Powrót nad Shadow Lake. Riverdale - Ostow Micol | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nPowrót nad Shadow Lake. Riverdale (okładka miękka)\n125 oceny i 17 recenzji\nokładka miękka, 2019 28,43 zł\nTytuł: Powrót nad Shadow Lake. Riverdale\nWymiary produktu [mm]: 204 x 147 x 32\nWłaśnie zrecenzowałem Powrót nad Shadow Lake. Riverdale\nPowrót nad Shadow Lake. Riverdale, Tom 2 Czytałeś pierwszy tom serii Riverdale? Masz teraz okazję wrócić do tego szczególnego miasteczka, gdzie zło czai się w mroku i zagraża mieszkańcom. Dowiedz ...\n01-07-2019 o godz 17:58 przez: Miasto Książek\nDruga część trylogii Riverdale. Tym razem przenosimy się do momentu pomiędzy drugim a trzecim sezonem. Archie został oskarżony o morderstwo w Shadow Lake. Ma ostatnie tygodnie na odpoczynek lub znalezienie dowodów, które udowodnią jego niewinność. Jego przyjaciele postanawiają wrócić na miejsce zbrodni i znaleźć odpowiedzi. Tylko czy jest to bezpieczne? Co spotka ich na miejscu? Czy ojciec Ronnie gdzieś popełnił błąd? Niedawno opowiadałam Wam o pierwszym tomie i mówiłam, że jestem ciekawa kontynuacji. Zastanawiałam się, jak autorka przedstawi kolejne wydarzenia i co przytrafi się bohaterom. Ostatnio oglądałam recenzję tej książki u Strefy Czytacza i oni świetnie to podsumowali, ponieważ cała ta historia to mógłby być jeden dodatkowy odcinek. Czytało się to naprawdę szybko, przyjemnie i warto podkreślić, że autorce udało się świetnie uchwycić klimat Riverdale. Historia skupia się przede wszystkim na sprawie sądowej Archiego. Bohaterowie starają się udowodnić jego niewinność, co nie jest wcale proste. Na miejscu czeka ich kilka niemiłych niespodzianek, ale czy oni mogli liczyć na spokój? Poza tym mamy ukazany zalążek gry Gryfy i Gargulce. Bohaterowie też niewiele różnią się od tych serialowych. Ronnie jest zakochana w Archim, chce dopiec ojcu, ale przynajmniej w tym tomie tak nie drażni! W końcu zachowywała się jak postać z serialu, a nie jak lalusia. Według mnie to ogromny plus dla autorki za tą zmianę. Jughed wiele się nie zmienił pomiędzy tomami, ale nadal jest to postać, którą lubię najbardziej w tej historii. Betty ma jakieś problemy ze sobą. Ciągle nie może dojść do siebie po tym co się stało z jej rodziną i jak Farma zabiera jej najbliższych. No i jest jeszcze biedny, pokrzywdzony Archie, który nie wie co robić. Wie, że jest niewinny, ale jednak wie, że mógł zareagować zanim stała się tragedia. Nie chce obciążać przyjaciół i rodziny całą tą sytuacją i tylko na nich polegać. Co miło mnie zaskoczyło mieliśmy jeszcze w książce perspektywę Ethel, która coraz bardziej popadała w świat Gryfów i Gargulców. Widać co nią mogło kierować i na kim jej najbardziej zależało. Książkę czyta się naprawdę szybko i przyjemnie. Gdy nie ma perspektywy tak pustej Veroniki to ta historia jest dobra. To taki dodatkowy odcinek pomiędzy sezonami. Teraz jestem naprawdę ciekawa co będzie w ostatnim tomie, bo to będzie miła odskocznia podczas czekania na czwarty sezon serialu! Także ta książka to udana kontynuacja. Fajny dodatek do historii. Jednak żałuję, że te książki nie wychodziły, kiedy wszyscy czekali na kolejny sezon. Wtedy one o wiele więcej by zyskały, a tak to przechodzą bez echa. Jednak jeżeli jesteście fanami serialu, to ta trylogia z pewnością będzie dla Was świetnym powrotem do tajemniczego miasteczka. A tym którzy nie oglądali serialu to tak średnio bym to polecała, ponieważ zostaniecie rzuceni na głęboką wodę i przez większość nie będziecie rozumieli o co w niej chodzi.\n16-08-2019 o godz 14:56 przez: ryszawa.blogspot.com\nMyślę, że bohaterów „Riverdale” nikomu nie trzeba przedstawiać. Ostatnimi czasy, serial o Archim, Betty, Veronice i Jugheadzie podbił serca milionów widzów, którzy z niecierpliwością czekają na czwarty sezon. W międzyczasie mogą oni sięgnąć po serię książek, które zostały wydane na podstawie tej produkcji. Miałam już okazję czytać pierwszy tom, teraz czas na kolejny. Opisywane losy przedstawiają czas pomiędzy drugim a trzecim sezonem. Archie zostaje skazany za morderstwo, wszystkie dowody wskazują na niego, więc nie będzie mu łatwo wywinąć się z tarapatów. Za całym przekrętem stoi Hiram Lodge – ojciec Veronici. Żeby dowieść jego niewinności, przyjaciele wracają na miejsce zbrodni, by zmierzyć się z przeszłością. Niebezpieczeństwo czyha na nich z każdej strony. Czy uda im się uwolnić Archiego? Czy wreszcie odnajdą spokój w Riverdale? Bohaterowie zostali wykreowani niemal identycznie jak w serialu, czytając książkę, miałam przed oczami aktorów wcielających się w ich rolę. Moją ulubioną postacią jest niepokorny, buntowniczy Jughead i chyba już tak zostanie. Uwielbiam go, za jego temperament, oddanie oraz waleczną duszę. Mimo że ostatni sezon serialu niezbyt mi się podobał, to cały czas mam do niego sentyment. Tak samo mam z książkami. Liczę na to, że dalsza historia porwie mnie tak, jak to miało miejsce na początku. Ronnie kierowana miłością do Archiego, jednocześnie chce dopiec ojcu, który do tej pory uprzykrzał jej życie, ale wrabiając jej ukochanego w morderstwo, staje z nią oko w oko na ścieżce wojennej. Betty pozostaje taka jak zwykle, choć nie jest jej łatwo otrząsnąć się z wydarzeń, które dotknęły jej rodzinę. Nic dziwnego, że jest w szoku. No a Archie jest silny, waleczny, zdecydowany i nieustraszony. Nikt nie jest w stanie go powstrzymać i nie cofnie się przed niczym dla dobra swoich przyjaciół. Zdecydowanie polecam zacząć przygodę z tą serią od pierwszej części lub najpierw zapoznać się z serialem, w przeciwnym wypadku ciężko Wam będzie odnaleźć się w opisywanej historii. Dla fanów natomiast ta książka będzie nie lada gratką. Miło na moment wrócić do świata ulubionych bohaterów, a samą powieść czyta się szybko, zdecydowanie za szybko. Jest napisana przystępnym językiem i wciąga od pierwszej strony, choć pierwszy tom zrobił na mnie większe wrażenie. Seria „Riverdale” jest miłym dodatkiem, choć wydaje mi się, że jako powieści wydawane na podstawie serialu, nie uzyskają zbyt dużej popularności i w świecie czytelniczym obejdą się bez wywarcia wrażenia, ale może moja recenzja, skusi Was, by zapoznać się z tą historią. Ja z niecierpliwością czekam na trzeci tom i czwarty sezon serialu.\n08-07-2020 o godz 00:03 przez: AdrianSkobieś\nKsiążka średnia. Pierwsze pół było naprawdę bardzo nudne, po 200 stronach się rozkręca. Wiele wątków niepotrzebnych, akcja rozciągnięta w czasie. Cała historia rozwiązuje się w ostatnich 50 stronach, a przed tym między innymi zbędne opisy przygód drugoplanowych bohaterów, nic nie wnoszących do książki. Polecam fanom serialu którzy mają niedosyt Riverdale'owego contentu. Trzecia część - ,,Zabawy i Zabójstwa" według mnie o wiele ciekawsza.\n13-02-2020 o godz 22:44 przez: Anonim\nHistoria ciekawa, bo ma nawiązanie do serialu i możemy dowiedzieć się co dosłownie działo się pomiędzy serialami. Natomiast nadal mi tu brakuje objaśnienia postaci i ich znaczenia, bo to już druga książka w której np. Betty i jughead mają śledztwo i nic się nie dzieje, natomiast są zwroty akcji i jest dosyć przyjemnie.\n06-05-2020 o godz 09:34 przez: Anonim\npolecam lekką i przyjemną książkę dla nastolatki, moja córka stwierdziła, że ciekawsza od serialu. I oto chodzi, aby młodzież od czasu do czasu sięgnęła po książki, bo czym skorupka za młodu nasiąknie...\n22-02-2021 o godz 17:49 przez: Anonim\nKocham tą książkę. Jest idealna dla fanów riverdale, czyli dla mnie haha. Jest dla nastolatków idealna.\n05-07-2019 o godz 13:13 przez: Anonim\nTa książka jest najlepszą powieścią jaką w życiu czytałam szczególnie że jestem fanką riverdale.\n25-06-2019 o godz 14:28 przez: Anonim\nserialowa książka, która szybko się czyta. spokojnie dałoby się z niej nakręcić odcinek.\n25-11-2020 o godz 10:06 przez: Vanessa\nNiezła książka, dobrze się czyta. Rozszerza serial. Polecam fanom Riv <3\n11-04-2021 o godz 12:41 przez: Anonim\n09-08-2021 o godz 09:33 przez: M\nBardzo fajna książka 💜❤\n06-09-2021 o godz 17:34 przez: La\n03-06-2021 o godz 13:03 przez: Patrycja\n10-03-2020 o godz 16:32 przez: Anonim\n12-07-2021 o godz 21:11 przez: Anonim\n11-06-2021 o godz 15:31 przez: Ala\n07-07-2021 o godz 23:14 przez: Magdalena\nRIVERDALE - Der Tag davor Ostow Micol


Bieszczady są upalne. I zielone. I autostopowe. - Forum Sudety.it\nStrona domowa\tWykaz forów Nie tylko Sudety Relacje z wypraw\nBieszczady są upalne. I zielone. I autostopowe.\nJeżeli wybrałeś się gdzieś poza Sudety i nie wstydzisz się tego, daj znać!\nRejestracja: 12-11-2007 17:06\nLokalizacja: Oberschlesien, Kreis Nikolei / Oppeln\nPostautor: Pudelek » 30-07-2019 12:40\nBieszczady to od kilku lat mój stały punkt programu wśród wypraw górskich. Tym razem postanowiłem je odwiedzić w połowie czerwca. Termin wydawał się idealny: już ciepło, ale jeszcze nie ma tłumów turystów wakacyjnych, a także tych związanych z długim weekendem bożocielnym. Choć właściwie określenie "już ciepło" jest niezbyt precyzyjne: trafiłem akurat na jedną z kulminacji czerwcowych upałów...\nWcześnie rano wysiadam z nocnego autobusu w Zagórzu. Miasto jest mi znane, ponieważ pochodzi z niego kumpel organizujący coroczne spotkania "miłośników Austro-Węgier" w Sanoku, więc kilka razy już w nim byłem. Mam teraz sporo wolnego czasu do następnego połączenia, więc mogę się trochę pokręcić.\nZacząć trzeba od jednego z dwóch dworców, bo to kolej była motorem do rozwoju miejscowości w XIX wieku. Budynek stacji "Zagórz" wybudowano w charakterystycznym austro-węgierskim stylu.\nKiedyś przy obsłudze węzła kolejowego pracowały 3 tysiące ludzi. Dzisiaj to raczej smutny obraz upadku, chociaż od kilku lat i tak więcej się tu dzieje...\nNa torach można zobaczyć kilka ciekawych jednostek. Na biało-zielono niemieckie MR z lat 70. Kursują do Rzeszowa. Swoją drogą to daleko się zapuścili, bo generalnie te składy w barwach Arrivy obsługują głównie województwo kujawsko-pomorskie i sąsiednie.\nW tym roku jeden taki egzemplarz został wypożyczony przez firmę o intrygującej nazwie "Shortlines.pl". Okazuje się, że kryje się pod nią Stowarzyszenie Kolejowych Przewozów Lokalnych obsługujących mało popularne linie kolejowe. Do nich należy także czerwony pociąg stojący kawałek dalej: to klasyczny czechosłowacki wagon motorowy 810, pierwszy raz widzę go na regularnym ruchu w Polsce i u polskiego przewoźnika!\nZ dworca idę zrobić zakupy, a potem maszeruję w kierunku najbliższej świątyni, którą jest cerkiew świętego Mikołaja. Pierwotnie unicka, teraz prawosławna. Ładna, murowana i remontowana.\nNa placu za kościołem najnowszy obiekt w Zagórzu - Pomnik Nieznanego Konfederata Barskiego. Jak na "nieznanego" to ma całkiem znaną twarz.\nKonfederaci barscy idealnie pasują do dzisiejszych czasów: fanatyczni katolicy, którym wydaje się, że są patriotami. Nie lubili obcych, cudzoziemców i nowinek, a także innowierców. Niby walczyli z Rosją, ale tak naprawdę działali zgodnie z niej interesami. Czy to czegoś czasem nie przypomina?\nMimo wczesnej godziny robi się coraz cieplej, więc idę usiąść sobie na zacienionym brzegu Osławy. Tę rzekę będę spotykał dzisiaj jeszcze wielokrotnie.\nDo śniadania kupiłem sobie takie coś .\nBardziej pasowałby "Duch Osławy", ale niech będzie i San... Ogólnie to średnie.\nNa posiłek wybrałem się tutaj nie tylko ja, w konsumpcji towarzyszy mi czapla.\nWracam na dworzec. W kierunku Bieszczadów postanowiłem pojechać pojazdem szynowym - stałe, codzienne i całoroczne kursy do Komańczy reaktywowano dopiero rok temu. Szynobus już stoi.\nW środku przyjemny chłodek z klimatyzacji i obsługa. Innych pasażerów brak. Jest nawet automat biletowy, lecz psuje się akurat w momencie kiedy zamierzam z niego skorzystać .\nCzekamy jeszcze na przyjazd pociągu z Sanoka. Po jego przybyciu mój skład zapełnia się ludźmi... w liczbie sztuk dwóch. Starsza kobieta wysiadająca na najbliższej stacji i facet, znajomy konduktorki. On jedzie kawałek dalej. Przy takiej frekwencji nie zdziwię się, jeśli wkrótce połączenie znowu zlikwidują, więc tym bardziej trzeba korzystać z niego, póki działa.\nSzynobus toczy się wolno, fotografuję kolejne mniej lub bardziej zapomniane przystanki.\nZielone krajobrazy Pogórza Bukowskiego, później przechodzące w Beskid Niski i Góry Sanocko-Turczańskie.\nW Komańczy-Letnisku widzę z okien grupę seniorów w obuwiu relaksacyjnym podążających w kierunku schroniska. W Komańczy właściwej (Команьча) jako jedynego turystę powinni mnie powitać chlebem i solą, lecz dworzec jest pusty. Konduktorka pyta się, czy będę także z nimi wracał, ale ja - rzecz jasna - mam zupełnie inne plany.\nZegarek pokazuje kwadrans przed 10-tą, a temperatura osiągnęła już taką wysokość, że można się wściec! Bez zbędnych ceregieli ruszam w drogę mijając drewniany kościół katolicki z 1950 roku. Nawet ładny, lecz gdzie mu tam do okolicznych cerkwi...\nNa słupach są czerwone ślady Głównego Szlaku Beskidzkiego. Rozgrzanym asfaltem prowadzi mnie na zachód na mostek nad Osławicą.\nNastępnie odbijam w polanę i w las.\nPo przekroczeniu niewielkiego potoku trafiam na miejsce, gdzie w 1943 hitlerowcy rozstrzelali kilkudziesięciu Cyganów złapanych w okolicy. Upamiętniono je pozbawionym napisów kamieniem otoczonym łańcuchem. Kiedyś zastanawiałem się z Eco, czy ten pomnik rzeczywiście istnieje, bowiem na większości map go nie zaznaczono. No i faktycznie jest.\nWspinam się do góry - to chyba największe podejście, jakie mnie dzisiaj czeka. Następnie trochę płaskiego i mocno w dół. Przyjemny, leśny odcinek.\nWychodzę w dolinie, gdzie kiedyś znajdowały się Prełuki (Прелукы;, w latach 1977-81 Przełęcz). Szerokie betonowe płyty wyglądają jak lądowisko.\nKilka dni przed wyjazdem zauważyłem na mapie, że droga, którą będę teraz szedł przez długi czas, jest prawdopodobnie asfaltowa. Wcześniej nie przyszło mi do głowy, że wyleją asfalt na takim zadupiu! Perspektywa wielokilometrowego wędrowania tym utwardzeniem w upalnych warunkach niezbyt zachęcała, ale na zmianę planów było już za późno, a poza tym i tak chciałem przejść tę trasę.\nW tym miejscu ponownie spotykam Osławicę wyznaczającą granicę między Beskidem Niskim a Bieszczadami, i także pomiędzy Beskidami Zachodnimi i Wschodnimi. Uwzględniono ten podział stawiając kilka tablic z opisami. Przydałoby się tu zabrać tych "ekspertów", którzy z uporem maniaka twierdzą, że Komańcza to także Bieszczady...\nPrzechodząc most znalazłem się zatem w Bieszczadach , ale ponieważ rzeka mocno kręci i będę ją przecinał jeszcze kilka razy, więc w Beskid Niski powrócę.\nPrełuki teoretycznie nadal istnieją jako wioska, lecz składa się na nie ledwie kilka domów i około 10 mieszkańców. Sto lat temu liczyły blisko 350 dusz...\nŻar leje się z nieba, asfalt się topi, ale gdy złapałem swój rytm, to idzie się nawet nieźle. Jak podejrzewałem - ruchu tu praktycznie brak, nie licząc jednego samochodu jadącego z naprzeciwka i mijającego mnie roznegliżowanego rowerzysty.\nOd czasu do czasu spotykam pozostałości po bieszczadzkiej wąskotorówce, która kiedyś jeździła aż do Rzepedzi: mosty oraz zarośnięte szyny.\nPo trzech kwadransach docieram do Duszatyna (Душатин). Wioska ciągła się w dolinie prowadzącej w kierunku jeziorek, ale na rozstajach stała cerkiew i znajdował się cmentarz. Po tej pierwszej nie ma śladu, po nekropoli mamy cerkwisko, czyli wykoszoną łąkę z jednym grobem i symbolicznym głazem. Grób jest z roku 1944.\nZ kolei przy drodze stoi sezonowy bar. Na szczęście jest otwarty. Prowadząca go kobieta wita mnie słowami:\n- W taki upał nie chodziłabym z plecakiem nawet jakby mi zapłacili!\nMnie nikt pieniędzy nie dał, więc muszę chodzić . Pytam się o piwo.\n- Jest świeżutki i zimniutki Leżajsk.\nNie jestem w stanie stwierdzić, czy rzeczywiście taki świeżutki, bo wali żelastwem jak każdy Leżajsk, ale zimny na pewno, więc dobrze gasi pragnienie. Robię sobie prawie godzinną przerwę.\nGłówny Szlak Beskidzki skręca na jeziora, a ja idę dalej wzdłuż rzeki. Przede mną kilka brodów, co najmniej czterokrotnie będę przekraczał Osławę i zmieniał pasma górskie. Co chwilę widać opuszczoną infrastrukturę kolejową, łącznie z dość sporymi mostami.\nPrzy pierwszym brodzie górskie buty zamieniam na sandały i od tego momentu maszeruje się bardzo przyjemnie, mimo, że to zwykłe, plastikowe laćki .\nPostanawiam też próbować łapać stopa. Na tym odcinku drogi jest co prawda zakaz ruchu bez specjalnego zezwolenia, ale nie wszyscy się tym przejmują. Pędzą na mnie dwa wypasione wozy z kujawsko-pomorskiego. Macham, minęli i wpadli na płyty. Kierowca drugiego pokazał niezidentyfikowany znak, jakby odkręcał butelkę, a mogło to znaczyć: "mam cały wolny tył i ciebie w dupie".\nTrudno, idę dalej. Na niebie pojawiają się chmury i czasem zakrywają słońce przynosząc krótkotrwałą ulgę.\nUdaje mi się złapać podwózkę kolejnym samochodem, tym razem na pewno legalnym. Właściciel auta jedzie do Mikowa, więc przejeżdżam z nim tylko około kilometra, ale zawsze to coś. Wychodzę przy ostatnim z zaznaczonych na mapie brodów (ale możliwa jest także przeprawa mostem), więc stwierdzam, że urządzę sobie tutaj wczesnopopołudniową pauzę.\nWskakuję do potoku Mikowego. Rozgrzane ciało na zimną wodę reaguje krzykiem .\nWypijam piwo, wcinam ciecierzycę z puszki i kabanosy (nie z puszki). Ogarnia mnie błogość i stan radości, który występuje tylko podczas wyjazdów: kiedy wszystko się układa, pogoda dopisuje i człowiek nigdzie się nie spieszy...\nPo odpoczynku ruszam dalej. W oddali pojawiają się górki.\nMniej więcej na wysokości "schroniska nad Smolnikiem" fotografuję krzyż z 1898 roku...\n...i łapię autostopa: starsza para zawozi mnie transporterem do centrum Smolnika (Смільник) obok drogi do cerkwi. Leżąca obok asfaltu skrzynka z butelkami służy chyba jako dodatkowy drogowskaz...\nPodążam do cerkwi. Nie zbudowano jej z drewna, ale i tak to ciekawa konstrukcja, zwłaszcza w zestawie z dzwonnicą.\nŚwiątynia stanęła w Smolniku w 1806 roku, lecz konsekrowano ją dopiero prawie 40 lat później. Aż do 1947 roku służyła grekokatolikom, potem na przemian była zamknięta i używana przez katolików obrządku łacińskiego. Obecnie należy do parafii w Nowym Łupkowie i tylko patron cały czas jest ten sam: święty Mikołaj.\nPodobno w środku znajduje się piękny ikonostas, ale przez uchylone drzwi prawie nic nie widać. Napisy w cyrylicy nad wejściem nie zostały zniszczone, to cieszy.\nWokół kościoła trochę grobów, cmentarz nadal jest używany.\nTymczasem na horyzoncie czai się zło... Prognozy zapowiadały popołudniowe burze i wygląda na to, że się sprawdzą. Pytanie tylko czy dorwą i mnie, czy może przejdą bokiem?\nNa razie się tym nie przejmuję i podziwiam widoki.\nSmolnik miał szczęście i dotrwał do naszych czasów, choć liczba mieszkańców jest dziesięciokrotnie mniejsza niż przed wojną, a Rusinów już tu raczej nie spotkamy. Za to działa sklep! Taki, przy którym od razu chce się usiąść.\nW przysklepowej wiacie degustuje sobie dwóch dżentelmenów. Witam się z nimi, zostawiam plecak i idę po coś chłodzącego. Następnie spędzamy przyjemnie czas dyskutując o tym i o owym, przewalają się miejscowi na zakupach i turyści. Ogólnie jest fajnie, choć mój niesmak wzbudziło chwalenie się jednego rozmówcy tym, jak pomógł swojemu psu odejść na tamten świat:\n- Stary już był, więc wziąłem siekierkę i go trzonkiem w nos zdzieliłem. Po problemie. Z paroma kotami też.\nWidać, że pewne metody na polskich wsiach się nie zmieniają. Jego kolega też jest zdegustowany taką akcją, na co tamten odpowiedział złośliwym rechotem... Ech.\nNo dobra, znowu się zbieram do dalszej drogi. Po chwili widzę z boku łemkowską chyżę. Okazuje się, że teraz mieszka w niej piwosz spod sklepu. Podjeżdża na rowerze, zaprasza na podwórze i do środka, pozwala fotografować.\nObiekt nie jest w najlepszym stanie. Budynek gospodarczy, widoczny po prawej, dosłownie chyli się ku upadkowi, to nie żadne zwichrowanie obiektywu. Ostatni remont robiony był pewnie dawno temu.\nW środku chałupy czuję się trochę jak w skansenie. Tylko patrzeć jak wyjdzie babuszka w chuście... ale nie, dzisiaj mieszka tu tylko jedna osoba. Gospodarz z dumą pokazuje wiszące na ścianie zdjęcie Marcina Dorocińskiego, z którego udziałem kręcono w obejściu film (nie pamiętam tytułu).\nZ kolei w szopie interesujące są wyryte na belkach stropu krzyże i jakieś symbole w kształcie koła. Miały chronić przed nieszczęściem albo zapewniać Bożą opatrzność? Szkoda, że nie zachowała się żadna data aby określić rok budowy.\nŻegnam się po raz drugi z towarzyszem spod sklepu i po chwili ostatni raz przekraczam Osławę. Kawałek dalej widzę budynek przypominający młyn.\nZarośnięty węzeł wąskotorowy. Składy kolejki bieszczadzkiej kursowały do Smolnika jeszcze w latach 2009-2011, potem je zawieszono i chyba nie ma szans na przywrócenie. Nie przeszkadza to ustawiać znaków STOP-u, aby kierowcy musieli się zatrzymać przed pociągiem, który nie nadjedzie.\nPodobna sytuacja jest na szosie wojewódzkiej - przejazd kolejowy nie używany od dwóch dekad, a znaki wyglądają na nowe! Trudno się dziwić, że przeciętny użytkownik samochodów nie zwraca uwagi na oznaczenia, bo podobnych "kwiatków" jest w Polsce cała masa!\nWreszcie schodzę z asfaltu, odbijając z drogi nr 897 na szuter, skrót do Nowego Łupkowa (Новий Лупків). Szedłem tędy tylko raz, podczas pierwszej wizyty w Bieszczadach kilka lat temu. Jako dodatkową atrakcję mam coraz wyraźniejsze pomruki burzy, która skrada się gdzieś za mną.\nNo polach ponownie pojawiają się ślady Bieszczadzkiej Kolejki Wąskotorowej. Ten odcinek pozostaje nieczynny od 1994 roku, kiedy to zakończyła swoją działalność jako podmiot państwowy. Krzyże świętego Andrzeja rdzewieją już ćwierć wieku.\nJakieś ruiny, możliwe, że dawnego PGR-u. I droga do nadal działającego zakładu karnego, w którym kiedyś zbyt krótko trzymali Macierewicza.\nNowy Łupków jawi się w okolicy jako prawdziwa metropolia - oprócz dużego sklepu posiadają znaną wśród turystów knajpę . Pierwsze kroki kieruję więc tam.\nZostawiam plecak i idę na wieś. Zaglądam na stację kolejową, gdzie w przeszłości stykały się tory normalne z Zagórza i wąskotorowe z Cisnej. Pociągi standardowe nadal tu dojeżdżają, ale tylko w weekendy i w wakacje, w inne dni kończą kurs w Komańczy, jak mój poranny. Co ciekawe - budynek wąskotorówki wygląda lepiej, niż ten od składów normalnotorowych. A w tle coraz ciemniejsze niebo i odgłosy uderzeń pioruna.\nWśród traw stoją trzy niszczejące wagony, kiedyś reprezentacyjne salonki polityków. Korzystał z nich Gierek, Jaruzelski, Wałęsa i Kwaśniewski. To niby skansen kolejowy, choć nie mam pojęcia na jakich zasadach on działa.\nA z innej beczki: gdyby się spytać przeciętnego turystę gdzie leży Łupków, to zapewne większość odpowiedziałaby, że w Bieszczadach. Część bardziej zorientowanych dodałaby, iż na pograniczu z Beskidem Niskim. Od "zawsze" tę granicę wyznaczała przełęcz Łupkowska ze swoim słynnym tunelem. Niedawno jednak powstał nowy podział polskich gór autorstwa wielu mądrych głów. Po jego obejrzeniu człowiek może się mocno zdziwić, a czasem popukać się w czoło. Według tego podziału całość Łupkowa przeniesiono w Beskidy Zachodnie, w Beskid Niski, gdyż nową granicą jest potok Smolniczek. Zatem od godziny, kiedy zboczyłem z drogi wojewódzkiej, jestem ponownie w Niskim. No cóż, ja pozostaję wierny tradycyjnemu podziałowi Kondrackiego, a ten świeży podział traktuję jako... zabawną ciekawostkę .\nPo zrobieniu zakupów wracam do baru. W tle cały czas hałasują grzmoty i świecą błyskawice. Burza jednak do nas nie dotarła, ale następnego dnia dowiedziałem się, że w Cisnej leciał grad i poczynił sporo szkód.\nPrzez knajpę przewala się dużo ludzi, zarówno miejscowych, jak i turystów. Na pewien czas dosiada się do mnie koleś, który - podobnie jak ja mam w planach - śpi w Starym Łupkowie, ale on w obiekcie luksusowym, bo posiadającym dostęp do łazienki . Potem przysłuchuję się rozmowom Łupkowian... Głównym tematem jest dojazd do Humennego na Słowacji - ktoś tam ma jutro kogoś odebrać.\n- Chłopie, to kawał drogi, tak ze 120 kilometrów - rzuca jeden z zaaferowanych dyskutantów.\n- No co ty, maksymalnie 40 - ripostuje drugi.\nW rzeczywistości jest około 70 kilometrów.\n- I tak pojadę - stwierdza przyszły kierowca. - Ale co ja muszę mieć ze sobą za dokumenty? Polskie prawo jazdy wystarczy? Jakieś dodatkowe papiery?\nI w tym momencie uświadomiłem sobie, jak ci ludzie niewiele wiedzą o sąsiadach żyjących za miedzą. Dosłownie za miedzą, bowiem granica oddalona jest od nas może o jakieś 3 kilometry... Przestaje mnie dziwić, że można całe życie mieszkać w takim miejscu i kompletnie nie mieć pojęcia, co się tam dzieje. A następnie wierzyć politykom, którzy wmówią, że granda, banda, terroryzm, drożyzna i rozpusta.\nOkoło godziny 20-tej zbieram się na ostatni odcinek dzisiejszego dnia: szutrówkę w kierunku Starego Łupkowa. Do niedawna biegł nią niebieski szlak, teraz przerzucili go w las na drugą stronę torów.\nChmury i słońce odgrywają przede mną ładny spektakl, nic go nie zakłóca.\nPojawiają się oznaczenia szlaku, który wyszedł z lasu i tak jak dawniej prowadzi wzdłuż Smolniczka, tam gdzie kiedyś znajdowały się zabudowania wsi. Mijam cerkwisko i przekraczam potok, a to oznacza, iż wróciłem w Bieszczady :D. Taa-daam! O ile w nowym podziale Nowy i Stary Łupków leżą w Beskidzie Niskim, o tyle Chatkę na Końcu Świata łaskawie zostawiono tam, gdzie zawsze była...\nPo chwili pojawia się charakterystyczna sylwetka schroniska. Pierwszy raz jestem tu wiosną (a patrząc na pogodę to wręcz latem).\nNadzwyczajnej frekwencji nie ma, mimo, iż w końcu mamy piątek. Przy ognisku biesiaduje kilku facetów z dużego miasta. Nieco już wciętych i głośnych, ale w miarę kulturalnych. Oprócz nich nocować będzie może jeszcze z pięć osób, w tym starzy bywalcy, a nawet chatkowy z lat 80-tych. Dołączam się do nich i wieczór przelatuje na rozmowach wszelakich. Na koniec dosiadamy się do ekipy ogniskowej, lecz z powodu planów na jutrzejszy dzień zabawię tam dość krótko...\nA z dzisiejszej wędrówki jestem bardzo zadowolony i nawet ten asfalt jakoś mocno nie przeszkadzał. Plastikowe sandały spisały się znakomicie, udało mi się w nich dotrzeć do samej chatki bez żadnej kontuzji .\nOstatnio zmieniony 01-08-2019 13:33 przez Pudelek, łącznie zmieniany 2 razy.\n"Szanowny Prezydencie. Błogosławione łono, które Ciebie nosiło i piersi, które ssałeś."\nRe: Bieszczady są upalne. I zielone. I autostopowe.\nPostautor: Leuthen » 01-08-2019 08:44\nPudelek pisze: Wracam na dworzec. W kierunku Bieszczadów postanowiłem pojechać pojazdem szynowym - stałe, codzienne i całoroczne kursy do Komańczy reaktywowano dopiero rok temu. Szynobus już stoi.\nTo i tak miałeś szczęście, że popsuł się tylko biletomat i że nie jechałeś busem zamiast szynobusem (dodatkowo w takim luzie). 10 dni temu lokalne Radio Rzeszów donosiło co następuje:\n"Nie kończą sie problemy z pociągami kursującymi na liniach kolejowych nr 107 i 108. Z powodu braku sprawnych pojazdów spalinowych znów wprowadzono tam autobusową komunikację zastępczą. Taka sytuacja występuje na trasach Jasło-Sanok i Sanok-Zagórz-Komańcza i potrwa przynajmniej do 3 sierpnia.\nPodróżni, a zwłaszcza turyści narzekają,że zastępcze busy mają ograniczoną pojemność , nie można nimi np. przewozić rowerów. W takim pojeździe nie zawsze mieszczą się wszyscy chętni . Tak było 16 lipca na trasie Sanok-Komańcza, kiedy do busa nie weszła cała grupa wycieczkowa. Pomógł prywatny przewoźnik kolejowy SKPL, który jest podwykonawcą PKP Intercity i zorganizował specjalny kurs do Komańczy.\nProblemy z kursowaniem pociągów spalinowych na południu regionu występują co najmniej od roku. Jak informuje Podkarpacki Zakład Przewozów Regionalnych przyczyną utrudnień dla podróżnych są awarie jakim ulegają pociągi , kolizje ze zwierzyną leśną i pojazdami , a także długotrwałe przeglądy okresowe szynobusów."\nhttps://www.radio.rzeszow.pl/#ajx/wiado ... t-pociagow\nA co do relacji - miło obejrzeć miejsca, w których przed laty sam byłem, wędrując szlakiem niebieskim (graniczny) oraz czerwonym (GSB)\nPostautor: Pudelek » 01-08-2019 13:21\nJuż się o tych autobusach dowiedziałem, bo sprawdzałem rozkład na połowę sierpnia, a tam pociągów brak Co ciekawe, w weekendy pociągi mają niby normalnie kursować, jedynie od poniedziałku do czwartku kursuje komunikacja zastępcza. Raczej na 3 sierpnia się nie skończy...\nRejestracja: 26-01-2008 22:49\nPostautor: Raubritter » 01-08-2019 15:13\nW tej sezonowej knajpce w miejscowości Duszatyn mają nawet pieczątkę turystyczną (albo i dwie) z motywem związanym z pobliskimi jeziorkami.\nPiłem tam grzane piwo (pogoda była wówczas fatalna) przechodząc GSB\nP.S jakie to dziwne, że człowiek pamięta gdzie pił piwo, a nie pamięta gdzie pił herbatę lub cole\nOpatrz jeno – rzekł Szarlej, zatrzymując się. – Kościół, karczma, bordel, a w środku między nimi kupa gówna. Oto parabola ludzkiego żywota.\nPostautor: Pudelek » 01-08-2019 16:13\nPieczątkę mam, czerwoną, jedną\nKnajpa w Duszatynie jest na tyle charakterystyczna (jedyna w obrębie wielu kilometrów), że i herbatę byś pamiętał\nRejestracja: 02-09-2013 10:44\nPostautor: opawski1 » 01-08-2019 17:38\nteż mam taką pieczątkę\nMOJA STRONA O GÓRACH OPAWSKICH: http://www.goryopawskie.eu/\nPostautor: Pudelek » 05-08-2019 11:18\nPoranki w Chatce na Końcu Świata w Starym Łupkowie kojarzą mi się zawsze z ładną pogodą. Tak było i tym razem - za oknami niebo bez jednej chmurki, słońce już zaczyna smażyć...\nO dziwo, wszyscy nocni imprezowicze już są na nogach. Mnie się nie chce wstawać, dwukrotnie przestawiam budzik, mimo, iż wiem, że plan na pół dzisiejszego dnia jest dość napięty. Chcę zdążyć na pociąg, a trasy jest sporo do przejścia. Liczę jednak, że uda mi się złapać jakieś podwózki...\nTowarzystwo zasiadło do śniadania .\nDzielnie odrzucam propozycję wspólnej konsumpcji Baczewskiego (swoją drogą wyjątkowo mi ta wódka nie smakuje). Gdybym jednak zmienił zdanie, to dostaję ofertę samochodowego powrotu aż do domu w kolejny dzień - tyle, że ja wracać jeszcze nie mam zamiaru. Ekipa, która wczoraj rozpaliła ognisko, chce dziś iść aż do Balnicy górami i także proponują, abym się do nich dołączył, a ja znowu muszę odmówić...\nPojawił się gość - chudy i umięśniony Słowak na rowerze. Biega wokół chatki lekko zszokowany i strzela kolejne zdjęcia smartfonem. Potem uwiecznia siebie w różnych pozach. Wreszcie smaruje się kremem do opalania i pyta się, w którym kierunku idę... Kręci nosem, on chyba chce gdzieś indziej.\nOkoło 9-tej udaje mi się w końcu zebrać do drogi. Późno, niedobrze, ale może jakoś to będzie...\nZ chatki skręcam w prawo, na wschód. Tędy jeszcze nigdy nie szedłem. Sielsko.\nIdylla kończy się już po jakimś kilometrze, gdy trafiam na wielki plac pełen ściętych drzew i drwali. Dochodzi tutaj także asfalt. Widać, że cywilizacja zbliża się do Łupkowa od drugiej strony...\nMimo wszystko asfaltem idzie mi się dobrze i nikt mi nie przeszkadza. Dwukrotnie przekraczam potok Smolniczek, a to oznacza, że według nowego mądrego podziału górskiego na chwilę znalazłem się w Beskidzie Niskim, po czym powróciłem w Bieszczady. Tym razem definitywnie .\nZbliżam się do miejsca, gdzie kiedyś zaczynała się wieś Zubeńsko (Зубенсько). W okresie międzywojennym liczyła prawie 400 mieszkańców, Rusinów i kilku żydów (wcześniej społeczność żydowska była liczniejsza). Ludność zdążono wywieźć w różne strony jeszcze przed akcją Wisła...\nSpotykam pierwsze zaparkowane samochody i kręcących się po okolicy ludzi. Dwóch facetów schodzi z drogi i przez rów oraz krzaki przedziera się na zadrzewione wzgórze widoczne po lewej - tam prawdopodobniej stała drewniana cerkiew.\nW takim miejscu zawsze przeżywam pewnego rodzaju wewnętrzny wstrząs: jak prosto może zniknąć cała miejscowość? Jasne, minęło już ponad pół wieku, przyroda i ludzie zrobili swoje, ale przecież patrząc na te łąki bardzo trudno sobie wyobrazić, że stało na nich kilkadziesiąt domów...\nNiebieski szlak biegnie na południe w kierunku granicy, natomiast ja podążam na północny-wschód.\nMijam pracujący w polu traktor i nagle słyszę inny warkot dochodzący z tyłu. Nie namyślając się długo macham ręką i już po chwili siedzę w półciężarówce z dwoma robotnikami, którzy dowożą mnie na skrzyżowanie z drogą wojewódzką, tuż obok nieczynnego przejazdu wąskotorówki.\nNa głównej szosie jeździ sporo aut, co mnie tym razem cieszy. Wydaje się, że z kolejnym stopem nie będzie większych problemów. Na razie zaglądam jednak pod pobliski krzyż z 1888 roku.\nTeraz chcę podejść jeszcze kawałek dalej za odbicie drogi na Smolnik i tam założyć punkt łapania okazji . Z plecakiem wzbudzam zainteresowanie, pomachał mi nawet kierowca ambulansu - nie wiem tylko czy to dobry czy raczej zły znak?\nOd czasu do czasu już teraz macham łapką, ale bez wielkiego parcia. Jeden z samochodów najpierw mnie mija, potem gwałtownie hamuje i cofa się kilkadziesiąt metrów. Wyskakuje młody facet i gorączkowo rzuca się do tylnych drzwi:\n- Mamy ciasno, z tyłu siedzi żona z noworodkiem, ale może jakoś się zmieścimy - woła.\n- Spokojnie, nic na siłę - odpowiadam. - Nie chcę sprawiać problemów, na pewno za chwilę ktoś inny mnie weźmie.\n- Nie, nie, to nie problem - upiera się tamten.\nOstatecznie przekonałem go, że nie musi przestawiać małżonki oraz dziecka z fotelikiem i naprawdę mogę jeszcze sobie poczekać przy drodze na kolejną podwózkę. Miałem rację - na zegarku przeleciało ledwie kilka minut i zatrzymał się van z rowerową rodzinką. Okazało się, że w Cisnej odbywa się dziś maraton dla amatorów dwóch kółek, stąd tak dużo aut z przyczepionym sprzętem.\nTak miło nam się rozmawiało, że prawie przegapiłem miejsce, gdzie chciałem wysiąść, a był nim wielce zachęcający napis NALEWKARNIA. Kto by się nie skusił?\nWyskakuję z plecakiem w "centrum" Woli Michowej (Воля Мигова). Jest dopiero 10-ta, a to oznacza, że od chatki w Łupkowie przemieściłem się tu w godzinę. Znakomity wynik, teraz mam sporo czasu na zapas, więc bez ceregieli kieruję swe kroki do dawnego sklepu spożywczego, a dziś reklamującej się "nalewkarni".\nWybór jest spory, ceny też. Oprócz trunków można nabyć swojski chleb i soki. Jedzenie akurat jeszcze mam, więc decyduję się na nalewkę z pokrzywy i cytryny. Kapitalna!\nSiadam do cienia, rozmawiam ze sprzedawcą. W przyszłości chcą jeszcze produkować lokalne piwo. Byłoby fajnie.\nSpędzam pod drzewem kilka kwadransów - przez ten czas do sklepu zaglądają klienci. Są nawet prawie sąsiedzi z Opola. Kobieta idzie zrobić rozeznanie, a facet widząc mnie dziwi się: "To turyści z plecakami jeszcze nie wymarli?". Opowiada mi o wczorajszej burzy z gradem w Cisnej oraz o tłumach turystów na połoninach. No cóż, zaczął się weekend, więc trzeba się ich spodziewać...\nCiężko w to uwierzyć, ale zamieszkała obecnie przez około 90 osób Wola Michowa była kiedyś miastem! Pierwotnie zaś wsią królewską lokowaną w XVI wieku, natomiast prawa miejskie uzyskała w połowie 18. stulecia. Na krótko, ale jednak. Zabudowa skupiona była wokół rynku położonego na północ od szosy, gdzie dziś chyba nic już nie ma. Odbywały się w niej jarmarki, handlowano bydłem i węgierskim winem. W szczytowym okresie liczba mieszkańców wynosiła ponad osiem setek, w tym aż czwartą część stanowili wyznawcy judaizmu. Oprócz cerkwi działały w Woli dwie synagogi, a do dzisiaj przetrwał w pewnym oddaleniu kirkut. Nawet zastanawiałem się czy do niego nie podejść, ale nie wiedziałem, czy na pewno trafię, a z drugiej strony wzmagający się upał nie zachęcał do skoków w bok...\nWspółczesna Wola Michowa to garść domów wzdłuż drogi wojewódzkiej, prawie wszystkie już nowe, powojenne. Starszą datację mogą mieć te dwa.\nNiedaleko sklepu jeszcze do niedawna stał pomnik poświęcony czterem milicjantom poległym "w obronie ładu i porządku". W wyniku "dobrej zmiany" w jego miejscu mamy dziś wystawkę śmieci.\nBlisko południa, zatem temperatura robi się nieznośna. Spocony sunę do przodu rozpaloną drogą.\nŻubr, pstrąg i tokaj zapraszają. Nie skuszę się!\nNowy, nie mający jeszcze 10 lat, kościół katolicki. Całkiem ładny. Stoi w innym miejscu niż kiedyś cerkiew, ta znajdowała się w zachodniej części Woli.\nKawałek za świątynią przez Osławę przerzucono metalowy mostek, a za nim widać ruiny zabudowań. Pewnie bym je przegapił, bo z drogi są słabo widoczne, ale przed wyjazdem zwróciła mi na nie uwagę Wiolcia z GBG.\nBudynki są pozostałościami ośrodka "Latarnia Wagabundy". Podobno bardzo znanego, który przeniósł się teraz w inne miejsce. Postanawiam przejść się korytarzami i liczę, że żadna żmija nie będzie się wygrzewała w słońcu.\nW środku wilgotno, czuć stęchliznę i inne różne zapachy. Są ślady bytności dzikich lokatorów, ale raczej nie z ostatniego okresu.\nGdy wracam do drogi spotykam faceta z pobliskiego domu. Myślałem, że dostanę opieprdziel, iż kręcę się po prywatnym terenie, lecz ten zagaduje:\n- Zimna woda była?\nMyślał, że poszedłem wykąpać się do Osławy . Pomysł niezły, ale jednak muszę iść dalej.\nŁemkowski krzyż z cyframi wykonanymi jakby nieporadną ręką.\nW okolicy ruin po Latarni powinien zaczynać się żółty szlak. Nie widzę jednak oznaczeń. Na szczęście trudno się tutaj zgubić, gdyż odbicie jest tylko jedno, z metalową tablicą kierującą w dolinę potoku Balnica (Balniczka). Przekraczam tory nieczynnego odcinka wąskotorówki.\nDobrze, że ta droga nie już asfaltowa, bo nogi chwilowo mają dość takiej nawierzchni . Aby im ulżyć wysypano tu sporo tłucznia, zapewne żeby łatwiej zwozić drzewo...\nPo kilkunastu minutach znajduję ukrytą w lesie kapliczkę, tzw. Kowalową. Wybudowano ją w XIX wieku, odwiedzali ją grekokatolicy z obu stron granicy. Odprawiano w niej nabożeństwa, a tutejsze źródełko uważano za cudowne, po tym jak dzięki niemu odzyskał wzrok żebrzący dziad.\nKaplica jest po remoncie. Opuszczona po wypędzeniu Rusinów zaczęła z wolna niszczeć, lecz podobno aż do lat 70. jej stan nie był najgorszy, w środku istniały jeszcze freski, trzymał się tynk. Potem została wewnątrz mocno zniszczona w wyniku... detonacji niewypałów! Naprawdę, ludzkie barbarzyństwo w stosunku do "obcych obiektów" nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać!\nPod kaplicą płynie Balniczka, więc siadam pod mostkiem i chłodzę się. Trzeba trochę nabrać sił.\nPo wiosce Balnica (Бальніця) nie pozostało już prawie nic. Właściwie jedynym namacalnym śladem jest cerkwisko. Świątynia w Balnicy była obiektem drewniano-murowanym, konsekrowano ją w 1856 roku. Obok niej stała dzwonnica z trzema dzwonami. Jeden z nich został w czasie ostatniej wojny ukryty, kilkanaście lat temu wykopany i prezentowany jest w skansenie w Sanoku, o czym już kiedyś pisałem. Ma metr średnicy i waży ponad 600 kilogramów.\nMiejsce po cerkwi.\nNa cmentarzu kilka starych krzyży i część ustawionych już przez wygnańców lub ich potomków.\nBalnicę likwidowano w dwóch etapach: w 1946 część mieszkańców wywieziono na Ukrainę, rok później całą resztę w czasie Akcji Wisła. Wylądowali na Pomorzu, gdzie zazwyczaj żyją do dziś. Z opróżnienia wioski skorzystała UPA, która użyła drewno z pustych domów do budowy podziemnego szpitala.\nKilkadziesiąt lat temu zobaczylibyśmy na zdjęciu wykonanym w tym miejscu domy, dziś większość terenu zajął las.\nMimo, że miejscowość już nie istnieje, to nazwa "Balnica" przetrwała w szerszej świadomości z powodu Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej. Obecnie to ostatnia czynna stacja zachodniego odcinka, choć przystanek znajduje się w sporym oddaleniu od dawnej wsi.\nWłaśnie przejazd kolejką był głównym celem dzisiejszego dnia, ona determinowała mi plany, ponieważ do Balnicy kursowała tylko raz dziennie. Zbliżając się do przystanku ponownie widzę nieużywane tory, słyszę piski lokomotywy, potem pojawiają się ludzkie głosy i wreszcie sami pasażerowie.\nWśród turystów wzbudzam sensację. Jakaś dziewczyna patrzy na mnie jak na UFO i pyta z niedowierzaniem:\n- Pan tu przyszedł piechotą?\n- Niestety - odpowiadam z uśmiechem, po czym najpierw idę pogadać z obsługą, a potem zrobić małe zakupy w sklepie. Zimne słowackie piwo będzie w sam raz!\nW skład pociągu wchodzi kilka wagonów otwartych oraz jeden zamknięty. Ten ostatni jest najciekawszy, bowiem posiada drewniane siedzenia jak z dawnych lat, hamulec ręczny oraz... toaletę .\nCałość pociągnie nieśmiertelny Lyd2 czyli rumuński FAUR. W ciągu półtora miesiąca po raz trzeci pojadę wąskotorówką, a po raz drugi Lydem (przedtem w Bytomiu, natomiast na Suwalszczyźnie mieliśmy polską konstrukcję).\nPrawie wszyscy ładują się do otwartych wagonów, do mnie dołącza tylko trójka młodzieńców. Przez większość podróży raczy mnie opowieściami z życia swojego i znajomych, w których dominującym tematem jest oczywiście wyrywanie lasek. Najbardziej utkwiła mi w pamięci historia jakiegoś muzyka co grywał na weselach, a w przerwach podkradał ludziom aparaty cyfrowe i w toalecie w tajemnicy uwieczniał na nich swoje przyrodzenie . Podobno działało to na wiele dziewczyn . Niestety, skończył tragicznie, bo zginął w wypadku, zasypiając w aucie podczas powrotu z imprezy...\nTymczasem widoki za oknami cieszą oczy.\nW jednym miejscu tory tak zakręcają, że można zobaczyć sznur wagonów za nami.\nMało znaną ciekawostką historyczną jest fakt, że przez pewien czas bieszczadzka kolejka była de facto międzynarodowa. Po I wojnie światowej granicę międzypaństwową wytyczono na grzbiecie wododziałowym i okazało się, że prawie kilometrowy odcinek torów wąskotorówki znalazł się w Czechosłowacji. W czasach Austro-Węgier nie przejmowano się takimi niuansami, podczas budowy uwzględniano przede wszystkim uwarunkowania terenowe, natomiast w okresie międzywojennym stało się to problemem, gdyż za każdym razem pociągi kontrolowali i eskortowali czechosłowaccy funkcjonariusze. Dopiero w 1938 roku, wykorzystując agonię Czechosłowacji, strona polska wymogła cesję fragmentu terytorium (niecały kilometr kwadratowy) i w ten sposób cała linia znalazła się w Rzeczpospolitej.\nPo kolejnej wojnie cofnięto wszystkie nabytki sanacyjnej Polski, więc zapewne stało się tak i tutaj, choć było to mocno niepraktyczne. Najbardziej prawdopodobna opcja to powtórne przekazanie przez Słowaków torowiska kolejki podczas jednej z wymian granicznych, zapewne w 1958 roku. W każdym razie obszar ten (określany w dokumentach jako "źródliska Udavy") jest jedynym z wymuszonych kiedyś na Czechosłowacji i nadal położonym w Polsce.\nPociąg mknie przez zielone okolice, turla się wzdłuż potoku Solinka, następnie przecina trakt wojewódzki i mijamy nieliczne zabudowania Żubraczy (Зубряче).\nPo 45 minutach dojeżdżamy do Majdanu, głównej stacji Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej.\nTłum podróżnych wylewa się na zewnątrz, ja wychodzę jako ostatni, aby jeszcze zrobić zdjęcie wnętrza pustego wagonu, którym jechałem. Fajny.\nLudzkie morze rozbiega się we wszystkie strony, więc zwiedzanie wystawy muzealnej ograniczam do kilku zdjęć wykonanych w ruchu. Na zielono-czarno parowóz Kp4 z Chrzanowa.\nZ Majdanu do Cisnej (Тісна) już blisko, ale to nieprzyjemny odcinek z dużym ruchem samochodów, zatem po raz trzeci tego dnia postanawiam złapać stopa. Zatrzymuje się pierwszy napotkany wóz; to także turyści z wąskotorówki. Po kilku minutach jestem już w centrum, gdzie masa aut i ludzi. Trudno się dziwić, mamy sobotę i ładną pogodę. Za tydzień, w weekend bożocielny, pewnie frekwencja jeszcze się mocno zwiększy.\nUderzam do jednej z knajp na żurek i radlera. Tu także patrzą dziwnie na mój plecak.\nNie mogło zabraknąć wizyty w Siekierezadzie. Po raz pierwszy siadam w dużej sali ("galerii"), która zwykle była zamknięta.\nPrzy barze wydaje mi się, iż widzę znajomą twarz mężczyzny, przygląda mi się również jakaś babka. W końcu się odzywa:\n- To pan łapał dziś stopa i do nas nie wszedł. Poradził jakoś pan sobie? Baliśmy się, że w tym upale coś się stanie!\nSamochód z małą ilością miejsca, żoną i noworodkiem, który chciał mnie zabrać przed Wolą Michową. To miłe, że tak troszczyli się o obcego człowieka.\n- Poszedłem kawałek dalej i w cieniu założyłem stały punkt łapania okazji - odpowiadam ze śmiechem. - Już kilka minut później byłem w dalszej drodze, dzisiaj jest dobry dzień dla autostopowania.\nTo fakt, podróżowanie w ten sposób idzie mi na tym wyjeździe całkiem sprawnie. Na pewno pomaga wielkość mojej grupy turystycznej, składającej się z jednej osoby. W sumie mógłbym tak przebyć i ostatni odcinek dzisiejszego dnia, lecz decyduję się na autobus.\nMaszerując na przystanek przyglądam się różnym przybytkom dla turystów. Najczęściej odmienianym słowem jest "Łemko". Łemkowskie knajpy, sklepy i klimaty. Łemkowskie pamiątki. Łemkowskie jadło. Nagle, po wielu dekadach, wydobyto Łemków z niebytu i stali się modni. Ukraińcy są źli i podejrzani, o nich się nie wspomina, a Łemko brzmi tak swojsko. To nic, że część Łemków, zwłaszcza tych wschodnich, także uznawała się za członków narodu ukraińskiego. A najlepsze jest to, że Cisna to już nie Łemkowszczyzna! Tereny zamieszkałe przez tę grupę Rusinów znajdowały się tuż za miedzą, kończyły się w Żubraczach, lecz Cisna była już miejscowością Bojkowską. Tyle, że Bojkowie nadal są w świadomości nieobecni, więc można wciskać tych Łemków gdzie popadnie...\nPrzystanek autobusowy mam z widokiem na bezpłciowy kościół katolicki. Wieżę dobudowano kilka lat temu.\nAutobusy są opóźnione, więc wsiadam do tego, który miał jechać z pół godziny wcześniej. Mija jakieś pół godziny i wysiadam w Wetlinie (Ветлина). Pierwszy widok na zielone połoniny .\nUderzam do domu wypoczynkowego PTTK. Zawsze kojarzył mi się z zamkniętymi drzwiami, ewentualnie ciszą i spokojem. Teraz gęsto tam jak w ulu. Pełno namiotów, dużo ludzi kręci się wokół knajpy. Ekipa prowadząca obiekt reprezentuje styl hippisowsko-hipsterski, z głośników sączy się sympatyczna muzyka. No i ceny na barze mocno poszły do góry.\nNa szczęście przenocować ciągle można za niewysoką kwotę. Decyduję się na prl-owski domek letniskowy, którego połowę mam tylko dla siebie.\nPo kąpieli pora na spacer do najbliższego baru. Widać, że włodarze Wetliny wzięli sobie do serca, aby przy tak wysokich temperaturach nie kosić nieustannie trawników .\nBaza Ludzi z Mgły. Jakoś nigdy nie umiało mnie przekonać to miejsce. Teraz chyba sporo się w niej pozmieniało, ludzie wychodzą trzaskając drzwiami i wołając:\n- To już nie ten sam lokal! Nigdy nie wisiało w nim poroże, ekipa jest inna!\nWydaje mi się, że jednak wisiało, a właściciel od lat ten sam... W każdym razie ubyło piw.\nPrzy barze zauważam lane wino! Kurczę, dawno takiego nie piłem!\n- Co to za wino? Białe, czerwone? - zagaduję sprzedawcę.\n- A słodkie, wytrawne? - ciągnę naiwnie.\n- Normalne, dobre - odpowiada ten z głupim uśmiechem.\nZamawiam duży kufel. I już po zapachu czuję, że się sfrajerzyłem - to przecież zwykły jabol . Jak mogłem sądzić, że za 10 złotych napiję się tutaj czegoś innego? Cóż, walka z tym napitkiem była długa i bolesna .\nAle wieczór dopiero się zaczynał, choć ja miałem inne plany. Początkowo chciałem skończyć piwo, którym przepłukiwałem przełyk po jabolu i wrócić do PTTK-u. Towarzyszyła mi lektura, powrót po latach.\nPrawie mi się udało, bo dosiadł się miejscowy ze słowami:\n- Wyglądasz na człowieka, z którym przyjemnie napić się piwa.\nNie miałem więc wyboru... Następnie dołączyliśmy do sąsiedniego stolika okupowanego przez dwie pary - starszą i młodszą. Integracja szła na tyle szybko, że już po pół godzinie rozmowa zeszła na trudne i bolesne porody .\nMinęła północ, barmani (ci, którzy nie imprezowali z nami) zaczęli dawać sygnały, iż chcą zamykać, a młodsza para przeszła do bardziej intensywnego stopnia migdalenia, więc wysandałowałem się do miejsca noclegowego (to zaledwie kilkaset metrów od Bazy). A tam... impreza w pełni! Gra muzyka, kula dyskotekowa, tańce... Zaczepia mnie facet z Żor i ląduje przy jego ekipie. Trochę to wszystko się jeszcze przeciągnęło zanim ostatecznie dotarłem do domku.\nPostautor: Leuthen » 05-08-2019 20:36\nPudelek pisze: Ale wieczór dopiero się zaczynał, choć ja miałem inne plany. Początkowo chciałem skończyć piwo, którym przepłukiwałem przełyk po jabolu i wrócić do PTTK-u. Towarzyszyła mi lektura, powrót po latach.\nJa w tym roku wreszcie zrealizowałem zamiar, który nosiłem od studiów i przeczytałem całą "Trylogię husycką" Sapkowskiego\nPudelek pisze: Prawie mi się udało, bo dosiadł się miejscowy ze słowami:\nArgument nie do odparcia. I nie zawołasz jak Reinmar z Bielawy w Strzegomiu:\n- Szarleju, ratuj!\nPostautor: Pudelek » 06-08-2019 06:57\nTrochę walczyłem ze sobą, ale było ciężko, zwłaszcza, że facet od razu zaproponował, że postawi mi piwo No i uległem\nPostautor: Raubritter » 08-08-2019 11:46\nTeż ostatnio wróciłem do Trylogii husyckiej, i właśnie kończę trzeci tom\nPostautor: Pudelek » 08-08-2019 12:29\nTrzeciego dnia pobytu w Bieszczadach chciałem ruszyć w końcu w jakieś wyższe partie gór. Prognozy zapowiadały jednak załamanie pogody, więc rano z niepokojem rzucam się do okna: na szczęście nic się nie zmieniło, niebo niebieściutkie, ani jednej chmurki.\nDobrze byłoby zacząć od śniadania, w moim przypadku tradycyjnie jajecznicy. Idę więc do baru ośrodka PTTK w Wetlinie i zamawiam zestaw. We wnętrzu i w okolicy sporo już ludzi, ale większość obecna raczej ciałem, niż duchem. Niektórzy śpią rozłożeni na kanapach, inni snują się bez celu, bardziej wytrzymali usiłują siedzieć równo przy stolikach. Ewidentnie kaczor rządzi nie tylko w Sejmie, ale także tutaj .\nRobię szybkie zakupy i ruszam w kierunku szlaku. W kierunku, a nie na, bowiem pierwszy, kilometrowy odcinek to droga osiedlowo-polna przez tzw. Stare Sioło. Pojawiają się widoki na mój najbliższy cel - Połoninę Wetlińską.\nZ mijanej tabliczki wynika, że używano także innych nazw, światowych! W Nowym Jorku są trzy Manhattany, Wetlina ma tylko dwa, lecz granicę zniesiono po wejściu do Schengen .\nPo jakimś czasie spotykam szlak koloru żółtego i kasę biletową. Płacenie za możliwość obcowania z przyrodą, teoretycznie należącą do wszystkich, uważam za jedno z większych gówien autorstwa państwa... Cóż.\nNastępnie czeka mnie dość długie wspinanie się w lesie, które strasznie mnie męczy, pocę się prawie tak samo jak wczoraj w największym upale. Robię sobie przerwę przy deszczochronie, co trochę wzmacnia moje siły, ale najbardziej pomaga świadomość, iż już niedaleko!\nI w końcu pojawia się przestrzeń!\nTen widok był dla mnie inspiracją do czerwcowego przyjazdu w Bieszczady. Nie konkretne miejsce czy połonina, ale kolor. Zielony! Jeszcze nigdy nie byłem w Biesach, gdy było zielono. Podczas wczesnowiosennych odwiedzin przyroda nadal odpoczywała po zimie, a pod koniec lata i jesienią była już zmęczona i żółta. Czerwiec wydawał się idealnym terminem aby nasycić oczy zielenią, choć miałem pewne obawy po rozpoczęciu fal upałów. Niepotrzebnie...\nWychodzę obok przełęczy Orłowicza. Jest fajnie.\nWetlińska jest jednym z najbardziej obleganych miejsc w Bieszczadach, chyba tylko z Tarnicą może rywalizować pod względem zadeptywania. Na szczęście teraz panuje ruch dość umiarkowany...\nWidoki w kierunku północnym...\n...i południowym. Pasmo graniczne z Rabią Skałą, po którym chodziłem w ubiegłym roku.\nRobię sobie popas za krzakami, a w tym czasie na niebie zaczyna pojawiać się sporo chmur. Chyba rzeczywiście szykuje się zmiana pogody...\nMuszę kiedyś wdrapać się na Smerek, lecz dzisiaj skręcam na wschód, w najbardziej tradycyjnym kierunku Głównego Szlaku Beskidzkiego. Przełęcz zostawiam za sobą.\nZnów spoglądam w doliny i na otaczające mnie polany... Jeszcze w okresie międzywojennym na Wetlińskiej trwał intensywny wypas wołów.\nLas na Szarym Berdzie dzieli połoninę na dwie nierówne części.\nHnatowe Berdo, poza szlakiem.\nPodejście pod Osadzki Wierch z daleka wydaje się ostre, ale w rzeczywistości idzie się przyjemnie, zwłaszcza w takich warunkach. A ja znowu spoglądam za siebie, na Smerek.\nJak można się przekonać oglądając zdjęcia to tłumów nie ma. Oczywiście starałem się je tak kadrować, aby uwiecznić jak najmniejszą liczbę osób, ale nie zadeptywaliśmy się. Mimo niedzieli i ładnej pogody, bo nawet upał zelżał.\nDochodzę na Osadzki Wierch, najwyższy legalnie dostępny szczyt Wetlińskiej (1253 metry). Sąsiedni Roh ma 200 centymetrów więcej, ale szlak go omija. Osadzki to mnóstwo skałek i widok na schronisko oraz Połoninę Caryńską w tle.\nSłońce zaczyna powoli przegrywać walkę z chmurami. Zastanawiam się ile jeszcze czasu zostało zanim całkowicie zwyciężą?\nMiędzy Osadzkim a Rohem znajduje się obniżenie, zwane Srebrzystą Przełęczą lub Srebrną Przełączką. Kiedyś określano je jako Staw, bowiem istniał tam zbiornik do pojenia bydła. Tamtędy wiedzie szlak i jest to klasyczne bieszczadzkie ujęcie.\nSchronisko i Hasiakowa Skała coraz bliżej.\nChatka Puchatka. Obiekt legendarny/kultowy, nie boję się tak go określić. Spałem w niej raz (bo tylko raz byłem na Wetlińskiej) cztery lata temu w czasie pierwszej wizyty w Biesach. Średnio miła obsługa i niesamowity wieczór przy świecach. A rano wspaniały wschód słońca...\nTo jedyne miejsce na polskich połoninach, gdzie, nie łamiąc durnych przepisów parku narodowego, można oglądać początek i koniec dnia. Po to się tu idzie. Wiele osób jednak tego nie rozumie i płacze nad fatalnymi warunkami noclegowymi. Jak to w Polsce - jeśli coś dobrze działa, to musimy je spieprzyć. Park przeznaczył chatkę do remontu. Oficjalnie, bo de facto byłaby to budowa nowego obiektu, z mniejszą ilością miejsc, z koniecznościami rezerwacji, za większą kasę. Z możliwością wzięcia prysznica - fantastycznie! Chatka zapewne zmieniła by się w pensjonacik dla kasiastych. Na szczęście prace jeszcze nie ruszyły, udziela się noclegów w dotychczasowej spartańskiej wersji i zdziera z turystów w bufecie.\nPierwsze zmiany jednak są widoczne: zamknięto stare kibelki i postawiono dwa toj-toje. Oczywiście płatne. Jak to było? "Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy wielki krok naprzód".\nLudzie przychodzą i odchodzą. Pojawia się także młoda parka, z którą wczoraj siedziałem w Bazie Ludzi z Mgły. Dziewczyna wbiega raźno niczym sarenka, facet ma ból w oczach. Ciekawe czy z powodu alkoholu czy raczej nocnej gimnastyki?\nIdę na szczyt zrobić kilka zdjęć. Caryńska prezentuje się okazale, ale za nią już bardzo zamglone. Tarnica jeszcze się łapie, lecz ogólna widzialność nie przekracza 20 kilometrów.\nTrochę dalej widać w stronę Gór Sanocko-Turczańskich.\nZamknięty i smutny wychodek.\nNa południu zaczyna czaić się coś złego...\nZachmurzenie gęstnieje i robi się coraz ciemniejsze. Słychać pierwsze pomruki - ewidentnie burza! I co teraz? Przeczekać ją przy Chatce czy schodzić w dół licząc, że się zdąży? Nie tylko ja mam takie dylematy. Obok siedzi kobieta z rodziną i ona bardzo mocno boi się burz.\n- To tylko samolot - próbuje ją kłamliwie uspokajać mąż. Nie nabrała się.\n- Zostajemy tutaj dopóki nie przejdzie! - woła pani.\n- A jak będzie waliło do wieczora? Chcesz tu nocować??\nTeż się waham... Nad większą częścią Wetlińskiej zapanował już mrok.\nOstatecznie ruszam w drogę, podobnie jak sąsiednia rodzinka i jeszcze kilka osób. Kierujemy się na Berehy Górne i to bardzo szybkim tempem.\nTam jeszcze tak spokojnie...\nTymczasem u nas zrobiło się ciekawie: ciągle byliśmy na odsłoniętym terenie, gdy nagle burzowo-deszczowa chmura gwałtownie przyspieszyła i zbliża się do nas bardzo szybko. Wydawało się, że to kwestia chwili, jak w nas walnie. Miałem taki krótki okres paniki, że nawet chciałem rzucić się pędem z powrotem do schroniska.\nNagle ściana deszczu stanęła! Dolina Wetlinki nie przepuściła jej dalej i zaczęła spychać na zachód. Uff... No i las był coraz bliżej, więc odetchnąłem z ulgą.\nMimo wszystko nie zwalnialiśmy tempa. Po ponownym wyjściu na otwartą przestrzeń wydaje się, że jest już po burzy...\nA jednak nie do końca - druga strefa wyładowań nadchodzi od strony Ustrzyk. Nie ma co się zastanawiać, trzeba stąd spadać!\nNa sam koniec dopadł mnie deszcz, ale tylko przez kilka minut i schroniłem się pod jedną z wiat przy parkingu Berehów Górnych. Oprócz mnie siedzi tam kilka osób i zastanawia się co robić dalej...\nSwój plan minimum zrealizowałem - byłem na zielonej połoninie . Plan maksimum zakładał dalsze wejście na Caryńską, jednak w tych warunkach to nieco ryzykowne. Zmoknięcie to pół biedy, ale nie miałem ochoty zetknąć się u góry z burzą. Zwłaszcza, że te niby odchodziły, ale w tle nadal było słychać nowe...\nRozmawiam z dwiema babkami, które także czekają na przejaśnienie. Temat zszedł na łapanie stopa. Jedna zastrzega się, że nikogo nigdy nie weźmie, w życiu. Wiadomo, przestępcy masowo włóczą się po Polsce i tylko czekają, aby na nią napaść, zgwałcić, okraść. Druga - dla odmiany - w Bieszczadach zabiera autostopowiczów często. Nie widzi tych bandytów, czy co?\nPrzestało padać, jednak ciągle słyszę gdzieś burzę. Może jestem przewrażliwiony, ale Połoninę Caryńską odpuszczam. Przy takiej pogodzie nie miałbym przyjemności wędrowania, ciągle wypatrywałbym zagrożenia.\nZamiast tego zaglądam na cmentarz dawnej wsi. Berehy Górne (Береги Горішні), spolonizowane w 1968 roku na Brzegi Górne, zamieszkiwało kiedyś ponad pół tysiąca mieszkańców. Miejscowość była długa, ciągnęła się na odcinku około 4 kilometrów pomiędzy dwiema przełęczami. Pozostały po niej tylko zarośnięte resztki nekropolii.\nJeszcze do lat 60. ubiegłego wieku znajdowała się na nim setka nagrobków. Potem Polacy zaczęli je przerabiać na tłuczeń podczas budowy Wielkiej Obwodnicy Bieszczadzkiej. Przetrwało... 11. Podobno nie zniszczono ich na skutek protestów rodzin tutaj pochowanych.\nGroby te są ciekawe, pełne różnych symboli. Kielichy, koła, kręgi (znak jedności), lekko zdeformowane krzyże. Przypominają sztukę celtycką. Wykonał je miejscowy rzeźbiarz-amator Hryć Buchwak. Bojkowie byli grupą znacznie mniej rozwiniętą kulturowo niż sąsiedni Łemkowie, więc i styl trochę archaiczny, a litery koślawe.\nSkoro nie idę górą przez połoninę, więc pójdę dołem. Nocować mam w Ustrzykach, to ponad 10 kilometrów asfaltem. Ale może znowu złapię podwózkę?\nChociaż z tym może być różnie. Po dotychczasowych pobytach w Bieszczadach doszedłem do wniosku, że Berehy są granicą oddzielającą obszar, gdzie ludzie chętnie biorą autostopowiczów, od tego, gdzie pokazują im różne durne gesty. Do tej pory jeszcze nie udało mi się skorzystać ze stopa w tej okolicy...\nPoczątek maszerowania zdaje się to potwierdzać: mija mnie niewzruszenie kilka aut. Potem decyduję się to olać i przynajmniej pierwszy odcinek przejść z buta, zwłaszcza, że ruch jest nieduży, a dookoła całkiem ładnie.\nZ lewej strony widzę stado owiec. Biegnie tamtędy ścieżka edukacyjna, czasowo dostępna... wyłącznie z przewodnikiem. Z powodu psów pasterskich. Idąc tym tokiem rozumowania, to całe duże obszary Karpat powinny być dostępne tylko dla zorganizowanych grup. Paranoja!\nZabudowania Berehów docierały aż do przełęczy Wyżniańskiej. Wieś przestała istnieć około 1946 roku i są różne wersje co do tego wydarzenia. Jedna głosi, że po zajęciu osady przez Armię Czerwoną całość górali mniej lub bardziej dobrowolnie wywieziono do ZSRR. Inna, że po przejściu frontu w Berehach przez 2 lata siedziała UPA, następnie pokonana przez Wojsko Polskie, które już w klasyczny sposób spaliło zabudowania i ludność przepędziło. Najprawdopodobniej w momencie rozpoczęcia Akcji Wisła nikt już nie mieszkał.\nMało brakowało, a mielibyśmy tutaj zupełnie inni obrazek: PRL-owscy włodarze, którzy najpierw dopuścili do wyludnienia i upadku Bieszczadów, w latach 70. planowali ich wielki rozwój turystyczny. Między Wetliną a Ustrzykami miały powstać dziesiątki ośrodków wypoczynkowych dla... 10 tysięcy przyjezdnych. W samych Berehach odpoczywałyby 3 tysiące wczasowiczów. Koszmar!\nNa szczęście - podobnie jak wiele innych projektów lat minionych i - oby - współczesnych - kretyńskie pomysły pozostały tylko na papierze.\nTymczasem znowu słyszę grzmoty, więc przyspieszam kroku. Zerkam na Połoninę Caryńską i wzdycham z żalem.\nNa przełęczy Wyżniańskiej dziwnie pusto. O tej godzinie nie ma parkingowego, nie pobierają haraczu za wstęp do Parku. Tylko kilka samochodów. Zagaduję dwójkę pakujących się do wozu facetów, lecz ci zjeżdżają w stronę Cisnej. Siadam zatem w fotelu odbieracza opłat i chwilę odpoczywam.\nZostało mi jeszcze 6 kilometrów. Niedużo, ale jakoś mi się nie chce. Rozkładam się zatem na asfalcie, zrzucam plecak i czekam. Tym razem mi się udało: po kilku minutach zatrzymuje się auto. W środku dwie dziewczyny. Sytuacja klasyczna: wczoraj je wożono, dzisiaj wożą one. Właśnie wracają z Soliny, z odpoczynku nad wodą. U nas lało, tam nawet jedna kropla nie spadła.\nW Ustrzykach Górnych (Устрики Горішні) wysiadam pod schroniskiem. Dostaję nocleg w pokoju zbiorowym. Na razie pustym, ale powoli się zapełniającym. Jest dopiero 17-ta, a ja nie bardzo wiem, co ze sobą zrobić. Snuję się tu i tam, coś jem, czytam książkę. Zaczynam żałować, że jednak nie wlazłem na Caryńską. Aż zobaczyłem te chmury...\nPrzyszły dość nieoczekiwanie. Najpierw wyglądały bardzo malowniczo...\n...a potem runęła ściana wody. Do tego kilkukrotnie przewalała się burza. Potwierdzili to turyści, którzy wybrali trasę, którą pierwotnie planowałem: na Caryńskiej nie padało, lecz widoków nie było prawie żadnych, a potem podczas zejścia kompletnie ich przemoczyło i postraszyło piorunami.\nWieczór jakże inny niż ten w Łupkowie albo w Wetlinie. Nie ma z kim usiąść, napić się piwa, pogadać. Nie to, że brak ludzi, bo schronisko jest w dużej części wypełnione. Po prostu sam nowy typ turysty: zejść ze szlaku, wziąć prysznic, usiąść z boku ze smartfonem lub laptopem i odciąć się od realnego świata. A potem szybko spać, byle bez kontaktu z innymi...\nPostautor: Pudelek » 08-08-2019 12:31\nRaubritter pisze: Też ostatnio wróciłem do Trylogii husyckiej, i właśnie kończę trzeci tom\nTrzeci, niestety, jest najsłabszy Ewidentnie autor się spieszył, nie pozamykał wielu wątków, inne potraktował z buta, w ogóle końcówka jest słaba... Szkoda.\nPostautor: Leuthen » 08-08-2019 21:39\nPudelek pisze: Po jakimś czasie spotykam szlak koloru żółtego i kasę biletową. Płacenie za możliwość obcowania z przyrodą, teoretycznie należącą do wszystkich, uważam za jedno z większych gówien autorstwa państwa... Cóż.\nPora zameldować się w gminie Cisna, Czarna bądź Lutowiska, gdyż ich mieszkańcy wchodzą na teren BdPN-u za darmo Alternatywą jest ożenek i gromadka dzieci - Karta Dużej Rodziny też upoważnia do bezpłatnego wstępu Polecam poważnie zastanowić się na którąś z tych opcji\nA tak serio - więcej punktów "informacyjno-kasowych" (z naciskiem na człon drugi...) z górskich parków narodowych w Polsce ma niż Bieszczadzki chyba tylko Tatrzański PN\nPudelek pisze: Hnatowe Berdo, poza szlakiem.\nPrzypadkiem dawno temu (lata 60. XX w.) nie prowadził na nie jakiś szlak (o legendarnej stromości)?\nA jak według Ciebie powinna się skończyć "Trylogia husycka" Jutta powinna ocaleć i wyjść za mąż za Reinmara czy Birkart von Grellenort przeżyć i dopaść skutecznie oboje, a nie tylko "Nikolettę Jasnowłosą"\nPS Raubritterze, dopiero po lekturze "Narrenturmu" dowiedziałem się, skąd się wziął Twój podpis-cytat na forumowym profilu\nOstatnio zmieniony 09-08-2019 09:18 przez Leuthen, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Pudelek » 08-08-2019 22:06\nPora zameldować się w gminie Cisna, Czarna bądź Lutowiska, gdyż ich mieszkańcy wchodzą na teren BdPN-u za darmo\nto też mnie wkurza. To w końcu Park Narodowy jest własnością wszystkich obywateli czy mieszkańców gminy?? Rozumiem, jakby ktoś tam miał swoje grunta, ale jak chce połazić po górach to powinien płacić jak każdy inny.\ntego to nie wiem, ale musiałby chyba wspinać się od dołu\nhappy end z Juttą byłby na pewno lepszy niż rzucenie uroku przez brzydką z wyskubanymi brwiami\nCo mi głównie nie pasowało: zupełnie bezsensowna śmierć Samsona. Szarlej ciśnie się do Konstantynopola jak nie wiem co, mimo, że tam już pełno Turków jest. Co się stało z Urbanem Hornem, z Marketą i tą Czeszką? Jeszcze sporo postaci się przewinęło o których można by coś napisać. Wątek z Częstochową wzięty z dupy, dlaczego Reynevan tyle lat siedział w ciupie, czemu żydówka ani nikt inni nie wyciągnął go wcześniej? Sporo rzeczy naciąganych, a już ilość napadów na głównego bohatera i ratowania go przez innych lekko przesadzona\nPo lekturze odnoszę wrażenie, że Sapkowskiemu chodziło głównie o przesłanie tego, że popiera eutanazję, a Samson jako archanioł Gabriel jest spoko, bo przeklina, pije, chędoży i bije\nPostautor: Raubritter » 08-08-2019 22:46\nI tu zdecydowanie się z Tobą zgodzę - najsłabszy tom, pamiętam że gdy czytałem go po raz pierwszy to śmierć Jutty normalnie mną wstrząsnęła. Wbrew pozorom myślałem, że ta trylogia zakończy się choć w miarę umiarkowanym happy endem.


Witamy na stronie Niepublicznego Przedszkola i Żłobka Montessori w Mierzynie - Kącik rodzica\nWitamy na stronie Niepublicznego Przedszkola i Żłobka Montessori w Mierzynie\n"Pozwól mi zrobić to samemu." Maria Montessori\nZachęcamy rodziców i opiekunów prawnych do odwiedzania sukcesywnie strony Przedszkola Montessori. Będzie można na niej podzielić się swoimi spostrzeżeniami w wychowaniu dziecka i ciekawymi doświadczeniami.\nZamieszczać będziemy na niej ciekawe artykuły i linki.\nDLACZEGO PRZEDSZKOLAK NIE SŁUCHA?\nCzęsto słyszymy to, co dzieci do nas mówią, ale czy równie często ich słuchamy? Jeśli damy dobry przykład, chętnie się odwzajemnią i zaczną nas słuchać. Zapewne niejeden raz zdarzyło ci się zirytować na własne dziecko, bo nie słuchało tego, co do niego mówiłaś, albo nie robiło tego, o co je prosiłaś. Jak to się dzieje, że czasami dzieci z nami zgodnie współpracują, a innego dnia można mówić tysiąc razy i nic do nich nie dociera? Dziecko „wyłącza się”\ni robi wrażenie głuchego na twoje prośby. Jak mówić do dzieci, by nas słuchały?.Oto kilka rad:\nJedna prośba naraz\nPamiętaj, że dziecko nie potrafi w takim tempie jak ty myśleć i reagować na polecenia. Ma trochę inne poczucie czasu i często nie zdaje sobie sprawy, co to znaczy, że coś trzeba zrobić szybko. Kiedy wykonuje zlecone zadanie, zaczyna pracować jego wyobraźnia. Myje ręce, ale jednocześnie jest pod wodospadem na rwącej rzece… Chowa zakupy do lodówki i zarazem uczestniczy w wyprawie na biegun… Taka jest natura dziecięcego myślenia i nie można dziecka za to karać. To, co tobie od dawna już weszło w nawyk, dla dziecka stanowi męczący obowiązek. Dlatego nie zasypuj go seriami komend w rodzaju: „Nakryj do stołu, umyj ręce\ni siadaj do kolacji”. Polecenie powinno być jedno – proste, krótkie i możliwe do wykonania w niedługim czasie.\nGdy dziecko coś robi, zazwyczaj bardzo się w tę czynność angażuje. Jeśli rysuje – to całym sobą, nawet językiem. Jeśli słucha kasety, to tak, jakby go w tym momencie nie było w pokoju. Dlatego, zanim je o coś poprosisz, sprawdź, czy w tej chwili nie robi czegoś dla siebie bardzo ważnego, czy nie jest czymś zaabsorbowane. Jeśli nie będziesz mu przerywać czynności, które są dla niego ważne, ono także łatwiej uszanuje to, co ty robisz.\nDobrze by było, gdyby twoje polecenia były naprawdę uzasadnione. Jeśli bowiem prosisz dziecko o coś, a potem robisz to za nie sama (bo nie starcza ci cierpliwości), uczysz je, że tak naprawdę to tylko takie sobie gadanie. O pewne rzeczy trzeba dziecko prosić wielokrotnie, zanim zacznie je robić odruchowo. Ale może warto na początku trochę się pomęczyć, żeby później się nie denerwować, że talerz znowu brudny na stole, ogryzki nie w koszu, a flamastry bez skuwek są rozrzucone na podłodze?\nStarsze dzieci, zanim wykonają polecenie, lubią wiedzieć, dlaczego się tego od nich wymaga. Dobrze więc podać racjonalny powód, choć nie warto tłumaczyć się bez końca. A już zupełnie nie warto mówić: „Masz to zrobić, bo ja ci każę”. Na takie postawienie sprawy każdy, nie tylko małe dziecko, reaguje buntem i oporem. Bardziej trafi dziecku do przekonania argument, że zęby trzeba myć po to, żeby się nie psuły, niż kategoryczny rozkaz.\nNikt nie lubi się spieszyć, a zwłaszcza ten, kto spieszyć się nie potrafi. Czasem zapominamy o tym, że dzieci potrafią robić szybko tylko to, co im sprawia przyjemność i co je ciekawi. Nie rozumieją, dlaczego trzeba nagle szybko jeść albo szybko się ubierać. Jedzą wolno, bo tak jest zdrowo. Ubierają się wolno, bo to nie jest łatwa czynność. Dlatego staraj się uwzględnić to, że dziecko nie umie się spieszyć. Nie dlatego, że jest niegrzeczne czy opieszałe, ale dlatego, że pośpiech jest sprzeczny z naturą dziecka.\nSpójrz mu w oczy\nPonieważ jesteśmy zabiegani, często wypowiadamy różne rzeczy w pośpiechu, nie patrząc na siebie. Czasem wydaje nam się, że coś mówimy, ale odbiorca w ogóle nie jest tego świadom. Dlatego prosząc dziecko o coś, warto zatrzymać się na chwilę, kucnąć, spojrzeć dziecku w oczy i powiedzieć swoją prośbę powoli. Taka „niska” pozycja pozwoli nam sprawdzić, czy dziecko nas usłyszało i czy wie, o co nam chodzi. Jest to szczególnie ważne wtedy, kiedy dziecko rozrabia, jest agresywne lub bardzo rozhukane.\nŁatwiej jest wykonać jakieś polecenie, jeśli się wie, że to, o co mnie proszą, to jest\nw jakimś sensie „moja sprawa”. Jeśli czterolatek dostanie roślinkę i ona będzie tylko jego – łatwiej mu będzie ją podlewać, niż gdyby miał troszczyć się o wszystkie domowe kwiatki. Zamiast żądać od pięciolatka porządku, można go zapytać: „Jak myślisz, co możemy zrobić, by miś nie leżał na podłodze i się nie niszczył?”.\nIrytujesz się, że dziecko nigdy cię uważnie nie słucha, ciągle gdzieś pędzi, jest zajęte, wiecznie odpowiada „zaraz” . A może ma w swoim bliskim otoczeniu kogoś, kto zachowuje się podobnie? Niestety, dzieci są znakomitymi obserwatorami i błyskawicznie się uczą. Pokaż dziecku, co to znaczy słuchać kogoś uważnie, odłożyć swoje sprawy na bok i z pełną koncentracją zagłębić się w problemy drugiej osoby. Dziecko wysłuchane czuje się zrozumiane i zaakceptowane.\nBardzo podoba mi się Państwa strona internetowa - przyjazna i ciepła.\n501 30 30 15


żyroskop optyczny - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\nżyroskop optyczny, giroskop optyczny,\nfiz. urządzenie opt. reagujące na kątowe zmiany położenia, wykorzystujące zjawisko zmiany częst. poruszającej się fali świetlnej (Dopplera zjawisko);\nprzykładem żyroskopu optycznego jest żyroskop laserowy, w którym wiązki spójnego światła z lasera obiegają rezonator pierścieniowy w przeciwnych kierunkach; obrót urządzenia w płaszczyźnie rezonatora powoduje zmianę częst. w obu wiązkach (częst. wiązki obiegającej rezonator w kierunku zgodnym z obrotem zmniejsza się, w przeciwnym — rośnie), a powstała różnica częst. jest proporcjonalna do prędkości kątowej. W fotodetektorze, umieszczonym na wyjściu urządzenia, w wyniku nałożenia się obu wiązek otrzymuje się sygnał różnicowy, który może być użyty np. do automatycznego utrzymania obiektu nawigacyjnego na właściwym kursie. Żyroskopy optyczne mogą również wykorzystywać długie włókno światłowodowe zwinięte w pętle (żyroskop światłowodowy), co powoduje zwiększenie czułości żyroskopu.


Pokerowy proces rusza w Szczecinie - E-PLAY.PL\nPokerowy proces rusza w Szczecinie\nGrupowy proces o hazard ma rozpocząć się w czwartek przed sądem w Szczecinie. Za udział w nielegalnym turnieju pokera odpowie ponad 40 osób, niektóre także za organizację imprezy.\nUczestnikom zabawy grożą grzywny, organizatorom – do trzech lat więzienia.\nTurniej odbył się w 2011 roku w jednym z klubów w Szczecinie. Grę przerwała interwencja celników i policjanci. Zarzuty usłyszało ponad 80 osób, ale połowa z nich dobrowolnie poddała się karom. Zapłacili grzywny – do tysiąca złotych.\nPozostali uczestnicy pokerowego turnieju twierdzą, że stawką w grze były żetony, a nie pieniądze. W ich opinii poker nie jest grą hazardową, bo wynik nie zależy od przypadku, ale jest efektem strategii.\nPrevious Suarez w szponach hazardu\nNext Kto na pewno nie zagra w 45 edycji WSOP


Krajowy finał 17. edycji Coca-Cola Cup odbędzie się 20 czerwca na Targu Węglowym w Gdańsku.Wydarzenie, inspirujące młodych ludzi do uprawiania sportu, zostanie zorganizowane we współpracy z Miastem Gdańsk. Jak co roku Coca-Cola Cup aktywizuje około 40 000 gimnazjalistów z całego kraju. Są wśród nich także reprezentanci Warmii i Mazur.W Olecku I eliminację wygrały gimnazjalistki z Wydmin.\nJak wypadamy w rankingach ? – Zdecydowanie najlepiej w juniorach i kadetach\nPolski Związek Tenisa Stołowego na bieżąco prowadzi rankingi zawodników w poszczególnych kategoriach wiekowych. Uwzględniają one głównie wyniki osiągnięte w turniejach klasyfikacyjnych (ogólnopolskich i wojewódzkich). Po rezygnacji z udziału w tych imprezach Moniki Pietkiewicz brakuje nas w ścisłej czołówce seniorów. Zdecydowanie najlepiej prezentujemy się w kategoriach: juniorów i kadetów.\nIV Otwarte Mistrzostwa Dzieci Białystok 2015 – Hidori wizytówką Olecka\nJuż po raz czwarty rozegrano Otwarte Mistrzostwa Białegostoku w Taekwondo dzieci. W turnieju uczestniczyli mali wojownicy z klubów Podlasia, Warmii i Mazur byli też goście z Białorusi. Świetnie wypadli reprezentanci klubu Hidori Olecko, którzy przywieźli 19 medali Dzieci w wieku 7-9 lat rywalizowały w technikach specjalnych, 10-13 lat, techniki specjalne oraz Kyorugi czyli walki sportowej.\nTurniej LZS o Puchar TVP Olszyn Pisanica 2014 – Kalinowo z 10 przepustkami\nW Pisaninyodbyły się eliminacje rejonowe do turnieju LZS o Puchar TVP Olsztyn w tenisie stołowym. To jedna z najstarszych i najbardziej masowych imprez w regionie. Turniej ma charakter wielostopniowy, w Pisanicy poznalismy uczestników, którzy powalczą w następnej fazie. Najwięcej awansowało z gminy Kalinowo -10, po sześciu zawodników wprowadziły: Olecko i Biała Piska. Do kolejnej rundy awansowało po czterech zawodników.\nW III lidze podlaskiej ełczanie wicemistrzem – Nerwowo na finiszu, ale koniec wieńczy dzieło\nW ostatnim spotkaniu III ligi podlaskiej piłkarze ręczni EKS Szczypiornik Ełk pokonali w hali Lega w Olecku TS MOSiR Siemiatycze 20:18 (6:7) i zapewnili sobie tytuł wicemistrzowski.. Finisz był bardzo nerwowy, zarówno przed samym spotkaniem, które w związku z odmową wynajęcia hali w SP 2 w przeniesiono do Olecka, a także w trakcie gry, gdzie nie brakowało ostrych, a nawet brutalnych spięć.\nImpuls Liga Squasha Lega Olecko 2014/15 – To nie snobizm lecz fascynująca gra...\nZakończyły się rozgrywki Impuls Liga Squasha LEGA Olecko 2014/2015. W rywalizacji uczestniczyło 10 zawodników, którzy rozegrali 9 kolejek spotkań (system każdy z każdym). Zwyciężył w nich Karol Lemański, przed Marcinem Roszko i Adamem Brzoziewskim. Squah staje się coraz popularniejszy jako element wieloboju rakietkowego jak i oddzielna dyscyplina.\nFinał Wojewódzki „Z podwórka na stadion” (U-12) – Dziewczęta Kormorana Brzydowo i chłopcy SP 4 Iława\nWe wtorek (24 marca) dokończono w Iławiepiłkarska imprezę finałową „Z podwórka na stadion” o Puchar Tymbarku. Tym razem rywalizowały najstarsze kategorie wiekowe U-12.Wśród dziewcząt zdecydowanie najlepsze okazały się piłkarki Kormorana Brzydowo, które od lat brylują w tych turniejach. W ostrej konkurencji chłopców wygrali uczniowie SP 4 Iława.Oba zespoły reprezentować nas będą w finale krajowym.\nIII Liga Podlaska na finiszu – EKS Szczypiorniak w górę, Jaćwingowie w dół\nDobiegają końca rozgrywki III ligi podlaskiej w piłce ręcznej mężczyzn. W miniony weekend (21/22 marca) odbyła się przedostatnia kolejka, w której EKS Szczypiorniak Ełk wysoko pokonał Czarnych Olecko 37:28, a Jaćwingowie Gołdap po zaciętym spotkaniu ulegli mistrzowi grupy KS Szczypiorniak Dąbrowa Białostocka 24:28. Ostatni mecz ełczan z MOSiR-em Siemiatycze zadecyduje o wicemistrzostwie.\nI Warmińsko-Mazurski Drużynowy Turniej Miast Giżycko 2015 – To był świetny pomysł\nAkademia Tenisa Ziemnego Active.w Giżycku była w miniony weekend (21/22 marca) organizatorem I Warmińsko-Mazurskiego Drużynowego Turnieju Amatorów o Puchar Burmistrza.Nad Niegocin przyjechały drużyny m.in.: z Suwałk, Gołdapi, Węgorzewa, Kętrzyna, Olecka, Mrągowa, Zambrowa, swoja ekipę wystawili gospodarze. Wygrał zespół Suwałk pokonując w wielkim finale Giżycko 3:1.\nPo Lidze Regionalnej turniej indywidualny – W Olecku najlepsi: Arkadiusz Kucharski i Janusz Rososiński\nW Olecku odbyło się w sobotę (21 marca) podsumowanie rozgrywek północnej Ligi Regionalnej w tenisise stołowym. Niebawem zaprezentujemy dokładne wyniki ze statystyką opracowana przez Zbigniewa Bobryka. Nadmieńmy tylko, że zwyciężyła drużyna z Pisanicy przed Gawlikami i Giżyckiem. Na zakończenie rozegrano turniej indywidualny w ktegorii dzieci i dorosłych.\nO Puchar Burmistrza Zambrowa (kyokushin) 2015 – W Szczytnie i Olecku rosną talenty\nW Zambrowie odbył się 8 marca turniej karate kyokushin o Puchar Burmistrza. Startowali zawodnicy z województw: mazowieckiego, podlaskiego, kujawsko-pomorskiego i warmińsko-mazurskiego (Szczytno, Olecko, Węgorzewo). Złote medale zdobyli: Barbara Grzymkowska i Jakub Gosiewski (Olecko) oraz Kacper Paprotny i Daniel Stolarczyk (obaj Szczytno). Rosną nowe generacje doskonałych karateków.\nPółnocna Liga Regionalna na mecie – Pisanica w głównej roli\nOsiem drużyn z pięciu powiatów rywalizowało w tegorocznej edycji Północnej Ligi Regionalnej w tenisie stołowym . Zwyciężyła drużyna z Pisanicy, przed Gawlikami i Giżyckiem. W rankingu indywidualnym 1 miejsce zajął Tyberiusz Królewicz, a na następnych miejscach uplasowali się: Marzena Jasińska, Wojciech Wojciechowski i Janusz Rososiński. Uroczyste podsumowanie odbyło się w Olecku z udziałem 7 drużyn.\nMistrzostwa Makroregionu Wschodniego Ostrołęka 2015 – Sześć razy na najwyższym stopniu\nW Ostrołęce odbyły się Mistrzostwa Makroregionu Wschodniego i Międzywojewódzkie Mistrzostwa Młodzików w karate kyokushin. Startowali reprezentanci województw: lubelskiego, mazowieckiego, podlaskiego i warmińsko-mazurskiego. Wystąpili zawodnicy kilku sekcji Warmii i Mazur m. in. Szczytna, Olsztyna. Ełku, Olecka, Bartoszyc, Dobrego Miasta, Iławy, Giżycka.\nZimowe Halowe Igrzyska Samorządowe Ostróda 2015 – Gmina Iława dopięła swego\nW hali widowiskowo-sportowej OCSiR w Ostródzie odbyły się w niedzielę(22 marca) Wojewódzkie Halowe Igrzyska Samorządowe o „Puchar Marszałka Województwa Warmińsko – Mazurskiego”. Wystartowało 13 reprezentacji gmin, które rywalizowały w 21 konkurencjach. Po podliczeniu punktów pierwsze miejsce zajęła Gmina Iława, na podium znalazły się też Nowe Miasto Lubawskie i Ostróda.\nGrand Prix Olecka 2015 – Wspaniałe zimowe weekendy\nW miniona sobotę (14 marca) odbył się IV Turniej z cyklu Grand Prix Olecka w tenisie stołowym. Impreza, w której tym razem wystąpiło ponad 100 uczestników, w tym goście z Litwywyłoniła również zwycięzców w klasyfikacji generalnej. Były to bardzo miłe weekendy spędzone w sali sportowej w duchu walki. Atmosfera koleżeńska, a charakter rywalizacji – integracyjny, co tez warto podkreślić.\n11 i 12 kwietnia w hali Lega w Olecku odbędzie się VIII Memoriał I. Jasieluna i F. Pietrołaja w tenisie stołowym. Imprezie tradycyjnie patronuje Burmistrz i jest to jeden z turniejów cieszących się największą popularnością w regionie. Wynika to z dużych tradycji, także mocnej obsady. Tu zwycięzca może poczuć szczególną satysfakcję. Turniej ma charakter integracyjny. Szczegóły w dalszej części\nPółfinał WM Z LZS w Halowej Piłce Nożnej SP – W Mikołajkach: Reszel, Orzysz i gospodarze\nW Mikołajkach odbył się półfinałowy turniej WMZLZS w Halowej Piłce Nożnej Szkół Podstawowych.Organizatorem był UKS ATOS Woźnice przy pomocy MKS Kłobuk Mikołajki, a w rywalizacji udział wzięło sześć zespołów. Do finału rozgrywek zakwalifikowały się trzy najlepsze zespoły: Reszel (zwycięzca) oraz Orzysz i Mikołajki.


Regulamin - DVS Polska\nTechnologia analog Turbo HD\nTechnologia sieciowa IP\nTechnologia bezprzewodowa WiFi\nModuły powiadamiania GSM/GPRS\nDziękujemy, że odwiedziłeś naszą stronę internetową. W celu dostarczania Ci najlepszych ofert produktowych na rynku, potrzebujemy wyrażenia Twej zgody na lepsze dopasowanie treści marketingowych do Twojego zachowania. Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj uważnie informacje poniżej i wyraź swoją zgodę.\nW związku z faktem, że od dnia 25 V 2018 r. obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako „RODO”), chcemy Cię poinformować o zasadach przetwarzania Twoich danych przez naszą firmę.\nWszystkie dane które gromadzimy poprzez niniejszą stronę są w pełni bezpieczne, a przekazaną nam zgodę możesz w każdej chwili wycofać pisząc do nas na adres rodo@alkam-security.pl\n1) do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych w dowolnym momencie,\n2) do informacji o zakresie Twoich danych przetwarzanych przez naszą Spółkę,\n3) do korekty błędnie zapisanych danych lub zakończenia przetwarzania,\n4) do usunięcia przechowywanych danych osobowych (jeśli istnieją zobowiązania do przechowywania danych, masz prawo ograniczyć przetwarzanie),\n5) do przeniesienia danych,\n6) do złożenia skargi do organu nadzoru.\n1) niezbędność do zawarcia lub wykonania umowy której jesteś stroną (np. zapytania ofertowego, zamówienia na towaru lub usługi, reklamacje),\n2) niezbędność przetwarzania do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub stronę trzecią (np. konieczność zapewnienia bezpieczeństwa usługi poprzez sprawdzenie czy z Twojego konta nie loguje się nieuprawniona osoba, dokonywanie pomiarów statystycznych w celach marketingowych,\n3) Twoja dobrowolnie wyrażona zgoda.\nWybierz opcję „przejdź do sklepu”, jeżeli chcesz korzystać z naszej strony internetowej i wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Alkam Security Twoich danych osobowych (również w tzw. plikach cookies). Wyrażenie zgody jest dobrowolne. Masz prawo ją wycofać w dowolnym momencie poprzez przesłanie do nas stosownej informacji na adres e-mail: rodo@alkam-security.pl\nNiniejszy Regulamin określa zasady korzystania ze sklepu internetowego www.dvs.com.pl (dalej „Sklep”) oraz zasady składania zamówień na towary oferowane poprzez Sklep.\nNiniejszy regulamin jest nieprzerwanie dostępny na stronach internetowych Sklepu, w sposób umożliwiający jego pozyskanie, odtwarzanie i utrwalanie jego treści poprzez wydrukowanie lub zapisanie na nośniku elektronicznym w każdej chwili, a także jest udostępniany Klientom po zawarciu umowy w sposób umożliwiający dostęp do niego w przyszłości.\nZ usług oraz sprzedaży w ramach Sklepu korzystać mogą zarówno konsumenci jak i przedsiębiorcy.\nAlkam Security Sp. z o.o. Sp. K., siedziba główna ul. Kaniowska 104, 01-529 Warszawa, zarejestrowana w Sądzie Rejonowym dla m. st. Warszawy, XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS 0000405422, NIP 5361808915, REGON 140787550, e-mail sklep@dvs.com.pl, telefon 22 839-22-79 (dalej "DVS Polska") oświadcza, iż jest jedynym administratorem niniejszej strony internetowej.\nKażdorazowe korzystanie z serwisu internetowego DVS Polska jest równoznaczne z akceptacją przedstawionych poniżej warunków. Jeśli Użytkownik nie wyraża zgody na ich przestrzeganie powinien niezwłocznie zakończyć pracę z serwisem.\nZawartość niniejszej strony internetowej, w tym projekt i układ witryny, stanowi własność intelektualną DVS Polska lub jej licencjodawców i podlega ochronie prawnej, opisanej w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawie własności przemysłowej, prawie prasowym oraz ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.\nZabrania się kopiowania, przesyłania, przetwarzania, modyfikowania w celach komercyjnych, udostępniania osobom trzecim tekstu, grafiki, fotografii, ilustracji, dźwięku, animacji, materiałów wideo, katalogów, prezentacji, logo i innych znaków oraz wszelkich innych materiałów reklamowych i dokumentów znajdujących się w witrynach DVS Polska.\nPowyższy zakaz nie dotyczy kopiowania, przesyłania, przetwarzania tekstu, grafiki, fotografii, ilustracji, dźwięku, animacji, prezentacji, katalogów, materiałów video, logo oraz innych znaków w celu złożenia zamówienia na zakup oferowanych przez DVS Polska towarów poprzez witrynę internetową sklep.alkam-security.pl, jak również w celu potwierdzenia zamówienia oraz rezygnacji z zamówionego towaru. W każdym innym przypadku, niezwiązanym bezpośrednio z odpowiedzią użytkownika witryny na ofertę handlową DVS Polska, odstępstwo od powyższego zakazu uzależnione jest od zgody DVS Polska wyrażonej w formie pisemnej pod rygorem nieważności.\nKorzystanie z materiałów znajdujących się na niniejszej stronie internetowej wymaga licencji dostarczonej z materiałami DVS Polska lub pisemnego upoważnienia pozyskanego od przedstawicieli firmy DVS Polska, które zarazem nie jest jednoznaczne z przeniesieniem praw do materiałów lub ich egzemplarzy, a które podlega następującym ograniczeniom:\nKopie pobranych materiałów powinny być opatrzone informacją o prawach autorskich i innych prawnie zastrzeżonych ograniczeniach zawartych w materiałach;\nMateriały nie mogą być powielane, prezentowane, dystrybuowane ani używane w żaden inny sposób do celów publicznych lub komercyjnych;\nPrzekazanie materiałów innej osobie powinno być poprzedzone zaakceptowaniem przez tą osobę praw i obowiązków wynikających z niniejszego regulaminu.\nDVS Polska zastrzega sobie prawo do zmiany ograniczeń wyświetlanych na stronie internetowej, których Użytkownik zobowiązany jest przestrzegać.\nOprogramowanie i materiały\nAkceptacja umowy licencyjnej lub warunków użytkowania (jeśli takie istnieją) jest warunkiem udostępnienia Użytkownikowi instrukcji, certyfikatów, programów, aplikacji oraz innych plików i folderów.\nOprogramowanie udostępnione Użytkownikowi za pośrednictwem strony internetowej DVS Polska może być używane wyłącznie w celu instalacji, obsługi i korzystania z urządzeń zakupionych przez użytkownika od DVS Polska.\nPolskojęzyczna wersja oprogramowania udostępniana za pośrednictwem strony internetowej www.dvs.com.pl może być używana wyłącznie w celu instalacji, obsługi i korzystania z produktów oferowanych przez DVS Polska. Użytkownika obowiązuje zakaz implementowania polskojęzycznej wersji oprogramowania udostępnianego za pośrednictwem strony internetowej www.dvs.com.pl do innych urządzeń.\nUżytkownik nie może użyczać, odsprzedawać, przekazywać, rozpowszechniać, udostępniać programów, plików lub folderów osobom trzecim, a także naruszać odnoszących się do nich praw.\nUżytkownik nie ma prawa do przeprowadzania modyfikacji, tworzenia elementów pochodnych, tłumaczenia, dekompilacji, dezasemblacji lub łamania kodów udostępnionych programów, plików i folderów.\nPoprzez stronę www.dvs.com.pl umowy zawierane są w języku polskim.\nDVS Polska ma prawo do organizowania okazjonalnych konkursów i promocji, których warunki i zasady każdorazowo zostaną podane na stronach internetowych Sklepu lub określone w odrębnym regulaminie.\nW celu korzystania ze Sklepu internetowego konieczne jest spełnienie przez system teleinformatyczny Użytkownika następujących wymagań:\nprzeglądarka internetowa Firefox w wersji najnowszej, Firefox for Android w wersji najnowszej, Firefox for IOS w wersji najnowszej, Internet Explorer w wersji najnowszej, Internet Explorer EDGE w wersji najnowszej, Chrome w wersji najnowszej, Opera w wersji najnowszej, Safari w wersji najnowszej, IOS Safari w wersji najnowszej,\nprogram do odczytu i zapisywania plików formatu PDF\nKorzystanie z Usług elektronicznych, może wiązać się z zagrożeniem po stronie każdego Użytkownika sieci Internet, polegającym na możliwości wprowadzenia do systemu teleinformatycznego Użytkownika szkodliwego oprogramowania oraz pozyskania i modyfikacji jego danych przez osoby nieuprawnione. Zaleca się Użytkownikowi stosowanie właściwych środków technicznych, które zminimalizują ich wystąpienie.\nDVS Polska informuje, że w Sklepie wykorzystywane są mechanizmy plików cookies. Zasady ich wykorzystania reguluje Polityka prywatności.\nW celu korzystania z niektórych Usług elektronicznych lub złożenia Zamówienia może być wymagane posiadanie: aktywnego Konta lub aktywnego konta poczty elektronicznej.\nUżytkownik zobowiązany jest korzystać ze Sklepu w sposób zgodny z przepisami prawa, postanowieniami Regulaminu oraz ogólnie przyjętymi w sieci Internet zasadami.\nJeżeli nie oznaczono inaczej, wszystkie produkty dostępne poprzez Sklep są fabrycznie nowe, wolne od wad fizycznych i prawnych.\nCeny produktów w Sklepie zawierają podatek VAT i stanowią wartość brutto.\nJeżeli nie oznaczono inaczej, ceny produktów nie zawierają kosztów jego dostawy.\nInformacje o produktach w Sklepie nie stanowią oferty, a zaproszenie do zawarcia Umowy, w rozumieniu art. 71 Kodeksu Cywilnego.\nSzczegółowa informacja o gwarancji, jej warunkach, zasadach i podmiocie jej udzielającym została wskazana w Sklepie w sekcji opisu produktu.\nW celu złożenia zamówienia należy poprawnie wypełnić wszystkie wymagane pola w formularzu zamówienia.\nZłożenie zamówienia stanowi ofertę Klienta zawarcia umowy sprzedaży wybranych przez niego produktów. Klient otrzymuje automatycznie potwierdzenie wpłynięcia zamówienia do systemu teleinformatycznego DVS Polska.\nDVS Polska przesyła na adres poczty elektronicznej Klienta potwierdzenie przyjęcia do realizacji zamówienia, które stanowi oświadczenie o przyjęciu oferty Klienta i z tą chwilą dochodzi do zawarcia umowy sprzedaży produktów.\nSzczegółowe informacje odnośnie płatności w sklepie DVS Polska znajdziesz na stronie www.dvs.com.pl w sekcji Formy płatności.\nZamówienia realizowane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.\nDVS Polska oferuje następujące formy dostawy produktów:\nDostarczenie za pośrednictwem firmy kurierskiej na adres wskazany przez Klienta w trakcie składania zamówienia,\nOdbiór osobisty w oddziale DVS Polska.\nJeżeli jako sposób płatności wybierzesz przelew lub kartę płatniczą, czas realizacji zamówienia liczony jest od dnia uznania rachunku bankowego lub konta rozliczeniowego DVS Polska, lub w przypadku płatności za pobraniem – w dniu zawarcia umowy sprzedaży.\nZgodnie z poczynionym na etapie składania zamówienia wyborem, wraz z produktami otrzymujesz paragon lub fakturę obejmującą zamówienie.\nSzczegółowe informacje odnośnie zwrotów i reklamacji w sklepie DVS Polska znajdziesz na stronie www.dvs.com.pl w sekcji Zwroty i reklamacje.\nDVS Polska może zbierać informacje i dane dobrowolnie podane przez Użytkowników oraz Klientów:\nwprowadzone w formularzach (Zamówienia, kontaktowym czy Rejestracji Konta w Sklepie internetowym),\ndane zapisywane na urządzeniach końcowych (pliki cookies)\nSzczegółowe informacje dotyczące polityki prywatności stosowanej przez DVS Polska znajdują się na stronach Sklepu w zakładce „Polityka Prywatności”.\nDVS Polska oświadcza, iż nie ponosi odpowiedzialności za szkody bezpośrednie i pośrednie wynikające z użytkowania lub braku możliwości użytkowania niniejszej strony internetowej oraz stron internetowych do których prowadzą odnośniki zamieszczone w Sklepie, a także korespondencji mailowej prowadzonej z przedstawicielami firmy DVS Polska. Wspomniane ograniczenie odpowiedzialności odnosi się w szczególności do ewentualnych błędów, przerw, wirusów komputerowych lub utraty danych, a także utraconych korzyści (lucrumcesans) Użytkownika wynikających z opisanych sytuacji.\nUżytkownik ponosi odpowiedzialność za korzystanie ze strony Sklepu. W sytuacji zakłócenia przez Użytkownika pracy serwisu lub systemów przekazujących ją innym Użytkownikom, zobowiązuje się pokryć wszelkie koszty związane z usunięciem spowodowanej szkody. Użytkownik ponosi odpowiedzialność przewidzianą przepisami prawa cywilnego za naruszenie zasad korzystania z materiałów i oprogramowania udostępnianych za pośrednictwem Sklepu, określonych niniejszym Regulaminem.\nPomimo dbałości DVS Polska o wysoką jakość zamieszczonych w Sklepie materiałów, mogą one zawierać nieścisłości lub przeoczenia. Administrator zastrzega sobie prawo do dokonywania zmian w niniejszym Sklepie (w materiałach, informacjach, programach, usługach lub cenach) bez uprzedniego informowania Użytkowników.\nDVS Polska może w dowolnym momencie zakończyć, zmienić, zawiesić lub przerwać działanie dowolnej części niniejszego Sklepu, a także niektórych albo wszystkich jej funkcjonalności.\nWszelkie pozwolenia lub prawa udzielone na podstawie niniejszego Regulaminu mogą zostać cofnięte przez DVS Polska w dowolnym momencie. W rezultacie czego Użytkownik jest zobowiązany zniszczyć wszelkie pobrane ze strony internetowej materiały, jak również nośniki na których owe materiały się znajdują.\nW sprawach nieuregulowanych zastosowanie mają przepisy obowiązującego prawa, w tym Kodeksu cywilnego oraz Ustawy o prawach konsumenta.\nRegulamin wchodzi w życie z dniem: 1 czerwca 2018 roku.\nDVS Polska - z myślą o Tobie!


Napiętnowana od najmłodszych lat, mimo że nie uczyniła nic złego, dziewczynka jest wioskowym popychadłem, nawet własna rodzina nieustannie odpycha ją na boczny tor, czego najlepszym dowodem jest oddanie jej bogatemu wujowi w charakterze darmowej pracownicy w zamian za umorzenie długów ojca. Dopiero gdy Ryska odkrywa w sobie dar Widzenia, jej sytuacja nieco się zmienia. A życie całkowicie wywraca się do góry nogami, gdy zmuszona jest wyruszyć w podróż w nieznane, mając za towarzystwo drobnego złodziejaszka Żara oraz… szczura, który jest kimś znacznie więcej niż zwykły gryzoń.\nW przeciwieństwie do Wiernych wrogów, akcja Widzącej nabiera tempa dosyć powoli. Pierwsze rozdziały wprowadzają czytelnika w świat Ryski, opowiadają o jej dzieciństwie i zmaganiach z codziennymi przeciwieństwami. Dopiero gdy na scenę wkracza Alk, szczur znaleziony przez Ryskę przy martwym Nietoperzu (z małym piszczącym stworkiem latającym za muchami mającym wspólny tylko fakt posiadania skrzydeł), całość nabiera życia i barw. I to barw bardzo wyrazistych i soczystych równie mocno jak język, jakim się posługuje.\nTo właśnie on jest najbardziej wyrazistym bohaterem powieści i to wokół jego losów prawdopodobnie będzie toczyć akcja drugiego tomu. Więcej zdradzić nie mogę, by nie psuć Wam przyjemności czytania. Nie oznacza to jednak, że pozostała dwójka nie zasługuje na uwagę. Żar, niepoprawny kanciarz i cwaniaczek, ma w sobie urok i budzi sympatię, nawet jeśli jego ręce kleją się zanadto w sytuacjach, gdy nie powinny. Z kolei Ryska w niczym nie przypomina twardych, rezolutnych bohaterek w stylu Szeleny z Wiernych wrogów czy wiedźmy Wolhy. Jest zahukanym, nieporadnym i do bólu naiwnym wioskowym dziewczęciem, które przez całe swoje życie nie wyściubiło nosa dalej niż do pobliskiego lasu, a nagle zostało rzucone na głębokie wody z dala od domu. A kolejne twarde w skutkach konfrontacje z brutalną rzeczywistością niewiele ją uczą. Mimo całkowicie odmiennych charakterów i spojrzenia na świat z każdą kolejną stroną widać, jak to nietypowe trio coraz lepiej się uzupełnia i wzbudza w czytającym coraz większą sympatię.\nWidząca nie jest klasycznym fantasy. Nie znajdziecie tu elfów, krasnoludów czy troli, a i paranie się magią wygląda nieco inaczej. Bohaterowie nie ratują świata przed zagładą, nie umykają przed bezlitosnymi prześladowcami, nie stają się w ciągu tygodnia supermanami o niezwykłych mocach, które w nich tkwiły, lecz nikt tego nie widział. Nie ma tego wszystkiego i bardzo dobrze, bo ten motyw został przewałkowany tyle razy, że naprawdę już wystarczy. W zamian za to, Olga Gromyko postawiła na lekką, zabawną i bardzo przyjemną powieść przygodową, która – w to nie wątpię ani trochę – zaskoczy nas jeszcze przy okazji kolejnego tomu. Polecam!


PALMER’S Coconut Oil Body Lotion – Kolorowy Pingwin\nUwielbiam zapach kokosa, a na myśl o czymś o smaku kokosowym od razu wzmaga się mój apetyt i budzi łakomstwo… Nic więc dziwnego, że z dużym zaciekawieniem i nadzieją sięgam także po kosmetyki „kokosowe”, które mogą umilić moją codzienną pielęgnację. Gdy tylko powąchałam nawilżający balsam do ciała z olejkiem kokosowym marki PALMER’S, miałam cichą nadzieję, że się polubimy, bo zapach ma obłędny…\nBalsam do stosowania na ciało w celu nawilżenia i pielęgnacji skóry. Przeznaczony w szczególności dla skóry: suchej, matowej i spragnionej nawilżenia.\n• przyjemny naturalnie kokosowy zapach\n• produkt nie zawiera: parabenów, ftalanów, oleju mineralnego, glutenu, siarczanów i barwników\n• olejek kokosowy został pozyskany w sposób zrównoważony w ramach Sprawiedliwego Handlu\nWater,Cocos Nucifera (Cococnut) Fruit Extract, Glycine Soja (Soybean) Oil, Butyrospermum Parkii (Shea) Butter, Stearic Acid, Isopropyl Myristate, Propylene Glycol, Cetyl Alcohol, Cocos Nucifera (Coconut) Oil, Theobroma Cacao (Cocoa) Seed Butter*, Tocopheryl Acetate, Gardenia Tahitensis Flower Extract, Macadamia Ternifolia Seed Oil, Prunus Amygdalus Dulcis (Sweet Almond) Oil, Aloe Barbadeasis Leaf Juice, Nonfat Dry Milk (Sine Adipe Lac), Triothanolamine, Phenoxyethanol, Ethylhexylglycerin, Carbomer, Glycerin, PEG-40 Stearate, Pentylene Glycol, Tetrasodium EDTA, Decylene Glycol, 1,2-Hexanediol, Fragrance (Parfum), Benzyl Alcohol, Benzyl Benzoate, Coumarin\nKosmetyk zamknięty jest w białej, plastikowej butelce z zatrzaskiem, o pojemności 250 ml (dostępna jest także pojemność 400 ml, z pompką). Otwór w opakowaniu jest niewielki, przez co musimy się trochę nagimnastykować, aby wydobyć z niego treściwy produkt, szczególnie na końcowym etapie używania kosmetyku. Zatrzask chodzi dość ciężko, ale nie na tyle aby połamać sobie paznokcie podczas otwierania. Zawartość butelki jest średnio gęsta, zdecydowanie bardziej treściwa niż wskazywało by na to słowo „lotion”. Niemniej balsam rozprowadza się na skórze z łatwością.\nZapach kosmetyku, jak już wspomniałam jest obłędny – kokosowy, lekko słodki, niechemiczny. Niestety na mojej skórze pozostaje dość krótko. Aplikacja balsamu jest bardzo przyjemna – dobrze rozprowadza się na skórze, chociaż przy aplikacji większej ilości, pozostawia białe smugi. Po dosłownie kilku minutach jednak, wchłaniają się w skórę, pozostawiając ją gładką, z lekkim, nielepiącym się filmem. Dzięki szybkiemu wchłanianiu, często sięgam po niego rano, po prysznicu, aby ukoić wysuszoną niskimi temperaturami skórę.\nPrzy regularnym stosowaniu zauważyłam wyraźną poprawę stanu mojej skóry, szczególnie na nogach, gdzie w okresie zimowym borykam się z największym przesuszeniem i rogowaceniem. Moje nogi są dużo gładsze, skóra jest bardziej sprężysta i pozbawiona drobnych krostek. Balsam mnie nie zapycha, za to ładnie nawilża i koi.\nTrzeba przyznać, że skład balsamu jest nieco długi, co może wzbudzać pewne wątpliwości, szczególnie w osobach lubujących się w kosmetykach o prostych i jak najbardziej naturalnych składach. Niemniej dla mnie nie stanowi on problemu i najważniejsze są skutki jakie wynikają z jego używania, a z nich jestem zadowolona.\nPo zużyciu tego kosmetyku czeka na mnie jeszcze kilka innych balsamów, ale myślę, że kiedyś jeszcze do niego wrócę. Pamiętam, że kiedyś miałam także balsam PALMER’S w wersji kakaowej i także przypadł mi do gustu, zarówno pod względem zapachu jaki i właściwości.\nMieliście do czynienia z tym produktem albo innymi kosmetykami tej marki? Co o nich myślicie?\nbalsam do skóry suchejbalsam z olejkiem kokosowymcoconut oil body lotionkokosowy balsam do ciałakokosowy lotionnawilżający balsam do ciałaPalmerspielęgnacja ciała


Praca Racibórz za granicą, w domu, dodatkowa w Polsce oraz ogłoszenia o pracę w Raciborzu\nDam pracę (235) Szukam pracy (26)\nPoszukujemy osób do pracy na stanowisku *Kierownik projektów tłumaczeniowych i Koordynator dostawców.* Dodatkowe ...\nStraciłeś pracę? Chcesz zmienić standard swojego życia? Nie podoba Ci się Twoja obecna praca w Raciborzu, a może zostałeś zwolniony? Darmowa baza ogłoszeń Lento.pl pomoże Ci znaleźć pracę w Raciborzu i okolicy. Skończyłeś studia, technikum a może tylko szkołę podstawową, to nic w naszej bazie każdy znajdzie pracę dla siebie. Skupiamy tutaj wiele ogłoszeń z każdej branży i na każdym stanowisku. Sprawdź już teraz, a może już dziś znajdziesz swoją wymarzoną pracę?