Wielcy naukowcy i sport. Niels Bohr - Warzywa\n„Nasz bramkarz otrzymał Nagrodę Nobla!” Gdy Niels Bohr został laureatem Nagrody Nobla, duńskie gazety sportowe dały taki nagłówek.\n„Wielcy naukowcy i sport”\nNiels Bohr urodził się w rodzinie Christiana Bohra, profesora fizjologii na Uniwersytecie w Kopenhadze i Ellen Bohr, pochodzącej z wpływowej rodziny żydowskiej.\nW dzieciństwie i młodości najbardziej lubił filozofię i piłkę nożną. Nils otrzymał wstępne wykształcenie w Gammelholm Grammar School, którą ukończył w 1903 roku. W wieku dwudziestu trzech lat ukończył Uniwersytet w Kopenhadze, gdzie zyskał reputację nadzwyczajnego fizyka i badacza. Jego projekt dyplomowy, poświęcony określeniu napięcia powierzchniowego wody z wibracji strumienia wody, został nagrodzony złotym medalem Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk. Trzy lata po ukończeniu studiów przyjechał do Anglii do pracy w laboratorium w Rutherford. Po zakończeniu pracy wrócił do Danii, gdzie w 1916 r. Został zaproszony na Uniwersytet w Kopenhadze. W 1920 r. Bor utworzył Instytut Fizyki Teoretycznej i został jego dyrektorem.\nInstytut Bohra stał się jednym z najważniejszych ośrodków badawczych na świecie. Fizycy, którzy dorastali w tym instytucie, pracują w prawie wszystkich krajach świata. Bor zaprosił również radzieckich naukowców do swojego instytutu, z których wielu pracowało tam przez długi czas.\nZ racji swoich osobistych cech Bor nie dzielił się swoim pracownikiem z uczniami, wiele młodych talentów było przez niego szkolonych, z których jednym był nasz rodak Lew Landau, na którego zaproszenie Bor odwiedził Związek Radziecki trzy razy. W 1929 r. Bor został wybrany zagranicznym członkiem Akademii Nauk ZSRR.\nPo faktycznym zajęciu Danii przez faszystów, Bohr potajemnie opuścił ojczyznę, został przywieziony do Anglii, a następnie do Ameryki. W latach powojennych wywarł ogromny wpływ na problem kontroli broni jądrowej i pokojowego użycia atomu.\n7 października 1955 roku Niels Bohr skończył 70 lat. Z tej okazji 14 października odbyło się uroczyste spotkanie, na którym został odznaczony Orderem Pierwszej Klasy Dannebroga. Osiągając wiek rezygnacji, Bohr zrezygnował z funkcji profesora na Uniwersytecie w Kopenhadze, ale pozostał szefem Instytutu Fizyki Teoretycznej. Zmarł 18 listopada 1962 r. W swoim domu w Kopenhadze w wyniku zawału serca.\nPierwszym dużym osiągnięciem było odkrycie „prawa przemieszczeń radioaktywnych”. A za nim i innymi ważniejsze, które dotyczyły samego modelu atomu. Według Einsteina praca Bohra na strukturze atomu jest „najwyższą formą muzykalności w dziedzinie myśli”.\n„Atom Bora” jest zbudowany zgodnie z prawami nie prostej mechaniki, ale kwantowej. Obejmuje rodzaj „skakania” w czasoprzestrzeni. Bohr wyjaśnił nie tylko widmo najprostszych atomów - wodoru, ale także helu - przewidział strukturę wypełnienia powłok elektronowych, co umożliwiło zrozumienie natury okresowości właściwości chemicznych pierwiastków - układu okresowego. Za te prace w 1922 r. Otrzymał Nagrodę Nobla.\nNiels Bohr, podobnie jak Galileo, Newton, Einstein, był nie tylko wybitnym fizykiem, ale także głębokim myślicielem. Jego pomysły nie miały niewielkiego wpływu na filozofię wiedzy. Bora interesowała się także problematyką nauk przyrodniczych i biologii.\nNiels Bohr jest członkiem Duńskiego Królewskiego Towarzystwa Naukowego od 1917 r., A także członkiem honorowym ponad 20 akademii nauk z różnych krajów, zdobywcą wielu krajowych i międzynarodowych nagród, w tym medalu Maxa Plancka Niemieckiego Towarzystwa Fizycznego i medalu Royal Society of London. Bohr miał honorowe stopnie i stopnie naukowe wiodących uniwersytetów, w tym Cambridge, Manchesteru, Oksfordu, Edynburga, Sorbony, Harvardu.\nNiels Bohr próbował porzucić swój wolny czas na sport. Szczególnie interesował się piłką nożną. Jego ojciec założył jeden z pierwszych klubów piłkarskich w Danii, w którym bawili się jego synowie. To prawda, początkowo młodszy brat - Harold wyprzedził Nielsa w piłce nożnej (Harold został włączony do duńskiej reprezentacji narodowej na igrzyskach olimpijskich), a dowcip (Nils był zniechęcony: „Jestem pozbawiony daru bezczelności”). Niels Bohr był kandydatem do reprezentacji swojego kraju jako bramkarz. Ciekawe, że w Kopenhadze Bora była znana jako piłkarz, a nie sławny fizyk.\nPóźniej lubił jazdę na nartach, żeglarstwo i wspinaczkę górską. W 1924 r. Bor kupił dwór w Lunnen, gdzie lubił jeździć na rowerze z żoną i dziećmi.\nBohr był znany ze swojej życzliwości i gościnności, kochał dowcipne historie i wierzył, że dobra historia musi być prawdziwa.\n... Mówi się, że jeden z gości boru był zaskoczony, gdy zobaczył podkowę nad drzwiami swojego wiejskiego domu: „Czy naprawdę wierzysz w wielkiego naukowca, podkowę?” „Oczywiście, nie wierzę” - szydził Bor. „Mówią jednak, że przynosi szczęście tym, którzy w to nie wierzą”.\nPozostaje tylko dodać: w badaniach naukowych ważne jest nie tylko to, jakie dane są uzyskiwane i jak, a nawet jakie wnioski są z nich wyciągane, budowane są teorie, wysuwane są hipotezy. Wielkie odkrycia nie są dokonywane przez żadne specjalne „mózgi” o nadzwyczajnej inteligencji, ale przez wielkie osobistości posiadające doskonałe cechy ludzkie.\n„100 wspaniałych geniuszy” / Balandin R.K. - M. Veche, 2005\nWielka sowiecka encyklopedia / M. 1970 V.3\n„I Know the World” / M.2004\n„Great Scientists: Children's Encyclopedia” / T. Ponomareva - M.: OOO Publishing House AST, 2004\nSławni naukowcy sportowcy\nZwiązek między medycyną a sportem jest naturalny i organiczny. Dlatego nie dziwi fakt, że wśród profesjonalistów medycznych jest wielu sportowców, którzy są powołani do promowania zdrowego stylu życia. Już w starożytnym świecie w pełni opowiadali się za „wzmocnieniem ciała” poprzez ćwiczenia gimnastyczne i sportowe, a oni sami, prawdopodobnie, uczestniczyli w zawodach sportowych. Tak więc jedna z legend otaczających imię wielkiego Hipokratesa (ok. 460-377 pne) świadczy o tym, że wielokrotnie wygrywał walkę na zawodach konnych, a nawet był mistrzem Igrzysk Olimpijskich w starożytnej Grecji w walka [2, 8].\nJednak wraz ze zmianą epok historycznych zakończyła się era starożytnych gier. Społeczne zainteresowanie sportem zostało w dużej mierze utracone przez prawie 1,5 tys. Lat [1, 9]. Ruch masowych sportów zaczął się ponownie kształtować w XIX wieku, zwłaszcza po wznowieniu Igrzysk Olimpijskich przez Pierre'a de Coubertina (1896). Od tego czasu szukamy znanych sportowców.\nCel: z punktu widzenia historii medycyny, zbadanie i przeanalizowanie powszechnego zjawiska „sportowców medycznych”, wkładu lekarzy w rozwój nauki i kultury, określenie znaczenia tego zjawiska w podnoszeniu prestiżu zawodu lekarza i edukacji.\nMotywacją do badania były dwa punkty. Niewystarczające oświetlenie specjalnej literatury historycznej i medycznej jest kwestią aktywności sportowców medycznych i oczywistym edukacyjnym przykładem takich lekarzy dla lekarzy i studentów uniwersytetów medycznych. Dotyczy to zwłaszcza studentów regionu olimpijskiego Kuban, z których wielu brało udział jako wolontariusze w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi. Materiały badawcze obejmują następujące źródła: książki i czasopisma naukowe, podręczniki, encyklopedie, dysertacje, wywiady autorskie, rozmowy, dane ankietowe. W wyniku badań powstał zbiór biografii 60 lekarzy sportowych, z których 32 było uczestnikami lub medalistami igrzysk olimpijskich. Ta grupa wybitnych osobistości w większym stopniu poświęcona jest tej publikacji. W pracy nad materiałami zastosowano następujące metody badawcze: historyczno-genetyczne, porównawczo-historyczne, problemowo-chronologiczne, socjologiczne (wywiad, przesłuchanie). Przedmiotem badań byli lekarze i pielęgniarki, którzy zdali sobie sprawę z ich twórczego i fizycznego potencjału w sportach wielkotowarowych.\nPierwszego takiego sportowca we współczesnej historii ruchu olimpijskiego można uznać za sportowca studenta dentystycznego „wszechczasów” na Uniwersytecie Pensylwanii Alvin Kreinzleina (1876-1928). Na II Olimpiadzie w Paryżu (1900), po raz pierwszy w historii na jednej olimpiadzie, zdobył 4 rodzaje programów lekkoatletycznych (bieganie i skok w dal). Opracowana przez niego technika prowadzenia barier nadal jest stosowana. I chociaż praktyka medyczna A. Kreinzleina była krótkotrwała, słusznie można go uznać za wybitnego sportowca-lekarza [3, 6, 7].\nNajbardziej znanym lekarzem wśród mistrzów olimpijskich jest bez wątpienia Benjamin Spock (1903-1998). Wybitny amerykański pediatra, znany wszystkim rodzicom świata, którego kultowa książka „Dziecko i troska o Niego”, wydana w 1946 r., Jest jednym z największych bestsellerów w historii. Będąc studentem i posiadającym doskonałe dane fizyczne (wzrost 189 cm), wygrał w zawodach wioślarskich jako członek zespołu wioślarzy na Uniwersytecie Yale na Igrzyskach Olimpijskich (1924) w Paryżu, przewidując swoją medyczną sławę złotym medalem olimpijskim [1, 4, 6].\nNowozelandzki lekarz i dziennikarz D. Lovelock (1910-1949) zdobył złoty medal olimpijski w wyścigu 1500 mw Berlinie (1936). Pod koniec swojej kariery sportowej połączył praktykę medyczną z pracą niezależnego dziennikarza w wielu gazetach i firmach telewizyjnych i radiowych w Londynie, a następnie w Nowym Jorku, gdzie pracował również jako dyrektor oddziału rehabilitacji szpitalnej .\nSłynny francuski sportowiec Alain Kalma (ur. 1940), student medycyny łyżwiarskiej, był zwycięzcą wielu europejskich i światowych konkursów oraz srebrnym medalistą Igrzysk Olimpijskich w Innsbrucku (1964). W 1968 r. W Grenoble powierzono mu prawo do zapalenia olimpijskiego płomienia. A po A. Calmie opuścił wielki sport, poświęcił się medycynie sportowej, otworzył klinikę w Paryżu. Był zaangażowany w działalność polityczną - był ministrem sportu Francji (1984-1986), burmistrzem miasta Livry-Gargan [1, 4].\nWyjątkowe osiągnięcie, wymienione w Księdze Rekordów Guinnessa, można uznać za 5 złotych medali zdobytych na jednej olimpiadzie w Lake Placid (1980) przez amerykańskiego łyżwiarza Erica Haydena (ur. 1958). Ponadto Hayden osiągnął znakomite wyniki w kolarstwie, zostając mistrzem USA (1984) wśród profesjonalistów, uczestniczył w wyścigu Tour de France (1985). Później E. Hayden wolał karierę jako lekarz, później został ortopedą sportowym, doktorem nauk medycznych. Jeszcze więcej medali (8 złotych, 3 srebrne i 1 brązowe), wygranych w kilku olimpiadach, z amerykańskim pływakiem i anestezjologiem D.E. Thompson (ur. 1973) [1, 6].\nBrytyjska atletka Stephanie Cook (ur. 1972) została pierwszym zwycięzcą pięciobóju kobiet na Igrzyskach Olimpijskich 2000, a następnie została mistrzynią świata i Europy. Wykształcenie medyczne w Oxfordzie, obecnie jest honorowym doktorem medycyny, lekarzem [6, 9].\nWśród krajowych sportowców znane jest imię lekarza, uczestnika II wojny światowej Arkady Nikitich Vorobyov (1924-2012). Dziesięciokrotny mistrz ZSRR, pięciokrotny mistrz świata, dwukrotny mistrz olimpijski gier XVI (Melbourne, 1956) i XVII (Rzym, 1960), za podniesienie poprzeczki w kategorii wagi ciężkiej. Po ukończeniu kariery sportowej Vorobyev pracował jako trener krajowego zespołu podnoszenia ciężarów. Ale A.N. Vorobiev był nie mniej znany jako naukowiec: profesor, doktor nauk medycznych, kierownik wydziału (1971-1977) podnoszenia ciężarów w Centralnym Instytucie Kultury Fizycznej w Moskwie. Od 1977 r. Rektor Moskiewskiego Regionalnego Instytutu Kultury Fizycznej. Od 1991 r. Dyrektor Chernobyl Children's Rehabilitation Centre [1, 3, 7] otrzymał wiele nagród rządowych. Do tej pory w książce Vorobyov Modern Training podnoszenie ciężarów (Moskwa, 1964) jest poszukiwana przez specjalistów medycyny sportowej i trenerów.\nStudent Ryskiego Instytutu Medycznego I.V. Jaunzeme (1932-2011) zdobył złoty medal w rzucie oszczepem w 1956 roku na igrzyskach olimpijskich w Melbourne. Czterokrotny mistrz republiki (1952, 1956, 1958 i 1960). Ponadto była zaangażowana w koszykówkę, była członkiem łotewskiej drużyny narodowej. Ale to medycyna określiła jego los. Po ukończeniu instytutu (1960) został chirurgiem ortopedą, specjalistą chirurgii plastycznej, opracował oryginalny i obiecujący sposób przeszczepu kości w puszce. Ale w życiu profesora, laureata nagrody państwowej łotewskiej SSR I.V. Sport Jaunzeme pozostał ważnym elementem. Została wybrana na przewodniczącą Światowego Stowarzyszenia Olimpijskiego, prezesa Łotewskiego Klubu Olimpijskiego, aw 2000 r. Podczas Igrzysk Olimpijskich w Sydney I.V. Jaunzeme była kochanką „Domu Łotewskiego” [1, 4, 6, 7].\nDoktor M.T. Shubin (ur. 1930), po ukończeniu Kazańskiego Instytutu Medycznego, pracując nad dystrybucją we Władywostoku, poważnie zainteresował się wiosłowaniem i został mistrzem olimpijskim (Rzym, 1960) w wioślarstwie w podwójnym kajaku. Ponadto 4 razy została mistrzynią świata w Europie, ma 10 złotych medali w Mistrzostwach All-Union. Ale później Maria Shubina nie opuściła medycyny, obroniła pracę magisterską (1975). Otrzymała Order Czerwonego Sztandaru Pracy [1, 6, 7].\nPielęgniarka z Odessy, debiutantka XX Igrzysk Olimpijskich (Monachium 1972), Julia Ryabchinskaya (1947-1973) zdobyła złoty medal w wioślarstwie w jednym kajaku. Los sportsmenki był tragiczny. W 1973 roku Yu.P. Ryabchinskaya zmarła podczas zimowego obozu szkoleniowego w Gruzji. Na jej cześć powołano Międzynarodowy Pomnik, który odbył się na kanale wioślarskim w Krylatskoye do 1991 r. [4, 6, 7].\nJako członek drużyny narodowej ZSRR na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium, Y. Ryabchinskaya nie był jedynym sportowcem medycznym. Faina Melnik (ur. 1945), która zdobyła „złoto” w rzucie dyskiem, przez długi czas łączyła pracę dentysty z coachingiem. W tym sporcie wychowała dwóch mistrzów olimpijskich. Otrzymała Order „Odznaka Honoru” [5, 8, 9]. Absolwent Uniwersytetu Medycznego w Kuban, a obecnie kierownik Wydziału Wychowania Fizycznego, profesor nadzwyczajny L.N. Porubayko (ur. 1950), trzykrotny mistrz ZSRR w pływaniu, srebrny medalista Pucharu Europy i Uniwersjada. W 1972 roku obroniła honor kraju na igrzyskach olimpijskich w Monachium [1, 3]. Ludmiła Porubayko - słynny sportowiec, który na zawsze wszedł do historii pływania domowego i światowego, pozostawił wyraźny ślad w sporcie Kubań.\nSrebrnymi laureatami XXI Olimpiady (Montreal, 1976) zostali łuczniczka Valentina Kovpan (1950-2006) - lekarz ze Lwowa, członkowie drużyny siatkówki kobiet ZSRR Olga Kazakova i Ljubow Rudovskaya - studenci Instytutu Medycznego w Odessie. Natalya Burda, studentka Saratovskiego Instytutu Medycznego [1, 4], została brązowym medalistą XIX Olimpiady (Meksyk, 1968) w lekkiej atletyce na 400 metrach.\nPodsumowując, nie jest to kompletna galeria lekarzy olimpijskich, nie sposób nie powiedzieć o J. Rogge (ur. 1942). Został pierwszym prezesem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (2001-2013), mając osobiste doświadczenie uczestniczenia w trzech igrzyskach olimpijskich (1968, 1972, 1976) jako żeglarz. Oprócz osiągnięć sportowych belgijski Jacques Rogge jest absolwentem Uniwersytetu w Gandawie, praktykującym chirurgiem ortopedycznym, MD. Co ciekawe, został wybrany na przewodniczącego MKOl na posiedzeniu Komitetu Olimpijskiego w Moskwie (2001) i to właśnie podczas jego kierownictwa Soczi zostało wybrane na gospodarza Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2014 roku. Jego imię wiąże się z demokratyzacją działalności MKOl [1, 3, 9].\nWśród wybitnych sportowców medycznych są nie tylko olimpijczycy [4, 6]. Ale to nie umniejsza ich osiągnięć. Nie sposób nie przypomnieć sobie legendarnych braci G.I. i si Znamensky, na cześć którego od 1949 roku odbywa się doroczny Memoriał Lekkoatletyczny. Koszykarz, trzykrotny zdobywca Pucharu Interkontynentalnego, mistrz świata Alexander Salnikov. Sześciokrotny mistrz świata w szachach, Maya Cheburdanidze. Chciałbym zauważyć, że M. Cheburdanidze - jedyny w historii sportu 9 razy został zwycięzcą Olimpiady Szachowej.\nSportowe osiągnięcia wielu znanych lekarzy, zresztą znane nie tylko w medycynie, mogły być bardziej skromne (A. Conan Doyle, S. Allende, NM Amosov, J.-L. Etienne, FP Weber itp.), ale nieśli zobowiązanie do wychowania fizycznego i sportu przez całe życie . Akademicy fizjolog I.P. Pavlov i pediatra G.N. Speransky do starości przyjaźnił się ze sportem. Dziewięcioletni G.N. nazwał sport „tajną bronią” przeciwko starości. Speransky, „mięśniowa radość”, został rozpatrzony przez I.P. Pavlov. Przez ponad 50 lat wielki fizjolog grał w miasteczkach, był stałym kapitanem zespołu Instytutu Medycyny Doświadczalnej, stworzył Towarzystwo Sportowe Lekarzy [4, 5]. Słowa i życie tych naukowców mogą być mottem dla wszystkich lekarzy, którzy łączą swoją ciężką pracę ze sportem.\nLogiczne jest, że wielu lekarzy sportowców łączyło swój zawód medyczny ze sportem, stając się lekarzami sportowymi, naukowcami, którzy rozwijają problemy psychologii sportu, fizjologicznych i biochemicznych aspektów przeciążenia mięśni i nerwów (LD Giessen, Z.N. Mironova, G.I. Znamensky itd.). Niektórzy sportowcy medyczni stali się sławnymi trenerami (A.N. Vorobiev, S.A. Groysman, A.Aliev, F.G. Melnik, G.A. Yartsev itp.) [4, 7].\nAle sport to trauma i odwaga, aby je pokonać. Ernst Yokl, z zawodu neurolog, znany postać w medycynie sportowej, w przeszłości sportowiec wierzy, że to właśnie związek sportu tworzy maksymalne cechy ludzkie i potencjał nowoczesnej medycyny w maksymalnym stopniu mobilizuje zdolności kompensacyjne organizmu i umożliwia pokonanie wszelkich trudności .\nImponujący przykład niektórych mistrzów olimpijskich. Słynny węgierski sportowiec, strzelec pistoletowy Karák Takacs, który stracił prawą rękę, nie opuścił sportu i po trzech latach ciężkiego treningu, strzelając lewą ręką, w 1939 roku ponownie został mistrzem świata, a następnie mistrzem olimpijskim w strzelaniu z pistoletu w Londynie (1948) i Helsinki (1952). Duński Lys Hartel, który dwa lata po polio, poważnie ograniczając mobilność rąk i nóg, dwukrotnie zdobył srebrny medal olimpijski w sportach jeździeckich w Helsinkach (1952) i Melbourne (1956) [1, 4, 9].\nSą takie przykłady wśród sportowców medycznych. Weightlifter Igor Rybak (1934-2005), a także A.N. Vorobiev zdobył złoty medal olimpijski w Melbourne (1956). Wiadomo, że w 1954 r. Złamał rękę, poradzono mu pożegnać się ze sportem, ale ja. Rybak nie poddał się. W 1955 roku był już mistrzem Europy, a rok później był mistrzem olimpijskim w podnoszeniu ciężarów w lekkiej konstrukcji. Po ukończeniu Charkowskiego Instytutu Medycznego poświęcił się medycynie sportowej. Bronił pracy magisterskiej, pracował jako główny lekarz w regionalnej klinice medyczno-sportowej. Odbył się coroczny turniej ku pamięci pierwszego ukraińskiego mistrza olimpijskiego [1, 7].\nLudmiła Cyganowa-Gromowa, studentka Instytutu Medycznego Stawropol, mistrz sportu w akrobacji sportowej, pomimo poważnej choroby mięśni pleców, pod nadzorem lekarzy i trenerów kontynuowała naukę i studia na uniwersytecie i została w 1977 roku absolutnym mistrzem kraju w akrobatycznych skokach na torze, a następnie absolutnym mistrzem świata. Następnie L.Yu. Tsiganova-Gromova znalazła się w dziedzinie medycyny .\n„Pokonaj siebie, poczuj się pełnoprawnym członkiem społeczeństwa dzięki sportowi!” Prawdopodobnie te idee stały się przyczyną pojawienia się Igrzysk Paraolimpijskich, a ogromne zwycięstwo rosyjskich paraolimpijczyków w Soczi w 2014 roku elokwentnie potwierdza tę tezę.\nAby wyjaśnić poglądy studentów na problem „sportowców-medyków”, przeprowadzono anonimową ankietę na 185 studentach różnych kursów Uniwersytetu Medycznego w Kuban. W rezultacie tylko nieliczni studenci znają nazwiska sportowców medycznych (16%). Jednocześnie 71% respondentów uznało, że możliwe jest łączenie sportu i nauki na uniwersytecie, a tym samym motywacja do zdrowego stylu życia. To satysfakcjonujące i nieoczekiwane, że 67% respondentów uprawia sport, a 73% śledzi wydarzenia sportowe w kraju i za granicą. Większość studentów (68%) wyraziła zainteresowanie otrzymywaniem dodatkowych informacji o sportowcach medycznych w ramach procesu edukacyjnego .\nWyniki mini-badania wskazują na wykonalność pracy edukacyjnej wśród uczniów w celu stworzenia motywowanego podejścia do zdrowego stylu życia. Pomysły sportowców-lekarzy odzwierciedlają ogólne problemy biologiczne, społeczne, walkę z chorobami i starzenie się. Wszystko to jest konieczne dla młodego człowieka w przyszłej pracy medycznej. Co więcej, ogólnie przyjęta koncepcja kształtowania zdrowego stylu życia wśród uczniów zakłada podejście aktywne osobiście, w którym uczeń musi nie tylko przyswajać informacje o istocie zdrowego stylu życia i sposobach jego inicjowania, ale także dostrzegać wiedzę zdobytą jako wartość indywidualna i osobista i kierować się nimi ich środki do życia.\nOczywiście nie sposób tutaj wymienić wszystkich olimpijczyków medycznych, aby odzwierciedlić wszystkie problemy łączące sport i medycynę. Ważne jest jednak, aby większość sportowców medycznych była zaangażowana w swój zawód, przyczyniając się do rozwoju medycyny naukowej, klinicznej i sportowej. Prawdą jest również, że atrakcyjność sportu opiera się na wyjątkowych możliwościach człowieka. Medycyna przewiduje je, a kontrole sportowe, a rola lekarzy sportowych i sportowców w tym procesie jest wspaniała, nazwy wielu z nich słusznie należą do historii medycyny. Możliwe, że wśród sportowców Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Soczi byli również sportowcy medyczni, ale jest to temat przyszłych badań.\nKovelina TA, doktor filozofii, profesor, kierownik katedry filozofii, pedagogiki i psychologii, Państwowy Uniwersytet Medyczny w Kubaniu, Ministerstwo Zdrowia Federacji Rosyjskiej, Krasnodar;\nAleksanyan GD, MD, profesor, prorektor ds. Badań, FSBEI „Kubański Państwowy Uniwersytet Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki” Krasnodar.\nNAUKOWCY - ZAWODNICY\nRosyjski mąż stanu, geolog; Wiceprezydent ZSRR Akademii Nauk (od 1988 r., Od 1991 r. - RAS), pełnoprawny członek Akademii Nauk ZSRR (od 1987 r., Od 1991 r. - RAS), prezes kirgiskiej Akademii Nauk (1987–1989), wiceprzewodniczący Rady Ministrów ZSRR - przewodniczący Komitetu Państwowego ZSRR o nauce i technologii (1989-1991).\nDoktor nauk technicznych, profesor, dyrektor Instytutu „Nowe technologie informacyjne”\nDoktor filozofii (od 1970 r.), Profesor (od 1973 r.), Główny badacz w Instytucie Filozofii Rosyjskiej Akademii Nauk (sektor teorii wiedzy),\nProfesor Wydziału Filozofii Wyższej Szkoły Ekonomicznej, Współprzewodniczący Rady Naukowej Rosyjskiej Akademii Nauk w sprawie metodologii sztucznej inteligencji.\nSport i sławni naukowcy\nŻycie wielu wielkich i znanych naukowców jest nierozerwalnie związane ze sportem. Historia zna znaczną liczbę przypadków, w których naukowcy, którzy wnieśli znaczący wkład w rozwój nauki, byli aktywnie zaangażowani w sport, a nawet osiągnęli w nim pewne wyżyny. Na przykład starożytny grecki filozof Platon był dobrym wojownikiem i uważał, że dla proporcjonalności piękna i zdrowia wymaga nie tylko edukacji w dziedzinie nauki i sztuki, ale także ćwiczeń. Historyk Plutarch został mistrzem olimpijskim w pankration (rodzaj sztuk walki łączących walkę na pięści i zapasy). Wielki duński fizyk teoretyczny Niels Bohr w młodości grał w piłkę nożną dla drużyny narodowej swojego kraju, regularnie uczestniczył w zawodach narciarskich i nie opuszczał narciarstwa do późnej starości. Kiedy został laureatem Nagrody Nobla, duńskie gazety sportowe ukazały się z nagłówkami: „Daliśmy naszemu bramkarzowi Nagrodę Nobla”. V.K. Roentgen - słynny niemiecki fizyk, pierwszy laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki - chętnie angażował się w wioślarstwo i alpinizm, sporty łyżwiarskie i saneczkarskie. Małżonkowie Curie jeździli na rowerach po całej Francji. Wielcy rosyjscy naukowcy kochali także sport, na przykład wybitny rosyjski naukowiec M.V. Podczas studiów w Rosji i za granicą Łomonosow nie opuścił jazdy konnej, szermierki, strzelectwa, zapasów, tańca, angielskiego boksu i podnoszenia ciężarów. Całe moje życie MV Łomonosow był aktywnie zaangażowany w sport. Zmieniły się jego zainteresowania i upodobania, ale jego miłość do ciężarów, które towarzyszyły mu przez całe życie, pozostała niezmieniona. Był z nimi stale związany, nawet gdy czuł się źle. L.D. Landau, który był założycielem radzieckiej fizyki teoretycznej, bardzo lubił jeździć na nartach, przypisuje się mu wymyślenie własnej specjalnej metody nieskończenie wolnego zejścia. L.D. Landau dokonał przejścia przez przełęcz Donguz-Orun, niespotykaną w złożoności i niebezpieczeństwie. Kapitan drużyny narodowej siatkówki kobiet ZSRR, Klavdiya Vasilievna Topchieva, mistrz sportu ZSRR, po ukończeniu kariery sportowej został profesorem na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym. Akademik Rosyjskiej Akademii Nauk Fortov V.E. wybrany w maju 2013 r. na stanowisko prezesa Rosyjskiej Akademii Nauk, jest mistrzem sportu w koszykówce i żeglarstwie, kandydatem na mistrza sportu w szachach. Bez końca wymieniaj sportowe osiągnięcia wielkich naukowców. Istnieje ogromna liczba przykładów pokazujących, że uprawianie sportu nie tylko nie przeszkodziło słynnym naukowcom w prowadzeniu badań, ale także w pewnym stopniu przyczyniło się do ich naukowego i twórczego rozwoju.\nDzisiaj potrzeba sportu dla współczesnego naukowca jest niezwykle pilna. Znaczny stres psychiczny i emocjonalny związany z częstymi naruszeniami reżimu pracy i odpoczynku, siedzący tryb życia przyczyniają się do częstego zmęczenia i pojawienia się wielu chorób przewlekłych, w tym chorób układu krążenia, osteochondrozy, otyłości itp. Dlatego dla współczesnego naukowca istotne jest zrekompensowanie braku fizycznego aktywność w pracy regularne zajęcia sportowe. Ćwiczenia to najlepsza profilaktyka różnych chorób, odpowiednio dobrane obciążenia pomagają utrzymać zdrowie, zmniejszyć stres, przyczyniają się do energicznej aktywności twórczej. Należy wziąć pod uwagę i element społeczny podczas uczestnictwa w wydarzeniach sportowych. Wspólne zajęcia sportowe promują komunikację między naukowcami z różnych instytutów, specjaliści z różnych dziedzin nauki, pomagają nawiązać kontakty biznesowe i przyjazne.\nDlatego rozwój masowej pracy sportowej wśród młodych naukowców powinien być jednym z priorytetów działań Rad młodych naukowców instytucji akademickich. Niezwykle ważne jest zaangażowanie młodej społeczności naukowej w życie sportowe, aby sport stał się normą dla młodego naukowca.\nZ artykułu autorów: Karimov AG, Ph.D. soc. ISEI UC RAS,\nRola sportu w życiu sławnych ludzi\nFrancuski filozof, pisarz, myśliciel Jean-Jacques Rousseau powiedział: „Chodzenie do pewnego stopnia ożywia i inspiruje moje myśli: pozostając w spoczynku, prawie nie mogę myśleć, konieczne jest, aby ciało było w ruchu, a następnie umysł również zaczyna się poruszać”.\nDobrzy przyjaciele! Rola sportu w życiu ludzi jest nieoceniona, każdy człowiek w pewnym okresie swojego życia lubił jakiś rodzaj sportu, ktoś osiągał dobre wyniki, ktoś ograniczał się tylko do utrzymania zdrowia i jakie miejsce uprawiał sport w życiu cudownym, sławni ludzie? Politycy, naukowcy, pisarze, artyści, ludzie wszyscy znani, publiczni, wszyscy na jego polu osiągnęli pewien sukces, więc nie bądźcie fizycznie przygotowani, miliony ludzi prawie nie wiedziały o jego osiągnięciach, nawet w czasach Piotra I, Walka i trening fizyczny były zasadą, która wymagała szkolenia wojowników w wojnie. Piotr I i jego współpracownicy położyli podwaliny pod system szkolenia i edukacji armii. Znaczące miejsce poświęcono treningowi fizycznemu, który miał na celu rozwinięcie wielkiej wytrzymałości fizycznej, siły, szybkości, odwagi i determinacji, aby odbyć długie marsze, pokonać przeszkody terenowe i przeszkody wodne, a rosyjski dowódca wojskowy odegrał teoretyczną i praktyczną podstawę do fizycznego treningu wojsk rosyjskich..V.Suvorov. Sam Aleksander Wasiljewicz odegrał pewną rolę w ćwiczeniach fizycznych, a dowódca rozpoczął ćwiczenia gimnastyczne, opracowano dla niego system treningowy, na który zwrócono uwagę fizyczną, a trening fizyczny żołnierzy Suworowa miał na celu przygotowanie żołnierzy do śmiałych i zdecydowanych działań na polu bitwy. „Jedna minuta decyduje o wyniku bitwy”, powiedział Suworow, „jedna godzina to sukces firmy, pewnego dnia los Imperium”. Przejście przez Alpy jest dokładnym przykładem fizycznego przygotowania rosyjskich żołnierzy. Sam Suworow jako mężczyzna był niezwykle szybki.\nOstatni rosyjski car Mikołaj II, pośród innych władców rosyjskich, odznaczał się miłością do sportu, był najbardziej sportowym rosyjskim carem, od dzieciństwa regularnie uprawiał gimnastykę, uwielbiał pływać w kajaku, przebywał przejścia kilkudziesięciu kilometrów, uwielbiał ścigać się i brał udział w takich zawodach. W zimowym okresie młodości z pasją grał w hokeja na rosyjskim i jeździł na łyżwach. Był świetnym pływakiem i uwielbiał grać w bilard. Stopniowo król zaczął interesować się angielskim tenisa, ale prawdziwa pasja króla do tenisa zaczęła się po przekroczeniu czterdziestoletniej linii wieku. Ta gra sportowa przybyła do Rosji z Anglii i zaczęła się tutaj rozprzestrzeniać od końca XIX wieku. Młodzież rosyjskiej arystokracji chętnie grała w tenisa. W wielu osiedlach znajdowały się sądy lub, jak mówili, „miejsca do angielskiej zabawy”. Partnerzy sądowi byli dworzanami lub oficerami z apartamentu, a oprócz Mikołaja II wszyscy członkowie jego rodziny byli uzależnieni od tego sportu. wojna, król nie poszedł już do sądu.\nHrabia, rosyjski pisarz, korespondent Tołstoj, Lew Nikołajewicz pracował z hantlami, trenował na poziomym barze, lubił jeździć konno, pływał dobrze, jeździł na nartach, jeździł na rowerze, grał w szachy i tenisa. Odwiedził gimnazjum na Bolszayi Dmitrowce, gdzie z entuzjazmem przeskoczył nad swoim koniem: „Musisz się fizycznie potrząsnąć, aby być zdrowym moralnie”, powiedział Tołstoj. Codziennie podnosił 15 kg hantli, aby utrzymać mięśnie w dobrej kondycji. Chodziłem nie tylko pieszo, ale także rowerem. Tołstoj miał 66 lat, gdy wyjechał rowerem na wiejskie drogi. Wielki pisarz został wybrany honorowym prezesem Rosyjskiego Towarzystwa Cyklistów. Dostał rower od angielskiej firmy Rover, pisarz uwielbiał rosyjskie gry ludowe i lubił grać w miastach, a jego hrabia był w siodle i uwielbiał grać w szachy. Tołstoj był częścią jego świata, jego życia.\nInnym przedstawicielem rosyjskiej, radzieckiej literatury klasycznej i żarliwych fanów sportu, a mianowicie żonglowania ciężarkami, był Alexey Maksimovich Peshkov (Maxim Gorki). Gorki był silnym człowiekiem, ale w życiu jego uniwersytetów sportowych nie było siłowni ani cyrkowych scen, ale piekarnie, w których w młodości nosił pięciopakowe worki, a także pracował na polach rybnych i solnych, dzięki czemu młody poeta przetrwał w ciężkich warunkach i konsekwencjach. zostać sławną osobą.\nNajpopularniejszy brytyjski polityk, U. Churchill, również lubi sport, choć uważano go za leniwego i leniwego, jego słowa obaliły to: „Nikt nie ma prawa być leniwy.” Wbrew powszechnej opinii, w tym tej, która często była rozpowszechniana przez niego samego Churchill, był dobrym sportowcem, jako kadet w szkole wojskowej wygrywał zawody szermiercze i jeździeckie. Jego miłość do koni ujawniła mu nowy sport polo: kiedy Churchill służył w pułku huzarów, pomógł zespołowi jego pułku wygrać finał Meerut Cup, najsłynniejszy turniej sportowy na całym subkontynencie indyjskim, będąc już politykiem, nadal grał w polo w zespole Izby Gmin Parlament, na starość, pomimo zakazów lekarzy, umiejętnie wspiął się na konia i jechał w bezpośrednim sąsiedztwie.\nJako dziecko uwielbiałem czytać historie o detektywie Sh.Holmsie i dr Watsonie z angielskiego pisarza Arthura Conana Doyle'a. Ulubionym sportem pisarza były krykiet, golf, boks, piłka nożna, narciarstwo. Sam pisarz był olbrzymem z potężnym bicepsiem torsu i kulturysty, posiadał niesamowitą siłę - nawet w podeszłym wieku mógł podnosić, trzymając krawędź lufy, wzdłuż karabinu w ręku, był doskonałym graczem bilardowym. Jak udało ci się ustalić, że to on uprawiał narciarstwo górskie w Szwajcarii, kiedy zaczął jeździć na nartach po stokach lokalnych Alp. Do tej pory slalom jest dumą Szwajcarii, a przedstawiciele tego kraju dobrze radzą sobie w tym sporcie.W biografii pisarza są fakty dotyczące gry w bramkarza w angielskim klubie Portsmouth, grał on pod nazwą Smith i był członkiem narodowej drużyny piłkarskiej. motorower i zorganizowany rajd w Wielkiej Brytanii, a nawet wstąpił do jury w 1900 r. na zawodach kulturystów, a wcześniej w 1894 r. wygrał mistrzostwa boksu angielskiego, który był tak wszechstronny w sporcie, że miał wystarczająco dużo miejsca, aby się zaangażować Gatunki Gimi.\nJeśli nadal będziemy opisywać zainteresowania sportowe pisarzy detektywistycznych, możemy wymienić Agathę Christie, która w młodości była entuzjastycznie i profesjonalnie zaangażowana w surfing. Agatha Christie była pierwszą Angielką uprawiającą surfing. Hobby sportów wodnych zaczęło się w Południowej Afryce podczas wakacji z mężem Archie w 1922 roku. Ale na Hawajach Agatha dostała się na pokład i podbiła fale.Innym sportowym zainteresowaniem królowej detektywa było jazda na łyżwach.Przejdźmy przez ocean i zwróćmy uwagę na najbardziej znanego i wybitnego bojownika o wolność w swoim kraju, Fidela Castro. Wolny czas kubański rewolucjonista uprawiał sport, podczas gdy młody student Castro zaczął grać w baseball, koszykówkę, boks, bilard. Towarzysze przypominają sobie, że kiedy rozpoczął treningi, mógł spędzać godziny ćwicząc dokładność ruchów, siłę rzutu. Zajęcia zatrzymały się tylko wtedy, gdy ręka zmieniła kolor na niebieski z powodu napięcia i zmęczenia lub gdy zapadła noc. Fidel uwielbiał pływać i nurkować, do niedawna uważany był za jednego z najsilniejszych mistrzów podwodnego polowania. W 1942 roku Fidel przeprowadził się do Hawany i wstąpił do Belen College, aby ukończyć szkołę średnią i przygotować się do wejścia na uniwersytet. Będąc w murach „Beleny”, Fidel Castro nadal pozostał uznanym inicjatorem sportu i liderem zespołu studenckiego. Szczególny sukces osiągnął w koszykówce. Dzięki niemu zespół uczelni stał się burzą dla rywali i prawie zawsze wygrywał nagrody. W rezultacie Fidelowi zabroniono grania w zespole uniwersyteckim, ponieważ został włączony do drużyny narodowej wszystkich szkół na Kubie o nazwie „Basketball Stars”. Nie tylko doskonałe dane fizyczne, ale także wytrwałość i wytrwałość pomogły mu osiągnąć takie uznanie w krótkim czasie. Jego szkolni przyjaciele przypomnieli sobie, że poprosił administrację uczelni o zainstalowanie oświetlenia na boisku do koszykówki, a po zajęciach w klasach ćwiczył rzucanie pierścieniem przez kilka godzin w ciągu miesiąca, aż osiągnął swój cel. Biran, uratował odzież sportową i piłki z zaoszczędzonymi pieniędzmi na utrzymanie szkoły i stworzył drużynę koszykarską w wiosce, która z powodzeniem występowała na zawodach miejskich, będąc wpływowym politykiem w niespokojnym regionie Fidel Castro nadal uprawiał sport. Doskonałe zdrowie fizyczne F. Castro, wielu młodych ludzi zazdrości.\nNie można ignorować barda i poety Władimira Semenowicza Wysockiego, ukochanego przez wiele pokoleń w naszym kraju. Boks, szermierka, pływanie, gimnastyka, karate nie jest pełną listą sportów, które lubił Wysocki. Doskonały trening fizyczny pomógł mu obejść się bez kaskaderów podczas kręcenia filmów. W młodości Władimir Wysocki poważnie zaangażował się w gimnastykę i robił sztuczki, które nie były życie nieprzygotowanej osobie: chodzenie po rękach schodów, „krokodyl” z jednej strony, przednie klapki z miejsca, taniec porusza się po pionowej ścianie. Gimnastyka, ale nie sportowa, ale toniczna, poświęcił słynną piosenkę.\nSport jest obecnie bardzo popularny i modny wśród przedstawicieli showbiznesu, na przykład Till Lindemann, jeden z założycieli niemieckiej grupy Rammstein, ma szerokie barki i muskularną sylwetkę (wzrost 192 cm, waga 90 kg). Aż do jego młodych lat: „Przede wszystkim interesowałem się sportem. Przepłynąłem bardzo dobrze i dlatego w wieku dziesięciu lat wstąpiłem do szkoły sportowej, która przygotowywała rezerwę dla ówczesnej drużyny NRD. ” Według trenerów, Till ma świetną karierę sportową. Wraz z zespołem zaczął chodzić na zawody w różnych miastach Niemiec, a nawet za granicą. W 1978 roku Till wystąpił w drużynie NRD na Mistrzostwach Europy Juniorów w Pływaniu. W przyszłości czekał na niego wyjazd do Moskwy i udział w Olimpiadzie-80. Powód, dla którego Till musiał pożegnać się ze świetnymi sportami. Podczas zawodów był kontuzjowany - zranił mięsień na brzuchu, musiał długo wyzdrowieć. Tak więc decyzja o rozpoczęciu sportu pojawiła się jakoś sama. Kończąc historię o sportowej karierze Tilla, nie sposób nie zauważyć jego najwyższych osiągnięć w tej dziedzinie - jest wicemistrzem Europy w 1978 roku.\nYuri Shatunov jest ulubionym i wiecznym chłopcem wielu dziewczynek lat 90., piosenki przez niego wykonywane są nadal popularne, a wokalista Jurij Szatunow poważnie zajął się hokejem, zanim zaczął grać muzykę, kiedy Yuri miał jedenaście lat W sierocińcu w Orenburgu, aby zainteresować dzieci, zorganizowano drużynę hokejową. jak sam wokalista mówi: „Tak bardzo chciałem się w to zaangażować, że dosłownie nauczyłem się jeździć na łyżwach przez noc. Chociaż wcześniej nigdy nie wstawałem na łyżwy! A po dwóch tygodniach po raz pierwszy wziął udział w konkursie. Był lewym skrzydłowym. ”Pierwszym trenerem Y. Shatunova był Akan Bixitov - był wybitnym trenerem i entuzjastą, który dał 40 lat życia na rozwój hokeja dla dzieci i juniorów w regionie Orenburg, i na pamiątkę którego w regionie odbywa się turniej hokeja na lodzie. „Sam zostałem piosenkarzem i hokeistą dzięki Akanowi Tagaevichowi”, powiedział Yuri, a teraz Yuri nie traci okazji do noszenia łyżew, podszewek, śliniaczka, żeby wziąć kij i iść na lód, gra dla drużyny rosyjskich gwiazd popu.\nWielu celebrytów lubi różne sporty: Michaił Poreczenkow nie ma nic przeciwko jeździe na motocyklu, Dmitry Pevtsov i Nikolay Fomenko (mistrz sportów klasy międzynarodowej) są zapalonymi zawodnikami, a Leonid Yakubovi jest znanym fanem lotnictwa. Aktorka Ekaterina Guseva uprawiała gimnastykę, pływanie i łyżwiarstwo figurowe. Poważnie potraktowałem wszystkie te hobby, warto zauważyć, że w wieku czterech lat Katya była w grupie gimnastycznej dla drużyny rezerwowej Związku Radzieckiego. Andrei Grigoriev-Appolonov jako dziecko poważnie zaangażował się w ping-ponga, nawet w wolnym czasie został kandydatem na mistrza sportu i gra w tenisa stołowego, a Alexander Domogarov ma długą historię jazdy, nie pozostając w tyle za gwiazdami krajowymi i zagranicznymi. Cameron Diaz jest miłośnikiem surfingu, piosenkarz Justin Timberlake uwielbia grać w koszykówkę i golfa, a Leonardo DiCaprio jest zapalonym graczem w pokera. Madonna, Sting-yoga jest zaangażowana. Dlatego, jeśli nie jesteś zaangażowany w sport lub twoje ciało, natychmiast zacznij, ten artykuł o roli sportu w życiu sławnych ludzi dobiegł końca.\nPrzydatne wskazówki i najciekawsze fakty dotyczące naszego świata\nZnani naukowcy, którzy byli mistrzami w sporcie\nvyshen | Ludzie, nauka, sport | filmy, sportowcy, naukowcy, mistrzowie\nOd dawna udowodniono, że pełne zwycięstwo w każdym sporcie wymaga umiejętności i umiejętności, ale także roztropności, umiejętności analizowania i wytrwałości, aby osiągnąć swój cel. Nie tylko sportowcy, ale także znani naukowcy posiadają dokładnie takie doskonałe właściwości. Dlatego nie ma nic dziwnego w tym, że wielu naukowców nawet w epoce starożytności wygrywało największe olimpijskie zawody sportowe. Hipokrates, który żył przed naszą erą, zasłynął w starożytnej Grecji jako zwycięzca Olimpiady Zapaśniczej. Na początku XX wieku słynny duński matematyk Harald Bor pracował nad teoriami funkcji i zdobył srebrny medal na igrzyskach olimpijskich w 1908 r. W ramach zespołu duńskiego.\nSłynny Niels Bohr, choć nie został mistrzem olimpijskim, był w młodości dobrym piłkarzem; później lubił jeździć na nartach i brał udział w regatach żeglarskich. W wieku dwudziestu trzech lat ukończył Uniwersytet w Kopenhadze, gdzie zasłynął jako niezwykle utalentowany fizyk badawczy.\nFani gier sportowych z szacunkiem przypomną sobie imię Arkady Vorobyov. Dziesięć razy Vorobyov otrzymał tytuł mistrza ZSRR, był pięciokrotnym mistrzem świata, dwukrotnie mistrzem w XVI (Australia, 1956) i XVII (Włochy, 1960) Olimpiady w podnoszeniu baru w najpopularniejszej wadze lekkiej. Ale A.N. Vorobiev zasłynął jako naukowiec: który kieruje jednym z departamentów Moskiewskiego Instytutu Wychowania Fizycznego.\nI. Jaunzeme, dziekan Miejskiego Instytutu Medycznego w Rydze, jest jedną z niewielu kobiet, które uzyskały uznanie jako chirurg. W 1956 r. Sportowiec z Rygi, student I roku instytutu Inese Yaunzeme, został zaproszony do drużyny lekkoatletycznej ZSRR. 28 listopada 1956 roku na głównym stadionie w gorącej Australii rzuciła włócznią lepiej niż ktokolwiek inny na XVI Olimpiadzie. Zwycięzca otrzymał znak pamiątkowy.\nWideo Najbardziej przebiegły cel w historii piłki nożnej\nNajwięksi sportowcy: imiona, biografie\nNazwiska wielkich sportowców, z których niektórzy wygrywali swoje zwycięstwa w czasach sowieckich, podczas gdy inni już podnieśli prestiż współczesnej Rosji, często brzmią na ekranach telewizyjnych. Wielu z tych, którzy zawodowo zajmują się sportem, angażują się w politykę lub zajmują się coachingiem. Dlaczego nie pamiętasz wybitnych sportowców z Rosji w różnych okresach swojego istnienia? Chodzi o takie osoby, które zostaną omówione w tym artykule.\nJeden z największych sportowców ZSRR, który jest jednocześnie członkiem sławnych klubów, a także Hokejowa Liga Kontynentalna i Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie, urodził się w Moskwie w 1948 roku. Co ciekawe, matka słynnego hokeisty - Hiszpana Carmen Orive-Abad. Dziewczyna, która mieszkała w ZSRR od dwunastego roku życia, z jej jasnym wyglądem, namiętnym i temperamentnym charakterem, uderzyła B. Kharlamova, z którym pracowała w tej samej fabryce.\nPo raz pierwszy Valery Kharlamov zaczął jeździć na łyżwach w wieku siedmiu lat, wkrótce zaczął trenować na bieżąco pod kierunkiem Wiaczesława Tazowa. Chłopiec nie rozpoczyna kariery sportowej, którą mógł przerwać fakt, że wyrósł na bardzo bolesne dziecko, lekarze nawet podejrzewali reumatyzm i zakazali uprawiania sportu. Dlatego Valery poszedł do hokeja w tajemnicy. Ojciec, który wspierał chłopca, pomagał, trenował z nim dodatkowo według własnego programu. W wieku 14 lat Valery Kharlamov był całkowicie zdrowy.\nPoczątkowo młody mężczyzna grał w drużynie narodowej szkoły sportowej CSKA i kontynuował karierę w zespole Zvezdy w małym miasteczku Chebakul. Nawet wtedy jego partnerem był Aleksander Gusiew, który z czasem stał się jednym z wielkich sportowców ZSRR. Po kilku błyskotliwych zwycięstwach Kharlamov wpada do CSKA. V.Petrov i B.Mihaylov od dawna stają się jego partnerami. Ich pierwszym wspólnym zwycięstwem było 1968 r., Mecz z ZSRR-Kanada. Na Mistrzostwach Świata, które odbyły się w Szwecji, Valery Kharlamov został najlepszym napastnikiem Unii w punktach osobistych.\nW 1976 roku wielki światowy zawodnik Valery Kharlamov odwraca mecz w jego kierunku, zdobywając decydującą bramkę. Ale w tym samym roku doznał poważnego wypadku samochodowego. Kharlamov odzyskiwał siły przez bardzo długi czas, ale był w stanie wejść na lód. Latem 1981 roku zespół poleciał do Pucharu Kanady bez hokeisty. Tego samego dnia, kiedy Kharlamov miał wyjątkowo nieprzyjemną rozmowę z trenerem, zdarzył się wypadek, który odebrał życie Valery'emu, jego żonie i jej kuzynowi.\nLegendarny bramkarz, który grał w Dynamo i drużynie narodowej Związku Radzieckiego, zdobył wiele trofeów osobistych i drużynowych - jest to naprawdę wspaniały zawodnik świata i ZSRR. Lew Jaszyn jest nadal jedynym bramkarzem, który zdobył prestiżową nagrodę Złotej Piłki. Był pionierem gry na outach i uderzając piłkę przez poprzeczkę.\nLeo urodził się w prostej rodzinie, jego ojciec pracował jako mechanik, matka była też mistrzem. Pierwsze lekcje piłki nożnej otrzymał na własnym podwórku, a gdy chłopiec miał 11 lat, rozpoczęła się Wielka Wojna Ojczyźniana. Nastolatek stał się mechanikiem i zaczął produkować sprzęt do celów wojskowych.\nNajwięksi sportowcy osiągnęli sukces szybko. Stało się to z Lewem Jaszynem. Po wojnie wieczorami grał w amatorskim zespole „Red October”. Kiedy młody mężczyzna służył w wojsku, profesjonalni trenerzy zwracali na niego uwagę. Yashin zaczął grać w Dynamo Moskwa, został bramkarzem. Wkrótce był już trzeci w pierwszej drużynie. Wyjątkowym osiągnięciem jest to, że Lew Yashin spędził całe dwadzieścia dwa sezony w koszulce tego klubu.\nCo ciekawe, wielki rosyjski sportowiec był równie utalentowany w piłce nożnej i hokeju. Pokazał całkiem dobre wyniki. Na przykład Lew Yashin został mistrzem ZSRR w 1953 r. I został wybrany do drużyny narodowej, ale postanowił skoncentrować swoją siłę wyłącznie na piłce nożnej, a nie na lodzie.\nZawodnik wygrał Olimpiadę, aw 1960 roku z drużyną narodową ZSRR został Mistrzem Europy. Lew Jaszyn dla sowieckich dzieci to ten sam legendarny i największy sportowiec wszechczasów, jak Pepe dla Brazylijczyków. Nawiasem mówiąc, radziecki piłkarz przyjaźnił się z nim przez długi czas. Ostatni mecz Lew Lew Jaszyn spędził 27 maja 1971 roku. Następnie był trenerem, angażował się głównie w zespoły młodzieżowe i dziecięce, ale nie osiągnął znaczącego sukcesu w tej dziedzinie.\nPiłkarz zmarł w 1990 roku z gangreny stopy i komplikacji związanych z paleniem. Dwa dni przed śmiercią otrzymał medal Bohatera Pracy.\nNajwiększy sportowiec, zawodowy sportowiec i wykonawca cyrku Ivan Poddubny urodził się w Imperium Rosyjskim, 8 października 1871 r. W rodzinie Kozaka Zaporizhzhya. Siły bogatyrów i zwyczaj ciężkiej pracy przez całe życie przeszedł z ojca na chłopca, muzyczne ucho od matki. W dzieciństwie i młodości śpiewał w chórze, od 12 roku życia pracował, aw wieku 22 lat opuścił swoją rodzinną wioskę na terytorium nowoczesnego regionu Połtawy na Krym. Ivan Poddubny po raz pierwszy wszedł na ring w 1896 r., Kiedy cyrk objechał Krym. Od tego momentu rozpoczęła się kariera sportowa pracownika portu.\nW 1903 roku rosyjski sportowiec przemawiał na Mistrzostwach Świata w Paryżu. Wytrzymał jedenaście walk, ale przegrał z Francuzem Bushem. Podszedł do sztuczki - użył oleju. Zwycięstwo przyznano Francuzowi, a Ivan Poddubny stał się przeciwnikiem brudnych metod. W 1905 r. Zwycięstwo było już bezwarunkowe. Zawodnik z Imperium Rosyjskiego został zaproszony na różne zawody, został mianowany „mistrzem mistrzów”. Ale w 1910 roku Ivan Poddubny postanowił zakończyć swoją sportową karierę, ponieważ marzył o domu i rodzinie.\nW wieku 42 lat wielki rosyjski sportowiec wrócił, ale tylko na arenę cyrkową. Pracował w Żytomierzu, Kercz, Moskwa, Piotrogród, wyjechał w trasę po Stanach Zjednoczonych i Niemczech. Co ciekawe, na tak daleką podróż zmuszony był jedynie trudną sytuacją finansową. Wielu przypuszcza, że Ivan Poddubny ma dużo pieniędzy na rachunkach amerykańskich banków.\nJurij Własow nazwał swojego idola Arnolda Schwarzeneggera. Ten największy sportowiec jest właścicielem 31 rekordów świata w lekkiej atletyce, ale najpierw najważniejsze. Jurij Własow urodził się w inteligentnej rodzinie radzieckiej w 1935 roku. Jego ojciec był dyplomatą i oficerem wywiadu, nosił epolety pułkownika GRU, jego matka była szefem biblioteki. Jako chłopiec studiował w Suvorov College, w wieku 14 lat rozpoczął karierę w sporcie.\nMłody człowiek po raz pierwszy został mistrzem Związku Radzieckiego w wieku 21 lat, dwa lata później zdobył mistrzostwo świata w Warszawie. Triumf miał miejsce w 1960 r. Na Olimpiadzie w Rzymie, a później został nazwany „Olimpiadą Własowa”. Od pierwszej próby o masie 185 kg Własow otrzymał „złoto”, rekord świata w triathlonie - 520 kg. Druga próba była jeszcze lepsza (195 kg i 530 kg w triathlonie), trzecia - ponownie rekordy świata (202,5 kg w jerku i 537,5 w triathlonie). Wielki sportowiec Rosji przekroczył rekord Amerykanina Paula Andersona.\nJurij Własow był znany i szanowany nie tylko w ZSRR. Nie był tylko sportowcem - okulary, których Yuri nie wystartował nawet podczas podejścia, zwróciły uwagę publiczności na inne strony. Mówili o nim jako utalentowanym inżynierze i osobie, która mówi w kilku językach. Ale po olimpiadzie w Tokio (gdzie Vlasov przegrał), sportowiec postanowił zakończyć swoją karierę. Ze względu na problemy finansowe musiał wrócić. W 1966 r. Jurij Własow zaczął ponownie trenować, aw 1967 r. Ustanowił swój ostatni rekord, za który otrzymał 850 rubli.\nNa początku lat 90. Własow zaczął interesować się polityką. Był deputowanym ZSRR, publicznie krytykował partię i KGB, został deputowanym Dumy Państwowej. Jurij Własow ubiegał się o prezydenturę Rosji, ale uzyskał tylko 0,2% głosów.\nWielki sportowiec XXI wieku Fedor Emelyanenko urodził się 28 września 1976 roku. Ojciec Fedor pracował jako spawacz, jego matka była nauczycielką w szkole. W sumie rodzina miała czworo dzieci, przyszły zawodnik był drugi. Od dziesięciu lat chłopiec był zaangażowany w sambo i judo, poświęcił cały swój wolny czas na treningi, a czasem nawet nocował na siłowni. Od 1997 roku Fedor Emelianenko zaczął występować w sportach zawodowych. Wygrał turniej międzynarodowy, otrzymał tytuł mistrza sportu, został mistrzem Rosji. Pod koniec wieku Fedor Emelyanenko przeniósł się do MMA, aw 2000 roku zaczął aktywnie angażować się w boks. Szczególnie udaną w profesjonalnej biografii wielkiego sportowca był rok 2004. Pokonał Kevina Randlemana i Marka Colemana. Później były wzloty i upadki.\nNajwiększy sportowiec Sergey Bubka urodził się w 1963 roku w Ługańsku. Od dzieciństwa uprawiał sport, interesował się skakaniem na tyczkach i lekkoatletyce. Tutaj poznał swojego przyszłego trenera, Witalija Pietrowa. Później ukończył Kijowski Instytut Kultury Fizycznej i został kandydatem pedagogiki (2002).\nNa pierwszych mistrzostwach świata w lekkoatletyce, które miały miejsce w 1982 roku w Helsinkach, Sergey Bubka został złotym medalistą, a wkrótce - mistrzem sportu. Dwa lata później ustanowił pierwszy rekord świata, zdobywając wysokość 5 m 85 cm, aw następnym roku na mistrzostwach w Paryżu Siergiej Bubka podbił 6 metrów. W ciągu pierwszych dziesięciu lat swojej kariery zawodowej ustanowił 35 rekordów świata. Najwyższe osiągnięcia wyniosły 6 m 14 cm na otwartym stadionie i 6 m 15 cm w hali.\nSiergiej Nazarowicz wygrał mistrzostwa świata sześć razy, raz - na igrzyskach olimpijskich (1988), jest mistrzem Europy, dwukrotnym mistrzem ZSRR, zwycięzcą Zimowych Mistrzostw Europy, gier dobrej woli. Wielokrotnie zawodnik uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w drużynach narodowych Związku Radzieckiego i Ukrainy. Sergey Bubka wycofał się ze sportu w 2001 roku.\nGimnastyczka urodziła się w Ukraińskiej SRR (w Charkowie) przed rozpoczęciem Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Dzieciństwo przyszłego wielkiego rosyjskiego sportowca było trudne: jej ojciec opuścił rodzinę, gdy dziecko nie miało jeszcze jednego roku życia, a jej matka była niepiśmienną wiejską kobietą, która pragnęła lepszego losu dla swojej córki. Rodzina ledwo miała dość jedzenia. Od dzieciństwa dziewczyna była widoczna i miała silną wolę, Larisa ukończyła szkołę ze złotym medalem, a jej pierwszym poważnym hobby było balet. Dziewczyna miała się dobrze, marząc o karierze w Teatrze Bolszoj, ale w jej życiu pojawiło się kolejne hobby - gimnastyka.\nLarisa Latynina brała udział w Mistrzostwach Świata w 1954 roku w ramach drużyny narodowej Związku Radzieckiego. To był dopiero początek kariery, ale nawet wtedy bardziej młoda gimnastyczka była podziwiana przez bardziej doświadczonych kolegów w warsztacie, krytyków i sędziów. Została absolutną mistrzynią igrzysk olimpijskich. Na jej koncie i innych tytułach: absolutny mistrz Europy i ZSRR, mistrz świata. Została kapitanem drużyny narodowej ZSRR, a następnie - trenerem. Młodzi gimnastycy Larisa Latynina uczyli woli wygranej, stopniowo dawali im swoje nieocenione doświadczenie.\nRekord radzieckiej gimnastyki pod względem liczby tytułów i złotych medali, który trwał przez pół wieku, mógł pokonać Michael Phelps, który wyprzedził Larisę Latyninę tylko o jeden medal olimpijski.\nElena Isinbayeva, wspaniała zawodniczka Rosji XXI wieku, urodziła się w 1982 r. W Wołgogradzie. Rodzina żyła skromnie, ale rodzice wspierali dwie córki we wszystkich przedsięwzięciach. W wieku pięciu lat Elena zaczęła ćwiczyć gimnastykę rytmiczną w szkole sportowej, później studiowała w szkole rezerwy olimpijskiej, a następnie bez konkursu przystąpiła do Akademii Kultury Fizycznej w Wołgogradzie.\nW 1997 roku dziewczyna stała się mistrzynią sportu, ale przeszkodziła jej ciągła kariera sportowa. Trener 15-letniej dziewczyny zaproponował jej, że będzie robić skoki w tyczce zamiast gimnastyki (w tym wieku jest to ryzykowny krok dla sportowca), zgodziła się Elena, ponieważ marzyła o karierze sportowej. Helen zadebiutowała w 1998 roku, w wyniku skoku - 4 metry. W 1999 roku zdobyła swój pierwszy medal olimpijski i ustanowiła pierwszy rekord.\nPo kilku porażkach w 2010 r. Dziewczyna postanowiła opuścić sport na jakiś czas, w 2013 r. Yelena Isinbayeva powiedziała, że jest gotowa opuścić sport, ponieważ chce założyć rodzinę i dziecko. Zdecydowała się wziąć udział w igrzyskach olimpijskich w 2016 r., Ale w wyniku skandalu dopingowego rosyjska drużyna nie mogła wziąć udziału w imprezie.\nAlexander Karelin to nie tylko wybitny sportowiec, zapaśnik, potrójny zwycięzca igrzysk olimpijskich, ale także polityk, zastępca bohatera Rosji. Sportowiec ma silny charakter i unikalne dane fizyczne. Podczas swojej kariery zawodowej Aleksander Karelin poniósł tylko dwie porażki, ale było 887 zwycięstw.\nW wieku 17 lat Aleksander został mistrzem sportu ZSRR, a już w wieku 18 lat - mistrzem świata w zawodach wśród młodzieży i mistrzem sportów klasy międzynarodowej. Od 1987 r. Alexander Karelin został mistrzem Europy 11 razy. W 1988 roku został zwycięzcą Igrzysk Olimpijskich.\nOprócz sportu, od 1995 r. Alexander pracował również w organach ścigania, podatku. W 1999 roku zapaśnik został zastępcą Dumy Państwowej, został ponownie wybrany 3 razy.\nLegendarny hokeista urodził się w 1952 roku na przedmieściach. Kariera sportowa małego Vlada została ustalona natychmiast, ponieważ dziecko urodziło się w rodzinie sportowej. Rodzice, choć nie uprawiali sportu zawodowo, zaszczepili miłość do zdrowego stylu życia dla swoich dzieci. Matka Władysława była nauczycielką wychowania fizycznego, brała udział w zawodach w Moskwie, jego ojciec był pilotem, który utrzymywał się w doskonałej formie fizycznej.\nOd dzieciństwa chłopiec uprawiał różne sporty, ale w wieku jedenastu lat rodzice oddali Władysławowi sekcję hokeja na lodzie, z której rozpoczął swoją podróż. Początkowo był napastnikiem, potem został bramkarzem. Ojciec początkowo nie pochwalał tego hobby, ale kiedy chłopiec zaczął zarabiać pieniądze, zaakceptował wybór syna. Od 1967 roku Vladislav Tretiak zaczął trenować z graczami z zespołu CSKA. Już w wieku 16 lat został przyjęty do zespołu głównego.\nUtalentowany sportowiec wielokrotnie osiągał sukcesy wśród sędziów, krytyków i kolegów. Okazał się najmłodszym mistrzem hokeja, kiedy zdobył złoto na olimpiadzie w 1972 roku. Ale były oczywiście irytujące porażki. Na przykład na olimpiadzie w 1980 r. W Stanach Zjednoczonych drużyna narodowa ZSRR przegrała z miejscowym zespołem, a Tretiak wyróżnił się najniższym wynikiem osobistym. Na szczęście awarie były tylko tymczasowe i wkrótce wszystko było w porządku.\nOstatni raz legendarny hokeista wszedł na lód w 1984 roku. Postanowił poświęcić więcej czasu swojej rodzinie, zaczął pracować jako trener. Wymagało to mniej czasu i wysiłku. Ponadto sportowiec od jakiegoś czasu zainteresowany polityką.\nPrzyszły sportowiec urodził się w 1966 roku w regionie Tomsk. Narciarstwo było zafascynowane w dzieciństwie. Po raz pierwszy wygrał mistrzostwo w 1980 roku. W ciągu 20 lat dołączyła do drużyny narodowej Związku Radzieckiego i została liderem Mistrzostw Świata w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy naprawdę znaczący sukces międzynarodowy przyszedł jej po wygraniu dwóch złotych medali na mistrzostwach świata we Włoszech w 1991 roku. Podobnie jak wielu innych sowieckich i rosyjskich sportowców, Ljubow Jegorowa, po ukończeniu kariery zawodowej w sportach, poszedł do polityki. Na przykład w 2011 r. Została wybrana przewodniczącą komisji ds. Wychowania fizycznego i sportu Zgromadzenia Ustawodawczego w Petersburgu.


Morawiecki: każdy gniewny pomruk ze strony Kremla czy Mińska musi wywoływać konsolidację - Biznes i Styl\nKażdy gniewny pomruk ze strony Kremla czy Mińska musi wywoływać konsolidację po naszej stronie - powiedział premier Mateusz Morawiecki po polsko-litewskich konsultacjach międzyrządowych. Jak dodał, spodziewane są dalsze próby destabilizacji na granicach Polski i&nbspLitwy z&nbspBiałorusią.\nW&nbsppiątek w&nbspWarszawie pod przewodnictwem premiera Mateusza Morawieckiego i&nbsppremier Litwy Ingridy Szimonyte odbyły się polsko-litewskie konsultacje międzyrządowe. Podczas wspólnej konferencji prasowej premierów, Morawiecki podkreślił, że odbyły się one 17 września, czyli w&nbsp82. rocznicę inwazji Związku Radzieckiego na Polskę.\n"Dziś widzimy, że te zmory przeszłości, nie tak odległe jak mogłoby się nam wydawać, mają znaczenie coraz większe także dla teraźniejszości i&nbspprzyszłości. Licho nie śpi, a&nbspróżne neoimperialne żądze dają o&nbspsobie znać i&nbspsprawiają, że Polska i&nbsppaństwa bałtyckie, w&nbspszczególności Litwa, nie mogą być bierne. Musimy być bardzo aktywni, musimy ze sobą jak najlepiej współpracować" - mówił.\nMorawiecki zaznaczył, że pokój jest wartością niezwykle kruchą. W&nbsptym kontekście wskazywał na to, co dzieje się w&nbspEuropie, "jak działają autorytarne reżimy".\nW&nbspjego ocenie Rosja wzmacnia swoją potęgę. W&nbsptym kontekście zwrócił uwagę na rosyjsko-białoruskie ćwiczenia wojskowe. Dodał, że Białoruś testuje szczelność naszych granic i&nbsppróbuje wywołać kryzys migracyjny, a&nbsptowarzyszy temu inwazja dezinformacji, fake newsów, różnego rodzaju propaganda oraz ataki cybernetyczne.\n"To są akty agresji, które jeszcze mocniej nas jednoczą i&nbspdziś bardzo wiele o&nbsptym rozmawialiśmy, także o środkach, które razem wspólnie powinniśmy przedsięwziąć i&nbspktóre są niezbędne do tego, żeby obronić się przed tymi wrogimi działaniami ze Wschodu. Każdy ten gniewny pomruk ze strony Kremla czy Mińska musi wywoływać konsolidację po naszej stronie. Jestem przekonany, że te konsultacje międzyrządowe do takiej konsolidacji doprowadziły" - powiedział Morawiecki.\nZdaniem polskiego premiera Rosja zdaje sobie sprawę, że im "silniej Polska i&nbspLitwa ze sobą współpracują, tym trudniej narzucać nam ich wolę". "Spodziewamy się dalszych prób destabilizacji - niestety, sądzimy, z&nbspoglądu sytuacji politycznej i&nbspgeopolitycznej wokół nas, na naszej granicy, polsko-białoruskiej, litewsko-białoruskiej, zagrożenia mogą rosnąć" - przyznał.\nZaznaczył, że "szykujemy się na scenariusz długofalowego i&nbspdługoterminowego sporu wokół naszych granic". "Będziemy te granice umacniać, poprzez naszą współpracę, ale także poprzez wzmocnienie fizycznej ochrony przed nielegalną imigracją, z&nbspktórej reżim Łukaszenki zrobił broń" - dodał.\nMorawiecki powiedział, że z&nbspdostępnych danych wynika, że na Białorusi jest ponad 10 tys. osób przetransportowanych z&nbspBliskiego Wschodu, głównie z&nbspIraku, ale także Syrii "w celu przeprowadzenia tego ataku hybrydowego, tej prowokacji reżimu Łukaszenki inspirowanej w&nbspMińsku i&nbspw Moskwie".\nSzefowa rządu Litwy także wyraziła ubolewanie nad tym, co się dzieje za wschodnią granicą UE. "Szkoda, że na nasza wschodnia granica jest inną przestrzenią, którą można nazwać obszarem braku dominacji prawa. Doświadczyliśmy tego w&nbspciągu ostatnich miesięcy. Ktoś swoja złą wolą pchnął ludzi do uczestniczenia w&nbsphybrydowym ataku. To ludzie, których ktoś próbuje przepychać przez granicę UE po to, żeby wzmocnić presję na cała UE" - mówiła Szimonyte.\nJak podkreśliła, spotkanie rządowych delegacji odbyło się ważnym dniu. Dodała, że 17 września 1939 r. rozpoczęła się jednoczesna walka z&nbspnazizmem i&nbspkomunizmem w&nbspEuropie. "To jest ten dzień, kiedy mamy okazję przemyśleć, jak wygląda mapa geopolityczna świata, jakie mamy wyzwania" - powiedziała.\nOceniła, że obecna sytuacja w&nbspEuropie wymaga od Polski i&nbspLitwy "ścisłej współpracy, w&nbsptym w&nbspdziedzinie obrony". Poinformowała, że m.in. tej ostatniej kwestii dotyczyły piątkowe rozmowy na szczeblu międzyrządowym.\n"Należymy do Europy, z&nbspktórej próbowano nas wyrwać w&nbspczasie II wojny światowej. Dziś jest to nasz wspólny interes, są nim nie tylko pieniądze, ale też wspólne poczucie bezpieczeństwa" - powiedziała.\nSzimonyte wyraziła wdzięczność wobec Polski, która "pospieszyła, żeby Litwie pomóc" w&nbspsytuacji kryzysu migracyjnego. "Ta pomoc: wkład sprzętowy i&nbspwspółpraca polityczna ze strony polskiej jest nieoceniona" - powiedziała.\nMorawiecki przypomniał, że Polska jako jedno z&nbsppierwszych państw przekazało - w&nbspramach wewnątrzwspólnotowej współpracy - nie tylko wyrazy poparcia Litwie, ale także realną pomoc materialną, ludzką, która "przydała się bardzo naszym partnerom litewskim w&nbsptej obronie przed atakami ze strony wschodniej".\n"Naszą obroną powinna być nasza solidarność, częste rozmowy, szukanie porozumienia we wszystkich kwestiach, a&nbsptakże budowanie powiązań gospodarczych, kulturalnych i&nbspspołecznych" - mówił premier dodając, że o&nbsptych powiązaniach rozmawiali w&nbspramach konsultacji międzyrządowych ministrowie obu krajów.\nSzimonyte zapewniła, że Litwa i&nbspPolska będą mówić jednym głosem na forum UE. "My nie mówimy o&nbspjakiejś nielegalnej migracji, mamy odwagę mówić, że widzimy w&nbsptym atak hybrydowy nakierowany na podzielenie państw w&nbspUE. Tu nie ma innej oceny" - oświadczyła.\nJak zadeklarowała, oba państwa będą współpracować na forum UE, żeby wzmocnić granice przed atakami hybrydowymi. "Zjednoczymy nasze siły przed napadami, propagandą i&nbspinnymi atakami" zapowiedziała.\nMorawiecki zaznaczył natomiast, że "w dobie niepokoju oraz globalnych przetasowań Unia Europejska powinna mówić jednym głosem". "Nasze dzisiejsze konsultacje międzyrządowe temu służyły. Doprowadziliśmy do uwspólnienia stanowisk w&nbspbardzo wielu tematach. Myślę, że nasza regionalna współpraca może być wzorem dla wielu innych regionów UE" - podkreślił.\nOcenił ponadto, że polsko-litewskie konsultacje międzyrządowe "to kolejny krok do zbliżenia naszej współpracy handlowej, gospodarczej, biznesowej, inwestycyjnej, do rozwiązania trudniejszych przypadków, o&nbspktórych także dzisiaj rozmawialiśmy". Wyraził też zadowolenie z&nbsppodpisanej w&nbsppiątek wspólnej deklaracji o&nbspwspółpracy bilateralnej.\n"Uzgodniliśmy szereg działań o&nbspcharakterze integracyjnym, integrującym nasze stanowiska w&nbspbardzo ważnych obszarach takich jak: energetyczny, klimatyczny, kulturowy, naukowy, edukacyjny" - powiedział Morawiecki.\nDodał, że "między Polską i&nbspLitwą budujemy realne mosty energetyczne, transportowe, komunikacyjne, infrastrukturalne". W&nbsptym kontekście szef rządu wymienił m.in. drogi Via Baltica i&nbspVia Carpatia. "Te wszystkie elementy naszej infrastruktury drogowej, a&nbsptakże kolejowej, wzmocnią potencjał naszej współpracy gospodarczej i&nbsphandlowej" - stwierdził. Według niego "jest istotne, nie tylko dla wzmocnienia naszej odporności wobec wrogich działań ze strony Moskwy, Mińska, ale również, aby dać wyraz naszej wspólnej polityce wobec zagrożeń i żeby nasz wspólny głos był lepiej słyszany w&nbspWaszyngtonie i&nbspBrukseli".\nPolski premier zwrócił również uwagę na rozwój polsko-litewskiej współpracy gospodarczej. "Wspólne inwestycje drogowe, a&nbsptakże energetyczne - LitPol Link (połączenie sieci energetycznych między państwami - PAP) czy GIPL (gazociąg Polska-Litwa - PAP), mają scementować nie tylko naszą przyjaźń, ale też naszą jedność w&nbspzakresie działań geopolitycznych" - podkreślił.\nDodał, że wierzy głęboko, iż "budowanie dobrosąsiedzkich stosunków z&nbspLitwą, to polska racja stanu". "Chcemy budować nie tylko wysokiej jakości infrastrukturę, ale jak najlepsze i&nbspnajbliższe relacje kulturalne, społeczne, a&nbsptakże na wszystkich innych możliwych polach" - zadeklarował.\nPremier podziękował rządowi litewskiemu za "otwartość i&nbspgotowość do współpracy na wszystkich polach, które na pewno z&nbspkorzyścią odbiją się na naszych możliwościach międzynarodowych".


Kto zapłaci, a kto będzie zwolniony z nowej opłaty retencyjnej (podatku od deszczu) | Serwis Samorządowy PAP\nKto zapłaci, a kto będzie zwolniony z nowej opłaty retencyjnej (podatku od deszczu)\nAktualizacja: 12.10.2020, 11:34\nWiceminister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Anna Moskwa, Fot. PAP/W.Olkuśnik\nOpłatą za utraconą naturalną retencję terenową objętych zostanie ok. 130 tys. nieruchomości – poinformowała wiceminister gospodarki morskiej Anna Moskwa. Wśród podmiotów zwolnionych z tzw. podatku od deszczu będą m.in. zarządcy dróg i kościoły.\nWiceminister gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej Anna Moskwa udzieliła obszernej odpowiedzi na poselską interpelację dotycząca podmiotów zwolnionych z tzw. podatku od deszczu zapisanego w projekcie ustawy o inwestycjach w zakresie przeciwdziałania skutkom suszy (tzw. ustawie antysuszowej).\nMoskwa zaznaczyła, że opłatą za utraconą naturalną retencję terenową objęte zostaną wszystkie podmioty, które będą spełniać przesłanki określone w projektowanych przepisach. Zgodnie z nimi nowy „podatek od deszczu” obejmie właścicieli nieruchomości o powierzchni większej niż 600 m kw., u którego istnieje albo powstanie zabudowa wyłączająca powyżej 50 proc. powierzchni biologicznie czynnej. Obecnie opłata retencyjna dotyczy nieruchomości o powierzchni przekraczającej 3500 m kw., gdzie zabudowano więcej niż 70 proc. nieruchomości. Autorzy projektu szacują, że nowy podatek obejmie 20-krotnie więcej nieruchomości niż dotychczasowy.\nJak dodała Moskwa łącznie tymi zmianami zostanie objętych około 130 000 nieruchomości, z czego około 30 000 są to nieruchomości związane z prowadzeniem działalności handlowej i magazynowej.\nWiceminister poinformowała, że wśród podmiotów zwolnionych z opłaty będą m.in. zarządcy jezdni, dróg publicznych oraz dróg kolejowych, z których wody opadowe lub roztopowe są odprowadzane do wód lub do ziemi przy pomocy urządzeń wodnych umożliwiających retencję lub infiltrację tych wód oraz kościoły i inne związki wyznaniowe.\nJak wyjaśniła, podmioty te zostały zwolnione z tej opłaty już na mocy pierwotnych i obecnie obowiązujących przepisów ustawy Prawo wodne.\nMoskwa wyjaśniła, że projekt tzw. ustawy antysuszowej przewiduje też kilka wyłączeń w zakresie obowiązku opłaty za utraconą retencję, m.in. dla rolników. Jak wyjaśniła, wynika to z faktu, że grunty rolne znajdują się w zdecydowanej większości na terenach przepuszczalnych, pozamiejskich, gdzie problem związany z podtopieniami oraz nadmiernym odpływem wód z danego terenu nie występuje z takim samym nasileniem jak na terenach miejskich.\n„Na terenach rolniczych zapewnione są inne mechanizmy zatrzymania i zagospodarowania wód deszczowych oraz przeciwdziałania suszy związane z retencją wody, takie jak stosowanie obiektów małej retencji i mikroretencji, systemów melioracyjnych spełniających funkcje nawadniająco-odwadniające, stawów hodowlanych, retencji glebowej oraz zadrzewień śródpolnych przydrożnych i przywodnych” – wskazała Moskwa.\nWiceminister zwróciła uwagę, że wśród zwolnionych z podatku od deszczu nie będzie kategorii odbiorców usług wodno-kanalizacyjnych, o której wspomniano w interpelacji.\nWiceminister po raz kolejny wskazała, że opłata przewidziana w projektowanej ustawie jest opłatą za utraconą naturalną retencję terenową lub też opłatą „za zabetonowanie” gruntu, a nie jak ją nazywają media opłatą od padającego deszczu.\nMoskwa przypomniała tez, że opłata za utraconą retencję funkcjonuje obecnie w art. 269 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. „Projekt ustawy o inwestycjach w zakresie przeciwdziałania skutkom suszy modyfikuje przepisy ustawy - Prawo wodne, w zakresie powierzchni terenu, od której nalicza się opłatę (w tym wartości procentowej powierzchni nieruchomości wyłączonej z powierzchni biologicznie czynnej) oraz stawek za ten rodzaj usługi wodnej” – wyjaśniła wiceminister.


W czasie wykonywania tego domowego zabiegu między innymi pobudzasz krążenie, wygładzasz i ujędrniasz skórę. Musisz jednak pamiętać o regularności. O czym jeszcze warto wiedzieć? Oto nasz mini poradnik.\nJak przygotować stopy na wiosnę? Pomoże m.in. maść za 8 zł\nZbliża się wiosna. Niebawem będziemy stopniowo zamieniać ciepłe buty na czółenka, półbuty i szpilki. Co możemy zrobić, by nasze stopy prezentowały się doskonale? Oto domowe sposoby, które w wielu przypadkach okazują się pomocne.\nW czasie codziennej pielęgnacji wiele z nas zapomina o tym, jak ważna jest pielęgnacja szyi i dekoltu. Możemy spotkać się z opinią, że to one zazwyczaj zdradzają nasz wiek.


OtoBoleslawiec.pl - Oto warto wiedzieć - 7 sprawdzonych metod jak przebranżowić się nie wychodząc z domu\nArbeitslager Aslau – podobóz KL G\n2021-02-22, 13:35 autor: otomedia.pl\nBez względu na to czy aktualnie szukamy zatrudnienia, boimy się utraty obecnej pracy lub też czujemy się wypaleni zawodowo i potrzebujemy nowych wyzwań, zawsze jest dobra pora na rozwój i próby znalezienia zajęcia, które będzie sprawiało nam satysfakcję. Od czego zacząć?\nPo pierwsze, nie rzucaj obecnej pracy\nCzasem perspektywa rzucenia na biurko szefowi wypowiedzenia może wydawać się kusząca, ale… o ile nie dysponujemy dużą poduszką finansową np. oszczędnościami wynoszącymi nasze roczne wynagrodzenie, to nie warto tego robić, zwłaszcza w obecnych warunkach panujących na rynku. Zbyt radykalne rozwiązania mogą mieć bolesne konsekwencje. Brak środków na koncie szybko może zmusić nas do wybrania pierwszego lepszego stanowiska. Efekt? Zamiast poprawić swoją sytuację zawodową trafiamy z przysłowiowego deszczu pod rynnę.\nPo drugie, przeanalizuj swoją dotychczasową karierę zawodową i ustal potrzeby\nWarto zastanowić się, które dotychczasowe stanowiska i obowiązki dawały nam największą satysfakcję, a które zadania sprawiały największą trudność. W czym jesteśmy naprawdę dobrzy? Preferujemy pracę z ludźmi np. w bezpośredniej obsłudze klienta, a może przeciwnie – czujemy się jak ryba w wodzie w dobie pracy zdalnej? Mamy „głowę do liczb”, potrafimy pisać angażujące treści, wiemy wszystko o Instagramie, a może potrafimy sprzedawać i negocjować? Co tak naprawdę chcielibyśmy robić, gdybyśmy mogli być kimkolwiek i dlaczego? Sporządźmy listę elementów, które są dla nas kluczowe w wymarzonej pracy i określmy własne potrzeby. Bez tego ani rusz!\nPo trzecie, wybierz kilka alternatywnych ścieżek kariery\nŻyjemy w czasach, w których trzeba umieć dostosowywać się do stale zmieniającej się rzeczywistości i potrzeb rynku, dlatego nie warto trzymać się kurczowo jednego pomysłu. Lepszym rozwiązaniem jest przemyślenie, które zawody i branże pozwolą nam realizować się w najwyższym stopniu, przy czym będziemy w stanie zdobyć niezbędne umiejętności, a obrany przez nas cel będzie jak najbardziej wykonalny. Dobrze jest sprawdzić, które zawody i zajęcia będą najbardziej poszukiwane za 5 czy 10 lat, które radzą sobie dobrze w aktualnych warunkach rynkowych.\nPo czwarte, porozmawiaj z osobami, które realizują się w Twojej „pracy marzeń”\nZanim zaczniemy fantazjować o np. prowadzeniu własnego e-sklepu, byciu popularną influencerką, dziennikarką, wizażystką czy programistką warto sprawdzić jak dana praca wygląda „od środka”. Lepiej uniknąć niemiłej niespodzianki i odkryć, że „nie wszystko złoto, co się świeci”. Jeśli nikt spośród naszych znajomych nie pracuje w interesującej nas branży, warto spróbować poszukać kontaktu do takich osób na Linkedinie czy innych serwisach społecznościowych lub poprzez ich autorskie strony internetowe.\nPo piąte, mądrze wybieraj szkolenia i kursy\nSzkolenia, kursy online, branżowe konferencje, grupy zainteresowań na Facebooku – sposobów na rozwijanie nowych umiejętności jest wiele. Na początek dobrze jest sprawdzić które narzędzia i pomoce do nauki możemy uzyskać za darmo lub stosunkowo niedużym kosztem np. program do tworzenia grafik Canva w podstawowej wersji jest darmowy, a dla osób płacących nieduży abonament w aplikacjach do słuchania audiobooków czy czytania e-booków dostępnych jest mnóstwo treści i materiałów do nauki języków obcych – fiszki ze słówkami, zwroty biznesowe, literatura w danym języku. Decydując się na wykupienie kursu internetowego np. makijażu, copywritingu, zakładania sklepu internetowego i wielu innych warto porównać ceny oraz treść szkolenia przynajmniej kilku szkoleniowców, aby wybrać najlepszy. Autorzy najlepszych e-booków i szkoleń najczęściej prowadzą własne blogi oraz udostępniają wiele bezpłatnych treści w mediach społecznościowych, na podstawie których można ocenić jakość ich wiedzy. Jeszcze inną metodą są szkolenia dofinansowane ze środków unijnych np. EFS, Funduszu Pracy czy innego źródła którego celem jest aktywizacja zawodowa.\nPo szóste, bądź wytrwały i konsekwentny w dążeniu do celu\nJeden kilkugodzinny kurs czy rozmowa z osobą, która pracuje w danej branży nie odmieni od razu naszego życia. Potrzebujemy czasu, motywacji i systematycznego rozwoju nowych umiejętności. Bez tego nawet najdroższe kursy, poradniki i dobre rady okażą się nieskuteczne. Jeśli potrzeba np. podszkolić język, to warto przeznaczyć kilka godzin w tygodniu na realizację tego celu. Wyłączamy wtedy telewizor, wyciszamy media społecznościowe i inne „przeszkadzacze” i zakładamy słuchawki, najlepiej z funkcją aktywnej redukcji hałasów, aby nic nie rozpraszało naszej uwagi od nauki jak np. Fresh n Rebel Code ANC. Tylko systematyczna praca nad rozwojem potrzebnych umiejętności może przynieść prawdziwe efekty!\nPo siódme, „przetestuj” nowe zajęcie\nZanim ogłosimy wszem i wobec wielkie zmiany zawodowe warto sprawdzić się w nowej roli. Po ukończonym kursie makijażu przetestujmy na sobie i kilku bliskich osobach czego zdążyliśmy się nauczyć. Przed zainwestowaniem w bloga, przez np. miesiąc prowadźmy bezpłatny i zapełniajmy go wartościowymi treściami. Zanim wejdziemy do sektora IT, stwórzmy od zera pierwszą stronę www. Poszukajmy wolontariatu w branży lub pierwszych drobnych zleceń i upewnijmy się, że dobrze wybraliśmy – bez ryzyka i porzucania aktualnej pracy.\nNie sztuką jest całe życie narzekać co byśmy w życiu osiągnęli, gdybyśmy mieli odrobinę więcej szczęścia i umiejętności, ale wziąć sprawy we własne ręce. Osoby, których karierę podziwiamy nie doszły do tego, co aktualnie posiadają w jeden wieczór, ale nieraz pracowały na to latami. Tylko od nas zależy czy zdecydujemy się podążyć ich śladem.


Miasto Katowice wyda 3 mln zł na projekty ekologiczne mieszkańców. Ruszała II edycja Zielonego Budżetu - Infokatowice.pl\nLogo Zielonego Budżetu / fot. UM Katowice\nMiasto Katowice wyda 3 mln zł na projekty ekologiczne mieszkańców. Ruszała II edycja Zielonego Budżetu. Mieszkańcy mogą zgłaszać swoje pomysły do 27 maja.\n„Jest on podobny do „zwykłego” budżetu obywatelskiego na etapie zgłaszania wniosków oraz ich weryfikacji. Pula 3 mln zł została rozdzielona na zadania ogólnomiejskie i dzielnicowe. – mówi Marcin Krupa, prezydent Katowic. „Pierwsza edycja Zielonego Budżetu pokazała, że katowiczanie mają wiele pomysłów na zagospodarowanie i zazielenienie ich najbliższego otoczenia. Potwierdziła to liczba zgłoszeń, jak i zróżnicowanie projektów mieszkańców. Wierzę, że również tegoroczna wiosna przyniesie podobne rezultaty” – dodaje prezydent.\nZgłoszony wniosek przejdzie weryfikację formalną i merytoryczną – ostatecznie to komisja złożona z urzędników i ekspertów wybierze najciekawsze projekty do realizacji.\nZ puli 3 mln zł aż 2,4 mln zł rozdzielono pomiędzy 22 dzielnice w ramach wniosków lokalnych, natomiast 600 tys. złotych przeznaczono na realizację zadań o charakterze ogólnomiejskim.


Apokalipsa – ArkadiaWiki\nApokalipsa, Czas Apokalipsy to inaczej restart serwera Arkadii związany z wyczyszczeniem jego pamięci i odtworzeniem świata gry. Początkowo wiązało się to ze stratą całości wyposażenia graczy i możliwością wykonania zadań, które z uwagi na swoją trudność i wysoką nagrodę dostępne były "raz na Apokalipsę". Podobnie rzecz miała się z unikalnymi przedmiotami czy przeciwnikami.\nObecnie, gdy ekwipunek graczy jest zapamiętywany, większość z powyższych problemów nie ma znaczenia. Może się zdarzyć, że Apokalipsę wywoła celowo ktoś z Czarodziejów.\nOd czasu do czasu nadchodzi Czas Apokalipsy, kiedy to swiat jest\nniszczony. Na ogol dzieje sie to, gdy caly swiat zostaje ogarniety\nprzez Ciemnosc (czyli, w rzeczywistym swiecie, gdy pamiec zostanie\nza bardzo zasmiecona), ale czasami administracja przeprowadza ja z\ninnego, waznego powodu. Odradza sie on jednak kilka minut pozniej w\nDo uzyskania informacji o tym, kiedy była ostatnia apokalipsa i o stopniu wykorzystania pamięci serwera służy komenda system.\nZe względu na swoja specyfikę rozróżnia się trzy rodzaje Apokalips.\nNagłe. Gdzie automatyczne system przywołuje Jeźdźca Apokalipsy. Spowodowane są głównie problemami systemowymi i wystąpieniami krytycznych błędów. Prawdziwa zmora graczy, na szczęście występują one dosyć rzadko.\nWywołane przez Czarodziei. Są one głównie stosowane gdy czarodzieje ingerują w strukturę świata dokonując w nim zmian lub implementując nowe funkcje, czasem wywoływane są gdy obecny czarodziej widzi niemal całkowite zużycie pamięci serwera przez grę i nie czeka aż restart będzie automatyczny. Standardowo pojawia się ostrzeżenie na 10, 5, 4, 3, 2 i 1 minutę przed restartem, czas odliczania może być dłuższy, a sama Apokalipsa może być przez Czarodziei odwołana.\nAutomatyczne. Są to Apokalipsy automatycznie wywoływane gdy zapełniona zostanie pamięć serwera (zazwyczaj przy zajęciu ok. ~95%). Standardowo pojawia się ostrzeżenie na 10, 5, 4, 3, 2 i 1 minutę przed restartem.\nWażne: W czasie odliczania do Apokalipsy nie jest możliwe zalogowanie się na serwer, to samo tyczy się postaci będących w grze, które z jakiegoś powodu straciły połączenie!!! W przypadku złapania permanentnego laga najlepiej odczekać chwilę i upewnić, że postać faktycznie straciła połączenie, wtedy tak czy siak nic więcej nie da się zrobić.\nCzarodzieje zalecają by w miarę możliwości nie przebywać zalogowanym aż do momentu restartu serwera ale opuścić go chwilę wcześniej. Masowy zapis postaci zawsze jest obarczony niewielką dozą ryzyka powstania błędów.\nUwaga: Istnieje możliwość zamknięcia Arkadii np. dla graczy nie związana z Apokalipsą. Z reguły stosowane jest w przypadku niestabilności pracy serwera czy prac konserwacyjnych, w tym ostatnim przypadku takie Apokalipsy zapowiadane są zazwyczaj z dużym wyprzedzeniem na forum Arkadii w temacie "Sprawy Techniczne".\nTemat Sprawy Techniczne na oficjalnym forum Arkadii\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 04:04, 22 gru 2018.


Żelazne werble - mobi, epub / Tomasz Sadowski 25,53 zł | eBook w Gandalf.com.pl\nŻelazne werble - mobi, epub - opis produktu:\n-20% Żelazne werble - mobi, epub ebook\nW mrokach średniowiecza Polską rządziły kobiety. I były diabelnie skuteczne! Musiały być silne, by przeżyć w bezwzględnym świecie polskiej polityki. Dobrawa wie, że jej przyszły mąż Mieszko to zatwardziały poganin i morderca. Mimo to dla dobra swego rodu wyrusza do kraju Polan. Rycheza...\nDalszy ciąg niezwykłych losów lekarki Claire, żyjącej w dwóch epokach: w drugiej połowie XVIII wieku i dwieście lat później. W kolonizowanej Ameryce, cudem uniknąwszy śmierci z rąk piratów, Claire i jej ukochany Jamie Fraser zakładają nowe siedlisko. Czy zaakceptują ich mieszkający obok Indianie...\nŻelazne buciki to baśń powstała na motywach utworu Hanny Januszewskiej Żelazne trzewiczki. Utwór w piękny i barwny sposób przedstawia historię trzech sióstr, które - aby uratować chorego ojca - wyruszają po wodę do czarodziejskiej studni. Baśń opowiada również o pełnej niesamowitych przygód...


Całoroczny Dom Wypoczynkowy - Roganty k. Giżycka - MAZURY INFO PL - Roganty, Pierkunowo, Giżycko, Mazury, Domek Letniskowy, Agroturystyka\nROGANTY k. Giżycka (nad jez. Dargin)\nZapraszamy Państwa do wynajęcia jednej z trzech części całorocznego domu wypoczynkowego przeznaczonego dla 4-5 osób. Obiekt położony jest nad samym brzegiem jeziora Dargin wchodzącego w skład kompleksu jeziora Mamry (drugiego pod względem wielkości jeziora w Polsce) w małej, spokojnej, malowniczej mazurskiej osadzie Roganty na półwyspie Pierkunowski Róg - na szlaku Wielkich jezior Mazurskich.\nDo dyspozycji Państwa jest: jedno z niezależnych, jednakowych mieszkań, z osobnym, niekrępującym wejściem - przeznaczone na pobyt dla maksymalnie 4 osób z możliwościa dostawki\nNa parterze mieszkania znajduje się salon z kominkiem oraz TV-satelitarną z możliwością spania dla 2 osób (jedno łóżko podwójne), w pełni wyposażona kuchnia z jadalnią (lodówka, kuchenka gazowa, czajnik bezprzewodowy, komplet naczyń) oraz toaleta.\nNa piętrze (poddasze) znajdują się 2 dwuosobowe sypialnie (1x2 + 2x1) w tym jedna z TV oraz łazienka z natryskiem, pralką automatyczną i wc.\nTuż przy posesji znajduje się jezioro Dargin; do lasu jest około 100m. Sklep spożywczo - przemysłowy oraz bar znajdują się w pobliskiej wsi Pierkunowo (ok.2km). Stacja beznynowa - Giżycko ok.5km.\nAtrakcyjne miejsce dla miłośników windsurfingu - także początkujących (duże otwarte jezioro ze stosunkowo płytką plażą)\nW okresie zimowym - doskonałe miejsce wypadowe dla wędkarzy podlodowych, oraz miłoników sportów zimowych, żeglarstwa lodowego, bojerów...\nDoskonałe warunki do uprawiania narciarstwa biegowego\nw cene wynajmu wliczona pościel, 5 leżaków\nKLIKNIJ ABY ZOBACZYĆ PLAN DOJAZDU DO SIEDLISKA ROGANTY\nKredyt Bank 70 1500 1298 1012 9003 8381 0000\nZIMA W ROGANTACH