Łemkowie w przestrzeni dzisiaj\nMit Łemkowszczyzny Utraconej miał pomóc Łemkom przystosować się do nowej rzeczywistości. Okazało się jednak, że mit ten uniemożliwił im pełną adaptację do nowej sytuacji. Łemkowie nieodwracalnie utracili część swojej kultury związanej z Łemkowszczyzną, a poczucie krzywdy i obcości potwierdzane mitem nie pozwoliło im wrosnąć w otoczenie. Ich stosunek do przestrzeni przestał mieścić się w modelu kultury tradycyjnej; do pewnego stopnia można opisać go modelem przejściowym A. Zadrożyńskiej. Można również spróbować wyjaśnić go poprzez mit utraconego raju.\nRelacja człowiek - przestrzeń wynikająca z mitu o raju utraconym zakłada, że żadna przestrzeń realna nie jest stworzona dla człowieka, nie jest dla niego odpowiednia. Przestrzeń realna jest odczuwana jako świat chaosu, gdzie nie mają sensu kryteria stosowane do opisu rzeczywistości uporządkowanej. Tradycyjny podział swój - obcy w stosunku do przestrzeni nie do końca daje się zastosować do świata wyjaśnianego mitem raju utraconego, nie jest również potwierdzany przez zachowania ludzi. Dzieje się tak, ponieważ wyraźne do tej pory granice między tymi tradycyjnie przeciwstawnymi kategoriami zatarły się. Żadne miejsce nie jest bardziej predestynowane do tego, żeby być swoje, czy obce. Swojskość utraciła sakralne potwierdzenie i umocnienie, obcość przestała być zagrożeniem. Nastąpiła relatywizacja i subiektywizacja tych pojęć. Można powiedzieć, że taka relacja człowiek - przestrzeń jest właściwa nowoczesnemu społeczeństwu. Obszary swojskości są różne dla członków tej samej grupy, nawet tak małej, jak rodzina. Przestrzeń swojska jest nie ciągła - są to bardziej wyspy swojskości w oceanie obcości. Niewiele trzeba, żeby obcość zamienić w swojskość i odwrotnie. Jest to relacja płynna, nie niosąca zagrożenia. Kreacja swojskości nie wymaga już zaangażowania sacrum. Każde miejsce jest potencjalnie równie dobre, bezpieczne, odpowiednie do mieszkania lub pracy, nie trzeba go w magiczny, sakralny sposób wydzielać ze sfery obcości. Kryterium wyboru swojskiego miejsca stały się względy konsumpcyjne - wygoda, piękno, cena. Na miejsce do mieszkania wybiera się nawet miejsca w kulturze tradycyjnej uznawane za niemożliwe do zasiedlenia.\nTakie właśnie podejście do przestrzeni można zauważyć u Łemków mieszkających na Ziemiach Zachodnich. To gdzie się będzie, to przecież tu tak samo jest (M. J., w. 9). Na podstawie wypowiedzi i obserwacji ich życia nie sposób wyznaczyć obszarów uznawanych za jednoznacznie swoje lub jednoznacznie obce według znaczeń obowiązujących w kulturze tradycyjnej.\nzawsze tak się zdaje, jakby tam nam się należało, nie tutaj. ale, że tutaj się mieszka, to tutaj się zżył, tak i tak (T. K., w. 16)\nWszyscy Łemkowie podkreślają obcość Ziem Zachodnich, ich niedopasowanie do zwyczajów i tradycji łemkowskiej. A tu, jak jest. Wysiedlili nas. Ale ojczyzna jest moja tam. Ziemia jest (E. K., w. 20). Mimo oczywistej i odczuwanej obcości, Łemkowie na Ziemiach Zachodnich nie zachowywali się nigdy jak w jednoznacznie obcym miejscu. Nie traktowali również tych ziem jak swoich. Początkowy okres bardzo wyraźnie był zawieszeniem w próżni, między utraconą ojczyzną prywatną, chęcią powrotu, silnym przekonaniem, że wysiedlenie nie może potrwać długo, a nową rzeczywistością. Na początku tam jakieś dziesięć lat to zawżdy jeszcze była nadzieja, że to się jeszcze wrócą, że tego, a teraz już nie ma nadzieji (M. J., w. 9). W tym czasie odłożono na bok wszystkie tradycyjne sposoby organizowania życia, zasiedlania i udomawiania przestrzeni. Nowe miejsce nie nadawało się do ich zastosowania przez swoją nieadekwatność, oczywistą obcość oraz przez niepewność przyszłego losu. I to mnie bardzo smuci, bo ja nie wiem, czy ja tutaj będę właścicielem, albo nie. Nigdy się nie czuję dobrze (M. W., w. 10). Nie chciano również świadomie przejmować na własność, udomawiać tych terenów, aby nie uwierzytelnić dokonanej zmiany. Każdy tak tymczasowo tutaj mieszkał, nikt nie chciał się tutaj zadłużać. Tymczasowość (J. S., w. 18). Możliwe stały się w obcym miejscu zachowania, które do tej pory związane były tylko ze sferą bezpiecznej swojskości, oraz zachowania, świadczące o pewnego rodzaju poczuciu bezpieczeństwa, na które nie było w ogóle miejsca w ramach tradycyjnego podejścia do przestrzeni. Zaowocowało to później niejasnym, ambiwalentnym stosunkiem do własnych domów, własnej ziemi. Nie czuję się w tym domu dobrze. Ja czuję się dobrze w swoich stronach, bo ja wiem, że to było moje, kiedyś, po ojcu, po dziadku, czy tam pradziadku (M. W., w. 10). Niepostrzeżenie tymczasowość, która miała trwać kilka tygodni, czy miesięcy stała się całym życiem. Bo tu najgorsze było, nikt tego nie chciał i tak przyszli i tak siedzieli (M. J ., w. 9). Tymczasowość, zawieszenie, których podkreślanie miało pomóc losowi się odwrócić, spowodowało oderwanie od pewnych tradycji, od określania świata przy pomocy opozycji swój - obcy, od poczucia pełnej swojskości domu, w którym się mieszka. To jest mój dom. To u siebie się czuję. Ale zawsze jestem tak, jak na obczyźnie, jak wygnaniec (M. O., w. 22). Pojawiło się poczucie bycia u siebie połączone z niechęcią do tego miejsca, w którym jest się u siebie. Swoista rezygnacja i tęsknota. Ja już tutaj ani długo, ani tam nie ma nadziei (M. J., w. 9).\nTo już się człowiek tutaj zżył (T. K., w. 16).\nJednym z wyznaczników swojskości lub obcości danego miejsca, jest błądzenie. Błądzi się, błąd chwyta, w miejscach obcych. Na Ziemiach Zachodnich nikt z moich rozmówców nie błądził. Nawet tuż po przyjeździe. Mimo zdecydowanej obcości okolicy, miejsca, które miało być ich domem, nikt nie miał trudności ze znalezieniem drogi. Do Chojnowa przez pola, my nie patrzyli, że zabłądzimy (M. P., w. 6). Już wkrótce po osiedleniu Łemkowie zaczęli pieszo i na rowerach przemierzać okolice w poszukiwaniu rozproszonych przymusowo krewnych i sąsiadów. Tu bardzo szybko się poorientowali. Przez las się jeździło, bo tam ludzie z naszej wioski, to się tęskniło (P. H., w. 17). Nikt nie wspominał o tym, że strach było jechać przez las, lub przez pola, bez drogi, w obawie zbłądzenia. Okolica nie została oswojona, miało to miejsce jeszcze w czasie, kiedy ludzie koczowali po sadach i gotowali na ogniskach, spali z siekierami w garści. Mimo to, nie nadano przestrzeni charakterystycznego piętna obcości - strachu przed zbłądzeniem. Strach było mieszkać w takich lasach, ale nie strach było jeździć przez nie. Podróż, będąca przecież wejściem w obszar obcości, utraciła piętno niebezpieczeństwa i niezwykłości. Przemierzanie nawet najdalszych odległości stało się czymś zwyczajnym. Nie było przekraczaniem granicy, wychodzeniem poza przestrzeń swojskości, gdyż tej granicy już i zarazem jeszcze nie było, tak jak nie było przestrzeni swojskości.\nPytani, gdzie czują się u siebie, Łemkowie mówią, że teraz to już na Ziemiach Zachodnich. Ale już też tak, jak na swoim. To już pięćdziesiąt lat. Co zrobić. Lata lecą (M. B., w. 13). Mówią o tym niechętnie, jakby przyzwyczajając się do nowego miejsca, nieodwołalnie coś stracili. Już tak na początku, to ciągło, a teraz, to już… (T. B., w. 13). Każdy się przyzwyczai (P. H., w. 14). Łemkowie w swoich gospodarstwach są u siebie. Ale jakoś już tu się zadomowili, już tak o, i żyją (M. H., w. 14). Czują jednak potrzebę usprawiedliwiania się z tego zadomowienia, podkreślają, że to ich życie tak związało, że to nie był ich świadomy, wolny wybór. Tutaj się zżyłam, mąż tutaj pochowany jest, moja mama, ciocia, dziecko jedno też. Tam lubię jechać, bo ta córka, a tutaj mi szkoda tego zostawić, bo tutaj już jestem zżyta (T. K., w. 16). Ciągle jest w nich jednak rozdarcie między Łemkowszczyzną, którą utracili, a miejscem, w którym żyją. Jakby się nie czuł jak o swoje, to ja by tu nie mieszkał. (…) Ale szkoda mi tamtego placu (E. K., w. 20). Łemkowie podkreślają, że na Ziemiach Zachodnich żyje się łatwiej, wygodniej. Tak że co do zdrowia, to lepiej jest tam w górach raczej mieszkać. A co do wygód i tak dalej to jest lepiej tutaj (M. J., w. 9). Jednak, nie tak wesoło, zdrowo, nie tak ładnie, jak na Łemkowszczyźnie. Bo tak jak tutaj to nie ma żadnej wesołości (M. J., w. 9). Łemkowie czują się na Ziemiach Zachodnich u siebie, ale jest w tym ciągle jakiś przymus, jakaś obcość. Teraz już tutaj. Wszystka rodzina tu, wszystkie sąsiady. Już tu trzeba być (O. C., w. 11). Można powiedzieć, że ich stosunek do miejsca, w którym żyją wynika raczej z rezygnacji, niż z akceptacji losu, jaki im przypadł w udziale. No teraz to już lepiej jest tutaj, a pirw to zawżdy więcej tam był ten dom, tam (M. J., w. 9).\nŁemkowie, z którymi rozmawiałam mówią, że chcieliby wrócić w góry, że nawet próbowali, ale wtedy nie udało się, a teraz, tu już ich całe życie związało. Ja chciałem wrócić już, i starałem się wrócić. Ale nie było już tam gdzie (M. W., w. 10). Powrót jest wciąż ich największym marzeniem, ale na Ziemiach Zachodnich lepiej się gospodaruje, lżej pracuje. Powiadają, że już przywykli. Z przyjemnością jeżdżą w góry, ale zawsze wracają. Posiedzieli, polatali po tych pólkach, i wracamy. Młodzi już są tutaj mieszkańcami, a nie tam (J. S., w. 18). Mówią, że powrót na tereny dawnej Łemkowszczyzny jest ich największym marzeniemm a jednocześnie stwierdzają, że nie jest to już możliwe. Podają rzeczowe argumenty. W swoje gospodarstwa włożyli przecież pieniądze i nie mają z czego zaczynać od nowa. Tam się trudno było wrócić. (...) Można było kupić. Tam kupić było drogo (A. R., w. 19). Mimo tęsknoty za górami, nie tylko deklarowanej, ale wyraźnie widocznej w bardzo emocjonalnych wypowiedziach i nieukrywanych łzach, nie chcieliby już zostawić Ziem Zachodnich. My już nie powracamy (M. K., w. 20). Nie mówią przy tym jednak o tęsknocie za domem, o przywiązaniu do ziemi. Takie uczucia zarezerwowane są wyłącznie dla Łemkowszczyzny Utraconej. Na Ziemiach Zachodnich trzymają ich ludzie i to, że przeżyli tu życie. Jak by nas teraz dawali z powrotem, to są już dzieci, powychodzili za mąż, mają dzieci. To by już nie chcieli tam iść (M. B., w. 13). Wbrew sobie mówią o przywiązaniu, które powstało jakby mimo woli. O przywiązaniu, które czują, ale z którym trudno się im pogodzić, bo to jest jak zdrada ich ideału. Podkreślają, że nie wyniknęło z ich własnej woli, ale z sytuacji, z niemożności powrotu i konieczności życia w nowych warunkach. Przecież chcieli wrócić, przecież tęsknili. Na początku tak, ale teraz już potem, dalej... Nie było szansy wrócić (M. B., w. 13).\nRodziny łemkowskie rozsiane są często po kilku powiatach, sąsiedzi z jednej wsi na Łemkowszczyźnie zamieszkują kilka województw. Łemkowie opowiadają jednak, że dalej się ich odwiedza, wymienia się listy, wiadomo co się u nich dzieje tak, jakby ciągle mieszkali w tej samej wsi. Z naszej wioski nas tutaj osadzono tylko trzy rodziny. A inni (...) Na poznańskim jest dużo z naszej wioski ludzi. No, w Zamienicach jest troszkę też. Z początku było dość zabroniono, ale od czasu do czasuśmy się tam spotykali. No, kontaktuję się, owszem, kontaktujemy się z nimi. Ktoś gdzieś czasami tutaj przyjdzie, czasami ja pojadę (T. K., w. 16). Utrzymuje się kontakty z daleko osiadłymi w taki sposób, jakby mieszkali niedaleko, w ramach tej samej swojskiej przestrzeni. Połówka naszej wsi, to wywieziono w poznańskie, a pół wioski, to tu. To tak się przepisujemy listownie, kartki świąteczne. Od czasu do czasu się pojechało odwiedzić. Jak jakie weselisko było, albo nie daj Boże pogrzeb (P. H., w. 17). Odległość nie jest przeszkodą, gdyż podróż nie jest już niebezpieczna, nie jest wyjściem w obcy świat, bo obcy świat jest wszędzie. Nie istnieje granica, którą trzeba by przekroczyć. Przyjeżdżają tu, i człowiek i tam jeździ. We Gdańsku byłem parę razy. Tak to jest (J. B., w. 12). Dwa miejsca realnie od siebie oddalone mogą tworzyć jedną przestrzeń swojskości, która nie wynika z właściwości przestrzeni, ani z czynności sakralnych oswajających tą przestrzeń, ale z samej, nawet chwilowej, obecności człowieka. Ja się czuję u siebie wszędzie, gdzie ja jestem (M. O., w. 22).\nZaraz po przyjeździe Łemkowie zaczęli szukać pracy, szukać pól, które mogłyby być im przyznane, aby je uprawiać. Tradycyjnie, pracować można było tylko w miejscu bezpiecznym, które przy pomocy rytualnych, sakralnych działań włączone zostało w sferę działalności człowieka, a wyłączone z obszaru obcości. Na Ziemiach Zachodnich podejmowano pracę bez potwierdzania przynależności ziemi, na której się pracowało. Od razy żeśmy się rozeszli po wioskach, żeby zarobić, żeby przeżyć okres zimowy. Ale tym zawsze żyli, że chyba tu długo nie będziemy, chyba nas znowu z powrotem, na swoje (M. H., w. 17). Trwając w zawieszeniu Łemkowie nie tworzyli podziałów na swoje i obce. Znaleźli się w miejscu i sytuacji, gdzie takie podziały nie miały zastosowania. Potrzebna była im ziemia, którą można było obsiać i zabezpieczyć byt rodzinie. Nie była ona ani swoja, ani obca. To tylko rodzice chodzili dzień w dzień po ludziach na zarobki, to nie brali pieniędzy, tylko zboża, kartofli, żeby na zimę to zabezpieczenie sobie jakieś zrobić (L. S., w. 20). Przed podjęciem pracy nie robiono nic, aby potwierdzić lub ustanowić swojskość miejsca, gdzie miano pracować. W nowej rzeczywistości dawne sposoby organizacji przestrzeni nie miały znaczenia, to podstawowe potrzeby wyznaczały sfery bezpieczeństwa. Najpierw trzeba, żeby żyć, trzeba było iść do ludzi, do pracy (M. O., w. 22). Nowy sposób działania okazał się trwały, gdyż był skuteczniejszy w nowych warunkach.\nPo przesiedleniu na Ziemie Zachodnie Łemkowie nie akceptowali sytuacji, w której się znaleźli. Domy, które im wyznaczono na nowe siedziby, często zdewastowane, nie odpowiadały im. Nie chcieli ich przyjąć bo były obce, w obcym miejscu, bo nie chcieli swoim zachowaniem w żaden sposób zaakceptować wysiedlenia, ani zgodzić się na nowe warunki życia. W efekcie część z nich opóźniała faktyczne zajęcie przyznanych im domów. Do wprowadzenia się niektórych zmusiły dopiero deszcze i chłody. Ale później nocowali my tam, jak jest ta droga jakby na lewo i ta droga co tu pod pagórek jest. Tam my nocowali wszyscy raczej w tamtym miejscu. A później przyszło deszcz i każdy, trzeba się było gdzieś schować. I każdy ten tu ten tam zajechał (M. J., w. 9). W kulturze tradycyjnej, pozostawanie po zmierzchu poza domem, spanie na dworze, w sadzie, zamiast w domu, zwłaszcza dla kobiet i dzieci, było uznawane za bardzo niebezpieczne. Przestrzeń obcości, w dzień utrzymywana poza granicami wsi, w nocy podchodziła pod progi domów. Na Ziemiach Zachodnich ten podział utracił prawdziwość. To była przestrzeń, w której nie było nic swojskiego, gdzie dom nie gwarantował bezpieczeństwa; ale też nie mogło się tu przydarzyć już nic gorszego, od tego, co spotkało Łemków. Ziemie Zachodnie nie były ani swoje, ani jednoznacznie obce. Wywózka zawiesiła dawne podziały, Łemkowie zmuszeni byli do zachowań nie mieszczących się w ich dotychczasowych zwyczajach. W nowej sytuacji okazało się, że są rzeczy ważniejsze, niż bezpieczeństwo pojmowane w dotychczasowy sposób. W początkowej chwili, to był strach, ale o życie, to nie. O życie, to nie, tylko tak, że to człowiek swoje tam zostawił (J. B., w. 12). Lepsze było mieszkanie w sadzie, na odkrytej przestrzeni, niż przyjęcie osłony domu, którego zaakceptować, z różnych względów się nie mogło.\nOd kiedy Łemkowie zamieszkali w swoich domach na Ziemiach Zachodnich dbają o nie. No co się może, ale to zawżdy pieniędzy mało, żeby można było odremontować tak dobrze... (M. J., w. 9). Utrzymują zabudowania i otoczenie w czystości i porządku. Dokonują niezbędnych remontów i przeróbek. Gdzie by się nie było, trzeba dbać (M. B., w. 13). Nie wkładają w to jednak wiele serca. Tu mi tego domu nie żal. Dla mnie to jest dom, bo to jest mój dom. Ale przywiązania do niego ja nie mam (M. O., w. 22). Mimo braku przywiązania nie chcieli oddawać swoich nowych ziem i domów do kołchozów. Do kołchozy się trzeba było pisać. My nie chcieli kołchozu (O. C., w. 11). Woleli zmienić miejsce zamieszkania, niż zapisać się do spółdzielni. Nie chcieli znowu stracić wbrew woli swojej własności, nawet niechcianej, i nie mającej w ich oczach wiele wartości. Bycie na swoim, to była wolność, której nie chcieli znowu utracić. Potem, jak się zaczęły zawiązywać kołchozy, ludzie nie chcieli do tych kołchozów wstępować, i dużo gospodarki opuszczali. Wyjeżdżali, gdzie kto mógł (L. S., w. 20). Dla Łemków To jest ważne, żeby mieć własna ziemię (O. C., w. 11). Nie chcieli dać sobie znowu czegoś odebrać. Jeden z moich rozmówców tak opisuje swoje starania o utrzymanie domu, który już zaczął traktować jak własny. Tu zrobili spółdzielnie. Tu magazyn mieli. Wszystkim tym rodzinam dali gospodarstwa po wioskach. A ja się zapisał do spółdzielni, i został jem tu. Nie podobało się im, że ja mieszkam w magazynie, żebym nie kradł zboża. Zwolnił jem się, i pojechałem do teścia, do Mleczna. Oni mi dawali na zamianę. Nie chciałem do innego. Wrócili mi spółdzielnia ten dom. I tak jem został. Tak, żem utrzymał ten dom, bo ten dom szedł do rozbiórki. Miesiąc czasu, co noc jeździłem pilnować, pókim nie dostał zezwolenia się wrócić. Aż Wrocław mi przyznał na własność (E. K., w. 20).\nŁemkowie utrzymują kontakty z sąsiadami, żyją z nimi w dobrych stosunkach. Teraz, czym dalej, to ludzie się do nas przyzwyczaili, i my do ludzi, to już nie ma problemu (P. H., w. 17). Czasami mówią, że nie ma znaczenia, kto jest sąsiadem, Polak, czy Łemko. Ja mam tu sąsiadów Polaków też, ale my dobrze żyjemy, tu nie ma strachu (M. O., w. 22). Dobrze się czują wśród ludzi, z którymi przez pięćdziesiąt lat mieszkali w jednej wsi. Tak zżyliśmy się tu z Polakami i z tym wszystkim (J. B., w. 12).\nA to je wszystko obce (A. R., w. 19).\nŁemkowie często nie akceptowali domów, które im przydzielano. A ja sobie myślę, to ja wezmę ze dwa hektary, to mnie starczy. I ja nie wziąłem żadnego domu (M. W., w. 10). Szukali innych, mniej zniszczonych, bardziej im odpowiadających. Opóźniali wprowadzenie się. No ale my przyszli tak gdzieś południem, no to pod wieczór jeszcze łazili tu po tych (M. J., w. 9). Dłuższy czas mieszkali tylko w jednym pomieszczeniu, podkreślali tymczasowość swojej sytuacji. Bośmy liczyli, że będziemy wracać, i śmy zawsze byli tej myśli, że będziemy się wracać tam z powrotem na to swoje, ale nie wyszło, i tak my tutaj zostali (T. K., w. 16). Dokonywali tylko niezbędnych napraw. Czasami nie oddawali kart przesiedleńczych, co pozwoliłoby im otrzymać przyznane im domy na własność za darmo, jako rekompensatę za mienie pozostawione w górach. Woleli wynajmować je lub kupować z zarobionych z trudem pieniędzy, żeby nie przekreślić sobie prawa powrotu, nie zaakceptować swoim zachowaniem tego, co się stało. Ja miałem prawo dostać dom, jako, że byłem na froncie. (...) To tutaj tośmy kupili. Za pieniądze. Tu, żeby nie zapłacić, to trzeba było dać kartę przesiedleńczą, starać się. Ojciec mówi tak: to ja się jeszcze mam starać o to, żebym wziął to za tamto. I to jeszcze mam oddać kartę przesiedleńczą, i prosić, żeby mi w zamian oddali? I tak tośmy zapłacili. Tamto, co zabrali, zostało upaństwowione, zabrane (M. O., w. 22). Takie zachowania nie sprzyjały powstaniu przywiązania do nowych siedzib, opóźniały proces wrastania w nową rzeczywistość.\nŻaden z moich rozmówców nie opowiadał o rytualnym lub symbolicznym objęciu nowych domów. Opowiadając o pierwszych dniach w nowym miejscu, mówili, że wybielili ściany, wstawili okna, naprawili piec. No to najpierw. Najpierw to trzeba było pozamiatać, teraz na okna no to kocami pozakrywali, żeby wiatr nie duł. No a później no to znów tam jeszcze w lesie była taka leśniczówka. No i tam jakieś tam drzwi, jakieś tam okno (M. J., w. 9). Tak się to osiedlanie toczyło powolutku. W nowych siedzibach mieszkano z przymusu, dbano o nie, ale były to przecież tylko tymczasowe mieszkania, których swojskości nikt nie chciał symboliczni potwierdzać. Długie lata my nie mieli żadnego zaufania do tych terenów (M. K., w. 4). Żaden z moich rozmówców nie potrafił powiedzieć od kiedy poczuł się w swoim domu u siebie. A ja wiem, czy tak się czuje u siebie? Tu się siedzi (M. B., w. 13). Nikt nie potrafił wskazać przełomowego momentu, po którym zaakceptował nową rzeczywistość. Niepostrzeżenie, mimo woli, Łemkowie wrośli w obce sobie początkowo otoczenie. Już my się przyzwyczaili tutaj, to tutaj (J. S., w. 7). Nie ma wspomnień o próbach oswojenia tej nowej rzeczywistości przez działania uświęcające. Tych miejsc nikt nie chciał, nikt więc nie chciał ich udomowienia podkreślać, uświęcać.\nPobyt na Ziemiach Zachodnich przez dłuższy czas traktowano jako tymczasowy. Bo tu jakżeśmy przyszli, to było niemożliwe, żeby z nami tak... Że pobędziemy może z tydzień czasu, to nikt się nie rozpakowywał (P. H., w. 17). Posiadali, a tu już niedługo, wrócimy do domu z powrotem. Gdzie by kto pomyślał, że tu się będzie siedziało? To tylko przejściowe, wrócimy z powrotem. I tak dalej, dalej... (M. B., w.13) Wszyscy informatorzy podkreślają powszechne przekonanie, że przesiedlono ich tylko na jakiś czas. Każdy chciał, może tydzień, może dwa, może miesiąc, może pół roku, i że się wróci. Nie było nastawione, że my tu będziemy tyle lat. Nigdy bym nie pomyślał (J. B., w. 12). Nie angażowano się więc w nową rzeczywistość, starano się niczym nie wiązać, aby od niczego nie być zależnym i w każdej chwili móc wrócić. Z początkuśmy nic nie robili, bośmy liczyli, że się będziemy wracać. Nawetśmy nic nie siali (T. K., w. 16). Nie dokonywano dużych remontów, ani przeróbek w gospodarstwach. Nie budowano nowych domów. Nie korzystano z nisko oprocentowanych lub bezzwrotnych pożyczek dla przesiedleńców przeznaczonych właśnie na remonty. Przez pięć lat, to ludzie murowanie tak siedzieli, tylko ach, zaraz będziemy się wracać. Nikt nic nie chciał, ani remontować, ani nic. Nawet później nam proponowali w pięćdziesiątym szóstym, czy piątym pożyczki takie bezzwrotne, po pięćdziesiąt tysięcy. Myśli pani, że tu ktoś wziął? Skąd. Tam, koło Poznania, pobrali ludzie, pokupili se meble. Tu nie, bo jak tu weźmiesz, to za tamto już ci spłacą, i się nie wrócisz. I do tej pory nikt się nie wrócił (M. H., w. 14). Były takie kredyty umarzalne, ale ja nie chciał, nikt nie chciał. Każdy tak tymczasowo tutaj mieszkał, nikt nie chciał się tutaj zadłużać. Tymczasowość. A tak o zaczęli budować domy tutaj aż w latach osiemdziesiątych (J. S., w. 18). We wsiach, które odwiedziłam praktycznie nie ma nowych budynków, te kilka nielicznych wybudowano najwyraźniej nie tak dawno temu. W Juszowicach mieszka, mój brat tam jest. Jest tylko jeden dom wybudowany tam nowy dom (P.K., w. 15). Wśród moich rozmówców, tylko jedna rodzina mieszkała w nowym domu, a informatorzy bardzo żałowali decyzji o budowie i przeniesieniu się do niego. To było nam i ciasno, i niewygodnie, i niedobrze. I ta córka nam zaproponowała, żebyśmy się budowali. Na co mąż nie chciał się zgodzić, i syn, który mieszka w Legnicy, i ta córka, co w Krynicy, nijak nie kazali nam budować się, ani mąż nie chciał. A ta mówiła, ja za nią obstała, żeśmy się tutaj pobudowali. W 73 roku. Miał rację mąż, że nie trza nam tego było. W końcu zachorował się mąż na niewyleczalną chorobę i zmarł (T. K., w. 16).\nDuża część przesiedlonych Łemków już w kilka dni po osiedleniu zaczęła starania o powrót w góry. Co odważniejsi i bardziej przedsiębiorczy próbowali wracać na własną rękę. Jeden się wrócił, już niby się tam tego starał i wrócił się. Już nawet w Muszynie był, ale to w gminie nie zameldowały go i musiał iść z powrotem i on teraz jest gdzieś koło Wołowa (M. J., w. 9). Niestety, te próby kończyły się niepowodzeniem. Podejmujący je byli zmuszani do powrotu na Ziemie Zachodnie, często w zupełnie inne miejsce, niż to, z którego wyruszyli. Tu kiedyś taki mieszkał, no, to pojechał do brata do Krynicy. Brata miał w Krynicy w Zdroju. No, to, ciupasem go wysłali z powrotem. Załadowali w pociąg, i z powrotem (M. B., w. 13). Większość Łemków starała się o powrót na Łemkowszczyznę drogą urzędową. Pisano prośby i petycje do władz na różnym szczeblu, prosząc o możliwość powrotu. Chęć powrotu motywowano tęsknotą, niemożnością przywyknięcia do nowego otoczenia, klimatu, wreszcie kłopotami ze zdrowiem wywołanymi gwałtowną zmianą warunków życia. Podkreślano lojalność wobec władz całej ludności Łemkowskiej, a zwłaszcza składających podania, zaprzeczano jakimkolwiek kontaktom z UPA, pisano o niewinności i nieadekwatności kary, za jaką uznano akcję "Wisła". Mam jeszcze taki kwit, co my pisali do województwa. W pięćdziesiątym dziewiątym my prosili o zwrot nieruchomości, to odpisali, że osadnik mieszka, a nikt nie mieszkał jeszcze (M. K., w. 4). Niestety petycje te nie spotkały się z żadnym pozytywnym odzewem. Aż do pięćdziesiątego szóstego roku wszystkie próby powrotu były udaremniane przez władze, mogły tylko zwrócić na piszącego uwagi UBP.\nO tym, że Ziemie Zachodnie nie zostały zaakceptowane i włączone w obszar swojskiej przestrzeni świadczyć może również łatwość, z jaką w początkowym okresie zamieniano domy, przeprowadzano się z jednego miejsca na drugie. Ja się potem ożeniła do Parchowa, a z Parchowa się przenieśliśmy tu (O. C., w. 11). Nas rozprowadzili po tych domach. Temu tu, temu tu. Ale z czasem, z czasem. Ja sam zmieniłem (J. S., w. 18). Wydaje się, że część Łemków nie mogła znaleźć sobie miejsca w żadnej okolicy na Ziemiach Zachodnich. Tutaj się posprowadzali w późniejszym okresie. Z terenów północnych, i tutaj z naszych terenów też, bo tutaj było jeszcze parę domów pustych (J. S., w. 18). Część informatorów opowiadała, że ten dom, w którym teraz mieszkają, to już drugi, czy trzeci, w którym mieszkali. Potem nas dali do Zamienic, ale później tam nie można było wytrzymać. Na Jaroszówce stał dom, też bez niczego, i tam my zamieszkały (A. R., w. 19). Żadne miejsce nie było na tyle swojskie, aby się w nim zadomowić. Szukano więc terenów, które oferowałyby poza poczuciem swojskości, czy bezpieczeństwa jakieś inne korzyści, lepszą ziemię, czy gospodarkę. Potem, po jakimś czasie, to tam sobie rodzice kupili takie gospodarstwo, prywatnie. Też tam nie było lekkiego życia. Później się przeniosło tutaj, do tych Komornik (A. S., w. 20).\nMimo, że Łemkowie są bardzo związani i z własnymi domami, i z najbliższa okolicą, wypowiadają się o nich czasami z demonstracyjną wręcz niechęcią. O domach mówią, że są brzydkie, nieładne, w dziwaczny sposób zbudowane. My mamy te niemieckie jeszcze budy (M. B., w. 13). Puste budy. Wszystkie zniszczone, zabrudzone (J. S., w. 18). Okolica również nie zasługuje na pochwały, oczywiście tutaj łatwiej pracować, ale narzeka się, że ziemie liche, ze płasko, mokro, komarów pełno, że klimat nie ten. I tak się siedzi dalej na tych piaskach, i więcej nic (M. B., w.13). Cenniejsze jest to, co utracone, nic z nim nie może się równać. A ja wiem, czy tak się czuje u siebie? Tu się siedzi. Ale żeby mi dali tam z powrotem, to bym pojechała zaraz. Pojechałabym zaraz (M. B., w. 13).\nO tym, że nowa rzeczywistość nie mieści się w kategoriach oswojonej przestrzeni świadczy również prawie zupełny brak kapliczek i krzyży przydrożnych. Stawianie krzyży, czy budowanie kapliczek na Łemkowszczyźnie przed akcją "Wisła" było czymś zwyczajnym. No, tak był zwyczaj u nas taki, że budowali kaplice (T. K., w. 16). Nawet teraz, Łemkowie, którzy wrócili na swoje ziemie po kilkudziesięciu latach odtwarzają te tradycje. To tylko krzyże przydrożne, bo u nas bardzo dużo krzyżów było tam, w górach. Wszystkie krzyże te maja jakieś zasługi. Na każdą pamiątkę jest krzyż. W zeszłym roku, jak byłem na siedemdziesiątlecie prawosławia, to też postawili krzyż. Przy każdym jakimś tym, to są stawione te kamienne krzyże (J. B., w. 12). Wśród Łemków na Ziemiach Zachodnich ten zwyczaj zanikł. Moi rozmówcy wspominają pojedyncze krzyże, stawiane najczęściej przy cerkwiach. Krzyż myśmy postawili koło cerkwi (...), na pięćdziesiątą rocznicę przesiedlenia, tam jest napis. A tak, krzyży więcej tutaj nie stawiano. Tylko ten jeden (J. B., w. 12). Łemkowie nie tylko nie stawiają krzyży, ale też najwyraźniej nie dbają o stare, jeszcze przedwojenne kapliczki, których jest już bardzo niewiele. Był jeden krzyż w Rzeszotarach, tam. A tak nie. Tu nie ma krzyżów (J. B., w. 12). Przestrzeń, w której żyją nie została włączona do kategorii swojskości, nie istnieją sakralnie potwierdzone granice między swoim, a obcym terenem, nie ma więc potrzeby stawiać kapliczek, które miałyby tych granic strzec. Na Ziemiach Zachodnich nie nadaje się również nazw polom, łąkom, czy lasom. Zwyczaj powszechny przed akcją "Wisła" na Łemkowszczyźnie, gdzie każdy kawałek pola, czy pastwiska miał swoją nazwę, najczęściej pochodzącą od nazwiska właściciela. Ale tam, to tak przeważnie, każda łączka miała swoją nazwę. Tam takie smużki były, jak to gospodarkę, tak po kawałku, po kawałku. To "nad drogą", to "pod drogą", to "na górce", to "pod górką", to "pod lasem", to każde miało swoje. A tu, to ja nie słyszę (M. P., w. 6). Niektórzy z moich rozmówców potrafili podać jedną lub dwie nazwy okolicznych pól, wydaje się jednak, że nie są one powszechnie znane, ani stosowane. Raczej nie, jak u nas tam w górach mieli nazwy, raczej nie. Tylko to pole, co tam pod Zimna Wodą, to nazywali "na asfalcie" (J. B., w. 12). Żaden fragment przestrzeni nie stał się na tyle własny, aby obdarzyć go nazwą.\nW kulturze tradycyjnej sfera religijności była ściśle uporządkowana, kościół i religia stanowiły centrum życia wsi. Chodzili do cerkwi (T. K., w. 16). Tam w górach, to każdy był przywiązany do cerkwi, w każdej wiosce (P. H., w. 17). Panowała w tej materii jednoznaczność. Elementy życia religijnego, pewne symboliczne rytuały potwierdzały i podtrzymywały tradycyjny podział przestrzeni. Po wysiedleniu część ludności Łemkowskiej znalazła się pod tym względem w wyjątkowo trudnym położeniu. Władze PRL zdelegalizowały Kościół greko-katolicki na terenie Polski. Wierni tego obrządku mogli albo przejść na obrządek rzymsko-katolicki, albo zmienić wyznanie na prawosławne. Pierwsze oznaczało pozostanie w tym samym Kościele i zupełną obcość obowiązującej w nim liturgii, drugie to zmiana wyznania, ale pozostanie przy dobrze znanej formie. Dla wielu, żadna z tych dróg nie była dobrym rozwiązaniem. Nie chcieli zmieniać wiary, ani obrządku. W efekcie chodzili na msze do kościoła katolickiego, czasami jeździli na nabożeństwa do cerkwi i tęsknili za własnymi. I tuśmy chodzili, i tu. W Zamienicach było co druga niedziela, tośmy szli. Jak nie było, to do Michałowa (cerkiew prawosławna - przyp. A.K.). Nie było różnicy (M. B., w. 13). Od połowy lat pięćdziesiątych zaczęto sporadycznie, z czasem jednak coraz częściej, odprawiać nabożeństwa greko-katolickie, najczęściej w użyczonych kościołach katolickich. Potem w 57 roku, już zezwolono, była pierwsza msza, w Legnicy. Ludzie se dali znać, był pełen kościół. Jak się zaczęła msza, to każdy zapłakał, że po tylu latach, coś takiego się mogło odwrócić (P. H., w. 17). Okazało się jednak, że zamieszanie w sprawach religijnych, które powstało po osiedleniu na Ziemiach Zachodnich nie minęło. Mimo możliwości uczestniczenia regularnie w nabożeństwach greko-katolickich, nadal wielu Łemków chodzi czasami do kościoła. Chodzi się i tu, i tu (H. K., w. 15). Coś, czego brak odczuwano tak dotkliwie, jak o tym wspominają informatorzy, i czego odzyskanie było wielkim świętem, okazało się nie mieć aż takiej wartości. Z powodów prozaicznych - zimno, odległość - często nie niezbyt poważnych, Łemkowie rezygnują z odzyskanego przywileju. To pomieszanie dotknęło również Łemków wyznania prawosławnego, mimo, że od samego początku w jednej z wsi pod Legnicą działała cerkiew. Jak mówi jeden z nich: Tu do cerkwi chodzimy. Czasem do Lubinia się pojedzie. Tam jest prawosławna i grekokatolicka cerkiew. I do kościoła się chodzi (P. K., w. 15). Sfera, która zadawała się najwłaściwsza do zachowania tradycyjnego porządku, również uległa w jakimś stopniu relatywizacji i chaosowi w nowych warunkach.\nZ wypowiedzi Łemków mieszkających na Ziemiach Zachodnich, a także z obserwacji ich zachowań wnioskować można, że tereny te nie są dla nich przestrzenią swojskości, nie są jednak również terenem obcym. Jest to świat niejednoznaczny, wywołujący ambiwalentne uczucia u swoich mieszkańców. Po wysiedleniu Łemkowie nie mogli uznać, że tereny, na których przymusowo się znaleźli należą do przestrzeni znanej. Nie chcieli również w nowym miejscu tej przestrzeni w sposób sakralny i symboliczny kreować, aby nie stracić związku z utraconą ojczyzną prywatną. Jednocześnie to, że mieszkali i żyli w tym miejscu zmuszało ich do podejmowania działań zastrzeżonych w tradycyjnym modelu kultury dla obszarów swojskości. Powstało w ten sposób pomieszanie elementów swojskości i obcości w jednym miejscu. Taka sytuacja funkcjonuje do dziś. Zachowania Łemków świadczą o tym, że Ziemie Zachodnie nie są dla nich terenem obcym w sensie tradycyjnym. Nie są obszarem niosącym zagrożenie. Można tu bezpiecznie podróżować i bezpiecznie pracować. Nie są jednak w sensie tradycyjnym terenem swoim, zapewniającym pełne poczucie bezpieczeństwa. Nie buduje się tu nowych domów, nie stawia krzyży przydrożnych, nie nazywa pól. Możliwe są tu również zachowania na które nie było miejsca w tradycyjnej relacji człowiek - przestrzeń. Tu możliwe było nocowanie na dworze, zamiast w domu, tu również można równocześnie chodzić do kościołów różnych obrządków i wyznań. Ziemie Zachodnie są postrzegane jako świat chaosu, w którym nie mają zastosowania tradycyjne podziały i zachowania. Z wypowiedzi Łemków wynika, że wszystkie oceny ich miejsca zamieszkania przefiltrowane są przez obraz Łemkowszczyzny Utraconej. Stale obecny w ich świadomości ten wyidealizowany wzór powoduje, że mimo wyraźnego poczucia własności domów i ziemi na Ziemiach Zachodnich Łemkowie nie mają poczucia przynależności do tych terenów.\njeszcze teraz się tęskni, ale tam już nie mogę być (T. K., w. 16)\nPodobnie jak Ziemie Zachodnie, również tereny beskidu Niskiego budzą u Łemków mieszane uczucia. Tęsknota za Łemkowszczyzną Utraconą sprawia, że tereny te wydają się Łemkom bliskie i swojskie mimo tego, że są odległe. Chętnie i często jeżdżą w góry, za każdym razem odwiedzają swoją wieś. Jednocześnie wyidealizowany obraz Łemkowszczyzny obecny stale w ich myślach skonfrontowany z nie-mityczną rzeczywistością rodzinnych wsi, wywołuje poczucie zagubienia i obcości. Z każdą wizytą, od nowa, okazuje się, że miejsce, z którym wiążą nadzieje bycia nareszcie u siebie, jest im równie obce, co Ziemie Zachodnie. Obraz Arkadii jest tylko obrazem, stanowi jednak niedościgły wzorzec, z którym nie może się mierzyć żadna realnie istniejąca przestrzeń.\nTam dobrze tak, o: pojechać, trochu pobyć (M.J., w. 9).\nTereny dawnej Łemkowszczyzny są dla odwiedzających je Łemków przestrzenią podróży, wyrwania z codzienności, a mimo to są jednocześnie terenem bezpiecznej swojskości. W tradycyjnej kulturze podróż nie była chętnie podejmowana, łączyła się z niebezpieczeństwem, doświadczeniem obcości i niepokoju. Tymczasem każdy z moich informatorów opowiadał o częstych wizytach w swoich rodzinnych wsiach, oddalonych przecież o kilkaset kilometrów. No nie dużo razy, bo to jest daleko. Ale parę razy byłem tam (P. K., w. 15). Podróże Łemków rozpoczęły się, jak tylko władze umożliwiły im odwiedziny na terenach dawnej Łemkowszczyzny. Od tego czasu, nie zważając na trudy, w Beskid Niski często i chętnie jeżdżą zarówno osoby młode, jak i starsze. Często dziadkowie zabierają ze sobą wnuki, jeżeli jednak nikt nie chce im towarzyszyć, jeżdżą sami. Jak mówił jeden z Łemków, urodzony w 1929 roku, o swoich jeszcze niedawnych wyjazdach: Teraz już starszym wiekiem, to nie jeżdżę. Tak, tom co roku jeździł (A. R., w. 19). Pretekstem podróży bywa najczęściej chęć odwiedzenia krewnych lub znajomych mieszkających w Krynicy. Wśród moich informatorów było jednak zadziwiająco dużo osób, które regularnie jeżdżą na te tereny do sanatorium. Jak byłam teraz w dziewięćdziesiątym siódmym roku tam w sanatorium, w Krynicy, to pojechałam do tej wioski swojej tam (M. H., w. 14). Nikt z Łemków nie mówił o swoich podróżach, jak o czymś niezwykłym, czy niebezpiecznym. To, że są tak często podejmowane, świadczy, że zostały włączone do sfery swojskości. W tamtym roku byliśmy chyba trzy razy. Tak się jedzie. Czasem bez okazji. Raz pojechaliśmy sobie tak pojeździć tam, po okolicach. Czasem się jedzie (P. H., w. 17). Podróże na tereny dawnej Łemkowszczyzny nie są wkroczeniem w przestrzeń obcą.\nPodczas pobytu w Beskidzie Niskim, w swoich wsiach rodzinnych, zamieszkanych teraz przez zupełnie obcych ludzi, Łemkowie odwiedzają swoje domy i, o ile jest to możliwe, starają się nawiązać kontakt z mieszkającymi w nich osadnikami. I teraz tam byłam. Owszem, bardzo mile, chętnie przyjęła, kawę zrobiła. Posiedzieliśmy. Oprowadziła po całym domu (A. S., w. 21). Czasami powstają w ten sposób trwalsze znajomości, i chociaż początkowo były tylko pretekstem, mającym umożliwić Łemkom wejście do swoich niegdysiejszych domów, to czasem są w stanie przetrwać dłużej. Mój dom jest już rozebrany. Najpierw mieszkał tam ksiądz, po nim, taki Gruca Franciszek, z Kąclowej. Ja tam w większości go odwiedzam, jak przyjdę. Nocowałem u niego (M. O., w. 22). Mieszkańcy dawnej Łemkowszczyzny nie są dla Łemków zagrożeniem, możliwe i bezpieczne jest nawiązanie z nimi kontaktu. Najwyraźniej przez zamieszkanie w niegdyś swojej dla Łemków okolicy zostali wyłączeni ze sfery obcości.\nMimo upływu lat i wielu zmian, sam teren dawnej Łemkowszczyzny wciąż zachowuje swojskość; jego dawni mieszkańcy, wciąż odnajdują w nim znane, swojskie fragmenty. Ale tak, to wszystko jest. I te płoty, jak były grodzone kiedyś, to tak jest. I te miedze wszystkie. Jak ja tak chodziłam po polu, to wszystko tak (M. B., w. 13). Są w stanie wskazać, kto gdzie mieszkał, gdzie stały poszczególne domy, gdzie były czyje pola. Ja z całej wioski, mogę przejść, i wszystkie nazwiska powiedzieć (M. O., w. 22). Tam gdzie ja mieszkałam bliżej, to pamiętam, gdzie kto mieszkał (M. B., w. 13). Nierzadko wiedzą więcej o tej ziemi, niż jej obecni mieszkańcy. Często wiedzą o niej również więcej, niż o miejscu, w którym mieszkają obecnie. To właśnie z tymi terenami się identyfikują. Ja się czuję, że jest tamten mój dom. Jeszcze stoi do tej pory (P. H., w. 17). To tereny dawnej Łemkowszczyzny wywołują u nich poczucie przynależności. I tak zawsze mówię, że tam moje, nie tu moje. No, bo tam się urodził, tam był, tam była gospodarka (A. R., w. 19). Tego poczucia przynależności Łemków nie jest w stanie zmienić nawet pięćdziesiąt lat mieszkania na Ziemiach Zachodnich. Ja czuję tam swoją ojczyznę. Swoją ziemię (E. K., w. 20).\nOpowieści Łemków o odwiedzinach w Beskidzie Niskim łączą się ze wspomnieniami wyjątkowo dobrego samopoczucia w górach. Ja się lepiej czuję tam. Jak pojadę tam, to tak mi lekko tam. Czuję się dużo zdrowiej w górach tam (M. H., w. 17). Wszyscy informatorzy, zarówno starsi, jak i młodsi, mówią, że lepiej się im tam oddycha, że potrzebują mniej snu, bez problemów pokonują mniejsze i większe wzniesienia, że czują się po prostu zdrowsi. Ja tam nie odczuwam w ogóle, że mam serce chore, mogę pod górę biegiem lecieć (P. K., w. 15). Podkreślają, że jest to dla nich miejsce dobre do życia. Tam jak wyjdę na górę, tak se popatrzę, to mi się jakoś inaczej na sercu robi. A tu... tak człowiek tak siedzi, tak gnije, tak więcej nic (M. B., w. 13). Pod tym względem, jest to przestrzeń niewątpliwie bardziej swojska od Ziem Zachodnich.\nOpowiadając o pobycie w rodzinnych wsiach Łemkowie podkreślają jak bardzo im się tam podoba. Mimo zmian, unowocześnień, a nierzadko i zapuszczenia, na które sami zwracają uwagę, nieodmiennie jest to dla nich wyjątkowo ładna okolica. Tam było bardzo ładnie. Teraz jeszcze ładniej jest (J. S., w. 7). Tereny dawnej Łemkowszczyzny podobają się Łemkom, mimo, że nie przypominają idyllicznego obrazu Łemkowszczyzny Utraconej. Zachwycają się nimi ze względów czysto estetycznych. Poszliśmy na górę, koło kapliczki, a te buki, takie, wiesz, takie się zrobiły czerwone, takie piękne takie. Takie piękne te góry (M. B., w. 13). W tradycyjnym obrazie świata ładna jest najbliższa, swojska okolica, ładne jest to, co znane, to, co użyteczne. Tymczasem to góry, a więc nie przestrzeń zamieszkiwania, uznawane są za ładne, właśnie przez kontrast do Ziem Zachodnich, które na taką pochwałę nigdy nie zasłużyły.\nNie ma do kogo tam pójść. Wszystko obce (L. S., w. 5).\nZ wypowiedzi Łemków wynika, że mimo pozytywnych odczuć, jakie towarzyszą ich powrotom w góry, to w Beskidzie Niskim nie czują się jednak u siebie. Wspomnienia i uczucia łączą ich ze światem Łemkowszczyzny Utraconej, której nie mogą odnaleźć w dziesiejszej rzeczywistości swoich rodzinnych wsi. To do Łemkowszczyzny Utraconej chcieliby wrócić, do tego idealnego świata z całością jego otoczenia, relacji i wartości. Nie jest to jednak możliwe. Nie ma już tamtej przestrzeni społecznej, zmieniła się sama okolica. Tak się zdawało, smutno było. Nie było naszych ludzi (O. C., w. 11). Świata, który stracili nie da się odtworzyć, Łemkowie nie chcą więc wracać do czegoś, co mogłoby być tylko namiastką. Wrócić się tam i na przykład do tej naszej wioski. No i co tam sam? To już obce ludzie, już inna całkiem atmosfera. Nie ma już tej kultury, co kiedyś była (M. H., w. 14). Nie chcą zamieszkać z powrotem w górach. Już teraz, nie ma co na ten plac iść. Bo tak było raz, i drugi raz, to już więcej nie pójdę (M. K., w. 4). Nie ma tam już niczego, co jest dla nich cenne i ważne. Ale wrócić, nie. To już nie ma sensu. Tam nikogo nie ma (D. H., w. 20). No, jak tam, do czego się wrócić? (J. S., w. 3). Odmienne od żywego we wspomnieniach ideału, pozbawione wszystkiego, co stanowiło o swojskości, góry stały się pięknym, ale nieprzyjaznym w gruncie rzeczy światem. A teraz, jak oni zapuścili lasy tam dalej, aż do wierzchów, to co by tam teraz robić? (O. P., w. 2) Trudniej jest tam uprawiać ziemię. Nie ma w okolicy znajomych, sąsiadów czy krewnych, którzy mogliby pomóc i broniliby przed samotnością. Nie ma wreszcie majątku, ziemi czy domu, który by na człowieka czekał. Przykro tak, jak się pójdzie. Tak człowiek popatrzy. Jakie zmarnowane wszystko (L. S., w. 5). W tej sytuacji, przeniesienie się w góry byłoby tylko niepotrzebnym, do niczego nie prowadzącym wysiłkiem psychicznym, fizycznym i czysto materialnym, za którym nic nie przemawia. Żeby wszyscy ludzie jechali, to bym z chęcią jechała, a tak, zżyta jestem tutaj (T. K., w. 16). Tereny dawnej Łemkowszczyzny nie mają żadnej przewagi nad Ziemiami Zachodnimi. Gdyby mi wrócili wszystko, to tak. I jeszcze, sam jakbym przyszedł tam do wioski żyć, to bym się obawiał. Jak ja będę tam mieszkał, ja się będę źle czuł. A tu, ja jestem oswojony (M. O., w. 22). Góry wydają się już Łemkom bardziej obce, niż ziemie, na których mieszkają od pięćdziesięciu lat. Przeprowadzka jest również niemożliwa, gdyż oznaczałaby to utratę mitu, który określił ich życie.\nŁemkowie nie odnajdują swojej mitycznej Łemkowszczyzny Utraconej. No, i zajechałam, ale jeszcze starą drogą. Ale już wysyp był na nową drogę, jak teraz jest. I wyszłam z tego autobusu, wyszłam na tą nową drogę już. Złapałam się za ręce, i mówię: Matko Boska, co się z naszą wioską stało? Dróżka wąziutka, rzeczka - taki potoczek. No, ja nie wiem, co się stało. Pozarastało, jeju, jeju. Zapłakałam się (O. P., w. 2). To, co znajdują w zmienionym, obcym im otoczeniu, to pojedyncze ślady przywołujące wspomnienia, najczęściej jednak tak zmienione, że z trudem można je odnaleźć. Co tam teraz jest, nawet trudno poznać. Nawet trudno poznać, jak tam zajadę. Ja byliśmy, to chodziliśmy, szukali. Kawałek garka znaleźliśmy, o tu chyba był dom (J. B., w. 12). Nieliczne, zachowane jeszcze fragmenty dawnej rzeczywistości, wyrwane z kontekstu, często zniszczone, zaniedbane, podkreślają tylko nieistnienie prawdziwej Łemkowszczyzny, która dla nich jest Łemkowszczyzna Utracona. Jak było kiedyś, a teraz, to nie do poznania (M. B., w. 13). Próby odnalezienia łemkowskiej Arkadii, odwiedziny w górach, są zderzeniem z nie tylko zupełnie odmienną od zapamiętanej, ale po prostu obcą rzeczywistością. Tam już nie do poznania. Ja już nieraz nie poznaję domu, któren stał. I się nieraz zastanawiam, czyj to dom (J. S., w. 18). Łemkowie opowiadają jak bardzo dzisiejsze wsie w Beskidzie Niskim różnią się od tych sprzed akcji "Wisła". No, to pozmieniało się, bo tak: tam światło zaciągli, już te lasy przerąbali. Już te lasy małe, tak ja pamiętam, powyrastały duże (M. J., w. 9). Opowiadają też, jak różnią się od rajskich wsi ze swoich wspomnień, podkreślając zwłaszcza nieobecność cech konstytuujących tą rajskość. I wodę zepsuli czegoś.I nie ma co po tą wodę już iść, tak zepsuły (M. K., w. 4). Łemkowie opowiadają o tym, że ich raj nie istnieje. Mimo tej wiedzy nie potrafią jednak przetać za nim tęsknić, ani przestać go szukać w kolejnych powrotach.\nZe wspomnień Łemków wynika, że odwiedziny w górach nie trwają długo. Nigdzieśmy tam nie wchodzili, nawet do sklepu my nie weszli. Tylko z autobusu przeszli przez swoją wioskę, i znowu na autobus, i dalej, do Krynicy (M. P., w. 6). Często jest to uwarunkowane możliwościami materialnymi; podróż jest droga, nie każdy ma też gdzie się zatrzymać. Nie są to jedyne przyczyny, dla których Łemkowie spędzają w swoich wsiach niewiele czasu. Impulsem do podróży jest dla nich chęć odnalezienia swojego miejsca na ziemi, potrzeba bycia w jakiejś przestrzeni u siebie. Jednak tego, czego szukają nie ma już na terenach dawnej Łemkowszczyzny. W rodzinnych wsiach Łemkowie są tylko gośćmi. To rozczarowanie, które spotyka ich za każdym razem powoduje, że nie mają ochoty spędzać tam zbyt wiele czasu. Tam dobrze tak, o: pojechać, trochu pobyć (M. J., w. 9). W dodatku, po pierwszych, bardzo wzruszających chwilach, a potem po nieuniknionych rozczarowaniach, przychodzi tęsknota za Ziemiami Zachodnimi. Tam mi się przykrzy (T. K., w. 16). Łemkowie zaczynają się czuć w górach nie na miejscu. Z nim, tośmy przeszli całą wioskę, tak popatrzyli. Mówię: tu nie ma teraz czego iść (M.P., w. 6). Nie chcą tam dłużej przebywać. Jeszcze teraz się tęskni, ale tam już nie mogę być (T.K., w. 16). Wracają do swoich domów na Ziemiach Zachodnich, gdzie wbrew sobie czują się jednak bardziej u siebie. Wkrótce jednak zaczyna w nich ożywać tęsknota, która popchnęła ich do poprzedniego wyjazdu.\nZe wspomnień Łemków o tych podróżach wyłania się również obraz wsi w górach jako przestrzeni nieprzyjaznej społecznie. Bo byli ludzie bardzo źli, jak my tam przychodzili (T. K., w. 16). Wszyscy opowiadają o niechętnych osadnikach, o pogróżkach i zatrzaskiwanych przed nosem drzwiach. Ale tam nie wpuszczano nas do domów (E. K., w. 20). >Do obcości przestrzeni materialnej dołącza się obcość społeczna. Łemkowie w swoich rodzinnych wioskach są nieproszonymi i niechętnie widzianymi gośćmi. Ich przyjazd wywołuje niechęć, a nawet strach. A tam, skąd mąż, to mówi: myślałem, że pójdę, ale tam chłop stoi, jeszcze mnie tam gdzieś zawali, lepiej się nie pchać. Potem znowu, tam u sąsiada, niżej. To też tam chłop stał. Widział, że nas trzech idzie, to wskoczył prędko do sieni, drzwi zawarł. A my wcaleśmy tam nie szli, tylko drogą (M. P., w. 6). Mimo, że sami tak się nie czują, są jednak najwyraźniej postrzegani jako obcy, a nawet wrodzy przybysze. Patrzyli na nas, jak na wrogów jakiś. Z początku, ileś lat, nie wolno było jechać (A. S., w. 20). Nieprzychylne przyjęcie powoduje, że z czasem Łemkowie tracą ochotę do nawiązywania kontaktów. Rozmawiałam z nimi na podwórku, a do mieszkania mnie nie zaprosili, to już... nikt się nie wprasza do mieszkania (M. B., w. 13).\nO obcości terenów dawnej Łemkowszczyzny świadczy również to, że właśnie tam zdarza się Łemkom błądzić. Jak my wyszli z autobusu, to tak głupio było... Gdzie to, a ten dom, czyj to, a ten, czyj to dom? (M. P., w. 6) Łemkowie nie błądzili na Łemkowszczyźnie przed akcją "Wisła", nie błądzili też na Ziemiach Zachodnich, nawet tuż po przesiedleniu. Nie błądzą również we wspomnieniach, w mitycznej Łemkowszczyźnie Utraconej. Natomiast podczas odwiedzin w rodzinnych wsiach, często zdarza im się mylić drogę. Teraz to już nawet trudno poznać, tyle nabudowane tam nowych domów (M. H., w. 17). Góry stały się Łemkom tak obce, że nie mogą się w nich odnaleźć. Człowiek tak się już tu wżył w te niziny, a tam te góry, to mi się wydawały bardzo wysokie. Wyższe, jak były (T. K., w. 16). Z trudem odnajdują miejsce, gdzie stał ich dom. Jak zajedziemy tam, gdzie tu dom sąsiada? Gdzie tu się zmieścił drugi dom? Wszystko takie malutkie się nam teraz tam robi (P. H., w. 17). Jedna z informatorek tak wspomina jak błądziła w swojej rodzinnej wsi: Po dwudziestu pięciu latach jam przyjechała odwiedzić. Pierwszy raz. (...) Bo miałam ciotkę na drugiej wiosce, dwa kilometry dalej od naszej wioski. Tam była Wierchomka Mała. Tam ciotka mieszkała. Ja mieszkała w Wierchomli Wielkiej. Na tym placu, gdzie my byli, to już nasz dom był zabrany, i już był postawiony inny. Ale ja na ten plac chciała wejść pierwsza. (...) A tam było późno, nikt w tamtych stronach nie szedł. Choć my tam mieszkali z dawna, to tam przez te lasy nikt nie chodził w nocy, tak późno. Jak ja po dwudziestu pięciu latach tam nie była, i jem szła. Była jedenasta godzina wieczór, jak ja przez te… I to jeszcze taka była polanka, i tam krzyż na tej polance. I poza tą polankę była droga koło rzeki. A potem, jak już nas nie było, to drogę zrobili przez tą polankę, przez środek, po drugiej stronie krzyża. I ja nie wiedziała, że tam nowa droga jest prosta. Przez tą polankę. Tylko ja z tej prostej drogi zeszła, popod tą polankę, że pójdę koło wody. (…) I nie mogę wyjść z tej nijak wody. (…) Wreszcie potem, się myślę tak: a, nie będę już szukała tej drogi, tylko pójdę nazad. (…) Przyszła ja na polankę nazad, a to była ta droga, co ja z niej zeszła. I tak tą drogą doszłam do tej mojej ciotki. Ciotka mieszkała tak dość wysoko na brzegu. Znowu inną stroną miała ścieżku do domu, jak dawno było. Ja tak tą torbę dość ciężką miałam. Pokładam, i pokładam po tym śniegu. I znowu mnie cofa w tył, i w tył. W tył upadłam, i nie mogę nijak wyjść na ten brzeg. Ale jakoś pomału, pomału ja wyszłam na ten brzeg i pukam do tej cioci, do drzwi (M. K., w. 4).\nPo co mieli tam iść, jak tam niczego (L. S., w. 5).\nZ wypowiedzi Łemków wynika, że tereny dawnej Łemkowszczyzny nie są dla nich przestrzenią swojskości, nie są jednak do końca obce. Pobyt w rodzinnych wsiach wywołuje u Łemków ambiwalentne uczucia. Jest próbą powrotu do Łemkowszczyzny Utraconej, jedynej, choć nierzeczywistej, przestrzeni, gdzie Łemkowie czują się u siebie bez żadnych zastrzeżeń. Jest probą powrotu, do pełni swojskości, za którą tęsknią. Taki powrót nie jest jednak możliwy. Łemkowie zdają sobie z tego sprawę. Do gór wracałbym zaraz, ale nie ma gdzie. Gdzie pójdę? (...) Nie ma możliwości powrotu (P. K., w. 15). Nagromadzony przez lata olbrzymi ładunek uczuć i tęknoty rozbija się o obcość Beskidu Niskiego. Nie istnieje już rzeczywistość Łemkowszczyzny sprzed akcji "Wisła", tym bardziej nie istnieje wyidealizowana rzeczywistość mitycznej Łemkowszczyzny Utraconej. Rodzinne wsie wywołują w Łemkach zarówno uczucie swojskości, jak i obcości. Tęsknota za byciem u siebie i poszukiwanie go w nielicznych pozostałych okruchach dawnej Łemkowszczyzny miesza się z poczuciem obcości. Zachowania Łemków należą jednocześnie do dwóch wykluczających się porządków. Silnemu poczuciu bycia u siebie, przynależności do miejsca, gdzie się urodziło, przeciwstawia się ich niechęć do powrotu w góry, a nawet niechęć do dłuższych odwiedzin. Podróże, będące w tradycyjnym modelu relacji człowiek - przestrzeń wkroczeniem w obcość, dla Łemków są czymś zwyczajnym i niegroźnym. Tymczasem u celu podróży, gdzie przyciągnęła ich właśnie nadzieja swojskości, spotykają się z wrogością obcego sobie otoczenia. Próbują odeprzeć poczucie obcości przez wynajdywanie śladów przeszłości. Nie odnajdują ich jednak wiele, a to, co widzą podkreśla tylko odmienność Beskidu Niskiego od Łemkowszczyzny Utraconej. Tak, jak w przypadku Ziem Zachodnich, rodzinnych wsi Łemków nie można zaklasyfikować jednoznacznie do żadnej kategorii opisu przestrzeni tradycyjnego modelu kultury. Należą one do przestrzeni niepoddającej się tradycyjnej klasyfikacji; przestrzeni, której niejednoznaczności Łemkowie nie potrafią, ani nie zamierzają zmieniać.\noderwani jesteśmy od korzenia, nie ma się czego trzymać (M.O., w. 22)\nŁemkowie, przez to, że zostali z Łemkowszczyzny wyrzuceni siłą, nie mogli się związać z Ziemiami Zachodnimi w sposób naturalny, tak jak związani byli z terenami rodzinnymi. Z czasem przywiązali się do swoich nowych domów, nie chcieliby ich w żadnym razie opuścić, ciągle jednak mają w stosunku do nich ambiwalentne uczucia. Pierwsze miejsce w ich sercach niezmiennie zajmuje mityczna Łemkowszczyzna Utracona, która stała się dla nich wzorcem przestrzeni idealnej i panujących w niej relacji. Wszystko, co od tego przykładu odbiega, nie zasługuje na miano prawdziwego domu, nie zasługuje na pochwały i zachwyty, nie może również pretendować do bycia przestrzenią w pełni swojską. W sposób oczywisty nie przystają do tego obrazu Ziemie Zachodnie. Przestrzenią nie-idealną jest również w tym świetle teren dawnej Łemkowszczyzny. Tam kontrast między mitycznym wzorem, a rzeczywistością jest jeszcze wyraźniejszy. Poza kordonem nie ma już bowiem nic. Granica biegnie teraz nie na mapie, ale w świadomości ludzkiej; oddziela świat dawny od nowego, dzieciństwo i młodość od dojrzałości, "sacrum" od "profanum", Arkadię od ziemi wygnania. Dlatego obrazy dnia dzisiejszego (...) jeśli się zjawiają, to w tym jedynie celu, by zaakcentować brak porozumienia i ciągłości kulturowej (...) (Jarzębski J., 1992, s. 141). Dla Łemków nie istnieje realne miejsce, które wywoływałoby u nich poczucie zarówno przynależności jak i własności, a które nie byłoby zarazem naznaczone jednocześnie i piętnem swojskości i obcości. Jednoznaczność uczuć i postaw zarezerwowana jest dla mitycznej Łemkowszczyzny Utraconej. Nie istnieje więc dla nich realna przestrzeń, którą można by zaliczyć do tradycyjnej kategorii świata swojego. Nie istnieje realnie również jej przeciwieństwo, pojmowany na sposób tradycyjny świat obcy. Cała przestrzeń rzeczywista jest światem nieuporządkowania, pomieszania wartości, światem chaosu, wywołującym ambiwalentne uczucia, gdzie nie ma wyraźnych granic między znanym i nieznanym. Światem do którego nie mają zastosowania kategorie funkcjonujące w przestrzeni Łemkowszczyzny sprzed akcji „Wisła”, kategorie tradycyjnego modelu kultury.


Controlfind - praca ogłoszenia, CV, rozmowa kwalifikacyjna, kariera, system do rekrutacji, hrm • 7 sposobów na porządek na biurku\n7 sposobów na porządek na biurku\nRozejrzyj się wokół siebie. Co widzisz, porządek czy bałagan? Twoje otoczenie pracy w dużej mierze odzwierciedla to, co się dzieje w Twojej głowie. Chaos na biurku może oznaczać wewnętrzną gonitwę myśli a porządek i ład może być oznaką czystego umysłu.\nNa stan swojego umysłu możesz z łatwością wpływać poprzez zmianę stanu swojego otoczenia. Robiąc porządek, tworzysz umysłową przestrzeń, która da Ci swobodę, łatwość myślenia i świetną koncentrację. W tym artykule poznasz 7 sposobów na szybkie i skuteczne uporządkowanie swojego miejsca pracy.\nJeśli masz tendencję do gromadzenia różnych rzeczy na biurku aż do momentu, w którym aby w ogóle zobaczyć monitor musisz się do niego przekopać, to jest artykuł dla Ciebie. Czas na małą rewolucję.\nWielokrotnie miałem okazję zabierać się do pracy w otoczeniu, które pełne było różnych papierów, karteczek, książek, kubków i różnych innych przedmiotów. Efektywność takiej pracy była, jakby to powiedzieć, ogromnie daleka od zadowalającej. W zabałaganionym otoczeniu znacznie trudniej się skoncentrować na jednym zadaniu. Biurkowy chaos w niewyjaśniony dla mnie sposób jak wirus zarażał moją głowę będąc bodźcem utrudniającym jasne myślenie.\nGdy więc pewnego dnia zauważyłem powyższą zależność, zdecydowałem się zacząć najpierw dbać o porządek mojego otoczenia pracy, aby dopiero po tym zabierać się za wykonywanie zaplanowanych zadań. Robiłem gruntowny porządek aż wszystko było na swoim miejscu.\nGdy skończę takie sprzątanie, zawsze siadam do swojego biurka… i odczuwam wielką ulgę. Pojawia się to nieopisane uczucie przyjemnej przestrzeni w głowie, która pozwala na jasne myślenie i ostrą jak brzytwa koncentrację. Tak jakby ktoś włożył do mojej głowy niczym nieograniczoną przestrzeń, pełną nieskończonej pustki. To uczucie pozwala mi z zapałem zabrać się do pracy, wreszcie efektywnie robiąc to, co mam do zrobienia.\nOd tamtej pory uwielbiam utrzymywać swoje miejsce pracy w jak najbardziej minimalistycznym klimacie. Znajdziesz tam tylko to, co jest mi najbardziej potrzebne. Reszta to pusta przestrzeń.\nAby osiągnąć taki efekt, warto robić biurkowe porządki według kilku określonych zasad. Dlatego w wyniku dość sporego doświadczenia w porządkowaniu swojego miejsca pracy przygotowałem dla Ciebie 7 najważniejszych wskazówek, które pomogą Ci w najbardziej skuteczny sposób posprzątać Twojego otoczenie. Oto one:\n1. Bez względu na to, czy sprzątasz biurko, szufladę, szafę, półkę czy parapet – wszystko, co się tam znajduje zdejmij z tego miejsca i wrzuć na jedną kupkę. Najlepiej na samym środku pokoju, tak abyś nie mógł spocząć dopóki ten bałagan stamtąd nie zniknie. Dzięki temu masz pewność, że wszystko przejdzie przez Twoje ręce. Porządek będzie więc gruntowny, bo przy każdym przedmiocie będziesz mógł zdecydować czy wraca na biurko, półkę, itp., czy raczej lepiej będzie go wysłać do piwnicy lub do kosza. Ponadto, wszystko ułożysz od nowa upewniając się, że każdy przedmiot leży tam, gdzie jego miejsce!\n2. Przedmioty z kupki dziel na trzy grupy. Pierwsza grupa to rzeczy, które wracają na swoje miejsce. Druga to rzeczy, które nie będą Ci w najbliższym czasie potrzebne i możesz je odłożyć gdzieś indziej – do kartonu, do piwnicy, do szafy, do wolnego pokoju obok. Trzecia grupa to przedmioty, które już Ci potrzebne nie będą i chcesz je wyrzucić. Docelowe miejsce tej grupy to kosz na śmieci. Jeśli chcesz, możesz tutaj dodać jeszcze jedną grupę – przedmioty, które wydasz dla dzieci z domów dziecka lub dla ubogich.\n3. Przy dzieleniu bądź jak najbardziej surowy. Podejmuj szybkie, pewne decyzje. Nie zostawiaj w miejscu pracy przedmiotów, które „może Ci się kiedyś przydadzą”. Wrzuć je do kartonu i gdzieś wynieś, byleby nie zawadzały Ci na biurku czy w szufladzie. Jeśli sądzisz, że jakaś rzecz prawdopodobnie Ci się już nigdy nie przyda – bez zbędnego rozmyślania o tym po prostu ją wyrzuć, ciesząc się wolnym miejscem, które powstało. Wyrzuć wszystkie stare papiery, czasopisma, niepotrzebne notatki czy zapiski sprzed roku.\n4. Nie sprzątaj wszystkiego na raz. Uporządkowanie całego pokoju czy biura może wydawać się przytłaczające, dlatego stawiaj sobie małe cele, które uda Ci się wykonać w 15-20 minut. Na początek możesz zabrać się za wszystkie szuflady, następnego dnia za półki, potem za szafę, itp. W ten sposób stopniowo uporządkujesz całe swoje otoczenie, nie odczuwając przy tym większego zmęczenia czy straty czasu.\n5. Pamiętaj o porządku na komputerze. Wyczyść swój pulpit z nieużywanych ikon pozostawiając tylko te, które są Ci najbardziej potrzebne. Pousuwaj stare filmy, programy czy gry, które zajmują dużo miejsca zwalniając pracę Twojego komputera. Zmień tapetę na taką, która będzie wywoływać w Tobie pozytywne emocje i motywację do pracy.\n6. Zaplanuj bieżące utrzymywanie porządku w miejscu pracy. Możesz to zrobić poprzez każdorazowe odkładanie różnych przedmiotów na ich pierwotne miejsce, a nie tam, gdzie akurat popadnie. Możesz również zawsze po pracy robić szybki porządek, który zapobiegnie narastaniu bałaganu w Twoim otoczeniu.\n7. Ciesz się porządkiem. Podziękuj sobie za duży krok do przodu w Twojej produktywności i efektywności, bo czystość otoczenia pracy to bardzo ważny czynnik jeśli chodzi o skuteczne wykonywanie zadań. Zrób sobie najprzyjemniejszą przerwę, jaką jesteś wstanie sobie wyobrazić, po czym zabierz się do pracy.\nA na koniec oczywiście daj znać, jak jest u Ciebie z utrzymywaniem porządku. Być może masz jakieś swoje sprawdzone sposoby na czyste otoczenie? Jak porządek wpływa na Twoją efektywność i zdolność koncentracji?\nNawyki żywieniowe w pracy\nUbiór w pracy skrojony na sukces\nŚlub receptą na bezrobocie\nW pracy zdradzamy się przelotnie\nZ wirusem do pracy\nRuszyła V edycja konkursu „Mama w pracy”!


Kolumbia: były prezydent podżega do "usunięcia" Nicolasa Maduro - Portal informacyjny STRAJK\nMKF 06/08/2018w : Wiadomości Wiadomości ze świata\nAlvaro Uribe i George W. Bush / fot. Wikimedia Commons\nPrawicowy były prezydent Kolumbii nie tylko wzywał wenezuelskie wojsko do przeprowadzenia zamachu stanu przeciwko Nicolasowi Maduro, ale i starał się zdobyć poparcie dla takiego rozwiązania w amerykańskich kołach biznesowych. Nagranie jego rozmowy pojawiło się w sieci po zamachu na przywódcę Wenezueli.\nNeokonserwatysta i jeden z najbliższych latynoamerykańskich sojuszników USA, Alvaro Uribe, skończył swoją kadencję prezydencką w Kolumbii w 2010 r., ale pozostał w swoim kraju wpływową figurą. Kolumbijski prezydent-elekt Ivan Duque, którego zaprzysiężenie zaplanowano na jutro, to jego polityczny wychowanek. Nie ulega wątpliwości, że pod jego rządami Bogota będzie jednym z centrów wspierania latynoamerykańskich oligarchii i torpedowania wszelkich ruchów emancypacyjnych, czy jakichkolwiek politycznych alternatyw dla dominacji USA.\nW niedzielę, po tym, gdy najprawdopodobniej miał miejsce przeprowadzony za pomocą dronów zamach na prezydenta Wenezueli Nicolasa Maduro, ujawnione zostało nagranie rozmowy Alvaro Uribego z grupą amerykańskich biznesmenów. Władze w Caracas oskarżają Kolumbię o współudział w jego zorganizowaniu. Zarejestrowane spotkanie może być kolejnym dowodem na to, że nie są to bezpodstawne podejrzenia.\n– Jak publicznie powiedziałem, uważam, że żołnierze wenezuelscy muszą usunąć ten rząd, ale nie po to, by stworzyć rząd wojskowy, ale po to, by wezwać do szybkiej transformacji politycznej, z demokratycznymi, przejrzystymi wyborami – mówi Uribe. Następnie dodaje: „Prywatnie dodam jeszcze, że USA powinny wspierać taką decyzję”.\nRozmowa miała miejsce w domu eksprezydenta w Rio Negro. Tego samego dnia Uribe zamieścił również na Twitterze wpis o bardzo zbliżonej treści, również rozpoczynający się od stwierdzenia, że wenezuelscy żołnierze muszą usunąć Maduro. W oficjalnym komentarzu Uribe bardziej stara się jednak uchodzić za człowieka zatroskanego o los prostych ludzi, gdyż dodaje, iż nowy demokratyczny rząd w Caracas winien powstrzymać kryzys humanitarny i unikać przemocy.\n— Álvaro Uribe Vélez (@AlvaroUribeVel) 5 sierpnia 2018\nW tym miejscu warto dodać, że „nienawidzący przemocy” Uribe jest obecnie w swoim kraju oskarżony o kierowanie paramilitarną bojówką wymierzoną w jego (głównie lewicowych) oponentów, gdy był gubernatorem stanu Antioquia w latach 1995-1997. Nieformalna współpraca prezydenta i wojska z nieregularnymi bojówkami trwała również wtedy, gdy Uribe był głową państwa i bezwzględnie zwalczał partyzantów z FARC. Ujawniona w niedzielę sytuacja nie jest również pierwszym przypadkiem, gdy były kolumbijski prezydent stara się sprowokować zamach stanu w sąsiednim państwie. Do analogicznych działań wzywał wenezuelskich oficerów w ubiegłym roku, bez żadnych zahamowań, z parlamentarnej mównicy w Bogocie.\ntagiAlvaro Uribeamerykańska interwencjainterwencja USAKolumbianeokonserwatyzmNicolas MaduroWenezuelazamach na Maduro\ntagi uchodźcy rasizm Rosja unia europejska Ukraina policja Izrael protest francja usa lewica Trump PiS związki zawodowe syria


Seksuolog – pierwsze wystąpienie w jego gabinecie zazwyczaj wyraża się stresogennym wydarzeniem, lecz odkładanie decyzji o wizycie że mieć katastrofalne skutki. Wiele osób narzekających na zaburzenia związane z byciem seksualnym czeka w sezonie poradę u lekarze, częstokroć zwlekając z ostatnim nawet wiele lat. Niestety jest to zdrowe rozwiązanie, skoro nie dość, iż nie rozwiązuje problemu, obecne w dodatku może zrobić eskalację dysfunkcji. W branży seksuologii uważają się zatem wszelkie aspekty połączone z płciowością pracownika w dziedzinie fizycznej, ale omawiana dziedzina porusza również sprawy dotyczące ludzkiej duszy i emocjonalności. Seksuolodzy w dużym mieście (takim jak Kraków) są dostępni praktycznie z ręki, wystarczy jedynie zasięgnąć języka w wyszukiwarce. Zaburzenia funkcji seksualnych, obiekcje odnośnie własnej orientacji czy tożsamości seksualnej lub zmagania powiązane spośród jej akceptacją ze perspektywy środowiska społecznego, to najczęstsze zmartwienia pacjentów zakładających się do seksuologa. Dyskomfort związany z komplikacjami dotyczącymi życia osobistego miewa diametralny wpływ na domową egzystencję, zatem nie wolno bagatelizować niepokojących nas objawów.\nPomimo wszechobecności seksu w środowiskach, większość ludzi nadal wstydzi się otwarcie prowadzić na fakty związane z osobną seksualnością. Z obecnego czynnika mnóstwo osób pozostaje w milczeniu z powodu licznych kłamstw, przeinaczeń, stereotypów oraz błędnych przekonań dotyczących seksu i płciowości. Spotkanie z seksuologiem ujawnia się więc okazją do zmierzenia się z znajomymi najbardziej trudnymi problemami i wspiera ich korzystne rozwiązanie. Bez względu na ważną specjalizację danego seksuologa (czy toż psychiatra, ginekolog lub internista) przed inicjacyjną wizytą trzeba przygotować się psychicznie do dania szczegółowego wywiadu. Jego obiektem jest możliwie najbardziej uniwersalne zrozumienie przez lekarza martwiącego nas zagadnienia, uwzględniając przy tym wszystkie aspekty biologiczne, medyczne, psychologiczne i społeczne. Rzetelny seksuolog powinien zadawać pytania dotyczące stanu zdrowia, samopoczucia psychicznego, przeszłych i nowych związków intymnych, orientacji fizycznej i identyfikacji płciowej, rozwoju seksualnego, punktu uważania na fakt seksu oraz dotychczasowych badań w współczesnej sprawie.\nNależy sobie uświadomić, że jak pacjent jesteś obowiązek oczekiwać od seksuologa przestrzegania Twoich praw seksualnych, czyli spodziewać się ze części lekarza: wyrozumiałości, życzliwego traktowania, kultury osobistej, bezstronności światopoglądowej, akceptacji głowie i tożsamości seksualnej, poszanowania granic intymności psychofizycznej oraz udzielenia zrozumiałych dla Ciebie informacji. Dalszym etapem diagnozy seksuologa będącym po problemie będzie badanie somatyczne wykonane przez lekarza z dziedziny pokrewnej (tj. ginekolog w wypadku osób bądź urolog w przypadku mężczyzn), aczkolwiek możliwe istnieje zarówno badanie psychologiczne, polegające na czemuś odpowiedniego kwestionariusza lub testu. Seksuolog może również zasugerować skierowanie do uprawiania badań biochemicznych i hormonalnych krwi, czyli pomiaru poziomu glukozy i cholesterolu albo progesteronu i estrogenu czy testosteronu. Musimy dać sobie sprawę, iż pragnienia seksualne chodzą do grupie potrzeb fizjologicznych, i ich zaspokojenie jest jakimś z niezbędnych elementów nadającym życiu sens.


Na sportowo, elegancko i na co dzień - conversy! - Cekin.pl\nNa sportowo, elegancko i na co dzień - conversy!\n2018-02-05 | Redakcja\nHistoria firmy jest niezwykle długa i ciekawa. Pierwsze trampki za kostkę, kultowy model, który jest zarazem najbardziej charakterystycznym butem tej marki, zostały stworzone z myślą o sportowcach, którzy trenowaliby w tych butach - bez względu na dyscyplinę. I faktycznie, firma nawiązała relację z koszykarzami i tenisistami, choć tak naprawdę współpraca z Charlsem Chuckiem Taylorem przyniosła marce ogromną popularność. Gwiazda koszykówki tak mocno ukochała sobie buty Converse, że nieodłącznym dzisiaj ich elementem jest pięcioramienna gwiazda z podpisem koszykarza. Choć na przestrzeni lat produkcja butów została znacznie ulepszona i opracowana tak, by buty były jak najwygodniejsze, to właśnie gwiazda koszykówki tak mocno wypromowała Conversy, że dzisiaj noszą jej już naprawdę wszyscy!\nConversy to nie tylko kultowe trampki za kostkę, to także inne modele, które zyskały całe rzesze wielbicieli. Niezwykle wygodne nuty przed kostkę z klasycznym „noskiem” są chyba najczęściej wybieranym modelem, dostępne w wielu wzorach i kolorach stają się dla wielu prawdziwą podstawa garderoby. Modele z limitowanych kolekcji są swego rodzaju trofeum o które należy odpowiednio dbać, istnieją także „szaleńcy”, którzy gromadzą w swoich zbiorach buty we wszystkich dostępnych kolorach. Niezwykle kobiecy model to ten z cholewką bardzo mocno obniżoną przed kostkę. Doskonale wydłuża nogę i wygląda bardzo delikatnie i subtelnie.\nConversy są niezwykle popularne i są prawdziwym must-have w każdej szafie. Ich ponadczasowość i klasyczny, od lat ten sam, wygląd sprawiają, że one się po prostu nie nudzą. Ich dodatkowym atutem jest to, że można je wystylizować niemal ze wszystkim. Moda lubi przełamania. Zakładając conversy do lekkich, letnich sukienek uzyskamy romantyczny look, zakładając je natomiast do eleganckiej małej czarnej, damy znać, że jesteśmy bardzo nietuzinkowymi osobowościami i lubimy przesuwać granice. Mężczyźni coraz częściej nie boją się wystylizować conversów do … garnituru. Takich przełamań nie należy się bać, ale odważnie je powielać. Conversy to także doskonale buty na co dzień. Założone na spacer czy długie zakupy dadzą pewność, że będzie nam wygodnie i wrócimy z „lekkimi” nogami. Pasują zarówno do dżinsów jak i spodni dresowych.\nDla wielu z nas to buty na każdą okazję, a ci, którzy jeszcze nie mieli okazji poczuć wygody tych butów, powinni jak najszybciej nadrobić zaległości.


isać tutaj o szczegółach praktyki dentystycznej, ponieważ nie jestem specjalistą. Chcę jednak zauważyć, że zęby to przede wszystk\nDodane: 14-05-2019 04:23\nNie będę pisać tutaj o szczegółach praktyki dentystycznej, ponieważ nie jestem specjalistą. Chcę jednak zauważyć, że zęby to przede wszystk\nSome facts about pipes and plumbingNaprawa samochodu - co, jak i gdzie?O dziecięcych i rodzinnych terapiachPostaw na nowoczesnoÅ›Ä‡ - o wirtualnych biurachBiorezonans - pokrÃ³tcePiece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećMarketing internetowy - o skutecznym pozycjonowaniu Gorzów WielkopolskiWorth to know - about plumbing, pipes and water systemWykształcenie i praca w zawodzie geodety. Krótko i na tematFolie grzewcze - w teorii i praktyceO salonach urody i zabiegach kosmetycznychTemat dnia: salony urodyOgÃ³lnie o odzieÅ¼y medycznejPlumbers and what they doCiepÅ‚y dom - zadbaj o toWhen is best time to hire high pressure cleaning serviceKilka słów o meblach z drewnaTwoja firma w Google - o SEOZbadaj się- dowiedz się więcej o endoskopiiCiepÅ‚y domSauny - nowy trend do ogroduDlaczego warto cokolwiek wiedzieÄ‡ o prawie?PrestiÅ¼ i oszczÄ™dnoÅ›Ä‡Nowoczesny ogród z jacuzziPo co nam woreczki materiałowe?Na temat pomp hydraulicznychDostać dotację na fotowoltaikę? Jak ekspert!Czy warto wynająć krzesła? Koszty i cenyZainwestuj w pozycjonowanie i sprawdź czy się opłacaPrace wysokoÅ›ciowe - o ryzyku o kwalifikacjach?Wykorzystaj swoje umiejÄ™tnoÅ›ci


Sadurski o politykach w Superstacji - Satyryk rysownik Szczepan Sadurski - informacje, ciekawostki\nSadurski o politykach w Superstacji 2008-07-26\nSatyryk Szczepan Sadurski zaproszony do TV Superstacja, w rozmowie na żywo komentował najnowsze wydarzenia polityczne.\nW sobotę, 26 lipca 2008 Szczepan Sadurski został zaproszony do Superstacji. W kilkunastominutowej rozmowie z Martą Walerzak komentował to, czym aktualnie żyje Polska. O ostatnich wydarzeniach w Sejmie powiedział: "Taki cyrk wyszedł, że satyrycy już dawno odpadli w tych zawodach. I teraz ta konkurencja przenosi się do serca polskiej polityki". Sadurski zaproponował, aby utworzyć listę - pierwszą dziesiątkę skandalistów parlamentarnych. Gdyby taka powstała, satyryk nie wątpi, że o miejsce w pierwszej dziesiątce najpopularniejszych skandalistów niektórzy będą się bili.\nMówiąc o wczorajszym odrzuceniu nowelizacji ustawy medialnej (było to możliwe, bo SLD wstrzymał się od głosu) Sadurski zdziwił się ze zbliżenia PiS z Sojuszem Lewicy Demokratycznej. Przecież to PiS straszył nas niedawno szykującym się rzekomo zbliżeniem PO z SLD. Sadurski zaproponował, aby posłowie SLD już zaczęli odkręcać tabliczki ze swoimi nazwiskami z sejmowych foteli i aby przesiedli się obok posłów PiS. Albo odwrotnie. "Jeśli ktoś uważał PiS za dziewicę, to teraz z SLD chyba to dziewictwo poszło" - skomentował.\nByło też o Lepperze, Giertychu, młodzieżówkach partyjnych, niedawnej zmianie w przewodnictwie w SLD oraz o innych sprawach związanych z polityką, oczywiście ze złośliwością typową dla satyryków. Zapytany o wakacyjną przerwę parlamentarzystów i to co będzie po niej, Sadurski z przekonaniem odparł: "Oni już coś wykombinują!"\n• Sadurski w innych stacjach TV\nSłowa kluczowe: komentarze satyryczne, polityka, satyrycy, Superstacja, telewizja\nSadurski w Życiu Kolorado\nMiesięcznik "Życie Kolorado" publikuje rysunki Szczepana Sadurskiego. »\n• Jury Papkinady 2009\n• Sadurski na temat gender\n• Sadurski dla Tygodnika PLUS\nSadurski o politykach w Superstacji -


Najczęstsze przekręty stosowane przy sprzedaży używanego samochodu - AutoService M.Lewandowski\nStandard / by Maciej Lewandowski / 28/02/2016 / No Comments\nKupno używanego samochodu to dla wielu jedyna możliwość nabycia auta. Używane samochody stanowią dobrą alternatywę dla mniej zamożnych kierowców. Wśród tzw. aut z drugiej ręki, można nabyć naprawdę dobrej jakości samochody, których cena będzie atrakcyjna. Nie brakuje jednak nieuczciwych sprzedawców, toteż należy wyjątkowo skrupulatnie i rzetelnie sprawdzać faktyczny stan techniczny interesującego nas samochodu. Sprawdźmy najczęstsze przekręty stosowane przy sprzedaży samochodu.\nZakup auta używanego może wiązać się z pewnym ryzykiem\nSprzedawcy samochodów doszli do perfekcji w ukrywaniu wad i słabych stron sprzedawanego pojazdu. Nierzadko, wykrycie ich podczas zakupu graniczy z cudem i dowiemy się o nich dopiero podczas jazdy. Najczęstszym wybiegiem stosowanym przez dealerów używanych aut jest tzw. korekta licznika, czyli cofanie jego stanu przebiegu. Nie zawsze samochód z niskim przebiegiem będzie oznaczał rzeczywisty dystans jaki pokonał. Dlatego, jako kupujący, nie powinniśmy bać się kupować samochodów z większym przebiegiem. Auto, które jest bardzo dobrze zadbane, może się dalej dobrze sprawdzać na drogach, nawet mając 200 kilometrów przebiegu. Nierzadko, używane auto z niskim przebiegiem, okazuje się być w gorszym stanie. Cofanie liczników to największy przekręt stosowany przez nieuczciwych sprzedawców. Sytuacje pogarsza fakt, że wybieg ten jest trudny do ustalenia.\nBardzo często spotykamy się również z szeregiem drobnych usterek, które są na różne sposoby ukrywane przed kupującym. Najczęściej dotyczą dodatkowego wyposażenia jak np. klimatyzacja. Stałym już schematem sprzedawców używanych aut jest wersja zakładająca brak potrzeby jej nabijania, ze względu na sprzedaż auta i wynikającą z tego nie opłacalność. W efekcie końcowym, kiedy nowy właściciel zechce nabić klimatyzację, okazuje się, że jest ona uszkodzona i wymaga naprawy. Podobne usterki dotyczą np. regulacji instalacji LPG. Warto wstrzymać się z decyzją o kupnie samochodu i zaproponować jego nabycie, dopiero, kiedy sprzedawca doprowadzi je do stanu, który będzie nas satysfakcjonował.\nInne defekty, jak np. ślady wilgoci wynikające z zalania, sprzedawcy starają się zamaskować dobrym wrażeniem, jakie osiągają poprzez pachnące wnętrze i świeżej warstwie lakieru. Zabiegi takie odmładzają samochód wizualnie i zwiększają poczucie jego dobrej jakości. Tymczasem, w rzeczywistości auto może okazać się tzw. gratem. Sprawdźmy stan zużycia kierownicy i gałki zmiany biegów. Ważne, by zajrzeć pod dywaniki. Tam najszybciej znajdziemy ewentualne ślady wilgoci, które są trudne do ukrycia. Kolejną sztuczką stosowaną przez nieuczciwych handlarzy są spreparowane książeczki serwisowej. Pamiętajmy, że nie zawsze książeczka, jaką chwali się sprzedawca będzie potwierdzała faktyczny stan auta i jego przebieg potwierdzony pieczątką serwisową. Zwracajmy uwagę na kolor tuszu na pieczęciach i barwę długopisu. Jeżeli wszystkie pieczątki wyglądają tak samo, mają taki sam odcień, o takim samym stopniu intensyfikacji, a podpisy wyglądają podobnie, zachowajmy ostrożność.\nNext Jakie auto kupić do 10000 zł?\nPrevious Czy warto wyważać koła po zmianie opon?\nPolscy kierowcy narzekają na wysokie ceny paliw. I faktycznie za …\nUber to amerykańska firma, która stworzyła aplikację służącą jako pośrednik …\nJakie auto kupić do 10000 zł?\nRynek samochodów używanych jest bardzo zróżnicowany. W założonym budżecie, którym …


Pierwsza miłość, odcinek 3282: Marysia zdradzona przez Wenerskiego! Najpierw Michał, a potem lekarz zrobi z niej głupią - ZDJĘCIA - Super Express\nPierwsza miłość, odcinek 3282: Marysia zdradzona przez Wenerskiego! Najpierw Michał, a potem lekarz zrobi z niej głupią - ZDJĘCIA\nAutor: ATM Grupa/ Bogdan Bogielczyk Pierwsza miłość, odcinek 3282: Marysia zdradzona przez Wenerskiego! Najpierw Michał, a potem lekarz zrobi z niej głupią - ZDJĘCIA\nW 3282 odcinku "Pierwsza miłość" Marysia (Aneta Zając) odważy się na śmiały krok! Przypomni sobie, że nie wszyscy mężczyźni to oszuści i zdrajcy jak jej Michał (Wojciech Błach). Nadzieje ulokuje w Wenerskim (Przemysław Sadowski), który od początku wykazywał niemałe zainteresowanie kobietą. Wkrótce Marysia odważy się zaprosić go na spotkanie, ale nie będzie się spodziewała, że i on ją zdradzi! Dostała cios od Michała, który odszedł do kochanki Grazyny (Grażyna Wolszczak), a teraz lekarz wywinie niezły numer.\nW 3282 odcinku "Pierwsza miłość" Marysia mocno wkręci się w znajomość z Wenerskim. On jeden będzie dla Domańskiej ostoją normalności. Po numerach, które zgotował jej Michał, nic już nie będzie takie samo. Marysia w "Pierwsza miłość" tak szybko się nie podda, a znajomość z lekarzem zacznie się rozwijać. To przecież on wziął ją pod swoje skrzydła, żeby nie musiała pracować z Grażyną. Niedługo okaże się, że był to wspaniały zawodowy ruch, bo Marysia i Wenerski dostaną spore dofinansowanie na projekt badawczy, co bardzo ich ucieszy. Marysia zacznie być zadowoloną z życia kobietą i postanowi iść o krok dalej. W 3282 odcinku "Pierwsza miłość" to ona postanowi wykonać ruch w kierunku rozwinięcia relacji i zaprosi lekarza na spotkanie. Niestety pojawi się spory problem.\nZobacz zdjęcia z 3282 odcinka "Pierwsza miłość" w GALERII ZDJĘCIA>>>\nWenerski w 3282 odcinku "Pierwsza miłość" nie dotrzyma Marysi towarzystwa, bo wybierze czas z rodziną... Okaże się, że wyjeżdża z żoną i dzieckiem na wakacje! Marysia będzie w lekkim szoku. Jeśli lekarz rozstał się z żoną, to po co spędzają rodzinne chwile? Domańska kolejny raz poczuje się "tą drugą". Podobnie potraktował ją Michał, który romansował z Grażyną za jej plecami. Do tego wszystkiego w 3282 odcinku "Pierwsza miłość" odbędzie się afera właśnie z Domańskim w roli głównej. Tym razem pójdzie o pieniądze!\nMichał w 3282 odcinku "Pierwsza miłość" zażyczy sobie, żeby Marysia spłaciła część jego udziałów w King’s Fitness. Domańska zechce odsunąć się od interesu i już niedługo obwieści to Kindze (Aleksandra Zienkiewicz). Nie było jednak mowy o spłacaniu męża! Między nią a Michałem dojdzie do ostrej afery, a Marysia zostanie podwójnie zdradzona i pozostawiona sama sobie. Wenerski spędzi świetny czas z rodziną, a Michał dołoży jej problemów. Domańska musi uzbroić się w cierpliwość, by to wszystko przetrwać.


Prezydent Duda o NATO\nPrezydent ocenił, że bardzo ważne jest rozmieszczenie na terytorium Polski baz, w których będzie infrastruktura NATO, czyli - jak powiedział - broń. "Broń o charakterze oczywiście defensywnym - chciałbym to mocno podkreślić. O ten wymiar obronny Sojuszu tu chodzi, po to on został stworzony i absolutnie nikt nie zamierza zmieniać jego roli" - powiedział Andrzej Duda. Infrastruktura ta miałaby być - według prezydenta - elementem gwarancji bezpieczeństwa oraz być wykorzystywana do ćwiczeń przez wojska sojusznicze i polskie.\nPrezydent zwrócił uwagę, że "sytuacja spokoju w Europie, akurat w naszym regionie na przestrzeni ostatnich lat bardzo znacząco się pogorszyła, przede wszystkim w związku z konfliktem na Ukrainie i działaniami, które są podejmowane przez Rosję". Wymienił w tym kontekście także znaczące wzmacnianie potencjału wojskowego Rosji w obwodzie kaliningradzkim oraz "szereg dosyć prowokacyjnych działań militarnych" - zarówno w powietrzu i na morzu, jak i "manewry bardzo istotnych sił rosyjskich w pobliżu granic przede wszystkim państw bałtyckich".\n"Te wszystkie działania muszą dawać w sposób zdecydowany do myślenia i jeżeli zestawimy je z wypowiedziami rosyjskich przywódców (...), sytuacja wydaje się absolutnie jednoznaczna i mam nadzieję, że nasi partnerzy z Sojuszu Północnoatlantyckiego, przede wszystkim Stany Zjednoczone, to doskonale rozumieją" - powiedział prezydent.\nPodkreślił, że Rosja jest bardzo aktywna militarnie, "w sposób, który trudno nazwać pokojowym", zarówno w naszej części Europy, jak i w Syrii. Zwrócił przy tym uwagę na wypowiedź dowódcy sił NATO w Europie generała Philipa Breedlove'a, który we wtorek ocenił, że Moskwa i Damaszek z premedytacją wykorzystują falę syryjskich uchodźców jako narzędzie do destabilizowania Europy. "Myślę, że jest to bardzo trzeźwa i pogłębiona analiza" - ocenił prezydent.\nJego zdaniem, "jeżeli ktoś dzisiaj grozi siłami militarnymi wolnym państwom europejskim, to nie ma wątpliwości, że prowadzi on działania w kierunku w pewnym sensie przywrócenia stanu zimnej wojny", czyli swoistego koncertu mocarstw, który "dział się ponad głowami państw Europy Środkowo-Wschodniej".\n"My nigdy więcej nie powinniśmy pozwolić na powrót do takiej sytuacji. Dlatego dzisiaj jest tak ważne, abyśmy w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego mówili jednym głosem i przypominali historię i swoimi działaniami zapobiegali temu, aby wracać do (...) czasów, kiedy granice były zamknięte, istniało zagrożenie wojenne, i to trwające przez dziesięciolecia" - apelował prezydent.\n"Dzisiaj taką zdecydowaną pokojową odpowiedzią jest wzmocnienie naszego potencjału obronnego. Myślę, że to jest jedyna droga do tego, żeby rzeczywiście uspokoić sytuację w naszej części Europy" - ocenił Andrzej Duda.\nPodkreślił, że ten format rozmów przedstawicieli Polski, Bułgarii, Czech, Estonii, Litwy, Łotwy, Rumunii, Słowacji oraz Węgier nie jest osobną strukturą w ramach Sojuszu. "Po prostu staramy się rozmawiać i działać wspólnie w interesie Sojuszu jako całości, uwzględniając potrzeby wszystkich jego członków" - powiedział Soloch.


Wersja do druku [pdf]\nTwórcze przeżycie Wielkiego Tygodnia 2020\n• Zrobić z gałązek małą palmę (można w sobotę)\n• Ten, kto ma autorytet w rodzinie, winien ją pokropić wodą święconą: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, i ustawić na widocznym miejscu\n• Odczytać opis wjazdu Jezusa do Jerozolimy (Ewangelia św. Mateusza: 21,1-17)\n• Wysłuchać przez radio lub TV Mszy świętej i przyjąć Komunię duchowo.\nPierwsza sobota miesiąca - 4.04.2020 r.\nZachęcamy do przeżywania pierwszosobotniego nabożeństwa w domach.\nTransmisja na żywo z Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach rozpocznie się o godz. 18:10.\nBiuletyn Parafialny - 29.03.2020\nBiuletyn dostępny jest po kliknięciu linku poniżej:\nOgłoszenia na tydzień - 29.03 - 4.04\nSpowiedź od poniedziałku do soboty w Sali Oazy:\nPoniedz. Wtorek Środa\n9-11 xGrzegorz xSamuel xSzymon\n11-13 xSzymon xGrzegorz xProboszcz\n14-16 xProboszcz xSzymon xSamuel\n16-17.30 xSamuel xProboszcz xGrzegorz\n9-11 xSzymon xProboszcz xSamuel\n11-13 xSamuel xSamuel xGrzegorz\n14-16 xProboszcz xGrzegorz xProboszcz\n16-17.30 xGrzegorz xSzymon xSzymon\nAdoracja Najświętszego Sakramentu w kaplicy\nOd poniedziałku do soboty od 7.00 do 17.30\nObrzęd Komunii Świętej w kaplicy:\nOd poniedziałku do soboty o 7.00 i 17.30\nW niedzielę, 29 marca, Msze św. będą odprawione:\no 10.00 - intencje z godz. 7.00, 8.30 i 10.00\no 13.00 - intencje z godz. 11.30 i 13.00\no 18.00 w intencjach zbiorowych.\nPrzypominamy, że ilość osób uczestniczących we Mszy św. to 5, dlatego zapraszamy tylko osoby, które zamówiły intencje. Wchodzić prosimy wejściem przy kancelarii.\nObrzęd Komunii Świętej w niedziele będzie o 11.30 i 17.30 w kaplicy.\nKategorycznie prosimy aby w momencie udzielania Komunii w kaplicy przebywało maksymalnie 5 osób.\nPrzypominamy, że wszystkie Msze św. w tygodniu są odprawiane według zamówionych intencji, ale bez udziału wiernych. Mogą w nich uczestniczyć tylko osoby, które zamówiły daną intencję, ale po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym lub internetowym.\nKOMUNIKAT DUSZPASTERSKI W SPRAWIE EPIDEMII\nW związku z zaostrzeniem zasad przez władze państwowe oraz zaleceniami Biskupa naszej diecezji informujemy, że od jutra, tj, 25 marca do odwołania:\nwszystkie Msze święte będą odprawiane wg zamówionych intencji, jednak BEZ UDZIAŁU WIERNYCH.\nMogą w nich uczestniczyć tylko osoby zamawiające daną intencję, ale po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym lub przez Facebook.\nKaplica Adoracji będzie otwarta codziennie od 7.00 do 17.30, jednak prosimy by nie przebywało w niej więcej niż 5 osób jednocześnie.\nO godz. 7.00 (przed rozpoczęciem Adoracji) oraz o 17.30 (po jej zakończeniu) będzie obrzęd Komunii Świętej, z zachowaniem zasady z pkt. 2.\nSpowiedź będzie codziennie w kaplicy od 16.00 do 17.30.\nZapewniamy o naszej modlitwie za Was wszystkich, i prosimy o nią w naszej intencji.\nZapraszamy na Msze św. do kościoła wyłącznie rodziny czy osoby zamawiające daną intencję mszalną. Zgodnie z postanowieniem Rządu na Mszy nie może być więcej niż 50 osób. Biskup Romuald Kamiński udziela dyspensy od obowiązku uczestnictwa we Mszy św. niedzielnej do końca marca następującym grupom osób:\nosobom chorym lub mającym objawy infekcji (kaszel, katar, gorączka);\ndzieciom i młodzieży szkolnej oraz dorosłym sprawującym nad nimi bezpośrednią opiekę;\nwszystkim wiernym, którzy czują obawę przed zarażeniem koronawirusem;\nOsoby korzystające z powyższej dyspensy są zobowiązane w sumieniu do uczestnictwa we Mszy św. poprzez transmisję radiową, telewizyjną lub internetową.\nDekretem naszego Biskupa zostały odwołane rekolekcje parafialne oraz wszystkie nabożeństwa, takie jak Różaniec, Godzinki, Koronka do Bożego Miłosierdzia, Gorzkie Żale i Droga Krzyżowa. Zachęcamy do modlitwy indywidualnej i rodzinnej w domach.\nWielki Post, który obecnie przeżywamy, to wyjątkowa okazja do nawrócenia, do odnowienia naszej przyjaźni z Bogiem. To czas powracania do korzeni wiary i zadziwienia nad tajemnicą Bożej miłości, której wyrazem jest też stała obecność Pana Jezusa w Eucharystii (w czasie epidemii poprzez transmisję). Dobrze wykorzystajmy ten czas, aby ugruntować w sobie człowieka prawego sumienia i autentycznie zaangażowanego w budowanie królestwa Bożego. Zbawiciel ciągle nas w tym umacnia, karmiąc nas swoim Ciałem, które uczynił pokarmem na życie wieczne.\nZ racji trwającej epidemii zachęcamy w każdy piątek Wielkiego Postu do odprawiania w warunkach domowych Drogi Krzyżowej, a w niedziele Gorzkich Żali.\nW najbliższą środę, 25 marca będziemy przeżywali uroczystości Zwiastowania Pańskiego. Msze Święte tego dnia w naszym kościele sprawujemy o godz. 6.30, 7.00 i 18.00. Osoby korzystające z powyższej dyspensy zachęcamy do uczestnictwa we Mszy św. poprzez transmisję radiową, telewizyjną lub internetową.\nW czwartek, 26 marca, przypada w Kościele polskim Dzień modlitw za więźniów z okazji wspomnienia Świętego Dobrego Łotra. Patronuje on również więźniom, kapelanom więziennym, przewoźnikom, proszącym o dobrą śmierć, pokutującym i nawróconym grzesznikom. Wszyscy życiowo pogubieni zwracają się do niego o pomoc i wstawiennictwo, ponieważ jest on wzorem osoby doskonale żałującej za grzechy.\nReagując na coraz poważniejszą sytuację w kraju, a jednocześnie przygotowując się na trudną przyszłość, młodzież z "Góry Błogosławieństw" we współpracy z parafialną Caritas, chce utworzyć parafialną bazę wolontariuszy, którzy chcą i mogą pomóc osobom starszym oraz poddanym kwarantannie. Pomoc będzie polegała na tym, żeby zadzwonić i porozmawiać, zapytać, czy czegoś potrzebują, żeby zrobić zakupy, wyprowadzić psa na spacer itp. Na chwilę obecną parafia nie ma jeszcze zgłoszonego zapotrzebowania w tej kwestii, ale chodzi o to, żeby być gotowym, gdy liczba osób odizolowanych wzrośnie.\nKto może dołączyć do zespołu wolontariuszy? Każdy zdrowy, chętny i pełnoletni parafianin (lub mieszkaniec Legionowa i okolic). Zgłaszać się można pod numerem: 665-835-179 (koordynatorem projektu jest Julia). Tam też można będzie otrzymać więcej informacji oraz zgłosić zapotrzebowanie opieki.\nPotraktujmy to jako okazję do pełnienia uczynków miłosierdzia, zgodnie z zapowiedzią Pana Jezusa: "wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" (Mt 25,40).\nZapraszamy na Msze św. do kościoła wyłącznie rodziny czy osoby zamawiające daną intencję mszalną. Zgodnie z postanowieniem Rządu na Mszy nie może być więcej niż 50 osób, a my jako Wasi duszpasterze nie chcielibyśmy i nie wyobrażamy sobie tego, żebyśmy mieli Was liczyć przy wejściu do kościoła i zamykać drzwi przed kimkolwiek, dlatego usilnie prosimy, abyście skorzystali z dyspensy ks. Biskupa, i pozostali w swoich domach i tam przez TV, radio lub internet uczestniczyli w niedzielnej Mszy św.\nBiskup Romuald Kamiński udziela dyspensy od obowiązku uczestnictwa we Mszy św. niedzielnej do końca marca następującym grupom osób:\nPrzypominamy o możliwości przyjmowania Komunii Świętej w dwojaki sposób: do ust lub na rękę (w drugim przypadku kapłani będą pouczać o sposobie układania rąk do godnego przyjęcia oraz o konieczności spożycia Ciała Pańskiego przy kapłanie).\nKapłani dezynfekują ręce bezpośrednio przed udzielaniem Komunii Świętej.\nPrzynajmniej raz dziennie dezynfekowane będą kratki konfesjonałów.\nZe względów sanitarnych usunięta została woda święcona z kropielnic, dlatego wchodząc do kościoła czy kaplicy wystarczy uczynić znak krzyża i przyklęknąć.\nAdoracja Krzyża ustawionego z tyłu kościoła może odbywać się tylko przez przyklęknięcie lub ukłon. Zabrania się całowania krzyża i pasyjki.\nWszystkie spotkania formacyjne grup i zespołów parafialnych zostały odwołane. O ich wznowieniu będziemy informować.\nOd niedzieli, 15 marca, śpiewamy na zakończenie każdej Mszy świętej Suplikacje.\nCodziennie o 20.30 kapłani będą odmawiać Różaniec w intencji wszystkich ofiar epidemii, chorych, poddanych kwarantannie oraz za personel medyczny, i wszystkich pomagających w opanowaniu epidemii.\nPorządek Mszy św. i nabożeństw od 13 marca do odwołania w naszej parafii:\nNiedziela: 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 13.00, 16.00, 18.00\nMsze niedzielne będą odprawiane równolegle o tej samej godzinie w kościele i w kaplicy Adoracji.\nPorządek adoracji Najświętszego Sakramentu: Poniedziałek – Sobota: 7.00 – 17.30.\nw czasie każdej Mszy św. w kościele\nod poniedziałku do soboty od 16.00 do 17.30 w Kaplicy Adoracji.\nSzczególnie zachęcamy do korzystania z sakramentu pokuty i pojednania, bo nie wiadomo jak sytuacja będzie wyglądała przed samymi świętami Wielkanocnymi.\nJeżeli w tym czasie zagrożenia epidemią zdarzy się pogrzeb, to prosimy, aby uczestniczyła w nim tylko najbliższa rodzina.\nW związku z zamknięciem kin, film Najświętsze Serce nie będzie wyświetlony w podawanym terminie. Będziemy chcieli obejrzeć go po ustaniu epidemii. Osoby, które rezygnują i chcą zwrotu opłaty za bilety prosimy o zgłoszenie się do zakrystii lub kancelarii.\nWszystkich Parafian i Przyjaciół pozdrawiamy, zapewniamy o naszej modlitwie i błogosławimy: w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego!


District 9 zwiastun | OPIUM\n02/05/2009 / Agnieszka Melcer / fotosy\n„District 9” czyli Obcych dole i niedole\n„District 9” to długometrażowy debiut Neilla Blomkampa, będący rozwinięciem jego pomysłu z krótkometrażówki „Alive in Joburg” (do obejrzenia pod tym linkiem). Ten nakręcony w pseudo dokumentalnym stylu szort przedstawiał wizje świata w którym Obcy i ludzie żyją obok siebie. Jednakże egzystencja tych pierwszych nie wyglądała nazbyt różowo – nierozumiani, budzący przerażenie i wstręt zostali zepchnięci na margines społeczny i ulokowani w gettach gdzie kazano im żyć w nieludzkich (nieobcych?) warunkach.\nNiebanalny styl młodego twórcy (polecam jego klipy inspirowane grą Halo3) jak i sam szort zwróciły uwagę samego Petera Jacksona, który postanowił wyprodukować wersję długometrażową „Alive in Joburg”. Fabularnie „District 9” trzyma się swojego krótszego pierwowzoru: po 30 latach od pierwszego kontaktu, Obcy są izolowani i zmuszani do rezydowania w specjalnych obozach jak tytułowa Dzielnica Dziewiąta (D-9.com). Wikus – pracownik korporacji Multi-National United (www.multinationalunited.com) – zostaje pewnego dnia zainfekowany obcą biotechnologią przez co staje się łakomym kąskiem dla organizacji rządowych a także źródłem nadziei dla uciskanych Obcych, którzy dostrzegają w nim szansę na poprawę swojego losu.\nFilm promuje spora kampania wiralna – oprócz przedstawionych wyżej stron internetowych, w necie można dodatkowo 'poczytać’ sobie fikcyjny blog prowadzony przez Obcych (www.mnuspreadslies.com) jak i rozwiązać ciekawy test matematyczny (www.mathsfromouterspace.com)\nNa deser jeszcze oficjalny plakat plus fotka Wikusa.\nPoprzedni wpis Brad Pitt jest Benkartem!\nNastępny wpis Rain w deszczu czyli pierwszy plakat do „Ninja Assassin”\nKategoriefotosy klipy plakaty szorty zwiastuny\nEtykietyDistrict 9 Neill Blomkamp obcy science-fiction