany w magistracie. Kto za Paczkowskiego? | Dziennik Łódzki\nZmiany w magistracie. Kto za Paczkowskiego?\nMonika Pawlak 19 kwietnia 2011, 6:25\n116 dni Paweł Paczkowski pełnił funkcję wiceprezydenta Łodzi. Odchodzi 1 maja Krzysztof Szymczak\nKto zastąpi Pawła Paczkowskiego na stanowisku wiceprezydenta? Co się stało, że tak nagle złożył rezygnację? Takie pytania zadawali sobie w poniedziałek pracownicy magistratu. Na żadne nie ma na razie odpowiedzi.\nPaweł Paczkowski, który w piątek złożył rezygnację, przyszedł do pracy, ale nie chciał komentować sprawy ani odpowiadać na pytania dziennikarzy. Potwierdził tylko, że zrezygnował ze stanowiska z powodów zdrowotnych i decyzji nie zmieni.\n- Zdrowie jest najwyższą wartością - powiedział Paczkowski.\nPrezydent Hanna Zdanowska także nie chciała komentować sprawy. Halszka Karolewska, rzecznik prezydenta Łodzi, poinformowała, że nazwisko następcy Pawła Paczkowskiego nie jest jeszcze znane.\n- Nie wiemy także kto zastąpi wiceprezydenta na stanowisku menedżera ulicy Piotrkowskiej - dodała Halszka Karolewska.\nW magistrackich korytarzach pojawiły się jednak trzy nazwiska potencjalnych następców Paczkowskiego. To Tomasz Kacprzak, szef Rady Miejskiej, Radosław Łuczak, od niedawna prezes Łódzkiej Spółki Infrastrukturalnej, oraz Szymon Midera, szef społecznych doradców prezydenta Łodzi. Na ile to poważne kandydatury? Nie wiadomo.\nNazwisko Kacprzaka krążyło na giełdzie zaraz po wyborach samorządowych, miał być pewniakiem do stanowiska wiceprezydenta. Nie dostał nominacji, bo prezydent Zdanowska - co wyjaśniła w wywiadzie dla ''Dziennika Łódzkiego'' - postawiła na menedżerów. A Kacprzak - według Zdanowskiej - osiągnięć menedżerskich nie ma... W poniedziałek zapewniał, że fotel wiceprezydenta go nie interesuje.\n- Nikt ze mną nie rozmawiał na ten temat, ale bardzo dobrze się czuję, pracując w Radzie Miejskiej i nie chcę tego zmieniać - powiedział nam Kacprzak.\nZa menedżera uznawany jest Radosław Łuczak, który na fotel prezesa ŁSI trafił ze spółki Skarbu Państwa - Centrum-Hotele, uznawanej za polityczną przechowalnię dla działaczy politycznych. Jego atutem jest to, że nie należy do PO ani żadnej innej partii. Z kolei Szymon Midera pracuje w Banku Pocztowym, a w czasie wyborów samorządowych pomagał przy kampanii prezydent Zdanowskiej. Po wyborach został zatrudniony na stanowisku szefa społecznych doradców prezydenta Łodzi.\nA jak radni komentują rezygnację Paczkowskiego? Zdaniem SLD, prawdziwym powodem rezygnacji były nieporozumienia wiceprezydenta ze Zdanowską. Politycy Sojuszu negatywnie oceniają pracę wiceprezydenta Paczkowskiego.\n- Nie ma strategii rozwoju mieszkalnictwa, ani jeden przetarg na remont dróg nie został nawet ogłoszony - wyliczał Dariusz Joński, szef SLD w Łódzkiem.\nZdaniem Mateusza Walaska, szefa klubu radnych Platformy Obywatelskiej, rezygnacja Pawła Paczkowskiego nie skomplikuje zbyt mocno zarządzania miastem.\n- Uważam, że uda się szybko znaleźć odpowiedniego zastępcę, który podoła trudnym obowiązkom - mówi radny Walasek. - Współczuję wiceprezydentowi, bo kłopoty ze zdrowiem to nic przyjemnego.\nZ kolei Piotr Adamczyk z PiS podkreślił, że bardzo ceni pracę wiceprezydenta Pawła Paczkowskiego, choć kilka razy się z nim nie zgadzał.\n- Ta rezygnacja jest dużą stratą dla miasta, bo teraz pozostają u władzy sami politycy. A wiceprezydent Pacz-kowski jest sprawnym menedżerem - podkreśla radny Piotr Adamczyk.\nKonrad 19.04.2011 20:19:32\n... Nie tylko w tej firmie zostawił długi!!! W INTERSERWISIE TEŻ SIĘ NIE POPISAŁ popisał....!\nKamila 19.04.2011 20:15:33\nłuczak jest tak świetnym menadżerem, że Spółkę Skarbu Państwa Centrum-Hotele swoimi beznadziejnymi pomysłami i niekorzystnymi decyzjami doprowadził na skraj bankructwa!!!\nGratulujemy - tak w Polsce robi się karirę!!!\nxxx 19.04.2011 13:48:25\nPolityk to dobra robota- za błędy nie odpowiada.A my w wyborach dajemy mu na to przyzwolenie-dobre.\nczekamy 19.04.2011 09:38:22\nTam twoje miejsce. Ewentualnie Kuba. a może juz czas na PDPS.\nz dworca 19.04.2011 09:30:51\nZespół prowadzący sprawy SSS pod kierownictwem Andrzejem Walczaka zawalił sprawę! Popełnił tyle błędów i nadużyć, że nie ma szans na wybudowanie SSS.\nNiestety te błędy przekładają sie dodatkowo na wyższe opłaty za prace proejktowe SSS i to aż o 9 mln zł!\nNiemieccy architekci uzyskali od sądu nakaz zapłaty dla miasta!\nTo jest wiadowme od dwóch miesięcy a w mediach cisza! A prezydenci milczą!\nTo takie normalne że płaci się z naszych kieszeni za błędy pana pełnomocnika Walczak i jego zespołu? Za brak nadzoru ze strony Sadzyńskiego?\nKto wycisza tę sprawę?\nCBĆ powinno prześwietli9c tę sprawę.\njan 19.04.2011 08:55:48\nW PRL-u nie było żebrzących i grzebiących w śmietnikach.\nNie było ludzi pozbawionych opieki zdrowotnej i nikt z głodu lub braku leczenia nie umierał na ulicy. Dysponent karetki pogotowia przed jej wysłaniem na wezwanie nie kalkulował czy to będzie opłacalne dla prywatnego biznesmena właściciela szpitala, bo życie człowieka umierającego na ulicy przed szpitalem zaczęło być niczym w XXI wieku w Polsce? Obecnie 30% społeczeństwa żyje w nędzy i ubóstwie. Tych nawet do tej pory średniaków dotykają problemy niekontrolowanych podwyżek cen. Dorobek pokoleń Polaków został rozkradziony i zmarnotrawiony a Polacy stali się obecnie dziadami Europy szukającymi wszędzie chleba. Wystarczy popatrzeć w rocznik statystyczny a dowiemy się, jakimi pariasami staliśmy się po zniszczeniu polskiego przemysłu, który po wojnie tak pieczołowicie budowano, bo była to szansa do rozwoju i dorównywania tym wiodącym w świecie. Obecnie liczymy na dotacje i zajmujemy się pokornym ich zagospodarowywanie. Nie dążymy, jako państwo do osiągania dochodów, tworzenia dobrobytu społecznego a rządzący odbierają obywatelom wszystko to, czego dorobią się własnymi wyrzeczeniami, wysiłkiem i co może podnosić ich stan posiadania. Taką polityką wobec obywateli żaden tyran nie mógł utrzymać się przy władzy. Gdzie są obecnie ci ze związku Solidarność czuli na podwyżki w PRL-u nie tak straszne jak obecne? Rządzący troją się i dwoją wymyślając sposoby dokręcania śruby emerytom, (bo oni już nie są potrzebni) i tym, którzy jeszcze pracują. Odbierają wszystkie przywileje a sami beztrosko nie ponoszą żadnych ciężarów kryzysu promują się nagrodami, odprawami i latają na koszt społeczny na wycieczki do obcych krajów. Klechom oddają wszystko, czego z dorobku Polaków oni zapragną, aby nie mieć ich przeciwko sobie. Polska rzeczywistość to koszmar i czas to zmienić, bo w końcu życie przeminie i nikt z nas nie doświadczy tego, co obiecywano i nazywano sielanką po obaleniu komuny. Minęło ponad 21 lat obecnego kapitalizmu i co w Polsce zbudowano dla dobra społecznego. Jak poniósł się poziom życia przeciętnego obywatela? Czy nie zadłużono nas na następne 50 lat, aby konsumując zaciągnięte kredyty pokazywać jak wspaniale jest w kapitalizmie? Tylko, co stanie się z obywatelami jak zaczniemy spłacać zadłużenie a są to już przedsmaki tego, co nas czeka w drożyźnie wszystkiego. Młodzież musi zapamiętać wspaniałe czasy PRL-u, które należało zmodyfikować a nie niszczyć wszystkiego dorobku Polaków dla kapitalistycznego przeżytku, który w Polsce nigdy nie przyjmie się. Bieda i nędza osiąga w Polsce rozmiary nienotowane w innych państwach. Poziomem życia spadamy do lat wojennych. O tym jednak nie mówi się publicznie ani nie pisze, to jest temat tabu. Tylko zdecydowany protest społeczny może zmusić polityków do sprawiedliwego podziału dochodu narodowego. Dość utrzymywania pasożytów, darmozjadów i pasibrzuchów!\nbezrobotny 19.04.2011 08:09:09\nCo mam zrobić bym mógł zostać wiceprezydentem?Posiadam odpowiednie wykształcenie,znam trzy języki obce i kilka lat kierowałem dużym zespołem ludzi i itd.


Leczenie kanałowe czy ekstrakcja zęba? | Druga Strona Medalu\n18 lipca 2021 3 września 2021 Druga Strona Medalu\nDługotrwałe ignorowanie bólów pojawiających się ze strony uzębienia, może doprowadzić do poważnych komplikacji w obrębie jamy ustnej. Początkowo nieznaczny ból, często potocznie określany jako „ćmienie” zęba, jest oznaką toczącego się w nim procesu rozwoju próchnicy. Niestety ból ten, jest już oznaką przeniknięcia próchnicy przez szkliwo i dalszej penetracji w obrębie miazgi. Niestety jest to proces, który samoczynnie się nie zatrzyma, ani też nie dojdzie do jego cofnięcia. By ustrzec się dalszych, zwykle bardzo bolesnych konsekwencji, należy skorzystać z interwencji stomatologicznej i poddać ząb leczeniu. Co jednak zrobić gdy proces chorobowy jest zaawansowany a ząb bardzo zniszczony przez próchnicę?\nEkstrakcja to ostateczność\nWspółczesne, profesjonalne metody leczenia stomatologicznego takiego jak na witrynie: https://stomo.pl/blog/blog-jak-naprawic-zniszczone-zeby/, dają możliwość zachować nawet najbardziej zniszczone zęby. Pełne przeleczenie kanałów zęba pod mikroskopem, odbudowy w postaci koron, nadbudowy kompozytowe w postaci licówek oraz wiele innych aktualnie dostępnych metod stomatologicznych, pozwalają rozwiązać zdecydowaną większość problemów z zębami. Nowoczesna stomatologia zakłada również, że każdy ząb należy leczyć i zachować w łuku szczękowym tak długo, jak będzie to możliwe. Z tego względu, stałe usunięcie zębów praktykowane jest tylko w sytuacjach, gdy dalsze leczenie zęba nie jest możliwe, gdy znacznemu uszkodzeniu uległ sam korzeń lub struktura kostna w której jest on osadzony, bądź też, gdy istnieją inne, medyczne przesłanki by dany ząb usunąć.


W piątek 24 lipca o godzinie 10:00 odbędzie się uroczyste otwarcie nowego salonu meblowego sieci Agata w Białymstoku. Na klientów czekają gry i zabawy rodzinne, a także wyjątkowe promocje cenowe. Pierwszych 50 osób otrzyma też upominki.\nW dniu otwarcia salonu wszystkie produkty dostępne będą ze zniżką 10% albo w systemie ratalnym aż do 40 rat 0%. Dodatkowymi rabatami objętych zostanie ponad 100 różnych mebli i akcesoriów wyposażenia wnętrz. Produkty będące w promocji z okazji otwarcia salonu w Białymstoku dostępne są na stronie www.agatameble.pl.\nDla klientów i pasjonatów\nW ofercie salonu Agata znajdują się kolekcje mebli do pokoju dziennego, sypialni, jadalni i kuchni, meble wypoczynkowe, szeroki wybór krzeseł, stołów i materacy. W części przeznaczonej na akcesoria do aranżacji wnętrz znajdują się produkty dekoracyjne, oświetlenie, dywany i tekstylia oraz szereg dodatków kuchennych. W całej przestrzeni salonu ekspozycji towarzyszą przykładowe aranżacje prezentujące poszczególne kolekcje mebli i różne style. Dzięki temu klienci mogą czerpać inspiracje z gotowych rozwiązań.\n- Salony Agata to miejsca, które mają inspirować, pokazywać najnowsze trendy i zachęcać klientów do realizowania własnych pomysłów. W Białymstoku będziemy prezentowali najnowsze kolekcje mebli, ale także wystawy nawiązujące do designu oraz aranżacje, które są efektem naszej współpracy z najlepszymi stylistami wnętrz w Polsce – powiedziała Angelika Anusiewicz - Bochenek, zastępca dyrektora ds. marketingu w Agata S.A.\nPierwszy w Polsce pod nową marką\nNowy salon sieci Agata w Białymstoku jako pierwszy w Polsce zyskał odświeżoną identyfikację wizualną. Zarówno szyld na budynku, jak i wnętrze posiadają nowe logo i dodatkowe elementy graficzne, które zostały wprowadzone po zmianie.\n- W tej chwili jest to nasz wzorcowy salon, który jest ważnym punktem odniesienia dla całej sieci. Nowe logo jest tu obecne zarówno na zewnątrz jak i w przestrzeni ekspozycyjnej. Oznakowanie stref i informacja handlowa zostały przygotowane według standardu, który od kilku lat wdrażamy we wszystkich salonach - dodaje Angelika Anusiewicz - Bochenek.\nInwestycja została zrealizowana w dzielnicy Fasty w niespełna rok i jest największym tego typu obiektem w regionie. Salon Agata w Białymstoku jest już 17. sklepem tej sieci w Polsce. Obszar inwestycji wynosi blisko 14 tys. m2, zabudowa obejmuje ok. 7 tys. m2. Pozostała przestrzeń jest dedykowana na 212 miejsc parkingowych oraz aranżację zieleni. W salonie zatrudnienie znalazło 98 osób, które przeszły szkolenia i praktyki w innych salonach tej sieci. W tym roku otwarty zostanie jeszcze salon w Lublinie, który jest już w końcowej fazie budowy.


Automatyczny świat kontra automaty mentalne - MatPro\nStrona główna/Wpisy/Bez kategorii/Automatyczny świat kontra automaty mentalne\nAutor: MatPro.edu.pl|2019-03-13T00:49:55+02:0016 stycznia 2019|Bez kategorii|0 komentarzy\nAutomatyzacja. To słowo zdaje się dobrze określać współczesność. Jeszcze niedawno umiejętne prowadzenie samochodu w ciągłym poślizgu wydawało się być ważne w warunkach zimowych, by dodzwonić się do właściwej osoby w urzędzie należało wykonać serię połączeń a zwrot źle dopasowanego obuwia zajmował sporo czasu i energii. Aktualnie wszystkie te problemy (jak i wiele innych) zostały na tyle zautomatyzowane, że nie dostrzegamy, jak kolejne fragmenty rzeczywistości pracują nad tym, by nam było wygodniej. Czy to dobrze? Ależ tak! Przecież dzięki temu możemy skupić się na właściwych, ważniejszych problemach i dzięki temu przesuwać linie ograniczającego nas horyzontu coraz dalej i dalej, prawda? Tylko… czy tak się właściwie dzieje? Jakie konsekwencje ponosimy wtedy, gdy nie wykorzystujemy zaoszczędzonego dzięki przemysłowej automatyzacji czasu na realizację naszych pomysłów?\nPraca automatów nie jest przez nas zauważana a już na pewno nie mamy poczucia, że jest ona naszą zdobyczą- coś co działo się wolniej, dzieje się szybciej. Ogranicza to procesy wykonywane przez nasz mózg – słowem: automaty nieco nas ogłupiają. Nasza własna wielozadaniowość może przez to zostać zagrożona. Automatyzacja naszych procesów mentalnych aktualnie jest w odwrocie. Konsekwencja? Zmniejszona koncentracja, brak lub ograniczone możliwości kontroli kilku procesów jednocześnie. Jednoczesne pisanie wiadomości, pilnowanie gotującego się posiłku i zerkanie na bawiące się dzieci może stać się problemem. Jak dowodzą badania, największym kłopotem zdaje się być przełączanie między automatyką a własną koncentracją. Tzw. tunel poznawczy, który się wtedy pojawia generuje pewną ilość czasu potrzebnego na rozpoznanie przez nas sytuacji. Często jest to czas zbyt długi a konsekwencje braku uwagi bywają drastyczne. Zbytnie zaabsorbowanie smartfonem w trakcie jazdy to tylko wierzchołek góry lodowej przykładów na to zjawisko. Zarządzanie wielozadaniowością staje się umiejętnością deficytową i pożądaną, jak nigdy wcześniej.\nCzy ktoś znalazł już odpowiedź, jak temu przeciwdziałać? Uczelnie szkolące wojskowych pilotów samolotów stosują od lat metody matematyki mentalnej. Efekt? Wydłużona koncentracja i zwiększona automatyzacja mentalna: pilot wie, na co zwracać uwagę w trakcie lotu a co ignorować i jedynie obserwować.\nRozwój automatyzacji mentalnej – jedyną słuszną drogą?


Asocial - „Död Åt Kapitalismen” (2019) - Kvlt | Kvlt\nNawet w tak zdaje się wzorowym, poukładanym kraju jak Szwecja znajdą się old schoolowi, punkowi anty-systemowcy. Formacja Asocial w 2019 roku ufundowała scenie aż dwie pozycje: Död Åt Kapitalismen i Föralltid Underground. Skupię się tym razem na pierwszej z tych pozycji, która jak się okazuje jest wznowieniem albumu pierwotnie wydanego w 2017 roku. Krążek ten ponownie wydany został przez Halvfabrikat Records.\nJeżeli nazwa Asocial nic Wam nie mówi, to należy nadmienić, iż historia zespołu sięga wczesnych lat 80., czyli początków punkowej sceny w Szwecji. Patrząc na dyskografię kapeli, widać na pierwszy rzut oka, że jest to band silnie undergroundowy, który dużo energii skupiał na koncertach, Epkach, kompilacjach, a nie na pełnych albumach, co doprowadziło do sytuacji wydania jedynie pięciu pełnych płyt do dnia dzisiejszego. Co prawda Asocial zawieszał działalność na długie lata, ale wynik i tak jest niewielki, co też może pomagać w budowaniu czegoś na kształt kultu w podziemiu, i jest to jak najbardziej zrozumiałe – sytuacja wygląda podobnie choćby na scenie black metal, im mniej wydawnictw i obecności w mediach, tym większy hołd. W przypadku omawianego zespołu, bazując na poziomie granej muzyki, wydaje mi się, że pozycja na scenie jest uzasadniona. Asocial rozpatrywany z pozycji Död Åt Kapitalismen to uderzenie najwyższej punkowej próby. W kilkunastu minutach trwania krążka kapeli udało się wcisnąć esencję gniewu i brudu, jakiej spodziewam się w takiej muzyce, czyli mocno d-beatujący punk rock, który przez swoją skomasowaną charakterystykę ociera się o scenę hardcore. Nie wątpię również, że bez Asocial obecna scena d-beat/hardcore, a nawet d-beat/black metal nie wyglądałaby obecnie jak wygląda.\nDöd Åt Kapitalismen nie jest może jakimś przełomem, który rozczepił cząsteczki i połączył je na nowo, dając nowy pierwiastek, ale jest płytą zbudowaną na wieloletniej spuściźnie i doświadczeniu scenowców ze składu zespołu. Mam wrażenie, że trudno by szukać bardziej autentycznego albumu, który jest tak „przeżarty” wszystkimi elementami związanymi ze sceną hc/punk. Owszem, jest sporo pozycji, które swoim poziomem nie odstają od tej, lecz niewiele z nich zostało stworzonych przez ludzi ukształtowanych przez scenę w czasach jej powstawania. Płyta zaczyna się „na pełnej…” i jest taka przez całą długość trwania. Bez zwolnień, introsów czy innych przeszkadzajek – sama energia, agresja, brud, jazda bez oglądania się za siebie, i czystość gatunku. Bez wątpienia jest to album kierowany do purystów gatunku i ludzi zagłębionych w scenie.\nAsocial na Facebook’u.\nTagi: 2019, ASOCIAL, d-beat, Död Åt Kapitalismen, Halvfabrikat Records, hardcore punk, punk rock, recenzja, review.\n← Najciekawsze premiery w muzyce metalowej (01.06-07.06.2020)\nDrugi singiel projektu EvMa →


WUSTHOF Colour 6 cm zielony - nóż do warzyw i owoców ze stali nierdzewnej | Garneczki.pl\nKod producenta w-3033g-6 | EAN 4002293303321\nNiewielki nóż o zaokrąglonym ostrzu idealnie radzi sobie z obieraniem różnorodnych warzyw oraz owoców. Sprawdza się zarówno w przypadku miękkich, jak i twardych produktów spożywczych. Dzięki swojej budowie, niezwykle precyzyjny nóż ułatwia obieranie cienkiej skórki. Niezastąpiony podczas przyrządzania codziennych obiadów, mały nożyk do obierania warzyw i owoców świetnie radzi sobie także z krojeniem w paski oraz kostkę, a także wydrążaniem. Charakteryzuje się prostą budową, lekkością i poręcznością, dzięki czemu doceniają go zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy domowej sztuki kulinarnej. Noże stalowe marki Wusthof charakteryzują się niezwykłą trwałością oraz precyzją wykonania. Ostrze z jednego kawałka stali chromowo-molibdenowo-wanadowej X50CrMoV15 wyróżnia wyjątkowa ostrość, a co najważniejsze w razie potrzeby można je ostrzyć samodzielnie. Syntetyczna rękojeść stabilnie leży w dłoni i umożliwia pewną i precyzyjną pracę.\nWielofunkcyjny nóż do warzyw i owoców WUSTHOF Colour\nNóż do obierania warzyw i owoców jest praktycznym elementem wyposażenia każdej kuchni. Wykonany ze starannością produkt marki Wusthof służy na co dzień, umożliwiając przygotowanie wielu pysznych posiłków. Jest niezastąpiony podczas obierania, ale także krojenia, siekania, plastrowania warzyw i owoców. Mały, krótki, zakrzywiony i odpowiednio wyważony nóż sprawia, że przygotowanie każdego posiłku będzie przyjemne i nie sprawi żadnego kłopotu. Niebywale ostre ostrze umożliwi obieranie nawet twardych warzyw i owoców.\nNóż do obierania warzyw i owoców marki Wusthof idealny do codziennego użytku\nBardzo trwały oraz ostry nóż do warzyw i owoców idealnie sprawdza się podczas pracy w kuchni i przyrządzaniu różnych potraw. Dzięki temu produktowi o bardzo ostrym, krótkim i zakrzywionym ostrzu można przygotować najróżniejsze potrawy. Można obierać i kroić warzywa i owoce, ale nie tylko. Nie sprawi problemu obieranie ze skórki nawet twardych owoców i warzyw, krojenie ich na plasterki, w kostkę, przygotowanie warzyw do smacznych sałatek. Nóż posiada odpowiednio wyprofilowane, bardzo trwałe ostrze wykute z jednego kawałka hartowanej stali chromowo-molibdenowo-wanadowej X50CrMoV15, dzięki czemu z łatwością można kroić nim wszystkie produkty spożywcze, a w razie konieczności naostrzyć je. Nóż jest idealnie wyważony, dzięki czemu bardzo komfortowo pracuje się nimi w kuchni.\nSymbol producenta W-3033g-6


VI Konferencja ?Bezpieczeństwo energetyczne ? filary i perspektywa rozwoju? w Rzeszowie - podsumowanie / Energetyka Wodna\nVI Konferencja ?Bezpieczeństwo energetyczne ? filary i perspektywa rozwoju? w Rzeszowie - podsumowanie


Kawiarnia Cafeina -poczuj się jak w domu - Sztuka architektury\nStrona główna Realizacje Wnętrza Kawiarnia Cafeina -poczuj...\nKawiarnia Cafeina -poczuj się jak w domu\nArchitekci z pracowni mode:lina stworzyli domowe wnętrze kawiarni Cafeina w Skórzewie pod Poznaniem. Nowoczesna przestrzeń i domowe ciepło doskonale ze sobą współgrają. Na samym środku kawiarni znajduje się biokominek oraz duży, drewniany stół z krzesłami.\nBiały, podwieszany sufit jest inspirowany dwuspadowym dachem domu jednorodzinnego. Na podłodze kawiarni Cafeina znajdziemy płytki w odcieniu szarości, które przypominają dywan.\nZobacz kawiarnię Cafeina


Ile zarabia inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy - zarobki inspektora bezpieczeństwa i higieny pracy - wynagrodzenia.pl\nIle zarabia inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy?\nZarobki inspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy\nDołącz do 2 039 055 ankietowanych\npróba: 222 - inspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy\nNie wszyscy zatrudnieni na tym samym stanowisku zarabiają tyle samo. Pensje inspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy zależą od czynników takich jak:\nRozkład płci na stanowisku inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy\nBenefity na stanowisku inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy\ninspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy lub na innych stanowiskach?\nRozkład zarobków na stanowisku inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy\nMiesięczne wynagrodzenie całkowite (mediana*) na tym stanowisku wynosi 4 260 PLN brutto. Co drugi inspektor bezpieczeństwa i higieny pracy otrzymuje pensję od 3 570 PLN do 5 420 PLN. 25% najgorzej wynagradzanych inspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy zarabia poniżej 3 570 PLN brutto. Na zarobki powyżej 5 420 PLN brutto może liczyć grupa 25% najlepiej opłacanych inspektorów bezpieczeństwa i higieny pracy.


Czy karpie zdrożeją? | Gazeta Lubuska\nCzy karpie zdrożeją?\nŁukasz Koleśnik 21 października 2016, 15:51\nGdyby nowe prawo wodne weszło w życie, gospodarstwa rybackie przestałyby istnieć Gospodarstwo rybackie KARP\nRząd przygotowuje zmiany w prawie wodnym. Mają one znacznie podnieść opłaty za wodę - alarmują nas Czytelnicy\nJeszcze niedawno skazywano gospodarstwa rybackie i prywatnych właścicieli na zagładę. Dlaczego? W rządzie trwają prace nad wprowadzeniem prawa wodnego. Wiążę się to z przeróżnymi podatkami za wodę w różnej postaci. Takimi opłatami miały być obciążone np. gospodarstwa rybackie.\n- Od początku była to dla nas dziwna sytuacja, ponieważ ryby nie zanieczyszczają rzek, nasze działania nie wpływają negatywnie na środowisko - zauważa Zdzisław Banaszak, dyrektor gospodarstwa rybackiego „Karp” w Osiecznicy. - Złapaliśmy się za głowę kiedy zobaczyliśmy proponowane stawki. Wzięliśmy kalkulatory w dłoń i obliczyliśmy przyszłe koszty... To był szok - opowiada.\nJuż wtedy rozległy się głosy, że karp znacznie podrożeje. - Tak mówili ludzie, którzy nie znali dokładnie tematu. Proponowane podatki zniszczyłyby wszystkie gospodarstwa rybackie w Polsce. Pytaliśmy w ministerstwie czy autor tego prawa miał taki zamiar? Jeśli tak, to zapewne odniósłby sukces - zaznacza Banaszak.\n- Mamy tutaj jeden ze stawów. Jego powierzchnia wynosi 30 ha. Ile musielibyśmy zapłacić, gdyby oryginalne stawki weszły w życie?590 tys. zł rocznie!_A jaki zysk ma właściciel z takiego stawu? Wyłowi z niego 18 ton karpia i sprzedając po cenie detalicznej zyska 180 tys. zł brutto. Jednak musi zapłacić prawie taką samą kwotę za zarybienie, paszę oraz robociznę. To z czego miałby zapłacić nowy, potężny podatek? - wyjaśnia dyrektor. - Cena karpia musiałaby urosnąć do 50 złotych za kilogram, a to jest niemożliwe - dodaje\nCzytaj więcej, 21 października w papierowym wydaniu Gazety Lubuskiej lub w serwisie plus.gazetalubuska.pl


Kawiarnia literacka | Wilflingen - Polityka.pl\nNie rozumiem podróżowania. To trochę tak, jakbym przyduszony napisał, że nie rozumiem oddychania, bo chociaż nie podróżuję rzadziej niż kiedyś, to krócej i bliżej.\nPowiększSzczepan Twardoch- ur. 1979, pisarz. Debiutował w 2001 roku, publikował m.in. w Nowej Fantastyce, Lampie, FA-arcie. Ostatnio wydał powieść „Wieczny Grunwald”. Mieszka w Pilchowicach na Górnym Śląsku.artykuły\nKawiarnia literackaSzłam gwarną ulicą, gdy nagle stanęłam jak wryta – ona robiła mu laskę.Kawiarnia literackaW „Ręce Flauberta” Renaty Lis Flaubert obchodzi mnie najmniej.\nNa półtora miesiąca na Syberię czy do Mongolii już nie pojadę.\nWiem tylko, że muszę podróżować – za każdym razem po to, aby powrócić. To oczywiście nie moja odpowiedź, tylko Markiza z „Pieśni o miłości i śmierci chorążego Krzysztofa Rilke”. Z tą różnicą, że ja wracam, a Markiz nie wrócił.\nA kiedy się już powróci, jest się u siebie bardziej, niż gdyby się nie wyjeżdżało. Ale to nie jest sens podróży, to jest tylko sens jej zakończenia i wiem, że w samej podróży jest jeszcze coś więcej, i tego właśnie nie rozumiem.\nWiem, że ważne jest, aby się nie spieszyć, dobrze też nie zwiedzać zbyt wiele. Co wydaje mi się ważne, to marnować dużo czasu na spacery bez celu, w obcych kawiarniach i restauracjach, bo to szlachetne i godne marnotrawstwo. Nie chodzi przecież o to, by w kawiarni wypocząć, bo wypocząć można również za darmo w parku, jedząc bułkę z fast foodu. W kawiarni siedzi się bez celu i marnotrawi pieniądze, nie służy to niczemu, może poza udawaniem „klasy próżniaczej”, o której kąśliwie pisze Veblen, a ja jego kąśliwości nie rozumiem, bo jakaś ważna część człowieczeństwa wydaje mi się dziać w tym próżniactwie i marnotrawstwie.\nW każdej prawdziwej podróży jest coś szlachetnie zbędnego. Prawdziwa podróż nie ma celu. Podróż jest marnotrawstwem czasu i brakiem sensu i ostatnio właśnie tak niepotrzebnie i bez sensu zajechałem do tytułowego Wilflingen.\nTo mała wieś w historycznej Górnej Szwabii, dziś administracyjnie w Badenii-Wirtembergii. Jawi mi się raczej jako maleńkie miasteczko, wsi w polskim rozumieniu tego słowa tam nie widziałem. Dla Ślązaka taka mikromiasteczkowość to żadna egzotyka, niewiele się to Wilflingen różni od moich Pilchowic, poza wielkością, na korzyść Pilchowic, i zamożnością wraz z jej konsekwencjami, na korzyść Wilflingen. Podobnie patrzą na siebie zamek, kościół i murowane na wpół kamienice, na wpół wiejskie domy, podobnie promieniście rozchodzą się uliczki. A kiedy spojrzę na przedwojenne fotografie Pilchowic lub kiedy posłucham wspomnień moich dziadków, podobieństwo jest jeszcze większe.\nNie pojechałem do Wilfingen specjalnie, tylko wracałem skądinąd, był jednak szlachetny absurd w tej podróży, bo aby do Wilflingen dotrzeć, nadłożyłem dobre trzysta kilometrów. A raczej nadłożyliśmy, bo podrzuciwszy wstępnym naszych zstępnych, oddawaliśmy się temu absurdowi samotni we dwójkę, moja żona i ja, podróżując w ten sposób po raz pierwszy od dwóch lat chyba.\nNadjechaliśmy do Wilflingen od zachodu. Przejechawszy kawałek Lotaryngii i Alzacji przekroczyliśmy Ren i wjechaliśmy w góry Schwarzwaldu, które rzeczywiście czarne są i zalesione, i bardzo po niemiecku mgliste i romantyczne. Tak bardzo, że gdybym woził takie płyty w samochodzie, to puściłbym sobie zaraz jakieś „Lieder” Schuberta, słuchał fortepianu i kobiet śpiewających po niemiecku o królu w Thule, o dziewczynie i śmierci albo o pstrągu; na szczęście nie wożę Schuberta w aucie. Zegara z kukułką, lokalnej specjalności, też nie kupiłem.\nPotem zamiast gór i lasów były już głównie pokryte polami i łąkami wzgórza, podobne do siebie jak dwie krople wody miasteczka z -ingen w nazwie, a w każdym jakiś zajazd, wszystko prawie już po austriacku gemütlich. I w końcu, przy podwójnie bocznej drodze, znaleźliśmy Wilflingen, które nie różni się niczym od miasteczek okolicznych.\nOczywiście, nie zajechaliśmy tam przez przypadek. Absurd to nie przypadek. Pojechaliśmy do Wilflingen, bo chciałem zobaczyć miejsce, w którym przez pół wieku mieszkał Ernst Jünger, pisarz, którego książki są dla mnie ważne. Dotarłem więc do Wilflingen. Stoi tam dom, w którym przez pół wieku mieszkał Jünger, a potem umarł, a w domu urządzono martwemu pisarzowi muzeum, a ja go nie zwiedziłem, bo było zamknięte – i wcale nie żałuję, bo absurd całej tej podróży od razu wyszlachetniał.\nPochodziłem sobie dookoła, wesoły idiota, pytając sam siebie: no i cóżeś chciał tu zobaczyć, cóż? Naprzeciwko stoi zamek baronów Schenk von Stauffenberg, spojrzałem tylko przez parkan i poszliśmy dalej, do zajazdu Zum Löwen, gdzie zatrzymaliśmy się na noc. Zjedliśmy pieczeń z jelenia, podobno baron von Stauffenberg sam go zastrzelił. Właściciel zajazdu, nie rozumiejąc, że niepotrzebny nam w tej podróży sens, dzwonił na zamek i pytał, czy pan baron nie mógłby muzeum otworzyć i nas oprowadzić, bo tym się również zajmuje, oprócz strzelania do jeleni, a skoro specjalnie przyjechali, z daleka… Ale pan baron otworzyć nie mógł, bo musiał akurat jechać do lekarza i szczęśliwie jednak muzeum nie widziałem. Pana barona też nie.\nJelenia popiliśmy dużą ilością przejrzystego, szwabskiego schussenriedera, po czym syci i trochę pijani poszliśmy spać. Nazajutrz pojechaliśmy jeszcze na grób Jüngera, ale po co? Przecież nie wywoływać duchy. Leży martwy pisarz pod płaskim nagrobkiem z białego kamienia, na skromnym cmentarzyku, razem z dwiema żonami i dwoma synami. Nieopodal rośnie lipa, którą sam posadził na 20 lat przed śmiercią. A dookoła wzgórza, pola i zagajniki. I tyle całego Jüngera, więc po co nadłożyłem te trzysta kilometrów, żałosny jak nastolatka pielgrzymująca pod dom swojego idola, z nadzieją, że ujrzy chociaż cień jego w oknie? Przecież nie chciałem się niczego dowiedzieć, niczego zrozumieć, nie szukałem pożywki dla wyobraźni, na muzeum nawet mi nie zależało. Pieczeń z jelenia mogłem zjeść w wielu innych zajazdach, dobrego piwa też jest się gdzie w Niemczech napić. Więc po co?\nPo nic. Było wspaniale.\nSzczepan Twardoch, pisarz. Jak twierdzi: „Pogodnie rozczarowany prawie wszystkim poza literaturą i miłością”. Od kilku stuleci mieszka na Górnym Śląsku. Bywał również publicystą i redaktorem w wydawnictwie. Opublikował m.in. „Wieczny Grunwald, powieść zza końca czasów”, która bynajmniej nie jest powieścią historyczną, a ostatnio zbiór opowieści „Tak jest dobrze”.


200 osób weźmie udział w ćwiczeniach bezpieczeństwa cybernetycznego - Wiadomości Znad Wilii 200 osób weźmie udział w ćwiczeniach bezpieczeństwa cybernetycznego - Wiadomości Znad Wilii\n2 października, 2017 8:29\nW poniedziałek rozpoczną się ćwiczenia bezpieczeństwa cybernetycznego "Kibernetinis skydas 2017" ("Cybernetyczna tarcza 2017").\nW ćwiczeniach weźmie udział około 200 osób z ponad 50 instytucji prywatnych i publicznych Litwy oraz spółek, zarządzających zasobami informacyjnymi państwa i systemami informacyjnymi o szczególnym znaczeniu.\nW trakcie ćwiczeń zostaną sprawdzone procedury Narodowego Planu Zarządzania Incydentami Cybernetycznymi oraz będzie rozwijane współdziałanie instytucji i spółek – poinformowało Ministerstwo Ochrony Kraju.\nĆwiczenia będą się składały z dwóch części – proceduralnej i technicznej. W części teoretycznej kierownicy instytucji i spółek będą ćwiczyli zarządzanie incydentami cybernetycznymi według istniejącej na Litwie bazy ustawodawczej.\nW części praktycznej specjaliści bezpieczeństwa cybernetycznego będą ćwiczyli odbicie ataku cybernetycznego w stworzonej specjalnie do ćwiczeń przestrzeni wirtualnej.


Któż z nas nie łuskał pestek słonecznika w dzieciństwie? Ten smak to dla mnie symbol lata zapamiętany jeszcze z dzieciństwa (obok wody z sokiem z saturatora, i oranżady w woreczku).\nDziś jednak po pestki sięgam także ze względu na jego właściwości zdrowotne. Bo pestki słonecznika zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe, kwas foliowy, magnez, żelazo, wapń, potas, cynk, witaminy E, A, D. Magnez, pomaga w walce ze stresem. Tak więc pestki słonecznika powinny chrupać osoby żyjące w stresie, jak i te, które piją dużo kawy (bo kawa wypłukuje z organizmu magnez). Warto również podjadać ziarna słonecznika np. przed egzaminami czy po prostu wtedy, gdy zmuszeni jesteśmy do wytężonej pracy intelektualnej. Poza tym magnez wspomaga serce oraz układ krwionośny, pomaga w walce z migrenami oraz skurczami mięśni. Pestki słonecznika dodatkowo obniżają ciśnienie krwi. Podjadanie pestek słonecznika korzystnie wpływa na zmniejszenie bólów migrenowych i niweluje ryzyko występowania zawałów serca oraz udarów mózgu. Ze względu na obecność żelaza pestki słonecznika są polecane osobom cierpiącym na anemię lub wegetarianom, którzy mogą mieć niedobory tego pierwiastka. Jedzenie słonecznika jest polecane osobom zmagającym się z problemem trądziku, ponieważ zawarty w nasionach cynk działa wysuszająco. Niedobór cynku może powodować niedokrwistość, gorsze gojenie się ran, zmiany skórne oraz osłabioną odporność. Ziarna słonecznika świetnie działają na ogólny wygląd włosów, skóry i paznokci. To tylko niektóre z właściwości ziaren słonecznika i chyba nie zdołam ich wszystkich wymienić. Zresztą nie o tym chciałam dziś napisać.\nKilka dni temu natrafiłam w sklepie na pastę pestek słonecznika, a że skład był fajny skusiłam się i co tu dużo pisać - zakochałam w tym smaku. Choć to nie było moje pierwsze spotkanie z taka pastą. Czytałam o niej jakiś czas temu na którymś z blogów kulinarnych, ale przyznaję, nie miałam odwagi spróbować.\nTeraz wpisując w wyszukiwarkę znalazłam mnóstwo pomysłów na dodatki do niej. Robiłam już kilkakrotnie i dziś już wiem, że nam najbardziej smakuje z czosnkiem i suszonymi pomidorami. Wyglądem pasta przypomina pasztet i tak nazywamy ją czasem. I najfajniejsze jest, że Bąbel na pytanie co chce na śniadanie wybiera kanapki właśnie z nią i w dodatku pomaga mi ją przygotowywać.\nsłoik suszonych pomidorów (mogą być z dodatkiem kaparów lub żurawiny)\n2- 3 ząbki czosnku (wszystko zależy od wielkości)\n2 łyżki oliwy do podsmażenia czosnku\new. natka pietruszki.\nPestki słonecznika przepłukać na drobnym sicie. Zalać na minimum 3 godziny wodą (ja używam mineralnej i zostawiam na całą noc) . Dokładnie odcedzić.\nCzosnek podsmażam na odrobinie oliwy (można też dodać świeży – wówczas pasta jest ostrzejsza w smaku.\nW malakserze umieszczam suszone pomidory (razem z olejem - na początku dodajemy 1/2, a później w miarę potrzeby), pestki słonecznika, czosnek oraz przyprawy i miksuję na niezbyt gładka masę (w przepisach jest informacja, iż powinna być to gładka masa – my lubimy gdy nam coś „chrupie”) . jeśli mam to dodaję natkę pietruszki i gotowe. Przekładam do słoiczka, przechowuję w lodówce i zjadamy w ciągu 3 dni\ngadu gadu... kuchnia\nAnonimowy 2 sierpnia 2016 15:01\ni nie trzeba ich, tzn. pestek piec, gotować, prażyć? ciekawy pomysł i chyba się skuszę, bo na zdjęciach apetycznie wygląda\nAnna 2 sierpnia 2016 15:45\nKasiu :) polecam :) i nie trzeba ich piec, gotować ani prażyć :) choć kusi mnie by dodać garść uprażonych pestek (na suchej patelni) do środka :)\nABily 2 sierpnia 2016 15:38\nCześc, ciekawy przepis, chodzi o świeże pestki czy wysuszone? Ja kupuje kg opakowanie pestek i uprażone dodaje do każdej sałatki a czasem tez do mixu granoli:)Pozdrawiam\nAnna 2 sierpnia 2016 15:50\ndziękuję :) jak pisałam trochę czasu minęło od przeczytania przepisu do wykonania :) no bo jak tylko namoczyć i już a to naprawdę namoczyć i już ;) pestki wykorzystuję wysuszone, kupuję na wagę lub paczkowane właśnie po 1 kg :) i takie uprażone uwielbiamy też do sałatek, do sosu z tuńczyka lub do pochrupania zamiast batonika ;) a świeże są na zdjęciu bo kupiłam słonecznik do łuskania by poczuć się jak nastolatka ;)\nBabaMaDom 2 sierpnia 2016 21:50\nFajny pomysł - nie znałam takiego przepisu :-)\nAnna 3 sierpnia 2016 11:06\nDorotko :) polecam :) mnie kusi także wersja z prażonym słonecznikiem, o ta:\nkarmelowa 2 sierpnia 2016 22:06\nPierwszy raz widzę i słyszę o takim przysmaku! Ciekawe jak smakuje :)\nAnna 3 sierpnia 2016 11:14\nja długo, oj długo obchodziłam ten przepis dużym łukiem ;) bo jak to tak bez pieczenia, smażenia, itp. brzmi dziwnie ;) teraz to nasza ulubiona pasta kanapkowa i nie martwię się, czy dostarczam Bąblowi no i nam odpowiednie ilości witamin itp. 2 kanaki rano i 2 wieczorem załatwiają sprawę ;) myślę by dodać pieczona paprykę lub pieczony czosnek, wersja z oliwkami odpada bo moi Mężczyźni ich po prostu nie lubią :( a smakuje?? tak naprawdę taki wymoczony słonecznik nie ma jakiegoś wyraźnego smaku (w odróżnieniu od prażonych pestek lub takich świeżo łuskanych) stąd te wyraziste dodatki, jak suszone pomidory, czosnek, natka. Na blogu Olgi Smile jest też wersja o smaku pomarańczowym, więc nie tylko na ostro ;)\npodaję Ci link do bloga Olgi i różnych kombinacji smakowych :)\nUwielbiam słonecznik, właśnie taki łuskany. Ale ostatnio kupuję już gotowy , pakowany w paczkach i pruszę go na ogniu. Jest idealny do zup kremów i ... do jedzenia garściami z miski. Pasty ze słonecznika jeszcze nie próbowałam, ale narobiłaś m smaka i na pewno ją zrobię. Pozdrawiam, Magda\nAnna 3 sierpnia 2016 11:17\nMagdo :) uwielbiam prażony słonecznik właśnie jako dodatek do wszystkiego :) dziś w planach obiadowych mam sos pieczarkowy wzbogacony właśnie prażonym słonecznikiem :) lubię też kanapkę z twarożkiem posypać pestkami :) i podjadać zamiast batonika :) a pasta jest genialna w swojej prostocie :) można wykonać ją też z prażonych pestek, przepis o tu: http://www.szkolanawidelcu.pl/warto_wiedziec/5-ulubionych-past-kanapkowych-szkoly-na-widelcu/\nentomka 3 sierpnia 2016 00:49\nkilka dni temu po pracy przywiozłam słonecznik do łuskania, dawno nic nie było hitem popołudnia jak właśnie słonecznik i wspomnienia wszystkich z dzieciństwa ...\nAnna 3 sierpnia 2016 11:21\noj tak :) to jedno z najfajniejszych wspomnień z dzieciństwa - wspólne dłubanie świeżych pestek :) nic tak nie jednoczyło przy trzepaku :)\nAlicja 5 sierpnia 2016 11:44\nTakiego przepisu nie znam. Ciekawy. Znam ciastka z pestkami słonecznika ale kto tego nie zna :-). Pozdrawiam.\nOleńka 26 września 2016 10:18\nJa lubię łuskać dalej ;)


W systemie euroTICKET online, od 4 maja 2005 roku, dostępna jest oferta firmy EW-EL TOUR prowadzącej przewozy na linii do Włoch. Wszystkim agentom, którzy posiadają bezpośrednie umowy z firmą EW-EL TOUR nadane zostały automatycznie uprawnienia do sprzedaży biletów poprzez system euroTICKET online.\nAgenci, którzy nie posiadają wyżej wspomnianej umowy, a chcieliby sprzedawać ofertę firmy EW-EL TOUR za pośrednictwem systemy euroTICKET online, powinni wypełnić wnioski znajdujące się na stronie www.euroticket.pl i przesłać je na wskazany adres.\neuroticket ew-el tour tanie przejazdy do Włoch przewozy linia pl z ew el Wloch euroticket.pl www.euroticket.pl\nSpecjalista ds. turystyki w Powiecie Średzkim\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2020-02-28 19:51:25


Ciekawe sprzątanie Szczecin − ligapolit.pl\nGeneralnie wszyscy nie lubimy sprzątać, nieważne czy musimy posprzątać mieszkanie czy przestrzeń biurową. Mimo to wszyscy marzymy, aby jakaś osoba wykonała to za nas. Mycie parkietów, ścieranie kurzy, doczyszczenie obić mebli - wymienione prace zajmują zbyt dużo a także są nie za bardzo przyjemne. Z pewnością zechcesz przeznaczyć czas ze sprzątania na czynności nieco bardziej interesujące? Możesz chociażby w zachowanym czasie realizować swoje hobby! Czyszczenie pozostaw fachowcom, dla których to nie problem, zatem sprawnym oraz skutecznym sposobem wysprzątają konkretne miejsce. Chcesz dowiedzieć się, jakie usługi sprzątające Szczecin okażą się najlepsze?\nUsługa, którą wykonuje porządna firma sprzątająca Szczecin na pewno musi być wykonane profesjonalnie oraz szczegółowo. Żadne rzeczy zostawione pod opieką ekipy wykonującej sprzątanie nie mogą ulec popsuciu z tego powodu zapewni ona także bezpieczeństwo. Faktycznie profesjonalna firma sprzątająca Szczecin jest wnikliwa a także zaproponuje zróżnicowany zakres usług. Od czyszczenia prywatnych mieszkań, biurowej przestrzeni, aż do wielkich powierzchni marketów, hotelów, szkół albo przedszkoli. Sprzątanie może zostać wykonane również w nocy, kiedy zaangażujesz najlepszy zespół. Wszystko zależne jest od chęci zleceniodawcy - często to wygodne rozwiązanie, a świetna ekipa sprzątająca podejmie się takiego zadania.\nW zależności od chęci klienta jest możliwość wybrać dwie różne propozycje - Premium oraz standardowy. Firma będzie sprzątać używając swoich preparatów czyszczących lub Twoich. Za każdym razem powinno się mieć gwarancję bezpieczeństwa na powierzone mienie w czasie sprzątania, niezależnie od tego, jaką wybierzesz propozycję. Musisz mieć również zapewnienie podczas wynajmowania firmy sprzątające Szczecin, iż nie zostaną popsute niewytrzymałe powierzchnie. Zatem przymusowe okazuje się zatrudnienie tej ekipy, która ma umiejętności. Wymagana może być oprócz tego wiedza o chemikaliach, a w szczególności na jakich powierzchniach można użyć określonych środków do czyszczenia. Drobiazgowe jest ważne, dlatego też wybierz tylko profesjonalistów. Dobiorą oni najlepszy pakiet usług, oprócz tego zaproponują unikalną cenę. Wyjątkowy plan dla każdego klienta to fundament, który daje wyłącznie zawodowy zespół sprzątający.


Smak szczęścia – Klaudia Kopiasz – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Smak szczęścia\nKilka słów o książce pt. “Smak szczęścia”\nTesty gimnazjalne zgodne z najnowszą podstawą programową – nowa forma od roku szkolnego 2011/2012. Opracowane przez nauczycieli gimnazjalnych z wieloletnim doświadczeniem. Adresowane do uczniów i nauczycieli. Sprawdzają wiedzę i umiejętności uczniów (głównie polonistyczne) wskazane w podstawie progr...\nCzłowiek zmotywowany najczęściej nie ma pojęcia o technikach motywacyjnych, bo ich nie potrzebuje. On po prostu to robi i nie widzi powodu, dla którego miałby przestać.Zamiast szukać motywacji, możesz ją po prostu w sobie wyrobić!JAK?Za pomocą kilkunastu ćwiczeń, które już za chwilę znajdziesz w ksi...


Jakie usługi oferuje profesjonalna firma remontowa oraz czy można by zlecić jej wybudowanie budynku pod klucz? | Fajne mieszkanie\nJakie usługi oferuje profesjonalna firma remontowa oraz czy można by zlecić jej wybudowanie budynku pod klucz?\nGdy konieczny jest jakiś remont w naszym domu, szukamy profesjonalnej firmy, jaka zajmuje się takimi robotami każdego dnia. Nieistotne czy będzie to malowanie, układanie terakoty, czy też montaż brodzika.\nDoświadczona spółka powinna dać radę sobie ze wszystkim, czego od niej oczekujemy.\nKażda firma remontowa prowadzi kompleksowe renowacje lokali oraz wykonuje usługi wykończeniowe. Również renowacje biur nie będą dla tego typu firm najmniejszym kłopotem. Dzięki specjalistycznej firmie w niezwykle krótkim czasie otrzymamy wnętrze, o którym wiele lat marzyliśmy. Spółka podejmie się każdego, nawet najbardziej trudnego zamówienia. Praca takiej firmy w każdym wypadku rozpoczyna się od wizyty w miejscu, które ma zostać remontowane i pobraniu koniecznych wymiarów. Istotne jest również poznanie wymagań klienta, jaki mógłby mieć przeróżne preferencje w odniesieniu do nowego domu. Następnym etapem jest przygotowanie szczegółowego planu wszystkich czynności. Tak każdy Klient ma świadomość, jakiej wysokości będą koszty każdego elementu zlecenia. Dzięki temu z góry można by zaplanować finanse na generalny remont domu czy też biura i na późniejsze wykończenia. Czynności renowacyjne, jakie oferuje profesjonalna firma (Szkolenia RODO) to może być wygładzanie ścian czy tapetowanie.\nFirma remontowa może też zająć się wybudowaniem domu pod klucz. Mogą to być budynki jednorodzinne czy obiekty. Firma (tylko tutaj – Heliodon) zrobi wszystko za ciebie od oszacowania konstrukcji domu po zakończenie prac. Wiele spółek wykonuje również pomiary geodezyjne czy też transport wszystkich wymaganych surowców budowlanych.\nFirma taka mogłaby zająć się także wykonaniem całościowych instalacji elektrycznych czy też montażem centralnego ogrzewania. Firma taka pomoże w wybudowaniu domu marzeń oraz służy także radą oraz doświadczeniem na jakimkolwiek etapie realizacji inwestycji.\nTags:\tfinanse, firm, plan, robota\nPrevious Post: Rozmaite techniki chłodzenia w zasięgu ręki\nNext Post: Czym charakteryzuje się forma taka jak depozyt notarialny?


W TVP zawieszono szefową działu kreacji dokumentu, protestują reżyserzy filmów dokumentalnych\nMarta Dużbabel jest związana z Telewizją Polską od niemal 20 lat. Najpierw pracowała w redakcji dokumentu, a od 2009 roku - jako szefowa działu kreacji dokumentu, który od czerwca ub.r. wchodzi w skład agencji kreacji publicystyki, dokumentu i audycji społecznych TVP.\nDużbabel odpowiadała za wiele produkcji dokumentalnych i paradokumentalnych, m.in. „Sanatorium Miłości”. Po piątkowej decyzji o odsunięciu jej od obowiązków służbowych (bez podania przyczyn) nadal jest zatrudniona w firmie. Jak udało nam się ustalić nieoficjalnie, nic nie wskazuje jednak, żeby w najbliższym czasie wróciła do kierowania działem dokumentu.\nGildia Polskich Reżyserów Dokumentalnych protestuje\nPrzeciwko zawieszeniu Marty Dużbabel zaprotestowali w liście otwartym członkowie Gildii Polskich Reżyserów Dokumentalnych. - Nie możemy uwierzyć, że Telewizja Polska, instytucja, która statutowo zajmuje się krzewieniem i promocją polskiej kultury w Polsce i na świecie, świadomie odsuwa ze swojego grona pracowników takiej klasy i doświadczenia jak p. Marta Dużbabel - piszą reżyserzy.\nDalej wskazują na ogromną wiedzę merytoryczną, ekonomiczną i artystyczną byłej już kierownik działu kreacji dokumentu. - Polski film dokumentalny jest oceniany niezwykle wysoko na całym świecie. Jako reżyserzy dokumentaliści, jednomyślnie zauważamy, że w tej wyjątkowo dobrej kondycji polskiego dokumentu ma niemały udział praca i poświęcenie Marty Dużbabel, która od lat 20 całkowicie oddała się tej właśnie dziedzinie, w ramach swoich obowiązków w TVP S.A. - czytamy w liście.\nJego sygnatariusze wyliczają też dziesiątki nagród, jaki w ciągu 20 lat otrzymały produkcje nadzorowane przez odsuniętą od pracy menedżerkę. - Jesteśmy oburzeni niesprawiedliwą i nieuzasadnioną decyzją o odsunięciu pani Marty Dużbabel od obowiązków służbowych. Mamy nadzieję, że to chwilowe nieporozumienie zostanie szybko wyjaśnione i nadal będziemy mogli współpracować - kończą swój list twórcy dokumentów. Podpisało się po nim ponad 30 osób, wśród nich m.in. Marcel Łoziński, Paweł Łoziński, Maciej Cuske, Katarzyna Trzaska, Marcin Sauter, Marcin Koszałka i Marta Prus.\nDegradacje po ujawnieniu informacji o dokumencie nt. Tuska\nTo już drugie odsunięcie od służbowych obowiązków osób decyzyjnych w agencji kreacji publicystyki, dokumentu i audycji społecznych TVP. Na początku czerwca odwołany został bez podania przyczyny Krzysztof Karwowski, szefujący tej agencji przez rok. Zastąpiła go Irena Pręcikowska.\nKarwowski przestał nadzorować dokumentalistów w publicznej telewizji dzień po tym, jak „Newsweek Polska” opisał, że TVP ma niemal gotowy reportaż pokazujący Donalda Tuska w niekorzystnym świetle. O dokumencie miało wiedzieć w TVP tylko kilka osób.\nSzefowa działu kreacji dokumentu\nDołącz do dyskusji: W TVP zawieszono szefową działu kreacji dokumentu. Protestują reżyserzy filmów dokumentalnych\nNo to teraz pani Iza Szukalska, której nigdy nie ma, będzie miała okazję się wykazać. Może pora podziękować Szukalskiej za to, że pasmo dokumentu to tylko zwierzątka i inwalidzi? No i za kolosalny spadek oglądalności sztandarowego programu reporterskiego. Ale chwileczkę - ona na Woro mówiła, że jest "wnuczką żołnierza Wyklętego". A to sorki - dać jej awans i podwyżkę!\nCo ty bredzisz. Program który wydaje Szukalska wygrał z Diagnoza i Echo Serca w swoim paśmie. Ale wiem, że jest grono osób, które nienawidzi Szukalskiej, bo merytorycznie ich produkcje rozbiła na czynniki pierwsze i wykazała, że są amatorami, choć do tej pory udawali kozaków.\nTy bredzisz. Dziewczynka wycofana i zagubiona. Z ER zrobiła programik o dołującej oglądalności, pełen łzawych historyjek o inwalidach i zwierzątkach. Ale to jej poziom. Do tego dodam całkowitą arogancję i niemożliwość współpracy z ludźmi, no może za wyjątkiem tej pani ze śląskim akcentem z Katowic (znam ja pod pseudonimem artystycznym Ślązara)


Władza jest służbą dla obywateli, a nie kacykowi. - Adam Mazguła\nWładza, wszystkie jej instytucje muszą mieć jeden cel, służyć wszystkim Polakom i to bez względu na ich kulturę osobistą, zachowanie, światopogląd, płeć, preferencje obyczajowe, partyjne czy religijne.\nSejm zamiast wojen\nAby ostatecznie skończyć uliczne i plemienne wojny o byle co, nasi poprzednicy wymyślili Sejm. Ludzie wysyłali tam swoich przedstawicieli, aby reprezentowali ich w załatwianiu ich życiowych potrzeb. Tak kłótnie i spory plemienne przeniosły się do parlamentu. Tam zawiązywano koalicje dla rozwiązania palących problemów społecznych. Tam rozliczano rząd i tworzono prawo dla wszystkich.\nW państwie PiS nie ma parlamentu,\nbo wszystko jest tylko atrapą propagandową. Nie ma dyskusji, bo, o czym? Jeśli praca w Sejmie polega na byciu i akceptacji tego, co przyniosą usłużni od prezesa jednej partii i to parę chwil przed uchwaleniem, to rola posła została sprowadzona do osła. Nie ma dyskusji, nie ma opinii, nie ma merytorycznych sporów, nie ma czasu na refleksje, zastanowienie, na wybór możliwych rozwiązań. W tej sytuacji mamy teatr pozorów, głupoty i urazów osobistych. Jakąś grę w poniżanie i cierpliwość w znoszeniu pogardy innych.\nNawet członkowie reżimu nie wiedzą, co czynią, bo po co, jeśli wiedzą to ich liderzy i przekażą, jak mają głosować i to wystarczy.\nW tej sytuacji tworzenie dobrego prawa dla wszystkich jest niemożliwe, bo nie ma możliwości przedstawiania różnych racji, starcia się różnych rozwiązań.\nPonadto, jak Sejm ma rozliczać rząd, jeśli większość rządzącej partii w Sejmie stanowią ministrowie, urzędnicy państwowych instytucji i spółek zależnych?\nToczy się więc walka na pozory.\nPartia rządząca w Sejmie rozlicza swoich ministrów poprzez ich samych. Ta taka ściema dla gawiedzi, sami rozliczają siebie. Rola posła polega na wywalczenie sobie 30 sekund lub minuty na zadanie pytania, na które i tak nie dostanie odpowiedzi i co najwyżej narazi się na szykany władców absolutnych laski marszałkowskiej.\nO czym tu, więc dyskutować?\nO poniżaniu jednych przez drugich, o głupocie, o prawdzie, której szukają u prezesa i na wszelki wypadek trzymają od niej dystans?\nSejm w tej postaci nie spełnia podstawowych zadań, które decydowały o jego powstaniu. Nie ma żadnej mocy sprawczej, poza przekształcaniem „ukazów” prezesa w uchwały niby Sejmu.\nJeśli tak jest, a przecież jest, to spór wraca na ulice i z coraz większą mocą ujawnia się w protestach i różnych formach wyrażania niezadowolenia społecznego.\nCzas powiedzieć jasno, nie ma Sejmu w Polsce, a jest maszyna przerabiania, bez żadnego trybu, dekretów prezesa na ustawy.\nJednak władza ma służyć wszystkim obywatelom, a nie tylko kacykowi zwanemu prezesem.\nSejm jest tu tylko przykładem, ale przecież chodzi o wszystko, co zagarnęła podstępem, propagandą i łamiąc prawo okupacyjna partyjna agentura PiS-u. Chodzi o zakłamaną marionetkę w pałacu, o spółki skarbu państwa, o wojewodów, o inspektoraty Sanepidu, o banki, o nadleśnictwa, o koleje, o stadniny koni, …i tysiące innych chylących się do upadku, przejętych przez PiS firm i instytucji. Wszędzie kolesie, rodziny, paleta partyjnych zależności i miliony, setki tysięcy złotych za nieróbstwo i dyspozycyjność partyjną.\nNasza pięcioletnia praca na ulicach wreszcie jednak zaczyna budzić ludzi do aktywności.\nDzisiaj nie ma miejsca na partie podziałów,\nszczucia i kłamstwa. Prezes „chamstwa i hołoty” nie utrzyma władzy na smoleńskiej lub wyborczej religii śmierci. Nie zbuduje już przyszłości na strachu, segregacji ludzi do bogatej „rasy panów” i do beznadziejnej reszty wysoko wykształconych niewolników „gorszego sortu”.\nZostawcie samemu sobie A. Dudę z jego pyskatą kampanią, podczas której nie wolno zadawać pytań. Ignorujcie prezesa w schronie z dziesiątkami ochroniarzy liczącymi zyski od mafijnych haraczy i M. Morawieckiego ze swoim katalogiem kłamstw na każdą okazję i brzęczącymi muchami nad nęcącą je głową.\nZostawcie kąpiących się we własnym sosie wszystkich ich wyznawców wychowanych na propagandzie J. Kurskiego, parafialnych dewotów zionących ogniem nienawiści do wszystkiego, co nie z PiS i nie biskupów Kk.\nBudzi się ponownie solidarność\nDzisiaj ponownie budzi się potrzebna SOLIDARNOŚCI międzyludzkiej, jako przejaw wspólnoty celów i dążeń. Czas na nowo odkryć to słowo. Jego znaczenie i moc.\nZnowu czujemy potrzebę odrzucenia podziałów i przyjęcia odpowiedzialności za nas wszystkich. Jak powietrza potrzebujemy wspólnoty, zrozumienia, przyzwoitości, życzliwości, uśmiechu i radości. Musimy się porozumieć we wspólnej trosce o przyszłość i obok tej dziwnej masy pochlebców napakowanych wygodną wazeliną, która zatyka oczy, uszy i usta, blokuje rozum i nakazuje postępować stadnie zgodnie z wolą Jarosława „zbawiciela”.\nZbliżające się wybory są kolejną szansą dla takich oczekiwań. Niepewne są wyniki, chociaż z całą pewnością wiemy, kto je wygra. Chodzi więc o przygotowane przez rządzących możliwości fałszowania wyborów. Przygotowali oni wszystkie narzędzia, aby to zrobić. Motywuje ich strach przed utratą władzy bez odpowiedzialności, potężnych pieniędzy i nieograniczonych wpływów.\nDlatego postanowiłem zaangażować się ponownie w proces obserwacji wyborów. Zachęcam wszystkich, którym leży na sercu uczciwość wyborów do współpracy, o której napiszę następnym razem.\nFot. A.M. Zbieramy podpisy poparcia dla demokratycznego kandydata w Nysie.


Kilka Dżonasowych ubrań… | Crazy J&Z\nKilka Dżonasowych ubrań…\nMiało być wietrzenie szafy Dżonasa, ale brzmi to kuriozalnie przy tej ilości… Wrzucamy jedynie połowę tego co wywiało z niej TORNADO, a i tak prawie zawiesiłyśmy wordpressa natłokiem zdjęć!\nCiąg dalszy nastąpi w nieokreślonej acz niedalekiej przyszłości.\nZamówienia składacie jak zwykle poprzez maila: info.crazy.jz@gmail.com\nDo przesyłek doliczcie 12 zeta\nMamy także DROBNĄ UWAGĘ KOŃCOWĄ, do osób których to dotyczy… ze względu na ostatnie skandaliczne wydarzenia przypominamy tą OCZYWISTĄ OCZYWISTOŚĆ, że zdjęcia tu umieszczane są wyłącznie naszą własnością. A nieznajomość prawa nie zwalnia z jego przestrzegania. Jeśli kradzieże się powtórzą Crazy J&Z udzieli LEKCJI POKAZOWEJ… Gwarantujemy, że będzie to wirtuozeria na najwyższym poziomie i… będzie bolało.\n1. Kamizelka H&M r.68 4-6m SPRZEDANA !!!\n(Starcza na dłużej na zdj. Dżonas miał 2 lata 😉\n2. Sweter z czachą NEXT r.86 12-18m SPRZEDANY !!!\n3. Sweterek rozpinany St.Bernard 3-6m SPRZEDANY !!!\n4. Sweter z kapturem NEXT r.80 9-12m SPRZEDANY !!!\n5. Kamizelka NEXT r.80 9-12m SPRZEDANY !!!\n6. Bluza ZARA r.78 9-12m 10zł 7. Kurtka MiniModer.68-74 6-9m 15m\n8. Bluza polarowa NEXT 0-3m 15 zł\n9. Bluza polarowa z pieskiem NEXT 0-3m 15zł\n9A. Spodnie jeansy Benetton r.90 40zł (nowe) nie mają regulowanej gumki w pasie i na Dżonasa są za duże.\n10. Koszula lniana NEXT r. 3-6m SPRZEDANA !!!\n11. Spodnie jeansy z napisami Kapphal r.80 SPRZEDANE !!!\n12. Sweterek w romby bladoróżowy Zara r.82 12-18m 25 zł\n13. Kamizelka+spodnie H&M r.62 45 zł (ale jak widać na zdjęciu Dżonas nosił je nawet jak mial 1,5 roku! w wersji krótkie spodenki 😉 SPRZEDANE !!!\n14. Koszula w biało-błękitne prążki H&M r.80 9-12m SPRZEDANE !!!\n16. Kamizelka Mayoral r.86 30 zł\n17. Koszula w prążki H&M r.68 15 zł\n18. Koszulka polo MAYORAL r.86 15 zł\n19. Koszulka NEXT z tygrysem 6-9m 10 zł\n20. Kapelusz brązowy 6-9 m SPRZEDANY !!!\n21. Koszulka polo H&M biała r.62 10 zl\n22. Koszulka polo H&M różowa r.62 10 zł\n23. Spodnie sztruksowe H&M r.74 SPRZEDANe !!!\n24. Koszulka polo błękitna ZARA r.68 3-6m SPRZEDANA !!!\n25. Koszulka polo szara ZARA r.68 3-6m SPRZEDANA !!!\n27. Sweter szop NEXT r.80 9-12m SPRZEDANY !!!\n28. Koszula w kratę ZARA r.78 9-12m SPRZEDANA !!!\n30. Bluza Gap szara z czerwonym napisem r.12-18m SPRZEDANA !!!\n31. Bluza GAP czerwona r. 86-92 2T 30 zł SPRZEDANA !!!\n32. Sweterek w paseczki z czachą NEXT 6-9m SPRZEDANY !!!\n33. Koszulka różowa z czachą NEXT 3-6m 5 zł\n34. Kardigan NEXT r.6-9m 15zł\n36. Krótkie spodenki GAP r.6-12m SPRZEDANE !!!\n37. Bluza z cyferką H&M r.62 2-4m 15 zl\n38. Czapka z daszkiem GAP 6-12m 15 zl\n39. Krótkie spodenki beżowe H&M r.62 ( ale Dżonas nosil je do 1,5 roku!) SPRZEDANE !!!\n40. Bluza z kapturm ZARA (nowa) 9-12m 30 zł SPRZEDANA !!!\n42. Koszula w prążki H&M r.62 15zł SPRZEDANA !!!\n43. Spodnie jeansy na szerokiej gumie H&M r.68 15zł SPRZEDANE !!!\n44. Sweter szary NEXT r.6-9m 15 zł SPRZEDANY !!!\n45. Spodnie w kratę NEXT r. 6-9m 15 zł SPRZEDANE !!!\n46. Czapka czarna H&M r.86-92 (z metki) ale Dżonas nosił ją w wieku 6-12m 5 zł SPRZEDANA !!!\n47. Kardigan NEXT r.86 15 zł SPRZEDANY !!!\n48. Spodnie sztruksy brązowe H&M r.86. 15 zł SPRZEDANE !!!\n49. Bezrękawnik beżowy z odpinanym kapturem H&M r.80 25 zl SPRZEDANY !!!\n50. Kurtka dwustronna NEXT 3-6m 25 zł SPRZEDANA !!!\n51. Koszula lniana H&M 2-4m 15 zł SPRZEDANA !!!\n52. Bluza polarowa z kapturem NEXT r.89 12-18m 15 zł\n53. Spodnie ZARA 3-6m 20zł SPRZEDANE !!!\n54. Dres welurowy z kapturem H&M r.62 20 zł\n55. Spodnie jeansy rurki H&M r. 74 15 zł\n56. Koszula w kratkę r. 86 12-18m 15 zł\n57. Sweter w paski NEXT r.86 12-18m 15 zł SPRZEDANY !!!\n59. Koszulka szara z napisem H&M r.80 H&M 10 zł SPRZEDANA !!!\n60. Koszulka MAYORAL r.86 25 zł\n61. Płaszczyk ZARA r.82 18-24m 60 zł (Plaszczyk noszony od 18-36m 😉 )\n62. Sweter szary rozpinany H&M r.86 20 zł SPRZEDANY !!!\n63. Koszula H&M (bez krawata) r. 86 (z metki) ale wg. mnie to raczej 68-74 SPRZEDANA !!!\n64. Sweterek z cyferką 5 Early Days r. 80 12-18m 15 zł\n65.Spodnie ciemne jeansy regularne ( bez szelek) H&M r.80 20 zł\n67. Spodnie w delikatne szare prążki H&M r.74 25 zł (Spodnie są w komplecie z kaszkietem w tym samym wzorze i kolorze, ale nie mogłam znaleźć zdjęcia, sprzedaje jako komplet)\n68. Bluzka „The Rolling Stones” r.74 5 zł SPRZEDANA !!!\n69. Spodnie dresowe buggy Kapphal r.80 15 zł SPRZEDANE !!!\n70. Sweterek rozpinany błękitny H&M r.74 15 zł\n71. Bluzka ZARA 9-12m 20 zł SPRZEDANA !!!\n72. Kurtka w kratkę r. 68-74 (jest to przybliżony rozmiar bo wycięłam metkę)\n← WYIMAGINOWANY PRZYJACIEL… CZY WRÓG?


lipca 2014 ~ Litera Tura\nLech Jęczmyk - Światło i dźwięk. Galaktyka Jęczmyka\n20:26 biografia, historia, literatura faktu No comments\nJeśli czytał ktoś „Rzeźnię numer 5” Vonneguta albo „Paragraf 22” Hellera, może zapadło mu w pamięć nazwisko tłumacza. Lech Jęczmyk, bo o nim mowa, nie jest znany tylko z translacji klasyki powieści amerykańskiej XX wieku. To również postać związana przez długie lata z redakcją „Fantastyki” oraz „Nowej Fantastyki”, współtworząca ten znamienity miesięcznik od początków jego istnienia. Ten urodzony w Bydgoszczy, ale związany z Warszawą człowiek, jest również twórcą dwóch cyklów felietonów, a może i krótkich esejów, wydanych pod wspólnym tytułem „Nowe średniowiecze” i „Jeszcze nowsze średniowiecze”. Uprawiał również judo! Powiedzieć by można, człowiek renesansu. I jeśli chcemy mówić o polskich elitach umysłowych, a nie mamy ochoty wymieniać „autorytetów moralnych” spod znaku mediów jedynie słusznych, możemy śmiało wskazać nazwisko Lecha Jęczmyka.\n„Dlaczego toniemy, czyli jeszcze nowsze średniowiecze” czytałem już kilka lat temu i w związku z oryginalnym podejściem ich twórcy do tematów polityki, religii, światowych spisków czy historii ucieszyłem się, że wydał on wspomnienia. Pierwsza myśl: dlaczego takie krótkie? I jeżeli omawiana pozycja posiada jakieś wady, to właśnie jej objętość może być jedyną z nich. A tak naprawdę poza wziętą w cudzysłów kwestią lakoniczności tych memuarów nie ma się do czego przyczepić. Chłonie się te wspomnienia od samego początku do ostatnich stron. Jęczmyk to nie tylko znawca literatury współczesnej, czego daje niejednokrotnie swój wyraz, jest on człowiekiem religijnym, ale po przejściach, jest patriotą, ale nie patrzy w oczywistym kierunku, jest prawicowcem, ale bez pakietu poglądów, które koniecznie trzeba wyznawać, gdy nim się jest. Te drobne różnice stanowią o tym, że nazwałem go jednym z członków polskiej elity umysłowej. Dzieje się tak, ponieważ autor „Światła i dźwięku” jest człowiekiem posiadającym niezwykle szerokie horyzonty, oryginalny zestaw poglądów, a nie wyuczonych klisz, powtarzanych przez akolitów pewnych stronnictw politycznych czy religijnych. Jego podejście do materii polityki, religii i historii jest wynikiem autentycznych, pogłębionych procesów myślowych, nie zaś wytresowanym odruchem.\nCo ciekawe, Jęczmyk twierdzi, że ma bardzo dobrą pBlogger jest bezpłatnym narzędziem oferowanym przez firmę Google, służącym do publikowania blogów i łatwego dzielenia się swoimi przemyśleniami z całym światem. Blogger ułatwia publikowanie tekstu, zdjęć i filmów w blogu osobistym lub blogu zespołu.amięć i potrafi przywołać mnóstwo wspomnień od momentu bycia dwuletnim pacholęciem. Nie wiem, na ile w tym kokieterii rzucanej w stronę czytelnika, a ile prawdy. Nie mam jednak powodu, aby autorowi nie wierzyć. Nasi intelektualiści, zwłaszcza ci z lewej strony politycznej barykady, zwykli są wynosić się ponad motłoch i nauczać go z mównicy. Lech Jęczmyk w „Świetle i dźwięku” niczego takiego nie czyni. Nie narzuca, nie perswaduje, nie podpowiada czytającym, że szczęściem jest przyjęcie jego spojrzenia na świat. Skromnie opisuje swoje życie, począwszy od wczesnego dzieciństwa, w czasie którego obserwował działania wojenne. Pisze o trudnej egzystencji w czasach stalinizmu, o znajomości własnego ojca z rotmistrzem Witoldem Pileckim, przypomina fakty, które dzisiaj zostały zapomniane, na przykład mówiąc o powojennej wysyłce polskiej żywności do biednej Anglii. Wszystko to przyprawia celnymi spostrzeżeniami dotyczącymi dzisiejszego życia społeczno-politycznego.\nCzytając „Światło i dźwięk”, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że autor jest tym typem człowieka, którego zwykło się nazywać realistą. Niektórzy, złośliwi rzekliby może „pesymista”, ale to moim zdaniem zbyt daleko idąca samowola. Nie jest Lech Jęczmyk człowiekiem zgorzkniałym, ale raczej z racji swojego wieku dawno pozbył się złudzeń. Dobiega do osiemdziesiątki i zdaje sobie sprawę z faktu, że rewolucja Solidarności nie zmieniła tak wiele, jak wydaje się na oficjalnych obchodach przeróżnych świąt i uroczystości. Jako że w latach 90. bawił się w tworzenie od zera pewnego politycznego stronnictwa, zna doskonale mechanizmy rządzące rządzącymi i partiami, z których oni się biorą. Nie skacze z radości na wieść o kolejnej rocznicy 4 czerwca, zdając sobie sprawę, że polityki nie uprawia się ani w rządzie, ani w parlamencie, ponieważ istnieją zupełnie inne ośrodki władzy, ulokowane z dala od medialnego szumu.\nI chyba najciekawszą kwestią związaną ze „Światłem i dźwiękiem” jest wyławianie takich perełek, od których roi się w felietonach Jęczmyka. A związane są one z nieortodoksyjnym, jak już wcześniej wspominałem, podejściem autora do spraw społecznych oraz politycznych. Dzięki temu, czytając wspomnienia autora, ma się wrażenie uczestniczenia w niezwykle ciekawej gawędzie. Gawędzie, która posiada rozmach, ciekawą fabułę, intrygujące spostrzeżenia. A źródła tych spostrzeżeń leżą w obserwacji świata, wyciąganiu zeń wniosków, czy formacji intelektualnej oraz duchowej. Do mistrzów Jęczmyka należą między innymi o. Bocheński i prof. Wolniewicz, czyli jednostki równie oryginalnie myślące jak autor. I powiem to jednak na koniec: szkoda, że tak krótko! Sporo zostało niedopowiedziane, a ciekawość woła o więcej.\nLech Jęczmyk, Światło i dźwięk: Moje życie na różnych planetach, wyd. Zysk i s-ka, Poznań 2013, ss. 276.\nJarosław Szubrycht - Vader. Wojna totalna. Generał Piotruś Pan\n23:12 biografia, literatura faktu, muzyka No comments\nFanem Vadera nie byłem nigdy, natomiast doceniam ich pierwsze wydawnictwa, szczególnie debiut „The Ultimate Incantation”, wydaną później epkę „Sothis” oraz drugi album, mocny i zwarty „De Profundis”. Później było lepiej lub gorzej, lecz granie to ani mnie nie ziębiło, ani nie grzało. Ot, solidny death metal, jednak bardziej rzemieślniczy niż artystyczny. I gdy dziesięć lat temu pisałem recenzję „The Beast” na nieodżałowany portal Millennium Metal (którego tradycje kontynuuje dzisiaj metalzine.pl), dałem do zrozumienia, że zespół zjada własny ogon i niczego nowego raczej już nie wymyśli. Kilka dni po publikacji tekstu dostałem mail z pogróżkami, naturalnie od anonimowego nadawcy, jednak z ciechocińskiego serwera. A w Ciechocinku nie tylko dom zdrojowy stoi, a mieściła się tam (i chyba mieści się do dzisiaj) siedziba managera grupy. Mądremu dość, jak mówi klasyk z Torunia. Dekadę później ukazuje się biografia polskiej grupy, pióra Jarosława Szubrychta. I wiem, że pozycja ta musi znaleźć się na mojej półce.\n„Wojna totalna” jest jedną z tych biografii, które czyta się jednym tchem, ponieważ napisana jest niczym powieść sensacyjna. To jest wciągająco, z pasją, znajomością tematu, również doskonale w warstwie językowej, co nie jest oczywistością jeśli mówimy o książkach o metalowcach dla metalowców. Szubrycht z wykształcenia jest polonistą, pisze nie od dzisiaj, w dodatku lideruje reaktywowanej ostatnio kapeli Lux Occulta. Gust ma szeroki i dość wyrafinowany, na metalu się zna autentycznie, a nie jak redaktorzy „jedynego rockowego pisma w Polsce”. Interesujący jest fakt, że autor nie skupił się tylko na historii Vadera, ale szczególnie w początkowych fazach biografii naszkicował szerokie tło opisujące rozwój muzyki metalowej w kraju. A przypomnieć należy, że lata 80., w których rodził się zespół oraz rozwijał rodzimy metal, nie były łatwe dla muzyki. Metalowcy i tak mieli łatwiej niż inne zespoły alternatywne, bo ich płyty ukazywały się jednak w większej liczbie niż albumy kapel grających punk czy nową falę. Kat, Destroyers, Turbo, Open Fire, Stos, Hammer, VooDoo, Alastor – może to niezbyt wiele, gdy porównamy tę skromną liczbę do warunków dzisiejszych, ale i tak więcej niż w przypadku załóg punkowych i nowofalowych.\nJest więc etos, styropian i walka z systemem, na szczęście autor nie popada w przesadę i nie czyni z bohaterów opowieści antykomunistycznych wojowników. Możemy za to obserwować szarą rzeczywistość przedostatniej dekady wieku XX: kłopoty ze zdobyciem sprzętu do grania, organizacją koncertów, ale i romantyczny mit jedności podziemia, który – jak doskonale wiadomo – jest tylko mitem, niczym więcej. Metalowcy z lat 80. w dużej mierze byli agresywni niczym dzisiejsi kibice, a głupi niczym dresiarze. Taka prawda i być może kogoś ona oburzy, ale świętości po to są, aby je szargać, a legendy – odbrązawiać. Taki ponury, ale i barwny z drugiej strony opis, serwuje nam Szubrycht. W takiej atmosferze, w prowincjonalnym pruskim Olsztynie, powstaje pierwszy polski muzyczny towar eksportowy. To właśnie Vader, zespół deathmetalowy, grający muzykę, której w tamtym czasie bała się zdecydowana większość społeczeństwa, zdobył rynki zachodnie. Nie Budka Suflera, nie Edyta Górniak (ona próbowała w latach 90.), ale „brudasy” i „sataniści” – jak nazywają metalowców ich adwersarze. Musimy pamiętać, że to nie były jeszcze czasy, w których Nergal brylował na Pudelku, bo o tym drugim nikomu jeszcze się nie śniło, a ten pierwszy dziecięciem był w nadmorskim Danzigu.\nGłównym bohaterem biografii jest lider kapeli – Peter – i to dlatego, że skład kapeli zmieniał się od zawsze, co pewnie pozostanie normą już do końca dni zespołu. Jawi się Peter jako generał, sam siebie tak określa, i tak pisze o nim autor. Generał, jadąc autokarem w czasie trasy, ma wydzielone piętro, na którym rozmawiać można jedynie o metalu lub na tematy, które zainteresowany podrzuci. Inne – surowo wzbronione. Nie ma więc żartów, bo to jest metal, a metal – jak wiadomo – jest wojną. Wojną są również stosunki panujące w zespole, więc przez całą historię kapeli winni są ci, co odeszli. Nie Peter, albo manager – Mariusz Kmiołek. Rację ma tylko generał. O wojnie jednak Piotr Wiwczarek śpiewać nie chce, woli o piekle i demonach. Wojenny epizod w tekstach uważa za pomyłkę. Tylko dziwi fakt, dlaczego pięćdziesięcioletni facet woli liryki o pierdołach, zamiast prawdziwego życia. Skąd zamiłowanie do okultyzmu? Po co szatan? To jest już nudne, szczególnie w wykonaniu kogoś, kto wyrósł już z krótkich gaci i buntu przeciwko księdzu proboszczowi. Z kart „Wojny totalnej” wyłania się jeszcze jeden obraz Petera, nie mniej interesujący niż inne, a mianowicie lekko dziadowski i konserwatywny. Mamy więc do czynienia z człowiekiem, który wszedł na ściśle określoną ścieżkę i kurczowo jej się trzyma. Nic w tym nie ma złego, gdyby nie wrażenie jakiegoś skostnienia, tworzenia na siłę i na siłę udowadniania, że Vader to wciąż ta nieokiełznana bestia, która w swoich początkach raziła dość skutecznie.\nBohater jest zmęczony i to widać mimo buńczucznych wypowiedzi dotyczących najnowszej płyty „Tibi et igni”, która jest taka, jaka jest: przewidywalna, niespecjalnie porywająca. Letnia jak cały zespół od czasów „Litany”. Zmęczenie to widać pomiędzy wierszami i ciekawie je sobie konfrontować z oficjalną linią promocyjną zespołu, która wkracza gdzieś na karty książki. Szubrycht jest jednak zbyt dobrym dziennikarzem, aby tuszować wady swojego bohatera. One wychodzą same. „Wojna totalna” zaś jest jedną z najciekawszych pozycji biograficznych dotyczących szeroko pojętej muzyki rockowej, nawet gdy jej główna postać od dawna ani ziębi mnie ani grzeje, gdyż Vader dzisiejszy to cień dawnego zespołu, który na początku lat 90. zawojował swoim potężnym death metalem cały świat.\nJarosław Szubrycht, Wojna totalna, wyd. Sine Qua Non, Kraków 2014, ss. 429.\nJacek Hugo-Bader - Długi film o miłości. Obłęd i kamieni kupa\n17:18 literatura faktu, społeczeństwo 1 comment\nAlpinizm od zawsze wymagał ofiar. Na samym początku, gdy wysokie góry zaczęto odkrywać i eksplorować przy pomocy prymitywnego – z dzisiejszego punktu widzenia – sprzętu. Tak samo jest dzisiaj, gdy sprzęt jest nieporównywalnie lepszy, nowocześniejszy i bardziej pomaga przetrwać. Gdy w dodatku zawiodą jeszcze ludzie, o tragedię nietrudno. Tak stało się zimą 2013 na Broad Peak, gdy zginęło dwóch himalaistów. Werdykt był jednoznaczny: stało się tak dlatego, że pozostali uczestnicy wyprawy, zamiast poczekać na spóźniających się kolegów, pospieszyli do bazy. Przez polskie media przetoczyła się lawina oskarżeń i niezdrowych emocji. Najbardziej dostało się Adamowi Bieleckiemu. Czy sprawiedliwie, czy nie, można się nad tym zastanawiać. A można również wybrać się śladem zaginionych, tak jak zrobił to Jacek Hugo-Bader.\nJeden z głośniejszych i bardziej kontrowersyjnych reporterów współczesnych, od lat związany z „Gazetą Wyborczą”, również kontrowersyjną gazetą codzienną, Jacek Hugo-Bader, na tę wyprawę dosłownie się wprosił. W niedawno udzielonym portalowi dwutygodnik.com wywiadzie przyznał się, że musiał nieco przekoloryzować, aby uzyskać zgodę. Koloryzował również w swojej książce. I to nie pierwszy raz. Nie bez przyczyny w dziennikarskim slangu używa się zwrotu „polecieć Baderem”. Co znaczy zmyślić, dokonać konfabulacji, czy po prostu nieco nagiąć fakty. Tak działo się w rosyjskiej trylogii autora, tak zapewne dzieje się w „Powrocie na Broad Peak”. Cała sztuka polega na odgadnięciu, w których miejscach autorskie opinie te fakty naginają. Aby to uczynić, trzeba być w tych miejscach, co reporter, albo sięgnąć do innych źródeł. Reportaż, zdaniem Hugo-Badera, ale i w opinii Kapuścińskiego, jest przede wszystkim literaturą, więc czytelnik nie powinien się dziwić, skoro odnajdzie w nim sceny, które się nie wydarzyły w rzeczywistości.\nSkoro nie sposób oddzielić faktów od fikcji, przyjrzyjmy się warstwie fabularnej dzieła. Obraz himalaistów, jaki się z niego wyłania, jest mocno antypatyczny. Czytając tekst, widzimy ludzi zafiksowanych na jednym temacie tak mocno, że alienują się oni od pozostałych elementów życia, a czasem wręcz sobie z nimi nie radzą. – Przed czym uciekacie – pyta w pewnym momencie Hugo-Bader jednego z uczestników wyprawy poszukiwawczej, która miała na celu odnalezienie dwóch ciał zaginionych w poprzednim sezonie wspinaczy. Bo nie ulega wątpliwości, że himalaizm jest formą ucieczki. Staje się również formą psychicznej aberracji, jak każda pasja, która polega na igraniu z własnym życiem. Nie zdradzę żadnej tajemnicy, jeśli napiszę, że podczas tych kilku tygodni, które autor spędził w Himalajach, zginęło jedenastu członków innych wypraw eksplorujących okolice Broad Peak. Trochę ponura statystyka, trzeba przyznać. – Dlaczego to robicie – ponownie pyta Hugo-Bader. – Bo góry są – słyszy w odpowiedzi.\nUdało się autorowi odmalować trudne, wręcz diabelnie trudne charaktery polskich himalaistów, również udało się zedrzeć nieco romantyzmu, którym obleczeni są dla laików górscy wspinacze. Że niby tacy szlachetni, mający kontakt z naturą. Chłopomania się przypomina – trochę to inna kwestia, ale mechanizm chyba podobny. Alpiniści również bywają ze sobą skłóceni, niczym nasz polityczny światek, również robią sobie pod górę i są po prostu nieprzyjemni. Taka górska arystokracja mówiąca: my podróżnicy wspinamy się, a co wy szarzy zjadacze chleba o tym wiecie? Skoro nie wiecie nic, to krytykę schowajcie do kieszeni. A krytyce podlegać może wszystko. Skoro można protestować przeciwko dziełom kultury, można również polemizować z trybem życia, jaki prowadzą himalaiści. A wydają się oni żyć wedle zasady: żyj krótko, umieraj młodo. Mają rozwalone życie rodzinne, rozregulowane organizmy niczym rockandrollowcy po długiej i wyczerpującej trasie.\nKrytykować Bieleckiego i Małka publicznie nie zamierzam, bo sprawa jest świeża, a przez internet przelała się swego czasu powodziowa fala hejtu. Wystarczy. Nie byłem tam, nie wiem, jak oddycha się na ośmiu kilometrach nad poziomem morza. Z drugiej strony „Powrót na Broad Peak” napisany jest w ten sposób, że każdy może wyrobić sobie swoją opinię. Osobiście taką posiadam i można ją odczytać z akapitu powyżej. Za górską arystokracją (zresztą za każdą) po prostu nie przepadam i z tego powodu utwierdziłem się tylko w moich przekonaniach. Co jeszcze tu jest ważne, to cisi bohaterowie – bliscy zmarłych tragicznie himalaistów. Oni nigdy nie pogodzą się ze śmiercią swoich najbliższych. Czy dla kupy kamieni warto ryzykować aż tak wiele?\nJacek Hugo-Bader, Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak, wyd. Znak, Kraków 2014, ss. 330.\nLech Jęczmyk - Światło i dźwięk. Galaktyka Jęczmyk...\nJarosław Szubrycht - Vader. Wojna totalna. Generał...\nJacek Hugo-Bader - Długi film o miłości. Obłęd i k...


Mieszkanie na wynajem - Sochaczew - N24-MW-125 - 46.00m² - Nieruchomości24\nBiuro NIERUCHOMOŚCI24 oferuje Państwu do wynajęcia bardzo przytulne i funkcjonalne mieszkanko w centrum miasta. 46m².\nNieruchomość znajduje się na czwartym piętrze czteropiętrowego bloku przy ulicy Senatorskiej w Sochaczewskie.\nSkłada się ono z: kuchni,salonu, przedpokoju, łazienki i dwóch pokoi. W kuchni i przedpokoju na podłogach położona jest terakota, natomiast w pokojach ułożono panele. Umeblowane i wyposażone w sprzęt RTV i AGD.\nBlok ocieplony i odnowiony. Wymieniona instalacja sanitarna oraz elektryczna. Nowe są również grzejniki, wymieniono okna.\nBardzo niski czynsz (ok. 130zł). W sezonie grzewczym doliczane jest centralne ogrzewanie.\nCena wynajmu 1200 zł + czynsz.\nSymbol oferty N24-MW-125


Białe wnętrza z drewnem – pełen kwiatów dom prawdziwej zielarki | Werandacountry.pl\nMazowsze przejechała wzdłuż i wszerz. Wie, gdzie znaleźć najlepszą miętę (najbardziej lubi tę nadwodną) czy najczystsze łąki z mleczami. Nie poddaje się łatwo – potrafi pokonać siedemdziesiąt kilometrów w jedną stronę, by zdobyć kwiat lipy lub owoce głogu i dzikiej róży z ekologicznie czystych terenów.\nEliza lubi poczytać w zielonym salonie nad własnoręcznie wykopanym stawikiem.\nZ mleczy przygotowuje syrop na kaszel, z jabłkowych obierek – ocet jabłkowy (najlepszy na odporność i odchudzanie), a z liści malin – fermentowaną herbatę. – To dziecinnie proste, potrzeba tylko czasu i uwagi – kwituje. Zeszłej jesieni zrobiła kawę z żołędzi. – Najtrudniejsze było obieranie i ługowanie, by pozbyć się goryczki – wspomina. – Potem poszło już z górki. Dodałam imbir, anyż, pieprz oraz goździki. Wszystko razem zmieliłam, podprażyłam i znów zmieliłam. Pycha!\nNie rusza się z domu bez sekatora w kieszeni. Zbiera wszystko, na czym się zna i co może się przydać: zioła, pędy, owoce, kwiaty oraz liście.\n– Mam cztery psy po przejściach. Boją się obcych, więc wywożę je na odludzia, by mogły się wybiegać. Jednym okiem ich pilnuję, a drugim sprawdzam, co rośnie w okolicy. Rośliny wykorzystuję głównie w kuchni i domowej apteczce, ale zdarza mi się też robić kosmetyki i wyplatać wianki – mówi.\nGdy miała osiemnaście lat, wyprowadziła się z domu. – Warunki mieliśmy z mężem skromne, więc kombinowałam, jak tu zaoszczędzić. Nauczyłam się robić sery, chleb, makaron. Gdy na świat przyszła starsza córka, warszawski Żoliborz, gdzie mieszkaliśmy, był jeszcze zielony, blisko domu mieliśmy pola, górki, staw.\nChodziłam tam z Madzią na spacery i zaczęłam rozpoznawać zioła. Z czasem nauczyłam się, jakie mają właściwości, jak je suszyć, które mieszać, a jakich połączeń unikać, by ich działanie się wzajemnie nie wykluczało.\nDekoracje do domu znajdziesz w sklep.weranda.pl\nEliza ma swoje ulubione herbaty na każdą porę roku. Podstawą są liście malin, do których dodaje suszone owoce, skórki, płatki kwiatów i przyprawy. Zamknięte w szklanych słojach są wspaniałą dekoracją kuchni.\nWymarzony dom z dużym ogrodem\nOd dziecka znosiła do domu gołębie z połamanymi skrzydłami i wykupowała z zoo szczury, którymi miały być karmione ptaki. Na koleżanki, które miały babcie na wsi, spoglądała z zazdrością. – Choć całe życie mieszkałam w mieście, po prostu się do tego nie nadawałam – mówi.\nGdy pojawiła się druga córka, mieszkanie w bloku zrobiło się za ciasne. Odżyło marzenie o domu pełnym zwierząt, z ogrodem, za miastem, najlepiej w Puszczy Kampinoskiej. Pośrednik próbował wybić im to z głowy, mówiąc, że za te pieniądze kupią co najwyżej działkę, i to na pewno nie tam. – Pojechałam więc do Izabelina, poszukać domu na własną rękę – wspomina Eliza. I znalazła. Najpierw ogłoszenie na warzywniaku, a później sam dom. – To nic, że przez salon przebiegał kanał dla tirów, a w ogrodzie piętrzyły się profile aluminiowe. Grunt, że było nas na niego stać.\nRenowacja starego domu na własną rękę\nChoć zamieszkali zaledwie sześć kilometrów od centrum Warszawy, wodę ciągnęli ze studni. Z dwiema córkami gnieździli się w jednym pokoju na piętrze, bo parter wymagał kapitalnego remontu. Przez całą zimę chodziła betoniarka. Położyli gładzie i tynki, zrobili wylewki, na podłogę dali terakotę i deski. Gdy dół był gotowy, uznali, że przydałaby się dodatkowa łazienka na piętrze.\n– To nie było takie proste. By rozbudować piętro, trzeba było zdjąć dach. Był środek lata, fachowcy pojechali na weekend do domu, a tu ulewa. Dach odkryty, woda lała się do środka. Do dziś pamiętam widok mojej mamy, która przyjechała nam pomóc i stała w salonie pod parasolką. Musieliśmy zacząć od nowa.\nPani domu śmieje się, że tapety nie potrafi jeszcze sama zrobić, więc musiała zamówić gotową. Nie zmarnowała jednak ani kawałka; to, co zostało, przykleiła do frontów szuflad.\nMąż zajął się instalacjami – wodną, elektryczną, postawił kominek. Eliza obłożyła go kamieniami i tynkiem, malowała ściany, odnawiała meble. Wszystkiego uczyła się z gazet branżowych lub zwyczajnie, metodą prób i błędów. Gdy jakimś cudem zdobyli piękne kafelki, wzięli do nich jednak fachowca. Po kilku dniach… zaczęły spadać ze ścian.\n– Łomot był niesamowity. Majster zniknął, a kafle zmarnowane. Następne położyłam już sama. Kiedy po latach chciałam coś wymienić, nie potrafiłam ich skuć, tak solidnie je przykleiłam – wspomina. Sama też zrobiła oczko wodne. Z małą Dominiką w nosidle wykopywała ziemię i wywoziła ją taczkami.\nGdy dziewczynki podrosły, zaczęła pracować w bankowości. Do pracy dojeżdżała autobusami i pociągami. Po drodze pisała teksty na blog – o remontach, odnawianiu mebli, życiu zgodnym z naturą. Pod biurem wskakiwała w jedenastocentymetrowe szpilki, a po powrocie do domu rzucała garsonkę w kąt i robiła podjazd do garażu, budowała taras lub zajmowała się ogrodem.\n– Rośliny to mój konik. Mam jaśmin, róże, powojniki, dzwonki, mnóstwo floksów i traw ozdobnych. Przy oczku rosną irysy i tatarak. Gdy w ogrodzie zrobiło się za ciasno, zaczęłam sadzić odmiany pnące. Mam spory zielnik z rozmarynem, oregano, tymiankiem i bazylią oraz mały warzywnik. Co roku sadzę pomidory, głównie koktajlowe, szczypior, rukolę i rzodkiewki. Na więcej szkoda mi miejsca. Ostatecznie wolę kwiaty od marchewek.\nCoś starego i coś nowego w domu w dawnej plebanii


Domowy ocet jabłkowy z obierek\nOcet jabłkowy idealnie pasuje do wielu sałatek. Zamiast kupować go w sklepie, postaw na produkt domowej roboty. Wystarczy, że masz pod ręką obierki po jabłkach, a przygotowanie takiego specyfiku zjamie ci parę chwil. Jest to też świetny sposób na\nOcet jabłkowy, który stoi w naszej kuchni najczęściej pochodzi ze sklepu. Jednak jego bardziej naturalna wersja jest o wiele lepsza i zdrowsza. Po pierwsze dokładnie wiemy, co się w nim znajduje, po drugie możemy zrobić go z owocowych resztek, których w każdym domu nie brakuje.\nOcet jabłkowy jest często stosowany przez ludzi na diecie, którzy piją go z wodą zaraz po przebudzeniu. W taki sposób pobudzają swój metabolizm i zmniejszają łaknienie, co ułatwia zrzucanie kilogramów.\nTen napój może więc pomóc osobom będącym na diecie. Dieta odchudzająca, oparta na spożywaniu octu jabłkowego zakłada jego regularne picie wraz z wodą – z zachowaniem odpowiednich proporcji. Zaleca się sięganie po mieszankę trzy razy dziennie przed posiłkiem i stosowanie diety średnio tydzień, a następnie zrobienie przynajmniej miesięcznej przerwy. Oczywiście wszelkie tego typu diety mogą być stosowane tylko po konsultacji z lekarzem.\nOcet jabłkowy z obierek jest niezwykle zdrowy\nOcet jabłkowy ma wiele niesamowitych właściwości. Jedną z najważniejszych jest jego działanie antybakteryjne i antyseptyczne. Jak dowodzą wyniki badań, wykazuje on też działanie przeciwnowotworowe.\nOcet z jabłek to też świetny lek na przeziębienie. Ma za zadanie wspierać odporność w okresie największej zachorowalności, gdy organizm jest bardzo osłabiony. Pomaga w udrożnieniu zatkanego nosa, gdyż sprzyja rozrzedzeniu wydzielin. Więcej o powodach, dla których warto pić ocet jabłkowy, przeczytasz tutaj.\nSekretem najlepszego octu są naturalne i organiczne jabłka. Dobre jabłka, które nie były pryskane pestycydami, gwarantują, że ocet będzie idealnie kwaśny. Aby zdobyć dobre owoce wystarczy dokładnie rozejrzeć się na lokalnym targu. Nieregularne, pełne plam owoce są znakiem, że drzewo nie było pryskane i właśnie takie jabłka są idealne do wykonania octu. O zaletach jedzenia jednego jabłka dziennie, możesz przeczytać tutaj.\nJak przygotować ocet jabłkowy z obierek?\n3 kilogramy obierek z jabłka\n6 łyżek cukru (najlepiej użyć brązowego)\nObierki dokładnie umyj, osusz i ułóż w obszernym słoju. Naczynie powinno być wystarczająco duże, abyś mógł bez przeszkód w nim mieszać. Pamiętaj, aby było czyste i wyparzone.\nObierki zalej ciepłą wodą z rozpuszczonym cukrem. Ważne, aby były one całkowicie zakryte płynem, inaczej ryzykujesz pojawieniem się pleśni. Jeśli obierki pływają na powierzchni, nakryj je talerzem. Przemieszaj całość i zakryj słój lnianą ściereczką.\nOdstaw naczynie w ciemne i ciepłe miejsce na kilka tygodni. Fermentacja trwa od 2 do 5 tygodni. Codziennie warto zamieszać ocet czystą łyżką, co przyspieszy fermentację i zmniejszy ryzyko pojawienia się pleśni. Oznaką zakończenia procesu jest zniknięcie piany. Gdy to nastąpi, przelej ocet do czystych, wyparzonych szklanych butelek i przechowuj je w ciemnym, chłodnym miejscu.


Nowość - Model cMT-iV6 - Multiprojekt\nNowość - Model cMT-iV6\nNowy model cMT-iV6 to panel dotykowy z wbudowaną przeglądarką cMT Viewer, umożliwiającą połączenie z wieloma interfejsami HMI serii cMT. Wyposażony został w ekran dotykowy o przekątnej 9,7 cala o rozdzielczosći 1024 × 768, wbudowany głośnik i wydajny procesor 1 GHz, zapewniający znakomite efekty wizualne, dźwiękowe oraz łatwą obsługę.\nPanel cMT-iV6 przejął większość funkcji z modelu cMT-iV5. Dodatkowo wyposażony został w gniazdo karty SD. Obsługiwane funkcje oprogramowania niedostępne do tej pory w cMT-iV5 to m.in. przeglądarka plików i zdjęć, odtwarzacz multimedialny, czytnik plików PDF, VNC Viewer. Ponadto jego ulepszona pamięć eMMC o pojemności 4 GB, umożliwia zapisywanie większej ilości danych z podłączonych urządzeń, dając płynne przełączanie między urządzeniami i zapewniając płynniejszą pracę.\ncMT-iV6 wyposażony został izolację zasilania klasy przemysłowej, powłokę PCB i panel czołowy zgodny z NEMA4 / IP65 i nadaje się do montażu panelowego, dzięki czemu można go zainstalować w dowolnym, nawet trudno dostępnym miejscu. Odegra niezastąpioną rolę w tworzeniu opartego na chmurze systemu produkcyjnego, w pełni wykorzystując technologię komunikacji cMT firmy Weintek.