Oblicza wolności słowa :: Edukacja medialna\nLekcja: Oblicza wolności słowa\nWolność słowa jest jedną z najcenniejszych wartości społeczeństw demokratycznych. Wielu z nas trudno wyobrazić sobie życie w świecie, gdzie nie jest ona szanowana. Jednocześnie jednak pewne jej ograniczenia okazują się pożądane lub wręcz konieczne.\nPolska Konstytucja gwarantuje wolność słowa, jednak inne przepisy prawne wskazują na wyjątkowe sytuacje, gdy może być ona ograniczona — np. gdy w grę wchodzi ochrona prywatności lub bezpieczeństwo państwa.\nNie tylko prawo, lecz także różne normy społeczne wpływają na to, co można lub należy mówić. Z jednej strony istnieją wytyczne dotyczące pożądanych zachowań autorów wypowiedzi. Przykładem jest tu etyka dziennikarska — wyraz dbałości zarówno o odbiorców, jak i o bohaterów tekstów. Z drugiej strony społeczeństwo nakłada na wypowiadających się różne zakazy. W kulturze każdej wspólnoty obowiązują tabu. Poruszanie pewnych tematów jest związane z koniecznością przyjmowania określonej postawy, np. żarty z poświęcenia żołnierzy AK spotkałyby się z potępieniem przez odbiorców. Konsekwencją istnienia społecznych ograniczeń swobody wypowiedzi jest poprawność polityczna, w której jedni widzą gwałt na wolności słowa, a inni — respektowanie praw innych osób.\nWprawdzie wolność słowa jest jednym z podstawowych praw człowieka, bywa jednak różnie interpretowana. Np. w Chinach nie stoi ona na przeszkodzie cenzurze, zaś w krajach europejskich pamięć o nazizmie nie pozwala na akceptację propagowania totalitaryzmu. Inaczej jest w Stanach Zjednoczonych, których mieszkańcy są bardzo wyczuleni na ograniczanie swobody wypowiedzi.\nW dobie globalizacji i internetu, różnice prawne i obyczajowe pomiędzy krajami pozwalają na obchodzenie obowiązujących przepisów. Np. europejskie organizacje propagujące idee neonazistowskie często przenoszą swoje strony internetowe na serwery amerykańskie, dzięki czemu obowiązuje je prawo USA.\nPomimo ograniczeń, wolność słowa w Polsce jest tak duża, że umożliwia pluralizm mediów. Przeciwwagą dla mass mediów jest niezależna prasa i portale internetowe. Ich siła oddziaływania i popularność są jednak znacznie mniejsze, m.in. ze względu niewielkie możliwości promocyjne, finansowe czy organizacyjne. Bezlitosne prawa rynku powodują, że niewielkim uczestnikom medialnej wymiany myśli trudno przebić się ze swoim komunikatem do odbiorców.\nW czasie zajęć uczestnicy i uczestniczki analizują 10 zasad debaty o wolności wypowiedzi zaproponowanych przez naukowców z Uniwersytetu w Oksfordzie. Wspólnie zastanawiają się nad przyczynami i konsekwencjami pewnych ograniczeń wolności wypowiedzi.\nrozumieją wątpliwości, jakie towarzyszą dyskusji o wolności wypowiedzi;\npotrafią analizować przyczyny i konsekwencje wolności wypowiedzi i jej ograniczania;\nznają przykładowe zasady debaty szanujące wolność wypowiedzi.\nOpowiedz uczestnikom i uczestniczkom o inicjatywie Uniwersytetu w Oksfordzie, który zaproponował globalną dyskusję o warunkach potrzebnych do prowadzenia wolnej debaty, odpowiedniej dla ludzi o różnej narodowości, pochodzących z różnych kultur, wyznających różne religie czy mających różne przekonania polityczne. Na początku zaproponowano dziesięć zasad, wokół których toczy się szczegółowa dyskusja, rozpatrywane są różne przykłady i przypadki. Dyskusja od lutego 2012 toczy się na platformie internetowej http://freespeechdebate.com w 13 językach. Każdy może w niej wziąć udział, jest możliwość tłumaczenia debaty na swój język.\nPodziel uczestników i uczestniczki na 10 zespołów. Rozdaj zespołom po jednej zasadzie debaty o wolności wypowiedzi z materiału pomocniczego „Dziesięć zasad debaty o wolności wypowiedzi” (ODT, DOC) (jeśli grupa jest mała, można dać poszczególnym zespołom po kilka zasad). Poleć zespołom analizę swojej zasady przy użyciu karty pracy „Analiza zasady debaty o wolności wypowiedzi” (ODT, DOC).\nmateriał pomocniczy „Dziesięć zasad debaty o wolności wypowiedzi” (ODT, DOC), karta pracy „Analiza zasady debaty o wolności wypowiedzi” (ODT, DOC)\nPo zakończeniu analizy, zespoły prezentują jej efekty. Zachęcaj inne zespoły do dopytywania i komentowania poszczególnych prezentacji bezpośrednio po ich zakończeniu. Czy tak samo rozumieją te zasady? Jakie widzą ich dobre i złe strony?\nW trakcie prezentacji efektów pracy zespołów, hasłowo wypisuj w osobnych kolumnach wymieniane przez zespoły „dobre” i „złe” strony funkcjonowania proponowanych zasad. Na koniec zapytaj grupę, dla kogo poszczególne „dobre” i „złe” strony są pozytywne i negatywne (rozważ wskazanie grup będących nadawcami i odbiorcami mowy wrogości i nienawiści, a także wzięcie pod uwagę sprawujących władzę i im podlegających, ich różnych pozytywnych i negatywnych motywacji, takich jak ograniczenie krytyki wobec siebie, ochrona mniejszości przed dyskryminacją). Przy tej okazji zwróć uwagę, że ta sama sytuacja może być pozytywna dla jednej osoby czy grupy, a negatywna dla innej (np. powiedzenie czegoś może dla mówiącego znaczyć więcej niż szkoda, jaką tym samym sprawi komuś innemu).\nZapytaj uczestniczki i uczestników zajęć, jak po dyskusji patrzą na zaproponowany zestaw zasad debaty o wolności wypowiedzi. Czy i jak te zasady można odnieść i włączyć do życia codziennego? Zapytaj, jakie dodatkowe zasady zaproponowaliby sami.\nznają i rozumieją wątpliwości, jakie towarzyszą dyskusji o wolności wypowiedzi?\npotrafią analizować przyczyny i konsekwencje wolności wypowiedzi i jej ograniczania?\nsą gotowi stosować zasady debaty szanujące wolność wypowiedzi w swoim życiu?\nNaukowcy z Uniwersytetu w Oksfordzie chcą wykorzystać sytuację, w której przez telefon i internet w debacie może potencjalnie wziąć udział 3 miliardy ludzi z całego świata. Jakie to daje możliwości i zagrożenia komunikacyjne? Rozważ dyskusję nad zagadnieniami takimi jak różnice kulturowe, religijne, etyczne, prawne czy tabu.\nmateriał pomocniczy „Dziesięć zasad debaty o wolności wypowiedzi” (ODT, DOC)\nkarta pracy „Analiza zasady debaty o wolności wypowiedzi” (ODT, DOC)\nUzupełnij dziesięć zasad debaty o wolności wypowiedzi, wstawiając odpowiednie wyrażenia z zestawu poniżej:\nzastraszaniamediawyznawcę religiiprywatnego życiatematów zakazanychotwarcie i w sposób cywilizowanyoszczerstw pod naszym adresemograniczeń swobody wypowiedziopinii, otrzymywania i rozpowszechniania informacji i ideiinternetu i innych form komunikacji przed nieuprawnionymi ograniczeniami\nMusimy być wolni i mieć prawo wyrażania , niezależnie od granic państw.\nBronimy ze strony władz publicznych i prywatnych.\nPotrzebne są nam i tworzymy otwarte i różnorodne , by móc podejmować decyzje na podstawie rzetelnej informacji oraz w pełni brać udział w życiu politycznym.\nRozmawiamy o wszelkich różnicach między ludźmi.\nNie uznajemy w dyskusji ani w sferze rozpowszechniania wiedzy żadnych .\nNie grozimy i nie akceptujemy .\nSzanujemy , ale niekoniecznie treść jego wiary.\nWszyscy mamy prawo do , ale akceptujemy wgląd na nie, jeśli tego wymaga interes publiczny.\nMusimy mieć prawo odpierania , ale nie tłumienia prawomocnej debaty.\nMamy prawo do kwestionowania wszelkich uzasadnianych względami bezpieczeństwa narodowego, porządku publicznego czy moralności.\nStasiński Maciej, Szeroko rzucamy wolną sieć [PDF], Gazeta Wyborcza, 19-20.05.2012, [data dostępu: 03.06.2013], Dostępny w Internecie: http://freespeechdebate.com/wp-content/uploads/2012/03/TG_Ash-copy1.pdf.\n← Język nośnikiem wartości Otwarte zasoby --- otwarte umysły →


IV Ogólnopolska Konferencja Kadry Kierowniczej Oświaty, OSKKO, Miętne, 16-18 lutego 2007.\nStrona główna OSKKO Piątek, 16.02.2007 Sobota, 17.02.2007 Niedziela, 18.02.2007 Wszystkie materiały Fotografie\nIV OGÓLNOPOLSKA KONFERENCJA KADRY KIEROWNICZEJ OŚWIATY\nOSKKO, Miętne, 16-18 lutego 2007r\nOrganizator: Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty\nDobiegła końca IV doroczna Konferencja OSKKO oraz Walne Zebranie największej w kraju organizacji kadry kierowniczej szkół, placówek, instytucji oświatowych. Wzięło w niej udział ok. 300 osób, członków Stowarzyszenia. Poniżej - sprawozdanie z przebiegu Konferencji.\nPIĄTEK, 16 LUTEGO 2007r.\nKonferencję otworzyła prezes Stowarzyszenia Joanna Berdzik, witając gości pierwszego dnia konferencji, uczestników i organizatorów. Piątkowe popołudnie poświęcone było w całości nadzorowi pedagogicznemu - praktyce realizacji nadzoru w nowym kształcie, nadanym przez Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad sprawowania nadzoru pedagogicznego, wykazu stanowisk wymagających kwalifikacji pedagogicznych, kwalifikacji niezbędnych do sprawowania nadzoru pedagogicznego, a także kwalifikacji osób, którym można zlecać prowadzenie badań i opracowywanie ekspertyz.\nOpinia OSKKO w sprawie sprawowania nadzoru pedagogicznego.\nJoanna Berdzik - Prezes OSKKO.\nJoanna Berdzik przypomniała, że OSKKO zajmuje się problematyką nadzoru pedagogicznego już od Konferencji W Toruniu, gdzie podjęto badania dotyczące tego zagadnienia\nWnioski z badań zostały przedstawione członkom OSKKO podczas kolejnych konferencji, przedstawiono je także MEN oraz Sejmowej Komisji Edukacji Nauki i Młodzieży.\nW swoim wystąpieniu J. Berdzik podkreśliła potrzebę stworzenia długofalowej strategii oświatowej, w której będzie się także mieściło zagadnienie nadzoru pedagogicznego. Wskazała przykład szkół w Portsmouth, gdzie nadzór (ewaluacja zewnętrzna i autoewaluacja), jest jednym z elementów systemu, który gwarantuje jako całość, dobrą pracę szkół.\nw materiałach wykorzystano: artykuł opublikowany w “Guardian” 2.11. 2004 źródło: http://209.85.135.104/search?q=cache:kddFOEOXcXYJ:ceo.rsi.pl/_files_/sus/szkola_letnia2005/mat_pom1.doc%3FPHPSESSID%3D34bba0c0eb837877e021f667032f1168+ofsted&hl=pl&ct=clnk&cd=59&lr=lang_pl oraz materiały wykorzystywane w programie Szkoła ucząca się, Centrum edukacji Obywatelskiej http://www.ceo.org.pl/portal/sus\nJak widać z przykładu, dobrą szkołę gwarantuje zapewnienie jej środków finansowych, ustalenie organizacyjnych standardów jej pracy, wspieranie w doskonaleniu, autonomia, zgoda na autoewaluację zgodną z rzeczywistymi, zdiagnozowanymi potrzebami, wspieranie w rozwiązywaniu zdiagnozowanych problemów i na końcu dopiero- jak to wynika z doświadczeń innych państw zewnętrzny nadzór.\nPrzekonanie, że twardy zewnętrzny nadzór = dobra szkoła, jest w opinii OSKKO błędne, tym bardziej, ze niestety sposób sprawowania nadzoru nad szkołami i palcówkami nie zależy od przepisów prawa, a od wdrożonej praktyki sprawowania nadzoru pedagogicznego przez organ nadzorujący, która to – jak wiemy z doświadczeń lat poprzednich jest skażona biurokracją i pozoranctwem.\nJednocześnie J.B. zwróciła uwagę na niedocenianie znaczenia samooceny dla jakości pracy polskich szkół, bo tylko ona, będąc wewnętrznym działaniem szkoły, wynikającym z jej potrzeb gwarantuje rzetelne działanie na rzecz jakości. Propozycje samooceny szkół przedstawia w Polsce Centrum Edukacji Obywatelskiej w programie Szkoła Ucząca Się.\nPrelegentka wskazała też, że z miesiąca funkcjonowania obecnego nadzoru można sformułować niepokojące wnioski dotyczące praktyki wdrażania Rozporządzenia. OSKKO ma nadzieję, że w toku dalszych prac MEN, KO oraz na zasadzie współdziałania z praktykami da się wypracować dobrą praktykę sprawowania nadzoru pedagogicznego, która służyć będzie szkołom, a nie przeszkadzać im w ich działaniu.\nDoświadczenia dyrektorów z tworzeniem planów nadzoru w szkołach.\nDr Stefan Wlazło, DSWE TWP.\nStefan Wlazło swe wystąpienie zaczął od stwierdzenia, że poprzedniczka "mówiła o marzeniach, a rzeczywistość jest taka, że musimy ten nadzór realizować.”\nDodał tez: „To nie atak na rozporządzenie, które nas obowiązuje, to są pytania osób doświadczonych w nadzorze oraz rodzaj propozycji treści szkoleniowych.”\nDr Stefan Wlazło zadał w obecności dyrektora departamentu Nadzoru Oświatowego Pana Ryszarda Szubańskiego istotne pytania dotyczące funkcjonowania nadzoru i przedstawił uwagi (całość w materiałach):\nmateriały do pobrania - PDF\nJedno z pytań:\nCo oznacza, że roczny plan nadzoru ma uwzględnić roczny plan nadzoru kuratorium? - czy należy uwzględnić wszystkie priorytety KO? Czy „uwzględnić” będzie oznaczało wprowadzenie do rocznego szkolnego planu nadzoru wszystkich diagnoz KO, a w tym należy przewidzieć odpowiednie działania w szkole wraz z tworzeniem dowodów, by ko mogło uzyskać informacje o swych priorytetach w szkołach?\nDr Stefan Wlazło zadaje tez pytanie zasadnicze: Gdzie jest miejsce na autonomię szkoły i dyrektora?\nNowy nadzór pedagogiczny. Dobra praktyka nadzoru pedagogicznego.\nRyszard Szubański, dyrektor Departamentu Nadzoru Oświatowego MEN. Dyskusja: OSKKO – Departament Nadzoru MEN nad sposobem praktycznego uregulowania zasad sprawowania nadzoru przez organy nadzoru pedagogicznego, współpracy KO – szkoła\nPrzed dyskusją Ryszard Szubański wygłosił kilka słów wstępu. Stwierdził, że nowe przepisy są niezłe, choć rozporządzenie nie jest doskonałe, to z pewnością dużo lepsze niż poprzednie, a biurokracja ograniczona do minimum. Ale żeby wykorzenić złe nawyki, trzeba czekać i pracować nad zmianami.\nDyrektorzy z uznaniem przyjęli słowa dyrektora: Dyrektor nie ma obowiązku przedstawiać kuratorowi swojego planu nadzoru. Wizytator może się z tym planem zapoznać poprzez przeczytanie protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej, na której dyrektor informował RP o wprowadzeniu tegoż planu.\nDlaczego żaden Minister Edukacji nie przyznał środków finansowych na badania? Bo pieniędzy nie ma. Zatem jeśli kuratorium w swoim planie nadzoru wymyśliło sobie badania, niech je samo przeprowadza, a nie obciąża nimi dyrektora szkoły. I analogicznie, niech dyrektor nie przerzuca ciężaru badań na nauczyciela, jeśli w swoim planie nadzoru sobie je zaplanował.\nW następnej części spotkania odbyła się dyskusja dyr. Ryszarda Szubańskiego z uczestnikami Konferencji:\nAndrzej Wyrozembski (Warszawa):\nPraktyka pokazuje, że jednak kuratorzy – z powodu „niezrozumienia intencji swojego szefa” – dezorganizują pracę dyrektora; że nadzór będzie się odbywał naszymi rękoma. My nie jesteśmy w stanie produkować następnych kwitów, jest już ich i tak za dużo. Jakie działania może podjąć Pański departament, aby nowe plany nadzoru miały jakikolwiek sens? Jakiej pomocy możemy się spodziewać?\nNie chciałbym tutaj występować z obroną kuratorów, ja też „podziwiam ” obszerność ich planów, ale one na przyszły rok będą chudsze. Departament ma zamiar przy udziale CODN spotkać się ze wszystkimi wizytatorami do czerwca 2007r. Wizytatorzy nie mają oceniać, czy plan nadzoru dyrektora jest dobry czy zły, ani narzucać jego formy.\nUrszula Blicharz, dyrektor delegatury KO w Tarnowie poinformowała, że przeprowadziła spotkania ze wszystkimi podległymi jej wizytatorami i zapewnia, że ich zrozumienie intencji dyrektora Szubańskiego jest jednoznaczne.\nLeszek Zaleśny (Leszno), były wizytator, edukator: Jakie będą działania w zakresie tego przekazu?\nR.Sz.: To jest wszystko, co możemy robić: jeździć i głosić „Słowo Boże” (śmiech).\nAleksander Iszczuk (Opole): W jakim stopniu dyrektor powinien w swoim planie nadzoru uwzględnić priorytety kuratora?\nR.Sz.: Plany i priorytety kuratora to jego plany i priorytety. Dyrektor ma się im tylko przyjrzeć a potem kontynuować swoją robotę, czyli je wprowadzić lub opuścić w swoim planie nadzoru.\nJan Wójcik (Łapanów): Jak długo ten plan przetrwa, biorąc pod uwagę, że w sejmie ustawa jest często nowelizowana przez ustawę?\nR.Sz.: Nie jestem w stanie powiedzieć, kiedy się zmieni rozporządzenie, ale przez rok chcielibyśmy się przyjrzeć nadzorowi w obecnym kształcie, a wtedy może byśmy się przymierzyli do drobnej korekty. Widzę już 2-3 miejsca do drobnych zmian.\nJoanna Berdzik, prezes OSKKO: Czy zmiany obejmą §5 zgodnie z wnioskami OSKKO? Widzimy konieczność sformułowania kryteriów oceny, brak takich kryteriów może być przyczyną osobistych ocen wizytatorów.\nR.Sz.: Ja bym się bronił przed tymi standardami, bo szkoły są nieporównywalne. Niebawem wypuścimy jednak zeszyty wizytatora, tam będzie wszystko.\nSławomir Osiński (Szczecin): Czy w celu przyciągnięcia wizytatorów do zawodu planuje się dla nich podwyżki płac?\nR.Sz.: Ministerialni zarabiają mniej niż kuratoryjni, a porządny człowiek zawsze znajdzie uznanie. Marzy mi się wprawdzie wyższe wynagradzanie wizytatorów, ale na razie mamy to, co mamy.\nPiotr Lech (Milicz): Czy jakość pracy kuratorów zależy od jakości pracy ministra?\nR.Sz.: Nie prowadziłem badań w tym zakresie.\nAlicja Kapcia (Kraków): Czy dyrektor będzie mieć możliwość usunięcia złego nauczyciela ze szkoły analogicznie jak dyrektor departamentu może wnioskować o usunięcie kuratora?\nR.Sz.: To jest obszar działalności sejmu a nie ministerstwa. Możecie państwo zawsze wystawić negatywną ocenę pracy nauczycielowi i zwrócić się do związków zawodowych.\nRyszard Sikora, szef KR OSKKO (Kraków): Czy w związku z tak różnym podejściem kuratorów do przygotowania swoich planów nadzoru nie można było wcześniej, zanim te plany przygotowali, spotkać się z kuratorami i wyjaśnić im jakie jest myślenie ministerstwa w tej sprawie?\nR.Sz.: Nie. To nie jest tak, że grupa darmozjadów nic nie zrobiła, po prostu pracowników jest mało. Do końca nie było wiadomo jaki ostatecznie kształt przyjmie to rozporządzenie, więc nie chciał robić czegoś, co np. potem musiało by być zmieniane w przypadku jakichś zmian w rozporządzeniu.\nMarek Pleśniar, dyrektor biura OSKKO: Biorąc pod uwagę, że OSKKO jest najszerszą i najbardziej aktywną reprezentacją dyrektorów polskiej oświaty, możemy prosić Pana Dyrektora o dalszą współpracę, o współorganizowanie z OSKKO II Kongresu Zarządzania Oświatą i przyjęcie nań zaproszenia dla szerszej reprezentacji ministerstwa?\nR.Sz.: Bardzo chętnie, jeśli będzie taka potrzeba, pojawimy się na Kongresie jesienią.\nCzęść merytoryczna spotkania na tym się zakończyła.\nWieczorem odbyła się uroczysta kolacja. Zebrani podziękowali partnerom i sponsorom konferencji za pomoc w jej zorganizowaniu.\nSOBOTA, 17 LUTEGO 2007r\nDrugi dzień konferencji poświęcono wychowaniu w szkole. Najpierw odbyło się spotkanie z przedstawicielami Uniwersytetu Łódzkiego.\nDyscyplina w polskiej szkole - jak to widzą nauczyciele.\nDr Jacek Pyżalski, Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, Katedra Pedagogiki Specjalnej, UŁ.\n„Dyscyplina w polskiej szkole - jak to widzą nauczyciele” – przedmiot siedmioletnich zainteresowań dr Pyżalskiego, stała się przedmiotem niedawnych (koniec 2006r.) badań na reprezentatywnej próbie nauczycieli kontraktowych, mianowanych i dyplomowanych w województwie łódzkim. Badano, jakie są reakcje uczących na zachowania uczniów łamiące dyscyplinę szkolną a także ich ocenę własnych kompetencji w tym zakresie oraz czy i jakiego wsparcia oczekują. Badania nieproste ze względu na dotykanie wrażliwego tematu, oraz w tych badaniach także problemu stresu zawodowego.\nW badaniach tej problematyki respondenci często miewają obawy do czego będą wykorzystane wyniki.\nJednak - prawdopodobnie dlatego, że temat jest „gorący” - zwrotność kwestionariuszy była relatywnie do innych badań tego typu wysoka (55%), a nawet na pytania otwarte badający otrzymał często szczegółowe odpowiedzi pisane drobnym maczkiem.\nSamo zdefiniowanie, czym jest dyscyplina szkolna, jest trudne, bowiem granica, w której kończą się akceptowalne mało nasilone zachowania a zaczynają demoralizacja jest niełatwa do uchwycenia. Ponadto temat dyscypliny rzadko poruszany jest z punktu widzenia nauczycieli, którzy – jak się okazuje – mają zazwyczaj znakomicie opanowany problem na poziomie ogólności, ale miewają zasadnicze kłopoty w wykorzystaniu wiedzy w praktyce.\nBez względu na typ szkoły 90% badanych zgadza się, że szkoła ma poważne trudności z dyscypliną i że uczniowie zachowują się coraz gorzej. Ale aż 96% z nich uważa, że oni osobiście (bardzo) dobrze sobie z tym radzą. Konkluzja zatem nie jest nadmiernie optymistyczna, bowiem nie sposób zmotywować nauczycieli do dokonania jakichkolwiek zmian w swoich sposobach reagowania na trudne sytuacje, jeśli nie widzą oni problemu w sobie, a poza sobą. Co więcej, 60% ma poczucie swojej narastającej skuteczności wraz z tokiem kariery zawodowej. 66% badanych uważa, że umiejętności radzenia sobie z łamaniem dyscypliny przez uczniów nie można się raczej nauczyć, a radzenie sobie wynika wynikają z cech osobowości nauczyciela\nBadania stwierdzają, że najczęściej spotykane nieakceptowalne zachowania uczniów są banalne, ale przez swą powszechność i masowość tworzą bałagan trudny do poradzenia sobie z nim. Najczęstszym sposobem radzenia sobie nauczycieli z niewłaściwymi zachowaniami uczniowskimi (na przykładzie notorycznego rozmawiania na lekcji) są rozwiązania siłowe (używanie oceny szkolnej, stawianie do kąta, karne kartkówki, itp.). Brak też stopniowalności metod, aby zachować je dla trudniejszych zachowań. Ok. 20% wykazuje bezradność i uległość (np. stukanie długopisem w stół). Ale warto także zauważyć 40% grupę uczących, realizującą twórcze pomysły idące w kierunku wychowania uczniów (obrócenie w żart, rozmowa, urozmaicenie lekcji). Większość nauczycieli uważa, że nieakceptowane zachowania uczniów mają swe źródło w rodzinie, massmediach, środowisku rówieśniczym a nawet uwarunkowaniach biologicznych, wobec tego uważa, że niewiele można już tu zrobić w kontekście wychowania szkolnego. To myślenie prowadzi do zaniechania wychowywania.\nWarte uwagi są nauczycielskie poglądy na stosowanie kar cielesnych: aż 25% uważa, że w szkole jest na nie miejsce (nie jest to jednak zachowanie świadome, raczej wynik zdenerwowania i stresu), ale równocześnie przyznają, że nie jest to sposób na budowanie autorytetu, a dowód pewnej bezradności.\nUczący przyznają, że najbardziej osamotnieni z problemem łamania dyscypliny uczniowskiej są na starcie, gdy otrzymują względnie mało wsparcia. To czas, gdy wielu początkujących rezygnuje z zawodu, nie umiejąc sobie poradzić.\nWażnym wnioskiem płynącym z badań jest stwierdzenie, że nie warto działać emocjami, intuicyjnie, trzeba schodzić na poziom konkretów z pełną znajomością obowiązującego prawa.\nPo co nam rodzice naszych uczniów, czyli o (trudnej?) współpracy szkoły z domem.\nDr Piotr Plichta, Katedra Pedagogiki Specjalnej, UŁ\nPiotr Plichta, pedagog specjalny jest doktorem nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki, adiunktem w Katedrze Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Łódzkiego oraz wykładowcą w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi.\nKluczowe dla wystąpienia dr Plichty było stwierdzenie, że celowość współpracy z rodzicami wynika z konieczności zastąpienia nią bezradności wobec dziecka. Radził odchodzenie od dwubiegunowego języka w tych kontaktach, od uproszczeń, dzięki którym łatwiej wprawdzie poruszać się w rzeczywistości, ale które zawężają możliwość szerokiego, właściwego patrzenia na sprawy. Nauczyciele i rodzice często unikają współpracy, bowiem ich wzajemne kontakty dla obu stron bywają mało przyjemne. Prelegent scharakteryzował te trudności:\nPrzykładowe nauczycielskie przeszkody w kontaktach z rodzicami to ideologie nauczycielskie:\n1. To mnie nie dotyczy – dostrzeganie potrzeby zmiany wszystkich poza sobą\n2. Efekt Leona – „my to robimy…”\n3. Jedynej odpowiedniej metody\n4. Kompleks drogowskazu\n5. Pozbywanie się ideałów („to możliwe, ale tylko teoretycznie”, „wiem swoje – uczę 20 lat”)\n... oraz przedstawił rady, w jaki sposób uczynić tę współpracę satysfakcjonującą dla obu podmiotów szkoły, m.in. rady dla nauczycieli: jak poprawić relacje?\n1. Rezygnacja z oczekiwania na wdzięczność (odrzucenie postawy kupieckiej)\n2. Wiara w możliwości uczniów i ich rodziców\n3. Postawa „jak gdyby”\n(Reszta w prezentacji P. Plichty)\nWychowanie - Pojęcia, Procesy, Konteksty. Bariery i szanse praktycznego wykorzystywania wiedzy płynącej z nauk o wychowaniu.\nProf. dr hab. Maria Teresa Dudzikowa, prof. dr hab. Maria Zofia Czerepaniak-Walczak.\nTezą, z mocą prezentowaną przez Panie Profesor było przekonanie, że szkołę może podnieść jedynie nauczyciel-refleksyjny praktyk, o badawczej postawie wobec samego siebie i na tej podstawie tworzący własną wiedze pedagogiczną.\nDlaczego tak niechętnie opuszcza się okopy wiedzy praktycznej i sięga do teorii? Bo tkwimy głęboko w myśleniu schematycznym, takim, jakie przedstawia Gombrowicz w Ferdydurke:\n„Żaden z nich nie ma jednej własnej myśli; jeśliby zaś i urodziła się w którym myśl własna, już ja przegonię albo myśl, albo myśliciela. To zgoła nieszkodliwe niedołęgi, nauczają tylko tego, co w programach, nie, nie postoi w nich myśl własna.\nBo nie ma nic gorszego od nauczycieli osobiście sympatycznych, zwłaszcza jeśli przypadkiem mają osobiste zdanie. Tylko prawdziwie niemiły pedagog zdoła wszczepić w uczniów tę miłą niedojrzałość, tę sympatyczną nieporadność i niezręczność, tę nieumiejętność życia, które cechować winny młodzież, by stanowiła obiekt dla nas, rzetelnych pedagogów z powołania.” (dyrektor o nauczycielach)\nPanie profesor mocno podkreślały, że są po stronie tych, co chcą, aby szkoła stała dyrektorem, aby dyrektor był silny.\nPrzedstawiły możliwości odchodzenia od potocznej wiedzy, którą stanowią wewnętrzne teorie nauczycieli, wyrażające się w ich schematycznych reakcjach w określonych sytuacjach. Poważną rafą w tej tendencji jest – zdaniem prelegentek - zgeneralizowana niechęć wobec pedagogiki i psychologii, oczekiwanie ścisłych przepisów, wytycznych jak postępować i odrzucanie wiedzy z braku tychże ścisłych wskazówek.\nTymczasem szkoła nie jest, nie będzie i nie może być miejscem bez konfliktów, bo występują w niej naturalne i oczywiste napięcia między różnymi płaszczyznami życia (ja - ja sam, ja - drugi człowiek, ja – społeczeństwo, ja – świat rzeczy, itp.) oraz konflikty incydentalne związane z osobowościami ludzi. Nierealne są marzenia o tym, że kolejny minister kolejnymi programami usunie konflikty ze szkoły.\nWiedza potoczna kolejnych decydentów oświaty nie pozwala na spojrzenie na szkołę systemowo. Używając wyobrażenia Ronalda Davida Lainga (1927-1989), jednego z najbardziej znanych współczesnych psychiatrów, Panie Profesor stwierdziły, że stoją na przeszkodzie „supełki w mózgu, przeszkadzające w myśleniu”:\n„Zasięg naszych myśli i naszych poczynań ograniczony jest przez to, że nie zauważamy. A ponieważ nie zauważamy, że nie zauważamy, nie jesteśmy w stanie nic zmienić, póki nie zauważymy, że to niezauważanie kształtuje nasze myśli i uczynki”\nJedną z barier utrudniających aplikację do praktyki edukacyjnej jest to, że generalizujemy. Tymczasem to, co powstaje w gabinetach uczonych (np. wyniki badań nt. funkcjonowania mózgu) może i powinno być wykorzystywane do praktyki w klasach szkolnych. Każdy nauczyciel powinien być badaczem, a cykl badawczy wpisany w jego codzienną pracę.\nTym, kto się najbardziej zmienia podczas badania, jest sam badacz, ale powstaje także szansa na zmianę badanego. Prelegentki proponują cykliczność i spiralność (od jednej osoby spirala rozszerza się na krąg zainteresowanych osób) badania zmian, niczym nigdy niekończącej się historii.\nPodsumowaniem prelekcji może być apel: „Pomyśl o sobie, stań się na nowo! Bezrozumnych stwarzają inni.”\nPrezentowany był I tom książki wydanej pod redakcją obu prelegentek poświęconej wychowaniu – „Wychowanie - Pojęcia, Procesy, Konteksty”, który Panie Profesor podpisywały w czasie przerwy.\nProfesor Dudzikowa udzieliła także OSKKO zgody na przedruk jej artykułu z Rocznika Pedagogicznego: "CIĄG DALSZY REFORMOWANIA EDUKACJI, CZYLI DZIURA I JEJ OKOLICE. ESEJ JEDENASTY"\nW tym krytycznym artykule Autorka przedstawiła główne patologie dzisiejszej polskiej oświaty i jej "aktorów". Cytat:\n"Kiedy próbuję ogarnąć to, co dzieje się od paru lat z reformą edukacji - na myśl przychodzi wspomnienie z Afryki Ryszarda Kapuścińskiego, pt. Dziura w Onitshy (Kapuściński, 1998, s. 313-320). Jak zobaczymy za chwilę - o analogię nie trudno.\nMianowicie Kapuściński w czasie swoich podróży natrafił w pewnej miejscowości na wielką i szeroką, kilkumetrowej głębokości dziurę na środku wąskiej drogi, prowadzącej do najbliższego miasta. Każdy, kto chciał się do niego dostać samochodem, podobnie jak autor, „musiał najpierw wpakować się w tę przepaść i pogrążyć w jej bagiennych wodach, licząc, że go jakoś z tej opresji wyciągną. I tak to w istocie wyglądało, jako że miejscowi ludzie wyciągali pojazd na linach, za pomocą desek, łańcuchów, łopat - co było żmudne, ponieważ pojazd opierał się, cofał, niemal stawał dęba". Gdy wreszcie wspólnym wysiłkiem został wyciągnięty: „gapie bili brawo, klepali się z radości po plecach, a okoliczne dzieci tańczyły i klaskały. Nie minęła chwila, a już następny, czekający w kolejce samochód, pojawił się na dnie przepastnego dołu". W trakcie wyciągania pojazdu (przez coraz to innych ludzi, bo ekipy zmieniały się zabierając także własny sprzęt), rozpoczynała się długa dyskusja na temat metod wyciągania, które mogłyby okazać się najbardziej „skuteczne". Dziura stawała się coraz głębsza i większa, ale jej nie zasypywano. Dlaczego? Otóż wokół tego miejsca rozkwitł cały interes - sprzedaż jedzenia, picia, gadżetów, świadczono rozmaite usługi zapewniające byt mieszkańcom całej okolicy: „dziura dała prace bezrobotnym, którzy potworzyli ekipy ratowników i zarabiali wyciągając z dołu samochody. Przysporzyła konsumentów kobietom - właścicielkom przenośnych ludowych garkuchni (...). Odżyły okoliczne warsztaty samochodowe (...) Przybyło pracy krawcom i szewcom, pojawili się fryzjerzy". Pojawili się nawet znachorzy oferujący: „zioła, skórki węża i pióra koguta gotowych każdego, w jednej chwili uleczyć (...)."\nTekst pojawi się tu wkrótce - do pobrania.\nW co grają rodzice, czyli o mechanizmach zaburzeń u dzieci i młodzieży.\nDr Wioletta Radziwiłłowicz, adiunkt Zakładu Psychologii i Psychopatologii UG.\nPrelegentka zaczęła od wyjaśnienia, że jeśli rodzice „grają”, to mniej lub bardziej świadomie, ale ich „gra” nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie psychiczne i społeczne ich dzieci.\nWynikiem owych gier może być utrudnienie procesu separacji/indywiduacji w okresie dorastania, wyrażone rodzicielskim "nikt nie będzie cię kochał bardziej niż my" lub "jesteś po to, by zaspakajać nasze potrzeby".\nPrzedstawiła także charakterystykę rodziny związanej (w tym genezę zaburzeń odżywiania się). Dr Radziwiłłowicz wskazała na film „Osada ” jako doskonale oddający klimat tego typu rodziny.\nOkazuje się, że realizujemy tzw. „skrypty życiowe”, które są wewnętrznymi przesłaniami narzuconymi przez innych, a przez nas uwewnętrznione: przyjmujemy je niewerbalnie i werbalnie od rodziców (jestem nieudacznikiem; przepraszam, że żyję; jesteś wspaniałą dziewczyną; itp.). Często dzieci stają się rodzicami dla własnych rodziców, gdyż mają zaspokajać ich potrzeby a nie swoje własne.\nPrelegentka zwróciła uwagę na problem autodestruktywności, jej przejawy (również próby samobójcze), przyczyny i różnorodne funkcje. Autodestrukcyjność pojawia się zwłaszcza wtedy, gdy problemy się nakładają (konflikty rodzinne i równocześnie problemy szkolne). Powiedziała, że nasilenie dyskomfortu psychicznego zawsze prowadzi do tendencji izolacyjnych. Była mowa o depresji u dzieci i młodzieży oraz jej związku z procesem socjalizacji i zachowaniami rodzicielskimi (informacjami zwrotnymi pozytywnymi lub negatywnymi, jakie dziecko otrzymuje od rodziców.) Dla dziecka ważna jest dostępność emocjonalna i fizyczna rodzica, bo wraz z otrzymywanym ciepłem rozwija zdolności interpersonalne i ma szansę na zdrowy rozwój oraz wysoką odporność psychiczną.\nNastępnie przedstawiła zachowania agresywne dzieci i młodzieży i ich związek z funkcjonowaniem systemu rodzinnego (tożsamość negatywna, zasada walizki, odrzucenie rodzicielskie i surowa dyscyplina, "byłoby lepiej, gdyby ciebie nie było") oraz konsekwencje postaw rodzicielskich - niekonsekwentnej i liberalnej: "będzie tak jak chcesz". Omówiła problem niewydolności wychowawczej rodziców oraz proces kształtowania się tożsamości negatywnej (lepiej być kimś złym niż nijakim). U dzieci rozwija się syndrom podłego świata i tu dużą negatywną rolę odgrywają media (częstość przekazów nacechowanych przemocą, wartość stymulacyjna obrazów musi być coraz większa).\nW. Radziwiłłowicz jest zwolennikiem myślenia cyrkularnego, systemowego uważając, że każdy element wpływa na jakiś inny a sposób, w jaki funkcjonujemy w życiu jest wynikiem naszej indywidualnej historii, także tego, czego doświadczyliśmy w dzieciństwie.\nNa zebranych wrażenie zrobiła przewidywalność pewnych zachowań dzieci i młodzieży oraz konieczność przygotowania nauczycieli do rozpoznawania symptomów zaburzeń.\nPrzebieg sytuacji kryzysowej dot. wydarzeń w Gimnazjum nr 2 w Gdańsku w październiku 2006r.\nKrzysztof Sarzała, szef Centrum Interwencji Kryzysowej w Gdańsku.\nUmiejętność postępowania w sytuacji kryzysowej należy do podstawowych kompetencji kierowników zakładów pracy- stąd wystąpienie to było dla uczestników konferencji bardzo interesujące.\nZebrani otrzymali nieupublicznioną wersję wydarzeń, inną od powszechnie znanej z mediów. Szczegóły - w prezentacji.\nprezentacja Power Point do pobrania (ZIP) (pierwsze 21 z 39 klatek).\nPełna wersja prezentacji tylko dla członków OSKKO w Wymianie Plików OSKKO: plik - http://oskko.edu.pl/wymiana_plikow/download.php?id=852\nPodczas październikowych wydarzeń po oszacowaniu skutków, następstw i możliwych dalszych następstw – pomagano wszystkim bez wyjątku stronom i świadkom tragedii przejść przez ten krytycznie trudny czas oraz jak umożliwiano dzieciom, nauczycielom i rodzicom wrócić do względnej normalności.\nKierowanie akcją władze miasta i szkołą powierzyły Centrum Interwencji Kryzysowej. Szef CIK, K. Sarzała podkreślił znakomitą współpracę z władzami miasta, ich niezwykłe i pełne zaufanie dla specjalistów, uzgadnianie stanowisk, respektowanie zaleceń, a w efekcie realizowanie jednej, spójnej strategii, jednego wspólnego planu kryzysowego, zwrócił też uwagę na niechlubną rolę mediów w całej sprawie.\nOpisał chronologicznie wydarzenia, wskazał słabe i mocne punkty działań. Do przeszkód należały: nagłaśnianie szczegółów tragedii, zrobienie z niej medialnej sensacji. Podniosło to ryzyko rozprzestrzeniania się samobójstw na inne osoby i środowiska. Dał się też odczuć wpływ trwającego okresu przedwyborczego.\nMocną stroną akcji były: gotowość do zmian w szkołach, gotowość do współpracy i podporządkowania się specjalistom oraz "solidarność pozioma" między placówkami i instytucjami.\nWystąpieniom dr Radziwiłowicz i dyr. Sarzały przysłuchiwał się następny gość Konferencji:\nPrzewodnicząca sejmowej Komisji Edukacji Nauki i Młodzieży\nPrzewodnicząca sejmowej Komisji Edukacji Nauki i Młodzieży niezawodnie towarzyszy OSKKO podczas organizowanych spotkań. Pani poseł zrelacjonowała stan prac Komisji Sejmowej.\nOmówiła pokrótce znajdujące się w sejmie 3 projekty Ustaw, które są procedowane. Są to:\n1. Ustawa o Narodowym Instytucie Wychowania (jest tak przygotowana, że trudno ją uchwalić, a najlepiej byłoby – zdaniem Pani Poseł – gdyby jej wcale nie uchwalać).\n2. Nowelizacja UoSO tzw. poselska, złożona przez posłów PIS, pani poseł Maria Nowak pracuje w podkomisji Edukacji nad jej nowelizacją, która obejmuje:\ndodefiniowanie szkół integracyjnych,\nalternatywne formy wychowania przedszkolnego,\nwynagrodzenia dla przeprowadzających matury.\nUoSO tzw. rządowa ministra Giertycha, która ma zawierać przepis, że: w szkole można założyć kamery, dyrektor MOŻE zarządzić noszenie mundurków oraz: obowiązkowe funkcjonowanie Rad Rodziców, egzaminy eksternistyczne.\nNowelizacja rządowa niespodziewanie została skierowana do komisji Solidarne Państwo.\nKrystyna Szumilas poinformowała o orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego w sprawie matur, który dał ministrowi rok na stworzenie nowych zasad. Tymczasem owe zasady powinny być przyjęte już w marcu-kwietniu, aby uczelnie mogły przygotować zasady rekrutacji. Wszystko to nie nakłada się w czasie, bowiem minister Giertych ma czas do stycznia 2008r.\nNastępnie padały pytania z sali:\nBarbara Pucek (Warszawa) - zgłosiła postulat, aby wzorem angielskim wprowadzić sankcje za nieposyłanie dziecka do szkoły, bo w obecnym stanie prawnym nie ma możliwości sankcjonowania obowiązków rodziców. Podobnie słabo funkcjonuje przepływ informacji między np. kuratorem sądowym a szkołą.\nK.Sz.: Mimo obietnic ministra Orzechowskiego, nic się w tym temacie nie zmieniło. Istotnie niedomaga współpraca oświaty z pionem sądowniczym. Będzie to przedmiotem rozmów na Komisji Edukacji, aby uniknąć obecnej bezradności.\nEwa Rachfalik (Bochnia) zapytała, jaki jest obecnie los ankiety nt. dziewcząt w ciąży, bo nagle jej wyniki zmieniają zastosowanie: od deklarowanej pomocy uczennicom przez groźby zwolnień po prokuratorskie sankcje.\nK.Sz.: Zamysł był od początku taki, jaki jest obecnie prezentowany przez ministra, chodzi o dyscyplinowanie dyrektorów szkół. A przecież dyrektor nie ma odpowiednich narzędzi (ani uprawnień) aby stwierdzić, czy sprawca ma mniej niż 17 lat. Początkowe deklaracje pomocy były wygłaszane prawdopodobnie w celach medialnych.\nRoman Drozd, (Tychy) zabrał głos w sprawie egzaminów w szkołach zawodowych, zwracając uwagę na przygotowywanie uczniów „pod egzamin”, co skutkuje tym, że absolwenci są wprawdzie świetnie przygotowani teoretycznie, ale słabo praktycznie.\nK.Sz.: Sprawy szkolnictwa zawodowego są poruszane w sejmie w Komisji Infrastruktury. Pojawiają się różne pomysły i nie do końca sprecyzowane plany. Zapowiedziana przez ministra nowelizacja UoSO ma „coś” zrobić w sprawie liceów profilowanych i rozdzieleniem matury od egzaminu zawodowego (na tytuł technika). Obecna propozycja to matura w 3. klasie, w 4. egzamin zawodowy.\nPonieważ jednak wiele złego się zadziało w ostatnim roku w związku z maturą (amnestia), ten problem zdominował prace sejmowe i odsunął na plan dalszy prace nad zmianą formuły egzaminu zawodowego. Tu jednak trzeba działać ostrożnie, nie z dnia na dzień, aby nie zepsuć czegoś jak to się stało z maturą.\nJózef Pyrczak (Toruń) stwierdził, odnosząc się do wspomnianych wyżej planów zmian, że 3 lata to nie jest dobry pomysł i że to stanowczo za krótko, by dobrze przygotować do matury.\nElżbieta Malinowska (Piaseczno) podniosła sprawę rekrutacji do szkół zawodowych: uczniowie są lepiej przygotowani z przedmiotów humanistycznych niż ścisłych, co powoduje, że po 1 klasie wielu z nich odpada. Za mało jest informacji np. w mediach, informujących potencjalnych kandydatów o specyfice tych szkół. Tymczasem dla absolwentów jest sporo ofert pracy. Powstaje pytanie, co zrobić, aby uczyć skuteczniej przedmiotów ścisłych, aby uczniowie mogli z powodzeniem nauczyć się potem przedmiotów zawodowych.\nK.Sz.: Zauważalny jest ogólny problem nabywania umiejętności z nauk ścisłych. Za 2 lata planowana jest obowiązkowa matura z matematyki w zakresie podstawowym. MEN powinno najpierw przygotować szeroki program nauczania matematyki, pomagający szkole uczyć tego przedmiotu. Planowanie obowiązkowej matury logika każe umieścić chronologicznie na końcu. Co do wyboru zawodu, warto w gimnazjach prowadzić doradztwo zawodowe, to rola raczej dla szkół niż mediów.\nPiotr Danielewicz (Braniewo) zwrócił uwagę na marnotrawienie – jego zdaniem – pieniędzy w szkolnictwie zawodowym: nie wszystkim uczniom potrzebny jest bowiem tytuł technika, skoro wybierają oni dalsze kształcenie w innych szkołach. Jest i będzie kłopot z naborem do takich szkół, bowiem pomoc unijną dostają tylko szkoły kończące się maturą.\nEwa Rachfalik nazwała zbrodnią skrócenie nauki w liceach do 3 lat, uznając ten czas za niewystarczający: sumując czas nauki (36 godzin tygodniowo), dojazdy oraz ogromną ilości pracy samodzielnej otrzymujemy dowód na zbyt krótki czas trwania liceów. Zapytała, jakie są szanse i czy w ogóle jest pomysł na to, aby wrócić do czteroletnich liceów.\nK.Sz.: Tak naprawdę nie dokończono reformy szkolnictwa, gdy ją wprowadzano. Chodzi o szkoły ponadgimnazjalne; brak wyraźnego przejścia od wiedzy encyklopedycznej do umiejętności. Wydłużenie jednak etapu ponadgimnazjalnego do 4 lat wydaje się całkiem nieprawdopodobne, a to ze względów finansowych: żaden rząd nie wysupła na to pieniędzy.\nPani Poseł zakończyła stwierdzeniem, że bardzo jej zależy na słuchaniu głosów "oddolnych", czego dowodem jest jej obecność na konferencji OSKKO, bo każdy, kto się zajmuje oświatą, powinien chcieć się uczyć. „Państwo mnie cały czas uczycie...”\nPrzesłanie Kongresu Pedagogów i Psychologów Szkolnych.\nEwa Niezgoda odczytała Stanowisko I Kongresu pedagogów i psychologów szkolnych, zorganizowanego w Warszawie przez Instytut Badań w Oświacie w dniach 15-16 lutego 2007r.\n„Wychowanie to dialog, bez etykietowania i wykluczania, to wspólne z młodzieżą poszukiwanie wartości, w imię których ustalamy reguły postępowania, wzajemne prawa i obowiązki. Z tego dopiero mogą wynikać sankcje za ich nieprzestrzeganie.\nZdajemy sobie sprawę z licznych słabości naszych szkół, ale jesteśmy przekonani, że nie naprawią ich odgórne, jednolite dla wszystkich programy wychowawcze. Zwłaszcza jeżeli będą się one koncentrowały na dyscyplinowaniu i karaniu. Represyjny model wychowania może wywołać odwrotne od zamierzonych reakcje uczniów.\nPrzeciwstawiamy się upowszechnianiu obrazu szkoły jako siedliska patologii, w którym narasta przemoc i agresja. Takiemu wizerunkowi przeczą wyniki badań i nasze codzienne doświadczenie. Jednostkowych przypadków nie wolno uogólniać na całe szkolnictwo. Ich nagłaśnianie wywołuje spiralę niepożądanych zjawisk społecznych.\nPedagodzy i psycholodzy szkolni są w stanie pomóc w budowaniu pozytywnego klimatu w szkole, dokonywać wczesnej diagnozy zagrożeń, proponować działania profilaktyczne i naprawcze. Zarówno w indywidualnych przypadkach, jak i w szerszych zbiorowościach szkolnych.\nAutorytetu nauczyciela i dyscypliny w szkole nie da się zadekretować, na to trzeba sobie zasłużyć. Nie wszyscy nauczyciele są przygotowani do takiego modelu wychowania. Wielu uwodzi pozorna prostota rozwiązań opartych o przewagę nad uczniem. Mylenie autorytetu z władzą prowadzi do ukrytej agresji w szkołach. Gotowi jesteśmy służyć nauczycielom pomocą w budowaniu dobrych relacji z uczniami.\nSkuteczność pracy pedagogów i psychologów szkolnych jest uwarunkowana ich statusem zawodowym i miejscem jakie zajmują w systemie oświaty. Jest nas zdecydowanie za mało i w wielu szkołach dyrektorzy i inni nauczyciele nie potrafią wykorzystać naszych umiejętności. Z jednej strony powinniśmy aktywniej włączać się w życie społeczności szkolnej, z drugiej zaś niezbędne jest stworzenie systemowego wsparcia naszych działań.\nJesteśmy przekonani, że szkoła przyjazna uczniowi nie musi oznaczać kapitulacji nas jako wychowawców. Będzie natomiast prowadzić do sukcesów pedagogicznych.”\nZaproszenie na na IV Forum Dyrektorów 2007\nMałgorzata Jarosińska z Świętokrzyskiego Centrum Doskonalenia Nauczycieli zaprosiła kierowniczą kadrę oświatową oraz zainteresowanych przedstawicieli środowiska oświatowego na IV Forum Dyrektorów 2007 na temat Między etyką a prawem - organizowane dnia 28 marca 2007 r. w Centrum Konferencyjnym Targów Kielce. Z imprezą współpracuje OSKKO. W programie Forum: wykłady, seminaria i panele dyskusyjne dotyczące m.in. prawa wewnątrzszkolnego, odpowiedzialności prawnej nauczycieli-wychowawców, dyrektora szkoły i ucznia.\nEkonomiczny kontekst warunków kształcenia i wychowania\nMariusz Tobor, dyrektor ds. analiz oświatowych w firmie VULCAN.\nHistoria jakich wiele: władze miasta zamierzają zlikwidować małą szkołę (a właściwie połączyć ją z inną). Oczywiście, zamiar ten spotyka się ze sprzeciwem rodziców, dzieci i nauczycieli. Więc w opisującej sprawę lokalnej gazecie można przeczytać m.in.: Teraz „trójka” jest szkołą bezpieczną – mówi szef rady rodziców. – Nie ma tu agresji ani przemocy. Przy takiej liczbie uczniów to możliwe, bo wszyscy się znają. Kto nam zagwarantuje, że kiedy powstanie tu taki moloch, nadal będzie bezpiecznie? Nie możemy się na to zgodzić.\nTrudno się dziwić, że szef rady rodziców tak stawia sprawę – rzeczywiście nikt nie zagwarantuje utrzymania poziomu bezpieczeństwa małej szkoły w owym „molochu”. W szkole z o wiele większą liczbą uczniów i większymi oddziałami trudniejsza będzie praca wychowawcza, a komfort nauki i nauczania także pod wieloma względami się pogorszy. Wobec tego, z punktu widzenia społeczności likwidowanej szkoły, realizacja zamierzeń władz miejskich ma praktycznie same złe strony.\nNatomiast dla władz miasta najistotniejszy jest fakt, że koszt kształcenia i wychowania jednego ucznia w miłej i bezpiecznej małej szkole jest znacznie większy, niż w dużej. Rzecz jasna, na tego rodzaju argument można odpowiedzieć, że najważniejsze jest dobro ucznia, a o pieniądze to zmartwienie skarbnika gminy. Jednak taka odpowiedź jest zbyt łatwa i powierzchowna – prawdziwy pedagog nie może sobie na nią pozwolić. Musi on sobie bowiem zdawać sprawę, że sposób określania puli środków na utrzymanie oświaty i zasady rozdziału tych środków pomiędzy poszczególne szkoły oraz wynikające z nich rozwiązania organizacyjne mają wpływ na warunki wychowania i kształcenia wszystkich uczniów w mieście, gminie lub powiecie. Często więc poprawa lub utrzymanie dobrych warunków w jednym miejscu, odbija się pogorszeniem warunków gdzie indziej.\nJeśli więc miasto decyduje się na przykład na utrzymywanie małych szkół, to musi skądś wziąć na to pieniądze. Pół biedy (z punktu widzenia interesów oświaty), jeżeli pieniądze te biorą się z ograniczenia wydatków pozaoświatowych. Najczęściej jednak prawie wszystkie środki pochodzą z oszczędności na warunkach w szkołach dużych. Oszczędzanie na dużych szkołach jest zresztą zwykle najłatwiejsze z politycznego punktu widzenia, bo nie rzuca się w oczy i dlatego z reguły nie powoduje protestów i innych niewygodnych dla władz reakcji wyborców.\nWobec tego decyzje w sprawie sieci szkół i ich organizacji zawsze powinny być oceniane w szerszym kontekście, czyli przy uwzględnieniu interesów wszystkich uczniów w mieście, gminie czy powiecie. Niestety, po takiej ocenie zwykle okazuje się, że nie ma szans na prosty wybór między dobrem a złem, zatem trzeba umieć wybrać mniejsze zło.\nNIEDZIELA, 18 LUTEGO 2007r\nTego dnia odbyły się dwa wykłady (temat dnia - budżety zadaniowe w oświacie) a następnie odbyło się Walne Zebranie Członków OSKKO.\nFinansowanie szkół oraz placówek oświatowych w samorządach. Budżety zadaniowe.\nProf. dr Antoni Jeżowski. Instytut badań w Oświacie. Prorektor PWSZ w Głogowie\nProfesor Jeżowski powiedział:\nZmiana ustroju w Polsce wniosła wiele zmian do funkcjonowania życia publicznego: reforma podatków, oświaty, samorządowa itd., a tylko finanse publiczne działają, modyfikowane coraz to, w ramach sprzed pół wieku. Istnieje konieczność wprowadzenia memoriałowych systemów zarządzania i analitycznej rachunkowości budżetowej, czyli mierzenia kosztów zadań. To po pierwsze. Jest też potrzeba wprowadzenia zarządzania „przez rezultat” i zwiększenia odpowiedzialności wykonawców budżetu nie tyle za dokonanie wydatków, ile za zrealizowanie finansowanego ze środków publicznych zadania. Ale zarządzanie przez rezultat wymaga przekształcenia obecnego systemu planowania, nakierowanego na finansowanie etatów, w system budżetu zadaniowego, z celową strukturą wydatków, wraz z jednoznacznie wyznaczonymi kryteriami, miernikami i efektywnymi procedurami, umożliwiających utrzymanie wysokiej jakości świadczonych zadań publicznych.\nJak twierdzą znawcy zagadnienia, wdrożenie budżetowania zadaniowego oznacza nie tylko zmianę zasad gospodarki budżetowej, lecz również – a może przede wszystkim – zmianę sposobu działania instytucji publicznych, a takimi są szkoły.\nPojawia się przy tym wiele „odkurzonych” terminów i pojęć: jawność finansów publicznych, ich przejrzystość, efektywność…\nSzczególnie ta ostatnia budzi spore obawy pedagogów, którzy twierdzą, że „szkoła jest miejscem spotkań nauczycieli i uczniów” (choć pewnie także jest), ale społeczeństwo nie jest zbyt skore płacić za czyjeś spotkania, nawet jeśli ta teza także budzi czyjeś wątpliwości. Dziś efektywność to osiągnięcie akceptowanej relacji między wielkością wykorzystanych środków publicznych i efektami ich wykorzystania. To tak jakby do znanej już polskiej szkole jakości dodać jakość wykorzystania publicznych pieniędzy. Optymalnego wykorzystania.\nIstotne jest, by efekty odczuwane były przez odbiorców usług publicznych, a nie tylko przez „świadczeniodawców” (np. w formie premii czy nagród).\nEdukacja jest w cywilizowanym całym świecie najdroższą usługą publiczną, najbardziej obciąża kieszenie podatników. Przyrost wiedzy i wzrost zapotrzebowania na coraz to nowe kwalifikacje pracownicze w szybko rozwijającej się gospodarce rozszerza zakres działań szkoły, jednocześnie oczekując coraz to wyższych nakładów publicznych.\nW tej sytuacji społeczeństwa (przy pomocy także ekonomistów) zaczynają budować systemy efektywnościowe. I tak jak przed wszechwładną biurokracją ma chronić system ISO, tak przez nieefektywnym wykorzystywaniem środków publicznych chronić ma społeczeństwa system budżetu zadaniowego.\nPolska, ale także polska szkoła, stoi w przededniu jego wprowadzenia.\nZadaniowość – teoria a praktyka\nMariusz Tobor, Krzysztof Madejczyk, VULCAN\nPlanowanie zadaniowe, to piękna idea, która ma wiele zalet, ale niesie ze sobą także nowe problemy. Wartość budżetu zadaniowego istotnie spada, jeżeli podejście zadaniowe ograniczymy tylko do planowania. Bez kontroli wykonania w układzie zadaniowym budżet zadaniowy ma ograniczony sens.\nNie wystarczą jednak „jakieś” dane o realizacji planu w układzie zadaniowym – potrzebne są dane wiarygodne. Niestety, najprostsze rozwiązanie, polegające na zdublowaniu pracy księgowych, które muszą przygotowywać niezależnie sprawozdania wykonania w układzie tradycyjnym i zadaniowym, prowadzi w konsekwencji do nierzetelności podczas księgowania układu zadaniowego. Układ ten paniom księgowym wydaje się mniej ważny, bo z niego nie rozliczają ich np. kontrole RIO. Ci, którzy są przekonani, że ich księgowe na pewno przygotowują rzetelnie sprawozdania w układzie zadaniowym, po prostu bujają w obłokach.\nDwa warunki dobrze zorganizowanej zadaniowości:\nNie wystarczy zaplanować, trzeba również kontrolować realizację planu zadaniowego.\nDane o realizacji planu zadaniowego uzyskiwane z księgowości muszą być wiarygodne i nie powinny zwiększać nakładu pracy służb księgowych.\nCzy te warunki stoją w sprzeczności z sobą? Nie, jeśli układ zadaniowy zostanie ściśle powiązany z elementami klasyfikacji budżetowej.\nPraktyczne rozwiązanie problemu:\nAnalityczne rozszerzenie klasyfikacji budżetowej o pozycje (części paragrafów).\nPlanowanie budżetu oświaty z dokładnością do pozycji klasyfikacji budżetowej.\nPrzemyślana lista zadań.\nPrzypisanie każdej pozycji klasyfikacji budżetowej do jednego zadania.\nMożliwość kontrolowania i analizowania realizacji planu zadaniowego.\nRzetelne księgowanie danych o realizacji planu zadaniowego – służby księgowe dostają tylko jedno polecenie: mają księgować wykonanie z dokładnością do narzuconych pozycji klasyfikacji budżetowej.\nMożliwość szybkiego reagowania na zauważone anomalie, np. poprzez modyfikacje planu zadaniowego.\nMożliwość zmiany układu zadaniowego w dowolnym czasie.\nIgnorowanie problemu efektywnej kontroli wykonania planów w układzie zadaniowym prędzej czy później spowoduje obnażenie fasadowości przyjętych rozwiązań.\nPo przerwie odbyło się:\nNIEDZIELA, 18 LUTEGO 2007r [Powrót na początek]\nPrezes OSKKO, Joanna Berdzik przedstawiła porządek obrad i oddała prowadzenie członkowi Zarządu, Ewie Halskiej.\nPo stwierdzeniu zdolności zebrania do podejmowania uchwał powołanie komisję skrutacyjną.\nSprawozdanie dyrektora Biura OSKKO z dotychczasowej działalności Stowarzyszenia\nDyrektor Biura OSKKO, Marek Pleśniar przedstawił działalność Biura OSKKO i Stowarzyszenia w 2006r, omówił najistotniejsze wydarzenia.\nWładze OSKKO w 2006r:\nZarząd OSKKO: Joanna Berdzik - prezes, Ewa Czechowicz - sekretarz, Wojciech Tański - skarbnik, Marek Pleśniar, Ewa Halska, Bogna Skoraszewska\nKomisja Rewizyjna: Ryszard Sikora - przewodniczący, Anna Burec-Kobiałka - sekretarz, Sławomir Lipiński\nDyrektor Biura OSKKO: Marek Pleśniar\nDo OSKKO należy około 2120 osób. W większości są to dyrektorzy szkół i placówek oświatowych\npracowników OP (inspektorów, dyrektorów i naczelników wydziałów, prezydentów, starostów)\npracowników ONP (wizytatorów, dyrektorów wydziałów i delegatur)\npracowników innych instytucji (placówek doskonalenia nauczycieli, OKE)\ninne osoby (gł. księgowych, przedstawicieli stowarzyszeń, nauczycieli – liderów i szefów zespołów)\nNa rys: 1) członkowie OSKKO wg. specjalności 2) wzrost liczby członków Stowarzyszenia w latach 2003-2007.\nPonieważ nauczyciele wykazują zainteresowanie przynależnością do OSKKO, do deklaracji członkowskiej wprowadziliśmy pole z pytaniem:\nJeśli nie jest Pan/i dyrektorem, wicedyrektorem, głównym księgowym, urzędnikiem oświatowym KO, OP, innych instytucji oświatowych, proszę dodatkowo uzasadnić, z powodu jakiej działalności, potrzeby lub kwalifikacji chce Pani/Pan przystąpić do organizacji kadry kierowniczej.\nZasoby internetowe OSKKO.\nW styczniu 2007r podjęliśmy działania mające na celu zapewnienie zasobom internetowym zintegrowania pod jednym adresem www.oskko.edu.pl\nWszystkie ww. zasoby internetowe: Forum, witryna OSKKO, Wymiana Plików, poczta email zostały przeniesione na wynajęty nowy serwer, będący całkowicie finansowany przez Stowarzyszenie i przez nie administrowany.\nForum, witryna OSKKO oraz Wymiana Plików zostały też zintegrowane technicznie.\nUjednolicono adresy email pracowników i Zarządu (imię.nazwisko@oskko.edu.pl)\nWykupiono (uniemożliwiając „kradzież” ich) domeny internetowe:\nwww.oskko.edu.pl www.oskko.home.pl www.oskko.com www.oskko.pl www.oskko.org www.oskko.org.pl www.oskko.com www.oskko.eu www.oskko.net\nAktualnie witryna zasoby internetowe stowarzyszenia to:\nStrona oficjalna OSKKO www.oskko.edu.pl\nForum OSKKO – zmiana adresu www.oskko.edu.pl/forum/\nWymiana Plików – zmiana adresu www.oskko.edu.pl/wymiana_plikow/\nForum OSKKO jest odwiedzane przez 29 000 Internautów\nZarejestrowanych użytkowników jest 8100\nWitryna Konferencji po raz pierwszy wraz z wszystkimi powyższymi zasobami internetowymi OSKKO znalazła się na nowym serwerze. Zarząd OSKKO pragnie podziękować panu Januszowi Pawłowskiemu, który wykonał to zadanie. Wymagało ono wielkiego nakładu specjalistycznej pracy.\nW ubiegłym roku pan Janusz Pawłowski został honorowym członkiem OSKKO.\nWystąpienia, stanowiska OSKKO\nOSKKO zabierało głos w wielu sprawach dotyczących zarządzania oświatą, w tym:\nOSKKO w Sejmie RP. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty\nRozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia..2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół\nKonsultacja OSKKO - Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia.....006 r. Projekt z dnia 9.10.2006 zmieniające rozporządzenie w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli. (nieoficjalne rozmowy, obecnie rozporządzenie w nowym kształcie jest przekazywane do konsultacji społecznych)\nOdpowiedź MEN - Interwencja OSKKO w sprawie zmiany zapisów Ustawy o Systemie Oświaty dot. indywidualnych zajęć dla dzieci objętych rocznym przygotowaniem przedszkolnym.\nUwagi OSKKO do projektu Ustawy o Narodowy Instytucie Wychowania\nWysłuchanie publiczne w sprawie rządowego projektu ustawy o Narodowym Instytucie Wychowania. Stanowisko OSKKO w sprawie projektu Ustawy o Narodowy Instytucie Wychowania\nKonsultacja OSKKO - rozporządzenie MEN zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych\nKonsultacja OSKKO - Rządowy Program Rozwoju Edukacji w Obszarach Wiejskich\nKonsultacja OSKKO w sprawie projektu Ustawy z dnia .... 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw\nStanowisko OSKKO w sprawie nominacji Romana Giertycha na stanowisko Ministra Edukacji Narodowej\nUstawa o zmianie ustawy o systemie oświaty - Projekt z dnia 15 marca 2006 r.\nStanowisko i odpowiedź MEN OSKKO: w związku z listem Ministerstwa Edukacji i Nauki o sygnaturze DKOS-IN-5029-12/06 dotyczącego wprowadzenia języka angielskiego od pierwszej klasy szkoły podstawowej w roku szkolnym 2006/2007.\nPodjęte po II KKDP:\nUwagi Stowarzyszenia na temat wyrównania szans edukacyjnych dzieci poprzez wdrożenie różnych form wychowania przedszkolnego - projekt Ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty\nSprawa: Dodatek za wychowawstwo dla nauczycieli przedszkoli.\nSprawa: URLOP W ODDZIAŁACH PRZEDSZKOLNYCH w szkołach podstawowych\nPrzedstawione Komisji Sejmowej Stanowisko OSKKO w sprawie awansu zawodowego nauczycieli; przekazana na ręce przewodniczącej KENiM przedstawiono podczas posiedzenie sejmu\nBadania nadzoru przeprowadzone przez OSKKO\nStanowisko OSKKO w sprawie zespołów szkól\nDebata dotycząca spraw edukacji. Ministerstwo Edukacji Narodowej, 29 maja 2006, godz. 12:00. Przedstawiciele Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświaty przedstawili głos OSKKO\nKonferencje zorganizowane przez OSKKO\nRok 2006 był rokiem pod ww. względem dla OSKKO przełomowym.\nZorganizowaliśmy przede wszystkim I Kongres Zarządzania Oświatą, w którym udział wzięło 850 osób. partnerem głównym został Związek Miast Polskich.\nSzczegóły - na stronie Kongresu\nKontynuowaliśmy organizowanie dorocznej II Krajowej Konferencji Dyrektorów przedszkoli.\nOdbyła się trzecia doroczna Konferencja OSKKO.\nZorganizowaliśmy VI Zlot OSKKO\nOSKKO w Krajowym i Europejskim Komitecie Dialogu Społecznego dla Edukacji\nOSKKO stało się głównym przedstawicielem polskich dyrektorów szkół i placówek oświatowych w europejskim dialogu: związki zawodowe - pracodawcy oświaty.\n15 listopada 2006r przedstawiciel OSKKO, dyrektor Biura OSKKO Marek Pleśniar wziął udział w Seminarium ETUCE (The European Trade Union Committee for Education): ETUCE Regional Seminar Towards a European Sectoral Social Dialogue in Education, Ljubljana, 15 November 2006\nObecni na zebraniu byli reprezentanci organizacji:\nJanusz Krupa, Ministerstwo Edukacji Narodowej (Ministry of Education)\nJakub Budek, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (Ministry of Science and Higher Education)\nRyszard Mosakowski, Krajowa Sekcja Nauki NSZZ „Solidarność”\nStefan Kubowicz, Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność”\nJanina Jura, Związek Nauczycielstwa Polskiego\nKazimierz Tokarski, Związek Nauczycielstwa Polskiego\nMarek Pleśniar, Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty (National Association of Management Staff In Education)\nRoch Kowalski, Związek Gmin Wiejskich RP (Union of Rural Communes)\nPodczas zebrania grupy roboczej w styczniu zostanie zapoczątkowana praca krajowego Komitetu ds. Dialogu Społecznego. Zostanie tam też ustalony sposób reprezentowania stron na poziomie europejskim.\nW dalszej części spotkania, szef Komisji Rewizyjnej, Ryszard Sikora zapoznał zebranych z protokołem KR.\nOdbyło się głosowanie nad absolutorium dla Zarządu. Absolutorium przegłosowano jednogłośnie.\nOdbyła się dyskusja nad uchwałą programową OSKKO:\nA. Iszczuk zaproponował rozszerzenie zapisu o inne komisje sejmowe niż wymieniona w projekcie (KENiM), o ile mają się one zajmować aktami prawnymi dotyczącymi oświaty. Po wyjaśnieniach Dyrektora Biura, Marka Pleśniara, zmienił treść wniosku na podjęcie działań w kierunku nawiązania współpracy z innym komisjami sejmowymi wchodzącymi w krąg naszych zainteresowań. [Propozycja w kilka dni po konferencji znalazła odzwierciedlenie - w postaci zaproszenia dyrektora Biura OSKKO na Komisję "Solidarne Państwo"]\nBogusław Bek zapytał czy jest potrzebna inna korespondencja poza elektroniczną (bo się dubluje) oraz proponował powołanie „sekcji emerytów” z racji mającej zwiększyć się w niedalekiej przyszłości ich liczby.\nR. Sikora podkreślił tytaniczna pracę Biura jaka została wykonana z powodu znacznego zwiększenia ilości wysyłanej korespondencji oraz z zadowoleniem odnotował fakt, że przyniosło to widoczny skutek w postaci zwiększenia ściągalności składek członkowskich. Przypomniał też, że Statut OSKKO nie zabrania emerytom być w szeregach Stowarzyszenia.\nM. Pleśniar poinformował zebranych, ze spora grupa członków nie korzysta z Internetu lub robi to sporadycznie, zatem nie można jeszcze rezygnować z tradycyjnej korespondencji.\nA. Zabielska zapytała czy OSKKO jest organizacja pożytku publicznego oraz o miejsce najbliższego zlotu.\nM. Pleśniar odpowiedział, że OSKKO nie starało się o taki status oraz wskazał R. Sikorę jako osobę pracująca nad organizacją OZNI 2007.\nSt. Rogala - warto postarać się o środki z funduszy europejskich na finansowanie zadań statutowych Stowarzyszenia – zapis tej treści powinien znaleźć się w uchwale programowej.\nE. Malinowska postulowała by dopisać do listy konferencji konferencję związaną ze szkolnictwem zawodowym. M. Pleśniar stwierdził, że lepiej będzie by przy okazji Kongresu zająć się szerzej tym tematem z uwagi na spore problemy i zainteresowanie, a także konieczność uregulowania wielu kwestii tyczących kształcenia zawodowego.\nPodjęto uchwałę programową:\nNa podstawie §17 ust. 2 pkt a) Statutu OSKKO Walne Zebranie Członków postanawia, że Stowarzyszenie w 2006 roku będzie działać poprzez:\n1. Rozwijanie działalności konferencyjno szkoleniowej – organizację Kongresu Zarządzania Oświatą, konferencji kadry kierowniczej i dyrektorów przedszkoli;\n2. Kontynuacja działań związanych z konsultacją aktów prawnych, wypracowywania stanowisk i zapytań do określonych władz czy instytucji, podejmowania badań i formułowania na ich podstawie opinii;\n3. Kontynuacja oraz nawiązywanie współpracy z organizacjami działającymi krajowymi i zagranicznymi działającymi na rzecz oświaty;\n4. Dalsza ścisła współpraca z Sejmową Komisją Edukacji, Nauki i Młodzieży oraz podjęcie działań w kierunku nawiązywania współpracy z innymi komisjami sejmowymi w razie potrzeb;\n5. Wypełnianie zadań platformy pośredniczącej pomiędzy dyrektorami szkół i placówek a ministerstwem właściwym do spraw oświaty;\n6. Kontynuacja działań na rzecz włączania się w europejski ruch dyrektorski;\n7. Rozwijanie działalności informacyjnej i promocyjnej Stowarzyszenia oraz podejmowanie działań w celu pozyskania środków z funduszy UE na działalność statutową.\nRyszard Sikora poinformował zebranych, iż zlot OZNI planowany jest w bieżącym roku w Ochotnicy Dolnej w tradycyjnym terminie – od piątku do niedzieli bezpośrednio po święcie Bożego Ciała.\nPrezes Stowarzyszenia dokonała podsumowania zebrania dziękując zebranym za uczestnictwo. Wyraziła nadzieję, że „Miętne” stanie się na stałe synonimem najlepszej konferencji dyrektorów szkół w kraju. Zaproponowała by Zarząd uchwalił wręczenie specjalnego wyróżnienia dla p. Poseł K. Szumilas na Kongresie w Poznaniu. Podziękowała także bardzo serdecznie St. Szostakiewiczowi, gospodarzowi Walnego Zebrania i Konferencji oraz całej, niezmiennie profesjonalnej i uprzejmej obsłudze. Uroczyście zamknięto IV Walne Zebranie Członków Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Kadry Kierowniczej Oświaty\nObrady prowadziła Joanna Berdzik - Prezes OSKKO.\nSzefem konferencji był Marek Pleśniar, dyrektor Biura OSKKO. Gościł nas dyrektor Zespołu Szkół i członek OSKKO - Stanisław Szostakiewicz.\nCzłonkami ekipy organizacyjnej byli między innymi: Zarząd i Komisja Rewizyjna w składzie: Joanna Berdzik, Ewa Czechowicz, Ewa Halska, Bogna Skoraszewska, Anna Burec-Kobiałka, Sławomir Lipiński, Wojciech Tański, Marek Pleśniar, Ryszard Sikora,\ni członkowie OSKKO: Beata Domerecka, Gabriela Zdunek, Elżbieta Rakoczy, Anna Zabielska, Danuta Sikora, Dorota Kulesza, Piotr Tałan, Piotr Sobczyk, Anna Ostrowska, Jerzy Kostyła, Andrzej Jasiński, Roman Łobożewicz i inni\nPracownicy Biura OSKKO: Jolanta Zglejc, Tomasz Fiedorowicz:


Jordan Step by Step – Step 2: 3-5 lat - Czy warto kupić?\nStep 2: 3-5 lat jest zaprojektowana specjalnie do czyszczenia zębów mlecznych, a jej okrągła główka i miękkie włókna zapewniają łatwe poruszanie szczoteczką wokoło zębów. Szczoteczka posiada także wskaźnik potrzebnej ilości pasty do zębów. Dostępna jest w kilku wersjach – z klepsydrą, która pozwala odmierzyć odpowiedni czas poświęcony na umycie ząbków, ozdobnym uchwytem z przyssawką do przymocowania na lustrze, lub osłonką zabezpieczającą szczoteczkę w czasie wyjazdów i podróży. Rączka dostosowana jest zarówno do chwytu dziecka jak i rodzica.\nKremowy żel pod prysznic Joanna Sensual z proteinami mlecznymi


Akari, Erroay von Uchiha\nRozdział siódmy -fortuna\n- Gdzie ja jestem? - pytam po chwili, bo choć zadawałam to pytanie już wielokrotnie, ciągle nie usłyszałam na nie odpowiedzi. Mężczyzna nadal nie ma zamiaru jej udzielić, łączy tylko dłonie na wysokości dziwnie znajomej twarzy i przypatruje mi się badawczo, jakby ciekawy mojej reakcji. - Zostałam ranna w trakcie walki? Dlatego tu jestem? Co z Hidanem i Kakazu? Złapali jinchuriki?\nPo każdym pytaniu daję mu kilka sekund na reakcję, ale oczywiście nie otrzymuję jej. Sapię ze złości, sama odpowiadając sobie na jedno z nich - nie mam na ciele żadnej rany, nawet najmniejszej blizny, siniaka czy odcisku. Nic co świadczyłoby o moim życiu jako kunoichi, nic co wyjaśniałoby nieustanne osłabienie, szpitalną salkę i nieznane otoczenie.\nDroga mijała jej bez jakichkolwiek komplikacji jednak cały czas martwiła się sytuacją z Itachim. Od momentu ich ostatniej rozmowy, nie odezwał się do niej ani słowem. W szkole nie zwracał na nią w ogóle uwagi, a gdy pisała do niego na czacie- nie odpisywał. Owszem, odczytywał wiadomości, ale nie odpisywał. Była pewna, że w jakimś stopniu zawaliła sprawę i chłopak się na niej zawiódł .\n"W jakimś stopniu?! Raczej na całej linii, kretynko!"- pomyślała kwaśno różowowłosa.\nCzarnowłosy miał nadzieję, że Sakura nie uwierzyła w te plotki. Ona jednak sama nie wiedziała co ma myśleć, ale im częściej się nad tym zastanawiała, tym bardziej przekonywała się co do niewinności chłopaka.\nRozdział 12- Gołąbki w Akatsuki\nItachi poruszył się, otworzył oczy i popatrzył na dziewczynę. Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Spróbował się podnieść, jedynie co udało mu się tym osiągnąć to wylądowanie okrakiem na dziewczynie. Zerknął na nią, wyglądała tak niewinnie. Oparł ręce ręce tak, że głowa właścicielki pokoju, znajdowała się pomiędzy nimi. Przypomniało mu to wczorajsze zdarzenie. To jak się całowali, wylądowali na łóżku, a potem przeszywający ból głowy i ciemność. Najchętniej by to powtórzył, oczywiście bez tej ostatniej części. Zaczął rozmyślać, jak miło mogłoby być gdyby doszło do czegoś więcej. Szybko jednak odgonił te myśli. Co jak co, ale jest Uchiha, nie pozwoli zawładnąć sobą, jakieś lasce.\nDługowłosy szatyn stał właśnie na środku chodnika wpatrzony w irytującą, roześmianą twarz i zastanawiał się, z której strony powinien uderzyć swojego towarzysza. Stwierdził, że lewy policzek to idealne miejsce na punkt przyłożenia zaciśniętej pięści.\n– To jak, zdradzisz mi coś? – Naruto wyszczerzył zęby, lecz po chwili poczuł ból. Zachwiał się, lecz utrzymał na nogach. – Ej, a to za co, idioto?\n– Za marnowanie mojego cennego czasu – warknął.\n– Myślisz, że rozmowa o twojej kuzynce to strata czasu? Przecież się przyjaźnimy! – krzyknął zdenerwowany blondyn.\n– Zamknij się. Odwiedzisz ją, jak tylko Kakashi ci na to pozwoli – odparł poważnym, opanowanym tonem Neji. Przybrał na twarz swoją maskę obojętności, po czym minął kolegę bez słowa. Uzumaki stał jeszcze, patrząc za nim i piekląc się, oraz posyłając nieprzyjemne słowa pod adresem Hyūgi, lecz szatyn postanowił nie dać się wyprowadzić z równowagi przez bachora. Doprawdy, Naruto często jeszcze zachowywał się jak dziecko i nie mógł zrozumieć, że Hinacie należy się teraz odpoczynek.\nTime for love cz.2\nChciała już cofnąć dłoń, kiedy niespodziewanie nakrył ją swoją i przyłożył do swojego policzka. Zaskoczona wbiła wzrok w ciemność, tam gdzie teoretycznie powinna być twarz chłopaka, z trudem opanowując odruch wyrwania ręki z uścisku. Gest emanował dziwną intymnością, która wydawała się Liv nie na miejscu. Nie znała tego człowieka i nie chciała mu robić złudnej nadziei.\n— Chcesz wiedzieć? — zapytał cicho, a Senju z konsternacją odnotowała, że wyczuwa ciepły oddech rozmówcy owiewający policzki. Cholera, nawet nie dostrzegła, że znaleźli się tak blisko.\n— To chyba logiczne, że tak — odpowiedziała po krótkim namyśle, odrobinę zdziwiona zmianą jaką wyłapała w jego głosie. Zupełnie jakby wiedział, że to kim jest, będzie dla niej problemem. — Kimkolwiek jesteś, mnie to nie zrobi różnicy.\n— Obiecaj to.\n— Obiecaj, że gdy dowiesz się kim jestem, to to, nie wpłynie na te dwa dni.\n— Odrobinę przerażasz, takim gadaniem — parsknęła nerwowo i bez ostrzeżenia, złapała bruneta za krawat zmuszając go do pochylenia głowy. — Masz moje słowo, a Senju nie rzuca słów na wiatr.\nWiesz, zdaje się, że zatraciliśmy swoje dusze...\nW domu rozległa się muzyka oznajmująca połączenie. Naora z przyzwyczajenia sięgnęła po komórkę kuzyna i odebrała ją, w końcu wiedziała, że i tak zaraz przyjdzie.\n- Hidan zaraz u ciebie będziemy. - zakomunikował dziewczęcy głos.\n- To nie Hidan. Przekazać coś? - zapytała Naora zastanawiając się czemu nie wspomniał jej, że ma jakieś palny na wieczór inaczej przełożyliby jej przeprowadzkę na jutro. Jeden dzień mogła zaczekać. Nie robiłoby to żadnej różnicy.\n- Odebrała jakaś laska! Mówiłam Ci, że zapomni i wystawi nas dla jakiejś cycatej panny. - usłyszała jak jej rozmówczyni mówi do kogoś innego, co spowodowało, że skrzywiła się nieznacznie. Zwłaszcza, że nieznajoma ewidentnie ją obrażała.\nW tym momencie drzwi od mieszkania się otworzyły, a w drzwiach zobaczyła białowłosego z jej bagażem przez co zmarszczyła brwi i odsunęła telefon od ucha wyciągając dłoń z przedmiotem w jego stronę.\n- Twoja znajoma, będzie tu zaraz.\nRozdział 16. Finały (2)\nNagle Hinata i reszta towarzyszy poczuła się senna. Księżycooka czuła jak traci powoli świadomość, w ostatnim momencie zauważyła, że to samo dopadło jej brata, zdołała tylko dosięgnąć swojego miecza. Padła nieprzytomna na posadzkę balkonu. Na arenie zapanowała cisza. Tylko niewielu ninja zauważyło, ze to rodzaj Genjitsu i zdołali uniknąć skutków techniki. Gaara wraz z rodzeństwem opuścił arenę, Sasuke nie zawahał się i ruszył w pogoń za wrogiem. Hinata zapadła w głęboki sen. Była otoczona ciemnością, nie wiedziała gdzie jest i co się z nią dzieje. Nagle usłyszała delikatny głos.\n"- Obudź się, grozi Ci niebezpieczeństwo. Wstawaj, musisz walczyć! Pokonaj Genjitsu"\n„Bo co, miałem spędzić kolejne tygodnie, miesiące czy nawet i lata w głupiej nieświadomości, gdy wyjaśnienia były na wyciągnięcie ręki? Z drugiej strony nie miałem żadnej pewności, że Konan – jeśli faktycznie miała tak na imię – mówiła prawdę i cała ta „impreza” miała być prawdziwym, złotym kluczem do rozwiązania tej cholernej zagadki, czyli po prostu Madary. Konan i Hidan pojawili się znikąd i roztrzaskanie mojej pewności co do gry Uchihy zajęło im zaledwie kilkanaście minut.”\n- S-sakura.. C-co ty.. - jąkał się, gdy jego oczom ukazała się w pełni naga Sakura. Niby ten widok to nie jest dla niego nowość, jednak zaczął się denerwować.\n- Przebieram się. - powiedziała najnormalniej w świecie, obracając się przodem do chłopaka z koszulą nocną w ręku. Jego oczy rozszerzyły się, a oddech przyśpieszył. Lustrował jej idealną sylwetkę i nie mógł przestać.\n- Robisz to specjalnie? - spytał, starając się uspokoić.\n- Nie, skądże. Po prostu się zapomniałam. - wywróciła teatralnie oczami.\n- Jeśli zaraz się nie ubierzesz, to cię przelecę. - ich spojrzenia ponownie się skrzyżowały, a Gaara miał coraz cięższy oddech. Widać było, że jest gotowy do działania.\n#4 Szereg dyskusji\nWykrzywiłem usta w grymasie.\n- Wiesz to od Kiby czy Naruto? - zapytałem z ironią, nie do końca wiedząc, czy rzeczywiście chcę usłyszeć odpowiedź.\n- Od Hinaty - oznajmił bez skrępowania, a ja powstrzymałem się od opuszczenia rąk.\nTak, to całkiem normalne, że dziewczyna mojego przyjaciela odwiedza w więzieniu mojego brata-kryminalistę i rozmawia z nim o moich relacjach z fankami! Powinienem chyba poczuć się zażenowany, ale już nic nie mogło mnie zdziwić.\n- Ojej, a w zamian oferujesz jej przepisy na różnego rodzaju dania? Przyjaciółki-gospodynie? - prychnąłem, opierając przedramiona na stoliku.\nPokręcił głową z wyraźną dezaprobatą.\n- Hinata jest wyjątkowo ciepłą osobą i bardzo ją lubię. To miła odmiana, gdy ktoś rozmawia z tobą o czymś innym, niż plany napaści na własną firmę czy włamanie się do archiwum policyjnego - obwieścił z sarkazmem, nie dając mi szansy na jakąkolwiek odpowiedź. - Wracając do moich spostrzeżeń, musi to być jedna z tych dwóch dziewczyn, które miały wrócić ze Stanów, co?\nTo była Hinata. Długie czarne włosy, które zwykle związywała, opadały jej teraz w nieładzie na ramiona i plecy, ale wyglądało na to, że jest cała i zdrowa. W rękach dzierżyła koniec rzemienia, którym związanych było dwóch zamaskowanych shinobi, potykających się co chwila. Hinata próbowała zmusić ich do pójścia do przodu, ale nie bardzo sobie z tym radziła. Spojrzała z nadzieją na Kankuro.\n- Jeśli ich chcecie, niech ktoś się nimi zajmie, ja nie mam tyle siły – powiedziała z rozbrajającą szczerością.\nKankuro nie od razu zareagował na tę dość rozpaczliwą prośbę. Przyglądał jej się badawczo.\n- Eee… Kto cię uwolnił? – zapytał z głupią miną.\nKunoichi popatrzyła na niego nie ukrywając, że pytanie ją uraziło.\n- Budda zstąpił z nieba – odparła ironicznie. – Nie jestem kompletną łamagą. Już nie.\n"[...] - Nie rozumiem… - opadła z powrotem na swoje miejsce i popadła w czarną rozpacz. Niemożliwe, by Sasuke miał zginąć tak bezsensownie. Z jej ręki w dodatku!\n- Bo nadszedł czas, bym w końcu się odrodził. A Sasuke to cenny zakładnik, zbyt cenny, by od razu go zabijać..."\n- Mam na imię Sarada. A ty jesteś moją mamą – Zakomunikowała bez ogródek dziewczyna.\nZapanowała między nami cisza, a ja korzystając z tej okazji, pozwoliłam sobie przez chwilę się jej przyjrzeć. Młoda dziesięcioletnia dziewczynka o krótkich czarnych włosach i oczach, na których widniały czerwone, delikatnej grubości okulary. Ubrana w bardzo ładny różowy sweterek, a do tego czarną spódniczkę. Miała przy sobie dużą torbę, która jak najwidoczniej skrywała wiele ciężkich rzeczy.\nNim zdołałam się odezwać, dziewczynka minęła mnie przy progu drzwi. Zaskoczona jej odwagą, obejrzałam się za nią. Zmierzała w kierunku salonu.\n- Proszę… -Mruknęłam. Zamknęłam drzwi i ruszyłam za nią. Nadal nie mogłam przetrawić tej dziwnej informacji. Uważnie śledziłam jej ruchy. Ta jednak nie przejmowała się tym, co zamierzałam jej powiedzieć. Rozgościła się w najlepsze.\n- Posłuchaj – Zaczęłam.- Musiała zajść pomyłka. Na pewno nie jestem twoją matką.


Iglo5 / Iglo5 classic – Okstyl Marek Markowski\nIglo5 / Iglo5 classic\nBezpieczenstwo i energooszczednosc na 5!\nNowoczesne okna w systemie IGLO 5 i IGLO 5 Classic to połaczenie piekna i funkcjonalnosci z zaawansowanymi rozwiązaniami w zakresie energooszczednosci. Dzięki wyrafinowanej stylistyce i nowoczesnej technologii wyrażajacej potrzeby i preferencje współczesnego Klienta, okna IGLO 5 i IGLO 5 Classic gwarantują komfort uzytkowania oraz niskie rachunki za ogrzewanie zimą i energie elektryczną zużywaną latem przez klimatyzaje. Ich podstawowe zalety tkwiace w wysokim poziomie bezpieczenstwa zapewniają spokój dla Ciebie i Twojej rodziny. Innowacyjny system okuć MACO MULTI MATIC KS w połaczeniu z pieciokomorowym profilem, wzmocnieniem stalowym, to inwestycja w trwałość i wytrzymałość okien. Z naszymi oknami zyskujesz to, co najważniejsze – bezpieczny i ciepły dom!\nNowoczesny park maszynowy oraz wysokiej klasy komponenty do produkcji okien gwarantują najwyższą jakość stolarki, która potwierdzona jest Swiadectwem Badań wydanym przez wiodący w Europie niemiecki Instytut Badań nad Stolarka Otworowa IFT Rosenheim. Okna IGLO zostały ponadto przebadane na zgodność z normą EN 14351-1:2006 na wielu rynkach międzynarodowych, m.in.: w Polsce, Czechach, na Słowacji, w Niemczech oraz Ukrainie, Rosji i USA.\nDuża komora wzmocnienia ramy i skrzydła w połączeniu ze znakomitymi parametrami statycznymi profilu jest gwarancją trwałości oraz satysfakcji użytkowania. Dodatkowym atutem jest stabilność koloru, dzięki czemu okna nie blakną, zachowując swoje pierwotne własciwości.\nOkna IGLO to połączenie innowacyjności, funkcjonalności oraz rewolucyjnych rozwiązań energooszczędnych z wyrafinowana elegancką stylistyką. Moga być prostokątne, trójkątne, okrągłe, w kształcie trapezu, łukowe i ograniczone niemal wyłacznie wymaganiami Klienta. Snieżnobiały profil oraz bogata gama kolorów stanowi dopełnienie wyobrażeń Klienta o perfekcyjnym oknie, które jest odpowiedzią na najnowsze trendy architektoniczne. Indywidualny styl okien dodatkowo mogą podkreślić szprosy i szyby w róznych kolorach.\nPieciokomorowa budowa profili w oknach IGLO oraz pakiet szybowy wyposazony w ciepła stalowa ramke o współczynniku przenikania ciepła U=0,7 (wg normy EN 674) jest gwarancja oszczędności energii cieplnej, optymalnej temperatury w pomieszczeniu oraz wysokiej przepuszczalności swiatła do pomieszczenia. Niezależne badania współczynnika przenikalności cieplnej wykonane w Czechach potwierdziły, ze okna IGLO odznaczają się rewelacyjnymi wynikami w zakresie izolacji termicznej. Zastosowanie najwyższej jakości materiałów konstrukcyjnych oraz uszczelek EPDM wpływajacych na szczelność okna stanowi zabezpieczenie przed przepuszczaniem podmuchów wiatru oraz zwieksza szczelność na wodę opadową.\nOkna IGLO wykonane z najwyzszej jakosci profili GL SYSTEM, które produkowane sa z pierwotnego materiału i ulegają w 100% recyklingowi, już w standardzie stanowia gwarancje wyjątkowego bezpieczeństwa. Profile okienne wyposażone sa bowiem w zbrojenia stalowe w skrzydłach okiennych i ościeżnicach podwyższające jego stabilność i statyczność. Nowoczesne okucia obwiedniowe MACO z zaczepami antywyważeniowymi zapewniaja natomiast doskonałą ochrone przed włamaniem. Dodatkowo okna posiadają blokade błędnego położenia klamki oraz jako jedne z nielicznych na rynku podnośnik skrzydła ułatwiający domykanie skrzydła oraz mechanizm mikrowentylacji w rozwórce.


Pierwsza zagraniczna wizyta Kopacz. W Brukseli o "twardych warunkach brzegowych" ws. klimatu - RMF 24\nPierwsza zagraniczna wizyta Kopacz. W Brukseli o "twardych warunkach brzegowych" ws. klimatu\nPoniedziałek, 6 października 2014 (19:39)\nPremier Ewa Kopacz poinformowała w Brukseli, że w trakcie rozmowy z szefem Rady Europejskiej Hermanem Van Rompuyem przedstawiła "twarde warunki brzegowe" dotyczące negocjacji nad pakietem energetyczno-klimatycznym UE. Jak stwierdziła, ważna jest dla niej cena energii elektrycznej dla obywateli i "kondycja naszej gospodarki, która nie może stracić z powodu takich czy innych ustaleń czy nowych celów" klimatycznych.\nPremier Ewa Kopacz podczas spotkania z przewodniczącym Rady Europejskiej Hermanem Van Rompuyem w Brukseli /Radek Pietruszka /PAP\nPremier nie ujawniła szczegółów swojej rozmowy z Van Rompuyem. Powiedziała jedynie, że jej "warunki brzegowe" dotyczące pakietu energetyczno-klimatycznego są takie, jak przedstawiła w ubiegłym tygodniu w swoim expose.\nW wystąpieniu tym Kopacz zadeklarowała, że rząd nie zgodzi się na dodatkowe koszty polityki klimatycznej UE, w tym na podwyżki cen energii. Podkreślała, że najnowsze propozycje dla polskiego węgla pozwolą zyskać czas na uczynienie tej branży konkurencyjną. Dzień później ponownie zapewniła, że Polska będzie twardo prezentować swe stanowisko w kwestii redukcji emisji CO2 w Unii, i nie wykluczyła weta.\nW poniedziałek w Brukseli Kopacz zastrzegła, że jej rozmowa z Van Rompuyem nie była negocjacjami. Powiedziałam, jakie są oczekiwania polskiego rządu podczas Rady Europejskiej i ustaleń, jakie zapadną na Radzie Europejskiej - relacjonowała.\nWedług niej, przez trzy tygodnie, jakie zostały do unijnego szczytu klimatycznego, Polska, "bardzo dobrze przygotowana do tych negocjacji, będzie przekonywać do swoich racji". Zrobimy wszystko, by to, co powiedziałam w expose, stało się faktem, a więc będę walczyła o to, by Polacy nie stracili, jeśli chodzi o cenę energii elektrycznej - oświadczyła.\nNa 23-24 października zaplanowano w Brukseli szczyt UE, który ma uzgodnić nowy cel redukcji emisji CO2 w Unii Europejskiej po 2020 roku. Na początku roku Komisja Europejska zaproponowała cel redukcji emisji CO2 o 40 procent do 2030 roku w ramach projektu polityki energetycznej i klimatycznej UE. Zaproponowała też ogólnoeuropejski cel udziału energii ze źródeł odnawialnych na poziomie 27 procent.\nKopacz zapowiedziała również, że unijny pakiet klimatyczno-energetyczny będzie tematem jej rozmów w trakcie wizyt, które planuje w najbliższych dniach - w Berlinie i w Paryżu.\nKopacz z szefem PE o Ukrainie. "Unia w sprawie Ukrainy musi mówić jednym głosem"\nUnijne instytucje w Brukseli były celem pierwszej zagranicznej wizyty polskiej premier. Ewa Kopacz spotkała się również z szefem Parlamentu Europejskiego Martinem Schulzem. Rozmowa dotyczyła m.in. kryzysu ukraińsko-rosyjskiego i "tragicznej sytuacji na Ukrainie".\nByliśmy zgodni, że Unia w sprawie Ukrainy musi mówić jednym głosem - poinformowała po spotkaniu Kopacz.\nSchulz dodał, że tematem rozmów były również unijne sankcje nałożone na Rosję i przyszłość Ukrainy w aspekcie gospodarczym, politycznym i militarnym. Jak stwierdził, w tej sprawie stanowiska rządu w Warszawie i Parlamentu Europejskiego są zgodne.\nRozmawialiśmy też o rozwoju gospodarczym w ramach UE, w ramach strefy euro, o rozwoju gospodarczym Polski, a także o roli, jaką odgrywa Polska w UE w kontekście gospodarczym i finansowym (...). Chcę jasno powiedzieć, że Polska jest jednym z filarów UE - podkreślił z kolei Schulz. Dla nas w Parlamencie Europejskim Polska nie jest nowym krajem UE, bo podziału na starych i nowych członków już nie ma. Polska jest jednym z filarów integracji europejskiej - zaznaczył Schulz.\nPremier Ewa Kopacz i przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz podczas konferencji prasowej po spotkaniu w Brukseli /Radek Pietruszka /PAP\nObustronne gratulacje, podziękowania i zaproszenie do Warszawy\nPodczas spotkania Ewa Kopacz pogratulowała niemieckiemu politykowi wyboru na stanowisko przewodniczącego europarlamentu. To już kolejna kadencja na tej funkcji. Chciałam po przyjacielsku powiedzieć, bo znamy się wiele lat: PE jest w dobrych rękach - stwierdziła.\nSchulz z kolei gratulował jej objęcia stanowiska premiera.\nJednym z tematów ich rozmowy była również współpraca między polskim rządem a europarlamentem "na długie lata" - jak wyraziła się polska premier.\nPodziękowała przewodniczącemu PE za wysiłek, jaki włożył w ostatnie negocjacje dotyczące budżetu UE na lata 2014-2020. Jak oceniła, starania Schulza przełożyły się na "historyczny dla Polski budżet".\nKopacz poinformowała też, że zaprosiła Schulza do Warszawy.\nUmówiliśmy się z panem przewodniczącym na kolejne spotkanie i na długą rozmowę. Ta rozmowa odbędzie się już w Polsce, kiedy pan przewodniczący przyjedzie i będzie pewnie chciał zaprzyjaźnić się z moim następcą, czyli marszałkiem polskiego Sejmu, a ja, będąc już prezesem Rady Ministrów, pozwoliłam sobie złożyć zaproszenie na ręce przewodniczącego Schulza do złożenia wizyty również mojej osobie - powiedziała.


Premier Morawiecki marzy o re-chrystianizacji Europy. – W POLSCE\nPremier Morawiecki marzy o re-chrystianizacji Europy.\nPOLSKAon 12 grudnia 2017\nJedno z najbardziej wpływowych na świecie mediów Breitbart zauważa że nowy polski premier broniąc naszej polityki imigracyjnej zwraca uwagę na konieczność re- chrystianizacji Europy. Portal powołuje się na pierwszy po nominacji wywiad jakiego Premier Morawiecki udzielił Morawiecki udzielił katolickiej stacji telewizyjnej Trwam, opisując swoje marzenie o powrocie coraz bardziej świeckiej Europy do swoich chrześcijańskich korzeni. […]\nJedno z najbardziej wpływowych na świecie mediów Breitbart zauważa że nowy polski premier broniąc naszej polityki imigracyjnej zwraca uwagę na konieczność re- chrystianizacji Europy.\nPortal powołuje się na pierwszy po nominacji wywiad jakiego Premier Morawiecki udzielił Morawiecki udzielił katolickiej stacji telewizyjnej Trwam, opisując swoje marzenie o powrocie coraz bardziej świeckiej Europy do swoich chrześcijańskich korzeni.\n49-latek, katolik, ojciec czwórki dzieci powiedział, że „niestety, w zbyt wielu miejscach Europy nie są śpiewane kolędy , kościoły stają się puste i zamieniają się w muzea”, nazywając to wielkim źródłem smutku dla niego.\nPowiedział także, że Polska ma prawo decydować, czy przyjąć uchodźców, czy nie.To wskazuje, że pozostanie przy dotychczasowej polityce partii rządzącej, odmawiając przyjęcia uchodźców w ramach jakiegokolwiek unijnego programu przesiedleń.\nTo Amerykanie przypominają że filozofia grecka, prawo rzymskie i chrześcijańska moralność to trzy filary zachodniej cywilizacji. Jeśli zabraknie jakiegokolwiek z tych filarów, cywilizacja załamuje się. Bez chrześcijaństwa Zachód jest zgubiony.\nPodkreśla się że Polska ponownie broni Europy przed najeźdźcami, a wcześniej zatrzymała Mongołów i Turków a także Armię Czerwoną w 1922 roku.\nPS. Zauważyliście że Turcja niezbyt nachalnie zabiega o wejście do Europy? Erdogan już powiedział że i tak wkrótce Europa będzie państwem Islamskim. Czekali tyle poczekają jeszcze parę lat.\nCategoriesEUROPA, KULTURA, POLSKA


Nasze marki - Davide\nDroga obrana przez lata to synteza historii, doświadczeń i uczuć, które pomogły przekuć proste myśli w idee, a takie pomysły w gotowy produkt.\nPT Torino koncentruje się na tworzeniu luksusowych spodni. Łącząc autentyczne innowacje, kreatywność i bogate know-how, w ciągu 50 lat historii udało im się stworzyć z nich znak rozpoznawczy na całym świecie.\nMarka Jacob Cohën narodziła się w 1985 roku i od razu ugruntowała swoją pozycję w branży jako luksusowy dżins.\nAtutami marki są jej niepowtarzalne cechy: z jednej strony wygoda i wysokiej jakości tkaniny, z drugiej ekskluzywność i elegancja. Wizja odzieży Jacob Cohën polega na stworzeniu produktu odpowiedniego nawet na najbardziej formalne chwile, tworząc dżinsy o dopasowanym kroju, które można wreszcie nosić z marynarką. Dżinsy wyróżniają się dopasowaną konstrukcją i doskonałym dopasowaniem, wykorzystaniem szlachetnych tkanin oraz wzbogaceniem o drogocenne detale, które zawsze były znakiem rozpoznawczym marki.Kolekcje można kupić w 450 butikach we Włoszech oraz w 1500 punktach sprzedaży na całym świecie.\nMarka znana jest głównie z luksusowej linii garniturów szytych na miarę. Produkuje również gotowe kolekcje, które można podziwiać w kilkudziesięciu oficjalnych butikach na świecie. Brioni projektuje, rozwija i produkuje odzież i gotowe kolekcje Su Misura, a także galanterię skórzaną, buty, okulary i perfumy.


10.12. Polski św. Mikołaj w Edynburgu - Emito.net\n10.12. Polski św. Mikołaj w Edynburgu\n29.11.2011, 11:35 ree\nPrawdziwy polski św. Mikołaj przybędzie do Szkocji na spotkanie z dziećmi. Dodatkowe przedświąteczne atrakcje dla nich przygotowuje "Polish Community in Scotland". Imprezie patronuje Emito.net.\nRodzice będą mogli sprawić, że ich dzieci dostaną wymarzony prezent z rąk samego św. Mikołaja. Wystarczy, że podpiszą go imieniem i nazwiskiem dziecka i przyniosą na imprezę. Wówczas trafi on do prawdziwego, mikołajowego worka.\nOrganizator zabawy - "Polish Community in Scotland" - przygotowuje ponadto szereg atrakcji. Główną zabawą będzie wspólna nauka i przygotowywanie ręczne ozdób choinkowych, łańcuchów i origami.\nZakończy je wspólne ubieranie choinki. To, co pozostanie będzie można zabrać do domu na rodzinne święta.\nDzieci będą mogły pomalować też buzie. To zawsze budzi wielkie zainteresowanie i radość u najmłodszych. Przygotowane też będą zimne napoje i przekąski.\n- Za uczestnictwo pobierane będzie symboliczne 3 funty dotacji celem zwrócenia kosztów przygotowanej imprezy. Pozostała suma zasili budżet innych organizowanych przez nas eventów – mówią organizatorzy.\nApelują jednocześnie do rodziców, by wartość prezentów nie przekraczała 15 funtów.\n3 funty od dziecka (donations)\nZgłoś błąd Lubię to 21 Śledź 11\nSuper! Na pewno sie pojawie!\nMam nadzieje, ze polski fryzjer i polski ginekolog rowniez sie pojawia.\nNajwyzszy czas powiedziec stanowcze "NIE" obcym sw Mikolajom!\nale po co?... skoro pojawi sie zartek :)\nJednak "angielski" mikolaj rozni sie znacznie od tego Polskiego. W przeciwienstwie do tych ginekologow. Ale cropas - trudne dziecinstwo, nie zaznal ;)\nSuper. Kolejna wspaniala inicjatywa. Mysle ze wielu rodzicow bedzie zadowolonych z mozliwosci pokazania swoim dzieciom jak wyglada Polski Mikolaj. To bardzo wazne aby nie zatracily swojej tozsamosci.\nTo św.Mikołaj był polakiem ?\nCzłowiek uczy się całe życie :P\n... no i tylko polski jest wtedy prawdziwy, jak w tytule, reszta to imperialistyczne lub komunistyczne podróby, jak Dziadek Mróz :P\n... zresztą ten na plakacie, to stylowo wygląda niestety na Dziadka Mroza, to pewnie zły Tusek przyjaciel Rosjan i Niemców znowu tutaj nam jakąś dywersję organizuje :P ;)))\nno i lekko po terminie sie zjawi :)\nZ jakiej opcji politycznej jest ten Mikołaj ? Chyba nie chcielibyscie aby Wasze dzieci na kolana sadzał PISowski, albo Ziobrystowski przebieraniec.\nMikolaj nie dosc ze Polski, to jeszcze PRAWDZIWY ;). Pozdrawiamy fanow apolitycznego acz swietego Mikolaja ;)\nbu ha ha ha co za świry!\nNie podlizuj sie, stanowisko mikolaja juz zajete :). Mozesz byc krasnalem. Ale NIE BIERZ DRESU :)\nphi! KRASNALEM :/ nie chce\na jak już jestem w temacie ludzi obeznanychg to czy wypada mi posawić plastikową choinkę czy tylko żywą :D :D :D będą to wtedy POLSKIE święta czy już NIE :D\njak nie zaczniesz 4 dni po terminie, to moze... beda polskie, nawet ze sztucznym drzewem\nniektore twierdza nawet, ze tak jest bardziej Ekologicznie...:)\nNo skoro wasaty, to musi byc polski :) Swiety Marian :)\nja będę na BANK tzn my będziemy :D\nZapraszamy do dodania sie do wydarzenia na fejsbuku, oraz zaproszenie znajomych.\nświetny pomysł z chęcią bym się przyłączyła, ale na mikołaja jestem już za stara przynajmniej sam mikołaj mógł by tak stwierdzić :) Ja osobiście super wspominam takie imprezy z dzieciństwa tylko że w Polsce a na obczyźnie to znaczy jeszcze więcej\npozdrawiam i oby więcej takich imprez\nMikolaj juz w saniach i w drodze :)). Zapowiada sie na prawde mila atmosfera! Zainteresowanie bardzo duze. No ale nie ma sie co dziwic, w koncu Prawdziwy Polski Sw Mikolaj na dotkniecie reki! Dla dzieci (rowniez mojeto syna) to to bedzie niezla atrakcja. Juz od dwuch dni spac nie moze :))\nMoja Klucha też grzeczna jak Aniołekbo mikołajem nastraszyłam :D\ndla sprostowania brakiem prezentu :P\nMikołajowy terror, a potem się niektórzy dziwią, że dzieci u Mikołaja na kolanach płaczą :)\nwspaniala sprawa, moze nigdy nie zaznales dziecinstwa z mikolajem, telerankiem, sankami... dla mnie to chwile radosci ktore dzieciom sie zwyczajnie NALEZA.\nzaznac dziecinstwa z mikolajem (3 funty od dziecka)... hmmm\ntak, 3 funty od dziecka. Bo trzeba nakupic napojow, slodyczy, papieru, nozyczek, choinke, stroj, sale wynajac itp itd. Na szczescie niedawno Konsul zadeklarowal sie pokryc koszty Mikolajek, a info o oplacie poszlo, wiec te pieniadze z biletow chcemy przeznaczyc na wynajecie sali i Back Line na koncert... Zly pomysl?\nto zalezy od koncertu ;) btw, w pelni rozumiem hojnosc konsula, skoro np. za potwierdzenie podpisu £28 (niecała minuta "pracy")\nZnowu się najarałeś i prorokujesz :)\nTak w zyciu mikołaja nie widziałem, ani teleranka, bo mieszkałem z rodzicami na wysypisku śmieci nawet w komunie, dlatego teraz taki zgorzkniały jestem i czepiam się palantów :).\nPodpasowało pod Twoją wieszczą teorię ? :)\nprzestańcie się mohery czepiać :D\nSorry niewytrzymam, ale jak byłem mały, to trzymał mnie na kolanach mikołaj o "złym dotyku" i teraz już tak mam, spytaj żartka, on to widział w swoich proroczych wizjach i potwierdzi :)\ntak i jeszcze Wujek Andrzej nakrywał Cie kołderką ? :D\nNie smucić w tym watku sio !!! :P\n@spider #36, teraz inaczej brzmia slowa zartka: "wspaniala sprawa, moze nigdy nie zaznales dziecinstwa z mikolajem... ... dla mnie to chwile radosci" ;)\nIdEM, już idEM, najpierw mnie ksiądz zgwałcił, teraz Mikołaj, ciekawe, kto będzie następny, pewnie Jarosław Koczyński, dlatego tak na nich wszystkich psioczę :P\nCÓŻ, ŻE CESARZ ZE SZWECJI?:D\nZapraszamy do galerii zdjec z Mikolajek. Chciałbym przy okazji zlozyc ogromne podziekowania dla naszych wolontariuszy: Kasi Pawelczyk, Nikodem Johns, Magdalena Maria Marta, Ewa Pawlak, Ksenia Orzel, Mateusz Jarza - dyrektor Polish Art Europe ktory sprawdził się znakomicie w roli Mikołaja, Iwona Nowak, Kasia Siebor, Asia Szlachta, oraz wszystkim rodzicom, którzy dzielnie przy stolikach uczyli wszystkie dzieci zabaw z papierem. Serdecznie podziękowania również dla Konsulatu RP w Edynburgu za wsparcie finansowe. Oraz oczywiscie dla Emito.net za partonowanie naszej imprezie.\nBylo super! Bardzo dziekujemy za udana impreze!


New York For Women woda perfumowana spray 100ml - MEGAdrogeria\n>\tZapachy>Zapachy damskie i męskie>New York For Women woda perfumowana spray 100ml\nNew York For Women woda perfumowana spray 100ml\t0\nDostępność 1 dzień\tNumer 763511100019\nDKNY Women to zapach wielkiej, nigdy nie zasypiającej i ciągle będącej w ruchu metropolii, która pełna jest nieoczekiwanych wydarzeń i zaskakujących szans. DKNY Women, podany w strzelistym flakonie, przywodzącym na myśl nowojorskie drapacze chmur. Zapach jest wyrazisty, świeży i energetyczny. Perfumy dla kobiety dynamicznej, pełnej energii indywidualistki, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Dla kobiet, które duchowo mają wiele wspólnego z mieszkankami Nowego Jorku - są aktywne, przebojowe, silne wewnętrznie i nowoczesne.Nuty zapachowe:Nuta głowy: cytrusy, wódka, liść fiołkaNuta serca: narcyz, lotos, orchideaNuta bazy: nuty drzewne, brzozaPojemność: 100 mlPłeć: damski


W niedzielę temperatura powietrza wzrosła nawet do 23 stopni Celsjusza. Podobna pogoda utrzyma się także na początku tygodnia – poinformowali synoptycy.\nW poniedziałkową noc deszcz spodziewany jest jedynie w niektórych rejonach, jednak chmury pokryją niebo niemal w całym kraju. Noc będzie ciepła od 10 do 15 stopni. W ciągu dnia temperatura wzrośnie do 17-22 stopni ciepła.\nWtorkowa noc pozostanie ciepła, ale deszczowa. W niektórych miejscach opady będą mocne, a towarzyszyć im będą burze. W ciągu dnia sytuacja poprawi się, opady będą mniej intensywne, jednak temperatura powietrza zacznie spadać. Termometry wskażą 16-20 stopni na plusie.


Jak zdobyć bilety na mistrzostwa świata w lekkoatletyce? - kibicownik.pl\nW sierpniu zeszłego roku trwały zapisy na rezerwacje. Chętni nie wybierali konkretnych miejsc, tylko sektor za określoną cenę. Jeśli liczba chętnych przewyższała liczbę dostępnych biletów, system proponował w droższym sektorze. Teraz Ci, którzy nie chcą swoich biletów, mogą je sprzedać poprzez oficjalny system sprzedaży mistrzostw. A Ty możesz je kupić, mając pewność, że są z potwierdzonego źródła.\nMistrzostwa odbędą się w dniach 4-13 sierpnia na Stadionie Olimpijskim, który był areną zmagań najlepszych lekkoatletów podczas igrzysk w 2012 roku.\nNajbardziej atrakcyjne dni startowe z udziałem Polaków\nPierwsza niedziela – 6. sierpnia\nSzansa na medal w pchnięciu kulą. Rekordzista świata juniorów Konrad Bukowiecki w kategorii juniorskiej zdobył wszystko co było do zdobycia. Teraz osiąga wyniki podchodzące pod 22 metry, a takie odległości dają dużą szansę na medal w rywalizacji z najlepszymi na świecie. Nie jest on osamotniony, bo na dalekie rzuty stać także Michała Haratyka.\nW sesji wieczornej sporo eliminacji z udziałem Polaków:\nrzut oszczepem Maria Andrejczyk (czwarta podczas igrzysk w Rio),\n800 metrów (półfinał) Adam Kszczot i Marcin Lewandowski.\nbyć może będziemy mieli także reprezentanta w półfinałach na 400 metrów mężczyzn.\nWtorek – 8. sierpnia\nNajbardziej medalodajnym dniem dla Polski może być wtorek. Będą aż trzy szanse na podium. Jako pierwsze rywalizację rozpoczną oszczepniczki, a wśród nich, mam nadzieję, Maria Andrejczyk. Chwilę później na rozbiegu staną tyczkarze. Jeśli kontuzje nie przeszkodzą, w Londynie pojawi się dwóch naszych medalistów halowych mistrzostw Europy – mistrz Piotr Lisek – oraz brązowy medalista Paweł Wojciechowski (on jeden tytuł mistrza świata na stadionie już ma w swoim dorobku). Gdy finał tyczki będzie zbliżał się do końca, na bieżni pojawią się 800-metrowcy. Czy Adam Kszczot ponownie stanie na podium? Czy w finale obejrzymy także Marcina Lewandowskiego? To powinien być ekscytujący dla Polaków wieczór!\nNiedziela – 13. sierpnia\nW ostatni dzień mistrzostw Polacy zaatakują podium szeroką ławą. Wieczór zaczną skoczkowie wzwyż. A tam do życia i formy po licznych kontuzjach wrócił Sylwester Bednarek. Łodzianin został właśnie halowym mistrzem Europy i zamierza udowodnić, że medal na stadionie w Berlinie osiem lat temu, to nie był jednorazowy sukces. Gdy Bednarek będzie oddawał decydujące skoki, będzie musiał przepuścić na bieżni Joannę Jóźwik w finale biegu na 800 metrów. A na zakończenie mistrzostw nasze ozłocone w Belgradzie sztafety 4x400m.\nProblem w tym, że są to bardzo popularne dni wśród kibiców z całego świata i wszystkie dostępne bilety zostały sprzedane. Kupienie ich w odsprzedaży, to ostatnia szansa, by kupić je z legalnego źródła.\nZa ile i w jakim miejscu\nZanim przystąpisz do zakupów, zobacz jak na stadionie rozmieszczone są poszczególne kategorie cenowe oraz poznaj ich ceny:\nNajdroższe są weekendy (sobota-niedziela). Ceny zaczynają się od 45 funtów (kategoria D), poprzez 80 (C), 125 (B) i 155 (A), czyli w przeliczeniu na złotówki od 225 złotych do 775 zł. Sporo! Jest tylko jedna promocja dla dzieci w dniu finału 100 metrów mężczyzn. Bilet kosztuje 9,58 funtów, czyli tyle ile wynosi rekord świata Usaina Bolta. Taniej jest w tygodniu.\nNa nasz „medalodajny wtorek” ceny biletów wynoszą:\nKat. D – 35 funtów (175 zł)\nKat. C – 60 funtów (300 zł)\nKat. B – 75 funtów (375 zł)\nKat. A – 95 funtów (475 zł)\nJeśli więc chciałbyś oglądnąć z trybun rywalizację Polaków w dwóch najciekawszych dniach (wtorek i niedziela), koszt biletów dla Ciebie i osoby towarzyszącej wyniesie minimum 800 złotych.\nCo zrobić, żeby zakupić bilety:\nmusisz zarejestrować się na stronie mistrzostw\nw Menu po lewej stronie w części „MY ACCOUNT” w zakładce „My Payment Details” wprowadzić dane karty kredytowej lub debetowej, którą będziesz płacił za bilety. Karta musi być ważna przynajmniej do września 2017 roku.\nmieć trochę szczęścia i 8. marca zdobyć interesujące Cię bilety!\nbilety sportowelekkoatletykamistrzostwa światastadiontrybunyturystyka sportowa