Снять однокомнатную квартиру w Mokotówie долгосрочно - m2bomber.com\nWarszawa, Kawalerka przy "Warszawiance", ul.Puławs Warszawa, Mokotów\nKawalerka 20m kw przy "Warszawiance", ul.Puławska, wysoki parter w widokiem na podwórze od strony ul.Merliniego i na Aquapark "Warszawianka". Mieszkanie jest umeblowane i wyposażone (jest lodówka, mikrofala, czajnik, pralka, TV) Duży pokój ok. 16m kw, wnęka z kuchnią gazową, łazienka z wanną. Czynsz najmu: 1100,zł + czynsz dla Wspólnoty mieszkaniowej 400,zł. Opłaty eksploatacyjne ok. 150,zł (przy jednej osobie mieszkającej) - 200,zł (przy dwóch osobach mieszkających) Kaucja w wys. 1500,zł\nKawalerka Studio 28m2 metro Puławska Mokotów Warszawa, Mokotów\nMieszkanie 1-pokojowe 28m2 z oddzielna chnia na Mokotowie W BARDZO DOBRYM PUNKCIE KOMUNIKACYJNYM ! 10 min pieszo metro Racławicka 1 min pieszo tramwaje i autobusy ! Przy ul. Puławskiej, blisko ul. Dąbrowskiego, Odolańskiej, Wiktorskiej ! Mieszkanie na 1 piętrze budynku zlokalizowanego wzdłuż ulicy Puławskiej. Rozkład : Duży pokój z 6 oknami i widokiem na zachód (ul. Puławską), jasna kuchnia z wnęką, duża łazienka z prysznicem i WC, korytarz. Na podłogach drewniany parkiet. Okna PCV.\nKomfortowa kawalerka z rozległym widokiem Warszawa, Mokotów, Dolny Mokotów, ul. Melomanów\nMieszkanie w nowoczesnym budynku, położone w bliskości Łazienek Królewskich, z rozległym widokiem na tereny zielone w tym kopiec Powstania i stadion Narodowy. Dobrze skomunikowane, autobusy, stacje rowerowe w pobliżu. Komfortowo wyposażone w meble robione na wymiar, przestronne i jasne. Wygodna kuchnia, z dużym blatem roboczym, duży stół w części jadalnej w przeszklonym wykuszu, duża łazienka. Sporo miejsca na przechowywanie. Budynek monitorowany, w parterze usługi - dwa sklepy spożywcze, poczta i inne usługi. Miejsce parkingowe w garażu podziemnym w cenie najmu. Opłaty za wodę, wywóz śmieci i ogrzewanie zawarte są w czynszu (czynsz zmienny, zależny od zużycia tych mediów). Internet światłowodowy ORANGE wraz z telewizją kablową oraz prąd płatne oddzielnie.\nZamieszkaj w dobrym standardzie w nowym m1 z balko Warszawa, Mokotów, ul. Komputerowa\nZamieszkaj w dobrym standardzie w nowym apartamencie z balkonem : ) Warszawa* Mokotów - Służewiec * ul. Komputerowa 8 * 28,15 m2 * kawalerka * apartament 2020 r * 3 piętro / 7 * pełne wyposażenie * balkon* garaż podziemny Co zyskasz wynajmując to mieszkanie?\nsuper kawalerka metro Wilanowska Warszawa, Mokotów, Dolny Mokotów, Pejzażowa 2\nKawalerka w doskonałej lokalizacji 150 m od wejścia do stacji metra Wilanowska. Bardzo ciche i przytulne mieszkanie na 12 piętrze, balkonik z widokiem na centrum. Projektowana i meblowana wg indywidualnego projektu architektonicznego. Wysoki standard wykończenia i materiałów. Kuchnia w pełni wyposażona, łazienka z pralką i dużą, wygodną kabiną prysznicową. Osobna garderoba w przedpokoju, w następnym pomieszczeniu duży, zamykany regał z półkami i szufladami.W pokoju duża ilość szaf, szuflad, biurko. Mieszkanie doskonale doświetlone, również wg projektu. Nieopodal Biedronka, Żabka, apteka, cukiernia, liczne punkty usługowe. Wygodna zarówno dla singla jak i dla pary. Mieszkaliśmy tam z mężem kilka lat.\nMieszkanie na wynajem, Służewiec, Komputerowa Warszawa, Mokotów, ul. Komputerowa\nPrzytulne i słoneczne mieszkanie 28m2 przy zbiegu ulic Cybernetyki / Komputerowej. Nowe nigdy niezamieszkane idealne dla singla. Podzielone na strefę dzienna i nocną. Składa się z jasnego salonu z aneksem kuchennym i dużym 8m2 balkonem z widokiem na patio i cichy teren z daleka od ulicy oraz wyodrębnionej sypialni i łazienki i wanną. Wykończone w wysokim standardzie. W pełni umeblowane: łóżko 140 x 200 cm, duża funkcjonalna szafa, kanapa. Wyposażenie AGD: zmywarka, piekarnik, płyta indukcyjna, lodówka, pralka. Lokal w świetnej lokalizacji biznesowego centrum Warszawy. W okolicy przystanek autobusowy, tramwajowy, PKP Służewiec, Galeria Mokotów. Centrum Medyczne Lux-med, fitness kluby, restauracje, kawiarnie. Bliskość portu lotniczego. Pomimo, iż Doradcy Metrohouse przykładają szczególną staranność do rzetelnego prezentowania informacji o nieruchomości, nie zawsze jest możliwa weryfikacja wszystkich danych przekazanych od osób trzecich. Niniejsza prezentacja oferty nie jest ofertą w rozumieniu Kodeksu Cywilnego i ma charakter wyłącznie informacyjny.\nMieszkanie, 30 m², Warszawa Warszawa, Mokotów\nWYNAJEM MIESZKANIE ŚWIEŻO PO REMONCIE SUPER LOKALIZACJI MIEJSCE GARAZOWE W CENIE WYNAJMU MIESZKANIA WYNAJEM AKTUALNY OD ZARAZ Kawalerka położona w budynku z 2000 roku, apartamentowcu, do użytku mieszkańców basen znajdujący się na terenie budynku.Ochrona całodobowa. Mieszkanie przytulne, bardzo ładnie położone, cicha okolica, blisko stacji metra Wilanowska. Kawalerka w pełni umeblowana.Pokój duży z balkonem, oddzielna kuchnia widna\nMokotów-Nowa-Śliczna- kawalerka z garażem-2300 Warszawa, Mokotów, Komputerowa\nKOMFORTOWY-WYKOŃCZONY APARTAMENT o pow. 36m2 z oddzielną kuchnią, dużą loggią oraz miejscem postojowym w cenie. Osiedle ciche, zamknięte z ochroną. Apartament wykończony i umeblowany gotowy do wprowadzenia. Składa się z widnego salonu, oddzielnej kuchni, łazienki, przedpokoju, Kuchnia została wyposażona w zmywarkę, płytę indukcyjną, piekarnik, lodówko-zamrażarkę. Dzienny pokój z wyjściem na loggię, posiada rozkładaną kanapę, stół z krzesłami, szafę, telewizor, komodę RTV. Łazienka z wygodnym prysznicem z hartowaną szybą, deszczownicą,pralką, szafkami łazienkowymi.\nMieszkanie do wynajęcia 32m - Stegny/Kaukaska Warszawa, Mokotów, Stegny, ul. Kaukaska\nDo wynajęcia pokój z kuchnią 32m2 umeblowane Parter Stegny ul.Kaukaska Cena 1700 zł/m-c + liczniki Proszę o kontakt tylko i wyłącznie telefoniczny na numer 604642427 Krzysztof\nMieszkanie, 3 232 m², Warszawa Warszawa, Mokotów\nDO WYNAJĘCIA PRZYTULNA KAWALERKA 32M2 Bardzo ładna i przytulna kawalerka usytuowana w apartamentowcu przy ulicy Chełmskiej 9. Salon z wnęką na łóżko, częściowo zamknięta kuchnia, łazienka z wanną. Mieszkanie jasne, słoneczne i ciche. Z salonu wyjście na balkon. Bardzo dobre miejsce komunikacyjne. Do mieszkania przynależy miejsce postojowe w garażu pod budynkiem dodatkowo płatne 200 zł.\nCiche, nowe mieszkanie - biznesowy Mokotów Warszawa, Mokotów, Cybernetyki\nOferujemy Państwu jasną, nowocześnie urządzoną kawalerkę z dużym balkonem. Mieszkanie o powierzchni 28 m2 na pierwszym piętrze w inwestycji Murapol Atrium Służewiec z 2020 r. przy zbiegu ulic Cybernetyki i Komputerowej. Lokal mieszkalny podzielony na strefy: dzienną (jasny salon z aneksem kuchennym i balkonem - 8 m2 z widokiem na patio) i nocną (sypialnia i łazienka z wanną). Mieszkanie jest nowe i w pełni umeblowane: łóżko 140 X 200, duża funkcjonalna szafa, kanapa. Wyposażone w sprzęt AGD: zmywarka, piekarnik, płyta, lodówka, pralka. Doskonała lokalizacja na Mokotowie. W okolicy, kilku minut na piechotę: przystanek autobusowy, tramwajowy, PKP Służewiec, Galeria Mokotów, Centrum medyczne Lux-med i Enel-Med, fitnes kluby, sklepy, restauracje, kawiarnie, położenie w pobliżu wyjazdu z miasta, przy południowej obwodnicy, bliskość portu lotniczego.\nNowa kawalerka. Cybernetyki/Komputerowa. Warszawa, Mokotów, ul. Komputerowa\nDo wynajęcia nowo oddane mieszkanie o powierzchni 21 m2– studio z łazienką. Mieszkanie w pełni wyposażone we wszystkie niezbędne sprzęty – pralka, lodówka, mikrofalówka,TV, płyta indukcyjna, zmywarka oraz odkurzacz. Mieszkanie mieści się na nowo wybudowanym osiedlu zamkniętym przy ulicy Komputerowej 8. Okolica jest bardzo dobrze skomunikowana, nieopodal znajduje się Galeria Mokotów, oraz centrum biurowo - biznesowe tzw. Mordor. Bardzo dobry dojazd na Ursynów oraz do Centrum a także na Lotnisko Chopina (około 5 min autem). Cena za wynajem to 1850 zł plus opłaty. Dodatkowy koszt to kaucja zwrotna w wysokości 1850 zł. Możliwość wynajęcia miejsca w hali garażowej.\nPiękne, nowe studio z sypialnią - Służewiec Warszawa, Mokotów, Służewiec, Komputerowa\nNowoczesne studio z wydzieloną sypialnią, z dużym balkonem – Służewiec, ul. Komputerowa/Cybernetyki. CYBERNETYKI | SŁUŻEWIEC | NOWE, ELEGANCKIE STUDIO | 4 PIĘTRO | DUŻY BALKON | WIDOK POŁUDNIOWY | SYPIALNIA Z ŁÓŻKIEM 160X120 | NOWE WYPOSAŻENIE – MEBLE I AGD | PRALKO-SUSZARKA | 28 M BUDYNEK: Nowe osiedle ATRIUM MURAPOL, przy ulicy Komputerowej, składa się z dwóch 7- piętrowych budynków wyposażonych w windy. Wewnątrz osiedla zielone patio z placem zabaw dla dzieci. Wokół nowe osiedla mieszkaniowe i budynki biurowe z licznymi sklepami, restauracjami, barami, piekarniami. Do centrum biurowego Mokotów Biznes Park i przystanków tramwajowych – spacerem 300 m. Przy budynku przystanek autobusowy linii 317. STUDIO: Doskonale zaprojektowane i nowocześnie wyposażone komfortowe studio w nowym budynku położone na 4 piętrze, z widokiem na wewnętrzne patio – kierunek okien – południe - Wydzielona sypialnia – łóżko z materacem – 160 cm x 200 - Kuchnia – zmywarka, piekarnik, płyta indukcyjna, stylowa lodówka Retro - Salon – niewielka, wygodna sofa, rozkładany stół + krzesła, regał - Elegancka łazienka z wanną, zestawem prysznicowym, wyposażona w pralko/suszarkę - 2 bardzo duże szafy Nowoczesne oświetlenie szynowe, kinkiety, lampa podłogowa – dodają nowoczesnego stylu wnętrzu. Duże okna z wyjściem na loggię (bardzo cichy widok, dużo naturalnego światła). Mieszkanie właśnie wykończone i wyposażone (nowe meble, nowe AGD) – czeka na pierwszego najemcę!\nKawalerka,27m², Mordor, bezpośrednio Warszawa, Mokotów, Górny Mokotów, Ul. Langego 4\nOferta bezpośrednia. Ul. Langego 4. Kawalerka, 27m², na Mordorze, na tyłach Galerii Mokotów. Mieszkanie gotowe do zamieszkania, w pełni wyposażone (pralka, zmywarka, lodówka, piekarnik elektryczny, kuchenka indukcyjna, telewizor, pojemna szafa). Widok z okien na podwórko, ciche mieszkanie. Do mieszkania przynależy piwnica. Dodatkowo płatny czynsz administracyjny (390 pln), internet (50 pln) oraz opłaty licznikowe. Owner's offer. Ul. Langego 4. Studio 27m². Business area - Mordor, near Galeria Mokotów. Ready to move in, fully equipped (washing machine, dishwasher, refrigerator, electric oven, TV, large closet). Also basement to use.\nKawalerka Warszawa Mokotów ul.Pejzażowa 33 m Warszawa, Mokotów, Górny Mokotów\nJeśli szukasz mieszkania dla 1-2 osób w świetnej lokalizacji, 5 kroków od metra Wilanowska, 3 kroki do Biedronki i na siłkę, z dużą wanną, balkonem i opcjonalnym miejscem postojowym - to właśnie ono! Lokalizacja: okolice metra Wilanowska (ul. Pejzażowa), mieszkanie znajduje się na 7 piętrze w apartamentowcu z 2007 roku. Zakupy i gastronomia: W bloku na dole znajduje się sklepik otwarty 7 dni w tygodniu, w pobliżu Biedronka i Frac,apteka Ziko, dodatkowo na rogu ulicy Piekarnia Oskroba i Putka, dwa kroki dalej Kebab, Burgerownia, Sushi, Chińczyk, wzdłuż ulicy Pejzażowej - Rossmann i Starbucks. Niedaleko jest niewielki bazarek przy samym Metrze Wilanowska, 10 minut spacerem od CH Land.\nTanio! Kawalerka na Mokotowie - ul. Suwak - balkon Warszawa, Mokotów\nBezpośrednio nowa kawalerka w budynku z 2020 roku. Lokal z balkonem, bardzo jasny - orientacja południowa, duże okna. Wszystkie meble są nowe. Adres: Suwak 11 (obok Woronicza 37) Dostępne od zaraz, ale mogę chwilę poczekać. Opłaty: Czynsz za korzystanie: 1370 PLN Opłaty administracyjne: 300 PLN\nSTUDIO tanio 25m2 Mokotów bezpośrednio, OKAZJA Warszawa, Mokotów, ul. Suwak 11\nKawalerka na Mokotowie, w niedalekiej odległości od licznych sklepów, biurowców i węzłów komunikacyjnych. Idealne miejsce dla pracowników, studentów oraz rodzin! Przyjazne zwierzakom ! ) Wyposażenie lokalu: Otwarta kuchnia z salonem z rozkładaną sofą, stół z krzesłami, oraz łazienką z prysznicem. Aneks kuchenny wyposażony w AGD (lodówka, zmywarka, okap, płyta grzewcza, mikrofala, pralka)\nMieszkanie na Mokotowie Warszawa, Mokotów, Ludwika Narbutta\no wynajęcia luksusowy, duży apartament położony w bardzo dobrej lokalizacji na warszawskim Mokotowie w rejonie Starego Mokotowa. W skład mieszkania wchodzą dwa pokoje, dwie łazienki, garderoba oraz spiżarnia, a także duży, ustawny taras. Mieszkanie jest w pełni wyposażone (sprzęt AGD marki Miele), lodówka do win, kino domowe, podgrzewana podłoga, rzutnik i wiele więcej. Na terenie osiedla znajduje się basen. Bardzo dobra lokalizacja- do metra 10 minut spacerem. Mieszkanie jest idealnie ciche. 5 900 zł plus opłaty około 350 zł (woda, prąd, ogrzewanie). Dwa miejsca postojowe wliczone w cenę wynajmu.MIESZKANIE WOLNE OD 01/02/2021 Serdecznie polecam i zapraszam do kontaktu!CENA DO NEGOCJACJIWszelkie informacje dotyczące nieruchomości zamieszczone przez Emmerson nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Dokładamy najwyższej staranności, aby przedmiotowe informacje były zaprezentowane możliwe najbardziej szczegółowo i wyczerpująco, jednak wobec faktu, że pochodzą one od innych osób, Emmerson nie ponosi odpowiedzialności za ich szczegółowość i dokładność.


Kolejne sukcesy koszykarek Huraganu – UKS Huragan\n20/05/2010 02/05/2017 huragan\nMiniony weekend był bardzo szczęśliwy dla koszykarek UKS Huragan Wołomin. Juniorki tego klubu na turnieju półfinałowym w Lublinie wywalczyły awans do finałów mistrzostw Polski. Równie dobrze spisały się młodziczki, które na turnieju ćwierćfinałowym w Poznaniu uzyskały awans do półfinałów mistrzostw Polski.\nZnów młodzieżowa koszykówka wołomińska może poszczycić się wspaniałymi osiągnięciami. Zespół juniorek Huraganu, trenowany przez Piotra Dąbrowskiego, znalazł się w gronie 8 najlepszych drużyn w Polsce i w dn. 26-30 maja będzie walczył o medale mistrzostw Polski. Natomiast młodziczki z Wołomina, pod wodzą Ryszarda Zahna, są już wśród 16 najlepszych zespołów kraju i zamierzają podążać za przykładem swoich trochę starszych koleżanek. Półfinały mistrzostw Polski młodziczek rozegrane zostaną w dn. 28-30 maja.\nJuniorki wołomińskiego Huraganu o awans do finałów mistrzostw Polski walczyły w turnieju półfinałowym w Lublinie. Na starcie obok naszej drużyny stanęły: RMKS Rybnik, UKS Victoria Truck-Man Dębnica Kaszubska i KU AZS UMCS Lublin.\nW pierwszym dniu turnieju nasze dziewczyny zmierzyły się z koszykarkami z Rybnika. Spotkanie miało jednostronny przebieg. Od początku wyraźną przewagę uzyskały wołominianki i cały czas kontrolując przebieg gry zwyciężyły wysoko 83:59. W drugim meczu AZS UMCS Lublin również nie miał problemów z pokonaniem Victorii z Dębnicy Kaszubskiej, wygrywając 83:46. Po tych meczach można było prognozować, że awans z tego półfinału powinny uzyskać zespoły z Wołomina i Lublina.\nW pełni potwierdził to drugi dzień zawodów, w którym Huragan gładko ograł Victorię 89:53, a AZS Lublin równie wysoko RMKS Rybnik 73:49. Tak więc sprawa awansu do finałów mistrzostw Polski rozstrzygnęła się już w sobotę, a niedzielny mecz pomiędzy Huraganem i AZS miał decydować, która z tych drużyn trafi w finałach do teoretycznie słabszej grupy.\nW trzecim dniu półfinału w Lublinie najpierw spotkały się zespoły z Rybnika i Dębnicy Kaszubskiej. Wygrał Rybnik 75:65 i zajął 3 miejsce w turnieju, nie dające niestety awansu. Później na parkiet wyszły koszykarki Huraganu i gospodynie – AZS. W tym spotkaniu spodziewano się wyrównanej walki i dużych emocji. Rzeczywiście mecz był zacięty do samego końca i zakończył się zwycięstwem naszych dziewczyn 60:56.\nWielkie brawa dla juniorek Huraganu za awans do finałów MP z 1 miejsca. Brawa tym większe, że w Lublinie nie mogła zagrać i niestety nie zagra także w finałach jedna z najlepszych koszykarek zespołu Weronika Urbaniak. Powód absencji – rehabilitacja po zabiegu operacyjnym kolana. Pod jej nieobecność awans do finałów wywalczyły: Angelika Biaduń, Monika Bieniek, Agnieszka Feja, Wioletta Gmurczyk, Joanna Hołubicka, Martyna Jankowska, Martyna Kleczkowska, Marta Kosakowska, Paulina Kuras, Aneta Miklas, Justyna Owczarek, Anna Sikora.\nMłodziczki Huraganu awans do półfinałów mistrzostw Polski zdobyły na turnieju ćwierćfinałowym w Poznaniu. Wystartowało tam tylko 3 drużyny: MUKS Poznań, UKS Bryza Kolbudy i Huragan, z których 2 najlepsze kwalifikowały się do półfinałów. Poziom zespołów był bardzo zróżnicowany. Klasą dla siebie był miejscowy MUKS. Wygrał on wyraźnie zarówno z Huraganem 94:73, jak i z Bryzą 103:29, zapewniając sobie bezapelacyjnie awans z 1 miejsca w turnieju. Bardzo pewnie awans wywalczył także Huragan pokonując Bryzę 107:43.\nJest to olbrzymi sukces młodziutkich koszykarek z Wołomina, które w Poznaniu grały w składzie: Sylwia Bujniak, Aleksandra Czeredys, Agnieszka Dobczyńska, Martyna Kasprowicz, Aleksandra Miesiąc, Monika Mikołajewska, Klaudia Milankiewicz, Wiktoria Nowicka, Natalia Panufik, Karolina Poboży, Karolina Powala, Monika Radomska, Magdalena Tryc, Magdalena Załęska.\nOpublikowany w relacje, sezon 2009/10, U-14K, U-18KTagged Agnieszka Dobczyńska, Agnieszka Feja, Aleksandra Czeredys, Aleksandra Miesiąc, Aneta Miklas, Angelika Biaduń, Anna Sikora, ćwierćfinał, Joanna Hołubicka, Justyna Owczarek, Karolina Poboży, Karolina Powała, Klaudia Milankiewicz, KU AZS UMCS Lublin, Magdalena Tryc, Magdalena Załęska, Marta Kosakowska, Martyna Jankowska, Martyna Kasprowicz, Martyna Kleczkowska, Mistrzostwa Polski, Monika Bieniek, Monika Mikołajewska, Monika Radomska, MUKS Poznań, Natalia Panufnik, Paulina Kuras, Piotr Dąbrowski, półfinał, RMKS Rybnik, Ryszard Zahn, Sylwia Bujniak, UKS Bryza Kolbudy, UKS Victoria Truck-Man Dębnica Kaszubska, Wiktoria Nowicka, Wioletta Gmurczyk, Życie Powiatu na Mazowszu\nUKS Huragan przed koszykarskim sezonem\ntrener Piotr Dąbrowski\nJoin 1 811 other subscribers


Najel Woda z kwiatów pomarańczy BIO 200ml - Morele.net\nNajel Woda z kwiatów pomarańczy BIO 200ml ID produktu: 930382\nID produktu: 930382\nRodzaj skóry: Mieszana, Tłusta i trądzikowa, Każdy rodzaj\nWoda z kwiatów gorzkiej pomarańczy, to wyjątkowy kosmetyk naturalny o przyjemnym, słodkim zapachu. Wykazuje działanie tonizujące, odświeżające i oczyszczające. Pomaga usunąć ze skóry wszelkiego rodzaju zanieczyszczenia, łagodzi stany zapalne i podrażnienia. Działa antybakteryjnie i ściągająco, reguluje pracę gruczołów łojowych i nawilża skórę. Przywraca świeżość i blask zmęczonej skórze, wyrównuje koloryt, zapobiega powstawaniu przebarwień. Wzmacnia naczynka, zmniejsza opuchliznę pod oczami. Zapach wody z kwiatów pomarańczy pomaga się zrelaksować i ułatwia zasypianie. Woda może być stosowana jako tonik, odświeżająca i łagodząca mgiełka do twarzy, składnik maseczek z naturalnymi glinkami. Doskonale sprawdza się w pielęgnacji każdego rodzaju cery, w tym cery suchej, podrażnionej, mieszanej i trądzikowej.\nwykazuje działanie ściągające i antybakteryjne\nnawilża i łagodzi stany zapalne\nzawiera 99,85% składników pochodzenia naturalnego\n99,8% składników pochodzi z rolnictwa ekologicznego\nodpowiednia do pielęgnacji każdego rodzaju cery\nmoże być stosowana jako tonik, mgiełka do twarzy, płukanka do włosów, składnik domowych kosmetyków\nSkład: citrus aurantium amara (bitter orange) flower water*, potassium sorbate, citric acid, benzyl alcohol, farnesol, geraniol, limonene, linalool.\n99,85% składników naturalnego pochodzenia.\n99,80% składników pochodzi z upraw organicznych.\nVellie Japan Hydrolat z Melisy ukojenie i ochrona\nSoraya Esencja do twarzy Rumianek&Kwiaty Pomarańczy 200ml\nGorvita Żyworódka w Płynie Wzbogacona Ekstraktem z Aloesu 115 ml\nNajel Woda z kwiatów pomarańczy BIO 200ml możemy dostarczyć do Ciebie już jutro! Jeśli chcesz poznać dokładny czas dostawy, wprowadź kod pocztowy lub nazwę miejscowości.


Zwycięstwa w Sulęcinie - Wałbrzyszek.com\nZwycięstwa w Sulęcinie\nŚroda, 16 września 2009, 9:10\nSiatkarze wałbrzyskiej Victorii wygrali turniej przygotowawczy do rozgrywek II ligi. W meczach rozegranych w Sulęcinie nasi zawodnicy pokonali miejscową Olimpię oraz Oriona Sulechów po 2:1.\nW obu meczach rozegrano tylko 3 sety. W pierwszym spotkaniu wałbrzyszanie spotkali się z Orionem. Najpierw Victoria wygrała 25:20, w drugiej partii uległa Orionowi do 18, by w ostatnim decydującym secie zwyciężyć 25:17.\nW spotkaniu z Olimpia Sulęcin nasi zagrali na wielkim luzie. Pierwsza partia zakończyła się minimalnym zwycięstwem Victorii 25:23, w drugiej wałbrzyszanie pokonali przeciwników 25:18, a w trzeciej partii, kiedy to na parkiecie pojawili się rezerwowi wygrać udało się Olimpii 25:23.\nNajlepszym rozgrywającym turnieju został Tymoteusz Gajek, a w ataku najlepiej radził sobie Michał Tomiałowicz.\nVictoria - Orion 2:1 (25:20; 18:25; 25:17)\nVictoria - Olimpia 2:1 (25:23; 25:18; 23:25)\nVictoria: Gajek, Król, Olszewski, Tomiałowicz, Zieliński, Jurczyński, Ostapiuk (libero) oraz Skibicki, Pacioch, Kopciński


Run! Bo! » Szosą po alpejskich klasykach\nJakieś dwa lata temu wymarzyłam sobie wjazd na Stelvio. Gdzieś u kogoś zobaczyłam te serpentyny i wow. Muszę to zobaczyć, chcę tam być, marzę, by tam wjechać! Problem jednak w tym, że triathlonista to za bardzo nie ma kiedy wyjechać na szosowanie po Alpach. W maju leży jeszcze śnieg i większość przełęczy jest zamknięta (a nawet jeśli nie leży to przecież BPS), czerwiec – sierpień to sezon startowy, w który raczej trudno wkleić tydzień/dwa szlajania się po górkach bez uszczerbku dla pozostałych dwóch dyscyplin oraz ogólnej formy triathlonowej. Może więc wrzesień? Ale po co jechać we wrześniu kręcić po górkach, kiedy właśnie zbliża się roztrenowanie i wszystko, co wyjeżdżone „się zmarnuje”.\nI właśnie dlatego wrzesień jest najlepszym okresem dla triathlonisty na kolarski wypad w góry! Bez ciśnienia, bez napinki treningowej, bez myślenia o watach, zakresach, tętnach. Gdy „nie musisz” już trenować, gdy nie trzeba biegać, gdy nie ma żalu, że stracisz czucie wody. Gdy po prostu możesz sobie pojeździć. Gdzie chcesz, ile chcesz i na jak długo i daleko pozwala ci pogoda. Wbrew pozorom – sprawdźcie rozkład rocznych temperatur i opadów – wrzesień w okolicach Bormio jest najbardziej stabilnym pod względem pogodowym miesiącem roku, pora idealna. W naszym przypadku akurat, ten wrzesień był wyjątkiem potwierdzającym regułę, aura była dość wymagająca i kapryśna, ale i tak dało się super jeździć i przy odrobinie szczęścia ani razu nie zmoknąć. No i jest już poza sezonem turystycznym, więc ceny ciut niższe.\nChciałabym pięknie opisać tutaj wszystkie emocje towarzyszące człowiekowi podczas kręcenia w Alpach. Wyobrażałam sobie post pełen urokliwych opisów, poetyckich metafor, achów nad widokami i przewyższeniami, niekończących się podróży wgłąb siebie oraz zawiłej charakterystyki psychologicznych stanów, które przeżywa się pokonując alpejskie przełęcze. A tymczasem jedyne co wg mnie najtrafniej oddaje piękno kolarstwa na trasach Giro d’Italia to WOW. Wow, wow, wow! I tyle. Nic więcej nie trzeba i nie da się napisać. WOW.\nZapewne dla doświadczonych kolarzy, którzy w życiu na niejedną górkę wjechali, alpejskie trasy to nic szczególnego i nie ma się tutaj czym emocjonować, co najwyżej faktem, czy zrobisz KOM’a na Mortirolo czy nie, ale dla reszty miłośników dwóch kółek, będzie to niewątpliwie super przygoda i bardzo ją polecam. My, za radą Marcela (dziękuję!) wybraliśmy się do Bormio – miejscówka idealna do wypadów na alpejskie klasyki.\nZ Bormio, w sezonie, mamy cztery drogi wylotowe: każda z nich zaprowadzi nas na inną przełęcz:\nUmbrail (2501 m) i Stelvio (2758 m)\nGavia (2621 m)\nMortirolo (1852 m) i Forcola (2315 m)\nCancano (1907 m) i Foscagno (2291 m)\ni jeszcze piąta prowadząca pod wyciąg, którą zaliczyć można podjazd Bormio 2000 (1938 m)\nMożna robić wypady wte i we wte, tj. wjazd na przełęcz i z powrotem zjazd do domu, można je zapętlać – te wycieczki są najfajniejsze i dostarczą nam najwięcej wrażeń.\nStelvio i Umbrail\nAch to Stelvio. Czy warte jest swojej legendy? Czy zasługuje na miano kolarskiej mekki, którą każdy kolarz wpisać chce do swojego portfolio? No moim zdaniem warte jest. I zasługuje. Może sama skala trudności wjechania na przełęcz nie jest największa (zwłaszcza od strony Bormio), w połowie podjazdu mijałam nawet grupę chińskich turystów wjeżdżających żółwim tempem bez spd, jeden nawet hihi z radyjkiem przy kierownicy (ciekawa jestem czy dotarli na górę), ale widokowość, długość podjazdów, ich zróżnicowanie i generalnie wszystko to razem wzięte sprawia, że naprawdę przygoda jest super, a przeżycia niezapomniane.\n2758 m to najwyższy punkt, do którego docierają zawodnicy Giro d’Italia. Na przełęcz można wjechać z trzech stron (od strony Bormio i Santa Maria wjeżdża się przez przełęcz Umbrail):\nod Bormio – podjazd liczy 21 km, do pokonania jest różnica 1553 m, średnie nachylenie 7,1%, największe 13%. Bardzo urokliwy, zróżnicowany, z tunelami po drodze, serpentynami oraz – tuż przed przełęczą Umbrail – miłymi wypłaszczeniami wśród okolicznych pastwisk. Bardzo popularny wśród kolarzy, nigdy nie jedziesz sam, a widoczki – zwłaszcza przy dobrej widoczności – niesamowite. Czy trudny? Wjechałam go na kasecie 11-28, trudnością, szczególnie, gdy jest to twoje pierwsze zetknięcie z alpejskimi podjazdami, jest raczej jego długość i generalnie skala, gdyż wszystko dzieje się tam w rozmiarze XL.\nod Prato – gdy jedziesz od samego Prato di Stelvio podjazd liczy ok. 25 km, do pokonania jest różnica 1820 m, średnie nachylenie 7,4%, największe 13%. Początek niespecjalnie ciekawy, jedziesz w ocienionej dolinie wzdłuż rzeki, ale od Trafoi, gdy wjeżdżasz do lasu zaczyna być już ciekawiej. A już prawdziwa zabawa zaczyna się poza granicą drzew, do pokonania są te legendarne i spektakularne zawijaski, które – zwłaszcza, gdy jest to twój drugi podjazd dnia – naprawdę dają popalić! Płakałam i podjeżdżałam. Ale satysfakcja na koniec nie do opisania. Pięknie jest.\nod Santa Maria – czyli od strony szwajcarskiej, można do niego dotrzeć na dwa sposoby: zjeżdżając z przełęczy Umbrail lub, i tę opcję polecam, kręcąc pętelkę zjeżdżając ze Stelvio do Prato i potem dalej do Mustair i Santa Maria (uwaga, jest tam przejście graniczne otwarte w godzinach 9.00-17.00). Jest dziko, jest pusto, jest trochę tak księżycowo i kosmicznie. Pierwsze serpentynki o dość sporym nachyleniu pozwalają się nieźle rozgrzać, potem już tylko pustka, pasące się krowy, opuszczony i wystawiony na sprzedaż bar (a może tak rzucić wszystko…?) i góra góra góra. Długość podjazdu od Santa Maria: 13 km, różnica poziomów 1380 m, średnie nachylenie 7,3%, maksymalne 13%. Najmniej popularny z całej trójki, najczęściej służy do zjazdu ze Stelvio, by pętelką dotrzeć do Prato i z tamtej strony podjeżdżać to, co najpopularniejsze. A naprawdę, żal go nie podjechać :)\nSchemat wycieczki, którą my akurat zrobiliśmy w odwrotnym kierunku.\nJeśli Stelvio jest królem kolarskich klasyków, to Mortirolo i Gavia są księciem i królową. Zarówno na jedną, jak i drugą przełęcz, można wjechać w dwóch pojedynczych wycieczkach, ale zdecydowanie ciekawiej jest połączyć oba podjazdy w jeden wypad, zwłaszcza, iż akurat ten proponowany kierunek jazdy (dzięki Piotrek za rekomendację!) jest bardziej wymagający (Mortirolo) i piękniejszy (Gavia).\nZatem zjazd z Bormio w kierunku Mazzo di Valtellina, wioski, która leży na wysokości 552 m (uwaga, trzeba jechać S27, a nie SS38, która jest autostradą niedostępną na ruchu rowerowego) i stamtąd na świeżości można już rozpocząć podjazd pod Mortirolo. I na tę górkę, nawet facetom, radzę wyposażyć się w kasetę 11-32: 11 km, różnica poziomów 1300 m, średnie nachylenie 10,9% (jedenaście procent na jedenastu kilometrach!), maksymalne 19%. To tam zaliczyłam najdłuższego w życiu lapa na 5 km: 49 minut! :) A wcale się nie obijałam! Jest sztywno, jest ciasno, jest naprawdę ciężko. Ale przy tym tak fascynująco, że sama się sobie dziwiłam, jaki mam fun z tej wspinaczki! Może i nie ma urokliwych widoków (większość trasy wiedzie ocienionym lasem), ale dech i tak jest zaparty, poza tym na Mortirolo nie przyjeżdża się po doznania estetyczne… Podjazd podjazdów!\nGavia podjeżdżana od strony Ponte di Legno zachwyca. Mimo, iż masz już w nogach 75 km, w tym przygodę z Mortirolo, to aż chce się wjeżdżać, tak jest niesamowicie. Przepiękna panorama Alp w wersji szerokokątnej, bo jakby objeżdża się cały masyw dookoła. Jest las i nie ma lasu, są serpentyny, a potem ich nie ma, jest widok na dolinę, przejazd przez tunele, delikatne wypłaszczenia. Na 17 km do pokonania jest różnica 1400 m, średnie nachylenie 7,8%, maksymalne 16%. Mało ludzi. Miejscami równie pięknie co ciężko i równie ciężko jak pięknie. Absolutne must ride w Alpach!\nNa Gavię można też wjechać bezpośrednio z Bormio, ale moim zdaniem ta strona przełęczy jest zdecydowanie mniej ciekawa w porównaniu z przeciwległą (od Ponte di Legno), lepiej zjechać nią do domu.\nForcola i Foscagno\nJeśli trudno ci wyobrazić sobie jak można podjeżdżać przez 35 km, to proponuję sprawdzić trasę wiodącą przez dwie przełęcze: Forcola i Foscagno. Wyjazd z Bormio (S27) w kierunku Mazzo di Valtellina, a potem kierujemy się na prawo, by w Tirano rozpocząć widokową podróż pośród lasów, jezior, szwajcarskich uzdrowisk i urokliwych wiosek. Podróż pod górę dodam, zaczynasz na 40 km i wysokości 441 m, a kończysz na 75 km i wysokości 2315 m, właśnie na przełęczy Forcola. Być może właśnie tam miałam jakiś gorszy dzień, albo faktycznie jest troszkę ciężko – strasznie się pamiętam męczyłam i na dodatek walczyłam z przeciążonym mięśniem lewej, stłuczonej w Malborku, nogi… Bolało, ale w sumie nie było wyjścia, trzeba było cisnąć, odwracać uwagę od bólu pięknymi widoczkami i podjeżdżać :) Pusto, melancholijnie, dużo krów i bardzo zimno na szczycie.\nPrzez przełęcz Forcola docieramy do Livigno, gdzie można na szybkości zrobić zakupy w Duty Free (np. Garmin Edge 520 za 170 EUR), zjeść dobrą pizzę lub lody, by znowu ruszyć – niespodzianka! – do góry w kierunku Bormio. Czymże jest teraz jednak 400 m do pokonania w pionie? No niczym. Nawet człowiek nie zauważy jak znajdzie się na mroźnej przełęczy Foscagno, skąd już tylko 25 km zjazdu do domu w Biormio. Droga ta – otwarta przez cały rok – jest już niestety dość ruchliwa i o ile na najważniejszych alpejskich klasykach (Stelvio, Mortirolo, Gavia) lokalsi oraz turyści szanują kolarzy dając im pierwszeństwo przejazdu, tak tutaj bywa różnie. Nawet i na gazetę – trzeba uważać.\nNa przełęcz Foscagno również można bezpośrednio podjechać z Bormio, wówczas podjazd liczy ok. 25 km, ma różnicę poziomów 946 m, średnie nachylenie 4,4%, maksymalne 10%.\nCancano i Bormio 2000\nMamy już króla, królową i królewicza bormiowskiej rodziny, to może jeszcze warto przedstawić dwójkę książniątków :) Podjazdy te są krótkie, idealne na niepewną pogodę (da się szybko wrócić do domu) lub dzień restu.\nNa przełęcz Cancano wyjeżdża się z Bormio w kierunku Livigno – należy kierować się na jezioro o tej samej nazwie. Serpentyny są tam mistrzowskie! BTW, gdy podjeżdża się takie zawijaski, to lepiej brać je dużym łukiem, po czym ścinać do środka, to wtedy (mimo, iż przecież jest pod górę), przez kilka metrów jedzie się w dół i można się rozpędzić do dalszej jazdy. Takie odkrycie. Na szczycie przełęczy kończy się asfalt, ale ponoć warto pojechać dalej szutrem, by dotrzeć nad jeziorko (nam się niestety nie udało). Podjazd liczy 13 km, do pokonania jest różnica 566 m, średnie nachylenie 5,2%, maksymalne 8,2%. Warto.\nBormio 2000 to nic innego jak dolna stacja kolejki narciarskiej. Trasa idealna na przewietrzenie głowy i rozkręcenie zmęczonych nóg. Długość 10 km, różnica poziomów 713 m, średnie nachylenie 7,3%, maksymalne 12%.\nI to by było na tyle, choć zawsze można większość przełęczy podjechać jeszcze z przeciwnej strony. Albo dwa razy, trzy lub cztery :) Jak się człowiek spręży i będzie sprzyjająca pogoda, to wszystkie opisane trasy objedzie w 5-6 dni. Ale zdecydowanie bardziej polecam robić to na luzaka, dłużej, z dniem przerwy pomiędzy kilkoma wycieczkami – szanowna d. też chce odpocząć! W dzień restu zaliczyć można w Bormio m. in. termy (kompleks sportowy wraz z basenami i saunami lub typowo uzdrowiskowe wanny do moczenia) (bąbelki zawsze spoko) czy spacer po zabytkowym rynku i uliczkach węższych niż rozstaw ramion. Komu szosa nie wystarcza, zawsze może jeszcze wypożyczyć mtb i pośmigać w bike parku.\nBormio to kultowa miejscówka kolarzy – całe miasteczko żyje legendą Giro d’Italia oraz odcina kupony od mitu Stelvio. Hotele są „bike friendly”, przy każdej knajpie zawsze znajdziesz stojak na rowery, wszędzie pełno atrap dwóch kółek oraz odesłań do wyścigu oraz jego największych sław, oczywiście włoskich. Firmy zapewniające przewodnictwo na trasach kolarskich, ciuchy sygnowane marką Stelvio, automatyczne myjki do rowerów, półki w supermarketach uginające się od izotoników i żeli – na standardzie. A czy Bormio jest dobrą miejscówką do treningu triathlonowego? Niespecjalnie. Oczywiście da się – jest basen sportowy (poza sezonem w cenie ups 15 EUR za 2,5h), biegać można w zasadzie wszędzie, a tras kolarskich w bród. Ale jednak trochę szkoda ćwiczyć wysoki łokieć, gdy można sobie wjechać na jakąś fajną przełęcz i żal lecieć progowo podjazd bez podziwiania widoczków, nie? No i ta wysokość, na której leży Bormio też jakaś niespecjalna, w tym względzie już chyba lepiej wybrać Livigno.\nZ praktycznych porad to warto jeszcze wspomnieć, że trzeba być bardzo kreatywnym w doborze ciuchów na wrześniowe kręcenie. Często wyjeżdża się, gdy temperatura oscyluje w okolicach 3 st. (odczuwalna na zjeździe spoko poniżej zera), potem w południe w słońcu można jechać na krótko, po czym znowu dość szczelnie trzeba ubrać się na zjazd. Absolutnie obowiązkowym wyposażeniem, oprócz standardowego setu, będą rękawki, nogawki, kurtka ultralight, owiewki, czapka i ciepłe rękawiczki. Dobrze sprawdzają się foliowe zrywki (na stopy, kolana) i rękawiczki, a także gazety, które dostać można w niektórych knajpach na przełęczach – janusze mają tu spore pole do popisu! :) Koszty? To oczywiście zależy, ale w wersji oszczędnej, jest to wypad na każdą kieszeń. Za 10-dniowy pobyt w super apartamencie w centrum miasteczka zapłaciliśmy za 2 osoby 440 EUR (ze wszystkim), jedzenie we własnym zakresie rzecz jasna. No i zapomniałabym, doliczyć jeszcze trzeba 90 EUR za kasetę 11-32, gdy okazuje się, że masz za mało zębów :)\nTak więc napiszę jeszcze raz, to co, odpowiadałam w komentarzach na Fb. Że nie ma co zazdrościć. Nie ma co odkładać na później, że może kiedyś, że jestem za słaby(a) na takie górki, że mam za ciężki rower, a tak w ogóle to mnie nie stać. Te Chińczyki pewnie wjechały! Przy muzyczce! No. Więc zbierać ekipę, rezerwować urlop na wrzesień i jechać.\nKolarstwo to piękny, przepiękny, ale też bardzo trudny sport. Niby człowiek wie, przecież nie jeździ od wczoraj, ale dopiero w takich warunkach, na pionowych podjazdach, na technicznych zjazdach, po 7 godzinach w siodle, przegrzany i przemarznięty na zmianę, uświadamia sobie jak bardzo trudny. I jak bardzo piękny! Wiele się w tych górach nauczyłam. Jeszcze więcej nie nauczyłam! Bywało, że czułam bezradność, niemoc, wkurzenie na siebie i strach… Ale wszystko i tak było genialne! Naprawdę WOW. Już się nie mogę doczekać kolejnego września. I następnego i jeszcze następnego. Jest przecież na świecie tyle gór do pokonania…\npodróże, radziBo, rower


• czeka� na mi�o�� ? • Psychodrops • Poprzednio • T�sknota • z�udzenie • Amelia roz dwudziesty sz�sty • Soulbook • Dziewczyna kt�ra ci nie da • Amelia roz dwudziesty pi�ty • Amelia roz dwudziesty pi�ty • AMJ1986 szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• Verri szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• mojeksiazki szuka ksi��ki\t• - Bywamy gorsi ni� zwierz�ta. Wywiad • Osaczy� to�samo��. Wywiad z Carlem • - Jestem bardzo bezwstydna. Rozmowa • Odczytywanie Afryki. Wywiad z Marcinem • „Inni" w�r�d dzieci. Wywiad • - Wierz� w drugie wydania. Wywiad • PROJEKT MEFISTO Odcinek 1. czyta • Chichotnik, czyli ksi�ga �miechu i u�miechu • "Podr�e po Mazowszu" Lechos�aw Herz • Trzy po 33. Tylko bez hejtu! • "Wilno. Rodzinna historia smak�w" STRONA G��WNA


Vibrating Cockring MiMi Animals Lemur Remi Green | Sklep.Medme.pl\nPierścionek na penisa z kolekcji Mimi Animals wykonany jest z hipoalergicznego silikonu. Nie zawiera ftalanów i jest całkowicie bezpieczny dla skóry i delikatnych błon śluzowych. Pocisk wibracyjny znajdujący się w górnej części pierścienia posiada 1 potężny tryb wibracji do stymulacji łechtaczki. Pierścień koguta dobrze się rozciąga i pasuje do wszystkich rozmiarów. Długość całkowita pierścionka: 7,4 cm Szerokość: 5,7 cm Średnica wewnętrzna pierścionka: 3,5 cm.Materiał: silikonDługość, cm: 7,4Średnica, cm: 3,5Wibracje: takZielony kolorZasilanie: 2 baterie LR754 (w zestawie)Dla kogo: dla paryDługość robocza, cm: 64Liczba trybów wibracji: 1Zalecany smar: na bazie wody


„Cud lubelski” – lipiec 1949 r. - Kościół - Przystanek Historia\n„Cud lubelski” – lipiec 1949 r.\nAutor: Jacek Wołoszyn 04.07.2021\nRepresje Kościół okupacja sowiecka Jacek Wołoszyn\nByło to pierwsze tak ogromnej skali wydarzenie społeczno-religijne w opanowanej przez Sowietów Polsce: w ciągu kilkunastu dni wzięło nim udział kilkadziesiąt tysięcy osób. Poprzedziły je podjęte przez komunistów w pierwszej połowie 1949 r. antykościelne działania i akcje propagandowe.\nW marcu tego roku opublikowano Oświadczenie Rządu Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające nie tylko atak na duchownych i Kościół katolicki potraktowany niemal jak zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, lecz również wyrażone implicite żądanie jego podporządkowania rządzącym. Wcześniej w trakcie tzw. kongresu zjednoczeniowego, kiedy powstała PZPR, zapowiedziano rozłożoną w czasie eliminację Kościoła katolickiego z życia społecznego i pełną laicyzację przestrzeni publicznej. Do tego dochodziły plotki o rychłym wybuchu kolejnej wojny. W woj. lubelskim miały miejsce liczne przypadki niszczenia przez nieznanych sprawców przydrożnych figur i krzyży (cześć mieszkańców obwiniała o to pracowników UB i działaczy partyjnych). Społeczeństwo odebrało te wydarzenia jako obrazę uczuć religijnych, wstęp do likwidacji Kościoła katolickiego (zamykania świątyń i prześladowania duchowieństwa) oraz kolektywizacji. Obawy przed tą ostatnią dodatkowo potęgowały poczucie niepewności. Na te zjawiska nałożyło się również apatia społeczna związana z obawami o przyszłości i nieprzewidywalnością zmian zachodzących w otoczeniu:\n„Coraz więcej ludzi – pisał w 1948 r. Zdzisław Broński «Uskok» – popada w apatyczny nastrój i przestaje wierzyć w rychłe zmiany na lepsze. Ludzie coraz bardziej dostosowują się do znienawidzonego a umacniającego się porządku – bo przecież trzeba żyć”.\nLublin. Katedra pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty; ołtarz i nawa główna. Lata II wojny światowej. Ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego\n"Cudem lubelskim" interesowała się także ambasada brytyjska w Polsce pojałtańskiej. A ambasadą brytyjską interesowali się konfidenci komunistycznej bezpieki. Z zasobu IPN\nLublin. Katedra pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Widok prezbiterium, po lewej wejście do kaplicy cudownego Chrystusa Trybunalskiego. 1939. Ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego\nBoże Ciało 1949 r.\nWzrost napięcia między wiernymi a władzami spowodowały także dwa incydenty związane z obchodami święta Bożego Ciała. W pierwszym przypadku chodziło o zorganizowaną tego dnia przez KW PO „SP” obowiązkową i trwającą kilkanaście godzin koncentrację uczniów lubelskich szkół średnich. Młodych ludzi wyprowadzono wówczas kilkanaście kilometrów poza miasto. Chłopcy mieli uczestniczyć w szkoleniach wojskowych prowadzonych przez oficerów KBW, a dziewczęta m.in. ćwiczyć pomoc sanitarną. Uczniowie próbowali protestować przeciw udaremnieniu im udziału w uroczystościach (przeprowadzenie strajku w Liceum Ogólnokształcącym im. Unii Lubelskiej uniemożliwiło doniesienie jednej z zetempówek). Później już w trakcie zbiórki część śpiewała pieśni religijne (np. My chcemy Boga czy Rotę ze słowami\n„[...] aż się rozpadnie w proch i pył sowiecka zawierucha”).\nPo zakończeniu koncentracji jej uczestniczy czekali na rogatkach kilka godzin, zanim pozwolono im wejść do miasta. Wszystkie szykany nie zapobiegły jednak udziałowi młodzieży w nabożeństwach. Zgodnie ze wspomnieniami, uczniowie przeszli do katedry.\nW woj. lubelskim miały miejsce liczne przypadki niszczenia przez nieznanych sprawców przydrożnych figur i krzyży (cześć mieszkańców obwiniała o to pracowników UB i działaczy partyjnych). Społeczeństwo odebrało te wydarzenia jako obrazę uczuć religijnych, wstęp do likwidacji Kościoła katolickiego (zamykania świątyń i prześladowania duchowieństwa) oraz kolektywizacji.\nSprawcą drugiego incydentu był szef PUBP w Lublinie, Józef Pilipczuk, który wjechał samochodem w uczestników uroczystości. Jego zachowanie mogło zarówno efektem świadomej prowokacji, jak i zwykłej bezmyślności. Reakcja społeczeństwa była jednoznaczna, pod naporem tłumu wóz został wywrócony, pracownik UB przygnieciony jego ciężarem, potem obrzucony kamieniami. W oficjalnych raportach winę za te wypadki starano się zrzucić na studentów, przede wszystkim KUL, oraz członków katolickich organizacji. To oni przeważali wśród aresztowanych w tej sprawie.\n3 lipca 1949 r. wierni modlący się w lubelskiej katedrze mieli dostrzec dziwną plamę na obrazie Matki Boskiej, niemal natychmiast wśród mieszkańców Lublina rozeszła się wieść, o „krwawej łzie” na twarzy Madonny. Informacja ta stała się początkiem zjawiska, które można określić jako zbiorową manifestację uczuć religijnych oraz oporu przeciw prowadzonej przez rządzących laicyzacji życia publicznego (w jej początkowej fazie). Było to wspólne przeżycie, w którym uczestniczyło nawet do 25 tys. pątników dziennie, przybywających nie tylko z różnych stron Lubelszczyzny, lecz również całego kraju (Warszawskie, Rzeszowskie, Kieleckie i inne). Wśród tych ostatnich zdarzali się członkowie PZPR (np. wśród 130 osób przybyłych 13 lipca z Kraśnika miało być 14 pezetpeerowców). Członkami kościelnej straży porządkowej byli także zetempowcy (w dokumentach oficjalnych nazywano ją złośliwie „gwardią papieską”). Manifestacja była jednocześnie przezwyciężenie rosnącego w społeczeństwie strachu przed terrorem.\n...powiązany z reakcyjnym podziemiem..., ...wrogo wypowiadał się z ambony..., ...fanatycznie oddana kościołowi..., oceniali kolaboranci sowieccy księży i siostrę zakonną broniących prawdziwości "cudu lubelskiego". Z zasobu IPN\n"Cud lubelski": jeszcze jedna komunistyczna ocena (kościelnego J. Wójtowicza) i wytłumaczenie komunistów rzekomych uzdrowień. Z zasobu IPN\nWyjście wiernych poza obręb świątyni i pojawienie się modlących się na ulicach w dni powszednie, oznaczało także naruszenie zarezerwowanej dla rządzących przestrzeni publicznej. Dlatego odebrali oni wydarzenia z lipca 1949 r. jako akt antysystemowy, chociaż był to protest przeciw ingerencji władz partyjno-państwowych w sprawy religijne, uznane za część prywatnej sfery każdego człowieka. Dodatkowo działania rządzących wywołały niekorzystne wobec nich komentarze pątników.\n3 lipca 1949 r. wierni modlący się w lubelskiej katedrze mieli dostrzec dziwną plamę na obrazie Matki Boskiej, niemal natychmiast wśród mieszkańców Lublina rozeszła się wieść, o „krwawej łzie” na twarzy Madonny.\nStanowisko władz kościelnych\nDuchowni katoliccy zachowali wyważone stanowisko wobec wydarzeń w katedrze, starając się łagodzić zachowania społeczeństwa. Był to zarówno wynik obaw przed agresywną reakcją rządzących, jak i efekt ostrożnego traktowania wszelkich zjawisk nadzwyczajnych. Ordynariusz lubelski ks. Piotr Kałwa 4 lipca powołał komisję do zbadania obrazu. Dwa dni później wydał odezwę do wiernych, w której, apelując o zaprzestanie pielgrzymek, pisał, że nie można uznać sprawy za zjawisko nadprzyrodzone. Później ponawiał to wezwanie, wysyłając je również do poszczególnych diecezji w Polsce. Zdecydował także – 15 lipca – o zamknięciu na życzenie władz katedry. Drzwi do świątyni zostały wyłamane przez wiernych.\nRównolegle robiono wszystko, aby utrzymać porządek w Katedrze oraz przed nią, powołując do życia wspomnianą już straż porządkową.\nReligijne uroczystości milenijne w Lublinie, 5 czerwca 1966 r. Wierni i duchowni zgromadzeni na Placu Katedralnym przed frontem Archikatedry Lubelskiej pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Z lewej: ks. bp Piotr Kałwa rozmawia z ks. bp. Janem Mazurem. Fot. z zasobu IPN (fotografię wykonał Szczepan Zaręba)\nReakcja władz partyjno-państwowych\nWydaje się, że rządzący, zwłaszcza władze lokalne, byli początkowi zaskoczone skalą zjawiska. Czekali prawdopodobnie na jego samowygaśnięcie, podejmując jedynie działania prewencyjne.\nDo konkretnych działań propagandowych (tzw. Akcja „C”) i represyjnych przystąpiono dopiero po 13 lipca, kiedy pod katedrą spanikowany tłum stratował młodą dziewczynę, Helenę Rabczuk (okoliczności wypadku nie zostały do dziś wyjaśnione).\nCentrala ubecji "zarządza" szefom wojewódzkich sowieciarzy z UB, jak mają przeciwdziałać napływowi do Lublina pielgrzymów "cudu" (s. 1 pisma wicedyrektora Departamentu IV MBP kpt. Jana Lecha do szefów WUBP). Z zasobu IPN\n...wykorzystać całą sieć agenturalną..., ...inspiratorów pociągać do odpowiedzialności dyscyplinarnej lub karnej..., ...wpłynąć na kierownictwo obiektów gospodarczych, aby... niedopuściło do większej ilości zwolnień i opuszczeń dni pracy... (s. 2 pisma wicedyrektora Departamentu IV MBP kpt. Jana Lecha do szefów WUBP). Z zasobu IPN\nZastosowany w trakcie kampanii prasowej przekaz miał wskazać, że wydarzenia z lipca 1949 r. były uderzającą w rząd i społeczeństwo prowokacją zorganizowaną przez „reakcyjny kler” oraz „wrogów państwa polskiego i władzy ludowej”, którzy zamierzali wykorzystać cześć „nieoświeconych mas”. Wydarzenia opisywano jako „niesmaczne zjawisko”, „urągające obyczajom religijnym”, „pełne gorszących scen” czy jako „zjazd histerycznych dewotek”. Jednocześnie w ramach stosowanych mechanizmów dyskredytowania starano się przeciwstawić „mniemanemu cudowi” „rzeczywiste cuda”, czyli osiągnięcia władz komunistycznych (np. trasa W-Z).\nZatrzymania i aresztowania uczestników wydarzeń trwały niemal na bieżąco – według danych oficjalnych było to przynajmniej 600 osób. „Cudaków” – tak komuniści nazwali osoby aresztowane w związku z wydarzeniami „cudu lubelskiego” – więziono na Zamku Lubelskim w strasznych warunkach.\nW ramach przeciwdziałania, w całym kraju zwoływano wiece potępiające. W ich trakcie przyjmowano „antycudowe” deklaracje (przygotowane zgodnie z szablonem przysłanym z KC PZPR). Te akcje czasami napotykały na opór, niektóre zakładowe koła ZMP odmawiały bowiem uczestnictwa w zebraniach, tłumaczą, że „nie chcą walczyć z Bogiem”. Robotnicy pracujący przy odbudowie Politechniki Warszawskiej zażądali np. udostępnienia środków transportu, aby przyjechać do Lublina. Deklaracji nie podpisywali również członkowie PZPR, np. w Delegaturze Komisji Specjalnej w Lublinie odmówiło złożenia podpisu 24 proc. należących do partii. Niektórzy działacze odrzucali oficjalną wersję wydarzeń jako niewiarygodną. W lipcu wśród zatrzymanych w związku z „cudem lubelskim” znalazło się w poszczególnych powiatach Lubelszczyzny 24 pezetpeerowców.\nZwieńczeniem akcji „antycudowej” był wiec zwołany 17 lipca w centrum Lublina. Zwieziono na niego ok. 25 tys. osób, którym kazano trzymać antyklerykalne hasła. W jego trakcie doszło do (symbolicznej we wspomnieniach) konfrontacji ideologii i wiary. Zgromadzeni zmieszali się bowiem z osobami wychodzącymi z pobliskiego kościoła oo. Kapucynów. Doszło do uformowania się kontrmanifestacji, która przeszła pod katedrę, a następnie pod Komendę Miejską MO, aby domagać się zwolnienia zatrzymanych osób. Wystąpienie w obronie zatrzymanych było kolejnym zbiorowym przełamaniem strachu i przejściem od oporu biernego do czynnego.\nInnym typem działań prewencyjnych było zamknięcie miasta, potraktowanego niemal „jak zadżumione”. 14 lipca Lublin otoczono „kordonem sanitarnym”, ustawiając na rogatkach i w wielu punktach posterunki milicyjne i wojskowe. Starano się patrolować również boczne drogi. Aby uniemożliwić dostanie się do miasta, nie sprzedawano biletów kolejowych, a pociągi zatrzymywały się na podmiejskich stacjach, skąd zawracano część podróżnych.\nLublin. Katedra pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Widok od strony fasady. Okres Drugiej Rzeczpospolitej. Ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego\nZatrzymania i aresztowania uczestników wydarzeń trwały niemal na bieżąco – według danych oficjalnych było to przynajmniej 600 osób. Część z nich wywieziono wiele kilometrów poza miasto, pozostawiając je własnemu losowi. „Cudaków” – tak komuniści nazwali osoby aresztowane w związku z wydarzeniami „cudu lubelskiego” – więziono na Zamku Lubelskim w strasznych warunkach. Przed sądem postawiono ok. 100 aresztowanych. Skazano ich za udział w nielegalnym zgromadzeniu, atak na przedstawicieli władz (m.in. ujęci w trakcie manifestacji 17 lipca) oraz „rozpowszechnianie fałszywych wiadomości” na kary od kilku miesięcy do sześciu lat pozbawienia wolności.\nPrzez ponad rok więziono osoby obecne 3 lipca w katedrze: kościelnych, Józefa Wójtowicza i Leona Wiśniewskiego, pomocnika organisty, Feliksa Zawiślaka, s. Barbarę Sadkowską, która jako jedna z pierwszych zauważyła zmianę wizerunku Matki Boskiej, oraz katedralnych wikariuszy: ks. Tadeusza Malca i ks. Władysława Forkiewicza. Obu kapłanów oskarżono m.in. o\n„publiczne rozpowszechnianie fałszywych wiadomości (o rzekomym cudownych uzdrowieniach, o prawdziwości faktu cudownego zjawiska w katedrze), które wzniecały wzburzenie wśród mas, powodując […] istotne szkody dla interesów Państwa przez oderwanie ludzi pracy od kampanii żniwnej, dezorganizację komunikacji, aprowizacji”.\nZarzucano im też nieumyślne spowodowanie śmierci Heleny Rabczuk.\nCelem śledztwa było zebranie materiałów obciążających nie tylko wikariuszy, lecz również biskupa pomocniczego, ks. Zdzisława Golińskiego. Zamierzano oskarżyć go o sprowokowanie wydarzeń i dokonanie zmian na obrazie. Ostatecznie żaden z księży nie stanął przed sądem. W wyniku interwencji ks. prymasa Stefana Wyszyńskiego zostali zwolnieni.\nSowieccy kolaboranci wyjaśniają, czemu służył "cud lubelski". I chwalą żołnierzy KBW za udział w zlikwidowaniu tej prowokacji (s. 1 Rozkazu specjalnego Nr. 0208 dowództwa KBW). Z zasobu IPN\nRozkaz niniejszy odczytać przed frontem wszystkich pododdziałów K.B.W. 15 "bohaterów" walki ze zbrodniami reakcyjnego kleru i rozpasanego kołtuństwa (s. 2 Rozkazu specjalnego Nr. 0208 dowództwa KBW). Z zasobu IPN\nW sierpniu 1949 r. opisane wydarzenia zostały wygaszone. Udział w nich był dla wielu osób publiczną manifestacją ich przywiązania do wiary oraz formą oporu moralnego, będącego reakcją na zagrożone przez działania rządzących istotne wartości.\nZ drugiej strony notowane w trakcie wydarzeń w lipcu 1949 r. wypowiedzi antyklerykalne czy udział w oficjalnych wiecach nie musiały wynikać z użycia przymusu. Jakaś cześć uczestników poszła tam z własnej woli, aby wyrazić swoje poglądy, poparcie dla rządzących czy niechęć wobec Kościoła i księży. Brakuje jednakże danych pozwalających wskazać dokładny zakres zjawisk, które z punktu widzenia rządzących były oceniane jako pozytywne.


Pomoc dla rodziny z Łomianek - Zachodnie Mazowsze\nTagi: Pomoc dla rodziny z Łomianek\nPo tragedii, do której doszło w piątek 31 grudnia, przy ul. Chopina w Łomiankach wciąż pracują śledczy oraz biegli m.in. z zakresu pożarnictwa. Z kolei mieszkańcy, sąsiedzi poszkodowanej rodziny organizują dla nich pomoc.\nFot. Karol Łach/OSP Łomianki. Dom, w którym doszło do wybuchu, najprawdopodobniej zostanie przeznaczony do rozbiórki.\nDo eksplozji i pożaru domu jednorodzinnego w Łomiankach przy ul. Chopina doszło około godz. 13.30. Wybuchły składowane w garażu materiały pirotechniczne. W samym domu oraz w dwóch zaparkowanych przed nim samochodach mogło znajdować się ich w sumie nawet około tony. Siła eksplozji była tak duża, że huk było słychać nie tylko w Łomiankach, ale również w Warszawie. Z powodu wybuchu doszło do pożaru budynku. Jak informuje Ochotnicza Straż Pożarna w Łomiankach, w początkowej fazie akcji działania gaśnicze były utrudnione kolejnymi eksplozjami.\n– W wyniku wybuchu zawaliło się około 3/4 domu, w którym była prowadzona hurtowania materiałów pirotechnicznych – mówił nam kpt. Kazimierz Jaworski, oficer prasowy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Błoniu. Właściciel firmy zajmował się również organizacją pokazów pirotechnicznych.\nPo ugaszeniu pożaru około 60 strażaków z Łomianek i okolicznych miejscowości, w tym Specjalistyczna Grupa Poszukiwawczo-Ratownicza z Warszawy, przeczesywało każdy fragment budynku i jego pozostałości, istniało bowiem podejrzenie, że w ruinach może znajdować się 20-letnia kobieta, pracownica firmy. Akcja była prowadzona bardzo ostrożnie, ponieważ pozostałości domu w każdej chwili mogły się zawalić. Istniało również zagrożenie, że na terenie mogą nadal znajdować się nieodpalone materiały pirotechniczne. Po kilku godzinach odnaleziono zwłoki 20-letniej kobiety. Poszkodowany został również przypadkowy przechodzień. Został on zraniony w policzek, jednak nie wymagał hospitalizacji. Pogotowie udzieliło mu pomocy na miejscu. Zniszczone zostały dwa samochody dostawcze, w których również przechowywano materiały pirotechniczne.\nPrzyczyny wybuchu na razie nie są znane. Ich ustalaniem zajmują się biegli m.in. z zakresu pożarnictwa. Od momentu wybuchu trwają szczegółowe oględziny budynku. Dom najprawdopodobniej zostanie całkowicie rozebrany. Na miejscu pracowała również grupa saperów po to, aby zabezpieczyć ewentualne kolejne wybuchy. Ze względów bezpieczeństwa mieszkańcy okolicznych domów musieli je na kilka godzin opuścić.\nŚledztwo w sprawie wybuchu i pożaru prowadzi Prokuratura Rejonowa Warszawa-Żoliborz. Zostało ono wszczęte na podstawie art. 163 Kodeksu karnego dotyczącego „sprowadzenia zdarzenia niebezpiecznego”. Jeżeli w następstwie takiego zdarzenia ktoś zginie, sprawcy grozi nawet do 12 lat pozbawienia wolności. – W sprawie została zatrzymana jedna osoba. Na razie nie udzielamy żadnych informacji. Tam nadal trwają czynności procesowe i ewentualnie po ich zakończeniu będzie można coś powiedzieć – mówi rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Warszawie Michał Dziekański. Nieoficjalnie udało nam się dowiedzieć, że zatrzymaną osobą jest właściciel firmy i domu, w którym doszło do wybuchu Grzegorz T. W poniedziałek, 2 stycznia mężczyzna został zwolniony, na razie nie postawiono mu żadnych zarzutów. Jednak śledztwo w tej sprawie może trwać jeszcze kilka miesięcy.\nPo tragedii, do jakiej doszło przy ul. Chopina, wielkie słowa uznania należą się strażakom, którzy non stop pracowali przy gaszeniu pożaru, a potem poszukiwaniu zaginionej kobiety. Na medal spisali się również mieszkańcy Łomianek, którzy donosili służbom gorące napoje, a potem zaczęli organizować pomoc dla poszkodowanych. Na Facebooku została utworzona specjalna strona, na której można dowiedzieć się, w jaki sposób pomóc pogorzelcom. Więcej szczegółów można znaleźć TUTAJ.


Riot nie chce wydawać skórek do potworów. Gracze krytykują ten pomysł. Dlaczego? - BOOP.PL\n7 grudnia, 2020, 14:00\nSpołeczność wyjaśniła, dlaczego unikanie skinów do postaci niehumanoidalnych jest kiepskim pomysłem.\nGracze często rozmawiają między sobą i komentują wszelkie decyzje Riotu. Nierzadko się zdarza, że wszelkie opinie na temat zarządzania grą przez twórców są bardzo negatywne.\nTym razem nie było inaczej. Niezadowoleni fani nieludzkich bohaterów postanowili poruszyć temat skórek i tego, dlaczego unikanie skinów dla niektórych championów jest kiepskim posunięciem ze stronu deweloperów.\nBrak skinów dla potworów\nRioterzy kilkukrotnie wypowiedzieli się w ostatnim czasie o wydawanych elementach kosmetycznych. Zaczęło się od tego, że twórcy sprawdzali, jaki próg cenowy skórek sprzedaje się najlepiej. Po zebraniu informacji stwierdzili, że tanie skiny, które niewiele zmieniają w grze, nie są zbyt chętnie kupowane. Taki wniosek nie zaskoczył zbyt mocno, ponieważ większość graczy ma świadomość, że stare dodatki w grze zazwyczaj odstają jakością wykonania i gdy ktoś decyduje się wydać realne pieniądze, to woli otrzymać produkt, który faktycznie zmodyfikuje bohatera.\nPo ostatnio wydawanych skinach widać także, że Riot naprawdę stara się rozbudowywać swoje skórki. Te zmieniają coraz więcej, mają różnorodne efekty kolorystyczne, ciekawe recalle czy tematyczną muzykę. Niestety wszystko to dotyczy championów, którzy są ludźmi.\nZOBACZ – Jak to możliwe, że w LoLu można obecnie uzyskać blisko 90% CDR na ulcie?\nRiot również wypowiedział się i na ten temat, mówiąc, że skiny do potworów sprzedają się dużo gorzej, przez co rzadziej są wydawane. Twórcy stwierdzili nawet, że projektowanie potwornych bohaterów nie jest opłacalne, ponieważ ich gracze to zdecydowana nisza. W artykule Riot ujawnia powód, dlaczego nie tworzy mrocznych stworów, tylko słodkie, ludzkie postacie, przeczytać można było:\nDalej chcemy wydawać potwory i stwory, ale pojawia się ich mniej, ponieważ są bardzo niszowe.\nTo, że potworni bohaterowie nie sprzedają się tak dobrze, nie jest żadnym zaskoczeniem. W końcu najpopularniejsze skórki dotyczą ludzi – choćby ostatnio niesamowicie promowana seria K/DA ALL OUT, ale także Star Guardian, True Damage, Battle Academia czy niedawno zapowiedziana Battle Queens.\nNa Reddicie pojawiła się spora dyskusja na temat wydawanych skinów i tego, że zachowanie Riotu jest rozczarowujące. Z jednej strony twórcy zamykają się na to, co łatwe i sprawdzone – wydając kolejnego humanoidalnego championa, mają pewność, że ten będzie pasował do przynajmniej paru popularnych serii.\nStworzenie skórki do niego nie będzie zbyt trudne (pomijając kilka przypadków, gdzie bohater zmienia formy itp.). Taka postać łatwo dopasuje się do nowego uniwersum (wystarczy porównać dziewczyny z K/DA do ich podstawowego lore w grze). W opinii fanów jednak takie podejście sprawia, że w League of Legends nie ma powiewu świeżości, a Riot rezygnuje z kreatywnego podejścia, które mogłoby kogoś zaskoczyć.\nWprowadzanie zbyt wielu humanoidalnych championów sprawia, że Liga staje się odtwórcza i nieświeża. Uważam, że Riot nie powinien ograniczać się do 1 potwora rocznie. Z niehumanoidalnymi bohaterami można zrobić wiele ciekawego kontentu.\nAutor wypowiedzi przytoczył także bohaterów z innych gier jako dowód na to, że potwory mogą być wykonane w niesamowicie interesujący sposób. Tak, by było czuć ich potęgę.\nDeathwing jest prawdopodobnie najlepszym wyrazem tego, jaki powinien być smok. Potężny, niepowstrzymany i tak niesamowity. W przeciwieństwie do Shyvany, Aureliona Sola czy smoków z Summoner’s Rift, które są znacznie mniej epickie. W HotS jest również wiele innych niehumanoidalnych przykładów, takich jak Mephisto, Probius, Dehaka itp.\nNie mogło zabraknąć także dyskusji o potworach z Pustki – wiele osób zgadza się, że jest to niesamowicie klimatyczna lokacja, która kojarzy się z kopalnią kreatywnego kontentu. Stwory, które z niej pochodzą, tak naprawdę nie mają ograniczeń. Mogą być przerażające, ogromne, zmodyfikowane na wiele sposobów – Riot mógłby dowolnie łączyć istniejące już gatunki zwierząt lub posiłkować się znanymi motywami z gier czy nawet powieści fantasy. Zdaniem fanów tego typu klimatów, byłoby to niesamowicie kreatywne i ciekawe.\nW artykule LoL stał się zbyt cukierkowy i zupełnie nie przypomina tego, czym był na początku? poruszono m.in. temat tego, kiedy wydano ostatnią niehumanoidalną postać z Pustki. Z racji tego, że Rek’Sai pojawiła się w grze 11 grudnia 2014 roku, to już za kilka dni to 6 lat – ponad 2000 dni bez nowego potwora z tak charakterystycznej i klimatycznej lokacji, jaką jest Void.\nCo z Yordlami?\nGracze zauważyli także, że Riot od paru lat unika wydawania Yordlów. Co prawda ich sytuacja nie jest tak słaba jak potworów, ale wciąż nie można zapomnieć, że ostatnią postacią z tej rasy był Kled (10 sierpnia 2016). Dla wielu fanów takie podejście twórców jest niezrozumiałe, ponieważ społeczność uważa, że Yordle są nie tylko ciekawym tematem, ale również sporym polem do popisu względem skórek. W końcu wśród małych bohaterów są postacie, które otrzymały skiny z przeróżnych serii – Star Guardian, Dragon Trainer, Cosmic, Omega Squad i nie tylko.\nBohaterowiehumanoidalneLeague of LegendslolPostaciepotworypustkaSkinySkórkistworyvoidYordle


W 1980 r. ślad po tych listach zaginął na prawie 30 lat. To zapis wielkiej miłości Jarosława Iwaszkiewicza\nMuzeum Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku (Fot. Olga Świątecka/Puap collective)\nMarta Malinowska 09.03.2017 18:15\n- Rozumiał, że to jest pod wieloma względami ostatni raz - ostatni raz, kiedy kogoś kocha tak mocno - mówi Anna Król, znawczyni biografii i twórczości Iwaszkiewicza. Żonaty, prawie 60-letni pisarz pokochał młodszego o 40 lat chłopaka. Pisał do niego listy, które ukazują się właśnie w książce "Wszystko jak chcesz".\nKsiążka "Wszystko jak chcesz. O miłości Jarosława Iwaszkiewicza i Jerzego Błeszyńskiego" ukaże się nakładem Oficyny Wydawniczej Wilk&Król. Ebook możesz kupić w Publio.pl . Autorką wstępu i opracowania jest Anna Król. Zapytaliśmy pisarkę i autorkę książek o Iwaszkiewiczu, co ją zafascynowało w listach Jarosława Iwaszkiewicza i Jerzego Błeszyńskiego.\nSkąd zaczerpnęła pani tytuł książki - "Wszystko jak chcesz"? Jak go rozumieć?\nTo cytat z jednego z listów Iwaszkiewicza do Błeszyńskiego. Ten zwrot pojawiał się często w ich rozmowach, jak prywatne powiedzonko. I jak kod, którego prawdziwe znaczenie znali tylko oni. Według mnie definiuje ono doskonale ich relację, a w szczególności stosunek Jarosława do Jerzego. O tym, że było dla nich ważne, świadczy też fakt, że Iwaszkiewicz przeniósł je do języka postaci literackich - ten zwrot pada z ust Pani Hańskiej w sztuce "Wesele Pana Balzaka", napisanej zresztą pod wpływem miłości do Błeszyńskiego i jemu dedykowanej .\nJak trafiła pani na listy Iwaszkiewicza do Błeszyńskiego?\nUsłyszałam o nich kilka lat temu, podczas przygotowań do książki "Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie". Listy zostały zgromadzone w Zamku Królewskim i tam po raz pierwszy je poznałam. Czytanie tych niezwykłych tekstów równolegle z zapiskami Iwaszkiewicza opublikowanymi później w "Dziennikach" było dla mnie ważną inspiracją, gdy pracowałam nad książką "Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie". Wtedy też zdecydowałam - właściwie natychmiast - że chciałabym te listy opracować i wydać. Wystarczyła lektura kilku z nich i od razu czułam, że materiał jest niezwykły, wciągający, budzi emocje. I stanowi ważny, brakujący klucz do zrozumienia nie tylko życia Iwaszkiewicza, ale i jego literatury.\nJarosław Iwaszkiewicz (fot. Tadeusz Rolke/AG)\nKim był Jerzy Błeszyński?\nMłodym chłopakiem, sąsiadem Iwaszkiewicza z pobliskiego Brwinowa. Kiedy się poznali - przypadkiem, w styczniu 1953 roku - Błeszyński miał 21 lat, Iwaszkiewicz - 59. Jerzy miał wykształcenie techniczne, pracował jako inżynier w firmie budowlanej. Mieszkał z młodą żoną. Już kiedy był w związku z Iwaszkiewiczem, urodziło mu się dwoje dzieci, rozwiódł się, miał kilka heteroseksualnych romansów. Wreszcie związał się z Lilką Pietraszak - mężatką, którą poznał na rok przed śmiercią. Błeszyński był chory na gruźlicę, nabawił się jej prawdopodobnie w czasie wojny. Jego stan się pogarszał, wreszcie stało się jasne, że nie uda mu się wyzdrowieć. Zmarł mając zaledwie 27 lat.\nJerzy pozostaje w całej tej miłosnej historii postacią bardzo tajemniczą - oprócz kilku faktów biograficznych znamy go niemal wyłącznie z opisów Iwaszkiewicza, właśnie z listów i z utworów literackich. Iwaszkiewicz był Błeszyńskim zafascynowany, utrwalił go m.in. w "Tataraku", "Kochankach z Marony", pisał dla niego wiersze. Pod wpływem tej miłości napisał m.in.: "Wzlot", "Wesele Pana Balzaka", cykl wierszy "Droga". W tym czasie pisał też większość trzytomowej powieści "Sława i chwała", a jej bohaterowie także noszą cechy charakteru i ślad emocji przeżywanych w związku z Błeszyńskim.\nA jaki Błeszyński wyłania się z samych listów?\nChyba wszyscy, którzy czytają te listy, spontanicznie "stają po stronie Iwaszkiewicza". To Jerzy jest tym, który kochanka odrzuca, trzyma na dystans, wykorzystuje, manipuluje. Ale to oczywiście nie jest pełny portret. Błeszyński z tych listów to również młody mężczyzna, niezwykle pogubiony, niepogodzony ani ze swoją tożsamością seksualną, ani z chorobą. Za młody, żeby umierać, pragnie normalnie żyć, być szczęśliwy. Czuje się wyraźnie osaczony i przytłoczony miłością Iwaszkiewicza, stara się zachować autonomiczność i wolność tak, jak potrafi - czasem go unika, nie odpisuje na listy, demonstruje uczucia do innych, w tym przygodne romanse z kobietami.\nCzy Iwaszkiewicz utrzymywał tę relację w tajemnicy? Jego życie dobiegało końca, miał pozycję, funkcje państwowe, rodzinę.\nNie było to tak znowu pod koniec życia. Po śmierci Błeszyńskiego w roku 1959, Iwaszkiewicz żył jeszcze 21 lat. Ale rzeczywiście - była to późna miłość. O związku z Błeszyńskim wiedziało wiele osób z otoczenia pisarza, wiedziały rodziny - jego i Jerzego, przyjaciele, współpracownicy. Jurek przyjaźnił się z sekretarzem Iwaszkiewicza Szymonem Piotrowskim, spędzał czas z jego przybranym synem - Wiesławem Kępińskim. Znały go córki pisarza. Iwaszkiewicz opowiadał o zawiłościach tej trudnej relacji ludziom, z którymi był całkowicie szczery i potrzebował ich wsparcia, na przykład Julianowi Stryjkowskiemu, Jerzemu Lisowskiemu, Zygmuntowi Mycielskiemu.\nInni przyjaciele zaangażowani byli w pomoc Jerzemu. Żona Iwaszkiewicza, Anna pielgrzymowała do Częstochowy w jego intencji, przyjaciel Konstanty Jeleński przysyłał z Paryża do Warszawy najnowsze leki. Sam Iwaszkiewicz opisywał związek na bieżąco w dzienniku. Niemal cały drugi tom "Dzienników" poświęcony jest temu związkowi, pisał o nim w wielu listach, między innymi do Pawła Hertza.\nIwaszkiewicz miał wiele związków z mężczyznami?\nTak. To nie był jego jedyny romans. Miał kilka ważnych związków i wiele mniej istotnych relacji erotycznych z mężczyznami. Ale relacja z Błeszyńskim wydaje się na tym tle wyjątkowa. Także dlatego, że była to ostatnia i chyba najbardziej dramatyczna miłość, jaką w życiu przeżył.\nJak do jego związku z Błeszyńskim odnosiła się żona?\nAnna traktowała Jerzego jak syna. Pomimo, że sama śmiertelnie bała się gruźlicy, opiekowała się nim, odwiedzała w sanatoriach, kontrolowała stan zdrowia, troszczyła się o niego podczas wyjazdów służbowych Iwaszkiewicza. Modliła się za niego i bardzo przeżywała jego chorobę.\nWiedziała, co go łączy z Jarosławem. Starała się nie tylko zrozumieć miłość męża, ale także jej nie utrudniać. Iwaszkiewicz wspominał w jednym z listów, że Anna także "podkochiwała się" w Jerzym - był to żart, ale prawdziwe jest w nim to, że Błeszyński miał chyba w sobie jakiś niezwykły urok i siłę, której ulegali niemal wszyscy w otoczeniu Iwaszkiewicza. Poruszyło mnie, jak Anna wspierała męża w okresie żałoby, tuż po śmierci Jurka. Z listów pisanych do niej z Sandomierza, gdzie Iwaszkiewicz wyjechał kilka dni po pogrzebie, wiemy, że Anna uszanowała jego potrzebę samotności - bycia ze wspomnieniami, fotografiami, listami. Piszą wówczas do siebie z niezwykłą czułością. To pokazuje, że Annę i Jarosława łączyło absolutnie niezwykła więź. Ci ludzie kochali się bezwarunkową miłością.\nPonad 250 listów, które znalazły się w książce, napisał Iwaszkiewicz. Co stało się z korespondencją zwrotną?\nTo historia jak z filmu. Iwaszkiewicz pisał listy do kochanka przez siedem lat, wiele z nich powstało już po śmierci Błeszyńskiego. Ta część oczywiście nigdy nie została wysłana, była rodzajem terapii. Iwaszkiewicz przelewał na papier swój żal, próbował poradzić sobie ze stratą i przeżyć żałobę. Prawdopodobnie Jerzy zostawił listy w warszawskim mieszkaniu Iwaszkiewicza, gdzie mieszkał przed śmiercią. Myślę, że stamtąd trafiły do pisarza. Korespondencja jest częściowo opracowana i uporządkowana przez samego Iwaszkiewicza. Co działo się z listami po jego z kolei śmierci, można się tylko domyślać. Nie dowiemy się już prawdopodobnie, jakimi drogami trafiły z archiwum pisarza na rynek antykwaryczny, do prywatnej kolekcji, a następnie do muzeum na Zamku Królewskim. Jeszcze mniej wiemy o listach Błeszyńskiego. Na pewno było ich znacznie mniej oraz, Iwaszkiewicz je wielokrotnie czytał i porządkował po śmierci Jerzego. Można się domyślać, że po śmierci pisarza jego sekretarz albo oddał je rodzinie, albo zostały na jego prośbę zniszczone. Raczej na pewno nie zniszczył ich sam Iwaszkiewicz - były dla niego zbyt cenną pamiątką.\nDlaczego ukazują się dopiero teraz, prawie pół wieku po opisywanych w nich wydarzeniach?\nPo śmierci Iwaszkiewicza w 1980 roku do roku 2009, w którym listy zostały przekazane przez prywatnego kolekcjonera Tomasza Niewodniczańskiego do Zamku Królewskiego wiedza o istnieniu tej korespondencji i jej losach właściwie nie istniała. Iwaszkiewicz wspomina o nich w innej swojej korespondencji oraz w dzienniku, ale nikt nie wiedział, że listy przetrwały. Ja dowiedziałam się o nich w roku 2012 lub 2013, zaczęłam czytać i wkrótce podjęłam decyzję o ich opracowaniu i wydaniu.\nJakie są te listy 60-letniego mężczyzny do młodszego o cztery dekady chłopaka?\nZdumiewające, zaskakujące, szokujące, poruszające, denerwujące. Czyta się je jak powieść. Dokumentują i opisują miłość we wszystkich odcieniach - od zainteresowania przez zauroczenie, fascynację, czułość, pożądanie, obsesyjną zazdrość. Iwaszkiewicz jest w nich zupełnie szczery i bezbronny. Raz próbuje zrozumieć co się z nim dzieje, czym jest dla niego związek z Jerzym, innym razem poddaje się przeżyciom i wysyła rozemocjonowane, wymykające się logice miłosne wyznania. Ta książka jest zapisem relacji tych dwóch konkretnych osób, ale pokazuje też, jak bardzo literatura wyrasta z biografii i dramatycznych przeżyć. Poza tym - i to chyba najbardziej mnie urzekło - ona stanowi uniwersalne studium miłości, w której jest wszystko: szczęście, obsesja, zazdrość i wreszcie samotność oraz żałoba. W tym wymiarze to książka o nas wszystkich. Ja też się w niej odnalazłam.\nCo z nich wiemy o uczuciach Iwaszkiewicza?\nMyślę, że to była miłość, która go zaskoczyła. Związek, którego się nie spodziewał. Sam pisał wielokrotnie i w listach i w dzienniku, że nie spodziewał się, że przeżyje jeszcze takie uczucie. W tamtym okresie przeżywał bardzo dotkliwie własne przemijanie, starał się oswajać starość. Żegnając się ze śmiertelnie chorym chłopakiem, którego tak bardzo kochał, żegnał się również z własnym życiem, z młodością. Rozumiał, że to jest pod wieloma względami ostatni raz - ostatni raz, kiedy kogoś kocha tak mocno. Ostatni raz, gdy czuje taką namiętność. Opis relacji doktorowej Marty i Bogusia z pisanego wówczas "Tataraku" jest przepięknym literackim zapamiętaniem tamtych emocji i uczuć.\nDlaczego zdecydowała się pani wydać te - bardzo przecież intymne - listy. Nie miała pani wątpliwości?\nW czasie pracy nad tą książką zorientowałam się, że plan wydania tej korespondencji budzi skrajne emocje. Dziś lepiej to rozumiem, nie wszyscy są gotowi na redefiniowanie obrazu Iwaszkiewicza i zmianę własnych wyobrażeń o nim. Te emocje sprawiły, że ja też się zawahałam, ale ostatecznie zwyciężyła literatura. Jestem przekonana, że ta książka to najwyższej próby pisarstwo, i cieszę się, że mogłam podjąć się jej opracowania. Dostało mi się za ten pomysł w międzyczasie od wielu osób, ale nie żałuję. Książka jest tego warta. Nigdy wcześniej nie czytałam korespondencji tak poruszającej, wciągającej i świeżej. Po kilku latach poznawania Iwaszkiewicza, po napisaniu o książki o nim wydawało mi się, że wiem naprawdę dużo. A dopiero te listy uświadomiły mi, jak wielowymiarowym człowiekiem był Iwaszkiewicz. Żył pełnią życia - zewnętrznego i uczuciowego, był niesamowicie odważny i niepewny siebie jednocześnie. Szczery, pełen uczuć.\nUważam też, że ta korespondencja jest ważnym kluczem pozwalającym czytać głębiej jego twórczość. Należę do osób, które wchodzą w książki czy inne dzieła sztuki poprzez wiedzę i rozumienie życia autorów. Każdy artysta wprowadza siebie do swoich dzieł, każdy robi to w inny sposób. Możliwość zobaczenia, jak doszło do napisania najpiękniejszych opowiadań, jest czymś unikalnym. Rzadko się zdarza, by pisarz zostawił tak czytelny szyfr. I wreszcie - te listy to piękna literatura. Chyba sam Iwaszkiewicz nie był świadomy, że stworzył tak poruszającą autobiografię.\nOkładka zbioru listów Jarosława Iwaszkiewicza 'Wszystko, co chcesz'/Jarosław Iwaszkiewicz (fot. mat. wydawnictwa/Tadeusz Rolke/AG)\nA jak się kończy ta miłość? Co dała, co zabrała Iwaszkiewiczowi?\nOna się właściwie nie kończy. Oczywiście skończył się związek - w maju 1959 roku Jerzy Błeszyński umarł na gruźlicę w szpitalu w Turczynku. Iwaszkiewicz opisuje w listach pośmiertnych szczegółowo każdą minutę, żegna się z nim. A potem na nowo odtwarza w sobie ich historię - zanim zacznie przeżywać żałobę, przechodzi piekło śledztwa na temat ukochanego, odbywa dziesiątki rozmów, odkrywa niewygodne fakty, demaskuje kłamstwa. Przez kilka miesięcy żyje tylko tym. Zaprzeczając śmierci, pisze dalej do Jerzego listy, jak gdyby tamten wyjechał w egzotyczną podróż. Opowiada mu o wszystkim, analizuje ponownie ich związek. W tym czasie pisał też kolejne utwory inspirowane Błeszyńskim. Z Jerzym Zarzyckim, reżyserem pierwszej filmowej adaptacji "Kochanków z Marony", pracował nad scenariuszem filmu. Dopiero wiele lat później nauczy się myśleć o Jerzym i ich wspólnej historii jak o przeszłości, do której nie może być powrotu.\nJak Iwaszkiewicz pisze o męskiej intymności?\nProsto i normalnie. Nie ma w tych listach tematów tabu. Są namiętne opisy ciała ukochanego, emocjonalne, pełne namiętności wspomnienia zbliżeń, pierwszych erotycznych spotkań. Jednocześnie nie znajdziemy niczego, co można by uznać za niestosowne czy niesmaczne. Iwaszkiewicz rzadko bywał wulgarny. Jeśli pisze o intymności i erotyce, to wiemy, że jest to naturalna, ważna część tego związku. Tak samo intensywne są w nich opisy wspólnych podróży, rozmów czy codziennych zdarzeń.\nZna pani jego listy do żony, czym się różnią od tych do kochanka?\nJarosław i Anna korespondowali ze sobą prawie 60 lat. Wymienili wiele listów o bardzo różnej temperaturze - jako narzeczeni rozmawiali na temat rodzącego się uczucia, jako młodzi małżonkowie - o maleńkich córkach, sprawach domowych. W wielu listach pisali o sztuce, muzyce, analizowali koncerty, omawiali życie towarzyskie. Kiedy Anna chorowała, listy były szczególnie czułe, pełne troski, podobnie jak te pisane tuż przed jej śmiercią.\nKorespondencja z Błeszyńskim jest znacznie mniej intelektualna, bardziej uczuciowa. Iwaszkiewicz pisze o namiętnościach, o ciągłej tęsknocie. Jest zazdrość i pożądanie. Są kilkustronicowe pisane maczkiem epistoły i obsesyjne, lapidarne karteczki oraz telegramy, są listy pełne żalu i wyrzutów. Są te dotyczące choroby, spraw związanych z leczeniem, terapiami, sanatoriami. Przesyłają sobie wiersze, urodzinowe życzenia. To listy w sposób pełny, niemal totalny dokumentują namiętny, intensywny związek.\nCzy wiele jest jeszcze nieopublikowanych listów Iwaszkiewicza?\nTak. Iwaszkiewicz korespondował stale z kilkudziesięcioma osobami. Pisał listy prywatne do rodziny i przyjaciół, i zawodowe - do wydawców w Polsce i za granicą, innych pisarzy, artystów. Pisał codziennie i w kilku językach - m.in. po niemiecku, francusku, rosyjsku, ukraińsku, duńsku. Gdyby chcieć opracować i opublikować wszystkie listy, jakie wyszły spod jego pióra, pewnie zajęło by to następne 100 lat.\nTo olbrzymia korespondencja, jak Iwaszkiewicz, człowiek przecież bardzo zajęty, znajdował na nią czas?\nPisanie listów to był rytuał, nawyk. Porównywalny może do dzisiejszego smsowania czy zamieszczania wpisów na Facebooku. Iwaszkiewicz bardzo potrzebował być w kontakcie, a wtedy listy były najlepszym sposobem. Pełniły też funkcję intelektualną, pozwalały podzielić się poglądami, przeanalizować, coś opowiedzieć. Listów nie pozostawiało się bez odpowiedzi. Dziś to wydaje się urocze - pierwszą rzeczą, jaką Iwaszkiewicz robił po przyjeździe w nowe miejsce, było wysłanie telegramu do najbliższych, w którym podawał do siebie czasowy kontakt listowy i telefoniczny. Potem codziennie odbierał i odpisywał na kilka listów.\nListy miłosne cieszą się dużym zainteresowaniem. To nasza chęć podglądania czy tęsknota za wyrażaniem uczuć w sposób, którego już nie uprawiamy, nie umiemy?\nNie uważam, żeby to był znak czasu. Ludzie zawsze będą chcieli czytać książki, oglądać filmy i słuchać piosenek o miłości potwierdzając, że to miłość jest w życiu najważniejsza. A sposoby jej wyrażania w gruncie rzeczy od tysięcy lat nie bardzo się zmieniają. Szczególny dar opisywania miłości w najdrobniejszych jej przejawach i różnych odcieniach mają artyści, czego Iwaszkiewicz jest niezwykłym przykładem.\nDlaczego warto przeczytać "Wszystko jak chcesz"?\nZ tysiąca powodów - żeby dowiedzieć się czegoś nowego o Iwaszkiewiczu, żeby na nowo odkryć jego najpiękniejsze książki, żeby zrozumieć coś o sobie, pobyć przez chwilę w świecie, którego już nie ma, prześledzić proces rozkwitu związku, uświadomić sobie jak bardzo miłość może nas uszlachetnia i jak bardzo czasem niszczy. Żeby chcieć przeżyć coś podobnego. To wyjątkowa historia. I silnie oddziałuje na czytelnika - chce się ją czytać do ostatniej strony i jednocześnie natychmiast ją porzucić. Bezwzględnie obnaża mechanizmy miłości, jakie znamy z własnych związków. Nie znam nikogo, kto nie byłby po lekturze wstrząśnięty.\nKsiążka "Wszystko jak chcesz. O miłości Jarosława Iwaszkiewicza i Jerzego Błeszyńskiego" - wybór listów przygotowany przez Annę Król - ukaże się nakładem Oficyny Wydawniczej Wilk&Król. Ebook możesz kupić w Publio.pl .\nAnna Król, autorka książek o Jarosławie Iwaszkiewiczu (fot. Bartosz Bobkowski/AG)\nAnna Król (ur. 1979), pisarka, reżyserka, kuratorka projektów audiowizualnych. Ukończyła Wydział Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie. Autorka książek "Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie" oraz "Spotkać Iwaszkiewicza. Nie-biografia". Opracowała i wydała "Kocią książkę" Jarosława Iwaszkiewicza. oraz "Wszystko jak chcesz. O miłości Jarosława Iwaszkiewicza i Jerzego Błeszyńskiego". Pomysłodawczyni i dyrektor międzynarodowego festiwalu literackiego Big Book Festival. Autorka spektakli "Wieczorem", "Hamlet#casting", "Miłość" (premiera, 06.2017). Wydawca, współtwórczyni Oficyny Wydawniczej Wilk& Król.


Nazwa: Kierownik agencji ubezpieczeniowej\nSynteza: Zarządza pracą agencji ubezpieczeniowej; kreuje, wdraża i kontroluje realizację planów sprzedażowych i organizacyjnych w krótkiej i długiej perspektywie; tworzy strategię agencji; odpowiada za kontakty zewnętrzne i pozyskiwanie klientów.\nopracowywanie strategicznych i operacyjnych planów działania dla agencji ubezpieczeniowej w krótkiej i długiej perspektywie oraz nadzorowanie ich realizacji;\ntworzenie i nadzorowanie realizacji biznesplanów dotyczących poszczególnych projektów obsługi ubezpieczeniowej, w szczególności dla klientów korporacyjnych;\nnadzorowanie tworzenia planów sprzedażowych i przekładanie ich na zadania przydzielane poszczególnym pracownikom;\nrekrutowanie nowych pracowników do agencji ubezpieczeniowej zgodnie z założeniami dotyczącymi rozwoju agencji oraz wymaganiami kompetencyjnymi;\nnadzorowanie pracy podległego personelu, w szczególności podległych agentów ubezpieczeniowych w zakresie sprzedaży produktów ubezpieczeniowych i obsługi klienta;\nrozwijanie własnych kompetencji oraz aktualizowanie wiedzy z zakresu produktów i przepisów ubezpieczeniowych;\nplanowanie i zapewnianie szkoleń i doskonalenia zawodowego dla podległych pracowników agencji ubezpieczeniowej;\nuczestniczenie w opracowaniu ofert handlowych z zakresu obsługi ubezpieczeniowej dla klientów;\npozyskiwanie klientów kluczowych i utrzymywanie kontaktów z firmami ubezpieczeniowymi, których produkty oferuje agencja;\nkontrolowanie wyników finansowych agencji;\nwyznaczanie i wdrażanie optymalnych rozwiązań z zakresu zarządzania zasobami i zarządzania kosztami agencji;\nzapewnianie pomocy merytorycznej podległym pracownikom w przypadku podsiania odpowiedniej licencji;\nbudowanie pozytywnego wizerunku agencji ubezpieczeniowej.\nIlość odsłon: 524839


Codziennie widział smutną kobietę przechodzącą przed jego warsztatem. Gdy w końcu się do niej odezwał, stało się coś pięknego. | Lolmania - Najciekawsze artykuły w sieci\nStrona główna Magazyn Codziennie widział smutną kobietę przechodzącą przed jego warsztatem. Gdy w końcu się...\nCodziennie widział smutną kobietę przechodzącą przed jego warsztatem. Gdy w końcu się do niej odezwał, stało się coś pięknego.\nRichard Newberry z USA jest właścicielem warsztatu samochodowego. Pewnego dnia zauważył przechodzącą smutną kobietę. Widział ją codziennie jeszcze przez kolejny miesiąc i w końcu zaczął zastanawiać się dlaczego jest smutna aż tak długi okres. Gdy zobaczył, że kobieta płacze, postanowił z nią porozmawiać.\nGdy więc Richard zobaczył zapłakaną Ernestinę Nunez, postanowił, że dowie się czy jest w stanie jej jakoś pomóc. Okazało się, że kobieta faktycznie była w złym stanie psychicznym. Codziennie chodziła 1,5 kilometra do pobliskiej szkoły, gdzie przyjęto ją na portierni. Chciała zarobić jakieś pieniądze, aby móc pomóc swojej synowej i dwójce wnuków.\nJej syn Daniel był zawodowym żołnierzem. Wyjechał na misję, ale po jej zakończeniu nie był w stanie wrócić do równowagi. Cierpiał na zespół stresu pourazowego i ostatecznie popełnił samobójstwo pozostawiając żonę i dwoje dzieci.\nRichard zaczął częściej rozmawiać z Ernestiną, która najwyraźniej potrzebowała kogoś, komu mogłaby się zwierzyć. Była przeciążona obowiązkami i zamartwiała się śmiercią syna. Teraz mogła z kimś o tym porozmawiać.\nCo jeszcze bardziej zaskakujące Richard postanowił podarować jej samochód. Nie musiała już codziennie tyle chodzić, a synowa mogła wozić dzieci do szkoły i na inne zajęcia.\nGdy spytano go o motywację tego co zrobił, stwierdził, że sam wie, jak ciężkie potrafi być życie. Spędził kilka lat w więzieniu oraz był bezdomny. Teraz ma szczęśliwą rodzinę i pracę, którą lubi. Postanowił więc pomagać innym.\nPoprzedni artykułFacet podjął wyzwanie, żeby pić 4 litry wody dziennie przez miesiąc – Finał jest zaskakujący!


Katowice: O kształceniu nauczycieli na forum organizacji uczelnianych ZNP - Dziennikzachodni.pl\nKatowice: O kształceniu nauczycieli na forum organizacji...\n9 maja 2012 16:33 09.05.2012 16:33\nKształcenie nauczycieli tylko w kilku wytypowanych uczelniach w kraju - taki pomysł przedstawił w Katowicach prezes ZNP Sławomir Broniarz na II Śląskim Forum Organizacji Uczelnianych ZNP. Zastrzegł, że jest to wyłącznie jego autorski pomysł a nie stanowisko ZNP.\nPrezes ZNP Sławomir Broniarz prezentując w Katowicach założenia ogłoszonego na początku stycznia tego roku przez ZNP "Paktu dla edukacji", w którym zawarto ponad 50 rekomendacji mających poprawić stan polskiej oświaty, zasugerował, by nauczyciele młodego pokolenia byli kształceni w kilku wytypowanych na terenie kraju uczelniach.\n"Wiemy, że demografia powoduje określone konsekwencje związane z liczebnością dzieci, maleje liczba szkół, maleje liczba dzieci, a więc musimy się zastanowić nad tym co zrobić, żeby jakość i ilość kształconych nauczycieli była w jakiejś mierze skorelowana z tym co się dzieje w sferze demografii" - powiedział PAP prezes ZNP.\nDodał, że "państwo poprzez zamówienia, poprzez granty" powinno wytypować w drodze postępowania konkursowego od 5 do 10 najlepszych uczelni, które będą kształcić nauczycieli na terenie całego kraju. Do tych uczelni mieliby być desygnowani najlepsi praktycy, dydaktycy, pedagodzy.\nBroniarz powiedział PAP, że być może już od gimnazjum należałoby się przyglądać uczniom, badać ich prospołeczne i proedukacyjne predyspozycje, by następnie rozwinąć je w liceum. Taki kandydat na przyszłego nauczyciela miałby być wręcz "hodowany przez nauczycieli" a następnie wysłany do najlepszej uczelni. "Próbuję przekonać wszystkich,\nale część mi zarzuca, że po pierwsze to naruszenie Konstytucji, naruszenie autonomii uczelni, że ograniczam te uprawnienia" - mówił. Zaznaczył, że w tej sprawie niezbędna jest rozmowa pomiędzy ministrem edukacji, ministrem nauki i szkolnictwa wyższego oraz związkami zawodowymi.\nRektor Uniwersytetu Śląskiego oraz przewodniczący Konferencji Rektorów Uniwersytetów Polskich prof. Wiesław Banyś, który wziął udział w Forum zgodził się z prezesem Broniarzem, że trzeba "dążyć do tego, żeby zwiększyć prestiż" zawodu nauczyciela. "Nie wiem jednak, czy dobrym pomysłem jest, żeby wybrać kilka uczelni i wysyłać tam kandydatów na nauczycieli. Powinniśmy raczej wszędzie walczyć o jakość kształcenia i być może ograniczyć liczbę kształconych nauczycieli w naszym kraju" - powiedział PAP prof. Banyś.\nDodał, że należy dążyć do wzorca finlandzkiego, "gdzie nauczycieli jest mniej, ale są świetnie przygotowani do zawodu". Jego zdaniem kwestia sposobu kształcenia nauczycieli i ewentualnych zmian w ich kształceniu, jest do uzgodnienia między ministrem edukacji, ministrem nauki i szkolnictwa wyższego oraz uczelniami. "Oba ministerstwa i uczelnie powinny porozmawiać o jakości kształcenia w ogóle" - powiedział PAP.\nII Śląskie Forum Organizacji Uczelnianych ZNP odbyło się w środę w Katowicach. Związkowcy reprezentujący głównie środowisko uczelniane, ale także oświatowe, szeroko omawiali sytuację w oświacie oraz szkolnictwie wyższym. (PAP)\nforum organizacji uczelnianych\nZosia (gość) 18.12.12, 22:04:23\nZwiązki w naszej szkole zdobyły władze nowy dyrektor natychmiast wsadził na stołki swoich pupilków. Jest 4 nauczycieli tego samego przedmiotu, nowy dyrektor nadał ochronę swojemu pupilkowi,...rozwiń całość\nZwiązki w naszej szkole zdobyły władze nowy dyrektor natychmiast wsadził na stołki swoich pupilków. Jest 4 nauczycieli tego samego przedmiotu, nowy dyrektor nadał ochronę swojemu pupilkowi, najmłodszemu stażem i zmusza nas do dzielenia się godzinami. Ten najmłodszy nauczyciel jest zarazem żoną mężem zastępcy dyrektora. Prośba jednego z nauczycieli o rezygnacje ze stanowiska tegoż nauczyciela z powodu konfliktu interesów, kwestia moralna nie wywołała żadnego odzewu. Nikt się nie odzywa, każdy boi się o pracę. Ja zaczęłam dyskusję i już boję się konsekwencji. Czy mogę walczyć z znp, gdy nawet ich prawnik tłumaczy się, że nie zna prawa związkowego.zwiń


Napój odchudzający. Mikstura z imbirem na odchudzanie - niebo na talerzu\nNapój odchudzający. Mikstura z imbirem na odchudzanie\nGdyby tak ktoś uznał, że na brzuchu, biodrach czy innych częściach ciała ma trochę niepotrzebnego tłuszczu, może spróbować działania tego naparu. Kilka moich koleżanek stosuje napój odchudzający z naprawdę dobrym skutkiem. Przy pomocy przypraw można bowiem podkręcić tempo przemiany materii, to sprawa znana. Dodatkowe działanie rozgrzewające naparu, w obecnych temperaturach powinno dobrze zadziałać na zmarźlaków i kichających z przeziębienia oraz dodatkowo wzmocnić odporność. Imbir z cynamonem podkręcą tempo metabolizmu, ułatwią trawienie, pobudzą wydzielanie soków żołądkowych i zmniejszą apetyt. A mniszek lekarski pomoże oczyścić wątrobę, nerki, ureguluje poziom cukru. W przeciwieństwie do wielu mikstur o niezbyt przyjaznym smaku – ten jest całkiem przyjemną w smaku herbatką. Wszystkie składniki są do dostania bez trudu w sklepach zielarskich.\nP.S. Napar mogą stosować osoby zdrowe, niewskazany jest dla tych z przewlekłymi dolegliwościami układu pokarmowego, kobiet w ciąży i karmiących mam. Ewentualne wątpliwości co do stosowania w przypadku konkretnych schorzeń musi rozstrzygnąć lekarz.\n– 1 łyżka stołowa korzenia mniszka lekarskiego\n– 1 łyżka stołowa świeżego, posiekanego imbiru\n– szczypta pieprzu cayenne ( niekonieczna acz wskazana)\nImbir pokroić na plastry, cynamon połamać na części lub pozostawić w całości. Wszystkie składniki oprócz miodu zalać wodą i zagotować. Odstawić na 10 minut. Przecedzić, dodać miód, wymieszać. Stosować co drugi dzień, trzy razy dziennie po pół szklanki, w temperaturze pokojowej – rano po przebudzeniu, przed śniadaniem, przed obiadem i przed pójściem spać.\n17 listopada, 2015, 9:54 am\nJa na odwrót, powinnam przytyć:) Ale wszystko co ma imbir bardzo lubię:)\n17 listopada, 2015, 12:33 pm\nRozgrzewająco- odchudzająco herbatka, czyli coś co się przyda na zimne, jesienne dni 😉 Dzięki za przepis .\n17 listopada, 2015, 8:52 pm\nWitam, bardzo lubię tego bloga za przepisy, które się sprawdzają, okrasę w postaci estetycznych zdjęć i pióro autorki. Jednak nie bywam tutaj tak często jak bym sobie tego życzył. Już tłumaczę dlaczego. Przepisów nie szukam via google, ale mam/miałem kilka (zwykle nie więcej niż 3) ulubionych stron, którymi posiłkuję się, gdy nie mam pomysłu na obiad. Po prostu lecę wszystko po kolei od danego kucharza.\nNiestety tutaj jest to może nie niemożliwe ale bardzo mocno utrudnione – tagi/kategorie to jakiś ponury żart :/ Wciskam OBIAD i dostaję jajka w koszulkach czy sałatkę z łososia… Pewnie, można to zjeść na obiad, wszystko można zjeść, ale w tej kategorii spodziewałbym się konkretnej michy – "stejki a nie kanapeczki", jak mawia pewien litewski kulturysta. O, albo surówka z marchwi czy sałatka z ogórka – tu by pasowało raczej DO obiadu zamiast NA.\nŻeby choć pojawiał sie spis nagłówków zawartych w danej kategorii, a tak to trzeba się srogo naklikać i naprzewijać, żeby znaleść jakiś konkret, gdy samemu nie wie się, czego się szuka.\n17 listopada, 2015, 9:02 pm\nUwagę biorę i przemyślę. Jednakowoż nie ośmieliłabym się żartować z czytelnika:) Bardzo często ja, córka i moje koleżanki jemy na obiad sałatkę z łososiem. Albo jajko w koszulce. Nie da się wrzucić wszystkich do jednego worka. O elastyczność upraszam zatem. Proszę wybrać tag – mięso i wyjdzie zawsze mięso:) Być może niebawem strona wyjdzie z szablonu na którym się znajduje i wtedy się zmieni na inaczej. Ale jak – jeszcze nie wiem. Pozdrawiam, życzę i zapraszam tak często jak cierpliwość na to pozwoli:)\n18 listopada, 2015, 6:42 am\nooo.. intrygujące, może i ja z ciekawości się pokuszę? kurcze.. ciekawi 😀\n19 listopada, 2015, 6:44 pm\nrozgrzewająco! super 🙂\n19 listopada, 2015, 6:53 pm\nCos dla mnie i na rozgrzanie i na tluszcz 🙂 Ciekawa jestem czy bez miodu tez bedzie pijalne?\n19 listopada, 2015, 8:54 pm\nMożliwe do wypicia 🙂\n21 listopada, 2015, 2:15 am\nRównież dla zdrowia warto wzbogacić ten przepis w cytrynę. Sok z wyciśniętej cytryny i prawie że mamy miksturę maksymalnej jesiennej odporności 🙂\n21 listopada, 2015, 8:24 am\nTu mi brzęczy w jednym uchu o działaniu wychładzającym cytryny, zatem będzie działać odwrotnie chyba niż spalająco 🙂\n3 lutego, 2016, 1:21 pm\nGdzie znaleźć, kupić korzeń mniszka lekarskiego, a może, można to zastąpić miodkiem z mniszka???\n3 lutego, 2016, 9:08 pm\nNie, miodek to inna historia. Korzeń można kupić w sklepach zielarskich.\n4 maja, 2017, 6:27 pm\nŚwietny przepis, imbir i cynamon to doskonałe połączenie na sezon jesienno-zimowy 🙂\n15 października, 2021, 12:27 pm\nProszę mi dokładnie napisać jak pić tą miksture bo piszę Pani że 3 razy dziennie po czym pisze : po przebudzeniu, przed śniadaniem, przed obiadem i przed pójściem spać\n15 października, 2021, 10:41 pm\npo przebudzeniu, zanim zje się śniadanie.\n21 października, 2021, 5:46 am


Podatek CIT - charakterystyka - Mega-Tech\nJednym z rodzaju podatków, które występują w polskim Prawie Podatkowym jest podatek CIT, czyli podatek dochodowy od osób prawnych. Prowadząc działalność gospodarczą warto znać go bliżej by uniknąć niepotrzebnych problemów z urzędem skarbowym. Czym jest podatek CIT? Kto jest zobowiązany do rozliczenia się z CIT? Czy ustawa przewiduje jakieś zwolnienia? Jaka jest wysokość odprowadzanego podatku? W poniższym artykule informacje o charakterystycznych cechach tej daniny.\nCo to jest podatek CIT? Kto jest podatnikiem?\nPodatek CIT to skrót z angielskiego „Corporate Income Tax”, co oznacza podatek dochodowy od osób prawnych. Podatek ten jest daniną pobieraną na rzecz państwa polskiego od osób prawnych i posiadających zdolność do czynności prawnych.\nosoby prawne, czyli np. spółki akcyjne, fundacje, stowarzyszenia, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,\nspółki komandytowe, jawne i komandytowo – akcyjne, których siedziba lub zarząd znajduje się na terytorium RP (w przypadku spółek jawnych Ustawa o CIT przewiduje dodatkowe warunki konieczne do spełnienia),\npodatkowe grupy kapitałowe (spełniające określone warunki),\nspółki, które nie posiadają osobowości prawnej, ich siedziba bądź zarząd jest w innym państwie, gdy przepisy prawa podatkowego, które obowiązują w tym państwie traktują je jako osoby prawny i ich dochody są w całości opodatkowane w tym państwie bez względu gdzie zostały osiągnięte,\njednostki organizacyjne, które nie mają osobowości prawnej (tj. np. placówki oświatowe czy wspólnoty mieszkaniowe), z wyjątkiem spółek, które nie mają osobowości prawnej.\nWysokość płaconego podatku CIT uzależniana jest od dwóch stawek 19% i 9%. Obie z nich liczone są od podstawy opodatkowania. Kogo dotyczy preferencyjna stawka 9%? Z obniżonej stawki mogą skorzystać m.in. przedsiębiorcy którzy rozpoczynający swoją działalność. Stawka 9% dotyczy wówczas pierwszego roku podatkowego prowadzenia działalności. Należy pamiętać tutaj o wyłączeniu firm, które powstały:\nw wyniku restrukturyzacji, bądź przekształcenia firmy należącej do osoby fizycznej bądź spółki, która nie jest osobą prawną w inny rodzaj działalności,\npoprzez wniesienie składników majątku przedsiębiorstwa lub jego części o wartości przewyższającej 10 000 euro.\nZ 9% stawki mogą skorzystać również mali podatnicy, jeżeli ich przychody ze sprzedaży brutto w poprzednim roku podatkowym (z uwzględnieniem kwoty należnego podatku VAT) nie były większe niż 2 mln euro, przeliczane zgodnie ze średnim kursem euro ogłaszanym przez NBP na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego (z zaokrągleniem do 1000 zł). Obniżona stawka dotyczy również przedsiębiorców, których przychody (inne niże te uzyskane z zysków kapitałowych) osiągnięte w roku podatkowym nie były wyższe nić 2 mln euro netto, w przeliczeniu zgodnie z średnim kursem euro ogłaszanym przez NBP na pierwszy dzień roboczy danego roku podatkowego (z zaokrągleniem do 1000 zł).\nStawka 19% od podstawy opodatkowania dotyczy pozostałych podatników, którzy są podatnikami podatku CIT i nie spełniają warunków do zastosowania obniżonej stawki 9%.\nUstawa o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) w art. 6 przewiduje katalog zwolnień podmiotowych z podatku CIT. W przepisie wymienia się np.:\njednostki samorządu terytorialnego (w odniesieniu do dochodów, które są określane w przepisach Ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego),\nPrzewidziano również zwolnienia przedmiotowe, o których więcej w art. 17 wspomnianej Ustawy o CIT. Zwolnienie przedmiotowe dotyczy chociażby dochodów:\nuzyskiwanych z tytułu prowadzenia szkół (w części, która jest przeznaczona na cele szkoły),\nkół gospodyń wiejskich czy organizacji pożytku publicznego (w części, która jest przeznaczana na cele statutowe),\nkościelnych osób prawnych czy związków wyznaniowych.\nPodatek CIT wpłacany jest w terminie do końca 3 miesiąca roku podatkowego następującego po roku podatkowym, za który dokonywane jest rozliczenie. Jeżeli rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, wówczas podatnicy mają czas do 31 marca. Do tego terminu konieczne jest złożenie zeznania na formularzu CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty za rozliczany rok podatkowy.\nChcąc obliczyć wysokość podatku CIT należy ustalić podstawę opodatkowania, czyli wspomniany dochód. Do wyliczeń potrzebna jest wysokość osiągniętych przychodów, z dany rok podatkowy, które pomniejsza się o koszty ich uzyskania. Przedsiębiorca może dokonać również różnych odliczeń np. darowizn przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego (należy pamiętać o limicie 10% w stosunku do dochodu).


» Paweł Szkopek z przygodami w mistrzostwach świata w USA\n„Nie tylko tor Laguna Seca, ale cały weekend w USA był dla mnie jak rollercoaster, ale na szczęście jak to w Hollywood, wszystko dobrze się skończyło – mówi Paweł Szkopek. – Dzięki nowej skrzyni biegów zrobiliśmy postępy i zbliżyliśmy się do czołówki, a w niedzielę mieliśmy szansę na walkę o kolejne punkty. W sobotę było trochę trudniej, a do tego rozpraszała mnie zgubiona obrączka. W niedzielę na wyjściu z szóstego zakrętu nie zadziałała kontrola trakcji, co zakończyło się widowiskową wywrotką. Moja lewa noga utknęła pod motocyklem, co zakończyło się niegroźną kontuzją, ale moje buty uchroniły mnie przed poważniejszymi obrażeniami, podobnie jak kask, którym mocno uderzyłem o asfalt. Jestem trochę obolały, ale już w najbliższy weekend wystartuję w wyścigach mistrzostw Polski w czeskim Moście, gdzie chcę walczyć za sterami mojej Yamahy R1 o kolejne zwycięstwa. Na spuchniętą lewą stopę będę chyba jednak potrzebował buta o dwa rozmiary większego.”\nlaguna secaPaweł Szkopekteam tothWorld SuperbikeYamaha R1