Plymouth barracuda - Recenzje najlepszych samochodów\nTrendy motoryzacyjne na początku i w połowie lat 60. zachęcały amerykańskich producentów do tworzenia kompaktowych samochodów sportowych. Chrysler również podjął wysiłki w tym kierunku. Podstawą została podjęta Plymouth Valiant. W rezultacie powstał typowy samochód z napędem na tylne koła, który w pewnym stopniu konkurował z Fordem Mustangiem, a jego premiera w dniu 1 kwietnia 1964 r. Była na 2 tygodnie przed pojawieniem się bestsellera Forda.\nSamochód sportowy Chryslera Plymouth Barracuda, spółki zależnej koncernu, został wyprodukowany w latach 1964-1974 w dwóch fabrykach: Hamtramck (Michigan) i Windsor (Ontario, Kanada). Wyprodukowali trzy pokolenia Barracudy, wszystkie były dwudrzwiowe.\nPierwsza generacja modelu bazowała na platformie A z Plymouth Valiant i została wyprodukowana w latach 1964-1966. Wymiary nadwozia 4780/1781 mm (długość / szerokość) z rozstawem osi 2692 mm. Kaptur, reflektory, wycieraczki, zderzaki i część paneli pochodziły z Valiant, pozostałe nadwozia były oryginalne. Takie podejście znacznie zmniejszyło czas i koszt tworzenia modelu.\nW samochodach zainstalowano 6-cylindrowe silniki benzynowe marki Chrysler - Slant-6 o pojemności 2,8 litra (101 KM) i 3,7 litra (145 KM), a także 4,5 litra LA V8. Kompaktowy i wystarczająco mocny silnik LA V8 osiągnął maksymalną moc 180 KM Jednostki napędowe zostały sparowane z automatyczną skrzynią biegów Torqueflite.\nW 1965 roku, w związku z rosnącą konkurencją na rynku samochodów sportowych, moc silnika LA wzrosła do 235 KM. Był kompletny zestaw Formuły S, który zawierał taki silnik, zaktualizowane zawieszenie, większe koła, specjalne emblematy i tachometr. Od 1965 roku Barracuda zaczął być wyposażony w hamulce tarczowe i klimatyzację. Panele nadwozia uległy pewnym zmianom; Facelift nadał samochodowi szybszy zarys.\nWyprodukowany w latach 1967-1969, Barracuda drugiej generacji, mimo że był w zasadzie tym samym Valiantem, ale jego zewnętrzna strona była już całkiem zmodyfikowana. Konsumentom oferowano samochody w wersji coupe i kabriolet. Rozstaw osi zwiększył się do 2743 mm. Do gamy silników zaliczono 3,7-litrowy Slant-6, LA V8 4,5 litra, 5,2 litra i 5,6 litra, a także V8 marki B 6,3 litra (330 KM) i RB 7, 2 l.\nW 1968 r. Do udziału w wyścigach wprowadzono około 50 craków Barracuda wyposażonych w 7-litrowe jednostki napędowe Hemi Super. Samochody te były montowane przy użyciu lekkich materiałów i części wewnętrznych, takich jak na przykład siedzenia. Zachowane próbki tych Barracud są interesujące dla kolekcjonerów auto-antyk.\nZbudowano również niewielką liczbę modyfikacji Savage GT. Na rynku południowoafrykańskim wersja Barracuda była oferowana z 3,7-litrowym silnikiem o mocy 190 KM. ze zwiększonym momentem obrotowym i mniejszymi wymaganiami odnośnie emisji spalin.\nW latach 1970-1974 wyprodukowano trzecią generację Barracudy, obecnie na platformie E, która znacznie różniła się od poprzednich modeli. Podobne modele to Plymouth Cuda i Dodge Challenger. Samochody Barracuda tego pokolenia tradycyjnie miały coupe i kabriolet. Zakres kolorów samochodów otrzymał nowe jasne kolory: "witamina C", "ultrafiolet" i "Moulin Rouge".\nDzięki nowej, mocniejszej i większej platformie stało się możliwe seryjne użycie silnika 7-litrowego Hemi. Lista innych jednostek napędowych zainstalowanych na Barracudie jest imponująca: Slant-6 3,2 l i 3,7 l, LA V8 5,2 l, 5,6 l i 5,9 l, V8 6,3 l RB V8 7,2 l. Maszyny wyposażone w silniki Hemi i RB V8 miały mocniejszy układ hamulcowy i wzmocnione zawieszenie. Należy zauważyć, że tylko 11 jednostek Barracuda zostało wyprodukowanych z silnikami Hemi z 1971 r .; to wyjaśnia wysoki, do 2 milionów dolarów koszt dobrze zachowanych "okazów".\nWzrost cen paliw i wzrost stawek ubezpieczeniowych zatrzymał wielu nabywców, w wyniku czego zainteresowanie Chryslera produkcją szczególnie mocnych samochodów osłabło. Sprzedaż spadła gwałtownie po 1970 r., A kierownictwo korporacji zostało zmuszone 1 kwietnia 1974 r. Do ogłoszenia zakończenia produkcji Barracudy, dziesięć lat po jej rozpoczęciu.


Dobroczynna moc czosnku - Dietoteczka\nDobroczynna moc czosnku\nJednym z wciąż niedocenianych jej darów, niemalże panaceum, jest czosnek. Znany już od wieków, a z różnych względów ciągle mało wykorzystywany. Te skromne białe główki kryją w sobie tajemnicę zdrowia, siły, młodości i… długowieczności.\nNieprzypadkowo czosnek znano i spożywano już wiele tysięcy lat temu. W starożytnym Egipcie otaczany był kultem, a robotnicy budujący piramidę Cheopsa dostawali codziennie porcję czosnku. Miał dodawać im sił i energii do pracy oraz chronić przed wszelkimi chorobami. Greccy siłacze i atleci przed wyjściem na arenę jedli aromatyczne ząbki, aby odważnie stawiać czoło przeciwnikom (żartując, można powiedzieć, że powalali ich oddechem). Dzisiaj czosnek cieszy się różnymi opiniami. Jedni go uwielbiają, nie brakuje również jego przeciwników, którzy narzekają zwłaszcza na jego zapach. Ja namawiam wszystkich, którym zależy na dobrym zdrowiu, aby nie unikali czosnku i używali go jak najczęściej, jako przyprawy smakowej i środka leczniczego.\nObecnie już wiadomo, że w czosnku ukryte jest wielkie bogactwo witamin i soli mineralnych. Ma działanie antyoksydacyjne, przywraca pamięć, przedłuża życie, wpływa dodatnio na układ odpornościowy, zapobiega nowotworom. Zaliczany jest do roślinnych antybiotyków (niepowodujących skutków ubocznych), ponadto jest środkiem wykrztuśnym, działa dezynfekująco. Stosuje się go w przeziębieniach, przewlekłych nieżytach dróg oddechowych, w miażdżycy (obniża poziom cholesterolu we krwi), a także przy wysokim ciśnieniu. Polecany jest również w dolegliwościach wieku podeszłego. Wśród ludów często spożywających tę roślinę panuje powszechne przekonanie, że czosnek działa odmładzająco i pozwala zachować dobre zdrowie i kondycję na długie lata. Komu przeszkadza zapach po zjedzeniu czosnku, może zjeść jabłko lub natkę pietruszki. Nie gwarantuje to całkowitego pozbycia się specyficznego zapachu, ale może choć trochę go zniweluje. Można też stosować preparaty czosnkowe, które równie dobrze działają, a są bezzapachowe. Polecamy wszystkim „winko czosnkowe”, które nie pozostawia po wypiciu zbyt mocnego aromatu, jest ciekawe w smaku i zawiera właściwości świeżego czosnku (ma bardzo duże właściwości energetyczne). Aby je przygotować, należy obrać 26 dużych ząbków czosnku, zmiażdżyć je, dodać sok i miąższ z 3 cytryn. Można jeszcze dodatkowo zmiksować. Zalać to litrem zimnej, przegotowanej wody. Odstawić na dwa dni w chłodnym miejscu. Następnie wlać do butelki, zakorkować i przechowywać w ciemnym miejscu. Pić 1-2 kieliszki dziennie. Do wody można dodać miodu. A potem: na zdrowie!\nCi natomiast, którzy nie boją się czosnkowego zapachu, niech stosują go do najróżniejszych potraw, poprawiając ich smak, pobudzając apetyt i trawienie. Z dodatkiem czosnku warto również przygotowywać różne pasty do chleba. Są łatwe do przyrządzenia, smaczne i zdrowe. Wystarczy np. dokładnie rozetrzeć twarożek z jogurtem naturalnym i śmietanką, dodać rozgniecione ząbki czosnku (ilość zależy od upodobania), przyprawić pieprzem i solą, warto też dodać trochę mielonej kozieradki. Jeśli mamy ochotę na odrobinę egzotyki, zróbmy wspaniałą pastę z awokado – obecnie dostępnym bez problemu. Awokado jest owocem pełnym witamin, zwłaszcza wit. E i C, ma sporo wapnia i fosforu, dzięki czemu ma wysoką wartość dietetyczną, a w połączeniu z czosnkiem to już prawdziwa,, bomba zdrowia”. Choć awokado ma dużą zawartość tłuszczy, to nie trzeba się ich obawiać, ponieważ są to tłuszcze nienasycone, które regulują poziom cholesterolu we krwi i dobroczynnie działają na skórę. Awokado zalecane jest cierpiącym na niedokrwistość, nadciśnienie i stwardnienie tętnic. Tak więc warto przygotować np. na kolację „zieloną” pastę: umyte awokado rozkroić, wyjąć pestkę, łyżeczką wydrążyć miąższ, pokropić odrobiną soku z cytryny, rozgnieść widelcem na gładką masę, lekko posolić, dodać 2 zmiażdżone ząbki czosnku, dobrze wymieszać i… gotowe. Teraz wystarczy posmarować tą „pychotką” pieczywo i można się delektować.\nCzosnek niedźwiedzi pasuje do bardzo wielu potraw. Nawet jajecznica na podduszonej cebulce i czosnku (trzeba uważać, aby się nie przypalił) nabiera ciekawego smaku. Są osoby, które nie jedzą szpinaku, twierdząc, że nie jest smaczny. Wystarczyłoby jednak, by dodali do niego trochę czosnku, a na pewno zmieniliby zdanie. Dobrze jeść czosnek przez cały rok, ale zwłaszcza jesienią i zimą, aby nie dopuścić do przeziębienia. Jeśli dopadł nas już katar, róbmy inhalacje z oparów zmiażdżonego czosnku. Postępując w ten sposób, oddychamy fitoncydami, których czosnek zawiera największe ilości, choć również cebula i chrzan mogą się poszczycić ich posiadaniem. Fitoncydy to roślinne substancje lotne o właściwościach antybiotycznych, zawarte w świeżo wyciśniętym soku roślinnym i dlatego, gdy chcemy pozbyć się kataru, należy wąchać świeżo zmiażdżony ząbek czosnku. Fitoncydy są również substancjami o działaniu grzybo-, bakterio-, wiruso- i pierwotniakobójczym. Jeśli boli nas gardło i męczy kaszel, przygotujmy syrop z kilku posiekanych ząbków czosnku, zalanych miodem. Należy pozostawić to na 2-3 godziny. Zażywać kilka razy dziennie po łyżeczce. Z pewnością ta miksturka wspomoże i przyspieszy leczenie infekcji.\nJedzmy więc czosnek, by być zdrowym, młodym, dla długiego życia w dobrej kondycji, no i… aby odstraszyć wampiry, które ponoć go nie znoszą. Pewnie coś w tym jest, warto by wypróbować, jak działa na ,,wampiry energetyczne”. W każdym razie ten, kto lubi czosnek, może być spokojniejszy o swoje zdrowie, a kto się jeszcze do niego nie przekonał, niech wie, że korzyści, jakie osiągnie regularnie spożywając aromatyczne ząbki, będą dużo większe niż strach przed jego zapachem\nTagi: antybiotyki, choroby, czosnek, zdrowie\nCzy zwracasz uwagę, by jeść mięso bez antybiotyków?\n5 sposobów na skuteczną walkę z przeziębieniem\nJakie odżywki stosują sportowcy?\n5 stycznia 2016 o 06:06\nOd lat stosuje czosnek i chwalę sobie jego działanie.\nŻywienie Jakie odżywki stosują sportowcy?


Historia Peugeota 3008 sięga 2009 r. Wtedy, na Międzynarodowym Salonie Samochodowym w Genewie, pokazana została pierwsza generacja tego auta. Trzeba dodać, że Peugeot 3008 w swojej pierwszej odsłonie łączył cechy crossovera i minivana. Stylistykę crossovera zyskała dopiero druga generacja auta, którą pokazano w 2016 r.\nPeugeot 3008 - stylistyka\nNowe modele samochodów producenta z lwem w logo charakteryzują się na tyle charakterystyczną stylistyką, że kiedy widzisz na ulicy auto, którego LED-owe światła do jazdy dziennej mają kształt kłów, to nie musisz podchodzić do niego bliżej żeby odczytać nazwę producenta. Od razu wiesz, że to jest Peugeot.\nPodobnie jest w przypadku nowej, trzeciej już, generacji Peugeota 3008. Jego znakiem rozpoznawczym, oprócz LED-owych kłów jest też nowy wzór grilla. W jego centralnej części znajduje się logo producenta, a na środku maski umieszczona jest nazwa modelu. Co ciekawe - zera połączone są tak, że przypominają znak nieskończoności.\nMotyw pazurów (w końcu lew w logo do czegoś zobowiązuje) znaleźć też można w tylnych światłach, które także wykonane są w technologii LED. Warto też dodać, że tylne światła przykryte są przezroczystym przydymionym kloszem, który jest przedłużeniem czarnego pasa umieszczonego w górnej części klapy bagażnika.\nJak Peugeot 3008 wygląda z profilu? Elegancko. Wpływ na to mają chromowane listwy biegnące przez górną krawędź drzwi i ozdabiające ich dolną część. Trzeba też wspomnieć o lekko opadającej linii dachu, przechodzącej w niewielki spojler oraz o dyskretnych przetłoczeniach na przednich i tylnych błotnikach.\nSkoro wiemy już, jak Peugeot 3008 wygląda z zewnątrz, pora wsiąść do środka.\nMała kierownica i nowoczesne rozwiązania - tak wygląda wnętrze Peugeota 3008\nJaki element wyposażenia wnętrza każdego samochodu jest najbardziej charakterystyczny dla aut marki Peugeot? To kierownica. Ta, która została zamontowana w Peugeocie 3008 jest nie tylko - jak w innych modelach tego producenta (np. w Peugeocie 308) - mniejsza niż ta, którą znajdziesz w większości samochodów, ale także nie jest okrągła. Jej kształt jest zbliżony do sześciokąta. Podczas jazdy kręci się nią tak samo, jak zwykłą, okrągłą, kierownicą.\nPrzed oczami kierowcy znajduje się "holograficzny" programowalny wyświetlacz. Obok niego, zwrócony nieco w stronę kierowcy, umieszczony jest 10-calowy wyświetlacz systemu multimedialnego. Pod nim znajdują się przyciski typu "Toggle Switch". Ekrany: wskaźników i systemu multimedialnego oraz przyciski są elementami systemu PEUGEOT i-Cockpit, będącego unikatową koncepcją miejsca pracy kierowcy. Dzięki temu rozwiązaniu wszystkie niezbędne informacje kierowca ma na wysokości wzroku.\nPrzy pomocy przycisków "Toggle Switch" (ich wygląd - przynajmniej według mnie - inspirowany lotnictwem) można było m.in. włączyć menu klimatyzacji (sterowanie nią odbywało się niestety przy pomocy ekranu dotykowego), włączyć nawigację, wejść do menu telefonu czy ustawień pojazdu. Po lewej stronie znalazłem jeszcze jeden, mniejszy od pozostałych, przycisk. Po jego wciśnięciu na ekranie systemu multimedialnego pojawiały się informacje dotyczące przepływu energii w systemie hybrydowym.\nPoniżej przycisków "Toggle Switch" producent umieścił przełączniki ogrzewania foteli, podgrzewania przedniej i tylnej szyby czy blokady drzwi. Znajduje się tam też klasyczne pokrętło do regulowania głośności.\nWarto też wspomnieć o chromowanej listwie, która rozpoczyna się przy przyciskach i odgradza tę część panelu środkowego, w której znajduje się m.in. dźwignia do zmiany przełożeń. Auto, którym jeździłem wyposażone było w ośmiobiegowy automat sterowany elektronicznie, z wykorzystaniem rozwiązania Shift by wire, w której wybierak jest połączony ze skrzynią biegów elektronicznie. Dźwignia miała dość nietypowy kształt, który kojarzył mi się z uniesioną głową kobry.\nDźwigni do zmiany przełożeń towarzyszyły też: przycisk włączający hamulec postojowy i przełącznik trybów jazdy.\nPrzestrzeń we wnętrzu Peugeota 3008? Na jej brak podróżujący francuskim SUV-em nie mogą narzekać. Rozstaw osi, czyli parametr mający największe przełożenie na wielkość miejsca w kabinie pasażerskiej, wynosi 2 675 mm (przy długości 4 447 mm). Szerokość samochodu to z kolei 1 841 mm. Najlepiej ilustruje to szerokość środkowego panelu (zarówno kierowca jak i pasażer mogli oprzeć łokcie na podłokietniku i nie przeszkadzaliby sobie wzajemnie). Skoro mowa o podłokietniku. Jeszcze nigdy nie jeździłem samochodem, w którym schowek w podłokietniku byłby tak pojemny i tak głęboki. Otwiera się go też inaczej niż w normalnie. Jego pokrywy nie podnosi się się do góry. Po wciśnięciu przycisku zwalniającego blokadę, dwie części pokrywy otwierają się w lewo i prawo.\nWnętrze Peugeota 3008 to nie tylko nowoczesne rozwiązania technologiczne. To też bardzo ładnie (a wręcz elegancko) wykończony kokpit. Uwagę zwraca szary materiał, którym wyłożone są boczki drzwi i dolna część deski rozdzielczej. Równie dobre wrażenie robią fotele. Są wygodne i zapewniają w miarę przyzwoite trzymanie boczne. W ich przypadku zaskoczyło mnie (negatywnie niestety) to, że były regulowane manualnie. Manualnie!! W samochodzie kosztującym ponad 210 tys. zł. OK, nie oczekiwałem foteli z pamięcią ustawień, ale regulacja elektryczna ustawień byłaby mile widziana.\nPeugeot 3008 - co go napędza?\nNa błotnikach auta, którym jeździłem umieszczone były napisy HYBRID4. W ten sposób Peugeot oznacza samochody:\nz napędem hybrydowym (a konkretnie PHEV, czyli hybryda typu plug-in)\ni z napędem na 4 koła.\nŁączna moc układu hybrydowego wynosiła 300 KM. Na układ hybrydowy składają się:\nsilnik spalinowy o pojemności 1,6 i o mocy 180 KM,\ndwa silniki elektryczne: przedni o mocy 110 KM i tylny o mocy 113 KM.\nMoment obrotowy przenoszony jest na koła przez ośmiobiegową skrzynię automatyczną.\nPojemność litowo-jonowego akumulatora wynosi 13,2 kWh. Przekłada się to na zasięg w trybie elektrycznym wynoszący od 56 do 59 km. Z kolei zbiornik paliwa mieści 43 l (w wersji spalinowej jest większa o 10 l).\nPeugeot 3008 może rozpędzić się do 235 km/h. Maksymalna prędkość w trybie elektrycznym wynosi 135 km/h.\nJak jeździ Peugeot 3008 HYBRID4?\nPierwszych kilkadziesiąt kilometrów testu przejechałem w trybie zeroemisyjnym. Ważący 1 429 kg samochód rozpędzał się bardzo sprawnie, a co ważniejsze, w zupełnej ciszy. Podobnie jak w autach elektrycznych, tak i w hybrydzie plug-in trzeba pilnować prędkości. Wydawało mi się, że pedał przyspieszenia wciskałem lekko, tak jak w aucie z napędem spalinowym, a prędkościomierz pokazywał (i to w mieście!) 70 km/h. Na szczęście (podobnie jak w innych modelach Peugeota i Citroena), byłem informowany o zbliżającym się stacjonarnym fotoradarze.\nKoniec prądu w akumulatorze. I co wtedy? Jeżeli w okolicy, w której się znajdujesz nie ma publicznej ładowarki i nie masz możliwości doładowania baterii z gniazdka 230V, to wtedy najlepiej włączyć tryb hybrydowy. Wówczas samochód będzie jechał jak hybryda HEV. Przy niewielkich prędkościach (przede wszystkim podczas jazdy w mieście), auto napędzane jest przez silniki elektryczne, które uzyskują energię w procesie rekuperacji. W trybie hybrydowym przejechałem część testowych kilometrów i, według mnie, auto bardzo sprawnie się przemieszczało przy wykorzystaniu napędu elektrycznego wspomaganego przez silnik spalinowy.\nPodstawową różnicą między hybrydą HEV a hybrydą PHEV jest to, że akumulator w tej drugiej możesz naładować korzystając z publicznej ładowarki, wallboxa czy z domowego gniazdka. Nie tylko możesz, a wręcz powinieneś. Wiedziałem o tym, ale niestety nie miałem możliwości by na bieżąco ładować akumulator trakcyjny. Nie znaczy to jednak, że tego nie zrobiłem. Podłączyłem auto pod szybką ładowarkę i poszedłem po zakupy do hipermarketu.\nKiedy wróciłem po ok. 50 minutach okazało się, że ilość doładowanej energii wyniosła 5,40 kWh, a maksymalna moc ładowania wyniosła 7,34 kWh (a korzystałem z ładowarki o maksymalnej mocy 50 kWh). Za ładowanie zapłaciłem 6,97 zł, a energii w akumulatorze wystarczyło na ok. 20 km. Pełne ładowanie trwałoby godzinę i 40 minut.\nPróbowałem też ładowania z gniazdka 230V. W tym przypadku godzina ładowania przełożyła się na... 2 km zasięgu (naładowanie akumulatora do pełna trwałoby ok. 8 godzin).\nAlternatywą do ładowania przy pomocy ładowarki publicznej, wallboxa czy z gniazdka, jest uzupełnienie energii w akumulatorze podczas jazdy. Spróbowałem i tego rozwiązania. Spróbowałem i bardzo się ucieszyłem, kiedy po wyłączeniu silnika wyłączyła się też ta opcja. Nie polecam korzystania z tego rozwiązania. Skutkuje znacznym wzrostem spalania (a przypominam, że zbiornik paliwa w hybrydowym Peugeocie mieści tylko 43 l).\nPodczas tygodniowego testu przejechałem ponad 469 km. Co prawda nie udało mi się osiągnąć tak niskiego spalania, jakie producent podaje w specyfikacji (1,3 - 1,4 l/100 km), ale jazda tym francuskim SUV-em sprawiła mi wiele przyjemności.\nPeugeot 3008 HYBRID4 - ile trzeba za niego zapłacić?\nPeugeot 3008 HYBRID4 300 e-EAT8 jest dostępny w trzech wersjach wyposażenia, za które (zgodnie z cennikiem obowiązującym od 26 sierpnia 2021 r.) trzeba zapłacić:\nAllure Pack (od 201 800 zł),\nGT (od 211 200 zł),\nGT Pack (od 222 000 zł).\nMoim testowym autem była wersja Allure Pack. W jego standardowym wyposażeniu, oprócz kompletu poduszek powietrznych (czołowych, bocznych i kurtynowych) znajdowały się m.in.:\nreflektory przednie EcoLED Technology (światła do jazdy dziennej w technologii LED, kierunkowskazy zintegrowane ze światłami do jazdy dziennej, światła tylne LED),\ndrzwi automatycznie regulowane przy ruszaniu,\nPack Safety Plus składający się z: Pack Safety (system monitorowania martwego pola BSD), system wykrywania zmęczenia kierowcy (DAA3) i system high beam (HBA),\nsystem rozszerzonego rozpoznawania znaków drogowych (ETSR),\ntylne czujniki cofania,\nCity Pack 1: czujniki parkowania z przodu + Pakiet VisioPark 1,\nchromowana listwa na tylnym zderzaku,\nosłona chłodnicy z chromowanym wzorem szachownicy,\nwykończenie elementów wnętrza chromem,\nchromowane przełączniki typu "Toggle Switch" do obsługi podstawowych funkcji ekranu dotykowego,\nsystem bezkluczykowego dostępu i uruchomienia pojazdu ADML,\ncentralny podłokietnik z podświetlanym i chłodzonym schowkiem,\nautomatyczna klimatyzacja dwustrefowa z nawiewami na tylny rząd siedzeń,\npodgrzewana tylna szyba z wbudowaną anteną radiową,\nPakiet Widoczność (automatyczny włącznik reflektorów z czujnikiem zmierzchu, wycieraczki z czujnikiem deszczu, lusterko wewnętrzne elektrochromatyczne, funkcja Follow Me Home),\nakustyczne przednie szyby dla wersji HYBRID,\ntapicerka półskórzana Colyn Mistral,\ngniazdo USB z na konsoli centralnej,\nradio DAB z MP3, 6 głośników, Bluetooth (streaming audio, zestaw głośnomówiący), z przyciskami na kierownicy, 10-calowy ekran dotykowy,\nMirror Screen - kompatybilny z Apple Car Play/Android Auto.\nDopłata do: lakieru metalizowanego wynosi 2 700 zł, ładowarki pokładowej OBC 7,4 kW + kabel do gniazdka TB (1 500 zł), bezdotykowe otwieranie klapy bagażnika (2 400 zł), podgrzewane przednie fotele (800 zł), bezprzewodowe ładowanie smartfona w standardzie Qi (400 zł), Pakiet City 2 (2 200 zł). Według informacji, jakie otrzymałem z polskiego oddziału Peugeota, wyjściowa cena modelu wyniosła 200 400 zł, a cena uwzględniająca opcje dodatkowe - 210 400 zł.\nPeugeot 3008 to bardzo udany kompaktowy SUV. Spośród innych samochodów tego typu wyróżnia się stylistyką. Jego wnętrze jest przestronne i wypełnione nowoczesnymi rozwiązaniami. Czy to auto ma minusy? Według mnie tak. Szkoda, że nie jest dostępny jako hybryda HEV. Z takim napędem auto byłoby z pewnością tańsze i dające równie dużą przyjemność z jazdy.


TNK-BP chce zwiększyć udział w Sibir Energy - Nafta\nTNK-BP chce zwiększyć udział w Sibir Energy\nTNK-BP, rosyjsko brytyjska spółka paliwowa rozpoczęła skup akcji Sibir Energy, rosyjskiego koncernu naftowego – podaje dziennik "Kommiersant".\nCredit Suisse International, reprezentujący interesy TNK-BP poinformował, że będzie się starał o 35 proc. pakiet akcji Sibir Energy, dostępny na londyńskiej giełdzie.\nWedług danych The Sunday Times rosyjsko-brytyjski koncern jest gotów zapłać za nie 3,38 mld USD.\nGłównymi akcjonariuszami brytyjskiego koncernu paliwowego działającego w Rosji są władze Moskwy, które także są zainteresowane zwiększeniem udziałów w spółce oraz przedsiębiorca Szałwa Czigirinskij i Igor Kesajew, właściciel grupy Merkurij.


Turcja w UE? "Decydujmy z otwartymi oczami"\nDodano: 20 października 2010, 16:43 0\nBułgarski parlament nie zajął w środę stanowiska w sprawie referendum na temat członkostwa Turcji w UE, odkładając rozpatrzenie sprawy. Na rzecz zorganizowania referendum pozaparlamentarna, nacjonalistyczna partia WMRO zebrała ponad 332 tys. podpisów.\nZgodnie z ustawą o referendach parlament miał obowiązek rozpatrzyć wniosek poparty tak dużą liczbą podpisów. Jednak posłowie, by nie wypowiadać się jednoznacznie, uciekli się do pretekstu proceduralnego, zlecając sprawdzenie w bazie ewidencji ludności ważność zebranych podpisów. Nie wyznaczył terminu zakończenia prac, co oznacza odłożenie sprawy co najmniej o kilka miesięcy.\nPodczas dyskusji w parlamencie podkreślono, że poparcie dla unijnych aspiracji Turcji nie powinno być bezwarunkowe. Decyzję w sprawie poparcia dla pierwszego islamskiego kraju w UE należy podejmować bardzo ostrożnie, również ze względu na nierozwiązane problemy w stosunkach dwustronnych, w tym sprawę niewypłaconych przez Turcję odszkodowań dla wypędzonych na początku XX wieku Bułgarów z Tracji. - Decyzję powinniśmy podejmować, mając otwarte oczy - podkreślił szef klubu poselskiego lewicy, były premier Sergiej Staniszew.\nDwa poprzednie rządy bułgarskie, kierowane przez byłego cara Symeona Sakskoburggotskiego i Staniszewa wyrażały poparcie dla kandydatury Turcji do UE. Pozytywne stanowisko w tej sprawie do niedawna zajmował też obecny rząd Bojko Borysowa. Stanowiskiem tym zachwiał z jednej strony kategoryczny sprzeciw wobec tureckiego członkostwa ze strony nacjonalistycznej partii Ataka, która swoimi 21 głosami zapewnia większość mniejszościowemu gabinetowi, a z drugiej - dostosowanie się polityki Sofii do stanowisk Niemiec i Francji.\nKilka dni po niedawnej wizycie tureckiego premiera Recepa Tayyipa Erdogana w Sofii, podczas której Borysow poparł dążenie Turcji do wejścia do UE, i ostrym proteście lidera partii Ataka Wolena Siderowa, Borysow tłumaczył, że jego poparcie "dla europejskiej perspektywy Turcji" nie jest równoznaczne z "poparciem dla członkostwa". Podczas środowej dyskusji parlamentarnej przed budynkiem parlamentu protestowali zwolennicy partii WMRO, a w Płowdiwie odbył się antyturecki wiec Ataki.\n„Bezprecedensowa elastyczność”. Gigant technologiczny pokazuje, jak...\nHiszpania. Wzrost zakażeń koronawirusem. Przymusowa izolacja w jednym z regionów\nPapież popiera apel ONZ o globalne zawieszenie broni w związku z pandemią. „Apel godny pochwały”\nLOT apeluje o sprawdzanie obostrzeń. „Nie możemy zabrać pasażerów, którzy nie dopełnili formalności”


Czy „Polski Ład” opodatkuje kierowców? - logistyka.rp.pl\nCzy „Polski Ład” opodatkuje kierowców?\nŻniwa przewoźników intermodalnych\nprzez Robert Przybylski -\t7 lipca 2021\nPrzewoźnicy już muszą trzymać się za kieszenie. Pakiet Mobilności i „Polski Ład” z nową skalą podatkową opodatkują wypłaty kierowców.\nZaproponowany przez rząd „Polski Ład” zwiększa kwotę wolną od podatku do 30 tys. zł i podwyższa prób podatkowy do 120 tys. zł. Zarazem składka zdrowotna staje się zwykłym podatkiem, zależnym od wysokości przychodów. Oznacza to wzrost obciążeń dla przedsiębiorców z 19 do 28%, a dla pracowników etatowych z 32 do 41%.\nCzytaj więcej w: Takich pensji w magazynach jeszcze nie było\nZ prezentowanych założeń wynika, że osoby mające powyżej 8 tys. zł miesięcznie będą płacić większe podatki. Dotyczy to przedsiębiorców i samozatrudnionych. W większości może ominąć kierowców, bo jak wynika z badań Polskiego Instytutu Transportu Drogowego, według których 96% kierowców posiada umowę o pracę.\nJednak nie oznacza to, że dla etatowych pracowników zmian nie będzie. Wymusi je Pakiet Mobilności, który do płacy minimalnej nie wlicza diet i ryczałtów. Państwo musi wprowadzić do lutego 2022 roku (kiedy zacznie obowiązywać kolejny zapis Pakietu Mobilności dotyczący właśnie wynagrodzeń) nowe zasady wynagrodzeń kierowców. – Nie wiemy jakie będą szczegółowe zapisy ustawy, ale pewne jest, że ozusowanie całego wynagrodzenia kierowcy zwiększy koszt brutto dla pracodawcy – ostrzega Łukasz Włoch, ekspert Ogólnopolskiego Centrum Rozliczania Kierowców grupy Inelo.\nPrzypomina, że kierowcy, którzy pracują w transporcie międzynarodowym zarabiają średnio około 7 tys. zł netto. – Zwykle na taką wypłatę składa się wynagrodzenie podstawowe 3500 brutto, czyli 2800 zł netto plus nieopodatkowane ryczałty i diety, które dopełniają pensję do wspomnianych 7 tys. zł. Wtedy koszt pracodawcy to prawie 9 tys. zł brutto. Jeśli wejdzie nowa ustawa, mocno podwyższy te wydatki – twierdzi Łukasz Włoch – Kierowca nadal będzie chciał zarabiać 7 tys. złotych „na rękę”. Pracodawca będzie musiał odprowadzić składki od całej tej kwoty, a nie jak do tej pory tylko od 2,8 tys. zł. To będzie oznaczało, że całkowity koszt brutto wzrośnie do ok. 12 tys. zł, czyli o prawie 35 procent – wylicza ekspert OCRK.\nNa zmianach skorzysta także ZUS. – Co ważne, kierowca, który do tej pory miał wynagrodzenie na poziomie 3,5 tys. zł brutto, teraz będzie miał ok. 10 tys. zł brutto przy tej samej wypłacie 7 tys. zł netto. Przy szacunku, że obecnie w tym zawodzie pracuje 250 – 300 tys. osób będzie to oznaczało niebagatelne wpływy do ZUS czy US – dodaje Kamil Wolański, ekspert Ogólnopolskiego Centrum Rozliczania Kierowców grupy Inelo.\nzasady wynagrodzeń kierowców\nKonsumpcja ratuje transport i logistykę\nProducenci żywności i dóbr konsumpcyjnych zapewniają przewoźnikom dopływ zleceń. Przewoźnicy oraz firmy logistyczne odnotowały ...\nRobert Przybylski - 21 kwietnia 2020\nDystrybucja produktów świeżych podlega dokładnej kontroli i wymaga wysokiej sprawności operacyjnej oraz specjalistycznych magazynów. ...\nSprzedaż ciężarówek jak w ubiegłym roku\nWymiana taboru utrzyma ubiegłoroczny poziom rejestracji. DAF prognozuje, że polski rynek w 2020 osiągnie ...\nRobert Przybylski - 25 stycznia 2020\nStabilna podaż transportu\nPrzewoźnicy nie inwestują, ale importerzy samochodów spodziewają się, że to tylko chwilowa sytuacja. Podaż ...\nRobert Przybylski - 21 lutego 2020


Koszulki na zamówienie Nie ma oczywistej odpowiedzi na pytanie jakich upominków się spodziewamy. Innego bowiem podarunku spodziewamy się rozpoczynając nowe życie po ślubie, a innego będąc małym dzieckiem. Każdy z nas jest inną osobowością i nawet spośród dwóch osób w tym samym wieku jedna będzie wolała śmieszny podarek, a druga podarunek nadzwyczaj znaczny. W ogóle trafne wydaje się spostrzeżenie, że im człowiek jest starszy, tym bardziej istotnych i jednocześnie praktycznych podarków oczekuje – my rekomendujemy Pogoda w Tajlandii. Dla małego dziecka prezent powinien spowodować radość. Wielu młodych ludzi uwielbia obdarowywać się zabawnymi podarunkami, jako ludzie jeszcze młodzi, niemniej jednak już [ Read More ]


Urządzenia do pomiarów, jakie będą pomocne przy sprawdzaniu poziomu wody. - Usługi\nUrządzenia do pomiarów, jakie będą pomocne przy sprawdzaniu poziomu wody.\nRozwój różnego rodzaju technik spowodował, iż również jeśli chodzi o urządzenia do pomiarów, które będą konieczne przy sprawdzaniu poziomu wody jest w czym wybierać.\nOferta jest ubogacona, a wszystkie wodomierze doskonale spełniają posiadaną rolę użytkową. Przy wyborze wodomierza należy się sugerować: jego wielkością, okolicznościami montażu, warunkami użytkowania, techniką odczytywania pomiaru wody, oraz konkretną charakterystyką aparatury wodnej. Tak samo istotnym czynnikiem okaże się cena, niezależnie od tego, czy chodzi o zakup wodomierza do określonej instytucji, czy będzie go chciała nabyć osoba prywatna. Najpopularniejszy jest wodomierz mechaniczny, gwarantujący doskonałą jakość w zestawieniu do jego ceny. Innego rodzaju popularne wodomierze to wodomierze skrzydełkowe. Stosuje się je do mniejszych przepływów, a więc w domach prywatnych. Wodomierze skrzydełkowe dzieli się na wodomierze – (zobacz wodomierze odczyt radiowy) jednostrumieniowe} jakie służą skrupulatnemu mierzeniu poziomu zużytej wody. Odczytu dokonać można przy użyciu bębenkowego licznika. Woda w tego typu wodomierzu dopływa do wirnika w jednym, spójnym strumieniu. Drugim rodzajem wodomierzy skrzydełkowych są wodomierze – (zobacz wodomierze jednostrumieniowe) wielostrumieniowe}, w których wirnik posiada jeszcze jedną osłonę ze szczelinami wywołującymi rozbicie strumieni. W skutek tego przypływ wody do wirnika wpływa przez dużo niewielkich strumieni. Ten rodzaj wodomierzy traktowany jest także za w większym stopniu sprawniejszy.\nEksperci zaznaczają, że przy silnych uderzeniach strumieni wody wodomierze jednostrumieniowe szybciej ulegną rozpadowi. Poza tym, wodomierze wielostrumieniowe okazują się mocniejsze i da się je użytkować dłużej. Te dwa rodzaje wodomierzy sprawdzają się bardzo dobrze w domach jednorodzinnych. Z tego względu, o ile ktoś wybiera wodomierz do zakładu pracy to musi kierować się nade wszystko jego funkcją. Rozsądnie jest doradzić się specjalistów odnośnie tego, jaki typ wodomierza jest polecany (bmeters), ponieważ ma się mocniejszą gwarancję, że powzięty wybór jest wyborem słusznym. Zwracanie uwagi na takie szczegóły jest nie bez znaczenia. A oferta udostępnionych na rynku przyrządów do pomiarów, jakie okażą się niezbędne przy odczytywaniu poziomu wody stale się powiększa.\nTagi: eksperci, urządzenia do pomiaru wody, Wodomierze, wodomierze skrzydełkowe


Państwo Witkowscy chyba nie zrozumieli idei Narracji.\nRzucanie na ściany statycznych obrazów nie wnoszących NIC w przestrzeń (a dodam, że jestem fanem prac p. Waliszewskiej) i filmy o uprawianiu jakiejś\nRzucanie na ściany statycznych obrazów nie wnoszących NIC w przestrzeń (a dodam, że jestem fanem prac p. Waliszewskiej) i filmy o uprawianiu jakiejś zieleniny to nieporozumienie.\nUważam, że z tego całego pseudoartyzmu powinna ich rozliczyć jakaś porządna kontrola skarbowa, bo przecież nikt tego nie robił za darmo, a mam wrażenie, że mogło tu dojść do defraudacji środków publicznych.\nPaństwo Witkowscy chyba nie zrozumieli idei Narracji. Rzucanie na ściany statycznych obrazów nie wnoszących NIC w przestrzeń (a dodam, że jestem fanem prac p. Waliszewskiej) i filmy o uprawianiu jakiejś zieleniny to nieporozumienie. Uważam, że z tego całego pseudoartyzmu powinna ich rozliczyć jakaś porządna kontrola skarbowa, bo przecież nikt tego nie robił za darmo, a mam wrażenie, że mogło tu dojść do defraudacji środków publicznych.\nNarracje 2011 a narracje 2014 - wystarczy porównać w wyszukiwarce - różnica widoczna gołym okiem. Kiedyś wyglądało, teraz nie musi, wystarczy treść - głęboka aż mdłości biorą.\nWrzosowisko Ok, reszta słabiutko\nTaka piękna dzielnica i zupełnie niewykorzystana. Zdjęcia i wizualizacje z budynków na bardzo niskim poziomie. Na miejscu artystów nie podpisywałabym się pod nimi nazwiskiem.


Młada Hora, Wielka Rycerzowa (Beskid Żywiecki) – wycieczka górska – 28 lutego 2010 r. | Oddział PTT w Bielsku-Białej\n← Potrójna (Beskid Mały) – wycieczka górska – 20-21 lutego 2010 r.\nPotrójna (Beskid Mały) – wycieczka górska – 6-7 marca 2010 r. →\nMłada Hora, Wielka Rycerzowa (Beskid Żywiecki) – wycieczka górska – 28 lutego 2010 r.\nOpublikowano 28 lutego 2010, autor: Szymek\nByło kilka powodów, dla których pojawiliśmy się u Bacy po raz drugi w odstępie tygodnia. Jednym z nich była chęć spotkania się z grupą znajomych z Oddziału PTT w Krakowie, którzy w ten weekend postanowili odwiedzić gościnne progi chyza.\nZ Bielska-Białej wystartowaliśmy z samego rana, aby zdążyć do chyza jeszcze przed poranną mszą św., która odprawiona została w mładohorskiej kapliczce. Uczestnicy wycieczki postanowili spędzić dzień w różny sposób. Część wybrała się na krótką wycieczkę na szczyt Wielkiej Rycerzowej, z kolei reszta postanowiła leniwie pospacerować po Mładej Horze, zaglądnąć do pszczół, wstąpić na szczyt Mładej Hory.\nPo tak spędzonym dniu zeszliśmy do Doliny Danielki, w której zostawiliśmy samochody i wróciliśmy do swoich domów.\nChyz u Bacy PTT na Mładej Horze


OASE AquaMax Expert 40000 Pompa filtracyjno-strumieniowa - Garden System\nStrona główna / Kategorie / OASE AquaMax Expert 40000 Pompa filtracyjno-strumieniowa\nOASE AquaMax Expert 40000 Pompa filtracyjno-strumieniowa\nSKU: 56875 Kategoria: Kategorie Tag: Oase\nCałkowicie nowa, energooszczędna pompa filtrująco-strumieniowa Oase AquaMax Expert 40000 doskonale sprawdzi się tam gdzie potrzebny jest bardzo duży przepływ wody nie pobierając przy tym ogromnej ilości energii elektrycznej. Urządzenie idealnie znajdzie swoje zastosowanie w szczególnie wyrafinowanych systemach filtrów, dużych stawach, dłuższych strumieni czy zwykłych wodospadach.\nPosiadająca maksymalną moc 1100 Wpompa Oase AquaMax Expert 40000zapewnia prędkość przepływu wody nawet do 41 000 litrów na godzinę oraz wysokość słupa wody wynoszącą aż 10,00 m. Producent wprowadził również wyjątkową funkcję SFC(Seasonal Flow Control) dzięki której z łatwością ustawisz wielkość przepływu wody, w zależności od temperatury. Opcja ta sprawia iż koszta poniesione na filtrację oczka wodnego zostaną znacząco zmniejszone.\nKonstrukcja pompy AquaMax Expert 40000została w całości wykonana z wysokiej jakości stali nierdzewnej, dzięki czemu może pracować w wodzie jak i poza nią. Dodatkowo materiał ten chroni pompę przed dużymi mrozami (do -20°C) jak i przed przegrzaniem.Kolejnym atutem pompy jest jej transport zanieczyszczeń nawet do 8 mm grubościpoza teren Twojego oczka wodnego. Kosz ssawnytego urządzenia posiada również bardzo dużą powierzchnię filtracyjną wynoszącą aż 1620cm2.\nBoczny króciec ciśnieniowy 2″\nWysoka wydajność – 41.000 l/h\nWymiary (dł. x szer. x wys.) mm 461 x 258 x 293\nMoc W 1100\nWaga netto kg 19,18\nMaks. wydajność l/min 683\nMaks. wydajność l/h 41000\nMaks. wysokość słupa wody m 10,00\nPrzyłącze węża 1″ ; 1½” ; 2″\nPowierzchnia kosza ssawnego cm² 1620\nNumer artykułu 56875


http://www.lvivcenter.org/pl/grants/iwmfellowship2016/Program stypendialny Centrum i IWM\nCentrum Historii Miejskiej ogłasza konkurs na wspólny program stypendialny dla młodych badaczy z Ukrainy w Instytucie Nauk o Człowieku (IWM) w Wiedniu na 2016 rok. Zapraszamy do nadsyłania zgłoszeń do 31 stycznia 2016 roku.\nWspólny program stypendialnyInstytutu Nauk o Człowieku (IWM) w Wiedniu oraz Centrum Historii Miejskiej Europy Srodkowo-Wschodniej we Lwowie wspiera badania dotyczące wpływu Europy na historię Ukrainy. Krąg badań obejmuje współczesną, intelektualną, kulturalną, społeczną i polityczną historię. Szczególna uwaga poświęcona jest tematom związanym ze studiami urbanistycznymi lub odpowiednimi aspektami badań Instytutu Nauk Humanistycznych w Wiedniu (IWM).\nStypendyści będą mieli możliwość spędzenia dziesięciu miesięcy (od września 2016 do czerwca 2017 roku) w Instytucie Nauk Humanistycznych w Wiedniu. Stypendium pokrywa koszty zamieszkania, codzienne wydatki, koszty dojazdu i ubezpieczenia zdrowotnego, a także drobne wydatki podczas pobytu w Instytucie. Oprócz tego, Instytut zapewnia stypendystom pomieszczenia do celów naukowych, dostęp do internetu, możliwość pracy nad własnymi badaniami w oparciu o materiały Instytutu oraz korzystania z innych źródeł w Wiedniu.\nWarunki składania zgłoszeń\nDwa listy z referencjami (najlepiej w języku angielskim)\nOstateczny termin nadsyłania zgłoszeń upływa do 31 stycznia 2016 r.\nZgłoszenia wraz z niezbędną dokumentacją prosimy nadsyłać pocztą elektroniczną w formie załączników (Word lub PDF) na adres dr Iryny Macewko: i.matsevko@lvivcenter.org. W temacie listu należy zaznaczyć IWM Fellowship. Listy referencyjne należy nadesłać oddzielnie na adres dr Iryny Macewko: i.matsevko@lvivcenter.org.\nJury dokona oceny aplikacji oraz przeprowadzi rozmowy kwalifikacyjne z finalistami w Centrum Historii Miejskiej we Lwowie na początku kwietnia 2014 roku. Wyniki konkursu zostaną ogłoszone nie później, niż 10 kwietnia 2015 roku.


Finansowanie zdrowia z budżetu ma kilka wad - FINANSE I ZARZĄDZANIE\nFinansowanie zdrowia z budżetu ma kilka wad\nAutor: Ryszard Rotaub, LJ/ rynekaptek.pl 15-12-2015, 11:13\nFinansowanie budżetowe poprawi statystyki bezrobocia?\nZapowiadane finansowanie opieki zdrowotnej z budżetu państwa brzmi dobrze, bo formalnie wszyscy obywatele będą mieli równy dostęp do publicznych świadczeń. Jednak idealnych rozwiązań nie ma. Zarówno system ubezpieczeniowy, jak i budżetowy mają wady i zalety.\nKonstanty Radziwiłł ma tego świadomość. Na posiedzeniu senackiej Komisji Zdrowia (9 grudnia) powiedział, że ''wstępna wizja rozwoju sytuacji jest taka, aby zacząć finansowanie budżetowe wybierając pewnego rodzaju moduły czy pakiety z systemu ochrony zdrowia, które do tego lepiej się nadają niż inne''. Wyjaśnił, że takim modułem może być np. opieka psychiatryczna, a w przyszłości np. onkologia i podstawowa opieka zdrowotna.\nZapewnienie powszechnego dostępu do świadczeń zależy ostatecznie od wysokości nakładów na sektor zdrowia (PiS chce je zwiększyć do 6,5 proc. PKB), a nie od przepływu pieniędzy i sposobu ich pobierania. Tym niemniej decyzja, czy danina ma mieć postać składki zdrowotnej czy podatku zdrowotnego (charakterystycznego dla systemu budżetowego) ma kolosalne znaczenie.\nSkładka jest pieniądzem znaczonym - ma iść (za pośrednictwem ZUS i NFZ) na zaspokojenie potrzeb zdrowotnych. Podatek zdrowotny trafia natomiast do budżetu państwa, który jest dzielony przez gremia polityczne. W literaturze przedmiotu nazywa się to nieodpłatnością podatku, co oznacza, że ''państwo nie realizuje na rzecz podmiotu uiszczającego podatek żadnego bezpośredniego świadczenia zwrotnego''.


Olej do skrzyni PLATINUM AGRO UTTO 10W30 - John Deere - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez KaMel, 16 Maj w John Deere\nJakie macie opinie o oleju PLATINUM AGRO UTTO 10W30? W agroJD go polecają.\nchciałbym zmienić w 5615F (skrzynia z rewersem elektrohydraulicznym i połówka) oraz 5500N (skrzynia w pełni mechaniczna). Z olejami shella jest problem z dostępnością.\nOlej orlenowski za to kusi cena.\nMożesz wejść w link, jest podane ile litrów wchodzi. Orlen ma całkiem dobre oleje, nie powinno być problemu.\nOkoliczny znawca tematu , były pracownik serwisu JD nie poleca tego oleju , gdyż jak twierdzi olej ten nie daje rady , dochodzi do sklejania się tarczek sprzęgieł i ogólnie później ciężko domyć skrzynię - to jest jego zdanie.\nJeśli chodzi o oleje z Orlen przy dużej liczbie sprzęgieł lepszym wyborem jest Agro STOU, w przypadku mechanicznej skrzyni dobry Agro UTTO\nDość rozbieżne opinie.\nMam natomiast kolejne pytanie, co myślicie o oleju Petronas ARBOR MTF 10w30? Zastosowanie dalej takie samo. Wydaje sie już dobrym olejem, z tego co wiem to ten sam co ori w CNH.\nMam w zwyczaju informować jak się kończy temat który założyłem, wiec padło na beczke hygarda. Pomiędzy fuchsem to już tylko niecałe 300zl różnicy.\nPozdrawiam i dziękuje za odzew w temacie.\nEdytowano 20 Maj przez KaMel


Locarno - miasto kamelii - e-ogrody\nLocarno - miasto kamelii\nRed. 13-02-2015 15:29\nBy podziwiać Kamelie nie musisz jechać w Himalaje. Te piękne zimozielone krzewy trafiły do Europy w połowie XVIII wieku. W szwajcarskim Locarno będzie je można je podziwiać właśnie teraz - na przedwiośniu.\nKamelie w Locarno rosną nie tylko w parku, ale także przy ulicach i w prywatnych ogrodach.\nKamelie w wielu odmianach, niektóre pachnące, można podziwiać na przedwiośniu w Parco delle Camelie.\nNiezwykły kontrast - ośnieżone Alpy i wspaniale kwitnące krzewy kamelii w setkach odmian.\nSzwajcarskie miasteczko Locarno warte jest odwiedzenia o każdej porze roku. Sprawia to niezwykłe położenie nad jeziorem Maggiore, wśród szczytów Alp. Jednak turystów na przedwiośniu przyciąga jeszcze jedna atrakcja: kwitnące kamelie. Można je podziwiać w całym mieście, a także w specjalnie dla nich założonym Parco delle Camelie. Łagodny klimat sprawia, że te zimozielone krzewy czują się tu dobrze zimą, kiedy temperatura nie spada poniżej zera, ale jest na tyle chłodno, by rośliny łatwo zawiązały pąki kwiatowe.\nPierwsze kwiaty rozwijają się w lutym, ale prawdziwa rewia następuje w marcu i kwietniu. Pomysł założenia parku (w 2005 r.) zrodził się w sposób naturalny, bowiem w wielu tutejszych ogrodach krzewy te uprawiano z powodzeniem już od XIX wieku. Na 39 kwietnikach zgrupowano aż 850 odmian kamelii. Ogród można zwiedzać przez cały rok, codziennie w godzinach 9-18.30 (zimą do 17). Wstęp: 10 franków, www.ascona-locarno.com/Camelie.


Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland. Na całą wieczność - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland (#134) [Barbara Cartland] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00517 011148 20241732 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Barbara Cartland Liczba stron: 207\nISBN: 9788711771204 Data wydania: 2020-10-30\nLord Burnham i markiz Stowe są swoimi znajomymi, którzy stale jednak ze sobą rywalizują i do przyjaźni jest im bardzo daleko. Obracają się w tych samych kręgach, ale ich celem jest robienie sobie na złość. Stąd możliwość romansu z zona swojego wroga okazuje się prawdziwym rarytasem. Kiedy lord dowiaduje się o niewierności swojej żony, postanawia się zemścić na rywalu. Ten jednak zdaje sobie sprawę nie tylko z niebezpieczeństwa dla siebie, ale także z negatywnych konsekwencji, które mogą pojawić się w życiu jego kochanki. Chcąc jej oszczędzić nieprzyjemności w dalszym życiu towarzyskim, związanym z rozwodem w tamtych czasach w Anglii, knuje intrygę, a w której pomóc ma mu zakochana w nim lady Burnham. Chcą przekuć swój romans w konsultacje' przedślubne dla markiza. Do tego potrzebna jest im jednak niezwłocznie kandydatka,które bez zbędnych zalotów zechce przyjąć oświadczyny, a następnie wyjść za mąż za markiza, który tak naprawdę wcale nie jest skory do ożenku. Czy uda mu się znaleźć odpowiednia kandydatkę? Czy z tej zmyślnej intrygi zrodzi się coś więcej? Czy zakochana lady Burnham powróci do swojego mściwego męża?\nBarbara Cartland Na całą wieczność - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland Saga\nNa całą wieczność - Ponadczasowe historie miłosne Barbary CartlandTłumaczenie Marta Dmitruk Tytuł oryginałuFor all EternityZdjęcie na okładce: Shutterstock Projekt okładki: Grafiskstue.dk Copyright © 1982, 2020 Barbara Cartland i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788711771204 1. Wydanie w formie e-booka, 2020 Format: EPUB 3.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA jest wydawnictwem należącym do Lindhardt og Ringhof, spółki w grupie Egmont.\nOd Autorki W czasach, gdy rozgrywa się ta historia, rozwód w Anglii, podobnie jak w innych krajach protestanckich, mógł być przeprowadzony jedynie za zgodą Parlamentu. Rozwodów udzielano rzadko, koszty zaś były tak wysokie, że tylko najbogatsi mogli ważyć się na taki krok. Przez prawie 260 lat, pomiędzy 1602 i 1859 rokiem, Parlament rozwiązał zaledwie 317 małżeństw. Kobietę rozwiedzioną czekał całkowity bojkot towarzyski. Rozwódki natychmiast wyjeżdżały za granicę i nie mogły nigdy powrócić do kraju. Natomiast mężczyznom prędko wybaczano, choć nie zawsze przyjmowano ich na dworze. Określenie ,,niebieska pończocha”, oznaczające kobietę oczytaną, mającą pretensje literackie, wywodzi się od niebieskich wełnianych pończoch, noszonych przez Edwarda Stillingfleeta, wnuka słynnego biskupa z Worcester. Był tak biedny, że nie stać go było na zakup czarnych jedwabnych pończoch, które były uzupełnieniem eleganckiego stroju bywalców wieczorków literackich wydawanych przez Elizabeth Montague (1720-1800) w domu przy Portman Square.\nRozdział 1 1818 Tak mi... przykro — powiedziała lady Burnham. Markiz Stowe nie odezwał się. Patrzył przed siebie, nie zwracając uwagi na wysokie witrażowe okna nad ołtarzem ani pięknie malowane rzeźby. Przed oczami miał wizję skandalu i poniżenia, przed którą cofał się z przerażeniem. Pytał sam siebie, jak mógł być tak głupi lub tak ślepy, by nie przewidzieć, że lord Burnham, który zawsze go nienawidził, wykorzysta każdą okazję, by zemścić się na nim. Markiz i lord, będąc członkami tego samego klubu, wykorzystywali każdą sposobność do subtelnych i wymyślnych afrontów, nawet ich konie rywalizowały ze sobą na wszystkich wyścigach. Wprawdzie tajemny romans z żoną zaciekłego wroga bawił markiza, ale jednocześnie dał Burnhamowi broń, której ten nie zawaha się użyć. — Nie wiem... jak to się... mogło stać, jak mogli nas... śledzić, że tego nie... zauważyliśmy — powiedziała Leone Burnham ze łzami w oczach. Była bardzo piękna, a jej rozpacz i cichy, urywany szloch powinny wzbudzać w każdym mężczyźnie chęć pocieszenia jej. Usta markiza były jednak mocno zaciśnięte, podbródek wojowniczo wysunięty, patrzył nadal przed siebie nie widzącym wzrokiem i nie odzywał się. — Całą noc leżałam bezsennie... zastanawiając się, kto może być szpiegiem Georgeʼa — ciągnęła lady Burnham. — Zawsze sądziłam, że służba jest bardziej lojalna wobec mnie niż wobec niego, bo on traktuje ją bardzo surowo. Markiz nadal milczał, mówiła więc dalej, jakby do siebie. — Przypuszczam, że musiał wynająć kogoś, by... nas szpiegował, ale przecież powinniśmy go... zauważyć. Może to ktoś... z twojej służby. Markiz pomyślał, że jest to prawdopodobne wyjaśnienie. Mimo że ufał swym służącym, zawsze zdarzali się ludzie, którzy dawali się przekupić, jeśli proponowano im wystarczająco dużo pieniędzy. — Czy twój mąż powiedział, co ma zamiar zrobić? — spytał. Miał wrażenie, że te słowa wydostają się z wysiłkiem z jego ust. Oboje rozmawiali po cichu, ze względu na miejsce, w którym się znajdowali. Markiz nie mógł prawie uwierzyć własnym oczom, gdy wczesnym rankiem otrzymał liścik z wiadomością: Stało się coś strasznego. Muszę natychmiast Cię zobaczyć! Spotkaj się ze mną w Grosvenor Chapel za godzinę. W pierwszej chwili pomyślał, że to musi być żart, potem jednak rozpoznał charakter pisma Leone, w dodatku lokaj powiedział mu, że list przyniosła kobieta w średnim wieku, która już wcześniej tu bywała. Markiz wiedział, że była to pokojówka lady Burnham, której pani powierzała z pełnym zaufaniem wszystkie listy, jakie między sobą wymieniali, i która jako jedyna wiedziała o ich umówionych spotkaniach i o tym, jak często się widywali. Markiz, pomimo że musiał zrezygnować z codziennej przejażdżki w parku, posłuchał wezwania lady Burnham i z pewnym niepokojem wszedł do kaplicy. Znajdowała się ona na South Audley Street, na tyłach eleganckiego domu przy Park Street, zajmowanego przez Burnhamów. Lady Burnham mogła zatem powiedzieć w domu, że wybiera się do kościoła, i pójść tam pieszo, bez eskorty lokaja. Rozejrzał się dookoła, myśląc, że może to być po prostu żart, potem zauważył siedzącą w ciemnym kącie Leone, ubraną w bardzo — jak na nią — skromne szaty, sprawiające, iż wyglądała szaro i niepozornie. Zbliżył się do niej i zanim odezwała się, zrozumiał, widząc wyraz jej oczu, że istotnie stało się coś strasznego. Odgadł, o co może chodzić, zanim jeszcze ujęła to w słowa, a teraz, jak gdyby czepiając się każdego skrawka nadziei, który mógłby ocalić ich przed klęską, czekał, by usłyszeć wreszcie, co się stało. — Jak tylko zobaczyłam Georgeʼa, zrozumiałam... że jest... rozgniewany — mówiła lady Burnham — ale to... nic nowego... a gdy mnie nie ucałował, wiedziałam, widząc jego spojrzenie... że stało się coś bardzo złego. Zaszlochała cicho i otarła łzę, potem ciągnęła dalej. — Stanął plecami do kominka i powiedział: ,,No cóż, przyłapałem cię i możesz powiedzieć temu zadzierającemu nosa draniowi, że tą sprawą zajmie się Parlament!” Przerwała na chwilę, potem dodała trochę bez związku: — Chyba... krzyknęłam. Wiem tylko, że... spytałam go, o czym... mówi. „Doskonale wiesz, o czym mówię — odparł George. — Jeśli sądzisz, że mężczyzna, którego zawsze nienawidziłem, będzie mi przyprawiał rogi, to bardzo się mylisz! Rozwodzę się z tobą, Leone, i podam go jako współwinnego”. Markiz nie odezwał się. Siedział nieruchomo, jak gdyby zamienił się w kamień. Dopiero gdy lady Burnham zaczęła szlochać w chusteczkę i wydawało się, że nie ma już nic do dodania, zapytał: — Spodziewam się, że zaprzeczyłaś tym oskarżeniom? — Oczywiście, że tak — odrzekła. — Powiedziałam Georgeʼowi, że musiał... oszaleć, jeśli uwierzył w takie... zarzuty wobec mnie... ale on mnie nie słuchał. „Mam niezbite dowody — powiedział — i ani ty, ani Stowe, nie możecie temu zaprzeczyć”. Zapadło milczenie. Potem Leone odezwała się ponownie: — Tak się martwię... Quintusie, tak bardzo... bardzo się martwię! Markiz też się tym przejął ze względu na siebie i lady Burnham. Zdawał sobie sprawę, że po rozwodzie Leone będzie wykluczona w Anglii z towarzystwa. Nawet jeśli ją poślubi — a bez wątpienia będzie musiał postąpić zgodnie z honorem, jak przystało na dżentelmena — on będzie nadal przyjmowany w kręgach sportowych i towarzyskich, ona zaś na zawsze pozostanie pod pręgierzem opinii publicznej. To nie było sprawiedliwe, ale wobec kobiet reguły towarzyskie były niezwykle surowe, mężczyzna zaś mógł wieść rozwiązłe życie i uchodziło mu to na sucho. — Jakie dowody ma twój mąż? — zapytał po długim milczeniu, przerywanym tylko szlochem Leone. — Może jedynie wiedzieć, ile razy się... spotykaliśmy i... gdzie — odpowiedziała załamującym się głosem lady Burnham. — Nigdy nie pisałeś do mnie żadnych... listów miłosnych, wszystkie twoje bileciki, które jak zawsze narzekałam, były bardzo... oficjalne, paliłam... natychmiast po... przeczytaniu. — Jesteś tego pewna? — Absolutnie... pewna! Markiz pomyślał, że, na szczęście, nie był przynajmniej takim głupcem, by przelewać uczucia na papier. Jednocześnie pamiętał dobrze, że kilkakrotnie, pod nieobecność lorda, sprowadzał Leone późną nocą do Stowe House. Był wtedy przekonany, że nikt ich nie widział, ale jak widać, mylił się. Ponieważ czuł głęboką niechęć do uprawiania miłości w łożu innego mężczyzny, nie bywał w Burnham House. Często jednak gościli oboje w domach, gdzie za naturalne uważano, iż ich sypialnie znajdują się obok siebie, i wielokrotnie jadali obiady w odosobnionych gabinetach, przeznaczonych dla osób, które nie chcą być widziane. Leone zakładała wtedy woalkę i wchodzili ukradkiem, bocznym wejściem. To była niepisana zasada, że klienci odwiedzający takie restauracje zachowywali incognito. Z drugiej strony, kto mógł być pewny, że kelner nie przyjmie kilku złotych gwinei za opisanie damy i dżentelmena, którym usługiwał? Lub że odźwierny nie poplotkuje sobie z sympatycznym nieznajomym, który postawi mu w czasie wolnym od służby kilka kolejek? Gdybym to ja, a nie lord Burnham, prowadził śledztwo, odniósłbym sukces aż nazbyt łatwo — pomyślał markiz i złorzeczył sobie w duchu, że nie był dość bystry, by zachować ostrożność, szczególnie, że miał do czynienia z zaprzysięgłym wrogiem. — Co mamy czynić? — spytała lady Burnham. — Czy... możemy coś... zrobić? — Próbuję coś wymyślić — odparł markiz. — Ratuj mnie... proszę... ratuj mnie, Quintusie! — błagała. — Wiesz, że kocham cię gorąco... Jesteś najwspanialszym mężczyzną, jakiego spotkałam w życiu. Mimo to... nie mogę zostać napiętnowana jako... rozpustnica! Przy wypowiadaniu tego słowa głos zamarł jej w gardle, potem ciągnęła dalej z patosem: — To znaczyłoby, że już nigdy nie dostanę zaproszeń na bale i wieczorki, nie będę mogła pojawić się na... dworze... ani na wyścigach w Ascot. Jej głos przeszedł w szept, gdy dodała: — A ty wkrótce znudzisz się mną tak jak innymi kobietami. A wtedy zapragnę... umrzeć! Nie będę miała powodu, by dalej żyć! Była tak strapiona, że w końcu markiz odwrócił głowę i spojrzał na nią. Mimo że jej twarz była zalana łzami, Leone wyglądała nadal pięknie i markiz rozumiał jej cierpienie. — Przestań płakać, Leone — powiedział. — Pomyślmy, co możemy zrobić. — Chcesz powiedzieć, że mamy szansę się... uratować? — Mam nadzieję, że znajdę sposób na wydostanie się z tego bagna, w które tak głupio wpadliśmy. — Och, Quintusie! Jeśli to zrobisz... podziękuję ci... z całego serca. — Co powiedziałaś mężowi, gdy oznajmił, że się z tobą rozwiedzie? — dopytywał się markiz. — Cały czas mówiłam, że jestem niewinna, że jesteś tylko... przyjacielem, i że nie robiliśmy nic... złego. — To jasne, że ci nie uwierzył. — Tak opętała go myśl o zemście, że bezwzględnie chce cię ściągnąć w błoto, jak to określił. „Dam nauczkę temu zmanierowanemu markizowi, który myśli, że jest lepszy od innych!” mówił. — A co ty na to odpowiedziałaś? — Powiedziałam: „Jeśli nawet chcesz zaszkodzić markizowi, George, dlaczego miałbyś mnie skrzywdzić? Nie zrobiłam nic... złego”. — A co on na to? — Zaśmiał się tylko okropnym, mściwym śmiechem i opuścił pokój. — Czy widziałaś go jeszcze wczoraj? Leone Burnham potrząsnęła głową. — Wyszedł z domu, więc wróciłam do łóżka i płakałam. Zapadło długie milczenie. Potem markiz odezwał się: — Mam pomysł, który może się udać. — Ja-jaki? Uniosła twarz ku niemu, ale w jej oczach, mokrych od łez, niewiele było nadziei. Leone należała do tych londyńskich piękności, które pokonywały pozostałe pretendentki do tytułu „Królowej Urody”. Ale w tej chwili wyglądała na załamaną, nieszczęśliwą i godną pożałowania. Markiz był nadal wyprostowany jak struna, głowę trzymał wysoko, podbródek wysunięty miał wojowniczo, jak gdyby rzucał wyzwanie wrogowi i gotował się do walki na śmierć i życie. — Sądzę — mówił wolno, jak gdyby myślał na głos — że tylko wtedy przekonamy twego męża, że się omylił, jeśli natychmiast ogłoszę, iż się żenię. Lady Burnham patrzyła na niego z otwartymi ustami. Potem powiedziała: — Ależ, Quintusie... nie wiedziałam... że masz zamiar się ożenić. Prawdę mówiąc, zawsze mówiłeś... — Nie bądź niemądra, Leone — przerwał markiz. — Mówię ci tylko, że jeśli ogłoszę swoje zaręczyny, zanim twój mąż zdąży wystąpić o rozwód, trudniej mu będzie udowodnić, iż w tym samym czasie miałem romans z tobą. Lady Burnham nie była zbyt inteligentna, więc dopiero po chwili pojęła, co markiz miał na myśli. Gdy zrozumiała to, odparła: — Oczywiście! Rozumiem, do czego zmierzasz. Mogę powiedzieć, że kiedy się... spotykaliśmy, prosiłeś mnie o... radę, a ja pomagałam ci... wybrać pannę, która byłaby dla ciebie... dobrą żoną. — No właśnie! — powiedział oschle markiz. — Ale czy znasz jakąś pannę? A gdybyś nawet znał, nie ma czasu, byś się o nią starał. Markiz zdawał sobie z tego sprawę. Znał lorda Burnhama od czasów wspólnej nauki w Eton, wiedział, że jest człowiekiem porywczym, gwałtownym, niepohamowanym i jeśli uzna, iż ma przekonujące dowody zdrady, natychmiast pośpieszy przedstawić swoją sprawę Parlamentowi. Ponieważ Parlament nigdy się nie spieszył z podejmowaniem decyzji, można było mieć nadzieję, że wszystkie czynności wstępne zabrać mogą wiele dni, a nawet tygodni. Przy odrobinie szczęścia, pomyślał markiz, w tym czasie może uda mu się wyplątać z pułapki, w którą wpadli oboje. Gdy mu na czymś zależało, potrafił wykorzystywać swe niezwykłe talenty i inteligencję. W tej chwili wiedział, iż walczy o zachowanie wszystkiego, co cenił w życiu. Był bardzo dumny ze swych przodków i zdawał sobie sprawę, iż jako głowa rodziny cieszy się dużym autorytetem u swoich krewnych. Nie mógł sobie wyobrazić nic bardziej poniżającego niż wplątanie w sprawę rozwodową, której szczegóły będą wywlekane przez gazety. Markiz nie tylko ubolewał nad takimi wydarzeniami, ale uważał je za tak wulgarne i godne pogardy, że nawet przez chwilę nie brał pod uwagę możliwości, iż sam może w nich uczestniczyć. Wzdragał się na samą myśl o tym, co pociąga za sobą proces rozwodowy, a litość przyjaciół wydawała mu się równie trudna do zniesienia jak drwiny i śmiechy wrogów. Czuł, jak jego umysł, niczym człowiek w pułapce, szuka możliwych dróg ucieczki, ale instynkt, który nigdy dotąd nie zawiódł go w potrzebie, podpowiadał mu, że tylko w jeden sposób może uniknąć katastrofy. Zdawał sobie sprawę, że lady Burnham patrzy na niego z błyskiem nadziei w oczach, niczym dziecko, któremu w ostatniej chwili powiedziano, iż uniknie oczekiwanej kary. — Kto mógłby... przyjąć twe oświadczyny, nie poprzedzone... długimi zalotami? Markiz wiedział, że zrozumiała, co próbował jej powiedzieć, i zadawała teraz pytania, które sam sobie stawiał. — Sądziłem — odparł — że młodym dziewczętom wybierają mężów ojcowie. — W znakomitych rodach tak się dzieje — zgodziła się lady Burnham. — Papa był zachwycony, gdy George spytał, czy wolno mu się o mnie starać. Jednakże spotkaliśmy się przedtem kilka razy i bardzo wyraźnie okazywał, jakie żywi do mnie uczucia. — To co innego, przecież jesteś taka piękna — odparł markiz. Powiedział to w taki sposób, że zabrzmiało to jak proste stwierdzenie faktu, a nie komplement. — Oczywiście, jesteś bardzo ważną osobą — rzekła z zadumą lady Burnham — i pewna jestem, że ojciec każdej debiutantki z zachwytem przyjąłby cię na zięcia. Markiz wiedział, że jest to prawda. Od kiedy opuścił Eton, wszyscy ambitni rodzice z wielkiego świata zastawiali na niego sidła, schlebiali mu, i starali się o jego względy. Nie tylko pochodził z jednej z najznakomitszych rodzin w Anglii, ale oprócz niezwykłego bogactwa odznaczał się urodą, zdolnościami i uważano go za znakomitego sportowca. Wrogowie, a miał ich niemało, twierdzili, iż był tak wydęty pychą, że nie mógłby zobaczyć czubków swych butów. Mówili, iż jest apodyktyczny, czasem określali go jako tyrana. Nie dostrzegali faktu, że jego duma była w pełni uzasadniona. Jak gdyby nagle zdając sobie sprawę, że markiz tak wiele ma do zaoferowania, iż nawet szybkie i niespodziewane zaloty nie wzbudzą niczyich wątpliwości, lady Burnham powiedziała pośpiesznie: — Oczywiście, każda panna byłaby szczęśliwa, mając cię za męża. Pozostaje tylko pytanie, którą wybrać? — Już się zdecydowałem — rzekł markiz. — Kto to? Kim ona jest? — dociekała lady Burnham. Zadając to pytanie sądziła, iż odczuje zazdrość, ale w tej chwili nawet miłość, którą uznawała ostatnimi miesiącami za niezwyciężoną, ustępowała wobec instynktu samozachowawczego. — Myślę, że powinienem utrzymać to w sekrecie — odparł markiz. Mówiąc to wyciągnął rękę i ujął dłoń lady Burnham. — Słuchaj, Leone, jeśli mam cię uratować, i oczywiście siebie, musimy być bardzo sprytni. — Tak... oczywiście. Jej palce zacisnęły się na jego dłoni, czepiała się go, jak gdyby był liną ratunkową, która mogła ocalić ją przed utonięciem. — Chcę, byś wróciła do domu i nalegała na spotkanie z mężem — ciągnął markiz. — Powiedz mu, że nie mogłaś zasnąć, bo byłaś nieszczęśliwa i wstrząśnięta jego oskarżeniami. — Rozumiem... Mogę mieć tylko nadzieję... że mnie wysłucha. — Musisz sprawić, by cię wysłuchał! — powiedział markiz stanowczo. — Powiedz mu, że widywaliśmy się, bo uznałem, że nadszedł czas, bym się ustatkował, i prosiłem cię o radę, kogo powinienem poślubić. — Jestem pewna, że George nigdy mi nie uwierzy. — Mniejsza o to! Jeśli nie uwierzy, po prostu powtarzaj swą historyjkę — odparł. — Powiedz mu, co jest prawdą, że rodzina naciskała mnie, bym spłodził dziedzica. Postanowiłem w końcu się zgodzić i za trzy dni ogłoszą moje zaręczyny w „Gazette”. — Za trzy dni? — wykrzyknęła lady Burnham. — A przypuśćmy... że się nie uda? — Uda się! — powiedział stanowczo markiz. — Musisz tylko namówić męża, by poczekał trzy dni. Zasugeruj mu, że jeśli podejmie kroki rozwodowe, a zaraz potem ogłoszone zostaną moje zaręczyny, ludzie nie tylko będą wątpić w jego dowody, lecz pomyślą, iż celowo mści się, bo jego konie zostały pobite przez moje podczas ostatnich dwóch wyścigów. Lady Burnham zaczerpnęła tchu i splotła dłonie. — To mogłoby... przekonać Georgeʼa, tak... mogłoby — powiedziała. — Wiesz, że nie widzi świata poza swymi końmi. Markiz dobrze zdawał sobie z tego sprawę; wiedział, że powodem częstych wyjazdów lorda Burnhama było uczestnictwo na wyścigach w różnych częściach Anglii. — Powtarzaj mu, że jego przyjaciele uznają za czyn bardzo niehonorowy zniszczenie szczęścia młodej dziewczyny, która właśnie się ze mną zaręczyła. — Powiem mu to! Oczywiście, że mu to powiem! — lady Burnham mówiła z zapałem. — I, Quintusie, myślę, że jesteś bardzo mądry. To jest jedyny... argument, którego George może wysłuchać. — Tak właśnie myślałem — w głosie markiza zabrzmiała nutka zadowolenia. Spoglądał przez długą chwilę na lady Burnham, potem uniósł jej dłoń do ust. — Żegnaj, Leone. Dziękuję ci za szczęście, które mi dałaś. Żałuję tylko, że stałem się przyczyną tylu twoich zmartwień. — Kocham cię, Quintusie! I wiem, że nigdy już nie pokocham nikogo tak mocno, jak ciebie. Zaszlochała cichutko, ale ciągnęła mężnie dalej: — Myślę jednak, że gdyby Georgeʼowi się udało, i gdybyśmy wzięli ślub... w końcu byśmy się znienawidzili. — Możemy mieć tylko nadzieję i modlić się, aby to się nigdy nie stało. Markiz ucałował jej dłoń powtórnie i dodał: — Idź już. Zrób dokładnie to, co ci mówiłem, i nie próbuj się ze mną kontaktować. — Nie, oczywiście, że nie — odparła. — I dziękuję ci, najdroższy Quintusie, za... wszystko, ale... przede wszystkim za to, że... jesteś sobą. Mówiąc to wstała, otuliła się szczelnie ciemną peleryną i przez długą chwilę spoglądała w oczy markiza. Potem odwróciła się bez słowa i odeszła. W chwilę później markiz usłyszał, jak zamknęły się za nią drzwi kaplicy. Markiz znowu usiadł na ławie. Wiedział, że najlepiej będzie odczekać jakiś czas, zanim opuści kościół, na wypadek, gdyby Leone była śledzona. Poza tym trzeba było wiele przemyśleć. Co więcej, zdawał sobie sprawę, iż jego myśli przekształcić się muszą w czyn, którego skutki już za trzy dni powinny być wszystkim znane! Dwie godziny później markiz wyjechał ze Stowe house. Powoził swym najnowszym faetonem, zaprzężonym w najlepsze konie. Był to jeden z najszybszych powozów, jakie zbudowano, a markiz poświęcił wiele czasu na wymyślanie poprawek w konstrukcji, które bez wątpienia przyczyniły się do zwiększenia szybkości i wygody jazdy. Wyglądał niezwykle elegancko w nieco przekrzywionym na ciemnych włosach cylindrze. Jego buty z cholewami lśniły jak polerowany heban, a fular zawiązany był w sposób, który budził zawiść i rozpacz u innych dandysów. Markiz i jego świta przyciągali spojrzenia wszystkich ludzi spacerujących lub jeżdżących w Park Lane. Gdy markiz skierował swe konie na północ, pomyślał, że stajenny, którego wysłał przodem półtorej godziny temu, powinien dotrzeć do zamku Dawlishów za cztery godziny. Dzięki temu książę będzie miał dosyć czasu, by przygotować się na przyjęcie nieoczekiwanego, lecz — bez wątpienia — pożądanego gościa. To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ponadczasowe_historie_milosne_Barbary_Cartland__Na_cala_wiecznosc-Ponadczasowe_historie_milosne_Barbary_Cartland___134_-ebookRO/p00653367i006" target="_blank" title="Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland. Na całą wieczność - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland (#134) [Barbara Cartland] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland. Na całą wieczność - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland (#134) [Barbara Cartland] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Różowa Patera: stycznia 2015\nW tłusty czwartek nie może zabraknąć faworków. Chrupiące, suto okryte cukrem pudrem – takie są najlepsze! Pyszne bąbelkowe wstążeczki. Jednakże sto razy bardziej wolę je konsumować, niż produkować. O ile smażenie pączków jestem jeszcze w stanie jakoś ścierpieć, to ze smażeniem faworków jestem raczej na bakier:). Faworki wychodzą bardzo kruchutkie, z wieloma pęcherzykami powietrza na powierzchni. Są po prostu pyszne!\nSkładniki (na duży talerz faworków i miseczkę faworkowych „śmieciuszków”):\n3 łyżki śmietany (ok. 80g)\nSzczypta soli (ja daję tyle, ile na końcówce małej łyżeczki)\nDodatkowo: 1 litr oleju do smażenia, cukier puder do oprószenia\nObie mąki przesiać do naczynia. Dodać sól, cukier i cukier wanilinowy – wymieszać. Dodać żółtka, śmietanę i spirytus. Wszystko wymieszać łyżką, a następnie zarobić ciasto. Wyrabiać, aż powstanie jednolite ciasto ( będzie trochę twardawe i ciężkie do wyrobienia). Następnie kilkakrotnie uderzać ciasto wałkiem. Należy go uderzać, następnie złożyć ciasto na pół i znowu uderzać. I tak kilkakrotnie. Odstawić ciasto na 15 minut by odpoczęło. Po tym czasie wałkować na grubość ok. 2 mm (lub więcej, jeśli wolicie grubsze faworki). Za pomocą radełka lub noża wycinać paski długości ok. 10cm. Końce pasków odciąć pod ukosem. Każdy faworek naciąć w środku i przewlec jeden koniec przez środek. Odcięte końce faworków w kształcie trójkątów również można naciąć w środku, przewlec i potem upiec (to są właśnie "faworkowe śmieciuszki").\nW dość szerokim rondlu rozgrzać olej (powinien mieć 175oC, lecz ciężko złapać tą temperaturę bez termometru, więc zwykle piekę na oko). Na olej wrzucać po kilka sztuk faworków – ilość zależy od tego, jak szeroki macie rondel. Smażyć na złoto z obu stron. Gdyby faworki rumieniły się w zastraszająco szybkim tempie, znaczy, że olej jest za gorący i trzeba zdjąć go na chwilę z ognia. Usmażone, jeszcze gorące partie faworków od razu oprószać cukrem pudrem. Gorące i jeszcze tłuste faworki lepiej „chwytają” cukier puder, co sprawia, że dłużej i ładniej się na nich trzyma.\nNa samym końcu można usmażyć faworkowe „śmieciuszki” (zdjęcie poniżej), czyli odcięte końce i inne pozostałości nieregularnych kształtów.\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 14:40 2 komentarze:\nTo, że czekolada i pomarańcza kochają się do szaleństwa – to już wiemy. To, że czekolada i galaretka do siebie pasują – znamy to chociażby z niejednego wieczoru spędzonego z delicjami lub mieszanką krakowską. Jak więc wyczarować coś niezwykłego i oryginalnego z czekolady i pomarańczy? Aha, no właśnie! Mus czekoladowy niejednokrotnie przygotowywałam w restauracjach, natomiast pomysł na domową galaretkę pomarańczową podsunął mi jeden z moich ulubionych programów Nigela Slatera, w którym przygotowywał taką właśnie galaretkę. Postanowiłam więc wyczarować elegancki deser, posiadający trzy ważne cechy: wspaniały smak, ciekawą teksturę oraz piękny wygląd.. Połączenie musu i galaretki jest absolutnie genialne! Domowa galaretka pomarańczowa, której kwaskowatość przełamuje gorzki smak czekolady, do tego puszysta bita śmietana, posypana startą czekoladą i kandyzowaną skórką pomarańczową. Nie omieszkam również wspomnieć o dwóch różnych teksturach, które dają podniebieniu dodatkowe, niesamowite doznania, a więc puszystość musu czekoladowego i sprężystość galaretki. Śmiało mogę zaproponować ten deser zarówno jako deser walentynkowy, jak i słodki niedzielny podwieczorek.\nSkładniki (na 4 porcje, w kieliszkach pojemności 300ml każdy):\nDomowa galaretka pomarańczowa:\n480ml świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy (z ok. 4 średnich sztuk)\n4 łyżeczki świeżego soku z cytryny\n130g gorzkiej czekolady (najlepsza będzie kuwertura)\n4 łyżeczki espresso\n4 pełne łyżeczki białego rumu (lub innej wódki o ładnym zapachu)\n250ml słodkiej śmietany 30 lub 36% tł.\nDodatkowo: bita śmietana, starta czekolada, kandyzowana skórka pomarańczowa\nUwaga: Jeśli deser ma być podany na późne popołudnie lub wieczór, najlepiej wziąć się za przygotowywanie już od rana, ze względu na czas, jaki musimy dać najpierw tężejącej galaretce, a następnie tężejącemu musowi. Dekorację można wykonać zaraz przed podaniem.\nJeśli chodzi o bitą śmietanę do dekoracji, polecam kupić gotową. Na wierzchu deseru potrzebujemy zaledwie mały kleks, a wątpię, że komuś będzie się chciało ubijać 50ml śmietany, a później tę znikomą ilość przekładać do szprycy, by nadać pożądany kształt. Domowa bita śmietana sprawdzi się, gdy deserów będzie na przykład dziesięć. Ale decyzję pozostawiam Wam:). Po to ktoś wymyślił taką śmietanę, by czasami z niej korzystać. Uważam więc, że mały kleksik nie będzie tutaj wielką zbrodnią:).\nZaczynamy od galaretki pomarańczowej: wycisnąć sok z pomarańczy, przelać do garnka. Dodać cukier, zagotować. Żelatynę zalać odrobiną zimnej wody, by napęczniała, a następnie wrzucić do gorącego soku i mieszać, aż całkowicie się rozpuści. Gorący sok przelać przez sitko do nowego naczynia, by pozbyć się wszelkich cząstek pomarańczy. Odstawić, by sok się ochłodził. Chłodny przelać do 4 kieliszków (kieliszki pojemności 300ml, lub inne naczynie o takiej pojemności). Kieliszki ułożyć w taki sposób, by galaretka zastygła przechylona. Dobrze się tutaj sprawdza pudełko na buty, układając dwa kieliszki w jedną stronę i dwa kieliszki w drugą. Ale jeśli macie swój patent na pochyłą galaretkę, tym lepiej:). Galaretki odstawić do całkowitego zastygnięcia (w chłodne miejsce lub do lodówki)!. Trwa to kilka godzin.\nMus czekoladowy można zacząć przygotowywać dopiero wtedy, gdy mamy pewność, że galaretki są już zestalone i po postawieniu kieliszka w normalnej pozycji, nie osuną się, czy tez nie spłyną.\nA więc: czekoladę posiekać nożem na wiórki (lub zmielić w blenderze). Przygotować garnek z gotującą się wodą (na małym ogniu). Do miski wbić jajko i żółtko. Dodać cukier, szczyptę soli, skórkę z pomarańczy, espresso i rum. Miskę postawić na garnku z gotującą się wodą i ubijać jajka trzepaczką, aż staną się ciepłe i z wierzchu będą puszyste, a z dołu będą jeszcze płynne ( nie można zbyt długo ubijać). Do masy dodać posiekaną czekoladę i dobrze rozmieszać, by utworzyła się jednolita czekoladowa masa bez grudek. Odstawić do przestudzenia. Gdy masa czekoladowa będzie już letnia, można zacząć ubijać śmietanę.\nŚmietanę należy ubić prawie na sztywno, tzn. ma być już puchata, ale nie ubita do końca. Śmietanę dodać do masy czekoladowej i delikatnie wymieszać szpatułką. Mus czekoladowy przelać do pucharków z galaretkami. Przed podaniem ozdobić bitą śmietaną, wiórkami czekolady i posiekaną, kandyzowaną skórką pomarańczową. Smacznego!\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 18:28 17 komentarzy:\nEtykiety: Bez glutenu, Bez Pieczenia, Bita śmietana, Cytryna, Galaretka, Gorzka czekolada, Inne, Pomarańcza\nMuszę przyznać, że to pierwsze tak udane pączki, które wyszły spod mojej ręki! W zeszłym roku również smażyłam pączki, jednak nie nadawały się wizualnie, by ujrzeć światło dzienne… Jakoś nigdy nie miałam szczęścia do tego wypieku. A to za mało czasu, a to olej się przypalił. Jednak najgorsze było pytanie, które siedziało mi przez cały czas z tyłu głowy „no i gdzie jest ten biały pasek?!”. Teraz już wiem, że pączki powinno się przygotowywać z niesamowitą pieczołowitością, trzymając się proporcji składników, no i czasu. Cierpliwie przygotowywane pączki odpłacą się niesamowitą puszystością i wspaniałym smakiem.\nParzone pączki według starego przepisu Lucyny Ćwierczakiewiczowej, przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Pączki te są nieziemsko puszyste, z chrupiącą skórką, w smaku bardzo delikatne. I co najważniejsze – prawie w ogóle nie chłoną tłuszczu! Czegóż więcej chcieć:). Moje pączki nadziałam domową, wieloowocową marmoladą, którą dostałam od przyjaciółki, jednak swoje pączki możecie nadziać również innymi marmoladami, czy też tradycyjną marmoladą różaną. Ostrzegam tylko przed jednym – ciężko się powstrzymać, by nie wziąć kolejnego, a stwierdzenie „to już ostatni” traci tutaj jakikolwiek sens;).\nPrzepis pochodzi z książki „Jedyne praktyczne przepisy (…)”, wg wydania z 1885 roku, Lucyny Ćwierczakiewiczowej. I co ciekawe, mam w domu tą książkę, niestety zapomniałam ją zabrać z Polski… Przekształcony przepis szczęśliwie znalazłam na stronie SłodkieFantazje.\nSkładniki (na ok. 25 pączków):\n600g mąki pszennej (typ minimum 500)\n1 łyżka cukru wanilinowego (dodałam od siebie)\n8 żółtek (L)\n5 białek (L)\nDodatkowo: 1 i 1 ½ litra oleju rzepakowego do smażenia, duży słoik marmolady\nMąkę przesiać do miski. Z całości odebrać 1 pełną szklankę i wsypać do osobnej miski. Jedną pełną szklankę mleka zagotować. Wrzącym mlekiem zalać mniejszą część mąki (najlepiej wlewając mleko cały czas mieszać rózgą lub mikserem, chociaż nawet gdy zrobią się drobne grudki, przy późniejszym łączeniu zaparzonej mąki z masą żółtkową, grudki powinny się rozbić) i dokładnie rozmieszać rózgą. Można dodać jeszcze 2 łyżki mleka.\nW osobnej misce utrzeć żółtka ze szczyptą soli, cukrem i cukrem wanilinowym, do osiągnięcia bardzo puszystej i jasnej masy (żółtka powinny przynajmniej dwu lub trzykrotnie zwiększyć swoją objętość).\nDrożdże rozpuścić w pozostałej ½ szklance mleka, które powinno być letnie.\nNastępnie, do zaparzonej mąki, dodawać stopniowo masę żółtkową – ciągle ucierając – na końcu dodać drożdże rozpuszczone w mleku i całość wymieszać. Białka ubić na sztywno. Delikatnie wymieszać z poprzednią masą mączno-żółtkową. Pozostawić na 30 minut do wyrośnięcia.\nMasło rozpuścić – przestudzić.\nDo wyrośniętego ciasta dodać resztę mąki, skórkę otartą z cytryny oraz spirytus. Ciasto wyrobić ręcznie lub mikserem z hakowatą końcówką (ja preferuję mikser – szybciej i łatwiej). Dla „nieposiadaczy” dużego miksera z hakowatą końcówką, pozostaje wyrobić ciasto ręcznie. W obu metodach ciasto wyrabiać ok. 5 minut. Będzie ono bardzo klejące i dość rzadkie, jak na ciasto drożdżowe. Następnie dodać rozpuszczone masło i ponownie zacząć wyrabiać. Ciasto będzie dobre, gdy zacznie lekko odchodzić od dłoni lub ścianek naczynia.\nWierzch ciasta lekko oprószyć mąką i pozostawić na godzinę do wyrośnięcia.\nPo tym czasie blat/stolnicę oprószyć mąką. Wyłożyć połowę ciasta (lekko oprószyć go z obu stron mąką, by nie lepiło się do wałka) i rozwałkować na grubość ok. 1-1,5cm. Naczyniem o średnicy 6 cm np. kieliszkiem do wina wycinać krążki. Na każdy krążek nałożyć łyżeczkę marmolady, przyłożyć drugim krążkiem i zlepić boki, by powstał okrągły pączek. Pączki układać na oprószonym mąką ręczniku papierowym i pozostawić na 40 minut, by jeszcze podrosły i nabrały puszystości. Wszystkie skrawki ciasta drożdżowego należy delikatnie zarobić w kulę – na samym końcu, nie łączyć wcześniej ze świeżym ciastem! Gdy będziecie kończyć lepić pączki, akurat minie ok. 40 minut, więc zaraz po uformowaniu ostatniego pączka, można zacząć smażyć partię, która była ulepiona najwcześniej.\nOlej rozgrzać w średnim garnku – lepiej by był wyższy i węższy, by pączki swobodnie pływały i nie dotykały dna garnka. Ja piekłam po dwie sztuki.\nI teraz odwieczny problem – kiedy olej jest gotowy do smażenia gdy nie jesteśmy w posiadaniu termometra? Ja wrzucam kawałek ciasta drożdżowego (który zwykle zostaje po ulepieniu wszystkich pączków) i obserwuję czy się szybko rumieni i jest usmażony w środku.\nPączki wrzucać na olej, pierwsze spodnią stroną. Gdy są brązowe z dołu, obrócić na drugą stronę i smażyć, aż druga strona również się usmaży. Nie zanurzać ich łyżką, bo stracą ładny, jasny pasek. Usmażone przekładać na ręcznik papierowy i od razu sypać cukrem pudrem. Smacznego!\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 19:31 10 komentarzy:\nPlacki z jabłkami na mleku skondensowanym z cukrem cynamonowym\nNiedziela to dzień, w którym czas płynie wolno, a lenistwo towarzyszy nam już rano, po otworzeniu oczu, gdy to „zakopani w pieleszach” zastanawiamy się czy jeszcze godzinka snu nie będzie wielkim grzechem. W taki dzień możemy sobie również pozwolić na leniwie przygotowywane, nieco bardziej kaloryczne śniadanie. Takim śniadaniem mogą być właśnie placki z jabłkami. Pachnące, chrupiące, słodkie. Placuszki zamiast mleka, jogurtu czy maślanki, zawierają mleko skondensowane, co sprawia, że ciasta nie trzeba dodatkowo słodzić, a i smak placków wydaje się być inny:). Obtoczone w cynamonowym cukrze nabierają niesamowitego smaku i naprawdę – ciężko się od nich oderwać!\nSkładniki (na ok. 8 średnich sztuk):\n1 niepełna filiżanka mleka skondensowanego niesłodzonego 4,5% tł.(ok. 200ml)\nDodatkowo: zwykły cukier, cynamon, 1 duże jabłko\nW głębokim talerzu zwykły cukier wymieszać z odrobiną cynamonu. Odstawić.\nJajko roztrzepać z mlekiem skondensowanym, cukrem wanilinowym i sokiem z cytryny. Mąkę przesiać razem z proszkiem do pieczenia i dodać do płynnej masy. Całość wymieszać na jednolitą masę. Jabłko obrać, pokroić w małe plasterki i dodać do masy. Na patelni rozgrzać olej (oleju tyle, by pokrył dno patelni - placuszki by były chrupiące muszą się lekko po bokach frytować). Placuszki smażyć na średnim płomieniu z obu stron. I teraz krok, którego większość z Was nie pochwali, jednak jest on niezbędny do uzyskania wspaniałego smaku placków:). Placki prosto z patelni (zamiast na ręcznik papierowy) wrzucać do talerza z cukrem i obtaczać, by z obu stron były pokryte cukrem. Dla przełamania smaku do placuszków można dodać kleks jogurtu naturalnego lub twarożku, jednak chyba najlepiej smakują one same. Smacznego!\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 16:15 1 komentarz:\nEtykiety: Cynamon, Jabłka, Pierogi-placki-kluski-naleśniki, Śniadaniowo\nNie masz jajek? Zrób szarlotkę sypaną. Nie masz miksera? Zrób szarlotkę sypaną. Nie masz czasu? Zrób szarlotkę sypaną! Nie mam pojęcia, kto wymyślił to ciasto, ale z pewnością ułatwił życie wielu osobom kochającym wypieki z jabłkami. Szybkie, proste w wykonaniu i co najistotniejsze – przepyszne. To jedna z najlepszych wersji szarlotek jakie do tej pory robiłam. Po upieczeniu ciasto jest spójne, ma równe warstwy i dobrze się kroi. Jednym słowem – spełnia wszystkie warunki, by postawić go na stole przed gośćmi. Szczerze polecam!\nPrzepis pochodzi z Internetu, gdzie x-krotnie się powtarza i czasami posiada niewielkie modyfikacje.\nSkładniki (na ciasto w tortownicy 20-22cm):\n½ szklanki brązowego cukru (i tak jak dla mnie było zbyt słodko;))\n1 i ½ łyżeczki proszku do pieczenia (kopiate)\n125g bardzo twardego (mocno schłodzonego) masła\n1 i ½ kilograma słodko-kwaśnych jabłek\nPiekarnik rozgrzać do 180oC (termoobieg). Dno tortownicy wyłożyć papierem do pieczenia. Zarówno dno, jak i boki tortownicy obficie wysmarować masłem.\nCiasto: mąkę, kaszę manną, proszek do pieczenia oraz cukier umieścić w jednym naczyniu i dokładnie wymieszać, by powstał jednolity proszek. Odstawić.\nJabłka obrać, zetrzeć na tarce o średnich oczkach. Dodać sok z cytryny oraz cynamon – dokładnie wymieszać. Jabłka podzielić na dwie części.\nSuche składniki podzielić na 3 równe części – ja zwykle przygotowuje 3 identyczne szklanki i w każdej umieszczam taka samą ilość składników.\nCiasto układać w tortownicy następującymi warstwami:\n1/3 suchych składników – wysypać do formy i równomiernie rozłożyć\n½ przygotowanych jabłek – wyłożyć na suchą warstwę – wygładzić\n1/3 suchych składników – wysypać na jabłka i równomiernie rozłożyć\nNa samą górę zetrzeć zimne i twarde masło (na tarce o średnich oczkach) – rozłożyć go równomiernie na całej powierzchni.\nCiasto wstawić do piekarnika i piec 30 minut, po czym przestawić piekarnik na pieczenie góra-dół i piec kolejne 30 minut. Gdyby ciasto pod koniec pieczenia było już zbyt bardzo przypieczone – można go przykryć kawałkiem folii aluminiowej. Po upieczeniu ciasto powinno całkowicie wystygnąć, by wszystkie warstwy się ze sobą zestaliły. Zimne ciasto oprószyć cukrem pudrem. Smacznego!\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 14:24 7 komentarzy:\nEtykiety: Cukier trzcinowy, Cynamon, Jabłka, Kasza manna, Sezon letni, Z owocami\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 21:48 25 komentarzy:\nPo długiej, poświątecznej przerwie oraz niemożności patrzenia na jakąkolwiek słodycz, następnie po zebraniu sił, nowy rok otwieram ciastem o wdzięcznej nazwie "Pani Walewska":).\nMoja mama już od dawna prosiła, żebym je upiekła. I zawsze gdy przychodziło do planowania przyjęcia, w kulminacyjnym momencie pod tytułem „a jakie ciasto”, zawsze padała propozycja „to może Pani Walewska”. A ja, niezbyt chętnie słysząc o Walewskiej, kręciłam nosem i zawsze wyszukiwałam sto innych propozycji. A podwaliną mojej niechęci względem tego ciasta, jest porażka jaką poniosłam próbując go upiec w momencie, gdy dopiero zaczynałam przygodę z pieczeniem. Nie wiem dlaczego po prostej babce cytrynowej, rzuciłam się na tak głęboką wodę. Teraz jednak, patrząc z perspektywy czasu, ciasto to wydaje się być jednym z prostszych i śmiać mi się chce z błędu , jaki wtedy popełniłam. Nie przyznam się jednak , co wtedy zrobiłam nie tak:).\nTak więc, moja mama po paru ładnych latach w końcu doczekała się domowej Pani Walewskiej. Pyszny przekładaniec, lecz nie należy do moich ulubionych ciast:). Dwa kruche placki, z warstwą dżemu porzeczkowego, cieniutką bezą i prażonymi orzechami, przełożone delikatnym budyniowo-maślanym kremem. Pycha! Tym, którzy znają to ciasto, nie muszę chyba mówić, że smak jest rewelacyjny:). Natomiast tym, którzy go jeszcze nie próbowali, polecam zrobić!\nCo do przepisu, wzorowałam się na Moich wypiekach, lecz trochę go zmodyfikowałam, zwłaszcza w kwestii masy budyniowej, która po ugotowaniu budyniu wg przepisu okazała się (moim zdaniem) mącznym glutem. Zwiększyłam więc ilość mleka i jest ok. Poza tym, masa w cieście jest przez to delikatniejsza.\nMoja wersja jest również nieco niższa, z cieńszą warstwą kruchego ciasta, gdyż u mnie w domu zawsze słyszę „za grube to kruche ciasto”:).\nSkładniki (na ciasto o wymiarach 25x35cm):\n3 łyżki mąki pszennej (średnio kopiate)\n3 łyżki skrobi ziemniaczanej (średnio kopiate)\n200g miękkiego masła + 1 łyżka cukru\nDodatkowo: duży słoik dżemu porzeczkowego, 1 i ½ szklanki posiekanych orzechów włoskich\nKruche placki: wszystkie składniki na kruche ciasto umieścić w dużej misce (masło najlepiej posiekać na małe kawałeczki) i wymieszać łyżką, by żółtka zmieszały się z mąką. Następnie zacząć zarabiać ciasto. Gdy składniki w miarę dobrze się połączą, przełożyć wszystko na blat/stolnicę i zagnieść ciasto. Ma być gładkie i jednolite. Ciasto podzielić na 2 równe części.\nPrzygotować 2 duże blachy (najlepiej te z kompletu piekarnika) oraz 2 arkusze papieru do pieczenia. Na pierwszym arkuszu rozwałkować pierwszą część ciasta. Wałkować tak, by powstał mniej więcej prostokąt. Następnie przyciąć nożem boki ciasta, by prostokąt miał wymiary 25x35cm (oczywiście to od Was zależy jak duże i jak wysokie chcecie mieć ciasto – ja lubię, gdy kruche ciasto jest cieńsze, stąd takie wymiary). Tak samo postąpić z drugą połową ciasta (można też oczywiście piec kruche placki w standardowych blachach - wylepiając ciastem dno - bez wałkowania). Oba arkusze z rozwałkowanym ciastem przenieść na blachy. Na obie części rozwałkowanego ciasta wyłożyć po pół słoiczka dżemu i dokładnie rozsmarować. Placki odstawić.\nPiekarnik rozgrzać do 175oC.\nBeza: białka umieścić w misce i ubić na sztywno. Do sztywnych białek dodawać stopniowo cukier puder (ciągle ubijając). Na samym końcu dodać skrobię i dokładnie zmiksować. Bezę podzielić na pół, a następnie rozsmarować na plackach. Wierzch bez posypać posiekanymi orzechami. Placki najlepiej piec równocześnie, na termoobiegu. Wstawić do piekarnika i piec ok. 25 minut (przy grubiej rozwałkowanym kruchym cieście piec dłużej). Gotowe placki wyjąć i całkowicie ostudzić.\nKrem budyniowy: 250ml mleka wymieszać z mąką, skrobią i żółtkami. Resztę mleka (500ml) zagotować z cukrem, cukrem wanilinowym i ziarenkami wanilii. Do gotującego się mleka wlać mieszankę mleko-mąką-żółtka i cały czas mieszając, gotować, aż powstanie gęsty budyń i zniknie posmak mąki. Gotowy budyń przykryć talerzem lub folią i pozostawić do całkowitego ostudzenia.\nMiękkie masło utrzeć z łyżką cukru na „puch”. Stopniowo (ciągle miksując), dodawać po łyżce zimnego budyniu. Na samym końcu dodać olejek migdałowy i zmiksować.\nOstudzone kruche placki przełożyć kremem budyniowym i wstawić do lodówki na kilka godzić, by masa stężała. Po wyjęciu oprószyć cukrem pudrem. Smacznego!\nNie mam pojęcia kto i dlaczego kiedyś nazwał to ciasto Panią Walewską. W Internecie informacji się niestety nie doszukałam. Dla zainteresowanych przedstawiam jednak portret Marii Walewkiej i jej króciutką charakterystykę.\nMaria z Łączyńskich Walewska (pani Walewska), żona Anastazego Walewskiego, później hrabina d' Ornano (ur. 7 grudnia 1786 w pałacu w Kiernozi niedaleko Łowicza, zm. 11 grudnia 1817 w Paryżu) – metresa (fr. maîtresse – pani, mistrzyni) – czyli po prostu kochanka cesarza Napoleona Bonaparte.\nW styczniu 1807 r. Maria Walewska spotkała się z cesarzem Napoleonem, oficjalnie po raz pierwszy widząc go podczas balu w warszawskim Zamku Królewskim. Wkrótce potem, w wyniku awansów, prezentów i liścików cesarza, została jego oficjalną metresą. Sprowadził ją na trzy tygodnie m.in. do swej kwatery w pałacu w Finckenstein, po czym w wyniku podpisania z Rosją i Prusami traktatów pokojowych w Tylży, wyjechał do Paryża i nie jest pewne, czy zabrał Marię Walewską ze sobą. Walewska i cesarz doczekali się potomka o imieniu Aleksander Florian Józef. W późniejszych czasach nawiązała romans z kuzynem Napoleona, hrabią i marszałkiem Francji, Filipem-Antonim d'Ornano, z którym zawarła ślub.\nCały artykuł dotyczący Pani Walewskiej możecie przeczytać na Wikipedii, skąd też pochodzi wyżej napisany "odcinek".\nAutor: Anna Pisulak - Różowa Patera o 09:34 Brak komentarzy:\nEtykiety: Bakalie, Budyń, Kruche i półkruche, Orzechy, Przekładane


Wiązanie - Seria 990-12130 - Fendt - Korbanek.pl\nNiezawodne wiązanie - Nawet przy najwyższym stopniu zgniotu\nPrasy kostkujące Fendt wyposażone są seryjnie w aparaty wiążące z podwójnym wiązaniem, które gwarantują wytrzymałe wiązanie również w przypadku kostek o wysokim stopniu zgniotu. Uchwyty sznurka i igły obciążone są tylko podczas wiązania supłów. Podczas procesu prasowania w aparatach wiążących nie ma sznurka. W ten sposób zużycie i błędne wiązania redukowane są do minimum.\nOptymalna czystość i Stała długość\nNowa, zintegrowana dmuchawa z poprzecznym przepływem powietrza znajduje się na wyposażeniu seryjnym każdej prasy kostkującej Fendt. Dmuchawa optymalizuje jakość pracy aparatów wiążących. Stały strumień powietrza oczyszcza przestrzeń wiążącą z zanieczyszczeń. Napędzaną hydraulicznie dmuchawę można złożyć w celu wprowadzenia sznurka.\nPrzekładnia umieszczona w środku komory prasującej, przez cały czas tworzy długość kostki - dokładnia i niezależnie od warunków zbioru. Ruch jest zsynchronizowany z kostką i umożliwia dokładne odmierzenie, dzięki czemu długość kostki jest zawsze taka sama.\nPodwójne węzły i Pewne wiązanie\nPodwójny system aaparatów wiążących w prasach kostkujących Fendt zosstała opracowany w Hesston i jest stale optymalizowany. od ponad 35 lat jest jednym z najlepszych aparatów wiążących. Sześć aparatów wiążących na szerokości kanału 120 cm i cztery aparaty wiążące na szerokości 80 cm zapewniają pewne wiązanie kostki. W każdym procesie następuje wiązanie na dwa supły. Dzięki takiemu systemowi uchwyt sznurka i igła obciążona jest tylko podczas wiązania supłów. Zapewnia to mniejsze zużycie oraz wysokie bezpieczeństwo użycia.\nŁożyska w aparatach są uszczelnione i chronione. Charakteryzują się długą trwałością i minimalnymi wymaganiami konserwacyjnymi. Aparat wiążący jest smarowany za pomocą centralnego systemu smarującego. Czas smarowania i okresy mogą być ustawione w zależności od warunków roboczych za pomocą terminalu Vario w kabinie ciągnika.\nSzerokie pokrywy i adaptery wiążące mogą być umieszczone pojedynczo. Dzięki temu dostęp do przeprowadzania czynności konserwacyjnych i serwisowych jest łatwy.\nBędąca w standardowej specyfikacji dmuchawa z poprzecznym przepływem powietrza utrzymuje stały przepływ powietrza w całym obszarze supłacza i dokładnie usuwa wszystkie zanieczyszczenia z powierzchni supłacza.\nDobrze przygotwany na każdą sytuację\nNic nie jest przypadkowe. Nawet wtedy, gdy wystęuje błąd w wiązaniu, mechanizm bezpieczeństwa gwarantuje, że igły aparatów wiążących nie zostaną uszkodzone.\nMaksymalny Zapas sznurka\n"Easy fill" - gwarnacja łatwego napełniania\nZastosowanie specjalnego systemu przechowywani "Easy fill" ułatwia załadunek skrzynki na sznurek. Dno wkładki w kształcie litery V oraz kąt nachylenia 30 stopni zapobiegają przesuwaniu się rolek sznurka podaczas jazdy. optymalne położenie rolek pozwala na szybkie wiązanie supłów. Zastosowanie siatki zabezpieczającej zapobiega samoczynnemu odwinięciu się sznurka.\nW sezonie prace konserwacyjne powinny zajmować jak najmniej czasu. 30 rolek zapasu sznurka pozwala na pracę bez postoju podczas długich dni roboczych. Dzięki dopracowanej koncepcji oświetlenia również w ciemności wkładanie i wiązanie sznurka nie jest problemem.\nFunkcjonalny i ładny wygląd prasy Fendt\nWygląd prasy kostkującej Fendt nie tylko może się podobać, ale posiada również walory funkcjonalne. Duże otwierane klapy boczne pozwalają na optymalną kontrolę stanu napełnienia skrzynki na sznurek. Płaskie osadzenie sznurka zapewnia szybki i łatwy załadunek.


Niemcy - Schulz o Polsce: "sterowana demokracja a' la Putin" | Blaber\nSzef Parlamentu Europejskiego Martin Schulz porównał na łamach niedzielnego wydania “Frankfurter Allgemeine Zeitung” politykę polskiego rządu do działań podejmowanych przez prezydenta Rosji Władimira Putina. Gazeta pisze też o planowanym posiedzeniu KE.\n“Polski rząd uznał swoje zwycięstwo wyborcze za mandat pozwalający na podporządkowanie pomyślności państwa woli zwycięskiej partii, zarówno merytorycznie, jak i personalnie” – powiedział Schulz w rozmowie z dziennikarzami gazety, która w niedziele ukazuje się jako “Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung” (FAS).\n“To jest sterowana demokracja a’ la Putin, niebezpieczna putinizacja polityki europejskiej” – zaznaczył polityk niemieckiej SPD.\nSchulz dodał, że w Parlamencie Europejskim, gdzie 19 stycznia ma odbyć się debata na temat sytuacji w Polsce, “całe demokratyczne spektrum od lewicy do prawicy może zaakcentować, że taka polityka sprzeczna jest z podstawowymi wartościami europejskimi”.\n“FAS” przytacza też krytyczną wobec Polski opinię byłej komisarz Viviane Reding – obecnie europosłanki z ramienia Europejskiej Partii Ludowej. “Atak na państwo prawa rozpoczyna się zawsze od ataku na Trybunał Konstytucyjny. Potem przychodzi kolej na media, najpierw publiczne, potem prywatne. To jest logika Putina, Orbana i Kaczyńskiego” – powiedziała Reding.\n“FAS” pisze też o wyznaczonym na 13 stycznia posiedzeniu Komisji Europejskiej, na którym – według gazety – ma zostać wdrożony mechanizm kontroli praworządności w Polsce. Z informacji, do których dotarła redakcja, wynika, że wstępne rozmowy, które szef KE Jean-Claude Juncker prowadził z komisarzami, doprowadziły do “jednoznacznej oceny”. Węgierski komisarz Tibor Navracsics, odpowiedzialny za edukację i kulturę, nie zablokuje postępowania – twierdzi “FAS”.\n“Podczas spotkania w środę komisarze poruszą po raz pierwszy temat Polski. Następnie Juncker powierzy swojemu zastępcy Timmermansowi zadanie kierowania procesem kontroli” – czytamy w “FAS”.\nKontrola KE skoncentruje się na kwestii Trybunału Konstytucyjnego, a nie na ustawie medialnej – pisze autor materiału. KE ocenia sytuację w TK jako “nie do utrzymania”.\nNiedawno rzecznik KE Margaritis Schinas poinformował, że zaplanowana na 13 stycznia debata KE ws. Polski będzie miała charakter orientacyjny i nie będzie pierwszym krokiem w procedurze dotyczącej systemowych zagrożeń dla państwa prawa.(PAP)


Dawnych wspomnień czar... - środa, 29 stycznia 2014 - Blog autora serwisu - mgr inż. Dżyszla Homepage\nTematyka: geografia, historia, przyzwyczajenie, sen, życie\nJak pewnie niektórzy wiedzą, moje studenckie życie upływało głównie w Opolu. Przez 5 lat w jednym i tym samym mieszkanku na Malince. Po blisko 5 latach od mojej ostatniej bytności była okazja wreszcie odwiedzić stare miejsca. Dziwne, ale i przyjemne uczucie wiedzieć, że wciąż pamięta się drogi, że wciąż bez map czy nawigacji orientuje się w topografii... A jednocześnie fascynuje każda zmiana okolicy, dodany płotek, zmieniona sygnalizacja świetlna, wymalowane pasy, o budynkach, których wcześniej nie było, nie wspominając. Wszystko takie samo, a jednak inne. Łezka się w oku zakręciła robiąc zakupy w ulubionej pobliskiej piekarni. I tylko żal, że nie było czasu na zwiedzenie całego miasta.\nA czy Wy też czasem lubicie wracać po latach do miejsc, w których spędziliście jakąś część życia i szukać podobieństw i zmian, jakie zaszły od czasu opuszczenia tego miejsca? Czy śnią się po nocach miejsca, które wiązały się z jakaś częścią życia?\nTematyka: czas, geografia, kosmos 39 504 (14,63/d)


Z nieznanych powodów uderzył w betonowy przepust - Nowy Kurier Zamojski\nStrona główna Aktualności Z nieznanych powodów uderzył w betonowy przepust\nZ nieznanych powodów uderzył w betonowy przepust\n56-latek kierując audi stracił panowanie nad samochodem i uderzył w betonowy przepust. Kierujący autem został przewieziony do szpitala. Badanie alkomatem wykazało, że mężczyzna był trzeźwy. Okoliczności zdarzenia wyjaśniają policjanci.\nDo zdarzenia doszło w czwartek po południu w miejscowości Chyża. Powiadomieni policjanci wyjaśniając okoliczności zdarzenia wstępnie ustalili, że kierujący audi nagle stracił panowanie nad samochodem. Następnie pojazd zjechał z jezdni i uderzył w betonowy przepust znajdujący się we wjeździe na posesję. Załoga karetki pogotowia przewiozła kierującego do szpitala. Badanie alkomatem wykazało, że był trzeźwy.\nPoza kierującym – 56-latkiem z gminy Stary Zamość, w audi nie było innych osób. Przyczyną utraty panowania nad samochodem mogło być nagłe zasłabnięcie, jednak dokładny przebieg zdarzenia oraz jego przyczyny będą znane po przeprowadzonym przez policjantów postępowaniu.\nPoprzedni artykułZamość: Pasieka na dachu (ZDJĘCIA)\nNastępny artykułPadwa wracamy z tarczą, ale… (dużo zdjęć)


Dyrektorzy poradni psychologiczno-pedagogicznych, Dyrektorzy, Pedagodzy, Nauczyciele wszystkich typów szkół\nZapraszamy do udziału w konferencji pt. Przeciw e-uzależnieniom – spotkajmy się w rodzinie Termin i miejsce: 5 kwietnia 2017 r. w godz. 10.00-14.00 w auli górnej Regionalnego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli „WOM” w Katowicach, ul. Wyszyńskiego 7.\nKonferencję zaplanowano w ramach Kampanii pod hasłem Rodzina TAK#e-uzależnienia NIE realizującej Program zwalczania przestępczości i aspołecznych zachowań „Razem bezpieczniej im. Władysława Stasiaka” w roku szkolnym 2016/2017.\nZgłoszenia na konferencję można dokonać poprzez platformę SOK po zalogowaniu (e-dyrektor.kuratorium.katowice.pl/login) od dnia 23 marca 2017 r. do wyczerpania miejsc. Decyduje kolejność zgłoszeń. Potwierdzenie Państwa rejestracji na konferencję zostanie przekazane na adres e-mail wskazany w zgłoszeniu.\nPlan Konferencji Przeciw e-uzależnieniom – spotkajmy się w rodzinie\nDodany: 2017-03-24Dodany przez: R.Jaron | Osoba udostępniająca informację: Dorota Niedzielska-Barczykpowrót »\nOdwiedziło nas 15571475 gości.


Jak zadeklarować się z podatku szybko i sprawnie? - citizensbankbaytown.com\nHome } Rozliczenia podatkowe } Jak zadeklarować się z podatku szybko i sprawnie?\nKilka lat temu polski rząd wprowadził możliwość internetowego deklarowania podatku za rok ubiegły. Jest to na tyle komfortowa alternatywa, że nie musimy opuszczać mieszkania i stać w kolejce na poczcie lub w urzędzie. Jednak nie jest to całkowicie takie proste. Na początku, żeby w ogóle rozpocząć rozliczenie pit 2016, należy zainstalować kilka niezbędnych programów, co może zająć nam nawet godzinę. Po czym warto dokładnie dowiedzieć się, który pit 2016 należy rozliczyć, aby cała nasza praca nie poszła na marne. Przed zainicjowaniem procedury warto przeczytać instrukcję. Ważną kwestią jest, aby posiadać podpis elektroniczny (wymagany jest do tego odpowiedni sprzęt). Jeżeli takowego nie mamy, może wystarczyć sprawdzenie naszego dochodu za ubiegły rok. Mimo Najnowszej technologi, w tym roku mnóstwo osób zadeklaruje pit 16 w sposób normalny. Możemy wydrukować odpowiedni formularz i rozwiązać go samodzielnie, ręcznie, lub zapytać osobę w urzędzie o pomoc. Lecz pamiętajmy, im bliżej początku maja tym więcej ludzi będzie robić rozliczenie pit 2016, stad też mogą być kolejki – rozliczenie pit 2016. Jeżeli jesteśmy bardziej leniwi a przy tym orientujemy się nieco w internecie, możemy pobrać konkretny program, który nam pomoże w wypełnieniu deklaracji.\nMnóstwo z nich jest nieodpłatnych, jednak ich użycie czasem nie pozwala samodzielnie określić fundacji, której ofiarujemy nasz 1 % dochodu – wybierają za nas z góry takową. Kiedy już wszystko odpowiednio wypełnimy, musimy wydrukować formularz i wysłać pocztą lub dostarczyć do urzędu. Nie zapomnijmy się podpisać! Rozliczenie pit 2016 sporej grupie ludzi nie powinno sprawić problemu. Formularze są na tyle przejrzyście sporządzone, że każdy może poradzić sobie z typową wersją. Możemy zadeklarować dochód drogą internetową, wtedy ominie nas czekanie w kolejce na poczcie lub w urzędzie skarbowym.