Ebook Pokój w dolinie, Ruth Logan Herne - Virtualo.pl\nOstatnia część serii, Pokój w dolinie, opowiada o losach Treya Walkera Stafforda, najmłodszego syna właściciela rancza Double S, znajdującego się w południowej części stanu Waszyngton. Główny bohater jest muzykiem country, a w powieści przewijają się nawiązania do bardzo popularnej w Stanach Zjednoczonych piosenki, która była inspiracją do tytułu tej książki. Mowa o balladzie Peace in the Valley, skomponowanej w 1937 roku przez Thomasa A. Dorseya, zwanego ojcem muzyki gospel. Jako pierwsza zaśpiewała ją Mahalia Jackson, ale przez lata utwór zyskał taką popularność, że wykonywało go bardzo wielu artystów, m.in. Elvis Presley, Little Richard, Johnny Cash czy Dolly Parton.\nTekst piosenki jest pełną nadziei modlitwą zmęczonego życiem człowieka, poszukującego ukojenia i wewnętrznej przemiany pośród życia pełnego ciemności i przeciwności. Oprócz rozdzierającej tęsknoty słowa wyrażają głęboką wiarę w to, że tytułowy „pokój w dolinie” zostanie odnaleziony, podarowany przez Boga w odpowiednim, wyznaczonym przez Niego czasie.\nWarto zwrócić uwagę na jeszcze jeden utwór, który Ruth Logan Herne wymienia na kartach swojej powieści, mianowicie kościelną pieśń Amazing Grace, którą skomponował w 1779 roku anglikański duchowny John Newton, nawrócony handlarz niewolników. To znany na całym świecie hymn pochwalny na cześć Bożej łaski, która wybawia od zła, uśmierza lęki oraz pozwala dostrzegać dobro i Bożą światłość. W jednym z rozdziałów wykonuje go główna bohaterka książki – Lucy Carlton.\nGorąco zachęcam do wysłuchania obu tych piosenek, zarówno przed przeczytaniem tej powieści, jak i podczas lektury fragmentów, w których autorka do nich nawiązuje.\nChoć raz Trey Walker Stafford okazał się w czymś lepszy od dwóch starszych braci. Zaszczyt ten wydawał mu się jednak wątpliwy, gdyż aby go dostąpić, musiał ryzykować życiem i oddać kawałek wątroby.\nDumał nad tą ironią losu, jadąc na wschód przez centralny Waszyngton drogą międzystanową numer dziewięćdziesiąt w swoim załadowanym po brzegi SUV-ie. Spośród trzech synów Sama Stafforda to akurat osierocony siostrzeniec, którego mężczyzna adoptował, okazał się mieć najlepiej pasujące DNA, żeby zapewnić przybranemu ojcu największe szanse na przyjęcie przeszczepu. Taki scenariusz idealnie nadawałby się do telewizyjnego reality show, ale przecież ich rodzinne życie jak dotąd przypominało tego typu program, więc czemu miałoby się to zmienić akurat teraz?\nUderzał palcami lewej dłoni o skórzaną kierownicę, wybijając nimi przypadkowy rytm. Jechał drogami, które znał od tak dawna, z zamiarem powrotu na ranczo do człowieka, który dwadzieścia pięć lat temu uratował go od nędzy. Był zdeterminowany zrobić wszystko, co w jego mocy, by pomóc ojcu. Nie dlatego, że nosił w sobie życzenie śmierci. Operacja, bolesna rekonwalescencja i perspektywa zgonu nie figurowały na liście jego planów. Jego menedżer wielokrotnie powtarzał to przez ostatni tydzień we wszystkich możliwych mediach.\nRyzykujesz wszystkim, na co zapracowałeś, wszystkim, co masz: swoim domem... – Ed Boddy wyliczał na palcach, zwiastując Treyowi upadek. – ...ranczem, które tak kochasz, ukrytym pośród wzgórz północnego Tennessee, swoją twórczością, swoim życiem. I to wszystko po to, by pomóc facetowi, który wyrzucił cię z domu, bo kochałeś muzykę? Jesteś lepszym człowiekiem niż ja, Trey. Bez dwóch zdań.\nWcale nie był lepszy. Wiedział to. Po prostu dręczyło go poczucie winy i czuł w środku zionącą otchłań podobną do jednej z czarnych dziur w nieskończonym wszechświecie. Solidną, zbitą, ale pustą wewnątrz. Nosił ją w sobie, odkąd tylko sięgał pamięcią.\nSam Stafford wcale nie przepędził go z powodu miłości do muzyki. Odtrącił chłopaka, ponieważ wiele lat wcześniej patrzył, jak negatywne strony sławy odebrały życie jego własnej młodszej siostrze i jej mężowi. Widział, czym mogło się skończyć życie w świetle jupiterów. Wiedział, że to nic dobrego, ale przybrany syn zbywał troski ojca wzruszeniem ramion.\nTrey doświadczył na własnej skórze wszystko, co najgorsze w przemyśle rozrywkowym, i odczuwał silną potrzebę udowodnienia, że będąc muzykiem, można żyć przyzwoicie – otwarcie, uczciwie i w czystości. Nie planował tego całego szaleństwa i bogactwa, które same do niego przyszły.\nOch, jakiś ty biedny.\nTen głos. Jej głos. Głos jego matki, Sandry Lee Stafford. Wzbudzający podziw już w jej wczesnych przebojach country głęboki alt nagle stawał się ostry i zjadliwy, gdy zwracała się do synka.\nStała nad nim, pachnąc paskudnie i mierząc go nienawistnym spojrzeniem – Treyowi tylko taki obraz stawał przed oczami, gdy ktoś wspominał o jego mamie. Podobno trzylatek nie ma zdolności zapamiętywania całych wydarzeń, a z tego okresu życia ludzie mogą jedynie od czasu do czasu miewać przebłyski wspomnień. Cóż, ktokolwiek tak twierdzi, jest głupcem, bo Trey pamiętał wystarczająco dużo. Zbyt dużo.\nNie ma na świecie nikogo, komu byłoby cię żal, Trey. A już na pewno nie mnie.\nPrawdopodobnie płakał. Nie przypominał sobie łez, ale pamiętał, że miał mokrą twarz. A potem matka odeszła, ojciec również, po czym na komisariat policji wkroczył wielki i postawny Sam Stafford. Wziął Treya na ręce i zabrał do domu.\nTak to się zaczęło, a oto jak może się skończyć: Trey odda Samowi Staffordowi kawałek wątroby, by utrzymać go przy życiu. Dobry chrześcijanin śmiało ruszyłby naprzód ku takiej okazji. Dla Treya była to kolejna porażka, bo w większości spraw był gorliwym chrześcijaninem... tylko nie w tej.\nWewnętrzne poczucie winy kłuło go jak pęknięta struna gitary, ale czuł je od tak wielu lat, że nie powinno mu robić różnicy, iż doświadczał go również dziś. Jednakże tegoroczne lato miało przynieść życie lub śmierć – a to robiło wielką różnicę.\nZjechał z autostrady i skręcił w prawo, oddalając się od Gray’s Glen – miasteczka, w którym dorastał. Po obu stronach rozciągały się szerokie połacie pól, porośnięte bujną trawą i szarozieloną bylicą. Im wyżej jechał, tym bylica stawała się gęstsza. Ciemnobrunatne bydło pasło się na górnych pastwiskach, a obraz ten przypominał mu gotowane na parze brokuły hojnie posypane ziarenkami pieprzu cayenne...\nTrey był głodny. Zmęczony. Zdenerwowany? Owszem.\nPrezenter radiowy z Ellensburga zapowiedział najnowszy singiel Treya w sposób, od którego mężczyzna aż się skrzywił.\n– Chcecie kowbojskiej wersji bajki o Kopciuszku? Proszę bardzo, mamy ją dla was! Pochodzący z centralnego Waszyngtonu Trey Walker poruszy struny waszych serc pnącym się na szczyty list przebojów utworem You Only Live Once.\nTrey wyłączył radio.\nNie miał ochoty słuchać własnej piosenki, w której udzielał mądrych rad swoim fanom. Wydawało im się, że rozumiał ich trudny los.\nSądzili, że miał złote serce.\nWierzyli w niego, jego muzykę, powołanie i wiarę. Jakżeby chciał sam w siebie tak uwierzyć...\nStary, granatowy van pojawił się znikąd. Trey wcisnął hamulec. Za późno.\nFurgonetka wpadła na skrzyżowanie. Mężczyzna skręcił ostro kierownicę i zaczął się modlić. Jego SUV zapiszczał w proteście.\nVan również skręcił w desperackiej próbie uniknięcia wypadku. Manewr zadziałał, ale samochód wypadł z drogi, spadł ze skarpy, przewrócił się na bok i wylądował w strumieniu wpływającym do wąwozu.\nTrey zatrzymał auto i wyskoczył z niego. Przebiegł dwupasmową wiejską drogę, wskoczył na pagórek, jednocześnie dzwoniąc pod numer ratunkowy. Wykrzyczał dyspozytorowi krótkie informacje i przyjrzał się niewielkiemu, choć stromemu zboczu.\n– Do Chudney’s Creek wpadł van, na północ od drogi I-dziewięćdziesiąt, przy Buell Road, tuż za skrzyżowaniem z East Chelan. Leży na boku.\nNie czekał na odpowiedź, od razu zbliżył się do brzegu strumienia. Wszedł do wody i spróbował wdrapać się na przednie drzwi przechylonego samochodu. Mokrymi dłońmi trudno było mu się utrzymać, jednak gdy udało mu się oprzeć nogą, podciągnął się na górę. Schylił się do klamki. Drzwi nie chciały ustąpić.\nKierowca – była to jakaś kobieta – miała twarz odwróconą w przeciwnym kierunku. Nie ruszała się. Ani drgnęła. Może nie... Serce zamarło mu w piersi. Zaczął walić pięścią w drzwi, nie mając innego pomysłu, i wtedy zdał sobie sprawę, że może uda mu się dostać do środka przez tylne drzwi prowadzące do części ładunkowej. Zeskoczył i popędził przez sięgającą do kolan wodę, po czym schylił się i chwycił klamkę.\nDrzwi się otworzyły. Trey z ulgą wypuścił powietrze. Teraz miał dostęp do vana i kierowcy. Poczucie ulgi nie trwało jednak długo. Cały tył furgonetki był zawalony szczątkami roślin. Wywrócone donice, kosze i tace z sadzonkami blokowały mu drogę. Samochód od podłogi po dach wypełniały chaos i zniszczenie.\n– Nieee... – Z przodu pojazdu dobiegło jedno przeciągane słowo, co oznaczało, że kobieta żyła.\nSerce Treya miało powód, by bić dalej. Uniósł wzrok.\nJeśli rozpacz miała oblicze, to chyba właśnie takie jak twarz właścicielki vana, gdy dostrzegła rozmiar zniszczeń.\n– Proszę odblokować drzwi! – krzyknął, po czym przebrnął przez wodę. Ponownie wspiął się na samochód. Auto było przekrzywione pod takim kątem, że trudno było otworzyć drzwi. Instynkt jednak kazał Treyowi wyciągnąć kobietę z kabiny. A co, jeśli w środku znajdował się też pasażer?\nZaparł się na obcasach i pociągnął drzwi do góry. Zasłaniały mu widok i nie stał stabilnie, ale trzymał się ich kurczowo.\n– Da pani radę wyjść? Boję się puścić drzwi i pani pomóc. Mogłyby spaść i panią uderzyć.\nTrey się modlił. Wątpił, by przyniosło to jakiś efekt, bo choć wierzył w Boga, to nabrał przekonania, że Pan omijał z daleka jego ranczo w Tennessee. Właściwie to czemu miałoby być inaczej?\nTylko on i Bóg znali prawdę. Trey przyjechał tu po rozgrzeszenie. Po coś... cokolwiek, co wypełni pustkę pozostawioną przez bolesne poczucie winy. Nie wiedział, czego dokładnie szukał. Wiedział tylko, że szukał naprawdę od bardzo dawna.\nTrey nie był głupi. Perspektywa odnalezienia wewnętrznego pokoju w ogromnej, zielonej dolinie w centralnym Waszyngtonie była raczej nierealna. Nie był pesymistą. Po prostu tak w ostatnim czasie układało się jego życie.\nTuż obok jego stopy pojawiła się jedna dłoń, a potem następna, po czym z auta wychynęły złotobrązowe włosy. Kobieta odwróciła się w jego stronę i ujrzał jej twarz. Przepiękną, bardzo rozgniewaną twarz.\nNie wzdychał i powstrzymał się od mówienia oczywistości. Powinna była zatrzymać się na skrzyżowaniu. To on miał pierwszeństwo.\nZ położonego w dolinie miasta dobiegały sygnały syren. Z kabiny wysunął się jasnoniebieski T-shirt, a za nim zielono-niebieska spódnica. Kobieta nie uraczyła go już spojrzeniem. Zeskoczyła z boku samochodu do wody. Jej spódnica wydęła się, a potem zaczęła nasiąkać wodą niczym bardzo drogi papierowy ręcznik. Mokry materiał przykleił jej się do nóg. Warknęła, uniosła spódnicę obiema rękami i ruszyła przez strumień, po czym przystanęła przed otwartymi drzwiami bagażnika.\nNie potrafił odwrócić od niej wzroku, choć nie mógł też znieść widoku jej twarzy. Na własne oczy zobaczył przecież szkody wewnątrz vana – czyjaś kilkumiesięczna praca poszła na marne. Jej praca? Możliwe.\nŁzy płynęły jej po policzkach, gdy przyglądała się temu bałaganowi. Nie szlochała, nie histeryzowała, nie krzyczała. Wylewał się z niej cichy strumień rozpaczy. Zapragnął jej pomóc. Tylko jak?\nMoże była teraz w szoku. To go pocieszyło, bo jeśli tak, to ten wypadek nie zrujnował jej życia. Z szoku przynajmniej dało się wyleczyć. Nie istniały za to koce termiczne ani kawa, które byłyby zdolne ukoić złamane serce. Wiedział to.\nPuścił drzwi, pozwalając im się zamknąć, po czym wskoczył do wody, akurat gdy nowym radiowozem zastępcy szeryfa podjechała jego przyszła bratowa.\n– Trey? – Zdumiała się, widząc go w strumieniu, ale po chwili otworzyła oczy jeszcze szerzej, a na jej obliczu wymalowała się jeszcze głębsza troska. – Lucy? O mój Boże, Lucy, nic ci nie jest?\nZa autem Angeliny zaparkował ambulans. Policjantka nie marnowała więcej czasu na Treya. Pospieszyła na brzeg strumienia i wyciągnęła dłoń do poszkodowanej kobiety.\n– Chodź, kochana, podejdź do mnie. Co tu się stało?\nKobieta – Lucy – chwyciła dłoń Angeliny i pozwoliła wyciągnąć się na suchy występ skalny, po czym wskazała na Treya.\n– Pędził jak szalony i nie zatrzymał się na stopie. Typowe jak na Stafforda. Szybki i wściekły, bez poszanowania dla przepisów i innych ludzi.\n– Och, kochana. – Angelina uściskała ją i zwróciła się do Treya: – Przejechałeś znak stop?\n– Nie ma tu takiego znaku. – Trey spojrzał z niedowierzaniem najpierw na nieznajomą, a potem na przyszłą bratową, po czym odwrócił się w lewo. – Jak widzisz... – Zamarł i naprawdę uważnie się przypatrzył, aż dostrzegł kształt ośmiokąta. – Nie. – Przeszedł przez ulicę, gdy ratownicy medyczni wyciągali nosze na kółkach. – Nie było go tu dziesięć minut temu. Przysięgam! – Pokonał kilka metrów, odwrócił się i westchnął.\nAngelina pokręciła głową.\n– Jeżdżę tędy bez przerwy i nie zauważyłam, że gałęzie zasłoniły znak. Po prostu wiem, że on tu jest.\n– Nigdy go nie było. – Trey spojrzał na nią, a potem na Lucy. – Nigdy go nie widziałem, a kiedy tu mieszkałem, przy Buell Road nie było nakazu zatrzymania.\n– Zmienili organizację ruchu kilka lat temu, gdy zbudowano drogę do osiedla Chelan Crossing – wyjaśnił jeden z ratowników, przechodząc przez jezdnię i wyciągając dłoń. – Brian Mulcahy. Chodziłem do szkoły z Coltem. – Przyjrzał mu się bliżej, podczas gdy jego kolega badał właścicielkę vana. – Wszystko w porządku? Ma pan jakieś obrażenia?\n– Nie, nic mi nie jest. Gorzej z nią. – Trey skinął głową w stronę kobiety o imieniu Lucy, stojącej przy karetce. – Przejechałem na wprost i nawet nie zauważyłem, jak nadjeżdżała, aż oboje znaleźliśmy się na skrzyżowaniu.\n– Zadzwonię po Harva Bedlowa, żeby przyjechał tu z piłą łańcuchową i sekatorem i zrobił z tym porządek. – Brian wskazał bujne gałęzie. – Nie wiem, jak mogliśmy to przeoczyć, Trey. Gałęzie zasłaniają znak zarówno z tej strony, jak i z tamtej, dla nadjeżdżających samochodów.\nMężczyzna mu pobłażał. Trey na to nie zasługiwał, ale z różnych powodów dobrzy ludzie z Gray’s Glen zawsze traktowali go łaskawie, choć nigdy nie patrzyli przez palce na resztę rodziny. On nie urodził się jako jeden z synów Sama Stafforda i zyskał dzięki temu dodatkowe punkty u lokalnej społeczności, która przez zbyt wiele lat musiała znosić surowe usposobienie jego ojca. Czasami czuł się dobrze z tym, że go faworyzowano, a czasami nie – starsi bracia nigdy się nie wahali, by nauczyć go pokory.\n– Nic mi nie jest, Brian, idź zbadać tę kobietę. Proszę – dodał, odganiając nachalną muchę, która nagle zainteresowała się jego głową. – Potrzebujemy lawety, żeby wyciągnąć furgonetkę z wody.\n– Potrzebujemy lawety? – Przeszyło go dwoje niebieskich oczu o tak żywym odcieniu, że letnie niebo wydawało się przy nich blade, a letnie niebo w centralnym Waszyngtonie było niebywale piękne. Lucy zrobiła krok naprzód, wyraźnie zaniepokojona. – A nie możemy po prostu ją postawić i wyciągnąć?\nTrey otworzył usta, by coś powiedzieć, ale powstrzymał się.\nPieniądze. Stary, zrujnowany van, zniszczone rośliny, laweta... To brak pieniędzy sprawiał, że Lucy patrzyła z takim lękiem. Nie on sam. No, może nie tylko on – a to już coś.\n– To moja wina – rzekł, ponownie przechodząc przez ulicę. – Za wszystko zapłacę. I przepraszam. Naprawdę bardzo przepraszam. – Położył sobie dłoń na karku i szybko zerknął w stronę znaku. – Zupełnie go nie zauważyłem.\nTrey Stafford przepraszał.\nStaffordowie naprawdę mieli za co przepraszać w Gray’s Glen, zwłaszcza w przypadku jej maleńkiej farmy, którą prowadziła w cieniu ich ogromnej posiadłości, zarządzanej bez oglądania się na interesy innych. Lucy Carlton mogła więc dopisać do długiej listy zażaleń kolejny punkt mówiący, że całkowicie ją zrujnowali.\nNa samą myśl o tym, że dwa miesiące ciężkiej pracy przepadły przez pięciosekundowy brak uwagi... A na dodatek on uszedł z wypadku bez najmniejszego szwanku, a jego błyszczący SUV lśnił w promieniach letniego słońca z nietkniętymi, grubymi oponami. Fart typowy dla Staffordów.\nA jej van?\nGapiła się w wąski pasek granatowej karoserii wystający ponad skarpę i szybko się otrząsnęła. Dwie sekundy później jej samochód mógł uderzyć w podporę mostu zamiast w skarpę, a wtedy skończyłoby się o wiele gorzej. Nie doznała obrażeń, a troje jej dzieci wciąż miało matkę. To wystarczający powód, by dziękować Bogu.\nJednak stojący przed nią przystojny Stafford to już zupełnie inna sprawa. Spojrzała na niego ozięble, przynajmniej na tyle, na ile potrafiła w mokrej spódnicy, z której woda kapała na wąskie pobocze drogi.\n– Potrzebuję dane pańskiej polisy ubezpieczeniowej.\nPokręcił głową. Już otworzyła usta, by zaprotestować, ale jego słowa ją powstrzymały.\n– Zajmę się wszystkim osobiście.\nŻycie nauczyło Lucy, aby nikomu nie pozwalać się oszukiwać. Zbyt szybko i w zbyt młodym wieku zaufała niewłaściwej osobie i teraz ostrożnie dawkowała zaufanie, a ten facet nie zasługiwał nawet na odrobinę. Zadarła podbródek i odrzuciła jego ofertę.\n– To nie wchodzi w grę. Przy tego typu sprawach potrzebny jest protokół. Musimy zgłosić ten wypadek.\nAngelina uniosła dłoń znad notesu, w którym pisała.\n– Już się tym zajęłam.\n– A potem wymienimy się danymi polis, z tym że pan nie potrzebuje moich, bo ponosi pan wyłączną winę za to, co się stało.\nWiedział o tym, a mimo to miał czelność jej się sprzeciwić.\n– Nie zauważyłem znaku, to prawda. Ale jak szybko pani jechała? Bo wpadła pani na skrzyżowanie, jakby brała udział w jakimś wyścigu. Może powinniśmy ostrzec Danicę , że rośnie jej konkurencja?\nZmarszczyła się, bo pytanie było trafne.\n– To ja miałam pierwszeństwo.\nPokiwał głową z godnym kowboja wyluzowaniem, jakby byli starymi przyjaciółmi gawędzącymi sobie na poboczu. Ale nie byli, a Lucy prędzej dałaby się pokroić, niż pozwoliła, by kolejny zapatrzony w siebie Stafford niszczył jej życie. Jego ojcu udawało się to przez wiele lat. Koniec z tym. Skrzyżowała ramiona na piersi, okazując upór.\nTrey nie dał się jednak zbić z tropu i nie wyglądał na specjalnie zdenerwowanego albo winnego. Wyglądał świetnie i była na siebie zła, że w ogóle zwróciła na to uwagę.\n– Spieszyła się pani.\n– Lucy, czy przekroczyłaś dozwoloną prędkość? – spytała łagodnie Angelina i wskazała na zachodnią część skrzyżowania. – Nie ma śladów hamowania, które świadczyłyby o tym, że próbowałaś się zatrzymać.\n– Nie miałam powodu, by się zatrzymać, aż do momentu, gdy on zajechał mi drogę – zaoponowała. – Jak możesz podejrzewać, że to moja wina?\nWpatrywała się w Angelinę – sąsiadkę i jedyną prawdziwą przyjaciółkę – po czym ponownie skupiła uwagę na zanurzonej w wodzie furgonetce.\n– Jechałam na targ i byłam spóźniona.\nAngelina spojrzała na kobietę, a potem na auto.\n– O, nie. Lucy, czy wiozłaś ze sobą rośliny?\nNie zamierzała znowu płakać. O, nie. Nie na oczach bogatego, zadufanego w sobie Stafforda.\n– Och, kochana. – Angelina przytuliła ją i choć było to miłe, Lucy nie mogła teraz pozwolić sobie na rozczulanie. Została bez pieniędzy, bez vana i czekało ją porządne sprzątanie pojazdu.\nUlicą, z głośnym warkotem, nadjechała laweta. Wysiadł z niej Sal Smith, właściciel warsztatu Sal’s Auto. Spojrzał na furgonetkę i zagwizdał.\n– Mam za sobą trudny poranek i miałem nadzieję na łatwe holowanie, ale wyciągnięcie tego auta z wody na pewno łatwe nie będzie. Wszystko w porządku, Lucy?\nNa twarzy mechanika wymalowało się współczucie. Po chwili zauważył Treya stojącego z Brianem.\n– To ty? – Podszedł bliżej, wyciągnął dłoń i posłał najmłodszemu synowi Sama Stafforda tak szeroki uśmiech, jakiego Lucy jeszcze u niego nie widziała. – Przyjechałeś? To wspaniale. Nie mogę się doczekać, aż powiem Gracie. Grasz tu gdzieś koncert? Czy wróciłeś z powodu choroby ojca?\n– Dobry z ciebie człowiek, Trey. – Starszy pan klepnął go w ramię, a Lucy spodziewała się, że mężczyzna będzie chłonął komplementy jak gąbka.\nA jednak tak się nie stało. W jego brązowych oczach coś błysnęło. Niezdecydowanie? Nie. Może zwątpienie? Tak, właśnie to. Zmrużył lekko powieki.\n– Dasz sobie z tym radę, Sal? Mogę pomóc. Już i tak jestem mokry. Nie ma sensu, byś wchodził do wody, żeby zaczepić hak.\n– Faktycznie jesteś mokry. Dobrze się spisałeś, jeśli udało ci się pomóc Lucy wydostać się z tego wraku. Leży pod koszmarnym kątem, prawie prostopadle.\nNadjechał niewielki SUV z niebieskim kogutem oznaczającym ochotniczą straż pożarną. Wysiadł z niego mężczyzna z małą piłą łańcuchową. Uruchomił ją i zaczął wycinać gałęzie porastające znak.\nSal wrócił do swojego wozu, wycofał go pod ostrym kątem w stronę skarpy, a potem wysiadł wraz ze swoim współpracownikiem.\n– Mówiłeś poważnie, że możesz się zmoczyć? – spytał Treya, a Lucy z zaskoczeniem patrzyła, jak mężczyzna kiwa głową.\n– Ja też w to wchodzę. – Brian podszedł nad brzeg. – W remizie mam zapasowe ubranie. Jeśli uda nam się zaczepić wyciągarkę i postawić auto na koła, to będziesz mógł je stamtąd wydostać, prawda, Sal?\n– Taki jest plan, ale wolałbym, żeby żaden bohater nie został przez nie przygnieciony, jeśli hak się urwie.\n– Trey, chcesz to przemyśleć? – Brian przyjrzał się przechylonemu vanowi. – Mogę zadzwonić po posiłki.\n– Nie ma potrzeby – odparł, po czym zdjął koszulę i rzucił ją Angelinie, zostając tylko w białym T-shircie. – Zaczepmy ten hak.\nPrzeszedł przez skarpę, aby wskoczyć do wody. Razem z Brianem słuchali instrukcji Sala i udało im się zaczepić linę wyciągarki o samochód. Każdy z nich raz się przewrócił, a kiedy wspinali się po śliskiej, wewnętrznej stronie wału, śmiali się i przybili sobie piątki.\nLucy nie widziała żadnego powodu do śmiechu. To nie były licealne wybryki w sobotni wieczór. To był jej chleb, jej utrzymanie, jej rachunki za ten miesiąc. Przełknęła z trudem ślinę, gdy Angelina objęła ją ramieniem. Ogarnął ją gniew i frustracja. Sal włączył wyciągarkę, a do jej uszu wdarł się piskliwy dźwięk, kiedy lina naprężyła się pod ciężarem jej zardzewiałego, porysowanego, niegodnego zaufania vana. Auto drgnęło i zachybotało się, a potem jakaś część się oderwała i hak odbił się od dna z taką siłą, że rykoszet ledwie ominął Briana i Treya.\n– Przerdzewiał. – Brian z powrotem wskoczył do wody, a Trey za nim.\nRozejrzeli się uważnie, po czym Trey zanurzył się pod wodę i po chwili wyłonił się kompletnie przemoczony.\n– Już wiem. Podaj mi hak.\nBrian mu go podał, a kiedy Trey znów pojawił się nad powierzchnią, uniósł oba kciuki do góry, dając Salowi znak.\n– Chyba tym razem będzie dobrze.\n– Dobra. – Sal ponownie uruchomił wyciągarkę i tym razem lina wytrzymała, a furgonetka przechyliła się i stanęła na koła.\nPowoli i spokojnie silnik lawety wyciągał auto z wody na brzeg. Strumień mętnej wody wylał się przez otwarte drzwi razem ze zmiażdżonymi roślinami. A kiedy van znalazł się na szczycie skarpy, z nurtem strumienia płynęła zaskakująco kolorowa równowartość przynajmniej tysiąca dolarów będąca owocem ciężkiej pracy i inwestycji Lucy. Nie tak miało być. Serce ścisnęło jej się w piersi na ten widok.\nDokładnie tak jak nadzieje i marzenia, które miała wiele lat temu. Poczuła się tak przytłoczona, że pragnęła tylko usiąść i ukryć twarz w dłoniach. Nie zamierzała jednak dać Treyowi Staffordowi tej satysfakcji, więc skoncentrowała się na konkretach.\n– Chyba możemy już wrócić do sprawy ubezpieczenia.\n– Mieszka pani w pobliżu?\nTo pytanie ją rozdrażniło, bo była właścicielką małej farmy przylegającej do olbrzymiego rancza jego ojca, ale udało jej się utrzymać emocje w ryzach. Przez ostatnie kilka lat muzyk bywał w rodzinnych stronach rzadko i na krótko.\n– Tuż obok Double S.\n– Pozwoli pani, że się odświeżę i zaraz do pani przyjadę – powiedział. Wskazał swoje przemoczone ubranie. – Wyglądam okropnie.\nChoć nie do końca, bo w mokrym T-shircie i z wymalowanym na twarzy najmilszym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziała, wyglądał też niesamowicie dobrze. Nauczyła się nie ufać uśmiechom, odkąd wyszła za Chase’a Carltona.\n– Jeśli poda mi pan swoje dane, będziemy mogli uznać sprawę za zamkniętą.\nNie była pewna, jak udało mu się podjąć tę decyzję jednostronnie – ale tak właśnie się stało.\n– Zawsze sądziłem, że jeśli mężczyzna popełni jakiś błąd, to musi go naprawić na tyle, na ile potrafi. Przyjadę do pani w ciągu godziny. Ange? – zwrócił się do narzeczonej brata. – Do zobaczenia na ranczu.\n– Kończę o trzeciej, a mamí zajmuje się kuchnią.\n– I facetami, jak mniemam.\nAngelina się uśmiechnęła.\n– To część tej roboty.\n– Racja. Panno Lucy? – Odwrócił się ku niej. – Czy mogę panią podwieźć do domu?\nPrędzej dałaby sobie wrzucić do sałatki stare ślimaki, niż wsiadła z nim do auta. Może nie znała go osobiście, ale znała zarówno Staffordów, jak i muzyków, a to wystarczyło, by go skreślić. Doświadczenie podpowiadało jej, że Staffordowie dbali wyłącznie o własne interesy i robili tak od dekad.\nA ten człowiek? Gwiazda muzyki country – do jego zdjęć na okładkach kolorowych pism wzdychały kobiety w każdym wieku. Jeśli można było wierzyć tabloidom, Trey Walker Stafford lubił szalone życie, a Lucy Carlton już raz próbowała wieść podobne.\nZ ręką na Biblii przysięgła: nigdy więcej.Przypisy\n- Danica Sue Patrick – amerykańska zawodniczka biorąca udział w wyścigach samochodowych (o ile nie zaznaczono inaczej, wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).\n- Prz 3,5.\n- Nawiązanie do wiersza God Moves in a Mysterious Way autorstwa Williama Cowpera. Znana fraza hymnu nawiązuje najpewniej do Listu św. Pawła do Rzymian: „Jakże niezbadane są Jego wyroki i nie do wyśledzenia Jego drogi!” (Rz 11,33).\n- Organizacja marketingowa wiodących producentów roślin, która współpracuje z niezależnymi hodowcami z całego świata.\n- W większości stanów mieszkańcy o niskich dochodach mogą ubiegać się w programie rządowym o darmowy telefon komórkowy i pakiet darmowych minut, który umożliwi im spełnienie podstawowych potrzeb komunikacyjnych i kontakt ze służbami ratunkowymi w nagłych wypadkach.


Pacanów Stolicą Europy\nTagi: bajka, wycieczki, dzieci\nPacanów to miejscowość położona we wschodniej części województwa świętokrzyskiego, nieopodal Buska Zdrój. Jej początki datowane są na IX wiek, zatem Pacanów może pochwalić się bogatą historią sięgającą dziejów państwa Wiślan i początków kształtowania się Królestwa Polskiego.\nJedną z najpiękniejszych pamiątek przeszłości jest Kościół pod wezwaniem Świętego Marcina z późnorenesansową kaplicą, wybudowany w XIII wieku, który we wrześniu ubiegłego roku otrzymał tytuł bazyliki mniejszej. Pacanowskie sanktuarium jest miejscem szczególnego kultu religijnego. Tu właśnie czczony jest od stuleci Cudowny Krzyż z Figurą Chrystusa Konającego. Kościół, stojący w pobliżu wiekowych drzew tworzy klimat miasteczka i podkreśla jego historyczny charakter. Niemniej istotne jest jednak bajkowe oblicze Pacanowa, związane z wszechobecną postacią sympatycznego Koziołka Matołka.\nBohater bajki napisanej 77 lat temu przez Kornela Makuszyńskiego tułał się po świecie, poznając nowe kraje i kultury. Podróżował po najbardziej egzotycznych krainach i przeżył najdziwniejsze przygody, a wszystko po to, by odnaleźć Pacanów. Naiwny Koziołek wierzył, że tylko tam, w pewnej kuźni kują także kozy. Jednak wciąż nie udawało mu się trafić do Pacanowa. Dziś odwiedzający miasteczko mają pewność, że marzenia Koziołka się spełniły: odnalazł Pacanów. Teraz zaprasza wszystkich do swojego nowego domu. Czarodziejska kraina Koziołka Matołka to miejsce, w którym każdy poczuje magię, bowiem przeniesie się w krainę pięknych księżniczek i groźnych smoków, krasnoludków i czarownic. Tym miejscem jest Europejskie Centrum Bajki imienia Koziołka Matołka, unikatowa instytucja, dedykowana dzieciom i wszystkim którzy marzą o powrocie do krainy dzieciństwa.\nPo drugiej stronie lustra czyli świat bajek w Pacanowie Europejskie Centrum Bajki to innowacyjne centrum rodzinnej rozrywki i edukacji. Nowo wybudowana siedziba, oddana do użytku 24 luty 2010 roku, powstała dzięki dofinansowaniu ze środków Mechanizmów Finansowych Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Samorządu Województwa Świętokrzyskiego oraz Gminy Pacanów. W murach Centrum zwiedzający odnajdą szereg atrakcji, które rozpalą dziecięcą wyobraźnię i żywo zainteresują każdego entuzjastę bajek. Oprócz magicznej ekspozycji pełnej zaskakujących zakątków i miejsca do zabaw, budynek Centrum posiada także salę kinową i teatralną, bibliotekę oraz sale warsztatowe. Wokół budynku rozciąga się ogród zmysłów, w którym znajdują się zaczarowane altanki, staw bez dna, magiczny amfiteatr oraz symboliczna kuźnia wybudowana na cześć pacanowskich kowali.\nWszystkie elementy Centrum zaprojektowano zgodnie z jej misją - uczyć bawiąc. O tym, że idea bajkowej edukacji przypadła do gustu najmłodszym, świadczą roześmiane buzie nie tylko najmłodszych, ale także dorosłych odwiedzających tę krainę bajek.


Polskie Towarzystwo Matematyczne przyznało coroczne nagrody - Konkursy i nagrody - Naukowy.pl - Polski Serwis Naukowy\nGłówna · Konkursy i nagrody · Polskie Towarzystwo Matematyczne przyznało coroczne nagrody\nPrzyznano nagrody Polskiego Towarzystwa Matematycznego\nDr Sławomir Dinew z UJ laureatem nagrody im. Kazimierza Kuratowskiego\nProf. Downarowicz laureatem nagrody im. Stefana Banacha\nMiędzynarodowa nagroda im. Banacha dla dra Gismatullina z UWr\nPolskie Towarzystwo Matematyczne ogłosiło laureatów nagród im. Banacha i Steinhausa oraz nagrody dla młodych matematyków za 2009 rok. Nagrodę im. Stefana Banacha zdobył prof. Tomasz Downarowicz z Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej. Nagrodę im. Hugona Steinhausa przyznano prof. Ryszardowi Rudnickiemu z Instytutu Matematycznego PAN i Uniwersytetu Śląskiego. Nagroda dla młodych matematyków trafiła do dr. Michała Kapustki z Instytutu Matematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nWręczenie nagród odbędzie się podczas IV Forum Matematyków Polskich w Olsztynie (przełom czerwca i lipca).\nProfesor Tomasz Downarowicz - laureat nagrody im. Stefana Banacha za prace z teorii układów dynamicznych (16 prac opublikowanych w ostatnich czterech latach) - tytuł profesora uzyskał w roku 2005. Od roku 2009 jest profesorem zwyczajnym Instytutu Matematyki Politechniki Wrocławskiej - wynika z informacji przekazanych PAP przez prezesa PTM prof. Wacława Marzantowicza.\nProf. Downarowicz jest autorem ponad 50 prac naukowych zamieszczonych w najlepszych czasopismach o zasięgu międzynarodowym, a także autorem trzech opracowań, które można znaleźć w prestiżowej, tworzonej od 2006 roku przez naukowców (w tym 16 laureatów nagrody Nobla) encyklopedii internetowej Scholarpedia. Jedno z nich dotyczy tzw. prawa serii czyli problematyki obserwowanych w przyrodzie serii zjawisk rzadkich (np. dwukrotne zderzenie ze stadem ptaków podczas jednego rejsowego lotu odrzutowego samolotu pasażerskiego\nProf. Ryszard Rudnicki, zdobywca nagrody im. Steinhausa jest - jak napisała we wniosku o przyznanie nagrody Rada Naukowa Instytutu Matematycznego PAN - wybitnym matematykiem, pracującym w zastosowaniach matematyki, głównie w badaniu modeli matematycznych w biologii.\nPodstawą do nagrody jest całokształt dotychczasowego dorobku prof. Rudnickiego, na który składa się ponad 70 prac naukowych z biomatematyki (m.in. badanie stabilności modeli cyklu komórkowego, zjawisko ekspresji genów, stochastyczny opis reakcji drapieżnik-ofiara i wiele innych) liczne artykuły w specjalistycznych czasopismach matematycznych w Polsce i na świecie. Prof. Rudnicki jest też m.in. organizatorem i współorganizatorem wielu spotkań biomatematyków na wielu kontynentach, w tym także głównym inicjatorem Międzynarodowej Konferencji Biologii Teoretycznej, która odbędzie się latem przyszłego roku w Krakowie.\nTrzeci laureat - Michał Kapustka - w 2007 roku obronił doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jest zwycięzcą XLIX Olimpiady Matematycznej. W roku 2003 ukończył z wyróżnieniem studia matematyczne w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a potem studia doktoranckie w tym samym Instytucie.\nNagrodę dla młodych matematyków otrzymał za prace (opublikował sam i jako współautor siedem prac naukowych) dotyczące badania własności arytmetycznych i geometrycznych szczególnego rodzaju powierzchni (ściślej: rozmaitości Calabi-Yau oraz osobliwych powierzchni del Pezzo), będących m.in. trójwymiarowymi odpowiednikami krzywych eliptycznych. Dziedzina ta jest m.in. podłożem badań fizyków, ma szerokie zastosowanie na przykład w teorii liczb oraz w kodowaniu.\nNagroda Carla Friedricha Gaussa za Zastosowania Matematyki jest nagrodą z matematyki, przyznawaną wspólnie przez Międzynarodową Unię Matematyczną oraz Niemieckie Towarzystwo Matematyczne za "wybitny wkład matematyczny, który posiadł znaczące zastosowania poza matematyką". Nazwa nagrody pochodzi od imienia niemieckiego matematyka Carla Friedricha Gaussa. Po raz pierwszy została wręczona w 2006 roku. Wręczana jest co cztery lata na Międzynarodowym Kongresie Matematyków. Nagroda im. Kazimierza Kuratowskiego: Nagroda im. Kazimierza Kuratowskiego jest przyznawana za osiągnięcia naukowe z matematyki osobom które nie ukończyły 30 lat i jest uważana za najbardziej prestiżową z polskich nagród dla młodych matematyków. Nagroda została ustanowiona w 1981 roku przez Zofię Kuratowską (córkę Kazimierza Kuratowskiego), Instytut Matematyczny Polskiej Akademii Nauk i Polskie Towarzystwo Matematyczne. Instytut Matematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie jest jednym z dwóch instytutów Wydziału Matematyki i Informatyki UJ.\nNorweski Instytut Noblowski (nor. Det Norske Nobelinstitutt) – założona w 1904 roku instytucja, której głównym zadaniem jest wspomaganie i obsługa administracyjna Norweskiego Komitetu Noblowskiego podczas prac nad wyborem laureatów Pokojowej Nagrody Nobla. Do zadań Instytutu należy również organizacja uroczystości wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla. Norweski Instytut Noblowski może być traktowany jako sekretariat Komitetu. Jan Kosendiak (ur. 1953 we Wrocławiu) – inżynier informatyk (absolwent Wydziału Informatyki i Zarządzania Instytutu Cybernetyki Technicznej Politechniki Wrocławskiej), doktor Nauk o Kulturze Fizycznej, autor ponad 50 prac naukowych i metodyczno-naukowych opublikowanych w sześciu krajach.\nNagroda KLIO (zwana Noblem dla historyków) – nagroda przyznawana od 1995 za wybitny wkład w badania historyczne przez jury w składzie: prof. Tomasz Szarota (przewodniczący, od 1996), prof. Barbara Grochulska (1998-2006), prof. Tomasz Kizwalter (od 2007), prof. Jan Kieniewicz (od 1996), prof. Andrzej Paczkowski (1995), prof. Henryk Samsonowicz (od 1995), prof. Jerzy Skowronek (1995), prof. Janusz Tazbir oraz red. Tomasz Łubieński (od 2005), red. Marian Turski (od 1995) i red. Tadeusz J. Żółciński (1995-2004). Sekretarzem jest od 1995 r. Zbigniew Czerwiński (Warszawa). Inicjatorem fundatorem nagrody jest Porozumienie Wydawców Książki Historycznej. Nagroda wręczana jest w ramach Targów Książki Historycznej. Adam Grobler (ur. 20 czerwca 1949) – filozof, posiada wykształcenie matematyczne i filozoficzne, obecnie pracuje na Uniwersytecie Opolskim, gdzie jest dyrektorem Instytutu Filozofii oraz kierownikiem Katedry Ontologii i Epistemologii w tymże Instytucie. Profesor zwyczajny (2002 r.), wieloletni wykładowca Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Instytutu Filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Jeden z najwybitniejszych polskich znawców teorii poznania, filozofii języka i metodologii, stypendysta British Academy (1990), laureat nagrody Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich.\nGra Roku – nagroda corocznie przyznawana przez Kapitułę Konkursu dla najlepszej w Polsce gry planszowej. Pierwotnie w latach 1985 -1993 nagroda była przyzwana przez magazyn "Świat Młodych". Ponownie pomysł przyznawania nagrody narodził się z końcem 2004 roku na forum dyskusyjnym portalu tematycznego Gry-Planszowe.pl. Tytuł Gra Roku jest przyznawany przez kapitułę konkursową najlepszej w Polsce grze planszowej, karcianej lub towarzyskiej skierowanej do młodzieży i dorosłych i wydanej w roku poprzedzającym rok, w którym przyznawana jest Nagroda. Celem przyznawania Nagrody jest popularyzacja gier planszowych w Polsce oraz promocja najlepszych tytułów wydanych w kraju. Anatolij Timofiejewicz Fomienko, Анатолий Тимофеевич Фоменко (ur. 13 marca 1945), członek Rosyjskiej Akademii Nauk, doktor nauk fizyko-matematycznych, profesorem na Uniwersytecie Moskiewskim. Laureat państwowej nagrody Federacji Rosyjskiej 1996 roku (w dziedzinie matematyki). Autor ponad 190 prac naukowych, 25 monografii i 8 podręczników matematycznych, specjalista w dziedzinie geometrii i topologii. Anatolij Fomienko znany jest jako twórca teorii nowa chronologia.\nWładysław Strojny (ur. 17 kwietnia 1923 w Mikołajowicach, zm. 14 sierpnia 1992 we Wrocławiu) – polski entomolog, leśnik oraz artysta fotografik specjalizujący się w fotografii przyrodniczej. Absolwent wydziału leśnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor i współautor wielu albumów fotograficznych o tematyce przyrodniczej, także autor zdjęć w książkach naukowych i popularnonaukowych z zakresu biologii. W 1988 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W dorobku naukowym posiada: 47 prac naukowo-badawczych, 151 artykułów i komunikatów naukowych oraz prac popularnonaukowych, ponad 25 książek i monografii.\nChamlet − wyróżnienie dla najgorszych polskich reklam, przyznawane od 2010 roku przez Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej oraz Zakład Projektowania Komunikacji Uniwersytetu Wrocławskiego. Pomysłodawcą nagrody jest prof. Michael Fleischer. Nagrodą jest zgnieciona kartka. Nigdy żaden z laureatów konkursu osobiście nie odebrał tego wyróżnienia (stan na 2013 rok).\nMateriały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej – seria publikacji Pracowni Badań nad Sztuką Ziem Wschodnich Dawnej Rzeczypospolitej Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego pod redakcją naukową prof. Jana K. Ostrowskiego. Dotychczas ukazały się tomy części 1: Dawne Województwo Ruskie oraz tomy części 2: Dawne Województwo Nowogródzkie i części 3: Dawne Województwo Wileńskie. Na stronie Instytutu jest dostępny wykaz obiektów opisanych w tomach 1-17 części 1 . Wydawcą serii jest Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie . Stanisław Śnieżewski (ur. 5 lipca 1961 w Lublinie) - filolog klasyczny, prof. nadzw. z tytułem naukowym w Instytucie Filologii Klasycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Szkołę podstawową ukończył w Płoskiem k. Zamościa w roku 1976. Jest absolwentem (1980) II LO w Zamościu. Studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1980-1985. Pracę magisterską napisał w roku 1985 pod kierunkiem prof. dr hab. Józefa Korpantego na temat "Rzeczywistość historyczna epoki augustowskiej w twórczości Owidiusza". Doktoryzował się na podstawie rozprawy Problem boskości Oktawiana-Augusta w poezji augustowskiej w 1992 r. Habilitował się w roku 2000 na podstawie dorobku naukowego i rozprawy Koncepcja historii rzymskiej w Ab Urbe Condita Liwiusza. Od roku 2007 pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Instytucie Filologii Klasycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Postanowieniem z dnia 13 marca 2009 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński nadał mu tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.\nDodano: 06.05.2010. 03:18


Jack London – zew wolności – Oblicza kultury\n← „Coldplay Live 2012” w Multikinie 17 stycznia\n„XCOM: Enemy Unknown” [PC, Xbox 360, PS3] – recenzja →\nJack London – zew wolności\nJack London, właściwie John Griffith Chaney urodził się 12 stycznia 1876 w San Francisco.\nBył synem Flory Wellman i H.W. Chaneya. Nazwisko przyjął od ojczyma, Johna Londona. Został autorem powieści i opowiadań z wątkami autobiograficznymi. London miał niezwykle barwne życie. Wprawdzie w wieku 19 lat zapisał się na Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley, jednak go nie ukończył ze względu na problemy finansowe. Został więc samoukiem. Imał się bardzo różnych, czasem niezwykłych zajęć, które stały się dla niego niewyczerpnanym źródłem życiowych doświadczeń. Był m.in. gazeciarzem, trampem, kłusownikiem, piratem ostrygowym, marynarzem, poszukiwaczem złota w Klondike i reporterem. Jako korespondent wojenny relacjonował konflikt rosyjsko-japoński w 1905 r. i wojnę domową w Meksyku. Był jednym z dziewiętnastu amerykańskich korespondentów wojennych, relacjonujących konflikt rosyjsko-japoński (1905), których odznaczono Orderem Drogocennej Korony.\nW jego twórczości często pojawia się motyw samotnej walki człowieka z panującym porządkiem społecznym i siłami przyrody. Jego oparte na własnych przeżyciach powieści są zawieszone pomiędzy naturalizmem a przygodowym romantyzmem. Był socjalistą, ale inspirację czerpał z idei głoszonych przez Marksa, Darwina, Spencera i Nietzschego, dlatego w swoim światopoglądzie łączył idee socjalistyczne z teorią walki o byt i podziwem dla silnych jednostek. Przyjął taką zasadę, że codziennie starał się zapisywać minimum tysiąc słów.\nZmarł 22 listopada 1916, w wieku zaledwie 40 lat. Po przedwczesnej śmierci Londona ukuto popularną do dziś plotkę, jakoby miał on popełnić samobójstwo. W ostatnich dniach życia pisarz uśmierzał wprawdzie bardzo silny ból morfiną i jest teoretycznie możliwe, że świadomie ją przedawkował, teza ta jednak nie znajduje potwierdzenia ani w dowodach, ani w świadectwach z pierwszej ręki. Na akcie zgonu pisarza jako oficjalna przyczyna jego odejścia figuruje mocznica, efekt ciężkiej niewydolności nerek. Przyczyną plotki prawdopodobnie był motyw samobójstwa w jego powieściach, w jednej z nich bohater w obliczu rychłej śmierci i strasznego bólu z pomocą lekarza popełnił samobójstwo przedawkowując morfinę.\nKaftan bezpieczeństwa. Włóczęga wśród gwiazd (The Jacket – The Star Rover) – 1909\nKsiężycowa Dolina (The Valley of the Moon), John Barleycorn, czyli Wspomnienia alkoholika (John Barleycorn) – 1913


Czy zamordowanie Pattona zlecili Żydzi? - Dziennik Berliński\nMord gen. George’s Pattona 21 grudnia 1945 roku, jest jednym z najbardziej ukrywanych wydarzeń w historii wojskowości. Choć teczka Pattona w Archiwach Państwowych w St Louis zawiera ponad 1.300 dokumentów, bardzo niewiele z nich dotyczy wypadku samochodowego. Jest dziwne, że pięć raportów sporządzonych na miejscu wypadku zniknęło wkrótce po archiwizacji. Dlaczego?\nLadislas Farago powiedział również, że choć zderzenie miało miejsce w nieruchliwej ulicy niedzielnego poranka, na scenie wypadku zgromadził się tłum, w większości personelu wojskowego.\nNie tylko armia amerykańska nie przeprowadziła żadnego śledztwa w sprawie „wypadku”, ale nie zadawano pytań na temat „zatoru.” Szczątków tego amerykańskiego bohatera nigdy nie sprowadzono do Stanów Zjednoczonych i nigdy nie przeprowadzono sekcji zwłok.\nIm bliżej Patton poznawał Sowietów, tym bardziej był przekonany, że sytuacja dojrzała na tyle, że prawidłowym kursem było stłumienie komunizmu.\nAle pomysł Pattona został udaremniony przez doradców Roosevelta, Henry’ego Morgenthau i Bernarda Barucha, którzy po wojnie chcieli utrzymywać więzi z Sowietami.\nKiedy generał odmówił usuwania niemieckich cywilów z domów po to, by zasiedlić je „przesiedleńcami”, których większość stanowili Żydzi, nigdy nie będący „przesiedleńcami,” lecz raczej tłumnie dobrowolnie przybywali do Niemiec z Rosji i Polski, naraził się Żydom.\nWpis Pattona w dzienniku z 17 września 1945 roku:\nWydający te rozkazy twierdzą, że „przesiedleńcem” jest człowiek, który nim nie jest. Odnosi się to zwłaszcza do Żydów, którzy pozbawieni są wszelkiej przyzwoitości, a załatwiając się na podłogi, pokazują, że są na niższym szczeblu niż zwierzęta.”\nGen. Patton zawsze miał przy sobie specjalny notes, który zniknął z kieszeni po przybyciu do szpitala po wypadkach.\nKtóregoś dnia Patton powiedział: „Mam w kieszeni mały czarny notes, a kiedy wrócę do domu, wszystko ujawnię.” Ale zadbano, by Patton nigdy nie wrócił do Ameryki.\nRobert Wilcox w książce Target Patton [Cel – Patton], opisuje swoje wywiady ze snajperem z II wojny światowej, Douglasem Bazatą, libańskim Żydem, który zmarł w 1999 roku.\nNa podstawie tych wywiadów (stan zdrowia Bazaty pogarszał się, nękały go wyrzuty sumienia), Wilcox podaje w szczegółach, w jaki sposób strzelec zainscenizował wypadek, zderzenie ciężarówki wojskowej z Cadillakiem Pattona.\nDonovan powiedział do Bazaty: „Przez tego wielkiego patriotę, znaleźliśmy się w strasznej sytuacji, stracił kontrolę i musimy go ratować przed nim samym, by nie zrujnował wszystkiego co zrobili alianci.”\n89 dywizja piechoty 3-ciej Armii Amerykanskiej generała Pattona w zwycięskim marszu na Erfurt - Weimar-Chemnitz oswobodziła 13 kwietnia 1945 roku Obóz jeniecki polskich kobiet - żołnierzy Armii Krajowej z Powstania Warszawskiego - OFLAG Molsdorf I XC i Blankenheim, tu: 3 kobiety majorów, 1 kapitan i 25 poruczników.\n...i o tym się nie mówi.


Z paraliżu sennego do świadomego snu, jak to zrobić? - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\nZ paraliżu sennego do świadomego snu, jak to zrobić?\nWitam. Gdy miałem 16-17 lat bardzo intensywnie interesowałem się świadomymi snami. Po długiej nauce, dziennikach snów, testowaniem różnych technik i około dziesięciu świadomych snów które wywołałem nie do końca sam, ostatecznie zrezygnowałem.\nOkazało się jednak, że obudziłem w sobie przez to wszystko zdolność do mimowolnych paraliżów sennych. Taki paraliż senny pojawia się raz na 2-3 tygodnie. Moje predyspozycje (i jedyna technika której nazwy już nie pamiętam) dzięki której na zawołanie udało mi się wejść w świadomy sen jest wejście przez frontowe drzwi, czyli kopniakiem. Czyli kładę się w wygodnej pozycji, najlepiej wyprostowany na plecach, zupełnie na luzie liczę swoje oddechy, utrzymuje świadomość, i po jakimś czasie siłą wchodzę w sen. I udało mi się tylko raz tą metodą, żadną inną nie podziałało, a więc moje predyspozycje polegają na właśnie tej prostej metodzie (te skomplikowane są nie dla mnie) czyli po prostu najzwyczajniej w świecie kładę się na plecach, wyprostowany, zamykam oczy, liczę swoje oddechy i nic więcej w sumie nie robię, później gdy pojawiają się hipopongi (czy jakoś tak) muszę uważniej pilnować świadomości bo różne dźwięki (których ja akurat doznaje mnóstwo) rozpraszają, problem właśnie polega w tym momencie, gdy już jestem przy granicy snu.\nWczoraj była taka sytuacja właśnie. Położyłem się, liczenie oddechów, hippopongi, nie ma sprawy, jest okej, ale im dłużej one trwały, tym znów odczuwałem nieprzyjemne doznania. Zaczynając od piszczenia w uszach (przepływ krwi w mózgu) po przez lekki strach bo ciało robi się strasznie ciężkie, najgorsze jest w tym wszystkim to, że podczas hipopongów mam różne obrazy i dźwięki (ich szczególnie dużo) które odpycham, ale nie wiem ile to wszystko musi trwać, aż pojawi się ten "właściwy" obraz, w sensie żeby sen już był. Raz mi się udało tą metodą to zrobić ale nie pamiętam już szczegółów, a martwi mnie to, że moje ciało śpi, a głowa i umysł nie\nDodam że wczorajsza próba trwała 20 minut. W sensie łącznie to wszystko tyle trwało, bo w hipopongi wchodzę w 5-10 minut, ale nie mam pomysłu co robić po prostu dalej, może po jakimś czasie nie odpychać obrazów tylko spróbować wejść w nie? Bo wczoraj po prostu nie wiedziałem co mam robić. Bo słyszałem że gdy miną hipopongi, pojawia się już "poważny" taki rzeczywisty obraz, ale nie wiem jak długo mam czekać. Dzisiaj będę dłużej liczył oddechy, zobaczymy.\nCytując wikipedie :\nPo jakimś czasie (3 – 30 min.) wejdziesz w stan paraliżu sennego. Możliwe są także halucynacje – od kolorów, przez kształty do postaci i miejsc. Jeżeli je zobaczysz – ignoruj je. Ciągle utrzymuj świadomość. Potem zaczniesz wchodzić w stan snu. Pojawi się na początku bez żadnych szczegółów, po czym nagle zacznie ich przybywać. Jeżeli nie utraciłeś świadomości, będziesz w tym miejscu z świadomością snu. Być może nie zobaczysz snu, wtedy warto spróbować "wstać" ciałem snu z prawdziwego. Wtedy sen zacznie się w miejscu, w którym rozpoczęty został sen.\nMoim problemem jest to, że nie wiem jak przejść z paraliżu sennego do stanu snu. Wygląda na to ż muszę dłużej liczyć oddechy, zobaczymy.\nOstatnio zmieniony przez Law dnia Pon 22:42, 11 Mar 2013, w całości zmieniany 1 raz\nPon 22:37, 11 Mar 2013\nTo co odczuwasz to objawy nadchodzącego paraliżu, ale jeszcze nie dokonanego paraliżu. Trzeba przetrzymać ten pisk, po nim powinieneś przestać czuć wagę i położenie ciała. Albo pojawi się obraz senny, albo pozostaniesz w kompletnej ciemności. Dopiero wtedy można " wstawać " do snu. Musisz jeszcze dłużej potrzymać świadomość. Oczywiście najłatwiej jest to zrobić z techniką WBTB, albo przynajmniej po 5 h snu.\nWto 14:09, 12 Mar 2013


Lech Piasecki - Multimedialna Encyklopedia Gorzowa\nPIASECKI Lech [1961- ]\nKolarz szosowy i torowy. Zawodnik LKS Orlęta Gorzów (1978-1985). Dwukrotny mistrz świata (amatorów w 1985 i zawodowców w 1988 roku). Zwycięzca Wyścigu Pokoju (1985). Specjalista w jeździe indywidualnej na czas. Jeden z najlepszych zawodników w historii polskiego kolarstwa.\nUrodzony w Poznaniu. Debiutował w 1976 roku w klubie Orlęta Myślibórz pod okiem trenera Kazimierza Frańczuka. Od 1978 roku w Orlętach Gorzów i pod opieką trenera Ryszarda Szurki. W 1980 roku odniósł pierwsze znaczące sukcesy jako junior. Został mistrzem Polski w jeździe indywidualnej na czas i zajął trzecie miejsce w górskich mistrzostwach Polski.\nNajwiększe sukcesy odniósł jako senior i jako kolarz zawodowy. W 1981 roku został powołany do kadry narodowej. Na pierwszych Mistrzostwach Świata w Pradze (1981) nie odniósł sukcesu, ale rok później w Goodwood (Anglia), podczas mistrzostw świata amatorów, zajął czwarte miejsce w wyścigu drużynowym. W tym samym 1982 roku zdobył dwa tytuły mistrza Polski w wyścigu górskim i na szosie ze startu wspólnego, a w Wyścigu Dookoła Dolnej Saksonii wygrał klasyfikację na najlepszego górala. W 1984 roku został mistrzem Polski w jeździe indywidualnej na czas.\nPasmem sukcesów był rok 1985. Został zwycięzcą największego amatorskiego wyścigu kolarskiego - Wyścigu Pokoju. Wygrał prolog i w koszulce lidera dojechał do końca wyścigu, wygrywając jeszcze trzy etapy. Zdobył tytuł mistrza Polski w jeździe indywidualnej na czas, a z Zenonem Jaskułą w jeździe na czas parami. Wygrał (po raz trzeci) rozgrywane w Choszcznie Kryterium Kolarskie o Memoriał red. Zygmunta Weissa. Największy sukces odniósł w Giavera di Montello (Włochy), zdobywając tytuł mistrza świata amatorów w kolarstwie szosowym ze startu wspólnego. Został też zwycięzcą plebiscytu "Przeglądu Sportowego" na najlepszego sportowca Polski i (po raz trzeci) plebiscytu sportowego "Gazety Lubuskiej" na najpopularniejszego sportowca województwa gorzowskiego.\nPod koniec listopada 1985 roku jako drugi Polak (po Czesławie Langu) przeszedł na zawodowstwo. Podpisał kontrakt z grupą Del Tongo Colnago. W 1986 roku wygrał etap jazdy na czas w Giro d'Italia oraz wyścig Firenze-Pistoia, a rok później był najlepszym w jeździe indywidualnej na czas w wyścigu Tirreno Adriatico. Odniósł sukces w najbardziej prestiżowych wyścigach kolarskich. W Giro d'Italia zajął drugie i trzecie miejsce w czasówkach, był jedynym Polakiem, który przez dwa etapy jechał w koszulce lidera w słynnym Tour de France. W 1988 roku w Gandawie zdobył tytuł mistrza świata zawodowców w wyścigu na torze. W finale na 5000 m na dochodzenie pokonał Tony'ego Doyle'a. W 1989, już jako zawodnik grupy Malvor-Sidi, wygrywał czasówki w klasykach: Tirreno Adriatico i Giro d'Italia, a także Kryterium Asów w Bolonii oraz wyścig Giro di Friuli. W 1990 roku reprezentował barwy Diana-Colnago, wygrał etap jazdy na czas w Giro d'Italia oraz wyścig Firenze-Pistoia. W 1991 roku ścigał się w drużynie Colnago Lampre, a kwietniu 1991 roku, po wyścigu na Sycylii, niespodziewanie ogłosił zakończenie kariery. Jest jedynym polskim kolarzem (obok Z. Jaskuły), który odnosił sukcesy w najbardziej prestiżowych wyścigach dla zawodowców. Wygrał pięć etapów w Giro d'Italia, był liderem w Tour de France. Dwukrotnie triumfował w Trofeo Angelo Baracchi (w 1986 i 1988 roku). Jako zawodowiec wygrał łącznie 56 wyścigów.\nPo zakończeniu startów kierował w Gorzowie własną firmą Italian-Look, która (w następstwie tragicznego wypadku) przestała istnieć w 2001 roku. W 1991 roku starał się o miejsce w senacie. W 2000 roku otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a rok później został laureatem konkursu Zwycięzca za metą, organizowanego przez Radio Zachód. Powrócił do kolarstwa jako współorganizator tras rowerowych w wyścigach Grand Prix MTB i Tour de Pologne, organizowanego przez Cz. Langa. W 1999 roku wystartował w Choszcznie w okazjonalnym wyścigu dla VIP-ów. Od 1993 roku jest honorowym prezesem klubu Orlęta Gorzów. Honorowy Obywatel Miasta Lipiany. W 2002 roku odcisnął swoją dłoń w Alei Gwiazd Kolarstwa Polskiego w Choszcznie. Obecnie jest przedstawicielem firmy Colnago w Polsce i prowadzi w Gorzowie sklep z markowymi rowerami. Uczestnik kampanii promocyjnej Gorzów # Stąd Jestem (2018). [ Dane na dzień: 17.07.2018 ]\nŹródła:  - "40 lat KS "Orlęta Gorzów" (1958-1988)" - Zbigniew Szafkowski - 1999;  - "Złota Księga Kolarstwa Światowego" - Bogdan Tuszyński - 2000;  - "Encyklopedia Gorzowa" - Jerzy Zysnarski - 2007;  - portal: www.lechpiasecki.pl - tam więcej


Prom z Portsmouth do Le Havre - rezerwuj promy do Francji\nProm z Portsmouth do Le Havre\nPromy Portsmouth do Le Havre. Porównaj promy, czasy i ceny\nPortsmouth do Le Havre trasa promowa laczy Anglia z Francja i jest obecnie obslugiwana przez Brittany Ferries. Oprócz porównania cen i czasu dla Portsmouth do Le Havre, pokazemy Ci równiez wyniki dla Newhaven do Dieppe i Portsmouth do Caen aby pomóc Ci dostac sie z Anglia do Francja w najlepszej chwili, za najlepsza cene.\nZarezerwuj prom z Portsmouth do Le Havre z AFerry.pl. Skorzystaj z naszej strony wybierajac trase lub wpisujac nazwe portu Portsmouth. Mozesz równiez wpisac kraj, nazwe firme promowej lub port. Po wybraniu trasy wybierz opcje bilet w jedna lub w obie strony lub opcje powrotny inny.\nJak porównac promy, sprawdzic ceny i rozklad jazdy na trasie Portsmouth - Le Havre\nJezeli na wybranej trasie jest wiecej niz jedna firma promowa, pokazemy Ci wszystkie opcje tak aby przedstawic najlepsza oferte. Pokazemy Ci równiez wszystkie trasy podobne do trasy Portsmouth - Le Havre, tak aby poszerzyc oferte. Do wybroru beda równiez dostepne rozne godziny promow.\nW jaki sposób otrzymujesz bilet i jak zmienic bilet do Le Havre\nNa tej stronie mozna zobaczyc firmy oferujace polaczenia promowe lub firmy, które prowadza z Portsmouth do Le Havre. Mozesz równiez zobaczyc ostatnie ceny, które znalezli nasi klienci. Najlepszy sposób, aby znalezc tani prom do Portsmouth do Le Havre, jest uzycie naszego dzisiejszego formularza do zobaczenia wszystkich mozliwych wyborów.\nJak znalezc najlepsza cene za prom do Portsmouth do Le Havre\nZ AFerry.pl zawsze podamy najlepsze ceny biletów z Portsmouth do Le Havre. Nie trzeba szukac specjalnego kodu. Jesli mamy dostepna oferte, Twoja cena promu bedzie zawierala znizke. Nie trzeba patrzec na inne strony internetowe.\nJesli nie jestes pewien, czy trasa Portsmouth do Le Havre jest najlepszym wyborem dla Ciebie lub jesli nie mozesz zdecydowac, który prom jest najlepszy, moze warto przeczytac nasze recenzje. Prosimy wszystkich naszych klientów o przeslanie nam opinii na temat promów Portsmouth do Le Havre.\nPamietaj jednak, ze latwiej jest znalezc tanie ceny, jesli zarezerwujesz wczesniej. Portsmouth do Le Havre jest popularna trasa, wiec radzimy zarezerwowac wkrótce.


Już dzisiaj możesz zatroszczyć się o wysokie miejsca w wyszukiwarce Google dla swojego internetowego serwisu! Sprawdź oferowane przez nas usługi optymalizacji witryn i popraw widoczność Twojej internetowej strony! 2022 − news-sosnowiec.pl\nJuż dzisiaj możesz zatroszczyć się o wysokie miejsca w wyszukiwarce Google dla swojego internetowego serwisu! Sprawdź oferowane przez nas usługi optymalizacji witryn i popraw widoczność Twojej internetowej strony! 2022\nNajpierw należy uzmysłowić sobie jak istotną funkcję pełni internet w życiu każdego człowieka. W ciągu ostatnich lat internet okazał się głównym miejscem dystrybucji usług, gównie dzięki ich łatwej dostępności i dużemu wyborowi. Również promocja w tych czasach w dużej mierze mieści się w ramach internetu. Największe światowe firmy inwestują ogromne środki w reklamę w social media czy w reklamy w Google AdWords.\nWyszukiwarka Google posiada aż 97% udziałów we wszystkich wyszukiwaniach Polaków. W miesiącu jest to aż 100 miliardów wyszukiwań! Warto też dodać, że nawet 70% Polaków codziennie korzysta z internetu. Jak więc zaistnieć w Google?\nPonad 200 czynników ma wpływ na miejsce strony w wynikach wyszukiwarki Google znajdzie się Twoja strona internetowa. Jest to między innymi ilość linków, które prowadzą do Twojej witryny, jakość i unikalność treści oraz ilość słów kluczowych. skuteczne pozycjonowanie Anglia https://seomood.pl/ . Statystyki mówią, że nawet 90% użytkowników internetu zwraca uwagę tylko pierwszą stronę wyników i nawet 51% użytkowników wchodzi jedynie w pierwszą wyszukaną pozycję.\nSEO są to wszelkie działania, które mają na celu uzyskanie najwyższych pozycji w wynikach wyszukiwarki Google. Działań tych dokonują eksperci, którzy dzięki wieloletniemu doświadczeniu i wiedzy potrafią skutecznie pozycjonować stronę www. Stale podlegające zmianom algorytmy Google powinny być ciągle obserwowane tak, żeby dobierać najbardziej korzystną strategię dla każdej witryny klienta. Przede wszystkim należy zadbać o trzy podstawowe elementy: -optymalizację kodu, czyli uporządkowanie wewnętrznej struktury strony tak, żeby zlikwidować wszystkie błędy, nadać jej większą prędkość i zrobić porządek w strukturze nagłówków. -link building, czyli działania mające na celu promocję witryny w jak największej ilości zewnętrznych serwisów internetowych poprzez jej linkowanie. -optymalizację treści, czyli wzbogacenie witryny o jedyne w swoim rodzaju, wartościowe i posiadające odpowiednią długość treści.


Łańcuch wartości Portera | Baza wiedzy | Internetowy Serwis Controllingu\n2018-04-27 08:31:49 Jarosław Żeliński Finanse i Controlling 55/2018 nr 55/2018 z dnia 2018-01-01\nW zasadzie każda firma, podmiot non-profit czy jednostka administracji państwowej wnosi pewną wartość do środowiska, w którym funkcjonuje. W przypadku podmiotów, których celem jest wypracowanie zysków, wartość dodana tworzy ich marżę. Pozostałe, czyli usługi państwa lub organizacji pozarządowych, podnoszą jakość życia obywateli, jednak nie przynoszą zysków (są jednak świadczone na koszt podatnika lub darczyńców).\nW świecie analiz biznesowych bardzo ważne jest budowanie modeli podmiotów (organizacji), pozwalających z jednej strony na zrozumienie ich roli na rynku, a z drugiej na porównanie ich wzajemnej sprawności operacyjnej. Same organizacje także dążą do pełnego zrozumienia swojej roli, co pozwala im budować skuteczne strategie, taktyki i wewnętrzną organizację. M.E. Porter wprowadził do języka analizy systemów ekonomicznych powiązane z sobą pojęcia rynkowego łańcucha wartości i wewnętrznego łańcucha wartości.\nRynkowy łańcuch wartości to łańcuch kolejno po sobie następujących podmiotów będących w relacji dostawca – odbiorca, stanowiących kolejne etapy przetwarzania lub usług. Na przykład pomiędzy farmerem i polem buraków cukrowych a torebką cukru na półce w sklepie są także cukrownia, konfekcjonowanie, firma logistyczna i być może inne, np. dostawca produktów do domu realizujący zamówienia składane przez Internet.\nZ perspektywy poszczególnych podmiotów, każdego ogniwa takiego łańcucha, istotne jest zrozumienie w nim swojej roli. Jest to odpowiedź na pytanie o to, co powoduje, że nasi odbiorcy nie zaopatrują się u naszych dostawców, czyli: „Jaką wartość wnosimy w tym łańcuchu, że warto nam zapłacić naszą marżę (nie warto nas ominąć)?” (patrz rysunek 1).\nRynkowy łańcuch wartości pokazuje usytuowanie danego podmiotu w łańcuchu wytwarzania i dystrybucji dóbr i usług, ale nie tłumaczy tego położenia. Narzędziem służącym do identyfikacji czynników wpływu na to, jaka jest ta pozycja, jest model pięciu sił Portera (rysunek 2). Bardzo rzadko podmioty rynkowe mają monopol na swoje produkty, dlatego łańcuch wartości należy uzupełnić o konkurencję.


Najwięksi gracze oczekują ropy po 65-100 USD w 2019 r. - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 10-10-2018, 15:55\nLiderzy globalnego handlu ropą oczekują, że w przyszłym roku jej cena nie spadnie poniżej 65 USD za baryłkę, a może wzrosnąć powyżej 100 USD, informuje Reuters.\nNajwiększy wpływ na prognozy ma spodziewana niska podaż ropy spowodowana brakiem dostaw z Iranu obłożonego sankcjami przez USA\nJeremy Weir, prezes spółki Trafigura powiedział, że nie zdziwiłby się gdyby w przyszłym roku ropę notowano powyżej 100 USD. Alex Beard, kierujący handlem ropą i gazem w Glencore uważa, że ropa będzie w 2019 roku notowana po 85-90 USD. Najbardziej „niedźwiedzi” okazał się Torbjorn Tornqvist, prezes Gunvor, według którego przedział notowań ropy w przyszłym roku to 70-75 USD, co będzie skutkiem niższego popytu spowodowanego przez wolniejsze tempo globalnego wzrostu gospodarczego i dobrze zaopatrzonego rynku.\nRopa Brent, którą w ubiegłym tygodniu notowano po 86,74 USD, najwięcej od 2014 roku, w środę wyceniana jest na 84,33 USD. Baryłka ropy WTI kosztuje 74,33 USD.\nPuls Inwestora / Surowce / Najwięksi gracze oczekują ropy po 65-100 USD w 2019 r.


Nowa stacja paliw LOTOS obok trasy A2 • Petrol24.pl\nNowa stacja paliw LOTOS obok trasy A2\nśr., 3 paź 2012 | Kategorie: Franczyza, Rynek paliw, Rynek produktów i usług, Wiadomości\nGoście wjeżdżający do kraju, przez Świecko, z kierunku Berlina mogą odwiedzić nowo otwartą stację w Boczowie. To pierwsza stacja partnerska w nowych barwach sieci LOTOS.\nZnajdująca się nieco ponad 20 km od granicy stacja i parking na 300 samochodów ciężarowych to w zasadzie element dużego kompleksu handlowo-usługowego tuż obok trasy A2, prowadzącej z Berlina do Warszawy przez Poznań i Łódź. Atutem stacji jest właśnie jej położenie – na styku krajowej drogi nr 92 bezpłatnego odcinka i płatnej części autostrady.\nPoza tankowaniem, na stacji można również wymienić waluty, kupić niemieckie winiety drogowe, zregenerować siły, czy odświeżyć się przed dalszą podróżą. W związku z tym, że stacja położona jest tuż przy granicy mówimy również w języku niemieckim. Z uwagi na spory ruch tranzytowy do krajów na wschód od Polski obsługujemy też klientów w języku rosyjskim.\n– mówi Grzegorz Matuszak, kierownik stacji SP196.\nW promieniu 100 m od stacji znajduje się hotel, restauracja, duży sklep, serwis samochodów ciężarowych i myjnia dostosowana do ich rozmiarów. Kierowcom może również przydać się serwis tachografów i CB lub pomieszczenie pierwszej pomocy medycznej.\nPodróżujący rodzice polubią stację za przewijak dla niemowląt a niepełnosprawni kierowcy docenią możliwość przywołania obsługi stacji do dystrybutora za pomocą przycisku. Na stacji znajdują się dystrybutory paliwa dla TIRów oraz standardowe, pozwalające zatankować m.in. paliwa premium LOTOS Dynamic.\nLink do strony w atlasie stacji paliw sieci LOTOS: http://www.lotos.pl/konsumencki/stacja_paliw/1260\nW styczniu 2012 r. minęło szesnaście lat od powołania spółki LOTOS Paliwa, odpowiadającej za rozwój i zarządzanie ogólnopolską siecią stacji paliw LOTOS. Aktualnie w sieci LOTOS funkcjonuje 366 stacji dogodnie zlokalizowanych w miastach i przy trasach przelotowych. Te ostatnie, dzięki dużym parkingom, są także doskonałym miejscem do odpoczynku w czasie podróży.\nTagi: Grzegorz Matuszak, Lotos, Paliwa, Stacja paliw\nGrupa Lotos Statoil Oleje samochodowe Franczyza Polskie stacje paliw Huzar Rafineria Lotos Diesel Franczyza Moya Sklep na stacji Anwim Shell Stacja paliw Oleje silnikowe Wild Bean Cafe Orlen Ropa naftowa Caffe Moya Paweł Olechnowicz Moya Stacja Otwarcie stacji Stacje paliw Lotos Paliwa Rynek paliw Circle K Daniel Obajtek LPG Stacja benzynowa Stacje benzynowe Ceny paliw Rynek paliwowy Koncern paliwowy BP Rafineria Rafineria Gdańska PKN Orlen Koncern naftowy Paliwo Moya Paliwa Lotos Circle K Polska Shell Polska Grupa Orlen Producent paliwRynek paliwowy Stacje paliw Koncern naftowy Orlen Grupa Lotos Shell Shell Polska Paweł Olechnowicz Stacje benzynowe Circle K Producent paliw Rafineria Ceny paliw Franczyza Moya Rynek paliw Caffe Moya Statoil Koncern paliwowy Moya Stacja Stacja benzynowa Grupa Orlen BP Daniel Obajtek Wild Bean Cafe Lotos Rafineria Lotos Circle K Polska Paliwa Oleje samochodowe Lotos Paliwa Huzar LPG Anwim Moya Sklep na stacji PKN Orlen Polskie stacje paliw Franczyza Rafineria Gdańska Oleje silnikowe Ropa naftowa Stacja paliw Diesel Paliwo Otwarcie stacji


Mad Lite: Pieczone warzywa z fetą\nAutor: Mad o 17:01\nmacierzanka 25 maja 2010 20:01\nCzasem przygotowuję podobne potrawy, są pyszne. Twoje zdjęcie działa na moje kubki smakowe :)\nJust My 25 maja 2010 22:01\nale dziś mnie ta feta kusi, a w lodówce leży nieruszona :) z dodatkiem bazylii...mniam\ngrumko 26 maja 2010 04:59\nTeż lubimy tak przygotowane warzywa z fetą;-)\nasieja 26 maja 2010 08:02\nu mnie wciąż warzywa z patelni. ale pieczone rzeczywiście.. są pyszniejsze.\nsowa_nie_sowa 27 maja 2010 15:54\nTo musi być pyszne! Tylko zdecydowanie więcej ząbków czosnku bym dodała:)