W tym roku: 16095\nTragiczną historię młodego powstańca z Inflant Polskich, najdalej na północ wysuniętej prowincji przedrozbiorowej Rzeczypospolitej (obecnie część Łotwy), możemy poznać z dwóch wiarygodnych źródeł: pierwszym są wspomnienia starszego o dziesięć lat brata Leona — Eugeniusza, spisane w 1906 r. i wydane pośmiertnie w 1922 r. w Poznaniu, pt. „Powstanie w Inflantach Polskich i śmierć Leona Platera w 1863 roku”. Drugim źródłem są wspomnienia\nks. dr Leona Broel-Platera, który nosił imię prawdopodobnie na pamiątkę swojego stryja, wydane w 1939 r. we Lwowie i zatytułowane „Leon hr. Plater. Bohater powstania 1863 r. w Inflantach Polskich”.\nObydwaj autorzy doczekali niepodległej Polski. Oosiemdziesięcioletni Eugeniusz Plater spisując swoje wspomnienia w roku 1906, a więc 54 lata po wypadkach, zapewne wciąż rozważał, czy wybór, którego dokonał jego brat był słuszny, czy ofiara powstańców styczniowych była potrzebna, by Polska była niepodległa. Wtedy, w 1863 r. nie podzielał gorączki patriotycznej swojego brata. Zaważyły na jego poglądach zapewne przeżycia z dzieciństwa: ich ojciec Józef, będąc głową licznej rodziny (trzynaściorga dzieci), nie wziął udziału w powstaniu listopadowym (choć kuzyni — słynna Emilia i Cezary zawiązali partię działającą w okolicy Dyneburga), ale mimo to nie ominęły go represje: został zesłany do Smoleńska za ukrywanie przez kilka lat w jednym ze swoich folwarków rodziny zagrożonej wywózką na Sybir. Gdy rodzina próbowała interweniować u cara Mikołaja I, że przewina niewielka, usłyszała, że kara również niewielka, bo Smoleńsk leży niedaleko i mile w nim mieszkać. Na kilkuletnim zesłaniu Józef Plater przebywał z dwoma synami, w tym z najmłodszym — Leonem.\nZiemiaństwo Inflant, dzieląc zapatrywania stronnictwa Białych uważało, że naród jest zbyt jeszcze słaby, by rozpoczynać walkę z rosyjskim kolosem. O carskiej potędze przypominała olbrzymia, silnie umocniona forteca rosyjska nad Dźwiną, stojąca w nieodległym Dyneburgu.\nJednakże już po wybuchu powstania w Królestwie słano na Litwę emisariuszy Wydziału (władza powstańcza) zarządzającego prowincjami Litwy, „który, by pozbyć się z Wilna niewygodnych mu Czerwieńców, wysyłał ich na prowincję poruczając im różne stanowiska w nowopowstałej organizacji powstańczej”... — pisał z przekąsem Eugeniusz Plater. — „Na nasze Inflanckie strony był wysłany niejaki Pąset pod fałszywym nazwiskiem, zręczny i przystojny młodzieniec, bardzo pewny siebie i umiejący zaimponować; robił propagandę i bywał przeważnie w domach, w których mógł więcej robić efektu i rachować na większe poparcie; rozsądniejszych zaś i tych, o których wiadomo było, że ogólnego nie podzielali szału i przeciwni byli miejscowemu powstaniu, unikał, nie gardząc też efektem na płeć piękną i panienkom patriotkom, mianowicie pannom Benisławskim w Dubnie się zalecał.”\nLeon — jak dalej pisze Eugeniusz — „był pod wpływem tych podnieconych apostołujących osobistości... chcących go wciągnąć do organizacji, działając na jego miłość własną, nazywając nas, którzyśmy odradzali i widzieli nierozsądek i niebezpieczeństwo tego ruchu, Targowiczanami. Starałem się o ile możności perswazją na niego działać, ale on uważał, że jako Plater nie może się usunąć i wstydziłby się, gdyby żaden członek rodziny do organizacji nie należał”.\nPamiętne imieniny Leona roku ‘63\nTego dnia, 11 kwietnia, Eugeniusz pojechał do Kazanowa, majątku Leona, by mu złożyć powinszowania z okazji imienin: „znalazłem go samego, czyszczącego broń, rozmówiliśmy się szczegółowo, wyznał mi, że się przekonał, jakiem szaleństwem rozpoczynać tu powstanie, że może to, zgodnie z moim uprzednio mu udzielonym zdaniem, sprowadzić nieszczęście na całą okolicę i z tego powodu postanowił z wiernymi mu sługami przedrzeć się na Litwę i tam się przyłączyć do partii Narbutta, który w swoim czasie dzielnie się trzymał i odpierał zwycięsko napady wojska moskiewskiego. Widząc, że postanowienie jego niezłomne i przekonania jego nie zmienię, nie oponowałem i pożegnałem go z myślą, iż się nieprędko zobaczymy. Było to w czwartek...”\nJak dokładnie Eugeniusz zapamiętał tamten dzień!\nTego samego dnia wieczorem zdarzyło się jednak coś, co odmieniło plany Leona: do Kazanowa przyjechał Zygmunt Bujnicki, szlachcic inflancki i eks-wojskowy, z rozkazem Rządu Narodowego, aby natychmiast przyłączył się do partii powstańczej, która zamierzała dokonać napadu na konwój przewożący broń z twierdzy dyneburskiej.\nI tak w sobotę 13 kwietnia Leon Plater czatował nocą w lesie Bałtyńskim przy gościńcu prowadzącym do Dzisny. Towarzyszyło mu pięciu ludzi: służący Zabłocki, starosta Cytowicz, szlachcic Nieciecki, stangret Antoni i kucharz Jan Bansa. Grupa Bujnickiego składała się z ok. 50 powstańców zbrojnych w broń myśliwską i dubeltówki.\nTransport broni (wg raportów rosyjskich: 400 sztuk karabinów, kilka pistoletów i broni siecznej oraz pewna ilość prochu) eskortowało ośmiu żołnierzy rosyjskich i jeden oficer. Żołnierze wlekli się niedbale, niektórzy z nich poukładali broń na wozy. Napadu dokonano ok. godz. 11 w nocy; zabito trzech czy czterech Rosjan, dwóch raniono, kilku innych wraz z oficerem zdołało uciec. Zrabowaną broń częściowo zakopano w lesie, wozy podpalono. Powstańcy się ulotnili, pozostawiając na miejscu Leona z jego ludźmi, którzy opatrzywszy rannych Rosjan, mieli zgodnie z wcześniejszym planem przedostać się przez lasy w kierunku Dźwiny do miejscowości Wyszki, gdzie miała na nich czekać podwoda.\nNiestety plan się nie powiódł. Główną przyczyną niepowodzenia akcji było niesprzyjające nastawienie miejscowych chłopów staroobrzędowców, zwanych starowierami lub „burłakami”. Zamieszkiwali oni te tereny od czasów cara Piotra Wielkiego, choć główna fala przybyła za Aleksandra I i Mikołaja I. Obliczano, że było ich tutaj około 4 tysięcy. Starowierzy zauważywszy podejrzany zjazd szlachty w karczmie przy gościńcu dzisnieńskim (powstańcy rozpuścili plotkę, ze zbierają się na polowanie, ale nikt w to nie uwierzył), zaczęli także się gromadzić i zbroić w rusznice i kije. Teraz ci chłopi, zmobilizowani przez Rosjan, rozpoczęli nagonkę za powstańczym oddziałem. Grupa Leona Platera przedzierająca się nocą w kierunku Dźwiny, obciążona ładunkiem, musiała się wciąż ostrzeliwać i bronić. W końcu pojmano Leona i jego towarzyszy, i dotkliwie pobitych, dostarczono do twierdzy w Dyneburgu.\nRozruchy starowierów w guberni witebskiej\nTen mały incydent powstańczy był iskrą, która wywołała pożar; w całym powiecie rozpoczęły się grabieże, napady na dwory, podpalenia, mordy ziemian. Chłopstwo nie znajdując przeszkody ze strony rządu zniszczyło i obrabowało kilkadziesiąt dworów. W końcu rząd petersburski przestraszył się, że ruch przybiera formę rewolucji socjalnej. Przecież Inflanty wchodziły w skład guberni witebskiej, leżącej prawie u wrót stolicy cesarstwa!\nRozruchy w Inflantach odbiły się także echem w całej Europie. Gazety angielskie i francuskie rozpisywały się o dzikich chłopskich rabunkach, zrzucając całą odpowiedzialność za nie na rząd rosyjski. Leon Plater wyrastał na bohatera inflanckiego powstania. W dodatku podczas śledztwa wziął całą winę na siebie, chcąc uchronić przywódcę partii powstańczej, Zygmunta Bujnickiego, który miał żonę i małe dziecko.\nCar postanowił działać energicznie — mianował generał-gubernatorem Litwy Michała Murawjewa, nadając mu nieograniczone pełnomocnictwa. Przejeżdżający 25 maja przez Dyneburg w drodze do Wilna Murawjew osobiście wydał wyrok śmierci na powstańca.\nLeon Plater nie spodziewał się tak surowej kary. Rodzina próbowała interweniować u dworu carskiego. Niektórzy członkowie rodziny Bujnickich, przynaglani przez krewnych i znajomych, obawiając się moralnej odpowiedzialności, domagali się od Zygmunta, aby się przyznał do przywództwa w napadzie. Bujnicki uciekając na emigrację wystosował z powiatu telszewskiego (a więc z zachodniej Litwy blisko granicy z Prusami) list do komisji śledczej, w którym zeznawał, że przymusił Leona pod groźbą śmierci do udziału w akcji. List do rąk przewodniczącego śledztwa dostarczyła żona Bujnickiego w przeddzień stracenia Leona 27 maja 1863 r. Wyroku jednak nie zmieniono.\nOstatnią noc przed śmiercią skazaniec przeżył pokrzepiany przez katolickiego księdza. Rano, po pożegnaniu się w celi z matką i siostrami (braci nie dopuszczono), Leon ok. godz. 11 został rozstrzelany. Następnie mogiłę jego stratowano, a w nocy ciało wykopano i przeniesiono w nieznane miejsce. Kilka miesięcy po katastrofie matka powstańca błagała cesarzową Marię o wydanie zwłok rozstrzelanego syna, nie otrzymała jednak odpowiedzi.\n„Epilog inflancki, choć wiele wrzawy w Rosji i na Zachodzie narobił, choć spowodował dziką u Moskali reakcję, a za granicą ogólne oburzenie i współczucie, przebrzmiał jednak bez echa, jak inne krwawych tych dni wypadki.” — zapisał ks. Leon Plater w swoich wspomnieniach.\nMarynarka w angielską kratę\nZ Leonem hr. Platerem związane są dwa eksponaty w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie: jeden to sztandar z okresu manifestacji przed powstaniem (na sztandarze widnieje data 1861), należący do oddziału, w którym był Leon. Drugi eksponat jest bardzo zagadkowy: jest to marynarka, w której rzekomo Leon Plater szedł na rozstrzelanie. Marynarka jest dość obszerna i długa, uszyta na postawnego mężczyznę. Co najbardziej zadziwia to nowoczesny fason i materiał w delikatną beżowo-brązową kratkę. Cała jest obszyta jasną lamówką, ma nieduży wyłożony kołnierz, z przodu trzy kieszenie, także lamowane, oraz jaskrawe guziki. Nie przypomina sukmany ze zdjęcia Leona ani strojów innych powstańców znanych chociażby z obrazów Grottgera. Czy rzeczywiście jest autentyczna? Czy należała do niego czy został w nią ubrany przed rozstrzelaniem? Mimowolnie kojarzy się z „marynarką w angielską kratę” z piosenki Jacka Kaczmarskiego i urasta do symbolu stosunków polsko-rosyjskich (w pieśni barda zatytułowanej „Świadkowie” marynarkę zamordowanego AK-owca zabiera młody enkawudzista i pisze do matki: „Otcu skaży czto u menia jest’ dla niego padarok — pidżak s anglijskoj kletaczkoj, papał mnie prosto darom”).\nZakończmy opis tych tragicznych wydarzeń z naszej wspólnej historii słowami pieśni Jacka Kaczmarskiego:\n„Wejdźmy głębiej w wodę... kochani\nNasze nogi zmęczone po biegu...”


Jesteś tutaj: formika-travel.pl > Środki transportu > Awiofobia, czyli podróż samolotem\nOpublikowano w Noclegi | Grudzień 20th, 2013\nHotel jest miejscem, gdzie można przenocować. Hotel to przystań turystów, podróżników oraz tych wszystkich osób, które z różnych przyczyn znalazły się w danym miejscu i poszukują noclegu. Tak rozumiane jest potocznie pojęcie hotelu. Ale jaka jest poprawna definicja?\nJak podaje polski Główny Urząd Statystyczny, hotelem jest nieruchomość, która znajduje się przede wszystkim w mieście. Hotel, aby był hotelem z prawdziwego zdarzenia, musi mieć minimum 10 pokoi. Większość z nich powinna być pokojami jedno lub dwuosobowymi. Oprócz miejsc noclegowych hotel musi świadczyć inne usługi, które są związane z obsługą i pobytem klientów. Jedną z takich usług jest serwowanie śniadań, czyli usługi gastronomiczne.\nHotele, w zależności od standardu wyposażenia oraz jakości i zakresu świadczonych usług dodatkowych otrzymują odpowiednią kategorię. Najwyższa kategoria zaszeregowania to 5 gwiazdek, czyli obiekt oznaczony tak *****. Najniższa kategoria hotelowa otrzymuje jedną gwiazdkę. W hotelach znajdujących się w kategorii pięciogwiazdkowej i trzygwiazdkowej pokoje posiadają pełny węzeł sanitarny (łazienka z WC, prysznicem lub wanną). Na terenie tych obiektów powinna również być restauracja.\nTyle o hotelach GUS, a jak jest w rzeczywistości?


Z cyklu 'dookoła świata': Londyn, Paryż i Reykjavik - zobacz jak ubierają się mieszkanki zagranicznych miast\nDookoła świata (Pinterest)\nJak wygląda stylowa Angielka, w co ubrałaby się mieszkanka Paryża, a z jakim stylem kojarzą nam się kobiety z Islandii? Zaczynamy cykl o zagranicznych miastach i o tym, jakie cechy charakterystyczne ubioru możemy tam zaobserwować. Zobacz nasze stylizacje i zainspiruj się kobietami z różnych stron świata!\nZ jednej strony konserwatywność i przywiązanie do tradycji, z drugiej zalążek młodzieżowych subkultur i alternatywnych środowisk artystycznych. Londyn to miasto, które często kojarzy się z deszczem, szarością i monumentalnymi zabytkami. Z drugiej strony drzemie w nim olbrzymia energia wynikająca z różnorodności społeczeństwa i jego młodzieżowego charakteru. To tu rozwijał się europejski rock and roll i szalona moda uliczna, która do dziś wyznacza trendy również poza granicami Anglii.\nNasza stylizacja to kultowa minispódniczka, do której dopasowałyśmy krótki top z golfem oraz letni prochowiec, który przyda się w mniej pogodne dni. Reszta to miks pomiędzy tradycją (mokasyny i klasyczna skórzana torba), a nowoczesnością (turkusowe okulary przeciwsłoneczne).\nLondyn street style - Pinterest / Stylizacja z minispódniczką i letnim prochowcem\nKto nie marzy o podróży do Paryża? To tu powstawały pierwsze galerie handlowe i to tu narodziła się sztuka estetycznego urządzania sklepowej witryny. Do Paryża warto pojechać nie tylko ze względu na bogatą ofertę turystyczną, ale także po to by zobaczyć jak łatwo ubrać się w sposób wygodny i szykowny na co dzień. Typowa Francuzka wybiera proste kroje, zazwyczaj ograniczając się do trzech kolorów: czerni, szarości i bieli. Nie można jednak zapomnieć o jednym kluczowym elemencie: mocno czerwonych ustach!\nW tym przypadku postawiłyśmy na klasyczną czarną sukienkę, która będzie odpowiednia zarówno na co dzień jak i wieczorne wyjścia. Do tego dobrałyśmy pantofle z koronką i małą torebkę na łańcuszku. Stylizację urozmaica elegancka apaszka i żakiet z drobnym wzorem.\nParyż - Pinterest / Stylizacja z czarną sukienką, apaszką i koronkowymi pantoflami\nNiezbyt zachęcający klimat subarktyczny i duża odległość od reszty Europy sprawiają, że niewiele z nas tak naprawdę wie jak wygląda stolica Islandii. Możemy sobie tylko wyobrazić, że jest to miejsce, gdzie dominują kolory biały, niebieski i jasnoszary, a kobiety ubierają się raczej wygodnie i na sportowo. Nad stolicą rozciąga się masyw górski pokryty lodem, a dużą atrakcją turystyczną jest stary port oraz oglądanie wielorybów.\nNasza stylizacja łączy legginsy w rozmyty wzór z białym T-shirtem i jeansową kurtką w stylu lat 90. Do tego dopasowałyśmy sportowe buty z ciekawym splotem oraz wygodny materiałowy plecak. Jedyną biżuterię stanowi drobny łańcuszek z kotwicą.\nReykjavik street style www.anitaeldjarn.com / Stylizacja z legginsami, jeansową kurtką i sportowymi butami\nA oto inne części garderoby, które pozwolą stworzyć stylizacje w stylu mieszkanek zagranicznych miast:


Pokłosie filmu Sekielskiego - co z pedofilami w sutannach? | Page 2 | Forumowisko.pl\nWzruszające. Natomiast jest jedno małe "ale". Dwa miesiące temu w niemieckiej publicznej telewizji ukazał się jeden z wielu w ostatnim czasie reportaży o tym, co grozi współczesnej Europie. Temat: czy budzące się nacjonalizmy podzielą UE. W tym kontekście wymieniono między innymi Polskę. Komentator w materiale zastanawiał się skąd u nas poparcie dla PiS. W niemieckim mainstreamie ta partia uchodzi za narodowo-konserwatywną populistyczną prawicę. Jednym z argumentów było to, iż Polska jest państwem konserwatywnym. Dlaczego konserwatywnym? Bo katolickim. Dlaczego katolickim? Bo Kościół ma duży wpływ na życie społeczne w Polsce. I zgadnij kto wówczas wyskoczył? Tomasz Sekielski. Pokazał swoją kanciapę, czy tam studio i pochwalił się tym, iż pracuje nad filmem dokumentalnym o polskim Kościele, który wstrząśnie całym krajem.\nO filmie Tomasza Sekielskiego było wiadomo dużo wcześniej. Ludzie zbierali na niego kasę w patronite. Kościół ma coraz mniejszy wpływ na życie w Polsce ten film to trochę pogłębił, ale prawda jest taka, że kto był od niego odwrócony, odwrócony pozostanie, a kto do kościoła chodził, chodzić będzie.\nNaprawdę nie trzeba być wielkim analitykiem by zauważyć kontekst polityczny i cyniczne wykorzystanie problemów w Kościele jak i ofiar pedofilii do brudnej walki politycznej.\nZauważyć można, pytanie, czy ten film po to powstał tuż przed wyborami. Moim zdaniem gra na emocjach ludzi tuż przed wyborami toczy się na zupełnie innym polu (może nie zupełnie), a mianowicie na straszeniu Żydami i ustawą o zwrocie mienia. To tam zbija się kapitał polityczny i tamtędy idzie uderzenie w PiS. Uważam też, że przez to PiS traci głosy na rzecz Konfederacji.\nA swoją drogą - w czym problem? Przecież panująca nam partia chce dobra Polaków, to po cholerę uciekają do PE? Tam nic dla nas nie zrobią.\nStanowi, albo stanowił. Dla mnie to symbolika.\nI nie, nie stoi ponad pedofilią, bo ludzie, którzy okazywali się pedofilami stali w tym kościele bardzo wysoko (ciekawe, czy wiedział o tym JPII)\nDoceniam naszą jednorodność etniczną, ale nie uważam, że musi nam to zapewnić kościół (m.in. dlatego, że o ile kiedyś uważałem się za deistę, tak teraz jestem coraz bardziej przekonany o nieistnieniu siły wyższej, a tym samym nie uważam za zasadne, by rządziły mną osoby, które próbują mi taki pogląd narzucić). Jako przykład podam Czechy. Oni mają świadomość tego, że multi-kulti to nic dobrego, my mamy taką samą świadomość i z kościołem nie ma to dziś nic wspólnego.\nTo tak nie działa , osoba nie moze być starsza od osoby poniżej 15 roku życia o 5 lat. Czyli jak 18 latek przeleci 13, 14 latke to nie jest pedofilem.\nCo do ustawy to musi ona jeszcze przejść przez senat I prezydenta.\nSama ustawa jest tylko na pokaz bo problem nie jest wysokości kary a jej egzekwowanie przez policje ,prokurature , sądy. Poza tym wydaje mi się ta kara I tak za wysoka , za morderstwa są podobne kary . Powiedzmy szczerze morderstwo a pedofilia to jednak to drugie jest przestępstwem niższego kalibru niż morderstwo.\nPoza tym wydaje mi się ta kara I tak za wysoka , za morderstwa są podobne kary . Powiedzmy szczerze morderstwo a pedofilia to jednak to drugie jest przestępstwem niższego kalibru niż morderstwo.\nJak Ci ktoś kiedyś wyr*cha 6-cio letnią córeczkę to inaczej będziesz śpiewał.\nMoim zdaniem gra na emocjach ludzi tuż przed wyborami toczy się na zupełnie innym polu (może nie zupełnie), a mianowicie na straszeniu Żydami i ustawą o zwrocie mienia. To tam zbija się kapitał polityczny i tamtędy idzie uderzenie w PiS. Uważam też, że przez to PiS traci głosy na rzecz Konfederacji.\nTemat roszczeń chociaż ważny, to mimo wszystko jest niszowy w kampanii. Tak na poważnie interesuje się nim część elektoratu prawicowego. Ostatnio PiS poczuł się wywołany do tablicy i zaczął uspokajać ws. tej ustawy 447 Just bo liczba zaniepokojonych trochę wzrosła i na Nowogrodzkiej wystraszyli się tym, iż Konfederacja rzeczywiście może im urwać tych cennych kilka procent. Z kolei na lewicowo-liberalnej stronie ten temat w ogóle nie istnieje. A to media tej strony stanowią największą część mainstreamu. Tam istnieje temat Kościoła. Jeśli już pojawi się tam jakiś mały artykuł o tej ustawie, to jako przykład na polski antysemityzm. Ani Schetyna, ani Biedroń, ani Zandberg nie wykorzystują 447 Just przeciwko PiS-owi. Nic. Zero.\nDoceniam naszą jednorodność etniczną, ale nie uważam, że musi nam to zapewnić kościół\nAleż oczywiście. By to zapewnić nie jest potrzebny jakikolwiek fundament cywilizacyjny. Jednorodność etniczną może zagwarantować nawet każda forma współistnienia plemiennego.\nTo nie Boniecki, Sowa czy Pieronek, albo Gądecki, prymas Polak, Nycz, Dziwisz czy Jędraszewski albo Isakowicz-Zaleski, Tadeusz Guz, Oko, itd. mają cokolwiek zapewniać. Od zapewnienia ładu społecznego jest to czym Kościół jest jedynie depozytariuszem - czyli etyka chrześcijańska.\nJednak nie da się zaprzeczyć, że w innych częściach świata rozwija się mimo niesprzyjających warunków. Dziś ta symbolika prężnie idzie do przodu w Azji. Zachód stworzył tam potęgi gospodarcze inwestując 30 lat temu. Bez zachodnich pieniędzy w Chinach dalej byłaby bieda z nędzą. Dziś Zachód "eksportuje" tam swoją religię, która tworzyła jego kulturę i tożsamość.\nDziś tam przenosi się centrum świata. A Zachód zostaje z długami, kryzysem gospodarczym i bez tożsamości, co z kolei generuje kryzysy społeczno-kulturowe.\nJako przykład podam Czechy. Oni mają świadomość tego, że multi-kulti to nic dobrego, my mamy taką samą świadomość i z kościołem nie ma to dziś nic wspólnego.\nLepszym przykładem jest Irlandia. Do niedawna równie katolicka co Polska. Tam Kościół się skompromitował, nie zdołano tego odwrócić i dziś Irlandia to kolejny lewacki poligon doświadczalny na Zachodzie.\nNatomiast Czechy stanowią część cywilizacji łacińskiej i póki co są tego świadomi. Nie trzeba być religijnym by akceptować pewne oczywistości wypracowane przez 2000 lat budowania tożsamości europejskiej. Każdy, kto wychował się w naszym kręgu cywilizacyjnym posługuje się określonym kodem kulturowym. Dotyczy to ateistów, wierzących, agnostyków. To przewija się przez nasze systemy wartości, świadomość, stanowienie prawa. Na co dzień nie zwracamy na to uwagi, ale by to zauważyć wystarczy zetknąć się z inną kulturą. I Czesi to wiedzą. Przynajmniej jeszcze. To, że uważamy iż każda forma pedofilii jest skrajną patologią krzywdzącą dzieci i, że powinien być to pogląd uniwersalny moralnie, ma umocowanie właśnie w tych wartościach. W innych kręgach kulturowych na świecie bywa tak, że ojcowie wydają swoje ośmio- czy dziesięcioletnie córki za mąż.\nRegresywna lub jak kto woli postępowa lewica mówi cały czas o tabu kulturowym, gdzie wg niej wyzwolenie człowieka polega na łamaniu tego tabu i przesuwaniu granicy. To, co uważamy za zjawiska patologiczne i skrajne mają mieć ten sam pozytywny wydźwięk co zjawiska pożyteczne. Ale nie potrzeba skrajnej lewicy u władzy, by wcielać podobne filozofie w życie. Skutecznie robią to centrolewicowi socjaldemokraci i... centroprawicowi chadecy.\n3. maja Tusk ustami swojego nowego pupila oznajmił, iż "Kościół utracił moralne prawo...".\nJeśli utracił, to kto zatem zyskał owe prawo? Tęczowi sex-edukatorzy w szkołach? No i właśnie, szczytem hipokryzji jest to, że ci sami ludzie, którzy krzyczą "łapać złodzieja" wskazując na pedofilię w Kościele jednocześnie chcą wpuszczać systemowo do podstawówek miękką pedofilię w postaci edukatorów, którzy będą odpytywać uczniów z "przyjemności dotykania własnego ciała".\nSądy powinny działać obiektywnie , dla mnie może być to straszne I gnoja bym powiesił ale sądy I ogólnie wymiar sprawiedliwości powinien być obiektywny. Czyli moim zdaniem szkodliwość społeczna pedofila jest mniejsza niż mordercy. Oczywiście nie chce by ktoś bzykał dzieci.\nJak wczesniej pisalem problem nie był w karach a egzekowaniu ich. Gdyby policja prokuratura działały prawidłowo nie byłoby takiej afery. Cały aparat państwa jest tu winny.\nco do pupila tuska to nie chodziło mu o to kto zyskał te prawo moralne , ale o to że władze polskie większość partii politycznych boi się walczyć z tym co się dzieje w kościele. Mowie tutaj ogólnie o wszystkich rządach co były w ostatnich latach.\nRząd moim zdaniem powinien dać ultimatum , albo naprawiacie się albo robimy radykalne kroki zrywamy konkordat albo zwrot majtków itp.\nTakim postępowaniem I brakiem reform traci autorytet moralny autorytet kościoła , moim zdaniem powiedział to dość ostro , ale była to prawda.\nA co do przesuwania granic kulturowych to nie jest to wina lewicy a ogólnie zmian społecznych , 100 lat temu też granice się przesuwały np. Prawa wyborcze dostawały kobiety , zmiany o charakterze otwartości seksualnej , tolerancji też się zmieniały , do dzisiaj to trwa...\nLewica nie powstała samemu , ma w dzisiejszym świecie dużą rzesze fanów. Możesz co najwyżej mieć pretensje do ludzi , że popierają takie środowiska.\nMyśle , że jest to związane ze zmianami kulturowymi jakie postępują w kierunku większej tolerancji.\nZa 100 lat może być tak , że inne orientacje seksualne będą czymś normalnym , nawet ludzie będą sie dziwic , że kiedyś był o to ból dupy.\nZagadzam się. Nie neguję przecież zawartości merytorycznej tego wystąpienia.\nAle to nie zmienia faktu, że środowisko polityczne, które on reprezentuje wprowadza między innymi do szkół coś takiego jako materiał dla dziewięciolatków:\n"7.1 Sex, Sexuality and the Sexual Life Cycle\nKey idea: Human beings are born with the capacity to enjoy their sexuality throughout their life\ndescribe ways that human beings feel pleasure from physical contact (e.g. kissing, touching, caressing, sexual contact) throughout their life (knowledge)"\nPolecam książki Herbert'a Marcuse, ikony, ideowego przywódcy wolty roku 1968 i rewolucji seksualnej, hippisów oraz "wolnej miłości".\nHerbert Marcuse to neomarksistowski socjolog.\nTe zmiany kulturowe, o których piszesz nie są spontanicznym odruchem społecznym. Gdyby się opierały o takowy i nawet były lewicowe, to bym przyznała Tobie rację. Natomiast myśl lewicowa została zreformowana przez jednego konkretnego człowieka - Karola Marksa. Ojca komunizmu, konkretnego ściśle określonego systemu ekonomiczno-społecznego. Jego filozofie odcisnęły ogromne piętno na Europie końca XIX wieku i w pierwszej połowie XX. Ten utopijny system, który miał stworzyć nową kulturę i nowe społeczeństwo okazał się kompletną klapą. Na dodatek zbrodniczą. Za każdym razem gdzie się pojawiał. Ale mimo to osób wierzących w idee Marksa nie ubywało. Na zachodzie nie udało im się wzniecić rewolucji proletariatu. To udało się zrobić w Rosji. Dlatego zachodni komuniści zamienili ulice na uniwersytety. Zaczęto badać marksizm pod kątem implementowania go drogą pokojową w istniejące systemy polityczne. To zajęło kilka dekad aż w latach 60. XX wieku rozpoczęła się na dobre rewolucja kulturowa. Obecnych przesuwaczy granic kulturowych łączy jedno - marksizm. I to jest fakt. We wszystkich wyższych uczelniach czyta się nie tylko Baumana ale i Horkheimer'a, Habermas'a, Fromm'a etc. - wszyscy to teoretycy neomarksizmu.\nIch teorie stanowią podstawy dla wielu współczesnych ruchów tzw. "postępowych". Na przykład dla trzeciej fali feminizmu:\n"W ramach trzeciej fali wiele jest inspiracji takimi prądami myślowymi, jak teoria postkolonialna, teoria queer, teoria krytyczna, poststrukturalizm."\nTwórcą m.in. teorii krytycznej jest Max Horkheimer.\nKażda ideologia oparta o takie "prądy myślowe" jest już u podstaw destruktywna.\nDlatego nie da się porównać feminizmu pierwszej fali sprzed 100 lat z obecnym feminizmem, albo z feminizmem drugiej fali. To dwa zupełnie różne światy.\nSufrażystki walczące o prawa wyborcze kobiet były naturalnym, spontanicznym ruchem społecznym. Miały konkretny cel i go osiągnęły. Feminizm z drugiej połowy XX wieku został już oparty o wpływy wyżej wymienionych panów. Idee feminizmu zdradziła m.in. Betty Friedan, która zakochała się w "prądach myślowych" wspomnianych panów.\nDlatego współczesny feminizm nie reprezentuje interesów kobiet. Jest groteską, często wulgarną i obsceniczną. Zmiana zdecydowanie na gorsze.\nOtwartość seksualna, moda na homoseksualizm, LGBTQI itp. to wszystko nie jest niczym nowym. To wszystko już było. To powtórka z historii. Daleko szukać nie trzeba, bo w starożytnej Grecji i Rzymie nie było pod tym względem jakichkolwiek ograniczeń. Dlatego to nie jest rozwój, to jest cofnięcie się o parę tysięcy lat w sferze obyczajowości.\nIdea socjalizmu, komunizmu wywodzi się od marksa , ale nie zdobyła takiej popularności bez powodu. Okres przelomu 19 I 20 wieku okres 1 wojny światowej to był czas postępującej rewolucji przemysłowej ,krótki czas wcześniej chłopi stali się wolnymi ludzmi. Co za tym idzie był to czas dużego wyzysku , chłopi tracili ziemie bo należała ona do szlachty - musieli przemieszczać się do miast by moc zarabiac .\nKapitalizm był kojarzony z wyzyskiem , dlatego idee lewicowe zyskały popularnosc I powstał komnizm , narodowy socjalizm czyli skrajna prawica też była tym wywołana. Gdyby ludzie tego nie popierali to by to nie powstało.\nA co do feminizmu to masz racje obecny feminizm to przybiera skrajne rozmiary. Owszem nie które idee np. co do wolnosci typu aborcja itp. , były ok. Ale obecnie środowiska feministyczne przybierają skrajne formy , ponieważ uważam , że kobiety nie są dyskryminowane obecnie.\nCo do środowisk LGBT to uważam , że obecnie Polska nie jest specjalnie tolerancyjnym krajem dla innych orientacji seksualnych , budzi to raczej strach u ludzi zdarzają się sytuacje jak brak tolerancji , do tego powinny być wprowadzona możliwość prawna w zawieraniu takich związków pomaga to w kwestiach spadkowych itp.\nŚrodowiska LGBT są obecnie na podobnym etapie co środowiska feministyczne 100 lat temu.\nTo jest to za co "uwielbiam" te forum. Temat przypadkiem dość ciekawy a zamiast o nim dyskutuje się o Tusku feminizmie pedalstwie starożytnych czy socjalizmie.\nMożna pomyśleć że tu mnóstwo panów k pisze.\nPrzypomniałem sobie że Sekielski był już raz autorem programu krytykującego kościół. Dość długo nie mogłem sobie przypomnieć jego tytułu i zdaje się że Wikipedia tez mi w tym nie pomogła. To był program "Po Prostu" a zapadł mi w pamięć z uwagi na informację o zaginięciu Emanuelle Orlandi (nie wiem czy to właściwa pisownia)\nna terenie Watykanu w czerwcu 1983 roku(kto był wtedy papieżem?) i sugestią że mieli się do tego przyczynić duchowni. Swoją drogą zastanawiam się czy kościół katolicki Sekielskiemu "podpadł" czy też on sam ocenił że takie zachowanie duchownych zbyt rzadko wychodzi na światło dzienne. Poniżej link\nOczywiście na początku pół minuty reklam\nJa jeszcze w temacie chciałbym napisać, że pierwszy o pedofilii w kościele napisał miś uszatek (Urban w tygodniku NIE) w 1992 roku i dziwnym trafem tematu nikt nie podjął. W najnowszym wydaniu opisywali co się stało z tym księdzem (pracował dalej z dzieciakami). Niestety całości artykułu nie czytałem, bo jak lubię inteligentny trolling w wykonaniu naszego rodzimego Goebbelsa, tak tygodnika nie czytam i kasy mu nie nabijam.\nI co by tu jeszcze... A:\nA'propos tygodnika uszatego i tematu księży. Wczoraj natrafiłem na coś takiego. Na wypoku się przyjęło, choć jak potem odkryli, Kaczyński był pierwszy, a potem historia zatoczyła koło. Enjoy:\nŚwiry typu Kibic Polski też tu się wypowiadają...\ntrochę czasu minęło, jakie skutki wywarł film Sekielskego?\nw miejscach, gdzie "ilość katoli na m2 jest największa", miała miejsce najwyższa frekwencja w takich wyborach w historii (chociaż wcześniejsze sondaże nie zapowiadały tego)\npodsumowując walcząc z PIS, zapewniono wyższe poparcie z PIS (kler, w skojarzeniach warszawki łączy się jednoznacznie z pisem)\nteraz Vega robi film, gdzie ma skupić się na karykaturowaniu Pawłowicz (Niesiołowski w spódnicy)\nzgadnę, że efektem będzie bezprzykładny wzrost notowań posłanki, a warszawka znowu nie będzie rozumiała zjawisk jakie tworzy....\nMoim zdaniem nie jest to walka z PiS ale z zakłamaniem kleru. Zrozumiałym jest to że kler do pewnego stopnia powinien "swoich bronić". Jednak broniąc wszystkich staje się w tym zabawny niczym prezydent-elektryk. Chcąc być wiarygodnym tych najbardziej "podpadniętych" powinno się wizerunkowo poświęcić. A co do walki z PiS jak rozumiem o celu przyświecającym Sekielskim mówi termin publikacji filmu. Tyle gdyby on wyszedł jesienią byłoby że wpływ na wybory samorządowe a gdyby tą jesienią to na parlamentarne. To kiedy Sekielski ma kręcić i publikować filmy? Wiosna będą wybory prezydenckie.\nDokument sekielskiego upublicznił to co i tak od dawna wiadomo , szczerze wątpie , że się coś wielce z tym zmieni...\nNie jest to raczej atak polityczny.\nWydaje mi się , że jak PiS będzie zbyt trzymał z kościołem to trochę też może się to odbić na poparciu. Ale raczej nie jakoś bardzo...\nNiedługo wybory, a sekielski nie chce zmiany terminu premiery filmu "Zabawa w chowanego"\nPytany czy to prawda że księża byli współpracownikami SB pisze że to nieprawda i nie miało to stanowić tematu zastępczego dla ustawy 447.\nTylko że z tego co max kolonko mówił, to jarosław doszedł do władzy na teczkach, zaś Stanisław Michalkiewicz zauważył że to nie przypadek data premiery filmu, i że księża współpracowali z SB.\nMoją dalszą interpretacją tej układanki jest to że albo sekielski nie wie że jego informatorzy są sterowani odgórnie albo doskonale sobie z tego zdaje sprawę i ktoś kładzie na niego nacisk bezpośrednio.\nW razie braku współpracy to można się domyśleć co może się z nim dziać.\nNa tą interpretacię i toku myślenia również napisał ze to nieprawda. Pytanie kto by się przyznał...\nWydaje się że obecna jesień będzie kluczowa dla przyszłości Polski, trudno przewidzieć co będzie się działo.\nOstatnio ujawnia się Jan Zbigniew Potocki, który zamierza przejąć władzę. Jak twierdzi i pokazuje, ma papiery na to że jest pełnoprawnym prezydentem Polski, z tym ze insygnia władzy zostały przekazane, ponieważ on a także jego poprzednicy przebywali poza granicami Polski i Polska nadal jest w stanie wojny z niemcami, ponieważ nie został podpisany pakt o rozejmie lub nieagresji, czyli końca wojny.\nTa alternatywa jest czymś zupełnie innym jak partie typu korwin, kukiz, konfederacja, albo nowa co powstaje #R maxa kolonko.\nMożna by rzec ze pis skutecznie zdmuchnął kukiza i konfederacje, i przez to nie liczę na sukces #R.\nTymczasem vega robi film Polityka, i zostaje pozwany przez.... Misiewicza, co może skutecznie ograniczyć zasięg filmu vegi.\nDziad jakich malo napisał:\nRaczej skutecznie rozdmuchać film.\npedofile to tylko w kosciele....ta na pewno kto ma jakiekolwiek pojecie wie, ze to jest program Ogólny! W sporcie np. wśrod trenerów? nie ma? wsród lekarzy wsrod ludzi innych zawodów...


Hiszpania: z raju do gospodarczego piekła - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plHiszpania: z raju do gospodarczego piekła\nHiszpania: z raju do gospodarczego piekła\n28 września 2012, 06:04\nUnia Europejska uczyniła z Madrytu swojego pupila, nagradzając go miliardami euro subwencji. Kto by wówczas myślał o reformach?\n37 lat od śmierci gen. Francisca Franco król Juan Carlos znów próbuje ratować ojczyznę. – Najgorsza rzecz, jaką możemy zrobić w trudnych czasach, to podzielić nasze siły i pogłębić dzielące nas różnice – napisał w liście do poddanych. Jednak powody upadku hiszpańskiego cudu gospodarczego w znacznym stopniu zrodziły się w pierwszych latach budowy demokracji, której patronował monarcha.\n– Młody Juan Carlos wytyczył kompromisową drogę budowy nowoczesnej Hiszpanii, która była do zaakceptowania zarówno przez frankistowską generalicję, jak i marksistowską lewicę. Dzięki temu kraj uniknął wojny domowej i w ciągu 10 lat z pariasa stał się integralnym członkiem UE. Ceną było jednak zaniechanie wielu strukturalnych reform – mówi DGP Carlos Iglesias Fernandez, politolog na Universidad de Alcala.\nEfekt? Hiszpania – stawiana za wzór gospodarczego rozwoju – dziś wyciąga ręce po ratunek. We wtorek policja starła się w Madrycie z manifestantami protestującymi przeciwko dalszym oszczędnościom. Kolejne wieści nie uspokoją ulicy. W budżecie na 2013 rok po raz pierwszy ciężar cięć mają ponieść emeryci, z kolei audyt banków ukazuje ogrom złych długów. Wystąpienie przez Madryt o pomoc do UE to już kwestia tygodni. Taka jest cena zaniechanych reform i błędnych decyzji podejmowanych przez kolejne rządy przez minione cztery dekady.\nMadryt radykalnie tnie wydatki. EBC alarmuje: Hiszpanie uciekają z banków »\nPo śmierci Franco pod koniec 1975 roku Juan Carlos rozpoczął ostrożny proces demokratyzacji państwa, który na chwilę przerwał wojskowy zamach stanu z lutego 1981 roku. – Ten nieudolny przewrót przeraził społeczeństwo. Większość Hiszpanów doszła do wniosku, że prawica jest niereformowalna i zawsze zachowa nostalgię za frankizmem. Dlatego przez kolejne kilkanaście lat nie było alternatywy dla lewicy, co nie skłaniało jej do podjęcia reform – tłumaczy Fernandez.\nKilka miesięcy później wybory parlamentarne wygrała PSOE, a jej szef Felipe Gonzalez rządził krajem aż do 1996 roku. Jego program był prosty: integracja europejska miała umocnić demokrację w Hiszpanii i uniemożliwić powrót do frankistowskiej przeszłości. Właśnie dlatego Madryt został przyjęty do Unii w ciągu zaledwie pięciu lat, trzy razy szybciej niż Polska. Gonzalez nie był radykałem.\nZgodnie z linią wyznaczoną przez Juana Carlosa nie przystąpił do nacjonalizacji banków i wielkich przedsiębiorstw przemysłowych, aby nie naruszać interesów frankistowskiej elity. Utrzymał także frankistowskie regulacje na rynku pracy, zgodnie z którymi rola związków zawodowych była co prawda niewielka, ale jednocześnie zwolnienie pracowników – praktycznie niemożliwe. – Utrzymywaliśmy system, który zupełnie nie odpowiadał realiom coraz szybciej zmieniającej się globalnej gospodarki – przyznał niedawno Felipe Gonzalez w wywiadzie dla „El Pais”.\nGdy hiszpańska gospodarka została wystawiona na konkurencję „jednolitego rynku”, rachunek za zaniechane reformy zaczęli płacić młodzi. Przedsiębiorcy nie chcieli ich zatrudniać na umowy stałe w obawie, że gdy koniunktura się pogorszy, nie będą mogli ich zwolnić. To sytuacja, która trwa do dziś: w Hiszpanii bez pracy pozostaje 25 proc. osób w wieku produkcyjnym, najwięcej ze wszystkich krajów Unii. Innym reliktem frankizmu, z którym kolejne demokratyczne rządy nigdy do końca się nie gospodarki. – Franco chciał zbudować samowystarczalną gospodarkę, która nie będzie uzależniona od importu.\nTo jednak spowodowało powstanie gałęzi przemysłu, których utrzymywanie w warunkach otwartej wymiany handlowej nie miało sensu – tłumaczy DGP Jorge Nunez z brukselskiego Centrum Europejskich Analiz Politycznych (CEPS). Taką gałęzią był m.in. przemysł okrętowy. Rozwinięty za cenę ogromnych subwencji państwowych nie musiał dostosowywać się do rosnącej konkurencji, dopóki był chroniony wysokimi cłami. Gdy jednak te zostały zlikwidowane wraz z przystąpieniem Hiszpanii do UE, stocznie nie były w stanie oprzeć się zagranicznej konkurencji. – Słabość hiszpańskiej gospodarki odbija się czkawką do dziś: w wymianie towarowej kraj pozostaje mało konkurencyjny, czego wyrazem jest ogromny deficyt rachunku bieżącego, który u szczytu kryzysu sięgał 10 proc. PKB – wskazuje Nunez. W pierwszych latach po obaleniu frankizmu gwarancją utrzymania demokracji miała być daleko idąca decentralizacja kraju. Już w wyborach w 1977 roku nacjonalistyczne partie w Katalonii i Kraju Basków zdobyły silne poparcie.\nAby zjednać je dla nowego kraju, za przyzwoleniem Juana Carlosa utworzono 17 regionów, a mieszkańców trzech z nich – Basków, Katalończyków i Galicjan – uznano za odrębne narodowości. W wyniku kolejnych reform władze regionów otrzymały bezprecedensowe uprawnienia: dziś aż 40 proc. budżetu leży właśnie w ich rękach, w tym tak kluczowe obszary, jak edukacja i zdrowie. Ale taki układ okazał się też pułapką. – Centrum straciło zdolność skutecznej kontroli regionów. To właśnie tu najbardziej rozwinęły się korupcyjne układy między bankami a lokalną elitą i najszybciej rosło zadłużenie władz publicznych – zwraca uwagę Nunez. Ocenę tę potwierdza Joerg Asmussen, przedstawiciel Niemiec w EBC. Jego zdaniem bez przywrócenia przynajmniej części kontroli Madrytu nad regionami uzdrowienie finansów państwa nie będzie możliwe. Dziś jest już jednak na to za późno.\nRegiony zakosztowały w autonomii, a gdy przychodzi do zaciskania pasa, ich przywódcy zwalają winę na rząd centralny. A nawet grożą, że jeśli ich warunki nie zostaną spełnione, po prostu oderwą się od Madrytu. Tak jest w szczególności w Katalonii: szef lokalnego rządu Artur Mas podjął już konsultacje z Brukselą, czy w razie ogłoszenia niepodległości region miałby zagwarantowane członkostwo w UE, czy też musiałby się ponownie o nie ubiegać. Hiszpania miała więcej szczęścia w innym obszarze: integracji europejskiej. Przystąpiła do Unii na trzy lata przed rozpadem komunistycznego bloku wschodniego, gdy ekspansja Wspólnoty koncentrowała się na południu Europy. Gonzalez potrafił znakomicie wykorzystać nowy układ sił, który powstał w Unii po zjednoczeniu Niemiec. Perspektywa powstania 82-milionowego państwa za Renem przeraziła Francję i Wielką Brytanię. Najpierw próbowały zablokować zjednoczenie Niemiec, podejmując negocjacje z ostatnim sekretarzem generalnym KPZR, a gdy to się nie udało, w Paryżu zrodziła się koncepcja wprowadzenia wspólnej waluty, która miała stanowić gwarancję, że Republika Federalna pozostanie związana z Unią. Gonzalez doskonale wiedział, jak bardzo Francuzom zależy na porozumieniu w tej sprawie.\nNa szczycie w Maastricht w grudniu 1991 roku wykorzystał przysługujące mu prawo weta i przez wiele godzin blokował porozumienie. Robił to tak długo, aż Paryż i Berlin zgodziły się na utworzenie utworzenie funduszy strukturalnych dla Hiszpanii i pozostałych krajów śródziemnomorskich. W ten sposób na Półwysep Iberyjski popłynęła bezprecedensowa skala subwencji. – Wówczas wydawało się to ogromnym sukcesem, ale patrząc z dzisiejszej perspektywy, można mieć o wiele więcej wątpliwości – uważa Nunez. Z unijnej kasy powstały niezwykle kosztowne inwestycje. Hiszpania ma największą w Europie sieć szybkich kolei, a długość autostrad jest porównywalna z francuskimi i niemieckimi. Ale tak ogromne środki uśpiły kraj.\nSerfujący na fali sztucznie pompowanego wzrostu rząd w Madrycie całkowicie stracił zapał do reform, które poprawiłyby konkurencyjność gospodarki. – Bonanza finansowana przez Niemców skończyłaby się ok. 2004 roku wraz z przyjęciem do Unii nowych krajów Europy Środkowej. Było jednak euro, które, tak jak subwencje, okazało się narkotykiem pozwalającym Hiszpanii pozostać na haju – mówi DGP Steen Jakobsen, główny ekonomista Saxo Bank.\nProces tworzenia strefy euro zbiegł się ze zwycięstwem wyborczym w 1996 roku lidera Partido Popular Jose Marii Aznara. Choć minęło 20 lat od śmierci Franco, to nie tylko wielu Hiszpanów, lecz także przywódców Wspólnoty obawiało się, że prawica nie jest zaangażowana w idee demokracji. Dla Aznara nie było lepszego sposobu, aby rozwiązać te wątpliwości, niż przystąpienie do strefy euro.\n– Dziś widać, że hiszpańska gospodarka nie była przygotowana na ten krok. Ale wówczas wyjątki czyniono dla wielu krajów, np. Belgia przystąpiła do strefy euro z długiem 130 proc. PKB, choć górny limit wynosił 60 proc. – przypomina Jakobsen. Rolę narkotyku, który napędzał hiszpański wzrost gospodarczy od wprowadzenia euro w 1999 roku, zaczęły pełnić tanie kredyty. Swój udział w boomie budowlanym, który zamiast produkcji i usług napędzał wzrost hiszpańskiej gospodarki, miał także Europejski Bank Centralny. Ponieważ Hiszpania wciąż była na dorobku, a jej wzrost gospodarczy był szybszy niż „jądra” strefy euro, także inflacja była tu większa. Jednak EBC ustalał stopy procentowe pod Niemcy, gdzie ceny rosły wolniej. W konsekwencji realna cena kredytów dla Hiszpanów była jeszcze niższa, niżby to uzasadniały ekonomiczne realia.\nTo doprowadziło do takiego napompowania rynku nieruchomości, że cena metra kwadratowego w mieszkaniu w bloku na obrzeżach Barcelony przekraczała 4 tys. euro wobec 1,5 tys. euro w porównywalnej nieruchomości w Warszawie. Aznar nie został rozliczony przez wyborców ze swojej polityki. Rok przed elekcją podjął decyzję o udziale Hiszpanii w interwencji w Iraku, co doprowadziło do głębokiego podziału ideologicznego hiszpańskiego społeczeństwa. Mimo to Partido Popular zapewne nie przegrałoby wyborów w 2004 roku, gdyby na trzy dni przed elekcją Al-Kaida nie przeprowadziła na madryckim dworcu Atocha najkrwawszego zamachu w powojennej historii kraju. To zapewniło niespodziewane zwycięstwo młodemu przywódcy PSOE Jose Luis Zapatero. I spowodowało, że w ciągu następnych ośmiu lat Hiszpania zamiast koncentrować się na przełamaniu słabości ekonomicznych, miała uwagę zwróconą w zupełnie innym kierunku.\nKiedy kanclerz Gerhard Schroeder przeprowadzał radykalną reformę systemu zabezpieczeń socjalnych, który miał zmusić Niemców do pracy i uratować finanse publiczne państwa, Zapatero przeforsował legalizację aborcji i związków homoseksualnych. Wybuch kryzysu w 2009 roku wystarczył do wymuszenia zmiany tej polityki. W przeciwieństwie do Irlandii, gdzie nieruchomościowa bańka osiągnęła podobną skalę, Zapatero aż do przegranych wyborów w minionym roku utrzymywał, że banki i gospodarka są zdrowe.\nTym bardziej brutalne było przebudzenie: najwyższe bezrobocie w Europie, 3 mln pustych mieszkań, niespłacalne kredyty, których wartość szacuje się nawet na ćwierć biliona euro. Hiszpanie przez chwilę uwierzyli, że są integralną częścią zachodniej Europy. W 2007 roku Eurostat podawał, że poziom życia w królestwie przewyższa nawet o 5 proc. średnią rozwoju całej UE. Od tego czasu wskaźnik pikuje. Ale przede wszystkim coraz więcej poddanych Juana Carlosa zastanawia się, czy rzeczywiście było kiedyś tak dobrze, czy też było tak tylko na papierze.\nRośnie napięcie wokół banków w UE. Kogo obciążą stare toksyczne aktywa? »\nTagi:kryzys gospodarczy, bezrobocie, makroekonomia, Unia Europejska, euro\nRośnie napięcie wokół banków w UE. Kogo obciążą stare toksyczne aktywa?\nMadryt radykalnie tnie wydatki. EBC alarmuje: Hiszpanie uciekają z banków\nEuro leczone kosztem nowej Europy. Pieniądze uciekną z Polski


Gazeta Wyborcza 62/2017 - dziennik, - eprasa - księgarnia internetowa Publio.pl\nGazeta Wyborcza 62/2017środa, 15 marca 2017\nGazeta Wyborcza 62/2017 - W numerze\nPłać za pracę dla ministra\nAfera w PKP topi Adamczyka\nFirmę ściganą dziś przez CBA za przekręt na kolei kupił b. oficer wywiadu od księgowej obsługującej Klub Parlamentarny PiS. Sprawa może przesądzić o dymisji ministra infrastruktury Andrzeja Adamczyka.\nMEN ogłasza: „przerwa techniczna”\nOd ponad dwóch tygodni nie można korzystać z internetowej platformy z e-podręcznikami. – Kto wpadł na ten genialny pomysł, by wyłączyć projekt za 50 mln zł w środku roku szkolnego? – pytają nauczyciele i rodzice.\nMurzynek Bambo tu nie zamieszka\nZdaniem pośrednika od nieruchomości wynajęcie mieszkania czarnoskóremu poza problemem rasowym nastręcza też finansowy. Nie da się już powiedzieć, że to kuzyn. I sąsiad może donieść do skarbówki.\nW najbliższych dniach ruszy budowa ponad 1300 km nowych autostrad, dróg ekspresowych i obwodnic miast – dwa razy więcej niż przed rokiem.\nDo tej pory w Lotto było 15 kumulacji o wartości co najmniej 30 mln zł. Kim są gracze? Dlaczego kupują zakłady, mimo że szanse na wygraną są minimalne?\nBrexit zburzy polskie Eldorado?\nNa Wyspach rozkwitły polskie spożywczaki, hurtownie czy firmy budowlane. Brexit może utrudnić im życie.\nPolacy elektryzująco posłuszni\nNa rozkaz rażą prądem równie chętnie jak Amerykanie badani w słynnym eksperymencie Stanleya Milgrama. Nie oszczędzają nawet kobiet.\nGazeta Wyborcza 62/2017 - O tytule\nEPUB - 2,82 MB, MOBI - 2,57 MB, PDF - 12,50 MB,\naktualności, (67), dziennik, (109), e-prasa, (66), Europa, (288), gospodarka, (660), komentarze, (146), kultura, (1460), nauka, (364), opinie, (127), polityka, (1980), Polska, (648), recenzje, (84), reportaż, (58), społeczeństwo, (819), sport, (340), sport, (100), świat, (49), wiadomości, (54), wiadomości z kraju, (55), wywiady(95)


Konsultacje dotyczące założeń nowelizacji zasad re-use w Polsce | prawo | VaGla.pl Prawo i Internet\nOgłoszenie o konsultacjach można znaleźć na stronach Ministerstwa: Wykorzystywanie informacji sektora publicznego: Zaczynamy konsultacje założeń do ustawy o re-use. Przy okazji jest mi niezwykle miło z tego powodu, że MAiC po raz pierwszy postanowił wykorzystać platformę konsultacji publicznych online, która powstała w resorcie gospodarki. Dlatego zachęcam do skorzystania z tego narzędzia i wzięcia udziału w konsultacjach.\nPrzywołam fragment założeń MAiC:\nOkreślenie zasad ponownego wykorzystywania w odrębnej regulacji jest uzasadnione z wielu powodów.\nPo pierwsze, pozwoli w sposób precyzyjniejszy i bardziej zrozumiały dla adresatów norm prawnych rozróżnić instytucje „dostępu do informacji” oraz „ponownego wykorzystywania”. Odrębna regulacja ustawowa określająca ponowne wykorzystywanie jest częściej stosowanym zabiegiem legislacyjnym w państwach Unii Europejskiej; jak wskazuje Komisja Europejska 15 z 27 krajów europejskich wybrało drogę uchwalenia osobnych, specjalnych aktów dotyczących ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (np. Hiszpania, Niemcy, Szwecja, Wielka Brytania, Włochy).\nSzczególnie istotne jest rozróżnienie pomiędzy realizacją prawa dostępu do informacji sektora publicznego (access to public sector information), a dalszą eksploatacją informacji pozyskanych w ten sposób (re-use of public sector information). Dostęp do informacji publicznej stanowi implementację wyrażonej w art. 61 Konstytucji zasady jawności. Prawo do informacji jest uważane za jedno z podstawowych praw człowieka. Natomiast w odniesieniu do ponownego wykorzystania podkreśla się jego gospodarczy i społeczny charakter. Prawodawca UE podkreślał znaczenie ponownego wykorzystywania informacji dla konkurencyjności przedsiębiorstw, których produkty i usługi opierają się na informacji sektora publicznego, ale także dla transparentności funkcjonowania administracji publicznej.\nPrzy okazji poprzedniej nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy implementowano dyrektywę re-use, argumentowałem, że ważne jest połączenie re-use i zasad dostępu do informacji publicznej. Ponowne wykorzystanie jest po prostu możliwością zrobienia czegoś z informacją publiczną, którą się wcześniej otrzymało. Umieszczenie przepisów związanych z informacjami publicznymi w jednej ustawie pozwala na zachowanie spójności, np. w zakresie definicji. To, że w innych krajach postanowiono stworzyć regulacje odrębne nie znaczy wcale, że musimy iść tą drogą.\nDostęp do informacji publicznej to rzeczywiście - jak napisał MAiC - realizacja konstytucyjnej zasady jawności. Ale art. 61 Konstytucji stanowi element rozwijający fundamentalną zasadę polskiej Konstytucji, zgodnie z którą władza zwierzchnia należy do Narodu. Naród nie może realizować władzy zwierzchniej nie wiedząc nic o tym, jak działa państwo. Elementem tej władzy musi być nie tylko dostęp do informacji publicznej, ale też możliwość przetwarzania takiej informacji i - posługując się nomenklaturą przyjętą w UE - ponowne jej wykorzystanie (np. po to, by móc zreplikować wyniki analiz, by tworzyć system społecznej kontroli itd.). Dla mnie w re-use istotny jest przede wszystkim aspekt społeczny w tym sensie, że ponowne wykorzystanie informacji z sektora publicznego jest przed wszystkim prawem politycznym obywateli, a dopiero później można mówić o aspekcie ekonomicznym. Unia Europejska sprawę postawiła na głowie, ale to dlatego, że dyrektywa re-use została przyjęta na podstawie traktatowej zapewniającej swobodny przepływ towarów i usług i kształtującej funkcjonowanie rynku wewnętrznego (art. 114 TFUE (95 TWE)).\nTak zrobiła Unia Europejska, ale my nie powinniśmy się ograniczać do takiego rozumienia re-use. Kiedy już się dostrzeże, że dostęp do informacji publicznej i możliwość jej ponownego wykorzystania jest w istocie elementem koniecznym do realizowania przez Naród władzy zwierzchniej, a oba te obszary stanowią w istocie części jednej całości - to powinno być w Polsce podstawowym uzasadnieniem dla regulacji.\nPrzy poprzednich dyskusjach sygnalizowałem, że w cały "problem re-use" mógłby zostać załatwiony jasnym zadeklarowaniem w ustawie, że państwo nie ma żadnych praw wyłącznych do informacji publicznej (ani wynikających z samego re-use, ani np. wynikających z sui generis ochrony baz danych, albo praw autorskich - na gruncie art. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych materiały urzędowe są nieutworami - nie są przedmiotem prawa autorskiego). Zasady dostępu przy jasnym przesądzeniu o publicznym charakterze danych (czyli, że informacja publiczne "należą" do dobra wspólnego), powinno stworzyć przejrzysty system. Regulacja unijna psuję taką koncepcję właśnie ze względu na podstawę traktatową - traktuje informacje publiczną jak towar. Stąd w dyrektywie re-use pojawiły się koncepcje licencji (zgód na ponowne wykorzystanie). Polska nie musi iść tą drogą. Możemy mieć system bardziej oddający społeczny (i polityczny) charakter tej instytucji prawnej. Jeśli w jakichś przepisach ktoś ma prawo do wyrażania zgody, to znaczy, że może też takiej zgody nie udzielić. Jeśli w przepisach mowa o tym, że może określać warunki - prawdopodobnie określi warunki najbardziej restrykcyjne z możliwych. Tymczasem nie powinno być tak, że ktoś może określać warunki wykorzystywania informacji należącej do sfery publicznej.\nTak czy inaczej - otwieramy raz jeszcze dyskusje o ponownym wykorzystaniu informacji z sektora publicznego. Jak wspomniałem - sprawa jest istotna. Spodziewam się też, że na platformie konsultacje.gov.pl pojawi się wiele istotnych głosów.\nKonsultacje MAiC zakończą się 17 czerwca.\nTymczasem dziś WSA w Warszawie uznał, że nie udostępniając obywatelowi wykazu umów zawartych z Kancelarią Prezesa Rady Ministrów (względnie nie wydając decyzji odmownej) KPRM pozostawała w bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. WSA zobowiązał KPRM do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni. Orzeczenie jest nieprawomocne i może podlegać zaskarżeniu (Sygn. SAB/Wa 168/14). Chcemy wyjąć re-use do odrębnej ustawy, gdy jednocześnie administracja publiczna ma gigantyczny kłopot z realizacją prawa do informacji publicznej.\nPrzejrzystość życia publicznego nie jest towarem. W demokratycznym państwie prawnym, w którym władza zwierzchnia należy do Narodu, udostępnienie informacji publicznej nie może zależeć od "łaski" organów władzy publicznej. Państwo powinno zapewnić - w ramach podstawowego swojego zadania - udostępnianie informacji należącej do sfery "dobra wspólnego". Nie powinno też przeszkadzać w tym, by każdy (obywatel) robił z takimi informacjami to, co samodzielnie uzna za słuszne.\n« Okładka na miarę GrandFront 2013 | NSA: autorzy opinii dla Prezydenta RP korzystają z prawa do prywatności »\nŚr, 2014-05-28 08:32 by Z. Okon (niezweryfikowany)\n.... z tym połączeniem dostępu do informacji i reuse. Całe nieszczęście naszej implementacji reuse wynika właśnie z tego nonsensownego połączenia. Dlaczego jest błędna? bo pomija różnice w pojęciu informacji publicznej i informacji podlegającej obowiązkom w zakresie reuse (pojęcia częściowo się pokrywają, ale tylko częściowo, bo zdigitalizowany obraz Matejki nie jest informacją publiczną, informacją publiczną jest informacja o digitalizacji obrazu, umowach w tym celu zawartych itp.). Po drugie system dostępu do informacji publicznej nie reguluje tego, co można zrobić z otrzymaną informacją jeżeli - tak się składa - jest chroniona prawem (np. sui generis, żeby uciec od dyskusji o 4 pr.aut.). System reuse umożliwia uregulowanie tej kwestii.\ndostęp i reuse\nŚr, 2014-05-28 12:24 by ksiewi\nA ja myślę, że obaj piszecie trochę o tym samym. Ja zgadzam się z VaGlą, że prawo do korzystania z informacji nie powinno być jakimś wyjątkowym, szczególnym dodatkiem do dostępu. Zgodzę się natomiast z tym, że obecny sposób uregulowania obu kwestii w udip jest nieprawidłowy. Ale dlatego m.in. właśnie, że pomimo ujęcia tego w jednej ustawie, są to nadal osobne kwestie. Dostęp powinien być równoznaczny z pełnym prawem do ponownego wykorzystania, bez zachowywania osobnych procedur, zakresów przedmiotowych, podmiotowych itd.\nCo do różnic zakresu przedmiotowego informacji publicznej i informacji podlegającej reuse m.zd. rozwiązaniem jest przeniesienie dyskusji na wyższy poziom ogólności - zasobów publicznych.\nDo postulatu VaGli, że wystarczyłoby wyraźne przesądzenie o braku monopolu na korzystanie z informacji dodałbym jeszcze konieczność wyraźnego uregulowania obowiązku publikowania informacji. Obecnie organy nie muszą publikować wszystkiego co mają, a tylko niektóre z tych zasobów. Powoduje to, że obywatele i przedsiębiorcy muszą składać wnioski, na które organy różnie reagują (np. bezczynnością), a które podobno utrudniają działanie administracji (na zeszłotygodniowej konferencji na UKSW była na ten temat ciekawa dyskusja). Dopiero wyraźny obowiązek publikacji wszystkich zasobów publicznych połączony z brakiem praw wyłącznych to m.zd. ruch w stronę realizacji celów, o których pisze VaGla. Obowiązek ten musi być połączony z wypracowaniem technicznych środków do jego realizacji (cyfrowy obieg dokumentów, repozytoria).\nAdministracja obawia się jednak ujawniania zasobów, które dotyczą np. prywatności. Poza wyraźnym wyłączeniem monopolu i obowiązkiem publikacji potrzebujemy zatem też dobrej inwentaryzacji zasobów publicznych oraz być może rewizji tego, co administracja może w ogóle o obywatelach zbierać (np. zakres szczegółowości informacji w księgach wieczystych) i w jakim zakresie powinna to anonimizować przed udostępnieniem (m.zd. w jak najmniejszym, przy założeniu, że jak najmniejszy możliwy zakres danych prywatnych trafia do publicznych zasobów).\nAle prywatność to tylko przykład, bo w zasobach publicznych znajdują się też inne dane, których udostępnianie nie musi każdemu wyjść na dobre, a relacja pomiędzy udip i ustawą o informacjach niejawnych (innymi tajemnicami) jest nadal niedostatecznie wyjaśniona.\nWidzę też pewne zagrożenie, o którym na UKSW mówił ostatnio GIODO, że zbyt szeroki obowiązek jawności spowoduje działania obronne urzędników polegające np. na przenoszeniu części komunikacji do form ulotnych (np. z pisemnych ankiet pracowniczych do ocen ustnych). To w ogóle ciekawy przyczynek do dyskusji o społecznych skutkach wszechobecnego nadzoru - porównanie zachowań monitorowanych urzędników do zachowań monitorowanych przedszkolaków (http://panoptykon.org/wiadomosc/moda-na-kamery-w-przedszkolach). Czyżby rozwiązaniem było instalowanie monitoringu audiovideo w urzędach (na każdym urzędniku, żeby nagrało się i udostępniło nawet to co przekazał tylko ustnie)? Czy dalszym krokiem nie będzie społeczeństwo takie, jakie przedstawił Dukaj w Czarnych Oceanach?\nCzy prawo może w ogóle zapewnić, aby w dokumentach podlegających udostępnieniu znalazły się istotne informacje, a nie były ukrywane gdzie indziej?\nPo paryskim wyroku w sprawie Google Book Search


"Café Katedra" | Ewa Polak-PałkiewiczEwa Polak-Pałkiewicz\nPosted on 27 listopada 2019 by Ewa Polak-Pałkiewicz in Różne\nmiło mi zawiadomić, że nakładem Oficyny Wydawniczej Volumen ukazała się moja najnowsza książka pt. Café Katedra. Szkice o rewolucji w Kościele.\nPoniżej rozmowa o książce, którą przeprowadził red. Grzegorz Górny:\nKsiążka pojawiła się pod koniec listopada na Targach Książki Historycznej w Warszawie, obecnie już dostępna jest w księgarniach, w tym w księgarniach internetowych.\nNota o książce zamieszczona na okładce:\nA zatem szokujące gesty i słowa papieża Franciszka (który mówi o sobie, że jest “tylko biskupem Rzymu”), to wyraz bezradności wobec naporu świata? Gdy Pontifex Maximus we włoskim więzieniu umywa nogi muzułmańskiej dziewczynie w Wielki Czwartek, uroczyście obchodzi 500. rocznicę reformacji i każe wyławiać z Tybru wyrzucone tam przez wiernych figurki pogańskiego bóstwa amazońskich Indian, Pachamamy (wcześniej uroczyście wniesione do rzymskiego kościoła podczas ostatniego synodu), zwykły katolik przeciera oczy. A odwoływanie się hierarchów na każdym kroku do praw człowieka, wychwalanie „pluralizmu” i „poszanowania różnorodności”, gdy ulicami miast ciągną parady homoseksualistów, czyż nie jest smutną komedią omyłek? Czy ci, którzy z najwyższych ambon głoszą dziś pokój na świecie, braterstwo ludzi i troskę o „Matkę-ziemię”, są w stanie obronić wiarę i nadzieję chrześcijańską?\nCafé Katedra ukazuje wstrząsający dramat, jaki od czasu ostatniego Soboru narasta w Kościele, a którego najbardziej donośne akordy rozbrzmiewają podczas obecnego pontyfikatu. Książka Ewy Polak-Pałkiewicz to efekt wielowątkowego „śledztwa”; autorka docieka przyczyn kryzysu na wielu polach, próbuje wyjaśnić szeroki kontekst i całą złożoność dramatu, zarazem broniąc Kościoła przed jego oszczercami.\n„Gdybym mógł wygłosić tylko jedno kazanie, wybrałbym takie, które mocno zirytuje wiernych, zwracając ich uwagę na Kościół, bezustannie rzucający rękawicę diabłu z jego diabelską pychą”, stwierdzał G.K. Chesterton. Café Katedra z pewnością niejednego zirytuje. Bohaterowie tej książki (m.in. zapominany papież św. Pius X i „wyklęty” arcybiskup Marcel Lefebvre) reprezentują Kościół walczący. Zawsze zwycięski.\nEwa Polak-Pałkiewicz. Autorka książek, m.in. Prosto w oczy. Rozmowa-rzeka z Janem Olszewskim (1997), Patrząc na kobiety (2009), Rycerze wielkiej sprawy (2013), Powrót pańskiej Polski (2015), Czego chcą od nas biedni Niemcy (2017, nominacja do Nagrody Identitas).\nJerzy Binkowski o Café Katedra:\n“Ewa Polak-Pałkiewicz nieustannie walczy o katolicką wiarę Polaków, o rozum i porządek w myśleniu, opartym na Objawieniu Bożym. Bezkompromisowo broni wiary w Chrystusa. Broni Kościoła „gębą i ręką”. (Zainteresowanych, skąd wziąłem sformułowanie „gębą i ręką”, odsyłam do str.352.).\nAutorka w swojej najnowszej książce (Oficyna Wydawnicza Volumen, 2019, ss.394) tropi narastające od lat pięćdziesiątych XX wieku trendy społeczne i tendencje filozoficzne, które oddalają współczesność od Tradycji Kościoła Katolickiego.\nBiskupi wraz kolejnymi papieżami na czele, następującymi po papieżu Piusie XII, otworzyli szeroko bramy dla filozofii, która umieszcza w centrum świata człowieka i prawa człowieka. Bogu odebrano prawo do człowieka. Wszystko to dla ziemskiego „dobra” człowieka.\nJako katolicy, wierzący w niezmienną prawdę wiary o Wcieleniu Syna Bożego i Jego Narodzeniu z Dziewicy Maryi, a ponadto mający za Królową tę, która jest Pogromczynią wszystkich herezji, całego kłamstwa o Jezusie Chrystusie – łącznie z najnowszą i najbardziej niebezpieczną: modernizmem – nie musimy się niczego obawiać. Kościół założony przez Jej Syna, Kościół walczący, jest zawsze zwycięski. Jak mówił kard. August Hlond: »Im mocniejsze wały miotają łódź Piotrową, tym Ona – Maryja – jaśniej błyszczy na horyzoncie wiary jako Gwiazda Morza. […] Zobaczymy wydarzenia większe od tych, które miały miejsce pod Lepanto i pod Wiedniem«. Takie jest motto mojej książki.\nTrwanie przy świętej Tradycji Kościoła, jak Maryja przy Jezusie, zarówno w czasie Żłobka jak i Krzyża, jest naszym powołaniem, obowiązkiem i błogosławieństwem”.\n(Tekst opublikowany 22 grudnia 2019r na portalu Solidarni 2010)


Wejście za złotówkę do kultowego muzeum hutnictwa - echorzow.pl\nFlorianfest to prawdziwa gratka dla miłośników huty i wszystkiego, co jest związane z obróbkami metalu. Każdy, kto kocha industrialne klimaty, z całą pewnością będzie zadowolony ze względu na wydarzenie, które polega na odwiedzaniu muzeum hutnictwa. Będzie można skorzystać z niecodziennej oferty. Polega ona na tym, że można wejść do muzeum hutnictwa za opłatę w wysokości zaledwie jednej złotówki. W trakcie tego eventu organizatorzy połączyli przechadzkę po muzeum z warsztatami i ciekawym koncertem okolicznościowym.\nTego dnia możemy liczyć na ogromną listę atrakcji, które przypadną do gustu w szczególności najmłodszym odwiedzającym. Organizatorzy podczas tworzenia tego wydarzenia pomyśleli o potrzebach dzieci. Wszystko ze względu na nadchodzące święta miasta w Chorzowie. To właśnie z tej okazji możemy skorzystać z tej niecodziennej oferty w muzeum hutnictwa. Świętowanie odbędzie się na terenie Huty Kościuszko. Tego dnia będziemy sobie przypominać o bogatej przemysłowej historii tego miasta. Obejrzymy wystawę królestwa żelaza i będziemy mogli uczestniczyć w koncercie okolicznościowym.\nJakie dokładnie atrakcje czekają na zainteresowanych?\nTego dnia będzie można skorzystać ze wszelkich atrakcji muzeum jedynie za symboliczną złotówkę. Oprócz tego organizatorzy postanowili stworzyć na tę okoliczność różnorodne atrakcje umilające czas dzieciom i młodzieży. Za tak niską stawkę będziemy mogli obejrzeć ciekawą wystawę królestwa żelaza. Najciekawsze elementy będzie to, że spotkamy na miejscu byłych pracowników tej huty. Będą oni opowiadali o swojej pracy i przeżyciach na terenie tego historycznego zakładu. Będziemy mogli wówczas skosztować wielu interesujących historii bezpośrednio z pierwszej ręki. Do godziny 16 będziemy mogli także skorzystać z koncertu, który jest wliczony w cenę wejściówki.\nTo wszystko za jedyną złotówkę. Będzie tam także wiele warsztatów. Oprócz ciekawych historii będziemy mogli skorzystać z zajęć praktycznych, gdzie dowiemy się mnóstwo na temat praktycznych metod dotyczących obróbki metali. Łącznie na terenie tego muzeum będą miały miejsca dziesiątki różnorodnych warsztatów, z których będzie można skorzystać po weekendzie.


Ze zbioru dwudziestu czterech kolejnych liczb naturalnych od 1 do 24 losujemy jedną liczbę - Zadania\nZe zbioru dwudziestu czterech kolejnych liczb naturalnych od 1 do 24 losujemy jedną liczbę\nZe zbioru dwudziestu czterech kolejnych liczb naturalnych od \_(1\_) do \_(24\_) losujemy jedną liczbę. Niech \_(A\_) oznacza zdarzenie, że wylosowana liczba będzie dzielnikiem \_(24\_). Wtedy prawdopodobieństwo zdarzenia \_(A\_) jest równe:\nKrok 1. Ustalenie liczby wszystkich zdarzeń elementarnych.\nSkoro losujemy jedną z dwudziestu czterech liczb, to wszystkich zdarzeń elementarnych mamy: \_(|Ω|=24\_).\nZdarzeniem sprzyjającym będzie trafienie na liczbę, która jest dzielnikiem liczby \_(24\_). Wypiszmy więc jakie dzielniki ma liczba \_(24\_):\nWidzimy wyraźnie, że jest to osiem różnych dzielników, zatem: \_(|A|=8\_).\nUłamki zwykłe – Sprawdzian – Klasa 4\nPrzekątna przekroju osiowego walca jest nachylona do jego płaszczyzny podst...\nPunkt A=(3,-5) jest wierzchołkiem kwadratu ABCD, a punkt M=(1,3) jest punkt...\nJeśli a=3/2 i b=2, to wartość wyrażenia a*b/a+b jest równa\nOstrosłup ma 18 wierzchołków. Liczba wszystkich krawędzi tego ostrosłupa je...


Samotność w związku, czyli o współuzależnieniu - artykuł\nZjawisko współuzależnienia, zwanego też koalkoholizmem, zaczęło być badane zaledwie kilkanaście lat temu. Współuzależnienie wywołuje długotrwały stres związany z przebywaniem z osobą uzależnioną, ale przede wszystkim wynika ono z pewnej niedojrzałości emocjonalnej, nieumiejętności poradzenia sobie w problematycznej sytuacji i nieodpowiednie reagowanie na zaburzone zachowania innych osób. Przebywanie z uzależnionym nasila cechy tej osobowości. Ponadto nawet wyleczenie z alkoholizmu nie znosi objawów u współuzależnionego. Badacze zagadnienia wskazują na to, że współuzależniona (zazwyczaj kobieta) staje się niemal lustrzanym odbiciem alkoholika - jest uzależniona od osoby pijącej.\nObjawy spotykane u współuzależnionych są częstokroć niespecyficzne i dopiero połączenie ich z sytuacją życiową pozwala na właściwą ich interpretację. Należą do nich: zaburzenia snu, kłopoty ze zdrowiem, zmęczenie, zaburzenia łaknienia, dezorientacja w sferze uczuciowej, poczucie zagubienia, niemożność podejmowania decyzji, huśtawka nastrojów zachowania kompulsywne, poczucie chaosu, utrata kontroli nad swoim zachowaniem, brak dbałości o siebie, utrata kontaktu z innymi ludźmi, z drugiej strony – zachowania umoralniające wobec innych, zajmowanie się problemami innych, nadmierna opiekuńczość.\nDo typowych objawów współuzależnienia wynikających z życia z osobą uzależnioną należą: koncentrowanie się na alkoholiku, poddanie się rytmowi jego zachowań, obsesyjna kontrola, mało skuteczne namawianie alkoholika do zmian, umoralnianie alkoholika, wypominanie, obwinianie, usprawiedliwianie własnych niepowodzeń piciem drugiej osoby, budowanie poczucia własnej wartości na poniżaniu alkoholika, zachowania kompulsywne, agresja, bądź też karanie pijącego przez tzw. ciche dni, zobojętnienie, zaburzenie poczucia własnej wartości, niepewność wynikająca z braku poczucia bezpieczeństwa.\nDziałanie osoby współuzależnionej opierają się w istocie na zaprzeczaniu problemowi, tolerowaniu destrukcyjnych zachowań alkoholika i solidarnym ponoszenia razem z nim ich konsekwencji, co umożliwia dalsze trwanie rodziny w niezmienionym stanie. Często rodziny dokładają wszelkich starań, żeby ukryć problem przed światem. Osoby współuzależnione dla wyrwania się z zamkniętego kręgu alkoholizmu potrzebują wsparcia psychologicznego.\nTerapia osoby współuzależnionej polega przede wszystkim na położenie nacisku na następujące zagadnienia: zmiana stereotypów myślenia o chorobie alkoholowej, informowanie alkoholika o jego chorobie i stanowcze wymaganie leczenia, uwolnienie siebie od odpowiedzialności za picie alkoholika, obrona przed destrukcją, rezygnacja z zachowań ułatwiających alkoholikowi picie.\nKac to inaczej złe samopoczucie występujące do kilku godzin po wprowadzeniu do organizmu nadmiernej ilości alkoholu. Wskazanie jednoznacznego winowajcy objawów "kaca" nie jest proste i ta kwestia nie została ostatecznie rozstrzygnięta. Najczęstszymi dolegliwościami towarzyszącymi zespołowi drugiego dnia są ból głowy, pragnienie, światłowstręt, nadwrażliwość na hałas, nudności, biegunka, uczucie rozbicia, niemoc, problemy z koncentracją, problemy ze snem, osłabienie, brak łaknienia lub zbyt duży apetyt, dreszcze, potliwość, zaburzenie funkcji motorycznych, przygnębienie i rozdrażnienie.


Problem z Toros eco 4t | Forum Motocyklowe, Motocykle, Skutery, Motorowery, Opinie Jednoślad.pl\n! › Forum › Skutery › Problem z Toros eco 4t\nMrJakub654 6 lata, 11 miesiące temu.\n4 września 2012 o 13:16 #79307\nProblem w tym skuterze polega na tym że gdy jest rozgrzany i dodaje gaz lekko manetką to wtedy spadają mu bardzo obroty a gdy wezmę tak więcej razy to gaśnie. Proszę o pomoc Pliss\n4 września 2012 o 14:06 #79311\nWyreguluj obroty i będzie ok 😉\n4 września 2012 o 15:40 #79321\nale na większe czy mniejsze bo już tam kilka razy ruszałem i już sam nie wiem ?\n15 września 2012 o 00:10 #80832\nSzczypior, tutaj regulacja obrotów nic nie pomoże…\nCo mają obroty do tego, czy gaśnie, obroty, to się reguluje, jak skuter gaśnie bez dodawania gazu, a jak dodajesz gazu i słabnie, lub odkręcasz manetke na full i gaśnie, to może oznaczać źle wyregulowaną świecę, lub przez wł. ciągle ssanie, ew. może to być wina gaźnika, po prostu dostaje za dużo paliwa, dawkę też można wyregulować, co i jak, poczytaj sobie na necie ;P


Sony VPL-CH370 Projektor instalacyjny WUXGA 1920x1200, 5000lm - Avart\nSony VPL-CH370 Projektor instalacyjny WUXGA 1920x1200, 5000lm\nJASNOŚĆ 5000 lm\nProjektor VPL-CH370 wyświetla obraz o jasności 5000 lumenów i rozdzielczości WUXGA. Technologia paneli 3LCD Sony BrightEra zapewnia wyższą jakość obrazu,o wiele większą jasność,lepszą sprawność energetyczną,stabilną kolorystykę oraz większą trwałość. Projektor charakteryzuje się także elastycznością instalacji,jest przyjazny dla środowiska naturalnego i zapewnia niski łączny koszt utrzymania,a jego stylowe wzornictwo doskonale komponuje się z każdym wystrojem wnętrza. Możliwość regulacji osi obiektywu/powiększenia i funkcje korekcji obrazu ułatwiają wyświetlenie obrazu na całym ekranie,również w przypadku projekcji pod kątem. Ponadto projektor został zaprojektowany z myślą o sprawności energetycznej. Zastosowano w nim opcje oszczędzania energii oraz wszystkie inne funkcje,których można oczekiwać od firmy Sony,w szczególności w zakresie instalacji,wyświetlania,obsługi i konserwacji.\nTechnologia 3LCD BrightEra zapewniająca wysoką jakość obrazu o jasności 5000 lumenów oraz naturalne i żywe kolory\nDzięki zastosowaniu systemu optycznego wyświetlającego w sposób ciągły trzy kolory podstawowe projektor zapewnia doskonałą wydajność świetlną oraz żywe i jasne obrazy. Panele Sony BrightEra charakteryzują się zwiększoną odpornością na światło,wyższą rozdzielczością,wysoką jasnością oraz zwiększoną niezawodnością. Wysoka jakość odwzorowania kolorów jest szczególnie istotna w przypadku wyświetlania obrazów w żywych barwach,takich jak materiały wykorzystywane w klasach szkolnych.\nPrecyzyjne przesuwanie obiektywu\nZaawansowana technologia lampy przekłada się na funkcje zapewniające oszczędność energii. Przykładem jest funkcja zaawansowanej kontroli jasności w trybie automatycznego przyciemniania,która zapewnia znaczną oszczędność energii,gdy projektor pozostaje włączony,a nie jest używany. Tryb Auto Picture automatycznie dostosowuje moc światła do wyświetlanego obrazu. Gdy wymagane jest chwilowe wygaszenie obrazu,można całkowicie wyłączyć źródło światła w celu zminimalizowania zużycia energii.\nOpis produktu Sony VPL-CH370 3LCD projector\nRodzaj urządzenia 3LCD projector - High Definition 1080p\nKierunki zmiany ustawień obiektywu Pozioma,pionowy\nTyp lampy Wysokociśnieniowa lampa rtęciowa 280 wat\nŻywotność lampy Do 2500 godzina(y) / do 3500 godzina(y) (tryb ekonomiczny)\nWejście sygnału video RGB,S-Video,całkowity sygnał video,sygnał z rodzielonymi składowymi video (SECAM,PAL,PAL-N,PAL-M,NTSC 4.43,NTSC 3.58),LAN\nFormaty video telewizji cyfrowej 1080/24p,1080/60i,480/60p,720/60p,1080/50i,720/50p,576/50p,1080/50p,1080/60p,480/60i,576/50i\nZużycie energii w trybie aktywności 388 wat\nWymiary (szer./głęb./wys.) 40.6 cm x 33.05 cm x 11.3 cm


Zoptymalizuj swoje zdrowie dzięki niemal dwustu szybkim i łatwym do zastosowania sposobom na wzmocnienie układu odpornościowego i pokonanie przeziębienia w każdym sezonie. Tajniki odporności zawierają wszystko, co musisz wiedzieć o prowadzeniu lepszego, zdrowszego trybu życia.\nS.O.S dla stawów. Wsparcie...\nJest to pierwsza książka, która w szczegółowy sposób opisuje neuroplastyczność mózgu, czyli zdolność tkanki nerwowej do tworzenia nowych połączeń, które służą samonaprawie, odzyskaniu prawidłowych funkcji i poprawie pamięci. Neuroplastyczność sprawia, że ludzki mózg posiada swój wyjątkowy sposób uzdrawiania.\n59,50 zł 56,50 zł -3,00 zł\nTrzyczęściowy poradnik przeznaczony dla seniorów.\nNiezbędna pomoc dla tych, którzy po przejściu na emeryturę chcą zachować dobrą kondycję psychofizyczną.\n24,95 zł 21,95 zł -3,00 zł\nZdrowie i odporność...\nJak nie masz w głowie, to...\n29,90 zł 26,00 zł -3,90 zł\nZdrowa tarczyca. Twoja...\nZioła na ukojenie nerwów....\n25,90 zł 23,90 zł -2,00 zł


Polacy pokochali wypoczynek na działkach – WieleLiter.pl\nDługotrwała izolacja domowa i ograniczenia związane z podróżowaniem znacząco wpłynęły na nasz sposób wypoczywania. Na fali pandemii powróciliśmy do natury i szukaliśmy wyciszenia. Trend ten utrzymuje się do dziś, stale ewoluując, co potwierdzają liczne badania. Aż 75% respondentów chciałoby posiadać działkę rekreacyjną, a własny domek to marzenie aż 84% badanych! Szczególnym zainteresowaniem cieszą się posesje nad jeziorem, nad morzem lub nieopodal pasm górskich.\nAzyl na łonie natury\nNa skutek doświadczeń związanych z pandemią na nowo zaczęliśmy odkrywać piękno naszego kraju. Coraz częstszą alternatywą dla dalekich podróży, stał się relaks na łonie natury, w kameralnym gronie, z dala od zgiełku miasta. Wiele osób znalazło taki azyl w przydomowych ogródkach, lub na działkach rekreacyjnych, które okazały się wspaniałym miejscem do bezpiecznego wypoczynku i od początku pandemii przeżywają swój renesans. Według badań przeprowadzonych na zlecenie Castoramy, w tym roku chęć posiadania działki rekreacyjnej wyraziło już 75% mieszkańców miast, i był to wynik o 12 punktów procentowych wyższy, niż jesienią ubiegłego roku. A tendencja ta stale zyskuje na sile.\nJezioro, morze i góry, czyli ulubione destynacje urlopowe Polaków\nTrendy zaobserwowane na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy sprawiły, że dla wielu Polaków marzenie o posiadaniu prywatnej posesji położonej w atrakcyjnej lokalizacji, stało się coraz silniejsze. Najbardziej pożądane są działki rekreacyjne leżące na wodą, jeziorem, lub morzem. Taką lokalizację wskazało 58% wszystkich ankietowanych. Z kolei na 3.miejscu na podium znalazły się działki na terenach górskich (12%). Jak zatem widzimy, już nie tylko tereny nieopodal naszej okolicy są bliskie naszemu sercu, ale marzy nam się własna odskocznia, w najbardziej malowniczych regionach kraju.\n Na podstawie badania „Działka z domem do 35m2” przeprowadzonego na zlecenie Castoramy, w dniach 12-14 marca 2021r  Tamże.  Na podstawie badania „Wypoczynek na działce” przeprowadzonego na zlecenie Castoramy, w dniach 21-23 sierpnia 2020 r. Fot. ma charakter poglądowy. Źródło newseria.pl/biuro-prasowe\nKategorie Ciekawostki, Regionalne, Turystyka Tagi działka, urlop, wypoczynek Zobacz wpisy


Profesionálne mikroskopom: XSP Riešiteľ-48\nProducent: OpticonKod produktu: OPT-38-017101Za... celý popis\nKod produktu: OPT-38-017101\nZaawansowany i nowoczesny mikroskop dla wymagających użytkowników, przeznaczony zarówno do zastosowań amatorskich jak i profesjonalnych. Mikroskop oferuje powiększenie w zakresie 40x-640x. Wyposażenie standardowe obejmuje: soczewkę Barlowa 1,6x, rewolwer obiektywowy (miskę obiektywową) z 3 obiektywami o mocy 4x, 10x oraz 40x. Instrument posiada obrotową (360°) wieżyczkę okularową. Mikroskop został wyposażony we współosiową śrubę makro- i mikrometryczną zapewniającą niezwykle precyzyjne i wygodne ustawianie ostrości.\nUrządzenie posiada wbudowaną specjalistyczną lampę LED do podświetlania preparatów o płynnej regulacji intensywności oświetlenia (w zestawie dołączany jest zasilacz sieciowy) oraz dodatkowe kierunkowe górne oświetlenie, umożliwiające obserwacje próbek o małej przeźroczystości. Stolik podstawowy posiada przełączaną diafragmę zapewniającą wysokiej jakości kontrastowe obrazy, oraz precyzyjne ruchome mocowanie próbek ze skalą. Dzięki czemu zawsze możemy powrócić do oglądania preparatu od miejsca gdzie ostatnio zakończyliśmy pracę. Korpus oraz kluczowe elementy mechaniczne urządzenia są wykonane w 100% z metalu.\nOpticon Investigator umożliwia także prowadzenie normalnych obserwacji wizualnych. Mikroskop ten doskonale sprawdzi się na biurku ucznia, jako serce domowego laboratorium młodego naukowca, a także w pracowni zawodowego botanika lub weterynarza. Investigator jest dobrym wyborem bez względu na to czy zamierzasz przeprowadzać szkolne doświadczenia, czy wykonywać fachowe ekspertyzy próbek.\nNajwyższej klasy optyka, oparta o starannie wykonane soczewki ze szlachetnego szkła, gwarantuje jasne, wyraźne i kontrastowe obrazy mikroświata. Instrument jest kompatybilny ze standardowymi okularami i obiektywami mikroskopowymi, co umożliwia jego łatwą rozbudowę. Opticon Investigator to instrument na lata, zaprojektowany z myślą o tysiącach godzin pracy, nauki i zabawy.


Massey ferguson 4255 ogrzewanie - Massey Ferguson - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez hubertuss, Styczeń 5, 2015 w Massey Ferguson\nWystarczy dokładniej pomierzyć by wiedzieć gdzie jest przerwa.\nPrzyjrzyj się dokładnie opornicy i jej zabezpieczeniu termicznemu. Może trzeba go wymienić.\nJeśli opornica podobna do tej: http://partech.pl/img/p/343233-172611-large.jpg\nZabezpieczenie termiczne na samej górze opornicy.\nGdy nie będzie działać zewrzyj go.\nNiestety u mnie opornice są inne. Taka jak na foto jest od 12-2000 roku. A do 12-2000 roku w tej serii montowano opornice w obudowach obu wentylatorów. Opornica wielkości mniej więcej zapalniczki jest w prawdopodobnie aluminiowej obudowie. W środku są dwie sprężyny owinięte jakimś materiałem. Jedna sprężyna duża druga mała.\nNie jestem elektrykiem i słabo się na tym znam. Z kumplem umówiłem się na koniec tygodnia. Ale w środku opornica wygląda mniej więcej tak. Są 3 piny. 3 prędkości wentylatora. Bieg 3 najwyższy wg mnie powinien działać. Ponieważ połączony jest jak gdyby bezpośrednio. Kabel zasilający opornicę + (naklejka ze schematem} Jest na jednej wsówce z kablem wychodzącym jak gdyby dalej do silnika wentylatora. Więc na mój gust powinien działać nawet bez opornicy. Bieg najniższy przechodzi przez małą sprężynkę i całą dużą. Bieg średni przez małą i część dużej. Opornica nie ma żadnej masy. Sam już nie wiem czy to wina opornic. Tym bardziej, że są dwie. Teoretycznie nie powinny razem zdechnąć. Tym bardziej, że w środku nie widać śladów przepalenia, rozłączenia czy coś. Kumpel mi to pomierzy.\nCzy działanie przekaźnika i samego przełącznika w kabinie może być uzależnione od temperatury? Ciągnik nie ma klimy, nie ma też żadnego czujnika temperatury. Mam dostęp do schematów.\nW tej opornicy przez środek jednego drutu oporowego nie jest poprowadzony nieizolowany drut cyny, z obu stron przylutowany?\nBez zabezpieczenia termicznego opornicy wentylator nie będzie działać nawet na największym biegu.\nSprawdź masę wentylatora.\nWstaw schemat jak masz, czegoś się nauczymy.\nEdytowano Styczeń 6, 2015 przez mtracz\nFoty wentylatora teraz nie zrobię. Ale mam taki jak w linku. Na naklejce jest schemacik podłączania. Podobne rozwiązanie występuje w serii 62xx, 82xx a także chyba w serii 61xx i 81 xx. Chociaż pewny nie jestem tych dwóch ostatnich.\nKatalogi części po których doszedłem, że moje rozwiązanie było stosowane do 12- 2000 roku. Znalazłem na tym forum w temacie bezpłatne katalogi do mf czy jakoś tak.\nCo do samej opornicy a raczej opornic bo każdy wentylator ma swoją. Wewnątrz grubszej sprężynki/drutu oporowego nie ma poprowadzonego żadnego innego drutu. Nie wiem co jest wewnątrz mniejszej ponieważ jest ona pokryta jakaś izolacją. Na pewno jest z obu strony przymocowana do powiedzmy nóżek. A czy coś w środku jest/drut cyny i czy nie jest przepalony? Nie wiem.\nWięc inna niż spotykałem.\nU Ciebie zabezpieczeniem termicznym jest mały czerwony element na pierwszym zdjęciu, na zewnątrz opornicy.\nMasz na myśli płytkę osłoniętą plastikiem przy dolnej śrubce ułożoną równolegle do ścianki wentylatora oznaczoną na schemacie "non utilizzaire do not use"? Zdejmowałem ten plasticzek, tam jest zwykła blaszka, taka na jaką wkłada się wsuwkę. Np jak te wyżej. Chyba dam se spokój i poczekam na kumpla elektryka. Już nawet schemat instalacji mu znalazłem chociaż bardzo ogólny.\nTez się z takimi opornicami nie spotkałem. Jak pisałem powyżej 12-2000 r jest coś jak podawałeś w linku wyżej. Można kupić do 100 zł. Tutaj chyba samych opornic nie kupię. Chociaż podzwonię popytam jak wyjdzie, że nie dobre są. A koszt wentylatorów to najtaniej 270 zł sztuka. U korbanka 2000 za jeden.\nw temacie bym pewnie coś pomógł ale temat pewnie dawno zamknięty\nProblem był banalny. Przewód zasilający wentylatory był przy rozruszniku obluzowany a właściwie to przegnił. Dlatego czasami działało.\nEdytowano Sierpień 16, 2015 przez hubertuss\nwitam was drodzy koledzy mam jedno pytanko, jak macie założony wentylator w capie? ma on przyciągać powietrze do silnika, czy je wyciągać? bo na logiczne myślenie pasuje i to i to, tylko nie wiem jak ma być\nPanowie robie remont kombajnu przed sezonem i właśnie wymieniam obudowe wentylarora. Zauważylem że wentylator nie jest wyważony i niektóre pióra są powyginane. Nie wiem czy po wymianie pior wyważa się jakoś ten wentylator?


Zaniechanie szczepień może prowadzić do szybkiego nawrotu epidemii groźnych chorób zakaźnych\nMEDYCYNA I FARMACJA Zaniechanie szczepień może prowadzić do szybkiego nawrotu epidemii groźnych chorób zakaźnych\nWedług Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny w 2013 roku obowiązkowemu szczepieniu nie zostało poddanych 7 tys. dzieci. To prawie 2 tys. więcej niż rok wcześniej. Niechęć do szczepień jest wśród rodziców coraz większa, podobnie jak w Europie Zachodniej. Przeciwnicy szczepień twierdzą przede wszystkim, że wywołują one choroby, przed którymi mają chronić oraz wywołują poważne skutki uboczne. Ruchy antyszczepionkowe powołują się także na artykuł brytyjskiego lekarza A.J. Wakefielda, który w 1998 roku przedstawił związek niektórych szczepionek z zaburzeniami rozwoju psychicznego dziecka, m.in. autyzmem. Zwolennicy podkreślają, że wiele publikacji na ten temat zawiera nieprawdziwe informacje.\n– Możemy dyskutować o aspektach technicznych szczepień, a więc tego, kiedy szczepić, kogo nie szczepić, jakie są przeciwwskazania, jakie są działania niepożądane szczepień, czy możemy je zminimalizować, jak reagować, kiedy się pojawią. Natomiast jeśli ktoś neguje potrzebę szczepień, mówiąc, że są szkodliwe, niszczą zdrowie, prowadzą do przewlekłych chorób, wywołują autyzm i problemy rozwojowe, to uważam, że jest szalony i bardzo szkodliwy dla społeczeństwa – mówi agencji Newseria dr n. med. Paweł Grzesiowski, pediatra i ekspert ds. szczepień.\nZdaniem lekarzy większość ludzi ma na tyle małą wiedzę medyczną, że argumentacja przeciwników szczepień wydaje im się słuszna. Wielu rodziców wciąż żywi także przekonanie, że najlepszym sposobem na uodpornienie organizmu dziecka jest przejście chorób zakaźnych. Tymczasem konsekwencją zaniechania szczepień może być nawrót zachorowań na choroby zakaźne.\n– W latach 70. była antyszczepionkowa kampania przeciwko krztuścowi, która doprowadziła do bardzo szybkiego powrotu tej choroby i do wzrostu liczby zachorowań. W latach 90. mieliśmy do czynienia z powrotem błonicy na skutek tego, że przestały być realizowane szczepienia w krajach byłego Związku Radzieckiego. A teraz, od mniej więcej pięciu lat, widzimy stały, regularny wzrost zachorowań na odrę w Europie Zachodniej, który jest efektem tego, że skumulowała się tak duża liczba dzieci niezaszczepionych i że mamy do czynienia z przenoszeniem tej choroby zakaźnej w różnych środowiskach – mówi dr n. med. Paweł Grzesiowski.\nOd października 2014 roku gwałtownie rośnie też liczba zachorowań na odrę w Niemczech, zachorowało na nią już ponad 600 osób.\nZ danych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny wynika, że w 2014 roku odnotowano 110 przypadków zachorowań na odrę. Rok wcześniej było to 85 przypadków, a w 2012 – 70.\nOdrą można się zarazić tylko od drugiego człowieka. Zakażenie szerzy się drogą kropelkową oraz przez styczność z wydzieliną z jamy nosowo-gardłowej. Okres wylęgania wirusa w organizmie to ok. 10 dni.\n– Odra to choroba, która raz na tysiąc przypadków zabija, tak że jest to niestety bolesna statystycznie prawidłowość, że jeśli dochodzi do epidemii, która obejmuje swoim zasięgiem kilka tysięcy osób, to będziemy mieli kilka zgonów. Taka sytuacja miała miejsce dwa lata temu we Francji, gdzie pięcioro nastolatków zmarło z powodu powikłań w epidemii, która objęła prawie 30 tys. przypadków – mówi dr n. med. Paweł Grzesiowski.\nWedług szacunków Światowej Organizacji Zdrowia odra powoduje 10 proc. wszystkich zgonów wśród dzieci poniżej 5. roku życia i jest ósmą najczęstszą przyczyną zgonów na świecie.\nNajpoważniejsze powikłanie po odrze to podostre stwardniające zapalenie mózgu. Może się ono pojawić wiele lat po zachorowaniu na odrę, objawia się postępującym otępieniem, sztywnością mięśni i drgawkami. W wielu przypadkach może prowadzić do śmierci w ciągu dwóch lat. Inne powikłania to biegunka i silne odwodnienie organizmu, drgawki, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego. Według PZH jeszcze kilka lat temu uważano, że odra została w Europie pokonana – występowały bowiem tylko sporadyczne przypadki zachorowań. Ich liczba zaczęła jednak gwałtownie rosnąć w 2010 roku.\nPoprzedni artykułZakaz stosowania dwóch substancji uderzy w polski przemysł\nNastępny artykułTatry poradziły sobie bez Ukraińców i Rosjan. Przyciągają coraz więcej turystów i narciarzy z Europy


Tanie loty do Kalamazoo - już od 13 328 zł!\nTanie loty do Kalamazoo\nCzy chodzi o loty z: Kalamazoo?\nZnajdź tanie loty do Kalamazoo. Porównaj setki ofert linii lotniczych i biur podróży, by znaleźć najlepsze okazje.\nJeśli daty Twojej podróży są elastyczne, wypróbuj naszą funkcję widoku miesiąca. Dzięki niej możesz łatwo sprawdzić dni, w których ceny biletów do Kalamazoo są najniższe i odpowiednio zaplanować podróż. A jeśli masz ochotę spróbować czegoś nowego, ale szukasz inspiracji, wybierz w polu wyszukiwania „Wszędzie” zamiast konkretnego kierunku a Skyscanner wyświetli listę najtańszych miejsc, które możesz odwiedzić w danym okresie.\nSzukasz hotelu w okolicach Kalamazoo? Porównaj oferty i wybierz najlepszą okazję na stronie Skyscanner hotele.\nNajtańsze lody do: Kalamazoo z: Polska\nWarszawa do: Kalamazoo od 13328 zł\nLotniska w pobliżu: Kalamazoo\nKalamazoo – przyloty i wyloty\n197 km do: Kalamazoo\n72 km do: Kalamazoo\n87 km do: Kalamazoo\n100 km do: Kalamazoo\n182 km do: Kalamazoo\nLotniska w: Kalamazoo\nKto lata do: Kalamazoo\nWynajem samochodów w: Kalamazoo\nUrlop w: Kalamazoo