Magazyn Miłośników Komiksu | Recenzja – „Valerian. Wydanie zbiorcze. Tom 3”\nPosted on February 2, 2016 by Paweł Ciołkiewicz\nW trzecim tomie zbiorczym „Valeriana” znajdziemy kolejne trzy niesamowite opowieści o przygodach pary agentów służb czasoprzestrzennych. Valerian i Laurelina tym razem muszą odbić porwanego ambasadora, pokonać tajemniczego złoczyńcę tworzącego fałszywe światy i uratować wymierającą planetę.\nDwa spośród trzech albumów tworzących trzeci integral już się w Polsce ukazały, trzeci natomiast pojawia się po raz pierwszy. Tom otwiera opowieść zatytułowana „Ambasador cieni”, druga w kolejności jest historia zatytułowana „Na fałszywych ziemiach”, zaś wydanie zbiorcze zamykają „Bohaterowie równonocy”. Historia publikacji dwóch pierwszych opowieści jest dość złożona. „Ambasador cieni” ukazał się w „Świecie Komiksu” w roku 1998, czyli aż osiem lat po publikacji czterech pierwszych albumów tej serii w magazynie „Komiks”. Natomiast opowieść „Na fałszywych ziemiach” została opublikowana sześć lat przed tym, zanim magazyn „Komiks” zajął się publikacjami przygód Valeriana. W roku 1984 na publikację tego albumu w bardzo okrojonej wersji zdecydował się „Świat Młodych”. Krótko mówiąc, dotychczasowa historia ukazywania się przygód kosmicznego agenta była dość zawiła. Teraz jednak dzięki wydawnictwu Taurus Media dostajemy wreszcie wszystko w należytej kolejności i formie.\nTrzeci tom oferuje zarówno to, do czego twórcy już nas przyzwyczaili, czyli dobrze opowiedziane historie z wyraźnym przesłaniem społecznym przedstawione w doskonałej formie graficznej, jak i to, co stanowi pewną nowość, czyli interesujące zabawy z formą medium komiksowego. Pierre Christin oraz Jean-Claude Mézeries najwyraźniej z każdym kolejnym albumem czuli się coraz swobodniej w wykreowanych przez siebie światach, pozwalając sobie na eksperymenty narracyjno-graficzne, za sprawą których trudno uwierzyć, że mamy tu do czynienia z komiksami, które powstały w latach siedemdziesiątych.\nW „Ambasadorze cieni” dwójka naszych bohaterów eskortuje ziemskiego ambasadora w drodze do Punktu Centralnego – newralgicznego miejsca we Wszechświecie, w którym na skrzyżowaniu różnych szlaków i tras powstała gigantyczna i niezwykle złożona konstrukcja stanowiąca mozaikę wytworów przedstawicieli różnych ras. Po raz pierwszy przewodnictwo w radzie sprawującej władzę w tej nieustannie rozrastającej się budowli ma objąć Ziemia. Jednak ziemski ambasador zostaje porwany zaraz po przybyciu do Punktu Centralnego. Laurelina wyposażona w niezwykłego Mruka Przetwornika z Bluxtu, znacznie ułatwiającego prowadzenie śledztwa, próbuje ustalić, kto stoi za tym czynem. Smaczku całej opowieści dodaje fakt, że porwanie uniemożliwiło Ziemi realizację zdradzieckich planów przejęcia całkowitej władzy nad Punktem Centralnym.\n„Na fałszywych ziemiach” to najdziwniejsza jak dotąd opowieść w całej serii, która rozpoczyna się w sposób wprawiający czytelnika w całkowitą dezorientację. Oto jesteśmy świadkami kolejnych absurdalnych scen, w których udział bierze Valerian. Najpierw widzimy go podczas walk prowadzonych przez wojska brytyjskie w Indiach, później w wiktoriańskiej Anglii, gdy uczestniczy w jakimś tajnym spotkaniu, by następnie obserwować jego perypetie w dziewiętnastowiecznej chińskiej dzielnicy w San Francisco. Nie mogło także zabraknąć jakiegoś francuskiego miasteczka z początków dwudziestego wieku. Wszystkie te sceny zyskują sens bardzo powoli wraz z rozwojem opowieści, kiedy to dowiadujemy się, że to nie Valerian bierze udział w tych eskapadach, ale jego kolejne klony, które zostały stworzone po to, by zmierzyć się z tajemniczym twórcą fałszywych światów.\nW trzeciej opowieści, „Bohaterowie równonocy”, śledzimy zmagania czterech herosów, biorących udział w morderczym turnieju – jego zwycięzca ma uratować planetę, której mieszkańcy skazani są na wymarcie. Jednym z czterech pretendentów jest oczywiście Valerian, który na tle pozostałej trójki wypada jednak raczej blado. Mamy tu bowiem Imgraala z Krahanu, faszyzującego mocarnego bohatera wzorowanego na Marvelowskim Thorze, który po swym zwycięstwie chciałby stworzyć nowy, oparty na sile ład rządzony przez rasę panów. Widzimy również Ortzoga z Burgnuf, przypominającego nieco Colossusa z drużyny X-Men, socjalizującego herosa sławiącego wolność, równość i braterstwo. Trzecim z kolei jest Blimflim z Nalamunu, uduchowiony bohater dążący do uzyskania harmonii z przyrodą. Valerian uzupełnia stawkę, ale o nim można powiedzieć jedynie, że sam nie wie, czego chce.\nTo właśnie ten ostatni album stanowi dla autorów szczególną okazję do nieskrępowanej zabawy z formą medium komiksowego. Christin kreśli tu alegoryczną przypowieść o starciu różnych ideologii ucieleśnianych przez poszczególnych bohaterów, zaś Mezeries przedstawia jej graficzną interpretację, pełnymi garściami czerpiąc inspiracje z różnych źródeł. Przede wszystkim mamy tu czytelne nawiązania do opowieści superbohaterskich, które są widoczne zarówno w sposobie kadrowania, jak i przedstawiania dynamicznych scen walk. Zmagania Imgraala i Ortzoga przedstawione zostały za pomocą typowo superbohaterskiej kreski, w kadrach często niemieszczących się na kolejnych planszach. Natomiast Blimflim jest rysowany iście Moebiusową kreską – nawiązania do „Arzacha” są bardziej niż czytelne. Trudno nie docenić trafności, z jaką twórcy łączą poszczególnych bohaterów i sposób ich przedstawiania, pozwalając sobie przy tym na szereg ironiczno-satyrycznych komentarzy.\nWydaje się, że tym razem wspólnym mianownikiem wszystkich trzech opowieści – poza jak zawsze wyraźnymi odniesieniami do różnych problemów społecznych – jest specyficzny podział zadań pomiędzy dwójką bohaterów. Nie sposób nie odnieść mianowicie wrażenia, że za każdym razem główną postacią jest tym razem Laurelina. To ona poszukuje ambasadora, to ona – wspólnie z dość ekscentryczną historyczką Jadną – wysyła na pewną śmierć kolejne klony Valeriana i wreszcie to ona bierze sprawy w swoje ręce po turnieju, którego zwycięzca ma przyczynić się do odrodzenia planety Simlan. Valerian tym razem jest raczej marionetką, bezwolną postacią, której los zależy od innych. Nawet w „Bohaterach równonocy”, gdy bierze udział w turnieju jako reprezentant Ziemi, na tle chwackich herosów wypada bardziej niż blado i znów musi liczyć na to, że Laurelina pomoże mu wydobyć się z tarapatów.\nStałym elementem kolejnych integrali z przygodami Valeriana są oczywiście materiały dodatkowe. Tym razem dostajemy tekst Stana Baretsa na temat rysownika, z którego dowiadujemy się wielu istotnych szczegółów dotyczących jego współpracy z Christinem oraz odpowiedzialną za nakładanie kolorów Evelyne Tranlé. Poznajemy rysownika jako tytana pracy, zawsze gotowego do nieustannego udoskonalania swych rysunków i stylu. Tekst jest bogato ilustrowany pracami Mézeriesa – mamy okazję podziwiać zarówno gotowe rysunki, jak i szkice na różnych etapach przygotowania.\nTrzeci tom wydania zbiorczego oferuje kolejne okazje do zapoznania się z niezwykłym światem przyszłości, w którym wszystko jest możliwe. Scenariusze Christina stają się coraz bardziej szalone, a warstwa graficzna nadal urzeka niezwykłym połączeniem uproszczonego cartoonowego sposobu rysowania postaci z pełnym detali stylem przedstawiania tła, na którym rozgrywają się kolejne historie. Trzecia odsłona serii dostarcza mocnych argumentów, by nadal śledzić perypetie dwójki galaktycznych agentów, wreszcie wydawane w Polsce we właściwej kolejności.\nTytuł: „Valerian. Wydanie zbiorcze. Tom 3”\nTytuł oryginału: „Valérian Intégrale tome 3”\nTagged recenzja, taurus media, Valerian, Valerian. Wydanie zbiorcze. Tom 3


Jesteśmy blisko Ciebie - Aktualności - Alma Color\nJesteśmy blisko Ciebie\t24-02-15 17:06\nTraktujemy naszą pracę jako misję. Nasza współpraca nie kończy się na sprzedaniu farby. Jesteśmy z Tobą do końca. Dajemy Ci technologię i jakość. Jesteśmy Twoim partnerem począwszy od udanego doboru odpowiedniej powłoki, poprzez jej właściwe użytkowanie, aż po zadowolenie z osiągniętego efektu. Gwarancja pełnej odpowiedzialności to nasz atut.\nJesteśmy obecni w każdym miejscu Polski. Jeżeli Twój sukces w biznesie zależy od dobrej jakości farb - zadzwoń, a nasz przedstawiciel handlowy umówi się z Tobą na spotkanie. Dysponujemy wykwalifikowaną kadrą doradców technicznych w każdym regionie Polski. Nasi ludzie posiadają profesjonalną wiedzę technologiczną. Zajmą się Państwem kompleksowo. Aby skontaktować się z naszym doradcą handlowym z Twojego regionu po prostu wejdź tutaj.


Muzyczny zbawiciel świata: Sonar with David Torn - Tranceportation (Volume 1) \nSonar to szwajcarska formacja mieszająca w swojej twórczości elementy m.in. post-rocka czy rockowej awangardy. Istnieją od dziesięciu lat i mają na koncie pięć płyt. Ostatnie dwie nagrali wspólnie z amerykańskim muzykiem Davidem Tornem, który współpracował z takimi postaciami jak David Bowie (Heathen, Reality i The Next Day), Mick Karn, Tony Levin czy Terry Bozzio. Współpraca z kwartetem z Zurychu ma chyba charakter stały, bo ich nowa wspólna płyta nosi tytuł Tranceportation (Volume 1). Biorąc pod uwagę, jak dobrze się jej słucha, już czekam na Volume 2.\nAlbum składa się z czterech kompozycji – dwóch długensów© i dwóch rzeczy o średniej długości. Nie ma to jednak aż takiego znaczenia, bo tak naprawdę płyty słucha się jak jednego długiego seansu hipnotycznego. Zaczynają od najdłuższego na płycie Labyrinth, które rozpoczyna się niezwykle spokojnie, oparte na wiodącym basowym motywie, z czasem jednak świetnie się rozkręca, cały czas bazując na niezwykle precyzyjnej, fantastycznie współpracującej sekcji rytmicznej i świetnym jej uzupełnieniu w postaci przede wszystkim mocno przetworzonych dźwięków gitary oraz klawiszy wprowadzających nieco kosmosu. Z jednej strony można by pomyśleć, że nie dzieje się tu aż tyle, żeby uzasadniać niemal 15 minut w dość jednostajnym klimacie i tempie, ale sama precyzja i intensywność tych dźwięków sprawiają, że w zasadzie ten kwadrans schodzi niezwykle szybko. Partitions – zdecydowanie najkrótszy numer w zestawie – mocno uspokaja, zwalnia tempo, schładza emocje, serwuje kapitalny, mroczno-tajemniczy klimat, ale wciąż bazując bardzo mocno na motywach basowych jako podstawie całej kompozycji. Pięknie płynie drugi z dłuższych kawałków – Red Sky – na pozór minimalistyczny w aranżacji, ale ile tam się dzieje na kolejnych planach i jak to wszystko fantastycznie hipnotyzuje i wciąga! Na wyższe obroty wchodzą od razu od pierwszych sekund Tunnel Drive. I to wcale nie znaczy, że jest głośno czy ciężko. Ale w tych dość oszczędnych przecież, zapętlanych partiach jest jakaś intensywność, niepokój, motoryka i napięcie. 39 minut, które trwa cala płyta, przelatuje błyskawicznie.\nTranceportation Vol. 1 to mistrzowski pokaz tego, że muzyka oparta na powtórzeniach i zapętlaniach motywów może być naprawdę ciekawa i nie nudzić ani przez chwilę. Tu nie ma nagłych zwrotów akcji, zmian tempa, rwanych motywów, skakania między pomysłami. Pojawia się pewien prosty w gruncie rzeczy pomysł, który jest następnie rozwijany nawet bez przesadnie dużych zmian natężenia dźwięku czy głośności. A mimo to czuć, że tam cały czas bardzo dużo się dzieje. Czekam na więcej!\n1. Labyrinth (14:29)\n2. Partitions (5:38)\nEtykiety: 2019, avant garde rock, best of 2019, david torn, post-rock, psychedelic rock, recenzja, sonar, tranceportation\nRocznik69 14 stycznia 2020 14:50\nDla ludzi o mocnych nerwach.;-)\nSonar with David Torn - Tranceportation (Volume 1)...\nWinter Moon - Make Real, Make Believe


Mammografia służy do badania piersi u kobiet, ma ona na celu szybkie wykrywanie raka piersi lub ewentualnej patologii sutka. Przy użyciu promieni rentgenowskich jest badany obraz gruczołu piersiowego sutka, a wszystko to jest dzięki zastosowaniu specjalnego aparatu rentgenowskiego, mammografu. Już guzki o średnicy 0,5 cm, które jeszcze są bezobjawowe i niewyczuwalne podczas badania piersi podczas masażu dłonią, lub nawet za pomocą USG mogą być wykryte podczas badania mammografem. Samo badanie mammograficzne pozwala również pobrać wycinek materiału do badania, aby przeprowadzić biopsję i jednoznacznie stwierdzić jakiego rodzaju jest guzek znaleziony w piersi. Wskazaniami do badania są: wiek kobiety, od 40 roku życia badaniom powinny pooddawać się panie co dwa lata, jednak od 50 urodzin już co rok, ponieważ ryzyko zachorowania na raka piersi wzrasta w tym okresie życia. Jeżeli w rodzinie występowały już choroby piersi, jest ryzyko obciążenia genetycznego, w takim wypadku kobieta powinna badać się regularnie, niezależnie od tego ile ma lat. Również jeżeli w planie jest terapia hormonalna lub istnieje podejrzenie zmiany w obszarze sutka, na przykład wciągnięcie brodawki lub wycieki, wtedy powinno się wykonać badanie mammograficzne. Pomimo, że samo badanie nie wymaga jakichś szczególnych przygotowań to jednak zaleca się, aby było wykonane w pierwszej fazie cyklu.


mnie się opłaca bo mam olej napędowy za darmo bo jestem posłem\nJeżdżę małym autkiem służbowym 1.4HDi. Robię ok 50tys km rocznie. Przy mojej jeździe auto pali ~5l/100km. Porównywalny silnik benzynowy niech spala 2 litry więcej. Przy przebiegu ~200tys km daje to spalenie ok 4000 litrów mniej niż na benzynie a do tego dochodzi przecież mniejsza cena ON. Jeśli chodzi o awarię to odpukać przez 4 lata wymieniane było koło pasowe dwa razy (2x250zł) i czujnik temperatury silnika (~150zł z wymianą) no i pasek rozrządu - nie pamiętam ile płaciłem. Nie wymieniam już drobnicy typu żarówki i inne drobne naprawy nie mające nic wspólnego z sinikiem. Czy na przebieg nieco ponad 200tys km to duże koszty?\nAle prywatnie i tak wolałbym jakiegoś mocniejszego benzyniaka ze względu na większą kulturę pracy i mniejsze problemy w zimę. LPG mnie jakoś cały czas nie przekonuje.\nMoja konkluzja jest taka - jak robisz faktycznie więcej jak 30tys rocznie i auto ma jeździć u Ciebie minimum 4lata diesel może się opłacać.\nTakie to nie bardzo rzeczowe wszystko, nie ma konkretnych przykładów co do serwisu itp, itd. No i brakuje jednego: średnie zużycie dotyczy jazdy spacerowej, miałem kilka aut, benzyna, diesel, teraz gaz, zdecydowanie jestem za dieslem dlatego , że nie "płacze" pod górkę i jak się jedzie szybko to nie pali 2 razy więcej jak silnik benzynowy tylko 2 litry więcej... Diesel jest najbardziej trujący stąd te wszystkie artykuły się biorą...\ntemat TABU rząd żre i żre i żre w zależności od popytu ........więc to kwestia czasu\nco chodliwe to podnosi ceny (jak będziemy tylko na gazie jeżdzić to zapewne cena gazu wzrośnie 5x\na my sobie możemy kłapać i kłapać rudy nas wyczyści z każdego grosza\na ja czekam na diesla na LPG. technologia istnieje tylko z jakichś powodów lobby paliwowe\ndogadało się z producentami silników i nie chcą auta, którym jazda byłaby za 1/3 aktualnego\ndiesel z uwagi na wysoki stopień sprężania ma wysoką sprawność, LPG jest odpadem\nprzy produkcji benzyn i olejów, więc na razie jest tanie.\nwtrysk ciekłego LPG zamiast ON to na prawdę _ŻADNA_ filozofia.\nzmienia się wyłącznie lepkość i dawka paliwa - reszta jest łatwiejsza,\nbo nie potrzeba żadnych specyficznych dla ON urządzeń (np. filtr czastek stalych znika, a on jest b. drogi)\nTrzeba tylko chcieć się nad tym pochylić.\nJak zagiel rozlozysz, to moze przy 180 km/h Twoj diesel pali 8 litrow na setke, bo w normalnym swiecie jest to fizycznie niemozliwe, nie da sie zejsc ponizej 11 litrow, jesli mowimy o kombi. Jechalem C5 z taka predkoscia to komputer pokazywal 12-13 litrow.\nW Gazecie trwają dwa niekończące się seriale: "Diesel się nie opłaca" i "mieszkania tańsze nie będą". Oba seriale to science fiction, mówiąc po naszemu g... prawda z lokowaniem produktu.\nTak tylko dieslem zrobimy na silniku od 500 000 do 1 000 000 km, z silnikiem benzynowym możemy o tym tylko pomarzyć;)\nMój poprzedni benzynowy silnik padł po 200 000:) teraz jeżdżę dieslem mam ponad 300 000 na liczniku i nie ma żadnych problemów.\nPytanie raczej powinno brzmieć w jakim stanie ile tat ma i za co go kupić. To co teraz się sprzedaje to głównie stare złomy ludzie to kupują bo na to ich stać dlatego mamy na drogach takie stare samochody które tylko ładnie wyglądają a w rzeczywistości są zużyte.


Grecja - Kreta | Wypad na WEEKEND Google+\nHome / Adelianos Kampos / Elafonisi / Frangokastello / Grecja / klasztory kościoły i cerkwie / Kreta / Piso Moni Preveli / Rethymnon / w górach i na szlakach / wakacje / wypoczynek i rekreacja / zamki i pałace / Grecja - Kreta\n10/06/2010 Adelianos Kampos , Elafonisi , Frangokastello , Grecja , klasztory kościoły i cerkwie , Kreta , Piso Moni Preveli , Rethymnon , w górach i na szlakach , wakacje , wypoczynek i rekreacja , zamki i pałace\nJeśli wybieracie się na Kretę, i będziecie wypoczywać w zachodniej części wyspy z pewnością znajdziecie tu przydatne informacje. Jeśli wylądujecie w okolicy Rethymnon - dodatkowo kilka praktycznych wskazówek.\n(Adelianos Campos) To najbardziej znana miejscowość turystyczna w północnej części wyspy z nowoczesnymi hotelami i piaszczystą plażą. Jest to w zasadzie jedna długa ulica z licznymi sklepami, restauracjami, klubami, w których życie zaczyna się dopiero wieczorem.\nJeśli chodzi o konkretną ofertę biura podróży i hotelu, to polecam stronkę: www.wakacje.pl. Oprócz standardowego opisu oferty, koniecznie zapoznać się trzeba z opiniami użytkowników, które pomogą nam w wyborze.\nJeśli Twoim zamiarem jest leżenie cały czas na plaży, to mam jedną ważną informację i nie musisz już czytać dalej ;) Jeśli planujesz zwiedzić część wyspy i zobaczyć coś ciekawego, to zapraszam do lektury.\nDo kąpieli w morzu niezbędne są buty do wody. Jeśli zapomnisz zabrać je z Polski, to na miejscu koniecznie kup. Koszt ok. 5 EUR. (chyba taniej niż w kraju)\nCo warto zobaczyć i czym zwiedzić Kretę ?\nŻeby być całkowicie niezależnym, proponuję wynająć samochód. Koszt wynajęcia małego auta to ok. 35 EUR. za dobę. W okolicy jest kilka wypożyczalni aut. Ceny zależą od standardu auta. Można też wynająć skuter ;) Korzystałem z Traffic. Miła obsługa, która proponuje fajne trasy. Można porozumieć się zarówno po angielsku, jak i po niemiecku.\nCiekawostka: Jeśli spotkasz (zazwyczaj w niedzielę) na swojej drodze auto, które porusza się z prędkością ok. 20-30 km/h to nie trąb i nie denerwuj się. Jest to tzw. spacer grecki. Tak Grecy spacerują dziwiąc się nam, że pokonujemy większe odległości pieszo.\nKreta jest wyspą skalistą i podczas zwiedzania południowej części należy zachować ostrożność w poruszaniu się po krętych drogach.\nJest to niewielka wyspa położona w południowo-zach. części Krety o półtropikalnym klimacie i krystalicznie czystą wodą. Na wysepkę można dostać się pieszo. Woda sięga najwyżej do kolan. Aby w pełni posmakować uroków tego pięknego zakątka i przy okazji poopalać się trochę, to na wyprawę trzeba przeznaczyć cały dzień. Odległość od Rethymnonu to ok 135 km.\nNa Elafonisi znajduje się plaża z charakterystycznym różowym piaskiem, uważana za jedną z najpiękniejszych plaż Europy. Dalsze części plaży, na wyspie, upodobali sobie naturyści. Bez skrępowania opalają się wśród tekstylnych plażowiczów.\nCiekawostka: Z różowym kolorem piasku na wyspie wiąże się legenda, według której wojska tureckie w XIX w. brutalnie wymordowały szukających tu schronienia wiele kobiet i dzieci. Plaża spłynęła krwią i od tego czasu piasek ma kolor różowy.\nUrzekające miejsce położone nad południowym morzem. Odległość od Rethymnonu to ok. 36 km. (kier. na południe). Znajduje się tutaj klasztor, który pełnił ważną rolę w historii Krety. Było tu centrum oporu przed najazdami Turków, a w mniej odległej przeszłości klasztor dał schronienie oddziałom aliantów po zajęciu Krety przez Niemców w 1941 r. oraz pomagał w ich ewakuacji z pobliskich plaż aż do Aleksandrii.\nPo zwiedzeniu klasztoru udajemy się malowniczą drogą wzdłuż wybrzeża do twierdzy Frangokastello.\nWielka twierdza w kształcie kwadratu. Wznieśli ją w XIV w. Wenecjanie, by poskromić buntowniczych mieszkańców tych okolic oraz piratów nękających Kretę od strony wybrzeża afrykańskiego. Poniżej fortecy znajduje się długa, piaszczysta plaża z doskonałymi warunkami do pływania i snurfowania.\nCiekawostka: Według legendy, w rocznicę wielkiej masakry podczas powstania greckiego w którym zginął przywódca grecki wraz z kilkoma setkami Kreteńczyków, ukazują się o świcie duchy poległych, maszerując dookoła murów.\nZ Frangokastello jedziemy do Rethymnonu. Wciąż urzeka nas piękna, otulona skałami trasa.\nJedno z ważniejszych miast na Krecie, w którym dominuje potężna forteca wenecka. Pełniła ona podobną rolę jak ta w Frangokastello. Oprócz niej możemy podziwiać wspaniałą architekturę miasta, w której znajdziemy zarówno wpływy kultury weneckiej, jak i tureckiej. Wąskie, zamknięte dla ruchu kołowego alejki starej części miasta idealnie nadają się do spacerów. Niedaleko twierdzy znajduje się port oraz liczne tawerny, które jak magnes przyciągają turystów.\nJeśli tutaj dotarliście, to znaczy, że nie zanudziła Was ta wirtualna wycieczka po zachodniej Krecie. Więcej zdjęć znajdziecie w moim albumie Picasa.\nPoniżej jeszcze kilka ciekawych informacji:\nDumny i nieugięty charakter Kreteńczyków kształtował się przez wiele lat oblężeń, bitew i głodu. Są to ludzie z natury gościnni i ciepli, lecz nigdy nie mów o nich jak o Grekach lecz Kreteńczykach.\nChętnie przyjmuj gościnność Kreteńczyków. Nikt nie oczekuje od ciebie rewanżu, natomiast odrzucając ją, możesz urazić gospodarzy.\nJeśli chodzi o zwierzęta domowe, to na wyspie uwielbiane są koty. Psy natomiast trzymane są na krótkich łańcuchach. Na kontynencie greckim jest odwrotnie. Koty są w niełasce.\nAdam 28 stycznia 2012 21:15\nNa samej Krecie jeszcze nie byłem jednak w Grecji już kilkukrotnie i uwielbiam ten kraj:) Spokój mili ludzie a to że bankrutują - myślę że jeszcze długo nie a na Kretę może w tym roku.


Koło dojazdowe - jak z niego korzystać?\nKoło dojazdowe. Czym jest, po co się je stosuje i jak należy z niego korzystać?\nO ile w przypadku kół zapasowych wszystko wydaje się jasne i oczywiste, o tyle w przypadku popularnych „dojazdówek” sprawa nie jest już taka prosta. Badania pokazują, że kierowcy nie tylko nie bardzo wiedzą, jakie jest faktyczne przeznaczenie koła dojazdowego, ale też jakie są warunki jego eksploatacji. Fakt, ze dojazdówek używamy coraz rzadziej, nie oznacza, że nie używamy ich wcale. A używane bez zachowania niezbędnej ostrożności, mogą sprawiać spore problemy. Dlaczego?\nCzym jest i do czego służy koło dojazdowe?\nKoło dojazdowe jest rodzajem zwykłego, standardowego koła zapasowego, choć w rzeczywistości różni się od swojego odpowiednika niemal pod każdym względem. W porównaniu z kołem zapasowym, dojazdówka jest:\nwęższa – zwykle opona koła dojazdowego ma szerokość ok. 125 mm,\nma mniejszą średnicą,\nposiada inne wytyczne względem optymalnego ciśnienia powietrza,\numożliwia jazdę ze zdecydowanie mniejszą prędkością.\nKoło dojazdowe – wyjaśnia nasz ekspert z iParts.pl – powstało jako mniejsza i lżejsza alternatywa dla koła zapasowego. Zadaniem dojazdówki jest bezpieczne doprowadzenie samochodu do domu, warsztatu lub zakładu wulkanizacyjnego i nic poza tym. Sama jego charakterystyka sprawia, że nie nadaje się do jazdy na dłuższej trasie. Koła dojazdowego nie wolno traktować jako równoważnego zamiennika standardowego koła samochodowego. To raczej substytut, który dzięki swoim małym gabarytom i niewielkiej wadze zajmuje mniej miejsca niż koło zapasowe, przez to łatwiej jest go przewozić w bagażniku.\nDlaczego dojazdówki wychodzą powoli z użycia?\nMożna by się pokusić o stwierdzenie, że wśród wszystkich samochodów poruszających się po polskich drogach z kołem zapasowym na wyposażeniu, nie więcej niż 1/3 posiada w bagażniku koło dojazdowe. W porównaniu do tego, z czym mamy do czynienia na zachodzie Europy, to i tak bardzo dużo. Dlaczego? Ponieważ większość naszych samochodów to modele co najmniej kilkuletnie, a najczęściej kilkunastoletnie. W nowoczesnych autach nawet klasyczne koło zapasowe należy do rzadkości (oprócz modeli terenowych), a dojazdówka tym bardziej. Z czego wynika podobny trend? Czyżby producentom aut przestało zależeć na tym, abyśmy w przypadku przebicia opony mieli możliwość dotarcia do domu bez konieczności wzywania pomocy drogowej?\nGdyby producenci kół dojazdowych mieli mieć do kogoś pretensje o drastyczny spadek sprzedaży, powinni je skierować do największych koncernów oponiarskich. One to bowiem – poprzez znaczące udoskonalenie technologii wytwarzania opon samochodowych – sprawiły, że koła dojazdowe straciły rację bytu. Nowoczesne opony są znacznie trwalsze i ulegają przebiciom znaczenie rzadziej, niż jeszcze kilkanaście lat temu. Co więcej, na popularności zyskują również opony zdolne do automatycznego samonaprawiania się. To plus ciągła walka producentów aut o zachowanie jak największej przestrzeni bagażnikowej, dało efekt w postaci niemal całkowitej rezygnacji z kół zapasowych i dojazdowych. Zamiast nich w bagażniku wozimy obecnie jedynie niewielkie zestawy naprawcze, choć nawet one często bywają zupełnie nieprzydatne.\nJak powinno być eksploatowane koło dojazdowe?\nPosiadając już koło dojazdowe z nastawieniem, iż może ono zostać użyte w każdej chwili, musicie przede wszystkim pamiętać o podstawowych zasadach jego eksploatacji. Co to za zasady?\nAby koło dojazdowe mogło być używane, musi zostać napompowane powietrzem o ciśnieniu ok. 4,2 bara (zwykle górna granica wynosi 4,5 bara).\nMaksymalna prędkość pojazdu z założonym kołem dojazdowym nie może przekraczać 80 km/h.\nZałożenie koła dojazdowego może dać efekt w postaci informacji o awarii hamulców, ABS czy układu kontroli ciśnienia w ogumieniu.\nKoła dojazdowego należy używać na jak najkrótszym dystansie.\nJazda z kołem dojazdowym może prowadzić do nieoczekiwanych poślizgów na zakrętach lub mokrej nawierzchni.\nPamiętajcie! Koło dojazdowe to rozwiązanie doraźne i tymczasowe. Nie traktujcie go jako zwykłego koła zapasowego. Jeśli już musicie je założyć i przejechać z nim dłuższy dystans, starajcie się mieć je na przedniej osi. Koło dojazdowe na osi tylnej może prowadzić do szczególnych utrudnień w prowadzeniu pojazdu.\ncześć, Gratulacje dla Pana Dominika za poruszenie bardzo ciekawego tematu. Zgadzam się z nim w 100% odnoście stwierdzenia, ze koło dojazdowe to przeżytek tak jak normalne koło zapasowe. Po co sobie zajmować nimi miejsca w bagażniku, jak zestaw naprawczy daje nam około 150 km a to w zupełności wystarczy by dojechać do mechanika. Co więcej wszystkie ubezpieczalnie dają teraz w standardzie z OC lawetę od zniszczonego ogumienia, wiec to kolejny argument by się tego pozbyć Jeszcze raz gratulacje za tak ciekawy artykuł\nPozwolę sobie nie do końca się zgodzić, bo nie zawsze (jak się właśnie dowiedziałem) zestaw naprawczy jest cokolwiek wart... otóż godzinę temu złapałem kapcia ok 10km od domu. Chciałem już użyć zestawu naprawczego albo nawet tylko dopompować koło myśląc, że dojadę do domu. Jednak okazalo się, że jadąc leśną drogą najechałem na jakąś blachę lub coś podobnego co było pod liściami i rozwaliłem oponę na odcinku 4cm. Gdyby nie dojazdówka musiał bym wzywać pomoc drogową i czekać czort wie ile, a tak za 10 minut byłem w domu. Tak że dojazdówka nie jest taka zła i niepotrzebna, zwłaszcza jeśli nie przeszkadza mi wcale jej obecność w bagażniku.\nPan Dominik poruszył ciekawy temat, zgadzam się, że koło dojazdowe staje się przeżytkiem jak normalne koło rezerwowe. Sam nie rozumiem po co sobie tym miejsce zajmować w bagażniku. Zestaw naprawczy wystarczy spokojnie do 150 km, ten dystans wystarczy bo dojechać do jakiegokolwiek mechanika. Również w tym monnecie wszystkie ubezpieczalnie dają w standardzie z OC lawetę od zniszczonego ogumienia. Artykuł bardzo na temat


Mieszkania Radom Prędocinek Cisowa - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl\nmorizon.pl mieszkania mazowieckie Radom Radom Prędocinek Cisowa\nRadom Prędocinek Cisowa - mieszkanie na sprzedaż\nMieszkania Radom, Prędocinek, Cisowa - oferty sprzedaży\nZnaleziono 4 ogłoszenia, średnia cena 245 000 zł (5099 zł/m²)\nMieszkanie o powierzchni 47,30 m2, położone na czwartym piętrze w bloku czteropiętrowym, przy ul. Cisowej na osiedlu Prędocinek. Składa się z dwóch przestronnych pokoi, ustawnej kuchni, oddzielnej łazienki i WC oraz przedpokoju. Przynależy duży balkon typu loggia i piwnica. Mieszkanie słoneczne, zadbane, dwustronne w układzie północ-południe. Wszystkie okna PCV, drzwi zewnętrzne antywłamaniowe, wymienione drzwi wewnętrzne, na podłogach panele w\n2 pokoje na Prędocinku\nZadbane, przestronne mieszkanie na ulicy Cisowej czeka na nowego Właściciela. Składa się z ustawnego salonu, dużej sypialni, widnej kuchni, łazienki, oddzielnego wc oraz przedpokoju, który pomieści pojemną szafę. Do mieszkania przynależy zadaszony balkon oraz piwnica w podpiwniczeniu budynku. Solidne okna PCV, panele oraz płytki na podłogach. Gładzie na ścianach oraz częściowo wymieiona instalacja elektryczna. Ciepła woda z sieci miejskiej (brak\nFajne, przytulne mieszkanie na Prędocinku czeka na nowego właściciela. Lokal po remoncie, gotowy do zamieszkania. Wyposażenie oraz umeblowanie w cenie. Do mieszkania przynależy duży balkon i piwnica. Ciepła woda z sieci miejskiej. Blok zarządzany jest przez wspólnotę, co gwarantuje porządek. Spokojni sąsiedzi, zielona okolica, bliskość wszystkich usług i instytucji to dodatkowe atuty tej nieruchomości. Zapraszam do oglądania!\n2 sypialnie, pokój dzienny oraz nowocześnie umeblowana kuchnia a także wykończona glazurą łazienka. Wewnątrz znajduje się plac zabaw, dla dzieci z piaskownicami, drabinkami oraz huśtawkami, widoczny z okien mieszkania także parking. Miłe sąsiedztwo , wiele rodzin z dziećmi. Do dyspozycji mieszkańców garaż w piwnicach budynku oraz parking na terenie osiedla. W pobliżu znajduje się przedszkole, szkoła podstawowa i gimnazjum, kościółOdległość do


wroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Jaki jest najważniejszy moment dnia dla ojca?\nCo zrobić, by stworzyć bliską i silną więź z dziećmi, by budować poczucie własnej wartości u dzieci na co dzień?\tAgnieszka Napiórkowska /Foto Gość\nW Centrum Historii Zajezdnia odbyły się kolejne szóste warsztaty w ramach tegorocznej edycji Wrocławskiego Klubu Ojca. Projekt ten jest realizowany przez fundację "Rodzina i Przedsiębiorczość".\nW jego ramach ojcowie spotykają się, żeby popracować nad swoim ojcostwem, by stawać się coraz bardziej efektywnymi. Wymieniają się doświadczeniami, problemami, integrują się, rozwijają swoje kompetencje, które mogą wdrożyć później w życiu rodzinnym.\nW ciągu roku odbędzie się ponad 30 spotkań w formie warsztatowo-wykładowej w ramach Wrocławskiego Klubu Ojca. Tym razem 24 kwietnia w Centrum Historii Zajezdnia uczestnicy mówili o najważniejszym momencie dnia dla ojca.\n- Rozmawialiśmy o tym, że w dzisiejszych czasach wielu mężczyzn jest zapracowanych i nie mogą poświęcić tyle uwagi dzieciom, ile by chcieli. Co zatem zrobić, by stworzyć bliską i silną więź z dziećmi, by budować poczucie własnej wartości u dzieci? - relacjonuje Grzegorz Kowal, wiceprezes fundacji "Rodzina i Przedsiębiorczość".\nPodczas spotkania ojcowie omawiali trzy główne nurty psychologiczne w tym temacie.\n- Pierwsza koncepcja zespołu National Center for Fathering mówi o tym, że najważniejsze jest pierwsze 15 sekund po powrocie ojca do domu. Chodzi o wylewne przywitanie, przytulenie i wycałowanie żony oraz dzieci, a także podzielenie się z nimi dobrym słowem. Ten powrót nastraja rodzinę na resztę wieczoru. On musi się kojarzyć z czymś miłym. Ojciec daje w ten sposób domownikom poczucie, że jego całodzienna nieobecność jest niezbędna dla dobra rodziny, ale dopiero teraz nadchodzi ten najpiękniejszy czas dnia. Pokazuje, że czuje się spełniony właśnie w domu i dopełnia całą układankę rodzinną - tłumaczy G. Kowal.\ndodane 25.04.2019 11:20\nOJCOSTWO POWOŁANIE MISJA


Czy słodki syrop powstaje przez wydojenie kokosa, jak krowy? + przepis na „Marsa” w formie pieczonej – Aviaq\nKolejny produkt, który może powstać z kokosa! Na początku pisania bloga miałam dosłownie fazę na ów bakalię, napisałam teksty o: mące + wiórkach, mleku, musie oraz gęstym mleczku, a tematu jeszcze nie wyczerpałam. Został mi jeszcze przede wszystkim cukier kokosowy czy mleko w proszku, bowiem z samego owocu palmy kokosowej produkuje się naprawdę wiele artykułów spożywczych. Może najpierw krótkie przypomnienie o samej roślinie, która to nosi nazwę kokos właściwy bądź palma kokosowa właśnie. To jedyny gatunek z monotypowego rodzaju kokos, należącego do rodziny arekowatych. Jego nazwa w sanskrycie zaś brzmi „kalpa wryksza” co oznacza: „zaspokajający wszystkie potrzeby życia”, z malajskiego zaś „pokok seribu guna” – „drzewo o tysiącu zastosowań”.\nPochodzi z południowo-wschodniej Azji i północo-zachodniej Ameryki Południowej, gdzie natrafiono na ślady obecności ów rośliny sprzed nawet 15 milionów lat. Jeżeli przyjrzymy się zaś jednej z zamieszczonych poniżej etykiet napisano tam, iż dzisiejszy produkt powstaje poprzez filtrowanie syropu z cukru palmy kokosowej. Jeśli pamiętacie jeszcze tekst o melasie karobowej, jej tworzenie było praktycznie bardzo podobne. W internecie natrafiłam natomiast na przepis, jak samodzielnie wykonać dzisiejszego bohatera i wbrew pozorom, nie jest to trudne. Wystarczy najpierw mocno zagotować cukier (najlepiej kokosowy) w wodzie, następnie dodać wiórki, a po dwóch godzinach „czekania” w chłodnym miejscu -> przecisnąć całość przez gazę. W procesie tym najważniejsze jest dokładne odmierzenie czasu oraz temperatury syropu.\nOkej, ale co, jeśli nie mam czasu, ochoty bądź zwyczajnie jestem zbyt leniwy/leniwa na takie eksperymenty? Tutaj przychodzi rozwiązanie, z którego korzystam także ja (choć po poznaniu ów prostej receptury na samodzielnie stworzony syrop, prawdopodobnie skuszę się na próbę wykonania go w domowych warunkach 😉 ). Wystarczy iść na zakupy! Co prawda nie jest to produkt powszechny, jednak już coraz więcej większych marketów wprowadza go na swoje „zdrowe półki”, na pewno znajdziecie go też w każdym BIO sklepie, niektórych drogeriach typu Rossmann oraz rzecz jasna przez internet. To jeden z droższych syropów/słodzików, bowiem za 250 ml trzeba zapłacić (zależnie od marki) od 15 do nawet 30 złotych.\nJak widzicie na zdjęciach poniżej, posiada lśniącą, półprzezroczystą, pomarańczową-rdzawą, taką jakby „piwną barwę”, a także dosyć gęstą strukturę, zdecydowanie bardziej, niż np. syrop klonowy, jednak odrobinę rzadszą od melasy karobowej (tej niepodgrzanej 😉 ). Bardzo lepi się do rąk czy naczyń, posiada charakterystyczny, słodki, aczkolwiek nieco gorzkawy smak i zapach, który mi również nieco kojarzy się właśnie.. z piwem 😀 Jakby taka jego wyrazista nutka w morzu ogromnej słodyczy, wyższej od wymienionych wyżej słodzików. Przez nią natomiast nie każdemu nasz bohater może zasmakować, ja sama w sumie długo się do niego przekonywałam, a na półce stał – jedynie napoczęty – dobre kilka miesięcy. Dopiero teraz zaczęłam z nim eksperymentować oraz się zaprzyjaźniać.\nPoniżej przedstawiłam jego wartość kaloryczną, która – o dziwo! – nie różni się na obu opakowaniach, toteż mamy tutaj chyba prawidłowe dane. Jak możecie zauważyć, syrop kokosowy składa się z samych węglowodanów -> cukrów prostych, czego łatwo było się też domyślić. Aby nieco Wam rozjaśnić widok tych kalorii powiem, że łyżka naszego płynu waży mniej więcej 15 g, łyżeczka natomiast – około ośmiu. To produkt oczywiście wegański i bezglutenowy, na opakowaniu obaj producenci pochwalili się również, iż niskoglikemiczny. Czy to prawda? Indeks znajduje się tutaj na granicy średniego i niskiego, bowiem wynosi (tylko) 35. Jednak mimo wszystko jest najmniejszy z pośród wszystkich, słodkich syropów, a w porównaniu do ogólnie: słodzików, niższy posiadają jedynie ksylitol (8) oraz stewia (0).\n100 g 312 kcal 0 g 0,8 g 78 g —\nDobrze, czy dzisiejszy bohater ma jakieś korzystne właściwości dla naszego zdrowia, czy może warto go stosować w kuchni jedynie jako zamiennik innych syropów, ów o wyższym IG? Zawiera potas, wapń, żelazo, magnez i cynk, a także witaminy B, C, E i K oraz antyoksydanty. Oprócz tego, nie traci on swoich własności podczas podgrzewania – w przeciwieństwie np. do miodu. Przyspiesza metabolizm, wspomaga trawienie, pracę układu pokarmowego, jak również reguluje poziom cukru we krwi. Tak naprawdę nie znalazłam więcej informacji o jego korzystnych aspektach dla organizmu, wszystkie ze stron w sieci powtarzają jedynie o niskim indeksie, że stanowi świetny zamiennik białego cukru + nie doprowadza do skoków poziomu glukozy we krwi, spowolnia wchłanianie do niej cukru poprzez posiadane enzymy.\nSpójrzcie natomiast na powyższe zdjęcia, czyli (pięknie pachnące) połączenie sporej łychy syropu kokosowego + dwóch łyżek oleju Omega-3. Co prawda mikstura ta w zupełności nadaje się do jedzenia, jest też z pewnością bardzo smaczna, ja jednak wykorzystałam ją jako maseczkę do włosów. Najpierw nałożyłam na całą ich powierzchnię, wtarłam mocniej przy skórze, następnie pozostawiłam na mniej więcej 20 minut, po czym spłukałam. Różne maseczki na bazie olejów oraz jakichś innych, dodatkowym elementów robię już od kilku tygodni regularnie, co sobotę – pisałam o tym w tekście na temat oleju słonecznikowego, gdzie jednak zapomniałam pokazać jej na zdjęciu (w sumie, wyglądała bardzo podobnie do ów powyżej).\nSama zauważyłam, że moje włosy czują się po niej świetne, są także odżywione i lepiej się układają (a także cudownie pachną!). Nasz dzisiejszy bohater bowiem znakomicie wpływa na kondycję zarówno ich, jak również skóry czy paznokci, dlatego można go wykorzystywać dodatkowo w maskach do twarzy, paznokci, peelingach bądź domowej roboty kremach.\nSyrop kokosowy kulinarnie, czyli nie tylko słodycze:\nHa, miał on chyba najmniej właściwości spośród dotąd prezentowanych produktów, toteż żyję nadzieją, iż przynajmniej w kuchni jego zastosowanie będzie nieco wyższe. Jak mogliście przeczytać w tytule, dzisiaj przygotowałam dla Was przepis na przepyszne, wilgotne brownie/ciasto -> kolejne już odtworzenie popularnego batonika „Mars”, wcześniej zaś mogliście zauważyć je zarówno na moim facebooku, jak też instagramie. Obrazek wyróżniający przedstawia zaś tą samą, kultową słodycz w wersji omletowej, a fotografie powyżej – również pieczonego, aczkolwiek tym razem „Snickersa”. Przepisy na ów dwa dania znajdziecie natomiast gdzie indziej, już za niedługo 🙂 Tym razem zapraszam na „”Marsa” pieczonego”. Jeśli natomiast macie ochotę na ów „batoniki” w wersji owsiankowej -> znajdują się one w tekście o orzeszkach ziemnych („Snickers”) oraz w tym o daktylach („Mars”).\nTo jednak nie wszystkie dania, do których ostatnio wykorzystałam syrop kokosowy (ba, wszystkich nie znajdziecie w całym dzisiejszym tekście!). W końcu pisałam, iż ostatnimi czasy bardzo się polubiłam z naszym bohaterem, tak więc z pewnością zobaczycie go jeszcze nie raz, w najbliższych wpisach/recepturach. Okej, lecz co tutaj jeszcze mamy?\nzupę krem wielowarzywną, z makaronem i koperkiem w środku, polaną natomiast zarówno dzisiejszym bohaterem, jak również olejem kokosowym\njeden z koktajli wypitych na śniadanie podczas wyzwania (kiedy akurat wybiło korki, zamiast blenderem musiałam ugniatać go ugniataczką, a o 6:3o rano naturalne światło nie jest jeszcze perfekcyjne 😀 )\nmoje instastory, gdzie chwaliłam się pysznym jedzonkiem w szklanym słoiku, czyli dwusmakową kaszką manną, bardzo słodką i ze sporym dodatkiem sezamu: w postaci zarówno pasty, nasionek, jak też oleju\nDobrze, lecz zarówno ja wykorzystywałam syrop kokosowy jedynie w daniach słodkich (oprócz zupki-kremu), do takowych radzą dodawać ją wszelkie strony internetowe czy nawet teksty znajdujące się na etykietach sklepowego produktu. Jednak nadaje się on także do posiłków wytrawnych, gdzie z powodzeniem przełamie smak, uzupełni ogólny aromat potrawy oraz nada jej takiego charakteru + głębi smaku. W punktach przedstawię może kilka propozycji na dzisiejszego bohatera, tych popularniejszych, które akurat przyszły mi do głowy:\ndania słodkie: naleśniki, omlety, placuszki, ciasteczka, ciasta, brownie, biszkopty, wszelakie wypieki, słodkie bułeczki, kruszonki, z owocami, w sałatce z nich, surówce, owsiance bądź dowolnej innej papce, twarożku roślinnym, lodach, deserach, karmelach, słodkich polewach, kremach, musach, żeby po prostu polać danie czy zjeść choćby samemu, na łyżeczce, sprawdzi się też w przetworach – np. konfiturach\ndania wytrawne: aby przełamać smak leczo bądź gulaszu (zwłaszcza takiego orientalnego), do marynaty, sałatkowego dressingu, nawet wytrawnej tarty czy polania już gotowego dania albo zupy, w sosach, dipach\nnapoje: gorące, gęste – typu np. czekolada pitna, koktajle, smoothies, shake’i, lemoniady, domowe napoje izotoniczne, do kawy bądź herbaty zamiast słodzidła, opcjonalnie kwaśnego soku tudzież syropu\n60 gram tofu naturalnego\n60 gram ciecierzycy już ugotowanej bądź konserwowej\n1/4 banana czyli ok. 25-35 g\n50 mililitrów mleka roślinnego najlepiej sojowego, u mnie naturalne\n1/3 karmelu daktylowego\ngorąca woda spod gotowania daktyli\n70 gram suszonych daktyli\n3 kostki czekolady gorzkiej ja użyłam Wawel bez cukru\n50 mililitrów mleka roślinnego to samo, co do ciasta\ngorąca woda najlepiej reszta spod daktyli\n20 gram kremu czekoladowego np. Enerbio orzechowo-nugatowy\n20 gram kremu krówkowego\nOkej, dużo składników, ale trzeba zabrać się za to danie! Zaczynamy od nagrzania piekarnika do 190 st. C. Teraz wrzątkiem zalewamy daktyle i gotujemy je na małym ogniu ok. 10-15 minut, zależnie od ich twardości - aż będą miękkie. Kolejno odlewamy część płynu (przyda się później).\nDodajemy syrop kokosowy oraz sól, blenderem (przy najmniejszej mocy) bądź ugniataczką tworzymy z nich niezbyt gładki karmel, wspomagając się wodą dla uzyskania odpowiedniej konsystencji. Następnie przygotowujemy polewę, do rondelka wlewając mleko i wkładając czekoladę.\nGotujemy ją ok. 10 minut na małym ogniu, koniecznie pod pokrywką, raz za czas mieszając + dolewając daktylowej wody w razie potrzeby, aby pod koniec była ona średniej gęstości. W międzyczasie zabieramy się za masę nugatową.\nNa początek blendujemy tofu, banana, mleko + cieciorkę wedle uznania - ja wolę zachować sporo kawałeczków, jednak Wy możecie preferować np. idealnie gładki krem. W razie potrzeby dolewamy płynu, konsystencja powinna być jednak raczej gęsta.\nKolejno dodajemy 1/3 karmelu, PB, karob, cukier kokosowy i całość już dokładnie mieszamy łyżką, pamiętając o utrzymywaniu odpowiedniej struktury nugatu, gdyż ów składniki mogą go nieco zagęścić. Kiedy będzie gotowy, szykujemy naczynie żaroodporne, w którym będziemy piec - ja postawiłam na takie większe do sufletu (na zdjęciach).\nDno oblewamy najpierw ok. 1/3 polewy, kolejno wykładamy mniej więcej równomiernie czekoladowym kremem 15%, dalej przykrywamy nugatem, który "doklepujemy" + wyrównujemy spodnią częścią łyżki. Na to kładziemy masło orzechowe, ponad 2/3 daktylowego karmelu, krem krówkowy, lekko zakrywamy go pozostałą, słodką pastą.\nCałość równo oblewamy czekoladową polewą i bardzo delikatnie "wgniatamy ją" w całość. Wkładamy do nagrzanego wcześniej piekarnika i pieczemy przez ok. 15 minut, po tym czasie wyłączamy już urządzenie, a "Marsa" zostawiamy jeszcze na mniej więcej kilka minut przy otwartych drzwiczkach, aby "doszedł".\nZajadamy tuż potem, aby był jeszcze ciepły, ba!, nawet gorący. Najlepiej rzecz jasna pod kocykiem, oglądając ulubiony serial, w jak najmilszej atmosferze wokół. Smacznego!!\nJuż raz na blogu odtwarzałam ów kultowego batona - w formie owsianki, przepis zaś znajdziecie pod tym linkiem. W sumie sam oryginał tego ciastka jadłam za czasów nie-weganizmu może jedynie raz bądź dwa, tak samo zresztą jak inne, popularne batoniki. Obecnie natomiast są one moim ulubionym "materiałem" na odtwarzanki, z którymi kombinuję na wiele możliwych sposobów, jakie tylko podsunie wyobraźnia!\nDzisiejsze danie nie zawiera glutenu, białego cukru, jednak samych węglowodanów prostych ma sporo - sami widzicie, że stanowi ono bogactwo daktyli, słodkich kremów, syropu, ma też kawałek banana. Dzięki owocom dostarcza nam ono również fajnej porcji błonnika. Białko czerpiemy głównie z mleka, cieciorki czy tofu, a tłuszcze - z czekolady tudzież orzechowego masła. Poniżej widzicie pełen rozkład tzw. "makro", jeśli jednak taka porcja może nie być dla Was wystarczająca, wtedy polecam proporcjonalnie zwiększyć elementy nugatu + karmelu. Ja jednak "zadowolę" się - i tak już mocno-energetyczną - całością 😉\n30,93 gram białka\n50,86 gram tłuszczy\n148,77 gram węglowodanów\nkokos właściwy: „zaspokajający wszystkie potrzeby życia”, „drzewo o tysiącu zastosowań”\ndzisiejszy bohater powstaje podczas procesu filtracji cukru palmy kokosowej (jedynego gatunku monotypowego rodzaju kokos, należącego do rodziny arekowatych), jednak można wykonać go również samodzielnie, na bazie cukru (najlepiej kokosowego), wody oraz wiórków -> nie jest to trudne, aczkolwiek wymaga dokładnego odmierzania czasu i temperatury\ndo kupienia natomiast na „zdrowych półkach” tylko większych sklepów spożywczych, w chyba każdym BIO markecie, niektórych drogeriach typu Rossmann oraz przez internet, a jego cena waha się (zależnie od producenta + posiadanych certyfikatów ekologicznych) w granicach od 15, do nawet 30 złotych\nposiada gęstą, lepką konsystencję, pomarańczowo-rdzawą, półprzezroczystą barwę oraz intensywnie słodki zarówno zapach, jak i smak; wg mnie także z mocno wyczuwalną nutką czegoś piwnego, toteż może on nie przypaść każdemu do gustu\nsyrop kokosowy to produkt w 100-procentach naturalny, ekologiczny, wegański oraz bezglutenowy, o najniższym indeksie glikemicznym spośród syropów + trzecim najniższym w grupie słodzików: wynosi on jedynie 35\ndzisiejszy bohater składa się natomiast tylko z węglowodanów w postaci cukrów prostych, posiada jednak także potas, wapń, żelazo, magnez, cynk, witaminy B, C, E i K oraz antyoksydanty, których nie traci (w przeciwieństwie np. do miodu) podczas traktowania go wysokimi temperaturami\nprzyspiesza metabolizm, wspomaga trawienie, pracę układu pokarmowego, reguluje poziom cukru we krwi spowalniając jego wchłanianie poprzez zawarte w sobie enzymy, nie dopuszcza do skoków glukozy\ndzięki świetnemu działaniu na stan włosów, skóry i paznokci fajnym jego zastosowaniem jest dodanie łyżki bądź dwóch do domowej produkcji kosmetyków: maseczek, masek, peelingów, kremów..\nw kuchni natomiast nadaje się nie tylko do dań słodkich (które pierwsze nasuwają się na myśl, kiedy wspominamy syrop kokosowy), lecz także do ów wytrawnych oraz napoi – przykładowe pomysły na przepisy wypisałam w części kulinarnej, ja sama dodaję go ostatnio naprawdę często do wykonywanych potraw; Wam natomiast udostępniam recepturę na odtworzenie kultowego batona „Mars” w formie wilgotnego, pieczonego brownie z dużą ilością karmelu i czekolady\n-> mam nadzieję, że się spodoba oraz zasmakuje!\n#ciasta #fit #odtwarzane #pieczone #pomysły #przepis #słodkie #ulubione


ntral Valley of Chile – ośrodek produkcji wina\nEl Valle Central (Central Valley of Chile) – obszar, do którego należy dolina Colchagua – rozciąga się między regionem Valparaiso a regionem Bio Bio. Jego warunki naturalne – przyjemnie umiarkowane temperatury, żyzne i obficie nawadniane gleby – czynią go idealnym miejscem do życia ludzi (El Valle Central ma najwyższą gęstość zaludnienia w kraju), zwierząt i roślin, w tym winorośli.\nCały obszar dzieli się na 4 mniejsze strefy:\nW skład doliny Rapel wchodzą 2 mniejsze doliny: Cachapoal i omawiana w niniejszym tekście Colchagua. W porównaniu do swojej "sąsiadki" ma większą powierzchnię i wyższą bioróżnorodność, dzięki czemu na jej terenie świetnie przyjmują się różne, nieraz bardzo odmienne od siebie gatunki winorośli.\nDolina Colchagua – charakterystyka terenu\nJak sama nazwa wskazuje, dolina Colchagua to równinny teren otoczony górami i wzgórzami. Ziemia nawadniana jest ze strumieni spływających ze zboczy Andów. Sąsiadujące ze sobą prowincje Colchagua i Cardenal Caro są apelacjami dla produkowanych na jej terenie win. Status ten został uregulowany w 2017 r. przez chilijskie Ministerstwo Rolnictwa.\nPrzejdźmy jednak do tego, co interesuje nas najbardziej, czyli wina. Klimat, nasłonecznienie i składniki odżywcze zawarte w glebach doliny Colchagua sprzyjają szczególnie uprawie gron na czerwone wina o pełnej, złożonej teksturze.\nNajwiększe obszary zajmuje uprawa następujących odmian:\nPlantacje rozciągają się nie tylko w samej dolinie, ale i na zboczach okalających ją wzgórz. Klimat zachodniej prowincji Cardenal Caro jest ponadto warunkowany bliskością morza – w efekcie jest tam chłodniej, a więc korzystniej dla odmian win białych. W tamtejszych winnicach dojrzewają grona Chardonnay, Sauvignon Blanc, ale i delikatne Pinot Noir.\nNiezależnie od odmiany, wina Cono Sur z doliny Colchagua słyną ze swojej jakości i wielowymiarowej tekstury. Różnorodność produkowanych tam gatunków daje Ci wyjątkową okazję, by znacznie poszerzyć horyzonty w kwestii winiarskiego ducha Nowego Świata!


Dech w piersi zapierają materiały dziennikarskie z pokazów najnowszych marek samochodów, z tak zwanych targów motoryzacyjnych. Widzimy cudeńka, auta przyszłości z napędem ekologicznym, najnowsze modele znanych marek. To impreza dla elit biznesu i polityki. Przeciętnego człowieka nie stać na zakup prezentowanych modeli. Ceny samochodów przekraczają znacznie możliwości finansowe przeciętnego Kowalskiego. Ich wartość spada po kilku la...\nNierozbieralne ogniwo gąsienicy ma zwykle kształt płyty z grzebieniem służącym do prowadzenia kół nośnych. Wycięcie w ogniwie jest przeznaczone do pomieszczenia zęba koła napędzającego. Środkowy przegub stanowi szpulę zazębienia. Ogniwa gąsienicy są często połączone ze sobą przez sworznie i dodatkowe wstawki. Sworznie są zaciśnięte w ogniwie, a więc zużywają się tylko na odcinkach wstawek, Srodkowa wstawka stanowi szpule zazębieni...\nO Polsce przez wiele lat mówiło się, że jest to kraj, do którego trafiają samochody, które w innych państwach nie byłyby dopuszczone do ruchu. Nie wolno generalizować, że wszystkie auta używane to jeżdżące złomy. Jest wiele samochodów, o które właściciele dbali, robili regularne przeglądy i wystawili rozsądną cenę. Z drugiej strony, warto pamiętać, że analitycy rynku motoryzacyjnego ostrzegaj�...\nKupno używanego dobrego samochodu to nie lada wyzwanie. Trzeba brać pod uwagę wiele czynników i być przygotowanym na różne niespodzianki. Najlepiej, kiedy w trakcie oglądania samochodu może nam towarzyszyć mechanik, albo przynajmniej ktoś, kto pasjonuje się samochodami i o usterkach wie więcej niż niejeden motoryzacyjny dziennikarz. Jeżeli nie mamy sprawdzonego mechanika, który zobaczy to, czego kupujący nieznający się na samochodach nie widz...\nNajnowsze zdjęcia w galerii Niebezpieczne Ople Corsa :\nrenault twizy otomoto\nNiebezpieczne Ople Corsa 751#stacje lotos polska , #mercedesy używane samochody po windykacji , #auto z salonu , #o ile podrożało oc , #skoda fabia 2015 ceny , #www otomoto pl samochody osobowe , #volkswagen t roc wymiary , #komis chełmno , #fordy ka , #autoweber otomoto ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - Niebezpieczne Ople Corsa


Kuchnia Ameryki Południowej. Pieczona świnka morska i inne przysmaki | peron4.pl - portal podróżniczy\nMichał Kitkowski i Maja Szymańczak 6 grudnia 2011\nMacie ochotę na pieczoną świnkę morską, albo mięsną empanadę? A może wolicie zjeść pączki bañuelos i popić je słodkim napojem z kukurydzy. Zapraszamy na pełne jedzenia targowiska Ameryki Południowej.\nKuchnia krajów andyjskich to mieszanka wpływów hiszpańskich z lokalną kuchnią Indian. Do tego dołóżcie to co wniosła do niej każda nowa fala imigrantów z Europy czy Azji, która za każdym razem dodawała kolorytu do palety smaków tego celebrującego jedzenie kontynentu.\nJeśli pieczona świnka morska uśmiecha się do ciebie, czas odwiedzić Amerykę Poludniowa. (Fot. klapkikubota.com)\nPodstawowymi miejscami kulinarnej eksploracji w Ameryce Południowej są targowiska, czyli mercado central (obejrzyjcie sobie: zdjęcia z Mrecado central w Sucre). Niejednokrotnie są to potężne instytucje, dookoła których obraca się życie miasta. Generalnie, podzielić je można na części owocowo-warzywną, mięsną, comedorie (miejsce, gdzie serwuje się gotowe posiłki) oraz sektor ze świeżymi sokami i deserami.\nComedoria z kolei dzieli się na śniadania, obiady i kolacje, gdzie dane części rynku ożywają o określonych porach. Najczęściej daną sekcję obsługuje kilka pań serwujących identyczne dania w identycznych cenach. Niemniej konkurencja jest zaciekła i gdy kroczysz między stoiskami, co i rusz dueña (właścicielka stanowiska) będzie cię nawoływać zachwalając swoje dania lub delikatnie obejmując twoje ramie zaprowadzi na ławeczkę przy swoim stanowisku.\nNa śniadanie empanada\nCzęść potraw jest wspólna dla Boliwii, Peru i Ekwadoru, inne będą dostępne tylko w danym kraju.\nI tak: z rana królują drobne przekąski, takie jak empanady – mięso z warzywami w soczystym sosie, a to wszystko zamknięte w cieście na kształt pieroga lub papa reyeny, koncepcją przypominające pyzy ziemniaczane nadziewane mięsem, warzywami bądź jajkiem.\nDla tych lubiących śniadania na słodko boliwijskie mamity (pieszczotliwe określenie tutejszych kucharek) przygotowane mają gorący, słodki napój api z czerwonej kukurydzy i świeżo upieczone pączki drożdżowe, posypane cukrem pudrem, zwane tu bañuelos.\nSalcesonik, jak w domu, znajdziesz w boliwijskim Sucre. (Fot. klapkikubota.com)\nCeviche z Arequipy – nie do podrobienia! (Fot. klapkikubota.com)\nPoranny przysmak – api z banuelos. (Fot. klapkikubota.com)\nPrzechadzając się ulicami, natykamy się co i rusz na oboźnych sprzedawców soków, którzy za równowartość dwch złotych uraczą cię sporą szklanką świeżo wyciśniętych pomarańczy lub grejpfrutów, a jak skończysz, zaskoczą cię jappą. Jappa to bardzo miły koncept dokładek, który dotyczy napojów, zup czy sałatek owocowych.\nBędąc przy owocach należy nadmienić, że każdy w wyżej wymienionych krajów ma swoją tropikalną część, skąd praktycznie przez cały rok dostarczane są świeże, tropikalne frukty. Z nich panie na kolorowych stoiskach przygotowują salaterki pełne pokrojonych owoców oblanych pysznym, domowym jogurtem, a wieńczy to cudo bita śmietana. Z egzotycznych owoców na szczególną uwagę zasługuje kwaśne tumbo oraz gorzko-słodkie pomidory z drzewa – tomate de arbol.\n… na obiad ceviche…\nJako że zbliża się już pora obiadowa, warto wybrać się na kanapkę z chorizo serwowaną w Sucre na słynnym stoisku 7 lunares.\nJeśli mamy ochotę na owoce morz, watro podskoczyć na rynek w Arequipie, gdzie serwowany jest specjał Peru –ceviche, w najlepszym wykonaniu. W skrócie – koncept przypomina japońskie sushi, bo ryby, kraby i ośmiornice są surowe, niemniej marynowane w ostro-kwaśnym sosie, co pozbawia je morskiego posmaku. Danie przykryte jest sowicie cebulą, do tego podawana jest prażona kukurydza dla neutralizacji smaku oraz słodki ziemniak dla kontrastu. Jest to potrawa, która bezsprzecznie zaskoczy kubki smakowe niejednego smakosza.\nDla tych, którym z tych lub innych powodów żołądek szwankuje, polecamy wybrać się na caldo de gallina – rosół z kury, serwowany na gwarnym rynku w Cuzco. Krzepi i momentalnie stawia na nogi.\nPo sytym obiedzie nasz organizm domaga się słodkiego, więc gorączkowym wzrokiem szukamy dziewcząt chodzących z tackami, na których w kolorze biało-czerwonym pysznią się kubeczki z ryżem na mleku pokrytym kisielem z owocami.\nNajlepszy pieczony prosiak tylko w Cuence. (Fot. klapkikubota.com)\nAkcent polski na rynku w Boliwii. (Fot. klapkikubota.com)\n… a wieczorem anticucho\nWieczorową porą na miasto ruszają sprzedawcy ulicznych przekąsek. Najwykwintniejszym delikatesem jest anticucho, czyli pokrojone w cienkie plasterki krowie serce z grilla, pędzelkiem posmarowane olejem z przyprawami. Jeśli ów pędzel dzierży kulinarny artysta, otrzymuje się delikatne, kruche mięso, które znika szybko, zostawiając samotny patyczek.\nNiemniej przekąskami się nie zadowalamy i zamawiamy talerz zupy z orzechów (sopa de mani). Jest to danie pożywne i tak bogate w smaku, że nie dziwi fakt opuszczenia Boliwii przez McDonalds´a. W tym kraju ta instytucja nie ma racji bytu, gdyż w cenie gumowego hamburgera można tu kupić dwudaniowy obiad albo lomito, czyli piramidę z ryżu, frytek, mięsa i surówek, która ledwo mieści się na talerzu.\nDla tych, którzy chcieliby ucieszyć oko i podniebienie, Ekwador proponuje prosiaka, leżącego rozłożyście na blacie, z którego dueña gołymi rękoma wyskubuje różne części mięsa, dokłada przysmażone ziemniaczki i kawałki chrupiącej skórki. Ostatnim, równie ciekawym wizualnie daniem jest cuy (świnka morska), dawniej główny delikates prekolumbijskiej Ameryki. Aktualnie doprowadzony do perfekcji i serwowany w picanteriach, najczęściej na obrzeżach miast.\nCiekawostką jest, iż sporadycznie można natknąć się w Ameryce Południowej na polską kuchnię. Zwłaszcza tzw. sandwich a’la Polaco cieszy się niesłabnącą popularnością na rynku w Sucre. Dwieście kanapek sprzedanych w przeciągu dwóch godzin mówi samo za siebie.\nJeżeli czytając ten artykuł pociekła ci ślinka, jestem wielce rad z faktu, że przekonałem cię do odwiedzenia rynków Ameryki Południowej. Codziennie karmią one miliony ludzi, a ty, mam nadzieję, pewnego dnia będziesz jednym z nich.\nAndzia 3 stycznia 2013 o 18:06\nWłaśnie czytałam i słyszałam o tym, że w niektórych krajach świnka morska jest przysmakiem i to bardzo drogim. Szok mnie wtedy ogarnął, pewnie dlatego, że sama kiedyś takową hodowałam i nawet i mi przez myśl by nie przeszło że mogła bym taką zjeść, przecież tam i mięska jest niewiele. Choć przyznaje może tak pisze bo nigdy nie spróbowałam a ci co próbowali może już się oprzeć nie mogą hehehe\nArq 15 stycznia 2014 o 12:49\n@Andzia – no fakt, miesa nie za duzo :) W smaku bardzo dobre, delikatne, jednak za duzo zabawy z cala swinka – trzeba obskubac cale cialko, a w dodatku w srodku mozna znalezc „niespodzianki”, na poziomie serduszka i watrobki. Raz probowalem, wiecej nie zjem (jak mowie – za duzo roboty), chociaz polecam kazdemu, kto odwiedza Peru (to takie kulinarne Machu Picchu). Co do ceny to zalezy… dla amerykanskiego, czy nawet przecietnego polskiego turysty duzo nie jest (nawet w lepszych knajpach w Cuzco to bedzie ok 40-50 zl), dla studentow podrozujacych z plecakiem, jak ja to jednak spory wydatek :D\nSama kuchnia Peru, Boliwii i Chile najlepsza nie jest – gdzie sie nie pojdzie dostaniecie caldo blanco, czyli zupa z… wody? Sam nie wiem co tam jest poza ziemniakami, ale smaku to nie ma zadnego. Ceviche jest jak polskie sledzie (za ktorymi nie przepadam), anticucho jest jak z gumy. W dodatku wszedzie lomo saltado, czyli zle przyrzadzona wolowina i ziemniaki we wszystkich mozliwych formach (z ktorych 90% jest twardych lub lykowatych). Inne „przysmaki” wymienione tutaj sa prawie nie dostepne w tych krajach, poza drogimi, nastawionymi na Amerykanow restauracjami w Limie, Cuzco, czy innym Santiago.\nAle zeby nie bylo, ze tylko narzekam – mozna sie przynajmniej najesc prawie za darmo :) wiekszosc knajpek oferuje tzw. menu del dia, w ktorego sklad wchodzi jakas zupa, drugie danie, napoj i najczesciej deser. Calosc mozna dostac za ok 5-10 soli (6-12 zl)\nAnna 29 września 2014 o 11:15\nCzy kiedykolwiek badali Państwo jak świnki morskie zostają przygotowane do spożycia?\nProszę zwrócić uwagę, że wszystkie te zwierzęta żywe zabierane są z kojcy (wyrywają się z ręki, piszczą, próbują uwolnić) i natychmiast wrzucane do wrzątku (garnek stoi w tym samym pomieszczeniu) (proszę spróbować polać sobie palce wrzątkiem – a potem spróbować wyobrazić sobie polanie wrzątkiem całego ciała(krzyczą w garnku – wszystkie bez wyjątku – stąd pyszczek pozostaje rozwarty – podczas podawania końcowej potrawy na talerz). Żywym Kaczkom czy kurom odgina się jedynie szyję (uniemożliwia się wydawanie krzyku) i polewa po kolei odcinki ciała wrzątkiem.\nW ten sposób kucharz ułatwia sobie obieranie każdej przyszłej potrawy z sierści.\nDopiero następnie rozkłada się miękkie, napuchnięte części na ruszt. Warto mieć tego świadomość – programy kulinarne czasami pozwalają te sekwencje zdarzeń obejrzeć – wiele osób nie zawsze posiada wiedzę o elementach poprzedzających finał. Czy warto to poruszać, nie wiem… daleko sięgam\nlili 22 kwietnia 2019 o 13:09\njeju jak one mogą jeść biedną świnkę morską !?!?\njeju jak one mogą jeść biedną świnkę morską !?!? jeju zabije !!!!!!!!!


2005 czerwiec | DWS-XIP Druga Wojna Światowa\nWszystko co chcesz wiedzieć o wydarzeniach związanych z II Wojną Światową.\nSerwis „Polska Podziemna”\nSerwis „Ludowe Wojsko Polskie”.\nSerwis Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie.\nArchive for czerwiec, 2005\nPosted by Scypion on 21 czerwca, 2005\nW dziale Formacje Zbrojne – Armia Krajowa, doszedł artykuł autorstwa Butryka – Tworzenie Kedywu. Nowe formy walki bieżącej. W dziale Dokumenty doszło przemówienie ministra spraw zagranicznych W. Mołotowa z dnia 1939.19.31 roku. Zapraszamy\nPosted by Scypion on 13 czerwca, 2005\nWitam. W dziale Delegatura rządu na kraj, doszedł kolejny tekst autorstwa Butryka „Działalność trzech delegatur”. W dziale Dokumenty, zamieściłem „Dziennik żołnierza”. Rzecz naprawdę warta przeczytania, można zrozumieć wiele z tego co się działo i dlaczego, na froncie wschodnim. Zapraszam.\nserwis III Rzesza\nPosted by Scypion on 10 czerwca, 2005\nW dziale Biografie dodaliśmy noty biograficzne kolejnych oficerów SS: Wilhelm KOPPE, Franz Kutschera i Friedrich-Wilhelm KRÜGER. W dziale Dokumenty doszła Dyrektywa nr 45 i rozkaz operacyjny nr 6 (Cytadela). Zapraszamy\nPosted by Scypion on 9 czerwca, 2005\nW dziale Rząd polski na Uchodźctwie , został dodany kolejny tekst autorstwa Butryka – Powstanie Rządu RP na Emigracji. Zapraszamy\nDo czytelników naszej strony !\nPosted by Scypion on 7 czerwca, 2005\nZ radością pragniemy Was poinformować że strona nasza ma już nowe, stałe forum, na którym będziecie mogli poruszać wszystkie interesujące Was tematy, a zarazem mieć stały kontakt z redakcją. Serdecznie zapraszamy do dyskusji. Redakcja\nPosted by Scypion on 4 czerwca, 2005\nMałe uzupełnienie – w dziale Rząd Polski na Uchodźctwie (Delegatura Rządu na Kraj) dodaliśmy artykuł „Początki i kształtowanie się kierownictwa cywilnego w podziemiu”. Zapraszamy\nSycylia - Monte Cassino\nRzym - Alpy\nSekwana - Ren\nCopyright © DWS-XIP Druga Wojna Światowa - Wszystko co chcesz wiedzieć o wydarzeniach związanych z II Wojną Światową.


Archiwalne: Mieszkanie do wynajęcia 3 pokoje Tarnów Tarnów • OLX.pl\nDo wynajęcia mieszkanie o pow. 63m2, w jednej z najbardziej atrakcyjnych lokalizacji Tarnowa - ul. Romanowicza.\nSpokojna, bezpieczna i pełna zieleni lokalizacja. W pobliżu parki/tereny rekreacyjne: Strzelecki, Piaskówka, Kantoria; Park Wodny, korty tenisowe, przystanki autobusowe, biblioteka, klub fitness, apteki, punkty usługowe, sklepy(np. Inter Marche, Biedronka, Rossmann, Pepco, Lidl)\nDojazd do Krakowa czy Rzeszowa autostradą zajmuje ok. 45 minut.\nMieszkanie znajduje się na 2 piętrze bloku; jest bardzo jasne i ciepłe (okna trzyszybowe); składa się z przedpokoju z szafą wnękową, trzech osobnych pokoi, kuchni, łazienki (z wanną), osobnej toalety i balkonu. Dużo miejsca do przechowywania. W pełni wyposażone (meble, lodówka, kuchenka mikrofalowa, kuchnia gazowa, piekarnik elektryczny, pralka, odkurzacz), gotowe do wprowadzenia się - dla 1-4 osób (dzieci powyżej 7 r.ż)\nMożliwość zamieszkania ze zwierzętami - do uzgodnienia.\nPrzed blokiem - bezpłatny parking dla mieszkańców.\nOdstępne: 1450 zł + czynsz (ok 370 zł, w tym są już woda, centralne ogrzewanie, dodatkowo płatna opłata za śmieci) + media wg zużycia.\nZainteresowanych proszę o kontakt telefoniczny (nie sms)\nProszę o niekontaktowanie się przedstawicieli biur nieruchomości\nDodane\to 10:50, 13 marca 2021\nID ogłoszenia: 659746436\nDodane o\t10:50, 13 marca 2021


Ciśnieniomierz elektroniczny TMA-200(B) TechMed - Sklep Medyczny dla Seniora\nStrona główna » Ciśnieniomierze » Ciśnieniomierz nadgarstkowy » Ciśnieniomierz elektroniczny TMA-200(B) TechMed\nNr katalogowy: TMA-200 (B)\nCiśnieniomierz nadgarstkowy TMA-200 (B)firmy TechMed to prosty w użyciu i całkowicie automatyczny aparat do mierzenia ciśnienia na nadgarstku. Duży wyświetlacz ułatwia odczyt ciśnienia skurczowego, rozkurczowego oraz tętna po zakończeniu każdego pomiaru. Poziom ciśnienia powietrza w mankiecie jest programowany automatycznie, zgodnie z indywidualnym ciśnieniem skurczowym pacjenta.\nUrządzenie jest małe i nadaje się do użytku zarówno w domu jak i w podróży. Pomiar ciśnienia dokonuje się za pomocą jednego przycisku w odpowiedniej pozycji ciała i ręki. Funkcja wykrywania ruchu ręki pozwala eliminować niewłaściwe pomiary. Ciśnieniomierz wykrywa objawy arytmii serca i nadciśnienie. wbudowana pamięć umożliwia przechowywanie maksymalnie 60 ostatnich wyników pomiarów co jest bardzo wygodne dla użytkownika, który chce regularnie kontrolować i obserwować swoje ciśnienie.\nAutomatyczny pomiar ciśnienia na nadgarstku za pomocą jednego przycisku\nBardzo duży, niebieski wyświetlacz LCD\nTechnologia: WMI - pomiar podczas pompowania mankietu\nObwód nadgarstka: 13,5 cm - 19.5 cm\nFunkcja wykrywania ruchu ciała, która pozwala eliminować niewłaściwe pomiary\nTechnologia G3MWI gwarantuje szybszy i wygodniejszy pomiar (ucisk ograniczony do minimum)\nWymiary: 68mm x 75mm x 31mm\nBeurer BC 40 to nowoczesny, bardzo prosty w obsłudze ciśnieniomierz nadgarstkowy.


prawnik kielce, poszukuję - Forum - rzetelna firma\nStrona główna > Ekonomia > Doradztwo Finansowe > prawnik kielce, poszukuję\nprawnik kielce, poszukuję\nChce skorzystać z pomocy dobrego adwokata z Kielcach, niemniej jednak nie za bardzo wiem, jaka kancelaria jest najlepsza. Dajcie znać.\nMnie odszkodowanie przyznali bardzo niskie i gdyby nie pomoc adwokata to byłoby źle. Nie miałbym pieniędzy na rehabilitację. Dobrze, że są osoby, które na tym wszystkim bardzo dobrze się znają i są gotowe, aby nam pomagać.\nTrzeba tak długo szukać adwokata aż odnajdziemy kogoś, kto weseli się niezwykle dobrą renomą. Im mamy trudniejszą sprawę tym bardziej fachowy powinien być adwokat.\nKorzystałem z przeróżnych kancelarii, albowiem tak jest najlepiej. W ten sposób można dopasować sobie ich usługi do własnych wymagań. Im trudniejsze do wykonania jest obowiązek tym lepiej muszą być przygotowani prawnicy, albowiem inaczej nic dobrego z tego nie wyniknie.\nWybierając kancelarię na początek warto się do nich zgłosić i porozmawiać. Dowiemy się czy są w stanie naszą sprawą się zająć, a jeśli tak to dowiemy się jak ma to wyglądać?\nKancelarii do wyboru jest bardzo wiele, dlatego warto sobie porównać, co tak faktycznie mają przygotowane, w ten sposób dopasujemy ich usługi do własnych wymagań. Płacimy z porady i wszystko inne, dlatego to my decydujemy, kogo wybieramy do współpracy.\nJeśli chodzi o najlepszego adwokata w Kielcach to polecam http://adwokatkrakowiak.pl. Tutaj otrzymacie pomoc na bardzo wysokim poziomie. Dostosowują się do problemu, z jakim zgłasza się do nich każdy z klientów.\nAdwokaci z roku na rok są coraz niezwyklej konieczni, albowiem prawo jest coraz trudniejsze do zrozumienia, zatem trzeba mieć kogoś, z kim możemy porozmawiać o znaczących dla nas sprawach i znajdzie ich skuteczne rozwiązanie.


Burze wokół matki karmiącej – PRACOWNIA ŚRODKA\nBurze wokół matki karmiącej\nOpublikowany 3 maja 2015 3 maja 2015 by Ania\nPrzeczytałam wywiad z Agatą Aleksandrowicz z Hafija.pl, a potem komentarze pod tym wywiadem. Z natłoku myśli udało mi sie wyłowić kilka refleksji – głównie w formie pytań, choć i paru odpowiedzi również. Moje reakcje są składową dwóch perspektyw – matki i psychologa, rozdzielanie ich w tym momencie byłoby sztucznym zabiegiem.\nPrawo do ingerowania w osobiste wybory innych osób\nNie rozumiem, dlaczego informacja o karmieniu dziecka do 4-ego roku życia i wspólnym spaniu wywołuje tyle emocji? Padają bluzgi, oceny, szykany – o wychowywaniu maminsynka, o nadopiekuńczości. Dlaczego coś, co jest w sferze osobistych wyborów (elementarnego prawa do wolności każdego człowieka) staje się w ogóle przedmiotem dyskusji? Jeśli matka wybiera karmienie piersią i wspólne spanie to jakakolwiek dyskusja o słuszności tych wyborów jest conajmniej nie na miejscu.\nKarmić długo, za długo…\nKto miałby decydować o tym, ile to jest karmić długo a ile już za długo? Kto wyznacza granice normy w tej kwestii? Nie pierwszy raz spotykam się z przekonaniem, że karmienie piersią i wspólne spanie z dzieckiem, które nie jest już niemowlakiem, to robienie temuż dziecku krzywdy. Słyszę lub czytam stwierdzenia, że matki wychowują w ten sposób niesamodzielnych dorosłych, dla których jedynym ratunkiem będzie w przyszłości długa psychoterapia. To jest, mówiąc krótko i kolokwialnie, odwrócenie kota ogonem. W moim przekonaniu powszechność występowania depresji, trudności w budowaniu i utrzymaniu stałych związków, uzależenień, kłopotów emocjonalnych współczesnego człowieka jest konsekwencją “zimnego chowu” wcześniejszych pokoleń rodziców. Tego, że kiedyś wychowywało się dzieci do grzeczności i posłuszeństwa, pozbawiając je fundamentu w formie bliskości, zaufania i bezpieczeństwa. Innymi słowy dzieci te nie dostawały w wyposażeniu podstawy do dalszego, zdrowego funkcjonowania w świecie. Jak dokonuje się to “przeinaczanie faktów”? Co to za zabieg, dzięki któremu piętnowane są matki wychowujące swoje dzieci w duchu bliskości a honorowane te, które szybko wracają do “normy sprzed dziecka”?\nCzy czterolatek to też człowiek?\nJanusz Korczak pisał: nie ma dzieci, są ludzie. Bardzo podpisuję się pod tymi słowami. Już noworodek potrafi w jasny sposób manifestować dyskomfort i swoje zdanie w kwestii spania, glodu, chłodu etc. Dwulatkowe “nie” to pierwsze szlify wykluwającej się dziecięcej autonomii. Dlaczego czytelników oburza to, że czterolatek został dopusczony do głosu w sprawie karmienia? Do głosu w swojej sprawie! Kłopot byłby wtedy, kiedy dziecko decydowałoby za matkę. Ale decyduje z nią, z jej udziałem, z jej zgodą na dalsze karmienie i uszanowanie jego wyborów. Dlaczego to oburza zamiast wzruszać? Decyzje o karmieniu i odstawianiu od piersi są zawsze przede wszystkim decyzjami diady matka – dziecko. Dlaczego tak trudno ich wesprzeć i uszanować autonomię tych wyborów?\nMyślę sobie również, że ocenianie (przez osobę, która przedstawia się jako psychlog i psychiatra) oraz stawianie obraźliwych hipotez pseudodiagnostycznych na podstawie strzępków informacji zawartych w niniejszym artykule jest co najmniej krzywdzącym nadużyciem. Primum non nocere, wspierać a nie krzywdzić.\nDostawałem w tyłek, a wyszedłem na ludzi – czyli przemoc za murem obronnym\nO granicach, które budują relację z dzieckiem\nAnna Siudut-Stajura - jestem psychologiem, trenerem, terapeutą Gestalt. Prywatnie mamą trójki, która praktykuje codzienność i zgłębia tajemnice High Need Babies\ndkp długie karmienie piersią emocje grupa wsparcia High Need Babies HNB karmienie piersią konferencja bliskości kp mama psycholog mama w zmianie matka karmiąca małedziecko mleko mamy nocnepobudki radzenie sobie z emocjami RB rodzicielstwo Rodzicielstwo Bliskości Sefl-Compassion sen treningisnu trudne emocje Warszawa wychowanie Wysoko Wrażliwi Ludzie zrozumiećdziecko


Aktualności | 2009-04-14 | Publikujący: Rejon III Jeziora Nyskie\nNowiny Nyskie nr 16 - artykuł.\nŁambinowice: Sprawy Domu Wędkarza ciąg dalszy\nHucpa i rozróba\n- Wypowiedzi pana prezesa Zawadzkiego pokazują, że nie zna się on na wielu rzeczach. Myli pojęcia i nie ma pojęcia o funkcjonowaniu Polskiego Związku Wędkarskiego, choć jest jego członkiem i prezesem koła - mówi Ireneusz Czuluk, wiceprezes opolskiego Okręgu PZW. Jego ostra reakcja to wynik naszej ostatniej publikacji. Opiekunowi rejonu nysko - prudnickiego okręgu wędkarze z Jasienicy zarzucili bezczynność i działania pozorowane zamiast faktycznych. Ten zaś zarzuca kłamstwo i wszczynanie niepotrzebnej awantury obecnemu prezesowi koła z Jasienicy.\nSprawa dotyczy Domu Wędkarza w Jasienicy, który członkowie tamtejszego koła wyremontowali własnymi środkami. Niestety nie mieli aktu własności, tylko obietnicę zakupu budynku przez opolski PZW od GS - u. Do transakcji nie doszło, a GS splajtował i pozostawił po sobie długi. Wyremontowany już budynek zajął nyski Urząd Skarbowy. Skarbówka chce wystawić go na publiczną licytację, w której może wziąć udział każdy. Oczywiście społeczna praca wędkarzy podniesie jego wartość.\nZdaniem Ireneusza Czuluka wszystkie zarzuty pod jego adresem jego i PZW to oszczerstwa powtarzane przez jednego człowieka - Macieja Zawadzkiego, prezesa koła PZW „Brzana" w Jasienicy Dolnej. - Pan Zawadzki robi hucpę i rozróbę, wiedząc, że Związek ma ograniczone możliwości i tak naprawdę nie jest stroną w tej sprawie. Nie znaczy to, że problemem się nie interesowaliśmy, a o wszystkich naszych działaniach informowaliśmy członków Koła - wyjaśnia. Zaraz też informuje, że w sprawie Domu Wędkarza rozmawiał ze wszystkimi stronami. - Rozmawiałem z likwidatorem GS, który podpisał umowę przedwstępną sprzedaży tego budynku. Rozmawiałem z wójtami Łambinowic, poprzednim i obecnym, a także z szefem nyskiego urzędu skarbowego. Korespondencja pisemna i telefoniczna trwała przez cały 2007 rok. Wszyscy deklarowali chęć rozwiązania problemu na korzyść wędkarzy. Niestety potem ich deklaracje okazały się płonne, bo syndyk nie potrafił się porozumieć z urzędem skarbowym, a skarbówka z gminą Łambinowice - wyjaśnia „Nowinom" Czuluk.\nGmina mogła to załatwić\nWiceprezes PZW jest też zdziwiony krytycznymi wypowiedziami wójta Łambinowic pod swoim adresem. - Jeśliby tylko chciał, to już dawno był w stanie przejąć budynek za długi, które GS ma wobec gminy. Wtedy mógłby wydzierżawić czy przekazać wędkarzom - uważa Czuluk, który na dowód pokazuje teczkę z korespondencją w tej sprawie. Tymczasem, jak nas przekonuje, z urzędu wyszedł wyraźny sygnał, że nic nie są w stanie zrobić w sprawie wędkarzy. - Na moje pismo skierowane do skarbówki, syndyka i urzędu, ten ostatni w ogóle nie odpowiedział. Dopiero po kolejnym monicie, w piśmie od sekretarza gminy przeczytałem, że urząd nic nie może, bo karbówka się nie zgadza z ich propozycjami - dodaje. W piśmie PZW zaoferowało odkupienie Domu Wędkarza od skarbówki z przeznaczeniem na działania statutowe koła w Jasienicy. Inna sprawa, że skarbówka zablokowała sprzedaż tej nieruchomości. - Na pewno staniemy do przetargu, jeśli się odbędzie, jesteśmy przygotowani zapłacić tyle, ile będzie trzeba. Mamy na to pieniądze - nie kryje wiceprezes Czuluk.\nJego zdaniem, kłamstwem jest też mówienie, że nie doszło do podpisania umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży nieruchomości, bo taką umowę PZW posiada. - Nie mamy natomiast żadnej innej umowy. Nie wiem dlaczego umowa wstępna nie została zarejestrowana przez notariusza, na to pytanie powinien odpowiedzieć pan Kostecki i likwidator GS-u - wyjawia Czuluk.\nZdecydowanie dementuje też zawarty w wypowiedziach prezesa koła z Jasienicy, szereg innych zarzutów. - Zarząd nie bierze pieniędzy za swoją pracę, co nam zarzucono. Działamy społecznie. Jedynie pracownicy biura okręgu w Opolu są zatrudnieni na etatach. Nie prawda też, że jesteśmy zajęci walką o stołki. Wykonujemy swoje zadania, bo jesteśmy w okresie wyborczym w naszych kołach. Ja sam odpowiadam za 14 kół na terenie powiatu nyskiego i prudnickiego, staram się być teraz na każdym ich zebraniu. Codziennie jestem w drodze - podkreśla Ireneusz Czuluk, który jest zdziwiony pretensjami o to, że nie pojawił się na niedzielnym spotkaniu wędkarzy.\n- Zawiadomienie przyszło do nas za późno, ja sam dostałem je na dzień przed zebraniem. Jeśli prezes koła poważnie nas traktuje, to postarałby się o to, abyśmy byli powiadomieni z wyprzedzeniem - twierdzi. Jego zdaniem nie było szans na to, aby mógł się pojawić na niedzielnym spotkaniu.\n- Nie rozdwoję się - komentuje Czuluk wymieniając liczne terminy spotkań ze swego kalendarza.\nPytany o osobę samego prezesa koła w Jasienicy mówi wprost: - Moim zdaniem to człowiek sfrustrowany życiem, który uważa, że zawsze ma rację i jest najważniejszy. Na koniec rozmowy dodaje, że nie widzi możliwości współpracy z obecnym prezesem i nie widzi jej też okręg.\n- Nie działamy takimi metodami. Chcemy być rodziną, a nie wrogami - podkreśla.\nkalfus3 Data dodania: 10 lat temu Oceń: -4 + / -\nProszę bardzo, jaka odwaga.Stanął pan na wysokości zadania przed tablicą.A gdzie jest nasz pan komentator?Ten niezłomny obrońca wszystkiego co dobre w pzw. Pozdrowienia dla pana od tych nie dobrych.Żałosne.\nStężowski Wiesław Data dodania: 10 lat temu Oceń: 16 + / -\n- panu prezesowi Zawadzkiemu - w dalszym ciągu podtrzymuję opinię o rozwoju Kola PZW " Brzana", sposobu dochodzenia swoich racji nie pochwalam ;\n- panu kalfusowi3 - Sherlockiem Holmesem to raczej pan nie jest.\nCo do istoty sporu, uważam, że rozwiązywanie naszych problemów na lamach prasy jest nieporozumieniem. Jerzy Kozłowski\nPiotrowski Józef Data dodania: 10 lat temu Oceń: 0 + / -\nPanowie przeczytałem artykuł i komentarze.Padają tu "ciekawe" stwierdzenia i oświadczenia wypowiadame\nw imiemiu tzw. okręgu . Proszę zatem o przedstawienie się panów pw i komentator.\nkalfus3 Data dodania: 10 lat temu Oceń: -5 + / -\nZapisałem się do PiS,więc patrzę i słucham i co widzę?Panie Komentatorze niby to nie jesteś w zarządzie okręgu gdzie w poprzednich twoich komentarzach zaprzeczałeś temu.Jakże ochoczo atakowałeś innego komentującego na tym forum,gdy tylko ośmielił się coś krytycznego napisać na temat pracy okręgu.Widzę Panie Komentatorze że grasz w te same karty co vice prezes z Nysy.Czyż nie prawda panie sekretarzu?Nie powtarzaj się pan bo to jest już nudne z pańskiej strony.Tak trzymać panie Zawadzki popieram pana w pańskim działaniu.\nGrzesiek83 Data dodania: 10 lat temu Oceń: -1 + / -\nCiekawe. Po tym co usłyszałem na zebraniu i tu przeczytałem myślę że p. Zawadzki ma racje a wy burdel tam macie, siedzieć kase brac i nic nie robić.Bez obrazy ale takie jest moje zdanie.Pozdrawiam\nzawadzki Data dodania: 10 lat temu Oceń: -11 + / -\nJak brakuje argumentów, robi się z kogoś durnia, warchoła i rozbijacza wędkarskiej rodziny. Tą metodę z powodzeniem stosowali Goebels i Urban. Gratuluję doborowego towarzystwa. Zc wędkarskim pozdrowieniem\nkomentator Data dodania: 10 lat temu Oceń: 11 + / -\nIm dalej w las tym więcej drzew. W ten sposób można skomentować trzy komentarze pana Zawadzkiego. W czwartym sięgnie na pewno do początków PZW i tam także znajdzie wiele nieprawidłowości. Ale poważnie, ta pisanina pana Zawadzkiego jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że uważa się On za nieomylnego i jedynie słusznie myślącego, a tymczasem niczym zamroczony bokser wali cepami na oślep i w swym zacietrzewieniu i niewiedzy nie zdaje sobie sprawy, że prawdziwe argumenty w odróżnieniu od Jego mogą Go znokautować i wykluczyć ze społeczności wędkarskiej. Panie Zawadzki cóż pan robisz wśród tych ludzi. Załóż Pan swój klub wędkarski, a zobaczy Pan ilu będzie w nim członków. Początkowo miałem zamiar jeszcze z Panem polemizować, ale im dłużej nad Pana przypadkiem myślę ochota mi przechodzi. Do Pana nie docierają żadne argumenty.W swym zacietrzewieniu nie widzi Pan niczego poza swoimi wydumanymi racjami. Dlatego też, nie mogąc zejść poniżej cywilizowanego poziomu dyskusji zmuszony jestem do ignorowania Pańskich wpisów co proszę mi wierzyć czynię bez większego żalu. I jeszcze jedno - oczywiście nie spodziewam się z Pana strony życzliwości i zrozumienia.\nzawadzki Data dodania: 10 lat temu Oceń: -7 + / -\nI jeszcze ostatni fragment mojej odpowiedzi, jaką jeszcze dziś prześlę do Nowin Nyskich. Słowo o wędkarskiej rodzinie. W PZW mamy raczej do czynienia z rodziną pokroju tej z PZPN, czego przykładem jest choćby tuszowanie nieprawidłowości w nyskim kole nr 1 (organizacja fikcyjnych zawodów wędkarskich). Nie ma także jedności, jest za to głęboki podział na zwolenników Pana Czuluka i obecnego prezesa okręgu Pana Czekańskiego z Baborowa, oraz Pana Magdziarza z Reńskiej Wsi.\nI ostatnia refleksja. Jeszcze w grudniu 2008 r., kiedy wędkarze po raz drugi wybrali mnie na swojego prezesa, obecny na zebraniu kolega Pana Czuluka, Pan Kozłowski, sekretarz zarządu okręgu opolskiego PZW, gratulował wędkarzom i mi dynamicznego rozwoju, do jakiego doszło w kole w ciągu 2008 roku. Nagle, jak stwierdził Pan Czuluk, okręg nie widzi możliwości współpracy ze mną. Nagle stylu Jerzego Urbana próbuje robić ze mnie warchoła i burzyciela porządku panującego w PZW.\nCóż, jak widać dla okręgu nie jest ważne, że liczba członków „Brzany” w 2008 r. wzrosła ze 159 do 243 osób, a w tym roku najprawdopodobniej przekroczy 300. Że zorganizowaliśmy największą w powiecie i jedną z największych w województwie ilość zawodów wędkarskich (10.) z frekwencją przekraczającą nawet 50 zawodników. Że pozyskaliśmy ponad 3.000 złotych na nagrody od sponsorów. Że w tym roku zorganizujemy 12 zawodów. Że już pozyskaliśmy blisko 5.000 złotych na nagrody. Że kilkanaście ciągle tych samych osób na czele ze swoim prezesem harowało i haruje na łowiskach kosząc je i sprzątając, doprowadzając je do stanu, w jakim nie znajdowały się nigdy. Ważniejsze jest to, że wszedłem między wrony i nie kraczę tak jak one.\nTo jest ta moja wizja koła niczym nie poparta, szanowny Komentatorze. To są powody, dla których warto postawić mnie przed sądem koleżeńskim, ukarać naganą i zrzucić z funkcji prezesa Koła. Swoją drogą - zarząd Koła się nie kruszy, tylko został do końca oczyszczony z ludzi, którzy nie rozumieją na czym polega praca społeczna. Życzę tego zarządowi okręgu 26.04.09\nzawadzki Data dodania: 10 lat temu Oceń: -2 + / -\nNie jest prawdą, jakoby okręg opolski PZW nie został powiadomiony o terminie walnego zgromadzenia członków koła i z tego powodu Pan Czuluk nie mógł na nie przybyć. Na 19 (dziewiętnaście!) dni przed zebraniem telefonicznie o terminie i miejscu została powiadomiona główna księgowa okręgu Pani Marta Zajączkowska, a następnie sekretarka prezesa okręgu. Informacja została także zamieszczona na naszej stronie internetowej, działającej w ramach oficjalnego portalu PZW.\nNie jest prawdą, jakoby w sytuacji niechęci urzędu skarbowego na przekazanie domu gminie, okręg PZW miał ograniczone możliwości załatwienia sprawy domu wędkarza. Okręg po prostu nie chciał skorzystać z tych możliwości, które posiadał. Dopiero po mojej rozmowie z naczelnik urzędu skarbowego okręg zdecydował się dostrzec możliwość odkupienia domu bez licytacji, a stosowne pismo przy mojej obecności sklecili radca prawny z Panem Czulukiem.\nNie jest prawdziwe stwierdzenie Pana Czuluka, jakoby członkowie koła byli informowani o działaniach podejmowanych w sprawie domu wędkarza. Moje pisemne zapytanie o działania, jakie okręg podjął i zamierza podjąć (z wiosny 2008 r.) do tej pory nie doczekały się odpowiedzi. Być może dlatego, że nie było o czym odpisać.\nPan Czuluk stwierdził, że kłamałem mówić, iż pobiera diety wypłacane z wędkarskich pieniędzy składkowych. Jak zaznaczył: „jedynie na etatach” Owo jedynie to 10 pracowników etatowych. A Pan Czuluk jako wiceprezes okręgu diety pobiera jedynie 600 złotych miesięcznej diety (prezes okręgu 900 zł). Tak przynajmniej swego czasu poinformował mnie mający swoje zdanie na temat fachowości Pana Czuluka członek zarządu okręgu Janusz Chrzanowski z Głuchołaz. Zatem nie pracuje społecznie, jak twierdzi, tylko odpłatnie. Zarzucając kłamstwo – sam kłamie.\nzawadzki Data dodania: 10 lat temu Oceń: -3 + / -\nNazywanie hucpą i rozróbą legalnego, walnego nadzwyczajnego zgromadzenia Koła „Brzana” w Jasienicy Dolnej, którego zwołanie gwarantuje statut PZW, w wykonaniu Pana Ireneusza Czuluka jest nieudolną próbą odwrócenia uwagi od istoty problemu domu wędkarza w Jasienicy Dolnej. Pan wiceprezes zarządu okręgu opolskiego PZW obrzucając mnie kłamliwymi oskarżeniami próbował uciec od odpowiedzialności moralnej i prawnej okręgu za rozliczenie blisko 10.000 zł pochodzących z budżetu koła, a przeznaczanych na remont domu, który nie był własnością okręgu! Podniesionego z ruiny wielkim wysiłkiem wędkarzy, w ramach trudnej dziś do oszacowania pracy społecznej, jak i materiałów pozyskanych także od sponsorów. Moim zdaniem to sprawa dla prokuratora, który powinien rozpatrywać ją pod kątem niegospodarności i niedopełnienia obowiązków, niestety zarówno przez poprzednie zarządy koła, jak i zarząd okręgu, tej i obecnej kadencji. Swoje prywatne pieniądze Pan Czuluk i jego koledzy także lokowaliby w cudzą własność?\nCelem zebrania, na które przybyło blisko 40 wędkarzy, nie była rozróba, jak twierdzi Pan Czuluk, ale zwrócenie uwagi opinii publicznej i rządzących krajem na niesprawiedliwość dziejącą się wędkarzom, w związku z próbą wystawienia domu wędkarza na publiczną licytację przez nyski urząd skarbowy. W przeciwieństwie do okręgu uznaliśmy, że nyski urząd skarbowy powinien skorzystać z przysługującego mu prawa przekazania obiektu gminie Łambinowice, (a ta przecież chciała następnie przekazać obiekt kołu). W takiej sytuacji pieniądze wędkarskie nie były dwukrotnie wydane na tą samą nieruchomość! I to potężne pieniądze, bo dom może być dziś wart nawet 100.000 zł.\nWidocznie pieniądze wypracowywane w kołach są bliższe sercu tych, którzy je wypracowują, niż tych, którzy lwią ich część otrzymują i dzielą niekoniecznie gospodarnie (vide słynna w środowisku działaczy wędkarskich sprawa ośrodka zarybieniowego „Paliwoda”).\nMaciej Zawadzki. Prezes Koła PZW "Brzana" w Jasienicy Dolnej\nkomentator Data dodania: 10 lat temu Oceń: -3 + / -\nJuż prawie przekonany butnymi i efekciarskimi zarzutami pana Zawadzkiego / vide- przedruk z Nowin Nyskich na stronie kola Brzana – Jasienica Dolna/przeciwko Okręgowi PZW w Opolu, a szczególnie jego władzom z niepokojem czekałem na wyjaśnienia strony, tej atakowanej. Dlaczego z niepokojem? A to dlatego, ze wstąpiłem w szeregi Związku z nadzieją, że Wędkarze to grupa maniaków w dobrym rozumieniu tego określenia, która chcąc działać m.in. na polu walki o ekologię potrafi wybrać ze swoich szeregów tych najlepszych , by Ci ich na różnych forach profesjonalnie reprezentowali. Już wcześniej miałem wątpliwą przyjemność polemizowania z p. Zawadzkim na inny temat i już wtedy odniosłem wrażenie, że mam do czynienia z człowiekiem porywczym i maniacko złośliwym. Człowiekiem, który podejmuje dyskusję na temat Związku przyznając się przy tym, bez cienia zażenowania do faktu nieznajomości Statutu. Tu nasuwa się pytanie, jak mógł zostać wybrany na funkcję prezesa kola? Czy własną niczym nie popartą wizją swego działania ubezwłasnowolnił wędkarzy z Jasienicy? Chyba jednak nie do końca, bo jak wyczytałem Zarząd tego kola zaczyna się kruszyć i pewnikiem mogą się przydarzyć przedwczesne wybory. Na czym opieram swe przekonania? Przekonują mnie w zupełności pełne, rzeczowe, wyrażające znajomość tematu, a przede wszystkim poparte dokumentami argumenty znanego wśród opolskiej braci wędkarskiej z pracowitości kolegi wiceprezesa Ireneusza Czuluka. Niby słowo przeciwko słowu, a jednak. Rozwaga i rzeczowość z jednej strony, buta i arogancja z drugiej. Myślę, ze Wędkarze sami sobie odpowiedzą kto ma rację. I tym przekonaniem kończę, a panu Zawadzkiemu życzę większego umiarkowania w działaniu i rzucaniu obelg bo inaczej niczym współczesny pan Łaszcz będzie mógł sobie” podbić” kurtkę wędkarską wyrokami sądów koleżeńskich. Tymi wykonanymi !!!!!!!!


Podróż w krainę zdrowia\nW Polsce od połowy lat 90. XX w. powstaje wiele przedszkoli promujących zdrowie (PPZ). Jednym z nich jest Przedszkole nr 16 w Koninie.\nStudenci pierwszego roku kierunku Zdrowie publiczne wraz z dr hab. Kingą Przybyszewską przygotowali program edukacyjny promujący zdrowie pt. Podróż w krainę zdrowia. Obok zabaw ruchowych, odbył się sprawdzian wiedzy nt. zdrowego żywienia.


Zestaw naczyń turystycznych, 8-częściowy, aluminium CAMPER SMALL GSI | Sklep Asport.pl\nmodel BUGABOO CAMPER SMALL\nPraktyczny zestaw turystycznych naczyń Bugaboo Backpacker zawiera wszystkie elementy, niezbędne do przygotowania posiłku dla 2 osób na biwaku lub campingu. Naczynia są wykonane z lekkiego, nietoksycznego, łatwyego do utrzymania w czystości aluminium. Całość pakowana jest w wygodny pokrowiec, który znacznie ułatwia przechowywanie i transport wszystkich elementów.\npokrywki wyposażone w "sitko" do wygodnego odcedzania wody\nchwytak mocowany na zewnętrznych zaczepach\nw zestawie siatkowy pokrowiec używany do przechowywania naczyń\nwaga zestawu: ok. 1009 g (38,7 oz)\nwymiary po złożeniu: ok. 21 x 13,7 cm\ngarnek o pojemności 1,5 L\nKOD: 25809 44222 / TAG: Naczynia turystyczne GSI\nBrak opinii dla Zestaw naczyń turystycznych, 8-częściowy, aluminium CAMPER SMALL GSI.


Działania prewencyjne "Bezpieczne ferie 2022". Porady policjantów\nAkcja „Bezpieczne Ferie” na drogach w Małopolsce....\nWyższe stawki mandatów karnych za wybrane wykroczenia w...\nPIĄTKOWY PRZEPIS DROGOWY ODC. 78- „WŁĄCZANIE SIĘ DO RUCHU”\nW ramach kolejnego odcinka piątkowego przepisu, policjanci z Wydziału Ruchu Drogowego KWP w Krakowie na podstawie Ustawy Prawo o ruchu drogowym, opracowali krótkie przypomnienie przepisów dotyczących włączania się do ruchu.\nPolicja szuka świadków uszkodzenia serca na nakrędki\nKomisariat Policji w Tymbarku prowadzi postępowanie w sprawie uszkodzenia metalowego kosza na nakrętki, który znajdował się w miejscowości Dobra. Czerwone metalowe serce do którego można wrzucać nakrętki należny do Stowarzyszenia Osób Niepełnosprawnych "Najlepiej Razem". Do zdarzenia doszło 22 października br.\nKOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI W KRAKOWIE Z WIZYTĄ U MAŁOPOLSKICH POLICJANTÓW PEŁNIĄCYCH SŁUŻBĘ NA GRANICY


Puchar Świata w skokach - Triumf Graneruda w drugim konkursie, Polacy poniżej oczekiwań - Polskie Radio PiK\n2021-11-21, 20:52 Polska Agencja Prasowa\nHalvor Egner Granerud zwyciężył w konkursie Pucharu Świata w skokach narciarskich w rosyjskim Niżnym Tagile. Fot. EPA/YURI KOCHETKOV Dostawca: PAP/EPA.\nO otwierającym sezon zawodach w Niżnym Tagile polscy skoczkowie będą chcieli jak najszybciej zapomnieć. Tak słabego pucharowego weekendu biało-czerwoni nie mieli od blisko sześciu lat.\nZarówno w sobotę jak i niedzielę do drugiej serii awansowało tylko po dwóch podopiecznych trenera Michala Dolezala. O ile w pierwszym konkursie plan minimum zrealizowali Stoch i Kubacki, to w niedzielę największe gwiazdy zawiodły. Stoch uplasował się na 33., a Kubacki na 35. pozycji.\nŻyła w finale zdołał się przesunąć z 24. na 16. miejsce. W drugiej serii wystąpił także Andrzej Stękała, ale on spadł z 27. na 30. lokatę.\nO zwycięstwo w niedzielę walczyli ci, którzy przed sezonem wymieniani byli w gronie faworytów. Granerud prowadził już na półmetku i ostatecznie o 8,8 pkt wyprzedził zwycięzcę z soboty Niemca Karla Geigera. Trzeci był Austriak Stefan Kraft.\nGranerud cieszył się z 12. wygranej w karierze. Żaden inny Norweg nie może się pochwalić takim wyczynem.\nW konkursie niespodziewanie zabrakło Ryoyu Kobayashiego. Drugi w sobotę Japończyk został zdyskwalifikowany w kwalifikacjach za nieprzepisowy kombinezon.\nW klasyfikacji generalnej prowadzenie utrzymał Geiger, który ma 20 punktów przewagi nad Granerudem.\nW Pucharze Narodów prowadzą Niemcy przed Norwegami, a Polska jest szósta.\nKolejne konkursy odbędą się 27-28 listopada w fińskiej Ruce.\nTagi: Skoki narciarskie, Puchar Świata, Kamil Stoch, Piotr Żyła, Halvor Egner Granerud, Dawid Kubacki, Puchar Świata w skokach


Kot i kąpiel - kocie zdrowie i kocie zwyczaje\nstart > zdrowie > Czy Twój kot potrzebuje kąpieli?\nTak jak zdecydowana większość kotów przez całe życie nie wymaga kąpieli, tak samo zdecydowana większość kotów jej bardzo nie lubi i podczas kąpieli bardzo się stresuje. Koty same potrafią dbać o swoją higienę. Jeśli bardzo się ubrudzą sierść trzeba przetrzeć wilgotną myjką lub ręcznikiem i zaczekać aż kot sam się wymyje. Zanim wsadzisz kota do wanny zastanów się czy to naprawdę jest konieczne.\nSytuacją bezdyskusyjną są zalecenia lekarza weterynarii. Kąpiel może być potrzebna na przykład w przypadku chorób skóry. W takich sytuacjach lekarz określa jakich środków używać do kąpieli i co jaki czas kąpać kota. Kąpiele, jako zabiegi lecznicze (hydroterapia) bywają także zalecane kotom w ramach fizjoterapii po ciężkich urazach aparatu ruchowego.\nMoże zdarzyć się, że kot, zwłaszcza wychodzący, mocno zabrudzi czymś futro i konieczna będzie kąpiel. Jeśli zdarzy się taka sytuacja i będziesz podejrzewać, że sierść kota pokryta jest czymś drażniącym lub toksycznym zanim wykąpiesz kota skontaktuj się z lekarzem weterynarii. Może też zdarzyć się, że koty, starsze, otyłe lub chore mogą mniej dbać o higienę osobistą i konieczne będą sporadyczne kąpiele. Warto jednak skonsultować z lekarzem weterynarii, zwłaszcza w przypadku kotów chorych, czy kąpiel jest na prawdę konieczna.\nNiektóre rasy kotów wymagają kąpieli. Nie będziemy pisali, jakie to rasy ponieważ wymóg ten dotyczy kąpieli przed wystawą i każdy hodowca doskonale to wie. Kot rasowy, który nie jest wystawiany takiej kąpieli nie potrzebuje. Należy tylko pamiętać o tym aby koty wyczesywać.\nNigdy nie kąp kota o ile naprawdę nie jest to konieczne. Po pierwsze kąpiel dla kota, poza rasami lubiącymi wodę (na przykład Turecki Van, Bengal), jest ogromnie stresującym przeżyciem (dla opiekuna też). Pamiętaj, że duży odsetek chorób kocich ma przyczynę w stresie. Po drugie regularne kąpiele pozbawiają kota naturalnej ochronnej bariery tłuszczowej skóry i sierści. Po trzecie podszerstek kota bardzo długo schnie i kot narażony jest na przeziębienie a nawet zapalenie płuc. Po czwarte koty mają bardzo wrażliwy błędnik – zmoczenie wewnętrznej strony ucha kota może doprowadzić do czasowego zaburzenia równowagi. Pamiętaj, że kąpiele kota są niezbędne tylko wówczas, gdy spełniają funkcję leczniczą. W żadnym przypadku nie powinno się kąpać kotek w ciąży i bardzo małych kociąt.