Ossendowski [Witold Michałowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n02109 039684 15654052 na godz. na dobę w sumie\nOssendowski - ebook/epub\nAutor: Witold Michałowski Liczba stron: 296\nISBN: 9788377857069 Data wydania: 2015-04-07\n„Ossendowski zasłużył albo na nagrodę geografów za podróże, albo na Nobla za wyobraźnię pisarską”.\nAntoni Ferdynand Ossendowski nie bał się żyć. Przygodami tego mistrza pióra i niepokornego podróżnika można by obdarzyć co najmniej kilka biografii.\nDotarł do Wrót Agharty w Kraju Urianchajskim (obecna Tuwa) i usiłował rozgryźć mechanizm działania broni psychotropowej. Poznał ostatniego mongolskiego chana, barona von Ungern-Sternberga, i rzekomo nawet wiedział, gdzie został ukryty jego legendarny, nieodnaleziony do dzisiaj skarb. Podróżował po Afryce, gdzie w dorzeczu rzeki Niger, w Grobie Białego Człowieka, zrealizował pierwszy polski filmowy reportaż egzotyczny. Odwiedzał kraje arabskie, przestrzegając przed zagrożeniem, jakim mogą się stać ich mieszkańcy, gdy dotrze do nich bolszewicka zaraza. Jest autorem pierwszej powieści biograficznej o Leninie i wspaniałych opisów Kresów Wschodnich. Kochały go dzieci za wspaniałe bajki, które dla nich pisał, i młodzież za pełne niesamowitych przygód relacje o dziejach przodków.\nTa książka to najnowsze spojrzenie na bogatą biografię drugiego po Henryku Sienkiewiczu najbardziej znanego polskiego pisarza na świecie, którego dzieła do dziś ukazują się w przekładach na język włoski, angielski, mongolski czy rosyjski.\nOto Antoni Ferdynand Ossendowski – ambasador dialogu kultur. Dialogu narodów Eurazji, tak bardzo nam dziś potrzebnego.\nWitold Michałowski Ossendowski. Podróż przez życie ISBN: 978-83-7785-706-9 Copyright © by Witold Michałowski, 2015 Zdjęcia pochodzą z archiwum Autora, jeśli nie zaznaczono inaczej OPRACOWANIE TECHNICZNE Witold Kowalczyk PROJEKT OKŁADKI: Paulina Radomska-Skierkowska REDAKTOR PROWADZĄCY: Izabela Troinska REDAKCJA: Witold Kowalczyk, Krzysztof Zadros Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26 Dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nSpis treści Przedmowa Zamiast wstępu Rozdział I Rozdział II Rozdział III Rozdział IV Rozdział V Rozdział VI Rozdział VII Rozdział VIII Rozdział IX Fotografie 1 Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nWarszawę od Ułan Bator dzieli dystans przeszło 7500 kilometrów. Tydzień podróży kolejową magistralą transsyberyjską zbudowaną przy udziale polskich inżynierów. Samochodem to ponad sto godzin jazdy trasą, którą przemierzali wojownicy Czyngis-chana w XIII wieku, a jeszcze niedawno kupcy zmierzający na warszawski Stadion Dziesięciolecia. Prawdą jest też, że dzieje stosunków polsko-mongolskich nie były wolne od wojennych zmagań, ale od wieków zajmujemy znaczącą pozycję na geopolitycznej mapie Eurazji – największego kontynentu globu ziemskiego – i jesteśmy partnerami mającymi wspólne cele. Jednym z nich jest upamiętnienie Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego, zasłużonego polskiego pisarza i podróżnika, autora światowego bestsellera Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów – relacji z konnej wyprawy przez centralną Azję i mongolskie stepy. Dzieło po raz pierwszy wydano dziewięćdziesiąt lat temu, a jego kolejne przekłady na włoski, angielski, rosyjski i mongolski ukazują się do dziś. W Polsce pamięć o Ossendowskim stara się pielęgnować Witold Michałowski, autor książki, którą Państwu rekomenduję. W Mongolii z kolei reżyser B. Bajar zrealizował film Tylko po mojej śmierci. Znakomici aktorzy grają w nim role Ossendowskiego i barona Ungerna – przyjaciela Ossendowskiego – z którym czytelnik wielokrotnie zetknie się na kartach tej oraz innych publikacji Witolda Michałowskiego (Testament barona Ungerna, pozycja wydana w Ułan Bator już w 1995 roku). Obaj to postaci nietuzinkowe, kontrowersyjne, obu los rzucił w mongolskie stepy i obaj są tam do dziś pamiętani. Dzieje ubiegłego wieku były wyjątkowo dramatyczne dla Mongolii, której prawie cała elita została poddana eksterminacji. Eksperyment barona Ungerna poszukującego sprzymierzeńców do walki z komunistyczną zarazą nie powiódł się. Propozycja, aby w Ułan Bator wznieść jego pomnik, zasługuje na szczególną uwagę. Wybitny rzeźbiarz Maksymilian Biskupski przedstawił już jego projekt. Zbliża się 103. rocznica proklamowania niepodległości i 25. rocznica Demokratycznej Rewolucji w naszym kraju. W tym czasie wielu polskich geologów, paleontologów i innych uczonych doskonaliło umiejętności i poszerzało wiedzę w Mongolii. Zostawili po sobie dobre wspomnienia. Szanujemy ich pamięć. Obecnie Witold Michałowski wspólnie z reżyserem Jerzym Zalewskim zamierzają zrealizować serię filmów reportersko-fabularnych pt. Antoni Ferdynand Ossendowski – ambasador dialogu kultur. Znajdą się w nich tematy związane z poszukiwaniem drogi do Wrót Agharty, losami nieodnalezionego skarbu Ungerna i przepowiedniami szamanów z Ułan Tajgi. W warszawskim Muzeum Literatury planowana jest również wystawa upamiętniająca literacki dorobek tego wspaniałego pisarza i podróżnika. Zanim jednak Państwo obejrzycie film i zwiedzicie wystawę, warto zapoznać się z książką Witolda Michałowskiego, którą oddaje do rąk czytelników Zysk i S-ka Wydawnictwo. Czas przeznaczony na lekturę tej porywającej biografii z całą pewnością nie będzie stracony. ambasador Mongolii Ganbaatar Adiya\nAntoni Ferdynand Ossendowski w ostatniej chwili uniknął karzącej ręki ludowej sprawiedliwości. Staruszek, grabarz cmentarza w Milanówku, żyjący jeszcze do niedawna, pamiętał jak NKWD w 1945 roku, tuż po wkroczeniu Armii Czerwonej, nakazało mu wydobycie z grobu trumny, aby sprowadzony przemocą dentysta mógł stwierdzić, czy nieboszczyk naprawdę był tym, o kogo im chodziło. Towarzysze z NKWD wiedzieli, co robią. Propagandzie bolszewickiej bardzo skutecznie udało się spreparować obraz Lenina jako szlachetnego wodza rewolucji, kryształowego idealisty o czystych rękach i gołębim sercu. Znaczna część inteligencji, młodzieży studenckiej i różnych naiwnych pięknoduchów z zachodniej Europy i Nowego Świata w to uwierzyła. Był jednym z pierwszych, którzy ośmielili się uderzyć w mit, w symbol, w legendę, w bożyszcze, w idola milionów ogłupiałych z głodu i nędzy biedaków z całego świata. Jego Lenin prawie natychmiast został przełożony na większość języków europejskich i przedrukowany w obszernych fragmentach na łamach wielu czasopism. Była to jedna z pierwszych książek, której obszerne fragmenty odczytywano przez radio. W 1932 roku, na skutek interwencji ambasady radzieckiej, została zasekwestrowana na terenie całych Włoch razem z jednym z dzieł Gorkiego. Papież za otrzymany egzemplarz podziękował serdecznie, ale w kręgach krajowych krytyków przyjęcie książki było raczej chłodne. Autorowi przyznano jednak doroczną nagrodę Towarzystwa Literackiego i Dziennikarzy. Recenzenci zagraniczni zestawiali jego twórczość z dziełami Kiplinga, Maeterlincka, Malapartego. Obowiązkiem biografa jest docieranie do źródeł. Przekopywanie się przez pokłady ludzkiej zawiści, szperanie w czasopismach sprzed kilkudziesięciu lat, których tytuły mało kto dziś pamięta, poszukiwania w antykwariatach, odnajdywanie oryginałów dokumentów dotyczących człowieka, którego życie usiłuje się opisać. Autor biografii zwykle dysponuje stertą pożółkłych papierów o poszarpanych brzegach, noszących odciski palców ludzi, którzy je wcześniej przeglądali, z odręcznie robionymi notatkami na marginesach. To papierowe echa minionej epoki. Świadectwa zabiegów, wysiłków, aktywności i słabości człowieka, którego nie sposób mierzyć tą samą miarą co zwykłych zjadaczy chleba. Kim naprawdę był Antoni Ferdynand Ossendowski? Chemikiem, naukowcem, dziennikarzem, doktorem, profesorem, fałszerzem, politykiem, tajnym emisariuszem, hochsztaplerem, białym partyzantem, współpracownikiem japońskiego wywiadu, podróżnikiem, myślicielem, filozofem, literatem zarabiającym krocie, działaczem społecznym, myśliwym, geografem, autorem światowych bestsellerów, ekspertem, filantropem, scenarzystą, redaktorem, konspiratorem, handlarzem? Oszustem czy kryształowym człowiekiem? Chyba wszystkim po trochu. Barwną, renesansową postacią. Człowiekiem wyjątkowego formatu. Wszechstronność zainteresowań, zdolności, talent, ambicja, żyłka awanturnicza, skłonność do intryg – wszystko to razem tworzyło mieszaninę piorunującą. Niech inne narody go nam zazdroszczą.\nRozdział I Tajne karty życia\nNajciekawsza jest prawda. W szczególności dla narodu tak ciężko jak nasz doświadczonego przez historię. Po wielu próbach wydania biografii Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego w PRL-u w zakamarkach starego kredensu odszukałem resztę jedwabnego spadochronu, z którego moja świętej pamięci babcia uszyła mi kiedyś elegancką koszulę. Wystarczyło na niedużą torbę z czterema długimi tasiemkami przyszytymi do każdego rogu – w sam raz na maszynopis. Trzeba tylko przywiązać go do pleców i ubrać się w elegancki garnitur, by celnik na warszawskim lotnisku nie powziął jakichkolwiek podejrzeń. Kopię zostawiłem pod opieką Janusza Odrowąża-Pieniążka, dyrektora Muzeum Literatury w Warszawie. Nienaruszona przetrwała stan wojenny. W Kanadzie, gdzie zatrudniłem się przy budowie gazociągu Boisbriand–Montreal, Tajemnicę Ossendowskiego pomogła mi wydać Grażyna Farmus, żona przyszłego asystenta ministra Szeremietiewa, wsławionego aresztowaniem go przez lądujących na spadochronach komandosów, gdy promem płynął do Szwecji. Po upadku PRL-u wydawnictwo Amber, mimo że na jego czele stał były członek KC, wydało Lenina z profilem wodza rewolucji na okładce i odciśniętymi na nim prowokacyjnie damskimi ustami. Zaakceptowano moją przedrukowaną z polonijnej gazety przedmowę, którą z obawy o los pozostałej w kraju rodziny podpisałem pseudonimem Michał Bereha. No i ruszyła lawina Leninów – każdy wydawca chciał zarobić. Ćwierć wieku później na geopolitycznym forum w Akademii Sztabu Generalnego spotkałem sympatycznego młodego człowieka. W trakcie wymiany zdań, do której doszło podczas przerwy na kawę, okazało się, że nasze poglądy na przyszłość wschodniego sąsiada Białorusi znacznie się różnią – rozmowa stawała się coraz bardziej interesująca. Był Rosjaninem noszącym polskie nazwisko. Prawda, że wielu naszych rodaków żyjących w Rosji przed rewolucją opowiedziało się za bolszewikami, dlatego że byli oni przeciwko carowi, nadal nie do wszystkich dotarła. LODOWEGO HOLOKAUSTU, w którym zwolennicy towarzysza Lenina wygubią blisko siedemdziesiąt milionów ludzi, nic jeszcze nie zapowiadało. Nie ma już Polaków w Rosji i na Syberii. Eksterminacja i rusyfikacja przyniosły efekty. Mego rozmówcę bardzo interesowały dzieje naszych rodaków w Mandżurii. Pisał pracę naukową. Gdy wspomniałem o korespondencji, jaką swego czasu prowadziłem z Aleksandrem Jantą-Połczyńskim, szybko znaleźliśmy płaszczyznę porozumienia. Doszło do barteru – wymiany informacji. Załatwił mi dostęp do sławnego GARF-u – Państwowego Archiwum Federacji Rosyjskiej. Za archiwalną kwerendę musiałem jednak sporo zapłacić. Aktami Ossendowskiego ktoś się jednak już kiedyś interesował. Były parokrotnie wyjmowane z kartoteki. Zrobiono to w czasach, gdy stawało się coraz głośniej o tym, że działalność Lenina była w znacznym stopniu finansowana przez niemiecki Sztab Generalny. Po zakończeniu wojny parasol finansowy przejęli Amerykanie. Już w roku 1920 Standard Oil – firma Rockefellerów – odkupił połowę akcji firmy Nobel & Co, zyskując tytuł prawny do eksploatacji kaukaskich złóż ropy naftowej. Baku zostało zajęte przez oddziały bolszewickie. Już po śmierci Lenina pierwszą umowę handlową z rządem sowieckim na zakup ośmiuset tysięcy ton ropy zawarł Standard Oil of New York. Większość skarbów z rosyjskich muzeów powędrowała za ocean. Jaja Fabergé obecnie na aukcjach osiągają ceny do dwudziestu milionów dolarów za sztukę. * * * Na Boże Narodzenie w 1933 roku w witrynie jednej z warszawskich księgarni wystawiono planszę przedstawiającą zarys kontynentu europejskiego. Otaczały go wizerunki najwybitniejszych polskich pisarzy. Przy każdym znajdowały się dwie liczby. Wyższa informowała o tym, ile łącznie przekładów miały utwory każdego z nich, a niższa – o liczbie języków obcych, na które je przełożono. Przyszli czytelnicy mieli przed sobą oblicza Andrzeja Struga, Ferdynanda Goetla, Juliusza Kadena-Bandrowskiego, Zofii Nałkowskiej, Wacława Sieroszewskiego, Kazimierza Tetmajera, Henryka Sienkiewicza, Stanisława Przybyszewskiego, Marii Konopnickiej, Bolesława Prusa, Elizy Orzeszkowej, Stefana Żeromskiego, Władysława Reymonta. Najważniejsze miejsce zajmował wizerunek autora Quo vadis, powieści przełożonej pięćset sześćdziesiąt cztery razy na dwadzieścia siedem języków. W prawym górnym rogu planszy znajdowała się niezbyt wyraźna fotografia Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego. Zdystansował wszystkich pozostałych. Jego książki miały sto czterdzieści dwa przekłady na dziewiętnaście języków. Zaliczał się do najpoczytniejszych, najbardziej płodnych i do tych, którym płacono najwyższe honoraria. Urodził się 27 maja 1876 roku (według niektórych źródeł w 1878 roku) w Lucynie nad Dźwiną, koło Witebska. Dziś miejscowość ta leży na Łotwie. W języku polskim porozumieć się tam trudno. Był synem lekarza Marcina Ossendowskiego i Wiktorii z Bortkiewiczów. Przodkowie mieli być ongiś panami na Homelmujżach, Mzurach i Lisowie. Brali udział w kampanii moskiewskiej i licznie zasilali szeregi lisowczyków. Nazwisko Ossendowski figurowało na liście prenumeratorów Herbarza rodzin tatarskich w Polsce. W 1884 roku jego rodzice przeprowadzili się do Kamieńca Podolskiego. Imponująca ogromem, wrośnięta w skalne urwiska i wisząca nad przepaściami biała twierdza górująca nad wieżami kościołów i cerkwi, dostawiony przez Turków i przytulony do fasady świątyni katolickiej minaret nad wijącym się Dniestrem i na tle rozległego horyzontu – to obraz, który będzie dominował we wspomnieniach z lat dziecięcych. W Kamieńcu Podolskim zaczął uczęszczać do rosyjskiego gimnazjum klasycznego. Ukończył je w Petersburgu, dokąd przenieśli się jego rodzice. Kolejne wakacje spędził ze stryjem Władysławem – znanym petersburskim lekarzem wenerologiem – na Półwyspie Kolskim. Pisać zaczął bardzo wcześnie, jeszcze jako uczeń trzeciej klasy gimnazjum. Za relację z pieszej wędrówki po Krymie i morskiej podróży do Konstantynopola otrzymał pierwsze honorarium w wysokości jedenastu rubli. Redagował kilka pisemek uczniowskich. Nauczyciele przepowiadali mu karierę literacką lub prawniczą. Był elokwentny, potrafił wzbudzić ciekawość słuchaczy. Czasem też ponosiła go fantazja. W ostatniej klasie gimnazjum w zadanym przez nauczyciela języka rosyjskiego wypracowaniu o domu rodzinnym umieścił opis jednego z pałaców. Otrzymał notę celującą, ale jednocześnie pozbawiono go prawa do bezpłatnego korzystania z nauki. Skoro mieszkał w takim pałacu! Dopiero sprowadzona przez zrozpaczoną matkę specjalna komisja – po zapoznaniu się z trudnymi warunkami bytowania rodziny – uchyliła decyzję rady pedagogicznej. Zainteresowanie naukami przyrodniczymi sprawiło, że zapisał się na Wydział Matematyczno-Fizyczny Uniwersytetu Petersburskiego. Dość szybko został asystentem znanego przyrodnika – profesora Szczepana Zalewskiego. Uczestniczył w wyprawach naukowych do obwodu donieckiego, w Ałtaj, na zachodni kraniec Kaukazu, do limanu Dniestru, nad Jenisej i w okolice Bajkału. Opis podróży po Ałtaju i Kraju Ussuryjskim wydał już w roku 1899. Latem angażował się na statki pod biało-niebieską banderą jako pisarz okrętowy. Wynagrodzeniem za pracę na morzu było utrzymanie i czterdzieści rubli miesięcznie. Uczestnicząc w rejsach na trasie Odessa–Władywostok, opłynął prawie całą Azję. Postoje były okazją do poznawania egzotycznych portów. Zwiedził w ten sposób Indie, Japonię, Chiny i wyspy Archipelagu Malajskiego. Plonem kilkutygodniowej podróży do Indii jest powieść Chmura nad Gangesem, za którą otrzymał nagrodę petersburskiego Towarzystwa Literackiego i propozycję przekładu na język angielski. Bajkowym reportażem Skarb Wysp Andamańskich (ale czy to był reportaż?) o tym, jak ogromne ośmiornice atakują poławiaczy pereł, całkiem niedawno zachwycał się jeden najwybitniejszych polskich pisarzy Andrzej Zaniewski. Zmuszony do opuszczenia Rosji za udział w zamieszkach studenckich, udał się do Paryża. Studia kontynuował na Sorbonie. Słuchał wykładów profesorów Trosta i Pierre’a Eugène’a Marcelina Berthelota – wybitnego uczonego, specjalisty w dziedzinie chemii acetylenu, tłuszczów i materiałów wybuchowych, a jednocześnie wytrawnego gracza parlamentarnego dzierżącego teki ministra oświaty i ministra spraw zagranicznych. Zdobycie przez Ossendowskiego stopnia naukowego było później kwestionowane, chociaż istnieje dokument będący pośrednim potwierdzeniem, że 10 kwietnia 1901 roku w Tomsku nadano mu stopień doktora. Był wówczas zatrudniony na stanowisku docenta w nowo otwartym Instytucie Technologicznym. Prowadził wykłady z fizyki i chemii fizycznej. Protegujący go profesor Zalewski w młodości, jako jeden z nielicznych, towarzyszył delegacji studentów Uniwersytetu Warszawskiego, która udała się na uroczystości pogrzebowe cara Aleksandra II zabitego przez wybuch bomby rzuconej przez Ignacego Hryniewieckiego. Spoliczkowany za to przez kolegów udał się na emigrację. Wrócił z niej po paru latach i rozpoczął błyskotliwą karierę akademicką. W 1923 roku francuskie Ministerstwo Oświaty i Sztuk Pięknych wydało duplikat dyplomu doktora nauk Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego, przyjętego w poczet członków Akademii. Duplikat wystawiono, gdy jego posiadacz stał się już sławnym pisarzem, autorem światowych bestsellerów. Gdy się uważnie przewertuje opasłe segregatory – które jako część prywatnego archiwum w 1989 roku trafiły do Muzeum Literatury w Warszawie, można znaleźć biogram sporządzony dla Encyclopaedia Britannica. Godność officier d’Académie otrzymał za przedstawienie pracy o alotropii związków srebra. Jawił się jako niezły fachowiec i dobry organizator – rzutki, energiczny, pracowity. W roku 1901 w „Wiestnikie Zołotopromyszlennogo i Gornogo Dieła” ukazał się jego artykuł K’woprosu o cyanidnom processie w metałurgi zołota, dwa lata później w „Wiestnikie Wostoka” tekst O zołotopromyszlennosti wostocznoj Sibiri. Współpracował z zarządem kolei i na jego zlecenie opracował wydany w 1903 roku we Władywostoku poradnik Towarowiedenije materiałow i priedmietow russkich żeleznych dorog. W nocie dla Encyclopaedia Britannica wymieniono jeszcze jego publikacje poświęcone teorii fermentacji, florze Pacyfiku, otrzymywaniu jodyny, pochodzeniu ropy naftowej i przyczynki do hydrografii Kraju Ussuryjskiego oraz oceanografii Pacyfiku, a także pracę o przemyśle węglowym. W Tomsku poznał piętnastoletnią wówczas Zofię Iwanowską, siostrę żony profesora Zalewskiego. Zanim się zorientował, że z jego strony jest to coś poważnego, panna poślubiła doktora Płoszko i razem z mężem wyjechała do Baku. Bardzo przeżył rozstanie, pisał wiersze, myślał nawet o samobójstwie. Nie mógł przypuszczać, że po dwudziestu latach owdowiała pani Zofia zostanie jego żoną… Zmobilizowany po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej otrzymał zadanie opracowania sposobów wykorzystania na potrzeby armii surowców mineralnych i roślinnych występujących na Dalekim Wschodzie. W Harbinie zorganizował bazę poszukiwań terenowych i Centralne Laboratorium Techniczno-Badawcze. Wyniki prób laboratoryjnych i badań nad zastosowaniem oleju sojowego jako smaru do osi wagonów oraz zastąpieniem koksu węglem drzewnym w metalurgii żelaza, a także wiele innych prac opublikował w latach 1905–1909 na łamach fachowych czasopism rosyjskich i austriackich (m.in. w „Österreichische Zeitschrift für Berg – und Hüttenwesen”), niektóre także później w „Chemiku Polskim”. Przez pewien czas pełnił funkcję sekretarza władywostockiej filii Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego. Odbywał służbowe podróże do Korei i na Sachalin, do Mandżurii i Kraju Ussuryjskiego, nad Amur i Morze Beringa. Klęski wojsk rosyjskich na półwyspie Liaotung i pod Mukdenem oraz zatopienie carskiej floty pod Cuszimą bezpowrotnie nadszarpnęły w Azji autorytet białej rasy. W tym czasie, mając już za sobą debiut w Rosji, drukował w jednym z polskich czasopism powieść pod tytułem Noc. W czasie rewolucji 1905 roku został aresztowany za zorganizowanie protestu przeciwko gwałtom i mordom, które miały miejsce w Priwislanskim Kraju. Trzydzieści lat później, udzielając wywiadu tygodnikowi „Naokoło świata”, wspominał, że cudem udało się przenieść sprawę do sądu okręgowego, który zmienił wyrok na znacznie łagodniejszy. W Mandżurii miał zostać wybrany na przewodniczącego Rewolucyjnego Komitetu Naczelnego składającego się w połowie z Polaków. Znajdowali się w nim też inżynierowie: Nowakowski, Kozłowski, Sas-Tisowski, Luchowski, Hebda. Komitet przez sześćdziesiąt trzy dni sprawował władzę na całym Dalekim Wschodzie, od Oceanu Lodowatego Północnego do Kraju Ussuryjskiego. Głównodowodzący armią rosyjską generał Liniewicz i naczelnik kolei wschodniochińskiej generał Horwatt tolerowali działalność rewolucyjnego organu władzy. Mieli ku temu istotne powody. Warto zacytować fragment wystąpienia oskarżonego: Prokurator był na tyle uczciwy, że wydał tu poświadczenie państwowego kierunku naszej działalności. Teraz odwołuję się do uczciwości panów sędziów i panów generałów tu obecnych, prosząc ich o stwierdzenie, że gdyby w dobie wybuchu rewolucyjnych namiętności nasz Komitet Naczelny nie potrafił ująć pełni władzy w swoje ręce, panowie zginęliby niezawodnie od kul swoich żołnierzy lub na latarniach, powieszeni przez rozbestwionych anarchistów. Panowie sędziowie wzięli pod uwagę te argumenty, bo choć wówczas wyroki śmierci ferowano tuzinami, to „prezydent” rewolucyjnego rządu został skazany na karę raczej symboliczną – zaledwie półtora roku twierdzy. Pobyt na Dalekim Wschodzie miał związek z budową linii kolejowej Zhongdong Railway. W korpusie ekspedycyjnym dowodzonym przez generała Sacharowa, nazywanym strażą ochrony kolei, służyło wielu żołnierzy i oficerów pochodzących z zachodnich kresów imperium. Długa jest lista zatrudnionych w Mandżurii inżynierów, techników, majstrów i wykwalifikowanych specjalistów noszących polskie nazwiska, którzy budowali mosty, fabryki i miasta w tej części świata. Choć budową kolei kierował Aleksander Jugowicz, Serb z pochodzenia, to w sześcioosobowej radzie dyrektorów pierwsze skrzypce grał darzony zaufaniem petersburskich inwestorów inżynier Stanisław Kierbedź, ten sam, którego imieniem nazwano później jeden z warszawskich mostów. Kierownikami budowy poszczególnych odcinków magistrali kolejowej byli inżynierowie: Szydłowski, Cywiński, Weber, Prosiński, Wachowski, Obłomiewski, Kruticki, Kulikowski, Michałowski, baron Solski, Skidelski, Snarski i Demczyński, Lentowski, Plisowski, Bajdowicz, Wysocki, Rawenstein, Czajkowski, Skolimowski. W czasie powstania bokserów atak na Harbin odparł sztabs-kapitan Rzewuski. W Mukdenie bronili się podporucznik Walewski i inżynier Wierchowski, któremu powstańcy ucięli głowę i wystawili jego zmasakrowane zwłoki w klatce na pokaz jako przestrogę dla kolonizatorów. Gdy jesienią 1988 roku w Harbinie wertowałem materiały dotyczące dziejów budowy Zhongdong Railway, co umożliwił mi pan Stokalski, ostatni już przedstawiciel tamtejszej Polonii, syn kesoniarza, który stawiał pod wodą filary mostu na rzece Sungari, natrafiłem (na stronie 348) na znajome nazwisko. Razem z inżynierami Nowakowskim i Kozłowskim został oskarżony o działalność antypaństwową i redagowanie ulotek, które w tysiącach egzemplarzy rozchodziły się na Dalekim Wschodzie. Ich tytuły mówiły same za siebie: Dlaczego strajkują robotnicy? Marynarz do żołnierza, List oficera harbińskiego komitetu partii socjaldemokratycznej oraz… Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się! Wyrok sądu wojennego był, jak łatwo przewidzieć, skazujący. Podpisał go generał-lejtnant Dembowski. Skazany mógłby mówić o szczęściu, bo dostał zaledwie półtora roku twierdzy. W tym samym czasie kilkaset kilometrów na północny zachód, na pogranicznej stacji Mandżuria, rewolucyjną robotę prowadził inżynier Makowski. Gdy sytuacja zaczynała wymykać się spod kontroli, zdecydował się wydać robotnikom broń. Ale tylko białym. Chińscy kulisi do rąk jej nie dostali. Ich bunt rewolucjoniści stłumili w zarodku. Dzięki interwencji generała Horwatta i Stanisława Kierbedzia Ossendowski odbył karę w złagodzonych warunkach, mając prawo do korzystania z biblioteki i robienia notatek. Na wolności znalazł się 6 października 1907 roku. Po wyjściu z więzienia zaczął przymierać głodem, bo nikt nie chciał zatrudnić Polaka z piętnem przestępcy politycznego. Tułał się po całej Rosji bez grosza przy duszy. Z trudem walczył o byt. W 1908 roku przez kilka miesięcy zarządzał fabryką asfaltu, brykietów i betonu w Kijowie. Ale gdy i tam trafili za nim agenci ochrany, stracił grunt pod nogami. Teraz musiał już utrzymywać się wyłącznie z pióra. W 1911 roku ukazała się jego książka zatytułowana W ludskoj pyli, zawierająca opis przeżyć w carskiej tiurmie i świadectwo losów nieszczęśników, których tam spotkał. Warunki panujące w rosyjskich więzieniach już wówczas budziły grozę w cywilizowanym świecie. Książka przyjęta z aprobatą przez obóz liberalny doczekała się wielu wydań i jeszcze przed ukazaniem się zyskała przychylną recenzję samego Lwa Tołstoja, a autora naraziła na nowe prześladowania ze strony policji. W tym czasie był już znany jako dziennikarz brukowych petersburskich czasopism wydawanych przez koncern Suworina. Jego wspomnienia i szkice z tego burzliwego okresu ukazały się w tomie Od szczytu do otchłani. Publikował też opowiadania i nowele. Na wszechrosyjskim konkursie literackim otrzymał wyróżnienie za książkę Żenszczyny wostawszyje i pobiedimyje, która ukazała się w Moskwie już po wybuchu wojny jako powieść fantastyczna. Po latach poszukiwań trafiłem na jej polskie tłumaczenie w bibliotece Stowarzyszenia Polaków w Brisbane, na wschodnim wybrzeżu Australii. Zaczytany do cna egzemplarz nosił tytuł Zbuntowane i zwyciężone. Moja dwunastoletnia wówczas córka Wiktoria była książką zachwycona. Anton Ossendowskij zyskiwał coraz większą sławę i popularność oraz odpowiednio wyższe dochody. Jego nazwisko zaczęło się pojawiać w czasopismach literackich. W latach 1908–1917 w Petersburgu piastował kilka stanowisk jednocześnie. Był prywatnym sekretarzem do spraw przemysłowych hrabiego Sergiusza Wittego, dyrektorem Związku Przemysłowców Złota i Platyny oraz redaktorem organu prasowego owego związku, zastępcą redaktora naczelnego pisma „Przemysł i Handel”, w którym prowadził dział statystyki, współredaktorem „Birżewych wiedomosti” i „Słowa”, współpracownikiem urzędowego biuletynu „Wiadomości Finansowo-Przemysłowo-Handlowe” oraz „Gazety Przemysłowo-Handlowej” i „Handlu Zewnętrznego”. Prywatny sekretarz wszechwładnego carskiego ministra, spowinowaconego z najwyższą arystokracją przez żonę, z domu Naryszkinę, a jednocześnie redaktorzyna brukowej czarnosecinnej gazety, jaką były „Birżewyje wiedomosti”… to budzi podejrzenia. 14 października 1905 roku, po zakończeniu wojny rosyjsko-japońskiej, miał towarzyszyć hrabiemu Wittemu przy podpisywaniu traktatu pokojowego w Portsmouth. Na ścianach centralnej rotundy nowojorskiego American Museum of Natural History można obejrzeć malowidło upamiętniające postać prezydenta Theodore’a Roosevelta – laureata Pokojowej Nagrody Nobla w 1906 roku. Zdaniem niektórych z polityków otrzymał ją dlatego, że udało mu się uzyskać zgodę japońskiego zwycięzcy na pozostawienie Władywostoku w rękach rosyjskich. Mackay, kończąc w 1935 roku malowidło, każdą ze znajdujących się na nim postaci opatrzył identyfikującym je podpisem: Witte, Korostowec, Rosen, Komura, Kaneko, Sato. Skomplikowane zabiegi dyplomatyczne, które doprowadziły do podpisania traktatu, zostały szczegółowo opisane w literaturze historyczno-pamiętnikarskiej. Na szczególną uwagę zasługują wspomnienia ukraińskiego historyka – J.J. Korostowca – byłego ambasadora w Pekinie, znanego w kręgach naukowych z tego, że wspólnie z Polakiem W.J. Kotwiczem opracował mapę Mongolii, która ukazała się w Petersburgu (w roku 1911). Na marginesie kredowej wklejki do wspomnieniowego albumu umieszczono zbiorowe zdjęcie dyplomatów i towarzyszących im osób. Widnieją tam też liczne podpisy. Jest wśród nich autograf: „Oss…”. * * * Na długo przed wybuchem pierwszej wojny światowej dobrze zapowiadający się naukowiec przedzierzgnął się w publicystę i dziennikarza. Gdy w listopadzie 1909 roku z inicjatywy generała Babiańskiego zaczął wychodzić „Dziennik Petersburski”, podjął z nim współpracę i w następnych latach został jego redaktorem. W stolicy imperium mieszkało wówczas około pięćdziesięciu tysięcy Polaków. Nakład dziennika nie był duży. Wynosił zaledwie tysiąc egzemplarzy. Współpracowali jednak z nim ci, którzy już wkrótce mieli odegrać znaczącą rolę w życiu kulturalnym i politycznym odrodzonej Rzeczypospolitej: Kazimiera Iłłakowiczówna, Seweryn Wachowski, Franciszek Paschalski, Stanisław Koc. Większość przeszło półmilionowej rzeszy polskich emigrantów zarobkowych w Rosji stanowiła inteligencja. Ona też wynaradawiała się najszybciej. Trudno w tej sytuacji przecenić rolę czasopism wydawanych w języku polskim. Inżynier Hipolit Gliwic, szef Ossendowskiego w czasopiśmie „Przemysł i Handel”, a później attaché polskiej ambasady w Waszyngtonie, należał do wybitnych działaczy gospodarczych. Był też ministrem i senatorem II Rzeczypospolitej. O swoim współpracowniku zachował wyjątkowo dobrą opinię. Już po wybuchu wojny ujrzą światło dzienne Mirnyje zawojewatieli, powieść odsłaniająca kulisy działalności wywiadu niemieckiego na tyłach carskiej armii. Ataki części prasy na działającą na Dalekim Wschodzie i opanowaną przez Niemców wielką firmę Kunst und Albers opłacała konkurencja, rodzina właścicieli kopalni złota Kasjanowych i firmy Czurin i Spółka. Ossendowski, który wówczas podpisywał się jako A. Mzura, był bardzo napastliwy. Wiosną 1915 roku na łamach „Wieczernyje Wriemia” we fragmentach publikowano broszurę jego autorstwa Wielikoje priestuplienije. Dla obwinienia Giermanii i Awstrii, ich imperatorow, prawitielstwa i naroda […] w naruszenii mieżdunarodnogo prawa zakonow i obyczajew wojny. Zawierała oskarżenia przeciw Niemcom i Austrii – ich cesarzom, rządom i narodom – o pogwałcenie prawa międzynarodowego oraz praw i zwyczajów prowadzenia wojny. Jej autor musiał korzystać z materiałów wywiadu. W maju 1918 roku na wieść o interwencji aliantów na Syberii opuścił zrewoltowany Petersburg. Przez następne kilkanaście miesięcy wykładał na politechnice oraz Akademii Rolniczej w Omsku chemię i geografię ekonomiczną. Jednocześnie był wicedyrektorem Kancelarii Kredytowej i redaktorem „Wiadomości Finansowych i Przemysłowo-Handlowych” Ministerstwa Skarbu „rządu syberyjskiego”. Wspominał później, że „został zaproszony do rządu Kołczaka w charakterze podsekretarza stanu, zarządzającego sprawami kredytów i pożyczek”. Gdy korzystający z pomocy interwentów były dowódca Floty Czarnomorskiej admirał Kołczak, potomek tureckiego komendanta twierdzy w Kamieńcu Podolskim i posiadacz polskiego herbu, dokonał przewrotu, ogłaszając się dyktatorem i wielkorządcą Wszechrosji, Omsk został desygnowany na tymczasową stolicę. Początkowo admirał odnosił znaczne sukcesy. Wyparł czerwonych z prawie całej Syberii, przekroczył Ural, doszedł do Wołgi i zacisnął żelazny pierścień wokół Moskwy. Do obsadzenia kluczowych stanowisk dyktator dysponował doborową, doświadczoną kadrą byłych carskich urzędników, finansistów i ekspertów. Widzieli w nim męża opatrznościowego, zgadzali się nawet na restaurację domu Romanowów. I wtedy właśnie miałby powołać wykładowcę prowincjonalnej politechniki z etykietą buntowszczyka, w dodatku niebędącego Rosjaninem, na stanowisko ministra finansów, szefa jednego z najważniejszych resortów? Bardzo to wątpliwe. Poczynając od 13 września 1918 roku, amerykański „New York Times” rozpoczął publikowanie dokumentów świadczących o tajnych kontaktach niemieckiego wywiadu z czołowymi przedstawicielami partii bolszewickiej. Niedługo później w Waszyngtonie światło dzienne ujrzała broszura zatytułowana The German-Bolshevik Conspiracy. Zawierała tłumaczenie sześćdziesięciu dziewięciu rzekomo oryginalnych dokumentów, do których dołączono pewną liczbę fotokopii materiałów pochodzących z okresu poprzedzającego wybuch rewolucji, aż do rokowań pokojowych w Brześciu Litewskim. Te najwcześniejsze mówiły o warunkach, na jakich nastąpił przejazd Lenina i jego towarzyszy w zaplombowanym wagonie przez Niemcy. Stanowiło to podstawę twierdzenia, że bolszewiccy przywódcy byli płatnymi agentami państwa, z którym Rosja prowadziła wojnę, zdrajcami na obcym żołdzie. Opublikowanie dokumentów w Stanach Zjednoczonych miało na celu przekonanie Amerykanów przystępujących do wojny w Europie po stronie Ententy, że jeśli chcą szybko pokonać Niemcy, to muszą również rozprawić się z… bolszewikami. Przeważająca część owych akt była opatrzona datami od 27 października 1918 roku do 9 marca roku 1919 i zawierała materiały zebrane rzekomo przez kontrwywiad armii rosyjskiej, który po zwycięstwie bolszewików nie zaprzestał swej działalności. Były tam również raporty agentów niemieckich i notatki z podsłuchiwanych rozmów telefonicznych. Adnotacje na marginesach mieli robić osobiście Lew Trocki, Adolf Joffe i Feliks Dzierżyński! Tekę z dokumentami kupił za niemałe pieniądze przedstawiciel US Committee of Public Information w Petersburgu, oficer wywiadu amerykańskiego kapitan Edgar Sisson. Od jego nazwiska zostały nazwane Dokumentami Sissona. Weszły do dziejów dyplomacji, polityki i prowokacji XX wieku jako dowód naiwności Amerykanów i braku ich rozeznania w sprawach europejskich. Cały plik papierów, które łatwowierny kapitan wywiózł z ogarniętej pożogą wojny domowej Rosji, mógł być jednak dziełem fałszerzy. Niefortunny nabywca dokumentów twierdził, że kupił je od niejakiego E.P. Siemionowa, dziennikarza petersburskiej gazety „Wieczernyje Wriemia”, przedstawiciela konspiracyjnych organizacji antybolszewickich. W zbiorze oznaczonym numerem dwadzieścia znalazł się list z 9 marca 1918 roku, skierowany do Ogólnorosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji do walki z Kontrrewolucją i Sabotażem, znanej jako Czeka. Niejaki R. Bauer, jeden z szefów wywiadu niemieckiego w Rosji, podał w nim do wiadomości Feliksa Dzierżyńskiego nazwiska własnych agentów zamieszkałych na Syberii i Dalekim Wschodzie, w większości od lat związanych z niemiecką firmą Kunst und Albers. Osoby owe zostały w ten sposób ostatecznie skompromitowane zarówno w oczach białych, jak i czerwonych. Powiedzenie „Dokaż, czto nie wierblud” bardzo dawno weszło do arsenału ludowych porzekadeł u naszych słowiańskich pobratymców. Już w sierpniu 1921 roku we Władywostoku ukazała się broszura zatytułowana Historyczne fałszerstwo: sfabrykowane dokumenty amerykańskie. Jej autor W.A. Panon twierdził, że fałszerstwa dokumentów miał dokonać osobiście Ossendowski. Oskarżyciel był wymieniony jako agent wywiadu niemieckiego i bliski współpracownik prezesa firmy Kunst und Albers. Zadania agentów miały polegać „na szpiegowaniu i organizowaniu napaści na oficerów japońskich, amerykańskich i rosyjskich, którzy mogliby stanąć na czele wojsk ekspedycyjnych w Syberii Wschodniej”. Przed wybuchem wojny prezes Kunst und Albers Adolf Dattan był honorowym konsulem Niemiec we Władywostoku, człowiekiem zamożnym i bardzo wpływowym. Ossendowski atakował go, nie przebierając w słowach, jeszcze w czasie, gdy pisywał do petersburskich gazet. Niektóre pomówione osoby, szczególnie te zamożniejsze i bardziej ustosunkowane, usiłowały oczyścić się z podejrzeń, twierdząc, że dokumenty spreparował on sam. Ponieważ nie dysponowali przekonującymi dowodami, pogrążali się jeszcze bardziej. Dowody znalazły się dopiero kilkadziesiąt lat później. Dokumenty Sissona jako materiały tajne przez cały czas leżały w jednym z sejfów Białego Domu. Do amerykańskiego Archiwum Narodowego przekazano je wraz z załącznikami dopiero w roku 1955. Amerykanie, wszedłszy po drugiej wojnie światowej w posiadanie archiwum niemieckiego MSZ-etu, stwierdzili, że znajdujące się w nim dokumenty dotyczące rokowań pokojowych w Brześciu Litewskim zawierają informacje i dane sprzeczne z tymi, które zawierały Dokumenty Sissona. Te ostatnie wziął na warsztat będący już wówczas na emeryturze jeden z twórców sowietologii, czołowy ekspert od spraw Związku Sowieckiego, były ambasador Stanów Zjednoczonych w Moskwie George Frost Kennan. Poddał on szczegółowej analizie ich język, redakcję (niezgodną ze zwyczajami panującymi w kontaktach na wysokim szczeblu) oraz przebieg wydarzeń historycznych. Badania laboratoryjne papieru, na którym zostały napisane, nadruków tytułowych, kroju czcionek, maszyn do pisania, pieczęci oraz ekspertyzy grafologiczne próbek pisma i adnotacji na marginesach potwierdziły to, co już kiedyś sygnalizowano, kwestionując ich autentyczność. Okazało się bowiem, że wiele dokumentów pochodzących rzekomo z różnych instytucji napisano na tej samej maszynie, a odręczne uwagi na marginesach, poczynione podobno przez najwybitniejszych przedstawicieli partii bolszewickiej, były niepodobne do autentycznych próbek ich pisma. Wyniki dociekań opublikowano w „Journal of Modern History”. Badania grafologiczne ujawniają wyjątkowe podobieństwo litery „B” w podpisie wspomnianego Bauera i w słowie Bureau (biuro), znajdującym się w rękopiśmiennym liście Ossendowskiego. Podobne są również litery „A” oraz „U”… Zanim ambasador rozpoczął misję dyplomatyczną w Moskwie, zapewne przeczytał niektóre książki Ossendowskiego wydane w Stanach Zjednoczonych. Studiując materiały znajdujące się w Dokumentach Sissona, jeszcze raz trafił na to nazwisko. Za niezwykle ważny uznano list Ossendowskiego do redaktora Siemionowa. Datowany był na 13 listopada 1917 roku. Zawierał informację, że za pięćdziesiąt tysięcy rubli można otrzymać od zaufanych osób dokładne wskazówki co do działalności wywiadu niemieckiego w krajach Ententy oraz wykaz niemieckich agentów w Rosji. Dziennikarz Siemionow pracował w redakcji tej samej gazety, której Ossendowski był przez pewien czas redaktorem naczelnym, i nie mógł nie wiedzieć o jego książce Mirnyje zawojewatieli opisującej metody działania kajzerowskiego wywiadu oraz o propagandowej broszurze zawierającej opis okrucieństw wojsk niemieckich. Najprawdopodobniej był to element w szeroko zakrojonej kampanii prasowej, którą „Wieczernyje wriemia” i inne gazety koncernu Suworina prowadziły przeciwko firmom opanowanym przez kapitał niemiecki. Nie można wykluczyć, że w ten sposób część kupców, bankierów i przemysłowców wykorzystywała wojenną histerię, by wyeliminować konkurentów. Z jakich powodów Ossendowski miał pisać list do swego redakcyjnego kolegi, z którym mógł się widzieć jeśli nie codziennie, to na pewno kilka razy na tydzień? I to jeszcze w tak delikatnej sprawie? Wiadomość tę mógł mu przecież przekazać w kawiarni czy podczas spaceru. A może komuś zależało, aby ten właśnie list uzupełnił Dokumenty Sissona? Kennan nie kwestionuje jego autentyczności. Równie bezkrytycznie podszedł do listu sir Bazil Thomson ze Scotland Yardu. Trzy lata później, 29 lipca 1920 roku, poinformował on jednego z urzędników Departamentu Stanu o tym, że w Polsce taśmowo fabrykuje się różne fałszywe dokumenty. Ten sam dżentelmen miał usłyszeć od Siemionowa, że dokumenty, które zostały sprzedane Sissonowi, otrzymał za pośrednictwem swego przyjaciela i redakcyjnego kolegi. List ten też został później włączony do Dokumentów Sissona jako materiał dowodowy! Wyraźnie mamy tu do czynienia z czymś, co można by określić mianem manipulacji. Już po opuszczeniu Rosji na początku lat dwudziestych Ossendowski zanotował: „Przy rządzie Kiereńskiego zostały przechwycone dokumenty o przygotowywanym przez Niemców zamachu komunistycznym”. Kennan poddał analizie grafologicznej próbki odręcznego pisma na marginesach dokumentów i figurujące pod nimi podpisy i aby mieć materiał porównawczy, odszukał znajdujące się w Stanach Zjednoczonych rękopisy Ossendowskiego. Ostateczną konkluzję sformułował w sposób kategoryczny: „Można stwierdzić bez wahania, że dowody podobieństwa między autentycznymi próbkami pisma Ossendowskiego a pismem występującym na dokumentach z serii Dokumentów Sissona są oczywiste i przekonujące”. W dziejach wielkich wojen nie brakuje afer z fałszywymi dokumentami o mniejszym lub większym znaczeniu. Dla każdej ze stron liczył się efekt ostateczny. Maksymę, że cel uświęca środki, stosowali nie tylko ojcowie jezuici. Zaledwie parę lat przed wybuchem pierwszej wojny światowej dokonano przecież fałszerstwa znaleziska słynnego nie tylko w świecie paleontologów: brakującego ogniwa w łańcuchu przodków gatunku homo sapiens, czaszki „człowieka z Piltdown”. Na teren wykopalisk położonych obok historycznej miejscowości Hastings na południowo-wschodnim wybrzeżu Anglii ktoś podrzucił nie tylko pochodzące z Tunezji kości prehistorycznych zwierząt, ale również spreparowane zęby i szczęki orangutanów. Nabrali się na to nawet najpoważniejsi naukowcy. Autorem szczególnego kawału był Pierre Teilhard de Chardin, francuski jezuita, myśliciel i pisarz, którego nazwisko można dziś znaleźć w prawie każdej encyklopedii. Rodzi się więc pytanie: kto naprawdę stał za plecami redaktora Ossendowskiego? Odpowiedź można znaleźć w kolejnych dokumentach opatrzonych numerami czterdzieści i czterdzieści jeden. Dotyczą one spraw polskich. Narodowa Demokracja jest w nich przedstawiona jako potężne stronnictwo polityczne wrogo ustosunkowane zarówno wobec Niemców, jak i wobec bolszewików. Znajdujące się na wschodzie Europy polskie formacje wojskowe: korpus generała Dowbora-Muśnickiego i V Dywizja Syberyjska, kontrolowane przez żywioły endeckie, stanowiły poważną siłę militarną. Alianci przygotowujący zbrojną interwencję winni się z nią liczyć, ponieważ mogły w decydujący sposób zaważyć na ostatecznych rozstrzygnięciach. Czyżby to była wskazówka? George Kennan zastrzega, że nie dysponuje przekonującymi dowodami, że nasz rodak współpracował z Japończykami. Wiele wskazuje na to, że chyba się mylił. W jednej z blaszanych szuflad archiwum Instytutu imienia Józefa Piłsudskiego przy Park Avenue South 381 na nowojorskim Manhattanie znajdowało się duże tekturowe pudło zapełnione szklanymi negatywami dokumentów pisanych w języku rosyjskim, pochodzących z lat 1917 i 1918. Już pierwszy rzut oka na ich nagłówki i znajdujące się w nich nazwy instytucji elektryzuje: „G.R. Generalstab Zentral Abteilung Section M”, do „Sowieta narodnych komissarow” i do „Komissara po innostrannym diełam”, „Kontrrozwiedka pri stawkie” do „Komissii do borby z kontrrewolucej”, „Reichsbank” do „Narodnogo komissara po innostrannym diełam”. Większość pism jest opatrzona adnotacją „ściśle poufne”. Na wierzchu pudła pracownicy instytutu umieścili odpis noty, którą Szef Oddziału II Sztabu Generalnego jesienią 1936 roku skierował do Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie: „Zwracam nadesłane dwadzieścia dwie fotografie historycznych dokumentów sowieckich i równocześnie komunikuję, że pochodzą one ze źródeł inspiracyjnych i jako takie żadnej wartości dla naukowej analizy mieć nie mogą. Podpisane: Mayer ppłk. dypl.”. Oddział II zajmował się kontrwywiadem wojskowym. Fachowców zatrudniał dobrych. W 2001 roku w Sankt Petersburgu ukazała się „powieść dokumentalna” zatytułowana Nienapisanyj Roman Ferdinanda Ossendowskogo. Były sowiecki uczony, korzystając z amerykańskiego stypendium, dość bezceremonialnie czerpał ze znajdującej się w bibliotece Uniwersytetu Stanforda w Kalifornii mojej Tajemnicy Ossendowskiego, która ukazała się dokładnie dwadzieścia lat wcześniej. Daruję autorowi epitet pisarza nacjonalisty, którym mnie obdarzył, a także szereg większych i mniejszych potknięć. Niestety, zgromadzone przez Witalija Iwanowicza Starcewa fakty, ekspertyzy i opinie nie pozostawiają wątpliwości – Antoni Ferdynand Ossendowski chyba jednak był fałszerzem dokumentów. Starcew próbował zgłębić motywy, które nim kierowały: w okresie rewolucji 1905 roku był niewątpliwie rewolucjonistą bliskim socjalistom, ofiarą represji carskiego reżimu. Wrogiem rosyjskiego caryzmu pozostał, chociaż starał się znaleźć swoje miejsce w umacniającym się establishmencie. Po rewolucji lutowej idee nowej, demokratyczno-burżuazyjnej Rosji Ossendowski przyjął jako własne; były mu wyjątkowo bliskie. Po swojemu niezwykle energicznie walczył z tymi, których uważał za wrogów państwa. Zachowywał wierność nowej Rosji, państwu rosyjskiemu, którego stolica w latach 1918–1919 znajdowała się w Piotrogrodzie i Omsku. Klęska białej armii i zwycięstwo bolszewików uczyniły z niego polskiego nacjonalistę. Nie warto się oburzać, że przeciętny współczesny rosyjski inteligent, na dodatek znający historię, uważa, że Rosja była dla Antoniego Ferdynanda Ossendowskiego ojczyzną. Była nią rzeczywiście jeśli nie dla większości, to dla znacznej części kolejnego pokolenia potomków warstwy szlacheckiej I Rzeczypospolitej, poddanych rosyjskiego cara. Inteligencja polskiego pochodzenia w Rosji, wywodząca się właśnie z polskiej szlachty, rusyfikowała się niestety dość szybko. Takich rodzin jak Wyszyńscy czy Jastrzębscy były z całą pewnością dziesiątki tysięcy. Wojna domowa sprawiła, że często stawały po przeciwnych stronach barykady. Warto by spróbować udzielić odpowiedzi na pytanie, jaki był wymiar polskiego patriotyzmu w początkowej fazie rosyjskiej rewolucji. Tego, czym się ona zakończy, nikt chyba nie był w stanie przewidzieć. Już po zburzeniu muru berlińskiego i udostępnieniu zasobów archiwalnych NRD, „Stern” stwierdził w jednej ze swych publikacji, że Sisson kupił jednak prawdziwe dokumenty! Część z nich na pewno była prawdziwa. Każdy, kto kiedykolwiek działał lub zamierza działać w polityce, wie, jak bardzo ważne jest odpowiednie przygotowanie wystąpień publicznych – sporządzenie listy najważniejszych tematów, które należy poruszyć, wskazanie wrogów i sojuszników. Jeśli ktoś był wykładowcą wyższej uczelni, zajmował się polityką i na dodatek miał słabość do pióra, to z całą pewnością pozostawił po sobie sterty zapisanego papieru i na pewno strzegł ich zazdrośnie nawet przed najbliższymi. Antoni Ferdynand Ossendowski zapisał w notatniku, który nosił przy sobie w kieszeni, piętnaście punktów dotyczących możliwości restauracji domu Romanowów. Nie dokonał tego, gdy znajdował się na terytoriach kontrolowanych już przez bolszewików. W latach wojny domowej język polski znała z całą pewnością znaczna część komisarzy i dowódców oddziałów Czeka pochodzących z polskich lub żydowskich rodzin. Projekt planu, jak doprowadzić do restauracji znienawidzonej przez nich dynastii, gdyby jego autor dostał się w ręce bolszewików i został przez nich w odpowiedni sposób przesłuchany, byłby wyrokiem śmierci. W przesłuchiwaniu podejrzanych koreańscy towarzysze nie mieli sobie równych. Ci, których brali na spytki, przyznawali się do wszystkiego. Analiza zawartości liczącego sto pięć stron notatnika wskazuje, że został on kupiony w Chinach, najprawdopodobniej w Szanghaju w lipcu 1921 roku. Z paru wyrwanych stron ocalał tylko fragment zdania: „…reszta rekwizycji była uczyniona na mocy przynależącego prawa z N.N., M.D. i D.P. Romanowymi mówić o demokratycznym programie, na mocy którego restauracja pójdzie z koła, co jest najmocniejsze”. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nAutor: Witold Michałowski\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ossendowski-ebookRO/p92182i141329" target="_blank" title="Ossendowski [Witold Michałowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ossendowski [Witold Michałowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Oczyszczanie organizmu, odkwaszanie, usuwanie kamieni\nOryginalny tytuł: Leber und Galle – erworbene Autorität: "Band 2: Schriftenrei\n27,93 zł Rabat 30%\nDrugi tom serii Medycyna holistyczna skupia się na wątrobie i pęcherzyku żółciowym. Od prawidłowej pracy tych narządów zależy Twoje samopoczucie. Wątroba działa jako centralny organ metaboliczny i spełnia najważniejszą funkcję detoksykacji w organizmie. Autorka udziela praktycznych porad żywieniowych na temat odkwaszania i oczyszczania. Poznasz najskuteczniejsze leki ziołowe oraz homeopatyczne, które można stosować w przypadku niewydolności wątroby i zaburzeń dróg żółciowych oraz w pozbywaniu się kamieni. Opisuje również naturalne metody leczenia w przypadkach podwyższonego poziomu prób wątrobowych i żółci, żółtaczki, zapalenia, guzów, stłuszczenia i marskości wątroby. Zdrowa wątroba – dłuższe życie.\nPliki do pobrania (519.29k)\nEgz. ekspozycyjny - Niebezpieczne zboża\nEgzemplarz ekspozycyjny - może mieć lekkie uszkodzenia (np. zarysowanie, otarcie okładki, zagięty róg, ślad po cenie), ale merytorycznie jest pełnowartościowy. Dla osób, które są uczulone na gluten - białko znajdujące się we wszystkich zbożach, produkty mączne są toksyną i zagrażają ich życiu. Natomiast dla tych, którzy mają na nie nadwrażliwość, spożywanie ich powoduje groźne choroby, rzadko jednak kojarzone z tym produktem.Dzięki Autorce –...\nAutor, naturopata, opisuje, jak odczytywać laboratoryjne wyniki badań krwi, aby postawić diagnozę i zrozumieć pierwsze sygnały nieprawidłowości w pracy organizmu, rozpoczynające się stany chorobowe lub poważne odchylenia od normy. Jego celem jest omówienie standardowych wyników badań stosując holistyczne postrzeganie zdrowia. Wyjaśnia to w bardzo przejrzysty sposób, aby każdy sam mógł je zinterpretować. Podaje również wartościowe wskazówki na temat środków i metod terapeutycznych, które można...\nTeraz i Ty, podobnie jak mistrzowie potężnych praktyk Wschodu na przestrzeni tysięcy lat, możesz czerpać z dobrodziejstw chińskiej refleksologii. Ta pradawna sztuka leczniczego masażu stóp pozwala usprawnić przepływ uniwersalnej leczniczej energii i przywrócić Twoje ciało do stanu idealnej równowagi. Zyskasz zdrowie, długowieczność i wewnętrzną harmonię. Dowiesz się, jak samodzielnie przeprowadzać oczyszczanie organizmu i ładować swoje wewnętrzne akumulatory. Poznasz również sztukę właściwego...\nCo jeść, aby dłużej żyć\nAutorzy w tej książce opisują wyniki badań nawyków żywieniowych i sekrety długowieczności najdłużej żyjących ludzi na świecie, którzy mieszkają w regionach zwanych niebieskimi strefami. Podają ich za wzór tego, co i jak powinniśmy jeść, aby dłużej żyć i pokonać choroby. Poznasz korzyści wynikające z przerywanego postu, które spowalniają proces starzenia, przy jednoczesnym dbaniu o zdrowe odżywianie i odpowiednią dietę. Dowiesz się, jak oczyścić organizm i odzyskać odporność. Odkryjesz, że sól...\nNoblista przez kilka dekad pracował nad wpływem witamin na ludzki organizm i stwierdził, że prawie wszyscy ludzie cierpią na niedobór witaminy C. A to właśnie ona zabezpiecza nasz organizm poprzez wzmacnianie jego naturalnych mechanizmów ochronnych, a w szczególności układu odpornościowego. W tej, opartej na badaniach naukowych, publikacji, prezentuje bezcenne informacje na temat stosowania witaminy C jako terapii wspomagającej walkę z rakiem. Znajdziesz w niej informacje na temat rozwijania...\nKobiety i stres\nRenate Buffaloe, autorka książki, pomoże znaleźć przyczyny Twego stresu, czyli zrobić pierwszy krok do odprężenia ciała i duszy. Książka zawiera porady dla kobiet w różnym wieku. Pokazuje na konkretnych przykładach, jakie skutki w niesie ze sobą stres związany m.in. z życiem zawodowym, wychowaniem dzieci, świadomym macierzyństwem, menopauzą, seksualnością w wieku dojrzałym. Omawia ponadto formy walki ze stresem oraz podpowiada, jak skutecznie sobie z nim radzić.Jeśli chcesz wydobyć na światło...\nCena 17,15 zł Cena podstawowa 24,50 zł\nKsiążka, a zarazem podręcznik jogi hormonalnej nie jest jeszcze jedną książką o jodze na rynku polskim. Joga hormonalna jest nową gałęzią jogi opracowaną przez słynną joginię brazylijską - Dinhę Rodrigues. Rodzaj jogi przedłożony w tej książce przeznaczony jest wyłącznie dla kobiet i jest już nauczany i praktykowany zarówno w Ameryce, jak i w Europie. Jako naturalna, nieinwazyjna metoda pobudzania gruczołów żeńskich do produkowania hormonów w okresie menopauzy (i nie...


ul. Jagiellończyka w Gorzowie Wlkp. w Regioneo.pl\nStrona główna Tematy Ul. Jagiellończyka w Gorzowie Wlkp.\nWiadomości i wzmianki o : ul. Jagiellończyka w Gorzowie Wlkp.\nZ okazji 230. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja na stronie Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego została opublikowana coroczna krzyżówka patriotyczna. Spośród prawidłowo rozwiązanych Krzyżówek Trzeciomajowych, wojewoda...


Muzyczne kalendarium – 27 listopada – Radio Vanessa FM\nStart / Kalendarium / Muzyczne kalendarium – 27 listopada\nautor: Jacek 27 listopada 2020@jacek_folega\n1941, Urodził się Eddie Rabbitt, piosenkarz country, który w roku 1981 zasłynął w Stanach Zjednoczonych hitem “I Love A Rainy Night”. Karierę rozpoczął w latach 60-tych pisząc piosenki dla uznanych wykonawców – jego kompozycję “Kentucky Rain” zaśpiewał Elvis Presley w 1970 roku, Ronnie Milsap włączyła do swego repertuary jego piosenkę “Pure Love”. Piosenki jego autorstwa nagrywali także Tom Jones i grupa Dr Hook. Zasługą Rabbitta jest utarcie szlaku innym wykonawcom country (cross-over), którzy dzięki niemu zaczęli odnosić sukcesy wśród fanów muzyki pop.\n1942, Na świat przyszedł Jimi Hendrix, gitarzysta, wokalista i kompozytor uważany za jednego z największych muzyków rockowych wszechczasów. Odkryty przez basistę grupy The Animals – Chasa Chandlera – debiutował na scenach brytyjskich. W roku 1967 w odniósł sukces kultowym dziś utworem “Hey Joe”, a w roku 1970 umieścił na pierwszym miejscu singiel “Voodoo Chile”. Do historii muzyki rockowej przeszedł jego słynny koncert na festiwalu w Monterey oraz występy na festiwalach w Woodstock i na wyspie Wight. Hendrix zmarł w Londynie we wrześniu 1970 roku.\n1953, W Warszawie urodził się Ryszard Sygitowicz, gitarzysta grupy Perfect. W latach 70-tych grał w zespole Zbigniewa Hołdysa Dzikie Dziecko, współpracował z Haliną Frąckowiak, zespołami Andrzej i Eliza oraz 2 plus 1. Później dołączył do Perfectu, z którym wydał debiutancki krążek formacji. Sygitowicz jest autorem wielu aranżacji hitów Perfectu. Po opuszczeniu grupy w 1981 roku zaczął karierę solową, później jednak powrócił do macierzystej formacji. W 2010 roku wraz z Grzegorzem Markowskim wydał autorską płytę “Markowski & Sygitowicz”.\n1953, W Nowej Rudzie urodziła się Edyta Geppert. W 1984 roku zdobyła I nagrodę na V Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz Grand Prix XXI Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Na opolskim festiwalu odnosiła sukcesy jeszcze parokrotnie. Jest jedyną polską piosenkarką, która do tej pory otrzymała aż czterokrotne Grand Prix tego festiwalu, między innymi za wykonania piosenek “Jaka róża taki cierń” oraz “Och, życie kocham cię nad życie”.\n1959, W Glasgow przyszedł na świat Charlie Burchill, szkocki muzyk i kompozytor, współzałożyciel zespołu Simple Minds, który w drugiej połowie lat 80-tych odniósł sukcesy po obu stronach Atlantyku taki przebojami jak “Don’t You, Forget About Me” z 1985 roku czy “Belfast Child” z roku 1989. Ich płyty “Once Upon A Time”, “Street Fighting Years” czy “Real Life” sprzedały się w milionach egzemplarzy i zyskały status platynowych.\n1966, Na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów znalazła się piosenka “Winchester Cathedral” grupy The New Vaudeville Band. Formacja została stworzona przez kompozytora Geoff Stephens wyłącznie w celu nagrania właśnie tej kompozycji. Ku jego zaskoczeniu “Winchester Cathedral”, utwór zainspirowany dokonaniami zespołów tanecznych lat 20-tych, stał się światowym przebojem jesieni tego roku. Singiel uzyskał sprzedaż w wysokości ponad 3 milionów kopii. Partię wokalną w piosence nagrał John Carter, były członek grupy The Ivy League.\n1967, Grupa The Beatles wydała album “Magical Mystery Tour”. Album wypełniły utwory ze ścieżki dźwiękowej filmu z Beatlesami pod tym samym tytułem oraz nagrania singlowe zespołu z 1967 roku. O ile soundtrack okazał się komercyjnym sukcesem i został nominowany do nagrody Grammy, to sam film okazał się klapą.\n1973, W Chicago urodził się Twista (właściwie: Carl Terrell Mitchell), uważany za jednego z najszybszych amerykańskich raperów. W roku 1992 zapisał się w Księdze Rekordów Guinnessa wypowiadając w ciągu 55 sekund aż 598 sylab. W roku 2004 wydał płytę “Kamikaze”, z której pochodził przebojowy singiel zatytułowany “Slow Jamz”.\n1976, Na szczycie listy albumów na Wyspach Brytyjskich znalazła się płyta “20 Golden Greats”, kompilacja przebojów Glena Campbella. Wydawnictwo pozostało tam przez sześć kolejnych tygodni. W trakcie swojej 50-letniej kariery w showbiznesie Campbell wydał ponad 70 płyt, które sprzedały się w ilości ponad 45 milionów sztuk.\n1982, Lionel Richie zdobył pierwsze miejsce amerykańskiej listy balladą “Truly”. W latach 1978-1986 Richiemu udało się co roku umieścić na pierwszym miejscu listy swoją kompozycję – były to między innymi piosenki “Lady” (w wykonaniu Kenny Rodgersa), “Endless Love” (z Dianą Ross), “All Night Long”, “Hello” czy “Say You, Say Me”.\n1986, Na pierwszym miejscu listy Billboardu w USA znalazł się singiel “You Give Love A Bad Name” zespołu Bon Jovi z płyty “Slippery When Wet”.\n2006, Sir Cliff Richard przegrał batalię o wydłużenie okresu, w którym muzycy otrzymywaliby tantiemy za nagrania. Zamiast 50 lat Richard wnioskował o 95 lat. Najwcześniejszy przebój sir Cliffa “Move It” nagrany w 1958 roku mógłby stracić ochronę prawną w roku 2008.\n2006, Na swej stronie internetowej Pamela Anderson zamieściła oświadczenie o rozwodzie z wokalistą Kid Rockiem. Ich małżeństwo trwało tylko cztery miesiące.\n← Poprzedni Muzyczne kalendarium – 26 listopada\nNastępny → Muzyczne kalendarium – 28 listopada


Bogusław Ziętek: Hipokryci | Władza Rad 1917 - komunizm, marksizm, socjalizm, trockizm\nW Polsce nie ma umów śmieciowych. Umowy śmieciowe to mit. Wymyślony przez związki zawodowe, aby dokopać Tuskowi. Do takich wniosków doszedł dziennikarz śledczy jednej z gazet. Gazeta ta raz już pokazała, że przyjdzie w sukurs Tuskowi w każdej opresji. Jej właściciel potrafił w środku nocy umawiać się z rzecznikiem rządu, co w każdej normalnej, cywilizowanej demokracji skończyłoby się kompromitacją obu. Nie u nas. Teraz dziennikarz tej gazety stwierdza, że jeden z najważniejszych problemów społecznych ostatnich lat nie istnieje. Został wydumany i wymyślony. W myśl zasady, jeśli fakty są niewygodne dla rządzących, tym gorzej dla faktów.\nTego samego dnia w innym medium. RMF: jeden z doradców Tuska – Bogusław Grabowski oświadcza, że OFE to największy szkodnik, którego trzeba się pozbyć. Dalej jest jeszcze ostrzej „OFE, to błąd, który kosztował nas 270 mld”. Na pytanie dziennikarza, kto odpowiada za ten „błąd”, doradca Premiera rezolutnie stwierdza: „my wszyscy, całe społeczeństwo”. Czyżby? A nie Jerzy Buzek? A nie politycy AWS, którzy dziś mają fuchę w instytucjach powiązanych z firmami zarządzającymi OFE i dobrze z tego „błędu” żyją? A nie politycy AWS, których dzisiaj pełno i w PO, i w PiS? A nie Ci wszyscy bałwochwalcy, tacy jak Bogusław Grabowski, który poprzednio był „wybitnym ekspertem” za czasów rządów AWS i wychwalał buzkowe reformy systemu emerytalnego pod niebiosa, a dzisiaj jest „wybitnym doradcą” rządu Tuska i wylewa pomyje, bo taki jest trend?\nTusk i jego ludzie, komentując ostatnie propozycje OFE – okresowej wypłaty świadczeń – stwierdzili, że w ten sposób towarzystwa emerytalne strzeliły sobie w kolano. Lepiej by było, aby zamiast w kolano, niektórzy politycy za wpuszczenie nas w OFE, „strzelili sobie w łeb”. Także ci aktywni do dziś na scenie politycznej – absolutnie wszystkich opcji, którzy swego czasu byli gorącymi orędownikami „prywatyzacji systemu emerytalnego” Polaków.\nOFE to nie jest pomysł Marsjan, tylko konkretnych polityków. Buzków, Steinhoffów, Grabowskich, Kaczyńskich i Tusków. To oni zgotowali nam ten pasztet, który dziś każą jeść społeczeństwu. Dziś stawiają się w roli uzdrowicieli, a wczoraj sączyli truciznę, która zabija. Dziś stroją się w piórka obrońców ludzi i budżetu, a wczoraj, dla OFE i zysków zarządców prywatnego systemu emerytalnego, gotowi byli dać się pokroić. Naiwni mogą uwierzyć w taką przemianę. Jednak o wiele bardziej prawdopodobne jest to, że także dziś Tusk i jego kumple, w rodzaju Grabowskiego, działają w imieniu i interesie „grubych ryb” z tego biznesu. Zaczynają się wypłaty emerytur z OFE, a to oznacza, że skończyła się śmietanka i trzeba zwijać interes. Do tej pory OFE ściągały, a raczej otrzymywały składkę i za nic kasowały niezłą dolę. Szacuje się, że w ciągu 10 lat, wyssały z tego interesu na czysto 16 mld. Za samo zarządzanie. Za nic. Bo trudno nazwać wysiłkiem, kupowanie obligacji skarbu państwa i czekanie na pewny zysk. Przez te lata OFE obracały miliardami, które zostały na ich kontach. Dziś jest to 270 mld. Po co im dalej babrać się w tym interesie? Teraz, kiedy trzeba będzie wypłacać ludziom świadczenia i użerać się z ich niezadowoleniem. Ci z OFE są mądrzejsi niż Plichta z Amber Gold. Oni zwijają swoją piramidkę finansową, zanim runie. Im też chodzi nie o miliony, ale miliardy. Jeżeli tak jest, to dzisiejsze reakcje Tuska, Rostowskiego i Grabowskiego są niczym innym, jak tylko dobrze zagranym teatrem, udającym oburzenie i gniew na „ukartowaną” bezczelność OFE. Tak naprawdę, to kolejne zlecenie, jakie władza realizuje w ramach tego gigantycznego przekrętu od Buzka do Tuska. Do dziś zresztą politycznych sojuszników i sprzymierzeńców.\nNic prostszego, jak uwolnić spryciarzy z OFE od odpowiedzialności za los przyszłych emerytów i z powrotem zrzucić odpowiedzialność na nas i nasze – społeczeństwa barki. Aby było to możliwe, trzeba bezpiecznie wycofać się z OFE. Najlepiej jeszcze, w atmosferze obrońców ludzi i ich przyszłych emerytur. Kolejny PR - owski majstersztyk. Gigantyczna manipulacja i hipokryzja trwa dalej.\nW podobny sposób odbierać można oburzenie Tuska, który po kontrolach NFZ stwierdził, że „złodziejstwem” jest wyłudzanie z NFZ pieniędzy, przez podmioty, które podpisują umowy, nie zabezpieczając odpowiedniej liczby lekarzy i pielęgniarek, a także sprzętu, do ich realizacji. To „złodziejstwo”, grzmiał premier! Czyżby? Tyle, że to „złodziejstwo”, to zorganizowany system, którego autorem jest polityczna przyjaciółka Donalda Tuska – Ewa Kopacz. To za jej czasów, tego typu praktyki stały się normą. To ona stworzyła parasol ochronny dla tego rodzaju szwindli i oszustw. To ona zadbała o klimat do tego, aby kosztem zdrowia i życia ludzi, udowodnić, że prywatne jest lepsze niż państwowe, bo zarabia i przynosi zyski. To za jej rządów w Ministerstwie Zdrowia, przymykano oczy na system szwindli i wyłudzeń z NFZ. To wówczas, jak grzyby po deszczu, kwitły umowy, w których zapisywano wszystko, czego sobie życzył NFZ i wszystko, co było fikcją. To pod jej protektoratem, prywatne podmioty, które eliminowały i przejmowały publiczne szpitale, przejmując ich usługi, potrafiły jednym lekarzem obstawić pięć albo dziesięć różnych umów z NFZ, na wykonywanie świadczeń medycznych. Ten sam lekarz, według tych umów, musiałby być równocześnie w pięciu, a nawet dziesięciu różnych miejscach. Musiałby jeździć karetką pogotowia, świadczyć usługi w nocnej i świątecznej pomocy wyjazdowej, być na oddziale wśród pacjentów i przyjmować na izbie przyjęć, a dodatkowo jeszcze przebywać w kilku innych miejscach. Tego typu umowy to powszechność, Panie Premierze Tusk. Od lat. Od czasów Ewy Kopacz. Te podmioty, na które dziś tak oburza się Tusk, oszukiwały nie tylko podstawiając, tego samego lekarza pod różne umowy, ale „pożyczały” sobie także sprzęt medyczny i karetki. Niczym w PRL – podczas gospodarskich wizyt I sekretarza, w razie kontroli, przewożono sprzęt z jednego szpitala do drugiego w innym mieście, aby udowodnić, że placówka jest wyposażona zgodnie z wymogami umowy z NFZ. Ludzi chorych przewożono zdezelowanymi samochodami do transportu warzyw na kuchnię, albo po ciężkich operacjach, przenoszono ręcznie, zimą, z jednego budynku do drugiego, bo karetki istniały tylko na papierze. Ten system oszustw był:\nb) promowany i uprzywilejowany\nc) autorski – Ewy Kopacz.\nSkąd więc zdziwienie Tuska? Skąd oburzenie? Kilka lat temu WZZ „Sierpień 80” i PPP rozpoczynając ogólnopolską kampanię „w obronie publicznej służby zdrowia” przygotowało i rozpowszechniało materiały na temat tych patologii w dziesiątkach polskich miast. O sprawie pisały i mówiły media. Było to przedmiotem licznych naszych wystąpień. Także publicznych. Także kierowanych bezpośrednio do ówczesnej minister zdrowia Ewy Kopacz. Urzędników NFZ, marszałków województw, starostów powiatowych i prezydentów miast, prokuratorów i innych osób, które ustawowo i z mocy prawa, powinny wykonywać nadzór nad ochroną zdrowia, wydatkowaniem publicznych pieniędzy i sposobem organizacji ochrony zdrowia i życia obywateli. Bez reakcji. Pani Ewa Kopacz była o tych patologiach osobiście informowana. Na przykład podczas tzw. wysłuchania publicznego, na co są stosowne dowody w postaci nagrań audio i wideo. Bez reakcji. Wolała się wówczas otaczać tymi, którzy te patologie organizowali, bądź co najmniej tolerowali. Ich promowała, protegowała, nagradzała i awansowała. Tych, którzy o szwindlach odważyli się głośno mówić, niszczono. Organizując na nich polowania z nagonką, wyrzucając z pracy i niszcząc zawodowo. Skąd więc dzisiejsze zdziwienie Panie Premierze? Skąd oburzenie? Na system, który stworzyła i wylansowała Pana partyjna ulubienica .\nGdyby zdecydowano się wówczas na krzyżowe kontrole umów zawieranych z NFZ - tem, wszystkie te patologie można było dawno wyeliminować, ratując życie wielu ludzi. W tym także 2,5 - letniej Dominiki. Ale wówczas nie powstałyby fortuny, pozwalające przejmować publiczne szpitale. Trudno byłoby także, tak nachalnie i natarczywie, lansować tezę o konieczności prywatyzacji (komercjalizacji) szpitali oraz o wyższości prywatnej służby zdrowia nad tą publiczną, którą istnienie tych patologicznych mechanizmów pomagało eliminować i dyskredytować.\nTen sam Tusk i jego rząd dalej bałamutnie wmawiają społeczeństwu, że obronili nas przed kryzysem, a ludziom w Polsce żyje się jeszcze nie najgorzej. Ich wirtualny świat nie ma jednak nic wspólnego z realiami, dotykającymi miliony obywateli i naszą rzeczywistością. Kiedy bowiem Tusk i Rostowski bredzą o tym, jak to nami świetnie rządzą, kolejne tysiące ludzi codziennie tracą pracę i nie mają szans na znalezienie innej. Tylko w lutym, każdego dnia – codziennie – ponad dwa tysiące ludzi zwalniano na bruk. Codziennie. Każdego dnia 2 tysiące ludzi traciło pracę. A to nie koniec. Kolejne miesiące będą jeszcze gorsze.\nW Polsce mamy już ponad 2 miliony 336 tysięcy ludzi bez pracy. Co gorsza, 90 procent z nich, pozostaje bez jakichkolwiek środków do życia. Aż 1 milion 900 tysięcy ludzi nie ma prawa do zasiłku. Z czego więc żyją? Odpowiedź ma poseł PO Stefan Niesiołowski – może jedzą szczaw i mirabelki. A może do przeżycia wystarcza im piękna gadka Tuska o „zielonej wyspie” i zapowiedź igrzysk zimowych w Polce w 2022 roku?! Na te 2 miliony 336 tysięcy ludzi czeka aż 43 tysiące ofert pracy w całej Polsce. Przy okazji media ekscytowały się Panią Krystyną z okolic Szydłowca, która bez pracy jest od 25 lat, a od 23 lat zarejestrowana jest w urzędzie pracy. Rekordzistka! Podniecały się media, mając temat na jeden dzień. Fora internetowe pełne były bluzgów pod adresem Pani Krystyny. Że to kobieta „nierób”, „nieudacznik”, „nieudolna”, „mało mobilna” i co tylko. Ta kobieta to symbol polskiej transformacji. Pracę straciła w 1989 roku, za Balcerowicza, który obiecywał jej, że to tylko „pół roku zaciskania pasa”. Potem „kuroniówka” i ciągłe odmowy zatrudnienia. Tak przez 25 lat. Pani Krystyna pracy znaleźć nie może. Dlaczego? Bo jest niezaradna? Bo nie umie się przystosować? Bo jest zbyt mało aktywna i kreatywna? Być może. A może dlatego, że po 25 latach transformacji Tusków, Balcerowiczów i Buzków w 2013 roku, w Powiatowym Urzędzie Pracy w Szydłowcu zarejestrowanych jest 6 tysięcy 200 bezrobotnych, a przez cały ubiegły rok ofert pracy było dla nich aż 99! Łatwiej więc przez ostatnie 25 lat było wygrać w Szydłowcu szóstkę w totolotka, niż dostać pracę. Ale grunt to dobry humor Premiera. Marszałka Borusewicza, który za publiczne pieniądze trzy razy w tygodniu lata z Warszawy do Gdańska. Marszałek Ewy Kopacz, która przydzieliła sobie 45 tysięcy premii za ciężką pracę. Czy urzędnika ze spółki PL.2012, któremu ministra Mucha przyznała 1,3 miliona premii za euro kompromitację.\nDla Pani Krystyny wystarczyłoby na wypłatę zasiłku przez 135 lat. Ale kto tyle żyje? I po co, skoro pracy nie ma.\nDostępny jest także na stronie WZZ "Sierpień 80": http://www.wzz.org.pl/files/files/Bogus%C5%82aw%20Zi%C4%99tek%20Hipokryc...


Jaki jest czas dostarczenia przesyłki międzynarodowej? - Pomoc\nCzas, jaki przewoźnik ma na doręczenie przesyłki, wylicza się dopiero po przekazaniu paczki kurierowi (czyli po statusie nadania przesyłki), a nie od momentu złożenia zamówienia.\nTransport przesyłek międzynarodowych realizowany jest do 5 dni roboczych. W przypadku krajów graniczących z Polską doręczenie zazwyczaj następuje szybciej w ciągu 2-3 dni roboczych.\nNiniejsze terminy nie są jednak gwarantowane.\nStatusy paczek międzynarodowych nie są odznaczane codziennie, jak to z reguły ma miejsce w przypadku przesyłek krajowych. Po przekazaniu paczki za granicę kolejny status może się pojawić, dopiero gdy przesyłka dotrze do kraju docelowego, czyli nawet po kilku dniach. Z tego względu nie podejmuj ewentualnych interwencji przed upływem maksymalnego przewidywanego czasu doręczenia.\nŚledząc swoją przesyłkę, oczekuj na status świadczący o wydaniu jej do doręczenia, co będzie oznaczało, że kurier tego dnia podejmie próbę dostawy.\n1. Paczka międzynarodowa nadana we wtorek powinna być wydana do doręczenia maksymalnie w przyszłym tygodniu we wtorek (czyli piątego dnia roboczego, nie licząc soboty i niedzieli).\n2. Paczka międzynarodowa nadana w piątek powinna być wydana do doręczenia maksymalnie w przyszłym tygodniu w piątek (czyli piątego dnia roboczego, nie licząc soboty i niedzieli).\nDPD - doręczenie możliwe do 7 dni roboczych.\nW przypadku dwóch przewoźników istnieje możliwość wykupienia dodatkowej usługi przyspieszającej doręczenie przesyłki. Jest to:\n- opcja Priority w Fedex - gwarantuje doręczenie przesyłki w terminie od 1 do 3 dni roboczych w zależności od kraju Odbiorcy.\n- opcja Express Saver w UPS - przewiduje doręczenie przesyłki w terminie od 1 do 3 dni roboczych w zależności od kraju Odbiorcy.\nJeśli chcesz skorzystać z powyższych opcji, wypełniając formularz zamówienia zaznacz je w sekcji “Usługi dodatkowe”.


Nasze działania dla zrównoważonego rozwoju | FedEx\nStrona główna O firmie FedEx Zrównoważony rozwój i neutralność węglowa Nasze podejście do innowacyjnych działań\nNasze podejście do innowacyjnych działań\nDążymy ku bardziej zrównoważonej przyszłości\nNasze podejście do zrównoważonego rozwoju skupia się na trzech kluczowych pojęciach: redukcja, wymiana i rewolucja Koncentrujemy się na redukcji emisji i odpadów, wymianie starych technologii i pojazdów oraz zrewolucjonizowaniu naszej floty i placówek. Takie podejście pozwala nam wydajnie i odpowiedzialnie czerpać z naszych zasobów.\nZobacz, jak dążymy do zrównoważonego rozwoju w tych trzech kluczowych obszarach:\nW powietrzu: modernizacja i ulepszanie naszych samolotów\n700 naszych samolotów zużywa dużo paliwa. Stanowi to około 61% naszego śladu węglowego.\nObniżamy zużycie paliwa dzięki programowi FedEx® Fuel Sense\nWymieniamy samoloty na bardziej wydajne modele\nInnowacje z wykorzystaniem biopaliwa\nZaoszczędziliśmy około 965 milionów litrów paliwa\nUniknęliśmy ponad 2,38 milionów ton emisji CO2\nTe wyniki są równe emisji gazów cieplarnianych, jaką przez rok wytwarza 516 976 pojazdów pasażerskich.\nProgram dostarczania przesyłek za pomocą dronów przyspiesza\nEksperymentujemy z przesyłką paczek z punktu A do punktu B bez emisji i bez pilotów.\nZobacz szczegóły programu użycia dronów\nNa lądzie: ulepszanie i optymalizacja pojazdów\nNasza flota transportu lądowego liczy ponad 200 000 pojazdów, z czego ponad 100 000 należy do firmy.\nRedukcja przejechanych kilometrów i użytego paliwa poprzez:\nZachowania w zakresie najlepszych praktyk jazdy\nIntermodalne zastosowanie kolei\nMobilne centra dowodzenia\nPropagowanie czystych technologii\nZaoszczędzone 201,4 milionów litrów paliwa\nUniknięto emisji 548 076 ton CO2.\nUruchomienie 4091 pojazdów elektrycznych i wykorzystujących alternatywne paliwa\nTe wyniki są równe rocznej emisji 119 196 samochodów osobowych oraz rocznej emisji pochodzącej ze zużycia energii elektrycznej w 99 554 domach.\nRowery elektryczne rewolucjonizują dostarczanie przesyłek w Kanadzie\nRowery elektryczne są mile widziane w zatłoczonych dzielnicach Toronto. Są nie tylko bezemisyjne, ale dzięki infrastrukturze rowerowej i łatwemu parkowaniu pozwalają dostarczać paczki szybciej. Obejrzyj film, aby zobaczyć rowery w akcji.\nSzukamy nowych sposobów na dostawę w tym samym dniu\nNiezależna usługa ostatniego etapu doręczenia może brzmieć jak element scenariusza science fiction, ale dzięki robotowi Roxo staje się możliwa. Nasz robot radzi sobie ze schodami, pokonuje krawężniki, a nawet używa kierunkowskazów do komunikacji.\nZobacz Roxo w akcji\nInnowacje zmniejszające ślad węglowy\nMiasta w Europie wprowadzają nowe przepisy dotyczące transportu i ustawy mające zapobiegać zanieczyszczaniu powietrza. Dowiedz się, jak wychodzimy naprzeciw temu z przyjaznymi środowisku opcjami dostawy przesyłek, takimi jak rowery elektryczne czy specjalistyczne wózki.\nZobacz, jak redukujemy emisję\nW naszych placówkach: dążymy do zachowania energii\nPosiadając ponad 5000 węzłów lotniczych i lądowych, stacji lokalnych, biur obsługi usług frachtowych i punktów detalicznych, musimy działać wydajnie, aby zmniejszyć ich wpływ na środowisko.\nProjektowanie i budowanie obiektów podnoszących wydajność\nStosowanie odnawialnych źródeł energii w placówkach\nWytwarzanie energii elektrycznej z energii słonecznej na miejscu:\n26 instalacji solarnych wytworzyło ponad 24,5 miliona kilowatogodzin czystej energii\nTen wynik jest równy rocznemu wychwyceniu dwutlenku węgla przez las o powierzchni ponad 21 000 akrów.\nModernizacja oświetlenia oraz systemy zarządzania energią:\nW 2020 roku zaoszczędziliśmy ponad 238 milionów kilowatogodzin.\nUniknęliśmy emisji 193 462 ton CO2.\nTe wyniki są równe zaoszczędzeniu emisji CO2 pochodzącej z rocznego zużycia energii elektrycznej dla ponad 35 000 domów.\nNowy rodzaj kontroli klimatycznej\nZobacz, jak FedEx Office zaoszczędziło 22 miliony kilowatogodzin energii rocznie dzięki systemowi zarządzania energią.\nDowiedz się, jak tego dokonano\nDowiedz się o placówce FedEx Ground na Florydzie, która wykorzystuje światło i ciepło słoneczne do utrzymania niskiej temperatury.\npoczytaj o ich sposobach\nEnergii słonecznej mówimy „aloha”\nZobacz, jak zasilamy jedną z placówek FedEx Ground na Maui dzięki panelom słonecznym i akumulatorom.\nPoczytaj o ich słonecznej historii\nPakowanie: stosowanie materiałów wielokrotnego użytku, odnawialnych i wytworzonych z materiałów recyklingowych\nKażdego dnia roboczego dostarczamy średnio ponad 15 milionów paczek. Firmowe opakowania FedEx stanowią 72% kupowanych przez nas materiałów — to największa objętościowo kategoria.\nZmiana projektu opakowań w celu łatwego ponownego użycia\nMinimalizujemy nakład materiałów użyty do naszych opakowań\nPracujemy wspólnie z klientami, aby zoptymalizować rozmiary i wagę opakowań\nMaksymalizujemy recykling, aby oszczędzać zasoby i zredukować odpady\nFirmowe opakowania kartonowe FedEx zawierają 45% materiału pochodzącego z recyklingu i są w 100% odnawialne.\nWięcej na temat papieru i opakowań\nFirmowe opakowania FedEx są:\nw 80% certyfikowane przez strony trzecie, dzięki czemu promujemy odpowiedzialne zarządzanie lasami, chronimy przed wylesianiem i wspieramy bioróżnorodność.\nWybieramy certyfikowany papier.\n99,8% papieru zakupionego przez FedEx Office w roku podatkowym 2020 pochodziło ze źródeł certyfikowanych przez strony trzecie.\nBierzemy aktywny udział w recyklingu.\n69% odpadów stałych, wyprodukowanych w wyniku naszych działań, zostało przekazane do recyklingu.\nZużyte na nowo użyte\nPrzeczytaj o zespole z São Paulo w Brazylii, który wspólnie z lokalną firmą przerobił stare uniformy w koce.\nDOWIEDZ SIĘ, JAK PRZEPROWADZA SIĘ UPCYKLING\nEfektywne i trwałe opakowania\nZobacz, jak ten sprzedawca opracował razem z działem FedEx Packaging Lab innowacyjne opakowania na wino, które dają ochronę i jednocześnie są ekologiczne.\nZOBACZ INNOWACJĘ W AKCJI\nPięć regionów, jeden cel\nNasza koncentracja na zrównoważonym rozwoju jest taka sama, niezależnie od miejsca, w jakim działamy. Oto, jak na całym świecie pracujemy, aby chronić naszą planetę.\nStosowanie ekologicznej jazdy przez naszych kierowców pozwala zaoszczędzić paliwo i zredukować emisję, dzięki czemu chronimy powietrze, którym oddychamy. W Kanadzie nasi kierowcy przyczyniają się do zmian, przyspieszając powoli, zwalniając pedał gazu przed rozpoczęciem hamowania i nie pozostawiają pojazdu z włączonym silnikiem. Przeczytaj więcej o tym, co robimy w Kanadzie.\nRuch uliczny w miastach może być bardzo natężony, a samochody ciężarowe przyczyniają się do złej jakości powietrza. W Brazylii i Chile używamy pojazdów elektrycznych i korzystających z alternatywnych paliw, a w Brazylii także ulepszamy nasze naczepy, ciężarówki i ciągniki w kierunku większej wydajności paliwowej i mniejszej emisji. Dowiedz się więcej na temat innych inicjatyw w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach.\nW Amsterdamie, Frankfurcie, Londynie, Mediolanie, Madrycie i Paryżu ograniczamy liczbę naszych pojazdów i ilość emisji w ruchliwych centrach miast. Nasze najnowsze strategie, takie jak rowery cargo, pozwalają redukować korki, ograniczyć wpływ na środowisko i ułatwiają nawigację na wąskich ulicach aż 600 europejskich miast. Dowiedz się więcej o tych i innych strategiach ekologicznych w Europie.\nBliski Wschód, Indie, Afryka\nProjektujemy placówki pozwalające na zminimalizowanie zużycia energii, wody i innych materiałów. Nasza indyjska siedziba FedEx Express w Mumbaju posiada złoty certyfikat LEED. W dziewięciu krajach mamy certyfikaty ISO 14001. W Południowej Afryce posiadamy nawet instalację przetwarzania energii solarnej na miejscu. Zobacz, co jeszcze robimy na Bliskim Wschodzie, w Indiach i w Afryce.\nNasza powiększająca się sieć sprzedaży detalicznej w tym regionie redukuje nasz wpływ na środowisko, taki jak emisje i zagęszczenie ruchu samochodowego. Ponadto używamy alternatywnych paliw, wprowadzamy pojazdy elektryczne i uruchamiamy instalacje solarne w celu zmniejszenia wpływu wywieranego na środowisko na terenie ponad 30 krajów i terytoriów w tym regionie. Dowiedz się więcej na temat inicjatyw zrównoważonego rozwoju w regionie Azji i Pacyfiku.\n*Źródło: 2021 Environmental, Social, Governance Report (Jeśli nie jest wskazane inaczej, dane dotyczą każdej z naszych jednostek biznesowych i wszystkich lokalizacji geograficznych w naszym roku fiskalnym 2020, który zakończył się 31.05.2020 r.)


Buty HEAD Classic 2011 Buty snowboardowe Sklep narciarski SnowSport.pl\nTagiNarty wyprzedażButy narciarskie dziecięceVolkl RTMNarty Fischer Progressorbuty tylnowłazoweNarty Head SupershapeNarty dla dzieciNarty do freerideNarty All MountainNarty dla dziewczynki\nTagiWiązania snowboardowe damskieDeska snowboardowa damskaPrezenty dla snowboardzistówWiązania FlowZestaw snowboardowy wyprzedażButy snowboardowe dziecięceButy snowboardowe BOADeska snowboardowa męskaDamska deska RoxyButy snowboardowe Burton\nTagiPrezenty dla snowboardzistówSpodnie narciarskie damskieRękawice snowboardowe z ochraniaczamiRękawice LekiBielizna termoaktywna snowboardSkarpety na snowboardSkarpety termoaktywneSpodnie narciarskie męskieBielizna na nartyKalesony narciarskie\nTagiPokrowiec na snowboardKask dla dziewczynkiSerwis snowboardSerwis narciarskiTorba na kółkachSmar do nartKask snowboardowySmarowanie nartpokrowiec narciarski na kółkachPokrowce na narty\nTagiPrezenty dla snowboardzistówButy miejskieSpodnie Levis skateSneakersy DCPrezenty dla narciarzy\nButy HEAD Classic 2011\nStrona główna » Snowboard » Buty snowboardowe » Produkt nr 13764\nTwardość: 4 (skala 1 do 8)\nSystem wiązania: Tradycyjne sznurowadła\nPodeszwa Moonwalker z naturalnej gumy i połączenia materiału EVA\nJęzyk 3D - doskonale dopasowujący się i redukujący wstrząsy\ndopasowanie i trzymanie zagwarantowane dzięki stawowemu połączeniu skorupy buta, Heel Frame\nBut wewnętrzny termoaktywny Thermofit, sznurowanie V-Lock II\nRozmiar EURO 36,5 37 38 39 39,5 40 41 42 42,5 43 44 45 46 46,5 47\nOpinie o Buty HEAD Classic 2011:\nButy bardzo wygodne. Polecam sklep z czystym sumieniem :) Pełen profesjonalizm, miła i fachowa obsługa.\nBardzo wygodne i ciepłe - tyle mogę powiedziec po 1 dniu. Porządnie wykonane, sztywne. Jedyne co mi podpadło to nienajlepsza blokada sznurówek wewnętrznego buta. Sklep polecam w 100% - szybko profesionalnie i tanio.\nto moje pierwsze buty snowboardowe.... ale jak na razie rewelacja...... buty bardzo wygodne i ciepłe, dobre sznurowanie sprawia ze idealnie przylegają do nogi...... Materiały użyte do wykonania butów pierwszej klasy ....polecam :)\nButy mi się bardzo podobają. Bardzo dobrze mi się w nich jeździło. Solidnie wykonane i wodoszczelne. Polecam


wycieraczki, Unitec, HONDA CITY - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników HONDA CITY dla których mamy dedykowane wycieraczki Unitec.\nwycieraczki Unitec według rocznika HONDA CITY:\nDlaczego warto wybrać wycieraczki Unitec do HONDA CITY?\nOdpowiedź jest oczywista! Unitec to sprawdzony producent na rynku. wycieraczki należy wymieniać co jakiś czas w swoim samochodzie. Nieważne czy posiadasz HONDA CITY z rocznika 2008 - ... (GM) lub 1999 - 2003 sedan lub 1997 - 1999 (CG_), ponieważ jest szansa że pasują do nich te same wycieraczki. Jeżeli chcesz upewnić się czy dla HONDA CITY z rocznika 2001 - 2008 można dopasować lepsze wycieraczki to skorzystaj z naszej wyszukiwarki. Dzięki naszemu rozwiązaniu znaleźć odpowiednie wycieraczki do HONDA CITY 1999 - 2003 sedan to bułka z masłem! Aktualnie w bazie mamy 0 produktów które pasują do modelu CITY. Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe wycieraczki Unitec do HONDA CITY


Wieniawa przeżywa trudne chwile: "Jak zjadłam pizzę, to miałam depresję"! - Chillizet\nWieniawa przeżywa trudne chwile: "Jak zjadłam pizzę, to miałam depresję"!\nJulia Wieniawa opowiedziała o swojej domniemanej chorobie. Jej słowa są przerażające!\nJulia Wieniawa od kilku lat utrzymuje się w czołówce najlepiej zarabiających młodych aktorek. Dziewczyna może liczyć na intratne kampanie oraz coraz ciekawsze role filmowe. Oczywiście jej praca nad wizerunkiem nie kończy się tylko i wyłącznie na braniu udziału w nowych projektach, ale również udzielaniu wywiadów.\nZobacz też: Wieniawa przyznała się do związku z Baronem. Pokazała urocze zdjęcie!\nWieniawa udzieliła druzgocącego wywiadu\nNiedawno Julia Wieniawa podzieliła się informacją na temat swojej diety. W rozmowie z "Faktem" aktorka wyznała, że gluten powoduje u niej depresję.\nMoja trenerka zachęciła mnie jakiś czas temu, żeby wyeliminować gluten na miesiąc i zobaczyć, jak się będę czuła. I jak potem zjadłam pizzę, to miałam małą depresję. Nie wiedziałam, o co mi chodzi - wyznała Wieniawa.\nJak się okazało, celebrytka nie przeprowadziła badań, które stwierdzają uczulenie na gluten. Depresja nie jest jedynym objawem uczulenia aktorki. Po zjedzeniu produktów z glutenem na jej skórze pojawiają się plamy, które bardzo swędzą oraz bolą.\nJeszcze co prawda tego nie sprawdziłam, ale jestem przekonana, że tak właśnie jest. Gdy zjem coś, co zawiera gluten, to robią mi się na skórze plamki, które mnie swędzą i bolą. Psuje mi się też humor. Bo jelita to podobno drugi mózg - powiedziała Julka.\nZobacz także: Wieniawa odsłania ciało w górach! Baron komentuje\nCo sądzicie o wypowiedziach Julii?


Ford Kuga EcoBoost vs EcoBlue mHEV: trudny wybór – TEST - w auto motor i sport\nFord Kuga jest prawdziwym bestsellerem, jednym z najważniejszych modeli w ofercie marki. Po dużym sukcesie pierwszej generacji i po nieco mniej udanej drugiej odsłonie modelu, producent dołożył wszelkich starań, żeby tym razem znów „zażarło”. Efektem jest zbudowanie bardzo dopracowanego SUV-a, który świetnie wygląda i jeszcze lepiej jeździ, a istotnych wad ze świecą tu szukać. Choć i tych nie zabrakło, ale o tym za chwilę.\nW przypadku Kugi Ford rzuca wszystkie argumenty na stół, bo wystarczy spojrzeć na cennik, gdzie znajdziemy sporą rozpiętość kwot – od obecnie promocyjnej 96 400 zł za 120-konny motor benzynowy, aż po – także promocyjne – 179 900 zł za 225-konną hybrydę plug-in. Po drodze natomiast mamy całą paletę silników – jednostki benzynowe o mocy 120 i 150 KM, diesle o mocy 120 i 190 KM, diesla wspieranego technologią miękkiej hybrydy o mocy 150 KM oraz 190-konną zwykłą hybrydę. W sumie daje to osiem odmiennych propozycji – do wyboru, do koloru. Ale czy wszystkie aż tak bardzo się od siebie różnią? Sprawdzamy na przykładzie 150-konnych wariantów, z których jeden to 1,5-litrowy, trzycylindrowy benzyniak, a drugi jest 2-litrowym, czterocylindrowym dieslem, korzystającym z „miękkiego” elektrycznego wsparcia.\nKuga 1.5 EcoBoost vs. 2.0 EcoBlue mHEV: podobne, a różne\nW naszym teście bohaterami są dwa egzemplarze Kugi, oba w wyposażeniu ST-Line, które różnią się zasadniczo:\ndodatkiem pakietu X i kilku innych opcji w wersji benzynowej.\nWśród podobieństw natomiast wymienić trzeba m.in.:\nwersję wyposażenia ST-Line ze sportowym zawieszeniem,\nmoc maksymalną silników – 150 KM,\n6-biegową skrzynię manualną,\nZacznijmy od tego, co dla obu, niemal identycznie skonfigurowanych egzemplarzy, jest wspólne, a ponieważ Kuga jeździ już od jakiegoś czasu po naszych drogach, kwestię wyglądu zewnętrznego odpuszczę. Od siebie dodam tylko, że bardziej podoba mi się Kuga w czerwieni.\nWsiądźmy zatem do środka. Tutaj króluje deska rozdzielcza, która jest kopią tej z Focusa, a designem cofa nas tak naprawdę do roku 2017 i prezentacji obecnej generacji Fiesty. To z jednej strony dobrze, bo zachowano sporo pokręteł i przycisków, które w obsłudze są znacznie wygodniejsze, niż schowanie wszystkiego pod gładką taflą dotykowego ekranu. Z drugiej jednak taki sterczący ekran nie prezentuje się zbyt elegancko i trąci myszką.\nŁadnie wyglądają za to fotele, wykończone przyjemnymi w dotyku materiałami. Tylko dlaczego są tak niewygodne? Ich siedziska są stanowczo za krótkie, a szerokość za mała. Już na wstępie czuję, jakbym siedział na krześle – wysoko, co poprawia widoczność, ale zupełnie bez bocznego trzymania w zakrętach. Owszem, przesiadłem się właśnie z Alfy Romeo Giulii Veloce, ale efekt siedzenia „na”, a nie „w” fotelu jest zbyt mocny, żeby winić jedynie głębokie kubełki Alfy i nie mija z kolejnymi kilometrami.\nZostańmy na moment w kabinie, gdzie moją uwagę zwrócił ogrom przestrzeni oferowanej kierowcy i pasażerom. Z przodu wygodnie zasiądzie kierowca o wzroście dwóch metrów, za sobą mając wystarczająco dużo miejsca, by zmieścić podobnej postury pasażera. Tylko znów, za krótkie okazuje się siedzisko tylnej kanapy. Plusem jest natomiast możliwość jej przesuwania w przód i w tył oraz regulacji kąta nachylenia oparcia, co pozwala zwiększyć bagażnik z 475 litrów (w wersji z zestawem naprawczym, bo z kołem dojazdowym jest to 419 litrów) do 675 litrów, zachowując pięciomiejscową konfigurację.\nJeszcze słowo o materiałach – te z przodu są na wysokim poziomie, przyjemne w dotyku i tutaj praktycznie nie wyczujemy twardych plastików, z kolei z tyłu, nie wiedzieć czemu, boczki drzwiowe są twarde i sprawiają wrażenie taniości, podczas gdy mówimy o wersji ST-Line, zatem jednej z najlepiej wyposażonych.\nKuga 1.5 EcoBoost vs. 2.0 EcoBlue mHEV: osiągi i kultura pracy\nPrzejdźmy jednak do najważniejszego elementu porównania, czyli napędu. Oba silniki – zarówno benzynowy 1.5 EcoBoost, jak i turbodiesel 2.0 EcoBlue – oferują tę samą wartość maksymalnej mocy (150 KM), ale różni je maksymalny moment obrotowy – w benzynie 240 Nm, a w dieslu aż 370 Nm. Czy widać to w osiągach? Nie, bo diesel przyspiesza do „setki” zaledwie o 0,1 s szybciej. A może po prostu czuć to w trakcie przyspieszania? Też nie, choć na korzyść diesla przemawia chwilowe wsparcie małego silnika elektrycznego, który niweluje turbodziurę, dodając 10 KM i 40 Nm na starcie.\nGdzie w takim razie czuć różnicę? W brzmieniu, spalaniu i współpracy z ręczną skrzynią biegów. Trzy cylindry EcoBoosta kontra diesel EcoBlue. Obu trudno zarzucić brak kultury pracy, bo benzyniak okazuje być dobrze wyważony i nie przenosi wibracji do kabiny, a z kolei diesel nie klekocze jak konstrukcje sprzed lat. Obie jednostki wyraźnie słychać dopiero po wkręceniu na wyższe obroty i wtedy dokładnie wiemy, że tu pracują „tylko” trzy cylindry, a tam mamy diesla, ale dźwięk jest do zniesienia. Z pewnością pomaga świetne wyciszenie kabiny, dzięki któremu nawet na autostradzie można swobodnie rozmawiać z pasażerami, bez podnoszenia głosu. Dodatkowo, w testowanej wersji benzynowej, na pokładzie zainstalowano wysokiej jakości system audio B&O, który pozwala delektować się soczystym brzmieniem muzyki.\nKuga 1.5 EcoBoost vs. 2.0 EcoBlue mHEV: wrażenia z jazdy\nJak jeździ nowa Kuga? Jak typowy Ford, co jest sporym komplementem i dużą zaletą. Słabe fotele psują nieco – ogólnie bardzo dobre – wrażenie, a szkoda, bo tradycyjnie dla modeli Forda świetnie dopracowane jest zawieszenie, które w nowej Kudze oferuje wysoki poziom komfortu, przy zachowaniu przyjemnie sportowej sztywności, dodatkowo wyostrzonej w odmianie ST-Line. A i to nie wszystko, bo oprócz dobrego „zawiasu”, do dynamicznej jazdy Kugą zachęca precyzyjny układ kierowniczy, kapitalnie pracująca manualna skrzynia biegów o krótkim skoku oraz przede wszystkim żwawe i chętnie wchodzące na obroty silniki.\nZacznijmy od benzynowego EcoBoosta. Ma dokładnie tę samą pojemność 1,5 litra, moc 150 KM i moment obrotowy 240 Nm co poprzednio stosowany w Focusie czy Kudze EcoBoost, ale nowa odsłona ma trzy, zamiast czterech, cylindry i nie jest ewolucją, a nową konstrukcją, bazującą na wprowadzonym wcześniej 1-litrowym EcoBooście.\nZastosowanie jednostki o tych samych parametrach pojemności, mocy i momentu obrotowego, ale pozbawionej jednego cylindra, okazało się strzałem w dziesiątkę, bo lżejszy motor sprawia wrażenie bardziej dynamicznego. Przyjemnie ożywa przy 1600 obr./min, gdzie do dyspozycji mamy pełne 240 Nm momentu obrotowego, powyżej 3 tys. obrotów dając dużą frajdę i niezłą elastyczność. Przede wszystkim jednak ma zauważalnie mniejszy apetyt na paliwo niż wspomniana „stara” jednostka 1.5 EcoBoost. A mówimy tu o oszczędności nawet 2 l/100 km na krótkich miejskich odcinkach, co sprawdziłem na własnej skórze, bezpośrednio porównując testowaną Kugę ze starszym modelem.\nJak na tym tle wypada diesel 2.0 EcoBlue? Pod względem zużycia paliwa znacznie lepiej, bo zadowala się średnio 5 l/100 km, a w trasie potrafi zejść nawet poniżej 4 litrów na „setkę”. Rozpędza się przy tym żwawo, dobrze współpracując z manualną skrzynią biegów, choć w tej wersji wolałbym sprawnie działający „automat”. Dlaczego? Z dwóch powodów. Pierwszy to charakterystyka diesla z wysokim momentem obrotowym, który w trasie, owszem, urzeka elastycznością, ale w mieście irytuje krótką „jedynką” i koniecznością częstszego sięgania do dźwigni zmiany biegów i sprzęgła.\nDruga rzecz to system start/stop. W przypadku diesla, wspieranego systemem miękkiej hybrydy, układ gaszenia i uruchamiania silnika na krótkich postojach pracuje gładko i szybko włącza silnik, natomiast niezwykle irytująca była dla mnie inna kwestia. Zwykle start/stop gasi motor dopiero po zatrzymaniu auta i puszczeniu sprzęgła na biegu jałowym, a ponowne wciśnięcie sprzęgła ten silnik z powrotem szybko uruchamia. Tutaj jednak system wyłącza jednostkę napędową nawet przy wciśniętym sprzęgle i wrzuconej jedynce. Jak zatem z powrotem ten silnik włączyć, chcąc ruszyć?\nPo dwukrotnym zduszeniu motoru na światłach odkryłem, że przed puszczeniem sprzęgła trzeba najpierw lekko wcisnąć gaz, co budzi silnik, a dopiero później zacząć puszczać sprzęgło. Wymaga to zmiany przyzwyczajeń, ale na dłuższą metę jest dość irytujące i za każdym razem skłania do marzeń o „automacie”. Ten rozwiązałby wiele problemów. Niestety jednak, automatyczna przekładnia dostępna jest dopiero w topowym dieslu o mocy 190 KM i z napędem na cztery koła.\nKuga 1.5 EcoBoost vs. 2.0 EcoBlue mHEV: diesel czy benzyna?\nPo bliższym zapoznaniu z obiema wersjami Kugi stwierdzam, że dla siebie wybrałbym benzynowego 1.5 EcoBoosta, właśnie w wersji z manualną skrzynią biegów. Oferuje on niezłą dynamikę, ręczna skrzynia, która pracuje wyśmienicie, w sportowym stylu, daje sporo radości z jazdy, a spalanie nie rujnuje budżetu. Poza tym cena jest niższa o 12 tys. złotych niż w przypadku diesla. Gdybym jednak głównie miał jeździć nie po mieście, a w trasie, skłaniałbym się ku dieslowi 2.0 EcoBlue, który urzeka bardzo niskim spalaniem i wysoką elastycznością.\nFord Kuga 2.0 EcoBlue 150 KM mHEV\nCena Od 135 530 zł (testowana ST-Line: 143 130 zł)\nRodzaj silnika Diesla, R4 turbo\n5-drzwiowy, 5-miejscowy SUV, długość x szerokość x wysokość 4626 x 1883 x 1666 mm, rozstaw osi 2710 mm, masa własna 1680 kg, poj. bagażnika 475-645/1534 l, poj. zbiornika paliwa 54 l.\nCena Od 112 400 zł (testowana ST-Line X: 160 150 zł)\nŚrednie (WLTP) 6,5 l/100 km\n5-drzwiowy, 5-miejscowy SUV, długość x szerokość x wysokość 4626 x 1883 x 1666 mm, rozstaw osi 2710 mm, masa własna 1564 kg, poj. bagażnika 475-645/1534 l, poj. zbiornika paliwa 54 l.