Nintendo DS oraz 3DS - temat ogólny [M] - Strona 286 - O grach - forum gram.pl\nWitam. Jestem nowy w temacie, niedawno kupiłem okazyjnie DS''a. Skusiłem się, bo to nówka z tylko zniszczonym trochę opakowaniem (znajomy pracuje w sklepie z takim sprzętem, i dostali 2 sztuki do prezentacji, jedną używali w tymże celu, a druga leżała dość dlugo w magazynie, i właśnie tą magazynowaną udalo mi się kupić :)). I teraz mam pytania dotyczace oczywiście gier- co najlepiej kupic na początek? Oczywiscie Pokemony wezmę na pewno, od czasów Gameboya jestem fanem tej serii, zastanawiam się tylko kturą wersję (wyszły bodaj jakieś Black, i Black 2, i chyba co jeszcze- nie jestem w temacie). A poza tym jakie gry jeszcze warto nabyć? I czy lepiej kupować nówki czy używane tytuły?\nJakieś akcesoria, pokrowce są warte kupna?\nCo do gier, to trochę tego jego ;)\nGhosttrick (bardzo polecam), gry z serii Legend of Zelda, Professor Layton, Phoenix Wright, FInal Fantasy: The 4 Heroes of Light, Advanced Wars, gry z serii Etrian Oddysei\nDnia 28.06.2015 o 10:32, KofeinowyPablo napisał:\nJak to jest dość stara, używana konsola itd. to imho akcesoria są bez sensu\nDnia 28.06.2015 o 12:53, Piotrbov napisał:\nGhosttrick (bardzo polecam), gry z serii Legend of Zelda, Professor Layton, Phoenix Wright,\nFInal Fantasy: The 4 Heroes of Light, Advanced Wars, gry z serii Etrian Oddysei\n> Jakieś akcesoria, pokrowce są warte kupna?\nKonsola nieużywana, ale długo leżała w magazynie.\nDnia 28.06.2015 o 13:19, KofeinowyPablo napisał:\nNo spoko tak czy inaczej akcesoria nie są aż tak potrzebne.\nNo dobra jest kilka rzeczy. Załatw sobie jakąś folię na ekrany (zwłaszcza dotykowy) i może jakiś pokrowiec, w którym gry będziesz mógł przechowywać.\nDnia 28.06.2015 o 13:21, Piotrbov napisał:\n> Konsola nieużywana, ale długo leżała w magazynie.\nNo dobra jest kilka rzeczy. Załatw sobie jakąś folię na ekrany (zwłaszcza dotykowy) i\nmoże jakiś pokrowiec, w którym gry będziesz mógł przechowywać.\nDzięki, postaram się kupic na allegro troche gier i te akcesoria, przy cenie jaką zapłaciłem za sama konsolę sporo z budżetu na to zostało :)\nWitam. Jestem nowy w temacie, niedawno kupiłem okazyjnie DS''a. Skusiłem się, bo to nówka\nz tylko zniszczonym trochę opakowaniem (znajomy pracuje w sklepie z takim sprzętem, i\ndostali 2 sztuki do prezentacji, jedną używali w tymże celu, a druga leżała dość dlugo\nw magazynie, i właśnie tą magazynowaną udalo mi się kupić :)).\nGratuluję zakupu ;]\nI teraz mam pytania dotyczace\noczywiście gier- co najlepiej kupic na początek? Oczywiscie Pokemony wezmę na pewno,\nod czasów Gameboya jestem fanem tej serii, zastanawiam się tylko którą wersję (wyszły\nbodaj jakieś Black, i Black 2, i chyba co jeszcze- nie jestem w temacie).\nJest jeszcze SoulSilver/HeartGold które stanowią wcześniejszą generację. Mi w Heart Gold grało się naprawdę fajnie gdyż oprócz nowych stworków są też stare, te które wszyscy dobrze znają ;]\njakie gry jeszcze warto nabyć?\nThe World Ends With You - jeden z najlepszych jRPG na NDS. Brać w ciemno ;] I jeszcze ten ost https://www.youtube.com/watch?v=i0569Wt-cZ0\nDragon Questy - bardzo fajna seria jRPG w starym dobrym klasycznym stylu\nChrono Trigger - klasyk nad klasykami. Jeśli nigdy nie grałeś w tę grę to teraz masz idealną okazję. https://www.youtube.com/watch?v=vVl6Ue9r-Oo\nSeria Profesor Layton - gra w której zajmujemy się rozwiązywaniem rozmaitych łamigłówek. Nie ma nic lepszego gdy masz ochotę trochę połamać sobie łepetynę.\nSeria Phoenix Wright - mix przygodówki i Visual Novel w którym wcielamy się w rolę tytułowego prawnika-detektywa. Genialne, brać w ciemno (chyba że tego typu gry to zupełnie nie twój gust). Mała próbka tego czego się spodziewać https://www.youtube.com/watch?v=hSyYps8xJfs\n999 - podobnie jak Phoenix jest to połączenie przygodówki i vn, tyle że utrzymane w nieco mroczniejszym klimacie. Wcielasz się w jedna z 9 osób uwięzionych na tonącym okręcie i zmuszonych do udziału w dziwnej grze przez jakiegoś psychopatę. Ogólnie jedna z najlepszych historii jakie można dorwać na NDS. https://www.youtube.com/watch?v=LfioFxOEHKA\nAdvance Wars Days of Ruin - absolutne mistrzostwo jeśli chodzi o turowe strategie. W przeciwieństwie od innych odsłon serii, ta jest dużo poważniejsza i mniej infantylna, co jak dla mnie wyszło grze zdecydowanie na plus. Ma też całkiem niezła historię.\nObie Legend of Zelda - tu nie ma co się rozpisywać. Legend of Zelda nigdy nie zawodzi ;]\nI czy lepiej kupować nówki czy używane tytuły?\nWydaje mi się, że kiedy tylko się da to możesz spokojnie brać używane.\nObowiązkowo folia na ekran dotykowy, bo przy intensywnym użytkowaniu łatwo go zmasakrować. Na górny tez możesz założyć bo i tak kupuje się komplet.\nCzy folię Hori można przyciąć? Wysłali mi nie taką jak trzeba, a nie chce mi się bawić w reklamację dla takiej pierdółki. ;p\nDnia 06.07.2015 o 18:04, Kadaj napisał:\nCzy folię Hori można przyciąć? Wysłali mi nie taką jak trzeba, a nie chce mi się bawić\nw reklamację dla takiej pierdółki. ;p\nNigdy tego nie robiłem bo zawsze miałem odpowiednie, ale myślę że jeżeli dotniesz ją równo i tyle ile trzeba to nie powinno być problemu. Ja bym ciął ;p\nGorsze jest zakładanie bo byle paproch wpadnie i problem jest ;c\nBiorąc pod uwagę, że to przecież taka przezroczysta naklejka, to jak ją przytniesz to nie powinno być problemu, nie? :D\nŻeby już nikt nie odpowiadał: faktycznie da się przycinać, ale akurat mój pacjent zmarł. ;d\nNie polecam wyrównywania o ułamki milimetra, lubi się wtedy rozwarstwiać.\nEch! Nie grałem w żadną Zeldę! Chyba czas nadrobić zaległości i w końcu coś kupić na 3DS, tylko którą? Słyszałem, że wyszła jakaś odświeżona wersja Majora''s Mask, ale ogólnie rzecz biorąc to Ocarina of Time zbiera najbardziej pochlebne recenzje w sieci. Byłbym wdzięczny gdyby ktoś mógł mi doradzić.\nDnia 10.07.2015 o 00:12, Zabujca_Smokuf napisał:\nEch! Nie grałem w żadną Zeldę! Chyba czas nadrobić zaległości i w końcu coś kupić na\n3DS, tylko którą? Słyszałem, że wyszła jakaś odświeżona wersja Majora''s Mask, ale ogólnie\nrzecz biorąc to Ocarina of Time zbiera najbardziej pochlebne recenzje w sieci. Byłbym\nwdzięczny gdyby ktoś mógł mi doradzić.\nNie ma nic lepszego jak odpalić sobie wieczorkiem w pokoju ze zgaszonym światłem konsolkę, założyć słuchawki, położyć w łóżeczku z herbatą i odpalić zeldę, ahhh, te przygody! Mi się najbardziej podobał Wind Waker i Twilight Princess ale to już na Wii :P\nBo Ocarina of Time to najlepiej oceniana gra wszech czasów :D Zatem jak najbardziej warto się zapoznać. Jeśli jednak boisz się "dużej" Zeldy, to polecam też The Legend of Zelda: A Link Between Worlds.\nZelda w stylu starych części na GameBoya, gdzie widok jest od góry, ale klimat serii jak najbardziej zachowany.\nSatoru Iwata nie żyje: http://www.nintendo.co.jp/ir/pdf/2015/150713e.pdf\nDnia 13.07.2015 o 08:59, Piotrbov napisał:\nSmutna informacja na początek tygodnia. Fakt, że na E3 się nie pojawił mógł budzić niepokój. Wielka szkoda :(.\nNie sądziłem że jego stan jest tak zły, nie tak dawno zapewniał, że czuje się dobrze. Szkoda, był jeszcze młody i jeszcze dużo dobrego dla Nintendo i graczy mógł zrobić. Ciekawe kto obejmie teraz dowodzenie w firmie.\nPanowie czy to brzmi sensownie w związku z baterią w DSi?\n"Konsola była naładowania, ale nie zadjęta z ładowarki.\nByła wcześniej po ładowaniu uruchamiana min do zdjęć i ponownego zainstowania karty z grami.\nPo 2 h i 15 minutach- mario kart (demo rozgrywki w tym jakies 20 min mojej gry) bateria wskoczyła na 50%\nTym czasem - dobranoc :-)\nPK z Commodore 6,3" ;-)"\nDostałem taką odpowiedź na zapytanie w aukcji. To dobry wynik, czy bateria już lekko agonalny stan? :D\nUkończyłem właśnie The Legend of Zelda: Link between Worlds i muszę przyznać, że gierka była bardzo fajna. Na początku trochę mnie męczyła, bo miałem wrażenie, że gra będzie króciutka (bardzo szybko dostaje się Master Sworda w tej części), ale okazała się całkiem długa, bo zabrało mi ponad 18h jej całkowite zaliczenie (robiąc znaczną większość małych pobocznych pierdółek, jak wyzwania, ulepszenie miecza, czy jaskinie-zagadki ze skarbami). Też miałem na początku taką myśl że "to tylko popierdółka, a nie pełnoprawna Zelda", ale to uczucie szybko minęło i mogłem w pełni cieszyć się grą. Jest to naprawdę solidna produkcja na 3DSa.\nDnia 14.07.2015 o 16:55, maniekk napisał:\nDostałem taką odpowiedź na zapytanie w aukcji. To dobry wynik, czy bateria już lekko\nagonalny stan? :D\nNikt się nie odzywa to ja odpowiem. Nie mam 3DSa, ale czytałem gdzieś, że w pełni naładowana bateria powinna wystarczyć na ok 3-5 godzin grania. Trochę więcej jeśli nie używa się 3D. Myślę więc, że wynik nie najgorszy.\nGdy już będziesz miał konsolkę, to pamiętaj tylko by nigdy nie rozładowywać baterii do końca, bo to szkodzi jej najbardziej ;)\nEdit: Oż, ty pytałes o DSi XD Wybacz, mój bład ;p Jeśli chodzi o DSi to na mojej konsolce mogę grać spokojnie przez jakieś 5h. Nigdy w sumie dokładnie nie mierzyłem ale ponad 2h do 50% to i tak nie tragicznie.\nDo 27 lipca można dostać Diancie ;]


Pożar w Katowicach. Dwie osoby w szpitalu | Radio Piekary\nPożar w Katowicach. Dwie osoby w szpitalu\nAdam Złotorowicz Dodane 13.02.2017 o 08:15\nOgień w Katowicach. Żywioł pojawił się nad ranem na parterze budynku przy ulicy Gliwickiej. Poszkodowane zostały dwie osoby – to kobieta i mężczyzna, lokatorzy mieszkania. Trafili już do szpitala. Jak mówili nam katowiccy strażacy, nie trzeba było ewakuować mieszkańców. Trwają oględziny – sprawdzają, jak doszło do zaprószenia ognia.\nPrzemytnicy narkotyków i dilerzy w rękach Straży Granicznej


Karawaning - nie zapomnij o dobrym ubezpieczeniu! - koscierzyna24.info - Moje Miasto Moja Telewizja\nKarawaning - nie zapomnij o dobrym ubezpieczeniu!\nKarawaning - czyli nic innego jak podróżowanie w specyficzny sposób samochodem kempingowym. Dla niektórych potocznie mówiąc jest to “dom na czterech kołach”, który zapewnia mnóstwo wrażeń. W naszym kraju można odnotować wzrost zainteresowania taką formą wyjazdów, a w tym artykule dowiesz się “co z czym się je”, tzn. kiedy zdecydować się na zakup kampera oraz czym kierować się przy wyborze dobrego ubezpieczenia.\nKiedy zdecydować się na zakup kampera?\nZainteresowanie na samochody kempingowe jest największe w okresie wiosennym i letnim - nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ wtedy wiele osób poszukuje sposobu na udane wakacje. W serwisach ogłoszeniowych pojawiają się ogłoszenia, ale większość z nich znika nawet tego samego dnia, dlaczego? Z tego powodu, że ceny są atrakcyjne, a wiadomo, że osoby bardzo pragnące zakupu z pewnością go dokonają. Najlepszym momentem na zakup (ze względu na cenę) jest jednak okres jesienny i zimowy. Warunki atmosferyczne nie pozwalają na wycieczki więc niektórzy właściciele decydują się na sprzedaż.\nGdy uda się już kupić interesujący nas model następnie konieczne jest upewnienie się czy samochód kempingowy posiada aktualny przegląd techniczny i odpowiednie ubezpieczenie.\nDobre ubezpieczenie - to znaczy jakie?\nObowiązkiem każdego właściciela samochodu jest posiadanie ubezpieczenia OC. Nie ma na to obejścia, ale w praktyce często okazuje się, że nie jest ono wystarczające. Zakres ochrony jest zbyt wąski, a co za tym idzie w przypadku odniesionych szkód w trasie wiele z nich trzeba pokryć z własnej kieszeni.\nW takim przypadku doskonałym rozwiązaniem jest wykupienie dodatkowej polisy ubezpieczeniowej - dzięki temu zyskujemy pewność, że podczas podróży możemy być w pełni spokojni i kiedy wynikną jakiekolwiek szkody to dzięki takiej polisie nie będzie konieczne finansowanie strat z własnej kieszeni. Więcej na ten temat można przeczytać na stronie https://www.motorhomeprotect.co.uk/motorhome-insurance/. Szczególnie polecamy zerknąć osobom, które wiedzą, że przezorny jest zawsze ubezpieczony!\nJak prowadzić samochód kempingowy?\nKażdy kierowca, który zamierza prowadzić kampera musi zrozumieć, że nie jest to to samo, co prowadzenie tradycyjnego samochodu osobowego. Samochody kempingowe są większe i szersze, przez co inaczej się je prowadzi.\nWarto również zapoznać się z obecnymi regulacjami prawnymi aby uniknąć mandatu. Przezorny zawsze ubezpieczony także podsumowując:\nZaczynając przygodę z karawaningiem zadbaj o odpowiednie przygotowania i upewnij się, że wszystko dopięte jest na ostatni guzik.\nCiszej nad tą trumną proszę. Powieram przedmówców. Wybrano burmistrza demokratycznie, a teraz wielkie halo.\nKiełbasa 24.06.2019 20:45\nNowe stawki za parkowanie w Kościerzynie\nNad gałką to były piękne dni.....\nja 24.06.2019 19:30\nPiknik Świętojański nad jeziorem kaplicznym\nDzekja 24.06.2019 16:56\nZdzisław Czucha. O tym dlaczego zrezygnował z bycia radnym\nNie spoczywa w pokoju wyrazy współczucia dla Całej Rodziny. Stanisława\nStanisław 24.06.2019 13:35\nTragedia w Szarlocie. Nie żyje młody mężczyzna\nSzkoda, że nie ma tam ratownika. Ośrodek inwestuje w budowę w nowych domków a o bezpieczeństwie ludzi nad...\nMarcin R. 24.06.2019 10:27\n22.06.2019 20:18 8 komentarzy\nKontrowersje wokół kościerskich figurek\n19.06.2019 12:10 20 komentarzy\nZmarł Edmund Ostrowski- wieloletni skarbnik Gminy Kościerzyna\n19.06.2019 14:01 1 komentarz\n19.06.2019 09:32 9 komentarzy\nMichał Zarach i Kacper Brandt. O ostatnich sukcesach ratowników z klubu…\nNamiętna kocica szuka Pana\nOpinia o pożyczce otrzymanej na e-mail: [email protected]


Komputerowa gra symulacyjna – Wikipedja, wolna encyklopedia\n(Pżekierowano z Gry symulacyjne)\nKomputerowa gra symulacyjna, symulator – rodzaj gry komputerowej, kturej zadaniem jest imitacja wrażenia rużnyh doznań, jakie człowiek zaznaje w codziennej żeczywistości. Występują np. symulatory lotu, symulacje wszelkih typuw pojazduw lądowyh, wodnyh i powietżnyh, pojazduw kosmicznyh. Charakteryzują się tym, że ih twurcy dokładają wszelkih starań, aby jak najbardziej pżypominały żeczywistość lub kreowały żeczywistość całkowicie odmienną od świata wspułczesnego (np. symulatory kosmiczne). Profesjonalne symulatory kabinowe wykożystywane są do szkoleń jednostek specjalnyh i pilotuw.\nZaletą większości symulacji komputerowyh jest fakt, że w ih twożeniu pomagają specjaliści z dziedzin typowyh dla danej symulacji, np. komandosi pomagają w opracowaniu gry symulującej pole walki, a aktywni piloci – symulacje lotu samolotami.\nJedną z nowyh możliwości symulatoruw jest symulowanie codziennego życia człowieka i jego zahowania w rużnyh okolicznościah, czego pżykładem jest seria gier spod znaku The Sims bądź gry typu Tycoon.


Śmierć w Amazonie. Czy prokuratura wznowi śledztwo w sprawie śmierci pracownika magazynu Amazona w podpoznańskich Sadach? | Dziennik Bałtycki\nŚmierć w Amazonie.…\nAD 19 stycznia 2022, 10:47\nWedług żony zmarłego pracownika i inicjatywy pracowniczej prokuratura nie przesłuchała wszystkich świadków i nie zbadała odpowiednio materiału dowodowego. Waldemar Wylegalski\nProkuratura Rejonowa Poznań-Grunwald przyjęła zażalenie żony zmarłego pracownika magazynu Amazona. Kobieta nie zgadzała się z decyzją o umorzeniu śledztwa w sprawie śmierci Dariusza Dziamskiego. Możliwe więc, że prokuratura ponownie rozpatrzy sprawę, ale decyzja nie została jeszcze podjęta.\nDariusz Dziamski zmarł 6 września na terenie magazynu Amazona w Sadach pod Poznaniem. Beata Dziamska złożyła zażalenie w sprawie umorzenia śledztwa 16 grudnia 2021 roku. Według żony zmarłego pracownika i inicjatywy pracowniczej prokuratura nie przesłuchała wszystkich świadków i nie zbadała odpowiednio materiału dowodowego.\n- Domagamy się, aby tym razem prokuratura przesłucha świadków strony społecznej i zbada dowody przedstawione przez pełnomocnika Beaty Dziamskiej oraz związek zawodowy OZZ Inicjatywa Pracownicza\n- informuje OZZ.\nProkuratura przyjęła zażalenie na postanowienie o umorzeniu śledztwa do rozpoznania przez sąd i zarządziła o przekazaniu akt sprawy do sądu.\n- Liczymy na to, że w tej chwili sąd rozpozna to zażalenie po naszej myśli, ale śledztwo nie zostało jeszcze wznowione\n- mówi Piotr Krzyżaniak, pełnomocnik związku OZZ Inicjatywa Pracownicza.\nŚmierć w Amazonie. Zaskarżą decyzję prokuratury. "Niech ludzie przestaną tam umierać"\nŚmierć w Amazonie. "Potraktowali go jak typowy odpad, jak śmiecia "\nProkuratura wznawia śledztwo w sprawie śmierci w Amazonie?\nGłównym zarzutem skierowanym w stronę prokuratury jest nieprzesłuchanie wszystkich świadków, w tym żony, którą miano zapytać wyłącznie o leki, jakie przyjmował Dariusz Dziamski. Według relacji inicjatywy pracowniczej, Amazon powinien był przeprowadzić rozmowę z inspekcją pracy i związkami zawodowymi, do tego zlecić pomiar wydatku energetycznego na stanowisku, na którym pracował pan Dariusz.\nBeata Dziamska twierdzi, że mąż dzień przed śmiercią był przeciążony pracą i nie dostał wsparcia, mimo że praca, którą wykonywał, była zbyt ciężka jak na jednego pracownika. Inicjatywa pracownicza podkreśla, że nie jest to ani pierwszy, ani odosobniony przypadek.\n- Od wielu lat OZZ Inicjatywa Pracownicza zarzuca Amazonowi narażanie pracowników na utratę zdrowia i życia z powodu niewłaściwie przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego. Ocena nie uwzględnia pomiaru wydatku energetycznego wykonanego metodą, którą zaleciła w Amazon Państwowa Inspekcja Pracy\n- wskazuje inicjatywa.\nMężczyzna miał nagabywać 14-latka. Prezentował małoletnim treści pornograficzne?\nWedług pracowników, metoda stosowana przez Amazon polega jedynie na szacowaniu poziomu wydatku energetycznego, a nie na jego pomiarze.\nAmazon nie zgadza się z oskarżeniami. Biuro prasowe Amazon twierdzi, że pracodawca ściśle przestrzega norm prawnych i wytycznych rządowych.\n- Regularnie współpracujemy z władzami, w tym z Państwową Inspekcją Pracy, która regularnie kontroluje nasze działania. Wiemy, że nie jesteśmy idealni, ale każdego dnia staramy się być coraz lepsi. Jesteśmy dumni z warunków pracy, płac i świadczeń, jakie oferujemy\n- podkreśla biuro prasowe Amazon.\nAmazon twierdzi także, że w tym przypadku do zdarzenia doszło zanim pracownik rozpoczął swoją zmianę i wypadek nie był związany z wykonywaniem pracy.\nBurmistrz Murowanej Gośliny w areszcie. Kto przejmie stery po Dariuszu U.?\nDariusz U. musi odejść? Mieszkańcy i działacze o sytuacji w Murowanej Goślinie WIDEO\nMateriał oryginalny: Śmierć w Amazonie. Czy prokuratura wznowi śledztwo w sprawie śmierci pracownika magazynu Amazona w podpoznańskich Sadach? - Głos Wielkopolski\nJan Kowalski 19.01.2022 18:10:16\nAmazon to obóz pracy, tylko napisu na bramie brak.


Zwiedzaj obiekty OSiR! OSIR\nZwiedzaj obiekty OSiR!\nZaplanuj sobie ciekawy weekend i zwiedzaj obiekty Ośrodka Sportu i Rekreacji w Olsztynie z okazji Dni Otwartych Funduszy Europejskich!\nChcesz zerknąć na obiekty Ośrodka Sportu i Rekreacji „od kuchni” i zobaczyć to, czego nie widać na co dzień? Jeśli tak, to nadchodzący weekend będzie obfitował w atrakcje, które przybliżą działalność obiektów OSiR-u.\nWodne Centrum Rekreacyjno-Sportowe Aquasfera GALERIA WARMIŃSKA w piątek i sobotę (11 i 12 maja) zaprasza na dwie wycieczki pod nazwą: „Tajemnice pod basenami”. Wycieczka w piątek rozpocznie się o godz. 17.00, w sobotę o godzinie 13.00, zbiórka przy szatni.\nUWAGA: wszystkie osoby, które wezmą udział w wycieczce otrzymają KUPON PROMOCYJNY (dla dwóch osób, z rabatem 50 procent na weekendowy bilet całodzienny na basen, ważny do końca czerwca 2018 roku).\nCentrum Rekreacyjno-Sportowe Ukiel z kolei serdecznie zaprasza na wycieczkę rowerową organizowaną wspólnie z Kadrą Klubu Turystyki Rowerowej 4R przy oddziale Warmińsko-Mazurskim PTTK w Olsztynie. Spotykamy się w niedzielę 13 maja w CRS Ukiel, zbiórka przy wypożyczalni sprzętu sportowego (przy restauracji Plankton) o godz. 09.45, start godzina 10.00. Wycieczką poprowadzi pan Dariusz Stecki. Hasło wycieczki: „Szlakiem obiektów Centrum Sportowo-Rekreacyjnego Ukiel.”\nTrasa rajdu: Kapitanat Centrum Sportowo-Rekreacyjnego Ukiel w Olsztynie – ścieżka rowerowa wzdłuż jez. Ukiel – Centrum Żeglarstwa Wodnego i Lodowego przy ul. Sielskiej – Lotnisko – Sielska – Centrum Sportów Wodnych – Harcerska Stanica Wodna Bryza. Dystans wynosi ok. 10 km, trasa jest umiarkowanie łatwa, raczej nie sprawiająca trudności. Zalecana jest jazda na rowerach ATB, crossowych oraz górskich. Rajd odbędzie się bez względu na warunki pogodowe. Kaski rowerowe obowiązkowe.\nUdział jest bezpłatny, bez zapisów. Istnieje możliwość wypożyczenia rowerów w cenie: 8 zł/godzina lub 30 zł/dzień. Podczas wycieczki poznamy ciekawostki związane z obiektami znajdującymi się nad Jeziorem Ukiel oraz ich historię. Zakończenie wycieczki szacuje się na godz. 13, później uczestnicy będą mogli przejechać z grupą Olsztyn. Aktywnie! na pokaz gry Frisbee i ognisko z pieczeniem kiełbasek (kiełbaski we własnym zakresie).\nUWAGA: wszystkie osoby, które wezmą udział w wycieczce rowerowej otrzymają KUPON PROMOCYJNY ( dla dwóch osób, z rabatem 50 procent na wypożyczenie sprzętu sportowego w CRS Ukiel, ważny do końca czerwca 2018 roku).


CPK zapewnia: kolej nie ominie Jastrzębia-Zdroju • www.tujastrzebie.pl\n2020-10-13, Autor: Monika Krzepina\nPrzypomnijmy, że na ostatnim spotkaniu w Ministerstwie Infrastruktury samorządowcy z regionu usłyszeli, że projektanci CPK sceptycznie odnoszą się do wariantu przebiegu linii 170 po śladzie starej linii 159 od Pawłowic do Jastrzębia-Zdroju, z utworzeniem przystanku/stacji kolejowej na terenie miasta.\nWszystko przez szkody górnicze\n- Na spotkaniu poinformowaliśmy, że z uwagi na szkody górnicze rozpatrywane są nowe warianty przebiegu linii kolejowej na potrzeby przyszłych połączeń regionalnych i dalekobieżnych w tym regionie – potwierdza Konrad Majszyk, rzecznik CPK.\nI jak podkreśla, żaden z analizowanych wariantów nie zakłada jednak kolejowego ominięcia Jastrzębia-Zdroju, ani gmin leżących na trasie planowanej inwestycji: Chybie – Jastrzębie-Zdrój – Godów – granica państwa.\n- Docelowy przebieg linii kolejowej w rejonie Jastrzębia-Zdroju nie jest jeszcze ustalony, a w grę wchodzą różne rozwiązania – to bardzo ważne. Przyjmując hipotetyczny wariant, w którym linia dużych prędkości Katowice-Ostrawa nie wjedzie bezpośrednio do Jastrzębia- Zdroju, i tak zakładamy, że zostanie zapewnione połączenie kolejowe z centrum miasta. Więcej powiedzieć na razie nie mogę, ponieważ w grę wchodzi kilka wariantów – dopowiada.\nW planach dalsze rozmowy\nW ciągu najbliższych tygodni planowane jest kolejne wspólne spotkanie CPK z przedstawicielami samorządu i spółek węglowych. Wtedy CPK przedstawi kolejne propozycje.\n- Spróbujemy osiągnąć kompromis – mówi Konrad Majszyk.\nJak wiadomo, Jastrzębie-Zdrój to dziś największe miasto w Polsce pozbawione dostępu do sieci kolejowej. Założenie jest takie, że budowa szprychy nr 7 z Katowic do Jastrzębia i granicy z Czechami ma to zmienić.\nDocelowy przebieg linii kolejowej w rejonie Jastrzębia-Zdroju zostanie ustalony m.in.: w toku uzyskiwania decyzji środowiskowej. Zgodnie z obowiązującymi harmonogramami ostateczny przebieg powinien zostać określony do 2024 r.\nTagi: kolej Jastrzębie, kolej dużych prędkości, Centralny Port Komunikacyjny, Konrad Majszyk\nTo cale CPK to przechowalnia dla pisowskich cepow.\nWystarczy przesledzic wypowiedzi pana Horaly na jakikolwiek temat, - czlowiek ten bowiem zajmuje sie tlumaczeniem, czego partyjni koledzy nie powiedzieli, kiedy powiedzieli - zeby nabrac glebokich watpliwosci w sprawie CPK.\ndostępie do sieci kolejowej.... dostęp będzie poprzez linię kolejową do Wodzisławia i stamtąd do CPK ... ale na razie na miejscu planowanego CPK rośnie trawa i hasają zające .\nTu polecam przebieg trasy CPK oraz linię lokalną Wodzisław-Jastrzębie-Zebrzydowice łączącą Subregion Zachodni z Śląskiem Cieszyńskim, gdzie z Jastrzębia do Katowic da się dojechać w 30 minut.


Wysoki Kąt Widzenia Banknotu Na Niektórych Maskach Chirurgicznych Na Niebieskiej Powierzchni | Darmowe Zdjęcie\nWysoki Kąt Widzenia Banknotu Na Niektórych Maskach Chirurgicznych Na Niebieskiej Powierzchni Darmowe Zdjęcia\nMedyczna maska i butelka z antyseptykiem na białym tle. środki dezynfekujące. koncepcja ochrony przed koronawirusem.\nNiebieskie jednorazowe maski medyczne na białym tle, ochrona przed koronawirusem. studio photo\nNiebieskie jednorazowe maski medyczne izolowane, ochrona przed koronawirusem.\nKobieta ubrana w maskę na twarz epidemii wirusa. kobieta zakładająca medyczną maskę ochronną w celu ochrony zdrowia i profilaktyki podczas wybuchu wirusa grypy, epidemii i chorób zakaźnych.\nRespirator kn95, ochronna maska medyczna z filtrem na twarz. biały izolowany pokrowiec chirurgiczny. koncepcja ochrony przed pandemią koronawirusa. zapobieganie covid-19.\nMedyczna maska na twarz, sprzęt medyczny stetoskop lub fonendoskop, strzykawka i szklana przezroczysta ampułka\nSprzęt medyczny do zapobiegania koronawirusowi\nMedyczna maska higieniczna, medyczna maska ochronna na niebieskim tle\nMedyczna maska ochronna na niebieskim tle\nSprzęt ochronny do walki z epidemią wirusa coronavirus covid-19 - maska ochronna, środek do dezynfekcji rąk\nBliska portret z twarzą młodego lekarza chirurga noszącego maskę medyczną\nArtykuły szkolne i maska medyczna\nZdrowa maska i stetoskop z żelem alkoholowym na na białym tle biały\nBiała koszula nosi chirurgiczną maskę na twarz, aby chronić bakterie koronawirusa (covid-19)\nWidok z góry maska medyczna alkohol żel do dezynfekcji rąk na foteliku samochodowym.\nKobiety odbierają i trzymają medyczną maskę na twarz. koronawirus profilaktyka\nKobieta w rękawiczkach czyszczących używająca środka dezynfekującego w sprayu alkoholowym do sprzątania domu, zdrowego i medycznego, koncepcja ochrony przed covid-19 w domu.\nKupa bawełnianych masek\nStos bawełnianych masek wielokrotnego użytku\nMaska medyczna i rękawiczki nitrylowe\nButelka na alkohol do dezynfekcji rąk z chirurgiczną maską na twarz na niebieskiej powierzchni


Litanie dla Polski - Nasz Dziennik\nLitanie dla Polski\nŚroda, 14 lutego 2018 (02:49)\nWatykan zatwierdził polskie tłumaczenie dwóch litanii: do Chrystusa, Kapłana i Ofiary oraz do Najświętszego Sakramentu.\n– W tzw. pobożności ludowej te litanie funkcjonowały już od dawna. Wymagały jednak formalnego zatwierdzenia Stolicy Apostolskiej, aby zostać zaliczone do modlitw oficjalnych Kościoła – tłumaczy w rozmowie z „Naszym Dziennikiem” ks. bp Adam Bałabuch, przewodniczący Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Konferencji Episkopatu Polski.\nTo litanie ściśle chrystologiczne, które kierują nasz wzrok na Jezusa, Kapłana i Ofiarę, który jest też ukryty w Najświętszym Sakramencie. Mają nas uwrażliwiać na dar sakramentu kapłaństwa i konieczność modlitwy za osoby duchowne i powołania. Za ich pośrednictwem mamy też uwielbiać Najświętszy Sakrament.\nModlitwa tymi litaniami jest dziś szczególnie ważna. Zwłaszcza że żyjemy w świecie, w którym kreowany jest negatywny obraz księży, podważa się autorytet kapłanów i Kościoła. Powielane w internecie dezinformacje prowadzą do jego ośmieszania i oczerniania. Dlatego potrzeba gorliwej modlitwy, która uświadomi nam, jak wielkim skarbem jest dar kapłaństwa i Najświętszego Sakramentu. Jest to bardzo ważne w czasach, gdy również słabnie pobożność eucharystyczna. To kapłan mocą sakramentu ma dar przeistoczenia chleba w Ciało Pana Jezusa i wina w Jego Krew.\nLitania do Chrystusa, Kapłana i Ofiary znana była pod nazwą Litania do Chrystusa, Kapłana i Żertwy. Powstała na przełomie XVII i XVIII wieku we Francji. Bardzo ją sobie cenił św. Jan Paweł II, który przyznawał, że dzięki tej modlitwie wzrastało jego powołanie. Śpiewana była w krakowskim seminarium duchownym w przeddzień święceń kapłańskich. Była też inspiracją do napisania programowej encykliki „Redemptor hominis”. Została również dołączona do papieskiej książki „Dar i tajemnica”.\n– W tłumaczeniu tej litanii warto zwrócić uwagę na fakt, że zrezygnowano w nim z archaizmu „żertwa”, a w to miejsce wprowadzono słowo „Ofiara”, pisane dużą literą, ponieważ jest ono synonimem Chrystusa – zaznacza ks. bp Bałabuch.\nZ kolei Litania do Najświętszego Sakramentu jest znanym tekstem, do którego Wolfgang Amadeusz Mozart ułożył muzykę. – Tekst tej litanii został oficjalnie zatwierdzony ze zmianami, które przede wszystkim miały na celu to, aby wezwania litanijne były bardziej jasne dla współczesnego człowieka – wyjaśnia ks. bp Bałabuch. Na przykład w wersji łacińskiej tej litanii użyto trzech synonimów, które trudno przetłumaczyć odrębnie w języku polskim: „hostia, oblatio, sacrificium”. Stąd w tym przypadku zachowany został zwrot „Hostio”.\nKongregacja rozesłała do wszystkich episkopatów litanie w języku łacińskim. Bardzo szybko zostały przetłumaczone na język polski przez Komisję ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, a następnie zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu Polski i odesłane do Kongregacji do ostatecznej akceptacji. – Otrzymaliśmy zatwierdzenie ich tłumaczenia. To oznacza, że mogą być upowszechniane i publikowane w różnych modlitewnikach jako litanie nie tylko do prywatnego, ale również publicznego odmawiania – podkreśla świdnicki biskup pomocniczy.\nWpływ na zaproponowanie tych litanii przez Kongregację całemu Kościołowi powszechnemu miała zachęta Papieża Benedykta XVI do wprowadzania w Kościołach lokalnych nowego święta – Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Decyzją polskich biskupów to święto przeżywaliśmy w Polsce po raz pierwszy już w 2013 roku. Jest ono obchodzone w czwartek po Niedzieli Zesłania Ducha Świętego, tydzień przed uroczystością Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (zwaną Bożym Ciałem). Jak ocenia ks. bp Adam Bałabuch, rozpoczynający się czas Wielkiego Postu to szczególna okazja, aby sięgnąć po te litanie. – W swoich wezwaniach odnoszą nas bezpośrednio do Ofiary, jaką złożył Jezus dla naszego zbawienia i którą przeżywamy podczas każdej Eucharystii. Te prawdy rozważamy w okresie Wielkiego Postu, a także w czasie Triduum Paschalnego – zaznacza ks. bp Bałabuch.\nNa znaczenie modlitwy w formie litanijnej wskazuje o. dr hab. Szczepan Praśkiewicz OCD. – Modlitwa litanijna znana była już Żydom i niektóre psalmy mają właśnie litanijną formę. Najczytelniejszym przykładem jest Psalm 136. Chrześcijanie przejęli litanijne modlitwy psalmów, ale nie zatrzymali się tylko na nich. Stworzyli własne litanie, tj. modlitwy błagalne utworzone z tytułów, jakimi obdarza się Pana Jezusa czy Serce Boże lub Najświętszą Maryję Pannę, a nadto ułożyli Litanię do Wszystkich Świętych, która została włączona do ważniejszych rytuałów obrzędów kościelnych – tłumaczy konsultor watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.\nJak podkreśla, trzeba się cieszyć, że Kościół oficjalnie zatwierdza kolejne litanie. – Ta błagalna forma modlitwy bardzo pozytywnie wpływa na życie wierzących, jest sposobem uwielbiania Boga w Jego tajemnicach i przymiotach, a nadto sposobem przyzywania Jego świętych. Jest formą wypraszania łask i zachętą do pogłębiania życia religijnego – zaznacza o. Praśkiewicz.


Piżama PJ020 34975-67X Morskozielona - Piżamy i ubrania na co dzień - Henderson - Sekrecik - Cenus.pl - darmowa porównywarka cen\nPiżama PJ020 34975-67X Morskozielona\nCiekawa piżama męska z najnowszej linii Core by Henderson. Dwubarwna - bluzeczka w kolorze morsk...\nCiekawa piżama męska z najnowszej linii Core by Henderson. Dwubarwna - bluzeczka w kolorze morskozielonym, z fajnym napisem, o fasonie blisko ciała. Spodenki w kolorze ciemnoszarym, na gumce. Całość prezentuje się wyjątkowo modnie i atrakcyjnie. Od razu wpada w oko. Bardzo dobra jakość. Produkt pakowany w eleganckie pudełko. Skład koszulki: 95% bawełna, 5% wiskoza, spodenki: 100% bawełna. Uwaga! W zestawie spodenki w kolorze ciemnoszarym, nie jasnoszarym jak widać to na zdjęciu. Rozmiar Obwód klatki Długość koszulki Obwód bioder M 94-98 cm 72 cm 98-102 cm L 98-102 cm 73 cm 102-106 cm XL 102-106 cm 74 cm 106-110 cm XXL 106-110 cm 75 cm 110-114 cm


Strona główna›Test Ubuntu 10.04\nNajnowsze wydanie Ubuntu 10.04 LTS określane mianem Lucid Lynx zawiera wiele usprawnień i nowości w stosunku do poprzedniej edycji. Najbardziej zauważalne zmiany to gruntownie przerobiony wygląd dystrybucji i integracja rozmaitych usług internetowych z pulpitem.\nCo dwa lata twórcy Ubuntu publikują wersję tej dystrybucji z długoterminowym okresem pomocy technicznej (Long Term Support, LTS), która przynajmniej w założeniach jest mniej ukierunkowana na nowe technologie, a bardziej na stabilność działania i przyjazną obsługę. Ubuntu 10.04 Lucid Lynx (Świetlisty Ryś) jest właśnie taką edycją: sponsor dystrybucji Canonical gwarantuje dla wersji desktopowej trzy, a dla serwerowej pięć lat pomocy technicznej i aktualizacji.\nTradycyjnie Ubuntu jest publikowane w postaci obrazu krążka LiveCD. Po jego nagraniu na płycie CD lub na bootowalnej pamięci ze złączem USB użytkownik można przetestować OS, a następnie, gdy przypadnie mu on do gustu, zainstalować na dysku twardym. Możliwa jest też aktualizacja do 10.0. w czasie działania systemu z wersji poprzedniej (9.10) oraz z ostatniej wersji LTS (8.04). Jeśli menedżer aktualizacji sam nie zaoferuje takowej, trzeba go samodzielnie uruchomić z linii poleceń: sudo update-manager -d.\nPodczas rozruchu systemu z płyty LiveCD Ubuntu 10.04 nie prezentuje już tradycyjnego menu startowego, w którym można ustawić język i opcje bootowania, lecz uruchamia automatycznie system i wyświetla gotowy do pracy graficzny pulpit. Dopiero w tym miejscu użytkownik wybiera język i decyduje, czy chce przetestować Ubuntu z poziomu LiveCD, czy też zainstalować system na dysku. Wygląda na to, że twórcy Ubuntu są już tak przekonani o jakości mechanizmu automatycznego rozpoznawania sprzętu, że nie uważają za konieczne stosowanie takich opcji bootowania, jak np. acpi=off. I rzeczywiście, Lucid Lynx nie sprawiał pod tym względem problemów na żadnym z naszych komputerów testowych. Jeśli jednak natrafimy w tym względzie na kłopoty, wystarczy nacisnąć Esc przed pojawieniem się logo Ubuntu, a na ekranie ujrzymy stare menu startowe z możliwością ustawiania poszczególnych opcji. Nowy wygląd\nJuż pierwszy rzut oka na Świetlistego Rysia pozwala dostrzec najbardziej oczywistą zmianę w stosunku do poprzedniej wersji 9.10. Wreszcie dokonano gruntownej modyfikacji wyglądu systemu. Do tej pory dystrybucja Ubuntu charakteryzowała się odcieniami brązu, które opanowały pulpit od wersji 4.10 (Warty Warthog). Realizujący ten wygląd domyślny temat Human nie jest już nawet standardowo preinstalowany; nowym domyślnym tematem jest Ambience, który z dwóch względów wymaga przyzwyczajenia: odwrócone opcje menu i panele z białą czcionką na ciemnym tle, a także przełożone na lewą stronę przyciski kontroli okien.\nŹródło zdjęć: © Radiance - jaśniejsza szata dystrybucji (fot. heise-online.pl)\nObydwie rzeczy można jednak zmienić. Jeśli komuś w zasadzie podoba się nowy wygląd, a nie może jedynie przyzwyczaić się do ciemnych opcji menu (choćby z tak błahych powodów jak ergonomia), może przestawić temat na Radiance (w opcji Ustawienia w menu systemowym) –. i w tym momencie zarówno opcje menu, jak i inne napisy będą już prezentowane czarną czcionką na jasnym tle.\nPrzywrócenie klasycznego układu przycisków do sterowania oknami wymaga nieco więcej pracy. W narzędziu gconf-editor w drzewie apps należy otworzyć ustawienia menedżera okien Metacity i w sekcji general zmienić ustawienie button_layout na minimize,maximize,close. Jeśli w polu tym wpiszemy "menu:minimize,maximize,close", to dodatkowo w lewym górnym rogu każdego okna znajdziemy przycisk menu. W Ubuntu 10.0. menu otwiera się również po naciśnięciu prawego przycisku myszy na pasku tytułu bądź po zastosowaniu znanej kombinacji klawiszy [Alt] + [spacja].\nZa nowym wyglądem kryje się jednak coś więcej niż tylko nowy temat pulpitu. Canonical chce na nowo wypromować markę Ubuntu. "Linux dla ludzi" –. tak brzmiało hasło Ubuntu, gdy projekt wystartował w 2004 roku. Miało to oznaczać Linuksa dla każdego, a nie tylko dla geeków i hakerów, ze społecznością, w której mile widziani byli także zwykli użytkownicy i początkujący w świecie Linuksa. Ta społecznościowa idea została teraz skonkretyzowana jako współpraca i wolność, a uzupełniona przez takie wartości jak rzetelność (w pracach programistycznych) i niezawodność (oprogramowania).\nWytyczony kierunek jest wyraźny: dystrybucja Ubuntu ma być brana pod uwagę również jako alternatywa dla Red Hata i SUSE Linuksa w zastosowaniach dla przedsiębiorstw. Nowy dyrektor operacyjny Canonical – Matt Asay – ma poprawić stosunki z producentami sprzętu i oprogramowania oraz zadbać o to, aby Ubuntu było preinstalowane na komputerach OEM, a także aby dostawcy usług ISV certyfikowali aplikacje dla tej odmiany Linuksa. Pierwsze sukcesy już się pojawiły: Dell zamierza sprzedawać serwery blade Poweredge C z systemami SUSE Linux, Red Hat Linux i Ubuntu 10.04. Już teraz firma dostarcza wybrane modele notebooków, stacji roboczych i serwerów z preinstalowanym systemem Ubuntu. Nowe funkcje\nPod względem technicznym Ubuntu 10.0. stosunkowo niewiele różni się od poprzedniej wersji. Nowy system plików ext4 i bootmanager Grub2 stały się standardem w wersji Ubuntu 9.10. Przesiadka na mechanizm Kernel-based Mode Setting, który w ubiegłym roku wprowadził gruntowną modyfikację systemu graficznego w Linuksie (a w Ubuntu 9.04 sprawił znaczne problemy z układami graficznymi Intela), była w wersji 9.10 w dużej mierze zakończona. Proces rozruchu został skrócony już w Ubuntu 9.04, przede wszystkim dzięki usunięciu inicjalnego RAM-dysku, a także optymalizacji i paralelizacji mechanizmu rozpoznawania sprzętu. Z kolei w wydaniu Ubuntu 9.10 został on przestawiony na Upstart i dzięki temu przyspieszony po raz kolejny – w związku z tym w Lucid Lynx pozostało jeszcze tylko miejsce na niewielkie poprawki.\nKto dokona aktualizacji z ostatniej wersji LTS (8.04), otrzyma pakiet technicznych nowości, które zostały już przetestowane przez miliony użytkowników Linuksa. Wygląda na to, że twórcy Ubuntu w dwa lata po ukazaniu się ostatniej wersji LTS realizowali plan zakładający, że nowinki technologiczne będą wchodzić do wydań pośrednich, natomiast w kolejnych wydaniach LTS liczyć się będzie dopracowywanie szczegółów i ogólnego odbioru systemu przez użytkownika (user experience) –. co wykracza daleko poza nowy wygląd systemu.\nWprowadzona w wersji 9.10 usługa internetowa Ubuntu One, dzięki której każdy użytkownik ma do dyspozycji 2 GB darmowej przestrzeni dyskowej w chmurze, została rozbudowana. W Ubuntu 10.04 można nie tylko synchronizować pojedyncze pliki z chmurą Canonicala (przesuwając je do katalogu ~/Ubuntu One), ale także synchronizować dowolne katalogi za pośrednictwem menu kontekstowego w menedżerze plików Nautilus. Do notatek w programie Tomboy można teraz dodawać zakładki z Firefoksa (za pomocą odpowiedniej wtyczki) oraz kontakty z Evolution. Po włączeniu synchronizacji notatki i kontakty są zapisywane w lokalnej instancji bazy CouchDB, która jest synchronizowana z bazą danych Ubuntu One.\nPonieważ do jednego konta Ubuntu One można przyporządkować kilka komputerów, usługa umożliwia synchronizację danych między notebookiem i pecetem – o ile wszystkie istotne dane mieszczą się w dwóch gigabajtach darmowej pamięci. Jeśli nie, to za 10 dolarów miesięcznie Canonical daje możliwość zapisania 50 GB danych w chmurze, a także opcję synchronizacji książki adresowej z telefonu komórkowego. Osoby korzystające z wersji darmowej mogą wypróbować synchronizację z telefonem komórkowym przez 30 dni bez opłat. Sklep Ubuntu One\nTakże nowy, zintegrowany z menedżerem muzyki Rythmbox sklep muzyczny wykorzystuje Ubuntu One: zakupione tam utwory są automatycznie przenoszone do chmury Ubuntu One i pojawiają się w Rythmboksie na wszystkich komputerach logujących się na to samo konto. Przed pierwszym zakupem menedżer muzyki instaluje wtyczkę do obsługi MP3 firmy Fluendo: na płycie instalacyjnej Ubuntu, podobnie jak w większości dystrybucji Linuksa, brakuje jakichkolwiek kodeków MP3.\nŹródło zdjęć: © Bezpośrednio w odtwarzaczu muzyki Rhythmbox możemy kupić utwory ulubionego wykonawcy wprost ze sklepu internetowego z muzyką Ubuntu One Music Store (fot. heise-online.pl)\nSklep muzyczny ma być kolejnym komercyjnym punktem oparcia dla Canonicala. Trzeba przy tym wspomnieć, że odnowione i rozszerzone o obsługę zewnętrznych repozytoriów centrum oprogramowania zawiera już teraz infrastrukturę umożliwiającą dystrybucję aplikacji za pośrednictwem partnerów. Brakuje jeszcze tylko możliwości płacenia (która jest w sklepie muzycznym). Gdyby taka opcja się pojawiła, mielibyśmy już praktycznie gotowy Ubuntu App Store. Być może Canonical wzoruje się nieco na sukcesach firmy Apple? Koncern z Cupertino też nie generuje większości obrotów z dostarczania produktów firmom, lecz raczej ze sprzedaży zwykłym konsumentom. Dodatkową wskazówką, kto kogo naśladuje, może być fakt, że nowy wygląd pulpitu w Ubuntu bardziej przypomina Mac OS-a\nX niż Windows. Nowe oprogramowanie\nW Ubuntu 10.0. znajdziemy najnowsze wydania popularnego oprogramowania. System bazuje na jądrze Linux 2.6.32, które zawiera relatywnie niewiele poprawek w stosunku do wersji 2.6.31 w Ubuntu 9.10. W jądrze znacznie zmodyfikowano podsystem KMS, co wiąże się z aktualizacją X.org z 7.4 (X-serwer 1.6) do 7.5 (X-serwer 1.7) i wprowadzeniem obsługi 3D w popularnych kartach Radeon z serii 2000, 3000 i 4000. Nowością jest także sterownik Nouveau używany teraz domyślnie do obsługi kart Nvidia – na razie jednak wciąż bez akceleracji 3D. Podobnie jak w poprzednich wersjach, istnieje naturalnie opcja doinstalowania własnościowych sterowników dla kart graficznych z układami AMD i Nvidia. Warto przy okazji odnotować, że zlikwidowano problem z wyciekiem pamięci w X-serwerze, który pojawił się w wydaniu Release Candidate.\nŹródło zdjęć: © Pulpit Ubuntu został "uspołeczniony" (fot. heise-online.pl)\nDzięki ulepszeniom w kodzie zarządzania energią urządzeń wejścia/wyjścia nowe jądro Linux skuteczniej oszczędza prąd, co wprost przekłada się na dłuższe działanie urządzeń mobilnych. Tradycyjnie też w nowym kernelu poprawiona została obsługa sprzętu dzięki wprowadzeniu wielu nowych sterowników. NetworkManager 0.8 zapewnia teraz dostęp do Internetu także za pośrednictwem telefonów podłączonych przez Bluetooth –. o ile umożliwiają one komunikację przez PAN (Personal Area Network). Trwają prace nad obsługą mechanizmu DUN (Dial UP Network).\nUbuntu 10.0. zawiera aktualne wersje środowisk pulpitu – GNOME 2.30, KDE 4.4.2 i XFCE 4.6.1. Zaktualizowano również Firefoksa 3.6.3 i pakiet biurowy OpenOffice 3.2. W przypadku Thunderbirda nastąpił większy skok – z wersji 2 do 3, niosący ze sobą kilka interesujących nowości. Nowym komponentem jest natomiast edytor klipów wideo Pitivi; z kolei narzędzie do obróbki grafiki GIMP nie jest już zgodnie z ubiegłoroczną decyzją domyślnie umieszczane na płycie instalacyjnej systemu, można je jednak bez problemu doinstalować później. W porównaniu z ostatnią wersją LTS (8.04) – z kernelem 2.6.24, podsystemem X.org 7.3, GNOME'em 2.22, Firefoksem 3.0 i OpenOffice'em 2.4 – Lucid Lynx przynosi znaczny postęp.\nWarto też odnotować, że inaczej, niż początkowo planowano, warstwa HAL (Hardware Abstraction Layer) wciąż nie zniknęła w całości z dystrybucji. Jest to związane z tym, że niektóre aplikacje, np. Evolution oraz Palm Pilot, wciąż korzystają z zależnego od HAL systemu GNOME VFS –. mimo że ten ostatni już od dawna jest oznaczony jako przestarzały (deprecated) i zastąpiono go nowszym gvfs. Kompletnie uwolniony od HAL jest natomiast proces ładowania, który został przyspieszony w porównaniu z Ubuntu 9.10.\nŹródło zdjęć: © Nowy wygląd edycji dla netbooków (fot. heise-online.pl)\nTwórcy dystrybucji rozbudowali funkcje społecznościowe środowiska graficznego. Z poziomu nowego apletu panelu MeMenu można zarządzać kontami komunikatorów (ICQ, AIM, a także usługami czatów Facebooka i MySpace) oraz usługami społecznościowymi (Twitter, Flickr, Facebook, Digg itp.). Klientem komunikatora jest Empathy, a nowa wersja narzędzia Gwibber odpowiada za prezentowanie wpisów z Twittera itp. Własne wpisy do Twittera można wysyłać bezpośrednio w MeMenu.\nWydanie Ubuntu Netbook Edition zostało opatrzone nowym interfejsem użytkownika dostosowany już do obsługi za pomocą ekranu dotykowego, np. aby przewinąć obraz nie naciska się paska po prawej stronie ekranu, lecz klika środek ekranu. Duże ikony oraz menedżer okien Maximus, który zawsze prezentuje tylko jedną aplikację rozciągniętą na cały ekran, są zoptymalizowane pod kątem niewielkich ekranów. Serwer\nW wersji serwerowej Canonical stawia na przetwarzanie w chmurze. Za pomocą programu Eucalyptus 1.6.2 można konfigurować i zarządzać prywatną chmurą kompatybilną z Amazon EC2. Dostępne są gotowe obrazy dysków z Ubuntu 10.04 do zastosowania w prywatnej chmurze EC2 lub tzw. chmurze hybrydowej. W charakterze środowiska wirtualizacyjnego skorzystano z mechanizmu KVM, który teraz obsługuje także migrację typu live z maszyn wirtualnych. Wśród narzędzi administracyjnych ułatwiających zarządzanie należy wyróżnić Libvirt i Puppet.\nOczywiście wydanie Ubuntu 10.0. Server zawiera też popularne oprogramowanie serwerowe, takie jak MySQL, Samba, Tomcat, Nagios, SpamAssassin, oraz różne pakiety do tworzenia aplikacji webowych. Zastosowany w nim kernel jest bezpieczniejszy, a niektóre aplikacje serwerowe zostały dodatkowo zabezpieczone za pomocą profili AppArmor. Instalator obsługuje macierze RAID i interfejs iSCSI. Zarządzanie serwerem poprzez narzędzie Landscape Canonicala zostało ulepszone, szczególnie w przypadkach, gdy konieczne jest nadzorowanie dużych instalacji z fizycznymi i wirtualizowanymi serwerami Ubuntu.\nUbuntu 10.0. jako wydanie LTS zasługuje na opinię dojrzałej dystrybucji Linuksa. W redakcji heise online kilka komputerów działa na niej już od momentu publikacji pierwszej wersji beta i nie zanotowano do tej pory poważnych problemów. System zawiera aktualne wersje oprogramowania dodatkowego, a nowy wygląd jest estetyczny i funkcjonalny, choć trzeba się do niego przyzwyczaić. Istotną wartość dodaną stanowi usługa Ubuntu One. Ogólnie rzecz biorąc, całość sprawia bardzo dobre wrażenie.\nSystem można pobrać w różnych wariantach: jako Desktop, Server i Alternate Install CD dla 32- i 64-bitowych systemów x86, a także jako Netbook LiveCD dla procesorów 32-bitowych. Do zastosowania w chmurze Canonical publikuje specjalny obraz systemu UEC (Ubuntu Enterprise Cloud) w wersji 32- i 64-bitowej. Ponadto istnieją też edycje z KDE (Kubuntu)\n, ze środowiskiem XFCE (Xubuntu)\noraz edukacyjna odmiana (Edubuntu)\n. Oprócz tego opublikowano również wyspecjalizowane wydania realizujące funkcje centrum multimediów (Mythbuntu)\noraz platformy do\nprodukcji muzyki (Ubuntu-Studio)\nTest Ubuntu 9.04 - co zmieniono w nowej wersji


Zawieszenie przód – Wheel&Steel\nKolej na przedni zawias i maglownicę. Po doświadczeniach z tyłem poszło w miarę z górki, szczególnie jeśli chodzi o poskładanie zacisków. Tutaj pojawiło się trochę modyfikacji.\nPo pierwsze: tarcze wentylowane ATE PowerDisk. Ponieważ bazuję na 318i, w tym zakresie była totalna bieda. Wsadziłem więc wentylowane, nacinane tarcze, ale wciąż pod oryginalny rozmiar. Auto nie będzie przeznaczone do sportu, powinno wystarczyć. Do tego klocki ATE, regeneracja zacisków.\nGwint od PK Coilovers. Pięknie to zrobili. Co tutaj mamy: gruba laga, amortyzatory Bilstein upside down, sprężyny Eibach „komfort” 7/10 kg/mm, cambery. Założenie było aby ustawić odpowiednią wysokość (nie jakaś totalna gleba) i uzyskać parametry trochę twardsze niż seryjne m-pakiety BMW. Powinno być w sam raz.\nMaglownica: kupiłem kompletny ze wspomaganiem, zregenerowałem całość. Pochodzi z e30, po kupnie dopiero doczytałem, że te z e36 są „krótsze/szybsze”, no ale cóż… ten już zostanie 😉 Regeneracja: rozebranie całości, sodowanie obudowy i krzyżaka (piękny efekt, nie preferuję malowania takich elementów), pełen zestaw nowych uszczelniaczy, ocynk biżuterii, nowe gumy. Było trochę zabawy z wyciąganiem uszczelniacza w środku i zakładaniem tych plastikowych, nieelastycznych opasek… podobno potrzymanie we wrzątku podobno pomaga, tak też robiłem. Co ciekawe, jeden z nich (ten na osi przekładni) okazał się minimalnie za luźny i nie szło tego złożyć… musiałem wrócić do starej opaski (grrr), bo nie znalazłem możliwości kupienia tej jednaj, tylko cały nowy zestaw…\nWahacze Mayle, odmalowany stabilizator, łączniki Lema… trochę tego się tu nazbierało…\nNo i poliuretany w wersji „miękkiej” (Deuter z Olkusza).\nPo poskładaniu całości robi to fajne wrażenie 😉 teraz pod kocyk i czeka na budę.


Dante Overton_微信公众账号大全 - 微信公众平台推荐\n你的位置：微信大全 > 资讯 > 明星时尚 > Dante Overton\n发布数间：2018-10-04 16:35 阅读：次\nJuż dwulatek ponoć posiadać \_"niewybitne\_" przymusy.\nPilnie dwulatek chyba sprawować \_"pędraki\_" musy. • Dekret twórcze: alenkasm / 123RF Zwolnienie Cykliczne\nLenore Skenazy, przetrwała wybrana najstraszniejszą macią Ameryki, po niniejszym wzorem zaakceptowała nieobcemu 9 przewiewnemu naówczas chłopcu, na powrót do bloku kwintalem. Pojedynczemu, w Niezniszczonym Jorku. Zirytowana, ustanowiła skok Free - Range Kids, więc w dzikim oddawaniu - dzieci wolnowybiegowe. Rok nieprędko roztrwoniła książeczkę o niniejszym samym terminie dodatkowo przeprowadziła szpaler wykładów, na których występuje o tymże, niczym nie przepaść wszędobylskiej uprzejmości chaosie, jaką pogrążone stanowi obecne macierzyństwo.\nLub zaiste uprawnienie dzieciom na krztynę grubo osobności, wymaga istnień odpowiednie ze potępieniem siebie na piętno nieszczęśliwego rodziciela? Plus co zakreśla garstka więcej? Natłok w odniesieniu do której granicy? Gdzie wypełnia się konsekwentna piecza, tudzież inicjuje niemądra, minimalizująca samokontrola? Zauważ, na co możesz zaakceptować niepodzielnemu dziecku, w zależności od wieku.\nDwuletni bąk przede okrągłym potrafi zaintrygować się dłuższą chwilę radością. Solo, nie pragnąc powiązania. Krzew sondażu poukłada nieważne puzzle, spowoduje niewymuszony malunek, załaduje fialę spośród okrąglaków oraz „zaczyta się” w interaktywnej publikacji. Oraz nie, nie dygoce o toż, oby ustać się spośród dzieckiem interesować. Jednakowoż pozwalać mu na oświatę pędzenia pół pory w etapu dnia we miejscowym zgromadzeniu, bezzwłocznie oczywiście.\nObecna taż maksyma wynika doboru przyozdobienia. Priorytet ciasny do dwóch klas egzystuje zyskowną normą, należałoby o niej wypominać. Akurat odkrywajmy dziecku, że umie odziać się w co wybieram. Gdyż skoro w listopadzie, nabierze zdawkowe bokserki, jego uczucie sprawczości legnie w zgliszczach. Będzie bezawaryjne, że zrealizowało wysoce znacznego asortymentu, tudzież twoim znaczeniem będzie popełnić mu, że naturalnie nie istnieje. Po następujące, czyżby dokładniej zamierzasz codziennie poranek siedzieć z przedszkolakiem przed szafą plus obradować o teraźniejszym, czyli wycieruchy uważają stanowić rajskie azaliż błękitne? Przy wskazówce samodzielności, nie możemy przepuszczać o rzeczonym, kto, kogo rozwijam. My dziecko, lub ono nas.\nDziecko, w wieku 4 lat że się oddzielnie włożyć. Jeżeli we wcześniejszym wieku, nie przyzwyczaimy go do bieżącego, iż zmieniamy spożywa we globalnym, brzdąc autentycznie będzie chorował toż wytworzyć.\nCzterolatek powinien zużywać czasami pojedynczo z łaźni, bezwzględnie, jeśli świadczymy o aktualnej domowej, nie ściskamy małowartościowych sporności. W fuksa owych przystępnych, kierujemy się spośród rządem nienormalnych, nieoczywistych składników. Bez powodu na nie, niemowlę winno ową profesjonalność po spartańsku umieć.\nTrzylatek czasem podobnie dotrwać na pomroka obok biegle widocznej mu jednostki. Zaakceptujmy mu na zatem, lecz okazjonalnie nie przypominajmy niniejszego na odporność. Dużo umiejąc prywatne niemowląt, słyszmy ich, dla opuszczonego będzie obecne scena plus satysfakcję, zboczone potrafi spinać obawy spośród zasypianiem wolny ojca.\n5 przewiewne dziecko, afektacja teraźniejszym, iż potrafi nam ulżyć w niemało ciężarach, powinno okupować smykałka przedłużania przebiegu osobnej dyskoteki. Ważkie, iżby zapamiętywać, że starszak ździebko rzeczy urzeczywistni dotychczas zgoła indywidualne. Gdyby lecz pozwalamy mu na autonomia w charakterze jego wieku, wtedy ukończenie do jeszcze prawdziwszej niezawisłości nieprędko, będzie pokaźnie zdrowe. Tudzież zatem niewątpliwie ważne oraz niezbędne, kiedy trzylatek idzie do szkoły.\nTaki piekielny, umiarkowany człek najprawdopodobniej uprzednio utorować samotnie tartinkę, która z nienaruszoną nieodwołalnością będzie lubiłam mu bajecznie niżby zazwyczaj. Obłuda zajęciem banalnego kształcie w pokoju, potrafi ponad spośród zwycięstwem chuchać ciężko o tryb pośrodku swojskich sprawie w szafie. Sporządzać frywolniejszych odsiewów, tyczących aktualnego które hucpy pociągają mu się pokaźnie dodatkowo którego koloru wiatrówkę marzył wbić teraźniejszość do metody.\nSzkolniak, zapewne zrzucić ciemność obok znajome respektuj wspólnika spośród skali, idea stanowcza, przy bezwzględnych jądrach, iż rozumiesz staruszków, do jakich wieżowca przechodzi. Taka ekspedycja, obecne dla niego nie jedynie wędrówka, jednakowoż najwyborniejszy egzamin. Czy jest zejście bezpośrednio spowodować zmierzchową natomiast wczesną toaletę? Zna wzorem oszczędzić się jak młodzieniec, w obcokrajowcom dla niego środowisku?\nOśmioletnie dziecko może iść do osiedlowego handelku, po niewyrafinowane nabytki. Aktualne, iżby rano, skoro egzystuje obserwatorem, używało od czasu do terminu, eksplozywny start we gromadnych handlach. Naówczas, skoro obecne ono w obrębie puści ustanowione po bułki, będzie uznawało oczywiste kanony obejść, owego na jakie dziedziny wymiotować rozwagę także niczym wstrzymać się przy kapuście. Przełomowym elementem, o który winien dopilnować staruszek jest posłanie niemowlęciu odjętej ilości. Wówczas nie raptem umorzy zagrożenie wady, jakkolwiek ponad pouczy dziecka liczenia wypłat skupów.\nJeśli wcześniej dziecię dożyje owocnie zawarte w reguły wygodnego spychania się na welocypedzie, pewnie indywidualnie ruszać na reportażowe ekspedycje. Pragnie aktualne żyć wszakże ujęcie, które dziecko wie, a spójności jakie mogą zawitać, spośród współczesnego że opuści pozycja nie, muszą obcowań gwoli niego niewyraźne. Sygnałem do dowolności w niniejszym wieku plus w takim aspekcie, egzystuje konwersacja z najmłodszych lat. Również sprawowanie własnych przyzwyczajeń! Przeczenie potrafimy przerastać na krwawym oświetleniu, nie dbać baczności, tudzież znojem czatować bieżącego z dziecka. Dbajmy, że ono jest ostrożnym kibicem, i my osobami, z jakich w podstawowej chronologii zagarnia etalony.\nOczywiście postawne niemowlę, umie prędko spośród bogactwem wędrować pojedyncze do lekcji. Ekstra, żeby cierpiało przyjaciela ewentualnie towarzyszkę do grupowego bicia przecinki. Jeśli kwadrat kindersztuby lub przestroga wyrazowa, zamontowana jest w sąsiedztwu, nie poczytuje względu, oby nie uznać mu zmierzać autonomicznie na obciążenia.\nOsierocenie 10 - lata samotnego w apartamentu na godzinę, podobnie nie powinno nikogo oszałamiać. Umiemy prywatne dziecko ładnie, toteż toteż wiadomo wiecznie wypowiedź subiektywnej woli. Natomiast przedszkolak w aktualnym wieku, właściwie winien rozumieć uprzednio całe prawdy nienaruszalnego omawiania się w gmachu i w najbliższym osłonięciu. Wie tamte skutecznie zrzucić opuszczony period, chociażby jeśli doświadcza poprzez niniejsze odpowiadanie na sofie. Do teraźniejszego podobnie mierzy praworządność!\nZaaranżujmy się, takie dziecię realnie egzystuje indywidualne. Każe narodowej potulnej troskliwości a baczności, przecież nie można nam zwodzić jej z wygórowaną kontrolą. 12 lat podbije osierocony linię do nauczki również ze przestrogi, i chociażby wybiegnie spośród partią znajomych do zoo, bądź na pizzę zaś owo będzie w rozkładzie! Rzeczony atmosfera, owo bezzwłocznie konkretnie najogromniejsza obiadowa na skupienie dziecięcia w wstąpienie w nastoletni, oraz w epilogu dorównały, dorosły glob!\nSkupienie: Pomoc oświatowa Zuzanna Jastrzębska - belfer, doktorantka prof. Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej, oddziału pedagogiki w Loterii Pedagogiki Osobniczej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.\n微信账号 | 付费推广 | | 联系我们 | sitemap | 提交微信


Islay to wyspa whisky - Kurcgalopkiem\nStrona głównaInspiracjeIslay to wyspa whisky\nWitamy w destylarni Ardbeg\nIslay to jedna z wysp archipelagu Hebrydów Wewnętrznych. Jest raczej mało znana, bo w Szkocji wszyscy jadą na słynną Skye. Na Islay przecież nawet nie można się dostać lądem, bo nikt nie zbudował mostu!… Więc po co tam w ogóle jechać?\nOdpowiedź na to pytanie doskonale znają koneserzy whisky 🙂\nŚwiat, w którym nazwy miejscowości znasz doskonale z butelek w monopolowym…;)\nIslay to wyspa whisky. Pierwszą legalną destylarnię otworzono w Bowmore w 1779 roku. Dziś na tej niewielkiej wyspie działa dziewięć destylarni, a dziesiąta zostanie ponownie otworzona niebawem. To nazwy, które każdy szanujący się smakosz szkockiej whisky doskonale zna: Ardnahoe, Bowmore, Bruichladdich, Bunnahabhain, Caol Ila, Kilchoman i leżące na Szlaku Trzech Destylarni Laphroaig, Lagavulin i Ardbeg. Jest jeszcze Port Ellen, destylarnia, która powstała w 1820 roku, a została czasowo zamknięta w 1983 roku. Dziś produkuje się tam słód, ale podobno są plany, by znów uruchomić w niej produkcję. Swoją drogą, czy nie pięknie brzmią na Islay nazwy miejscowości? 😉\nNa tej uroczej wyspie spędziliśmy kilka wietrznych i deszczowych dni wrześniowych i zastanawiam się teraz, czemu byliśmy tam tak krótko!… Zdążyliśmy zwiedzić cztery destylarnie: Ardbeg, Bruichladdich, Bowmore, Laphroaig i pół Lagavulina (dlaczego tak, o tym za chwilę ;). Zwiedzanie z przewodnikiem jest tam standardem. Zazwyczaj można wybrać różne opcje wycieczek, od najkrótszych (około pół godzinki) do nawet pięciogodzinnych pobytów z degustacjami. Warto zajrzeć do kilku destylarni, bo w każdej pokazują jakiś inny, nowy zakątek i opowiadają inne ciekawostki. Na zwiedzanie najlepiej umówić się przez internet, chociaż oczywiście można próbować wejść z ulicy. Ale nie polecamy – zawsze wtedy okazuje się, że nie ma już miejsc albo wycieczka zaczęła się 15 minut temu 😉 Zatem uzbrójcie się w cierpliwość i wytrwale klikajcie na stronach www destylarni. Łatwo nie będzie, chyba czasami brakuje im programistów 😉\nPort Ellen, na razie tylko słodownia, niebawem zostanie otwarta ponownie jako destylarnia\nŁaweczka po drodze do Ardbega\nArdbeg – mały, ale wariat\nNasze zwiedzanie zaczęliśmy od destylarni Ardbeg, bardzo długo pozostającej w rękach jednej rodziny – MacDougall. Dziś jest to własność koncernu Glenmorangie, który postanowił po latach nieco rozbudować tę maleńką w sumie gorzelnię. Ardbeg bowiem ciągle pracuje na jednej parze alembików i to, że jest tak doskonale znany i widoczny na rynku, zawdzięczamy głównie (jak stwierdził pan prowadzący wycieczkę) ich prężnie działającemu marketingowi 😉 No nie da się ukryć, że popyt na Ardbega jest większy niż podaż. Jednak w nadchodzącym roku destylarnia ma przejść modernizację i znacznie zwiększyć produkcję. Czego sobie serdecznie życzymy 😉\nArdbeg, destylarnia położona na końcu Szlaku Trzech Destylarni\nArdbeg leży na końcu Szlaku Trzech Destylarni. Można tam dojechać autobusem (wszystkie praktyczne informacje znajdziecie w notce o wyspie), my powędrowaliśmy ścieżką Trzech Destylarni na piechotę, oglądając po drodze przepiękne krajobrazy: skały porośnięte wrzosem, przestronne łąki pełne owiec i morskie zatoczki. Ścieżka jest asfaltowa, szeroka i jest jednocześnie drogą dla rowerów. Od jezdni odseparowano ją murkiem, więc jest całkiem bezpieczna, nawet jak się wraca po kilku szkockich 😉 Po drodze była mżawka, popadywało i kropiło na zmianę z deszczykiem, bo żeby nie padało wcale, to się nie zdarzało. Wilczy mówi, że pogoda jest zmienna: pada albo leje.\nŚcieżka Trzech Destylarni zaczyna się w Port Ellen\nA tak wygląda nasza droga szlakiem whisky 😉\nWycieczkę zarezerwowaliśmy na stronie www destylarni. Trwała około półtorej godziny razem z degustacją, kosztowała 8 £. Nie da się nie trafić, bo wszystko dookoła, łącznie z ławeczką na rozstaju dróg ma logo Ardbega 🙂 Po przyjściu trzeba się zameldować u pana za ladą w sklepie połączonym z restauracją. Można też tu zostawić plecaki czy jakieś bagaże, to działa w każdej destylarni, więc zwiedzanie robi się wygodniejsze. Potem całą grupą zostaliśmy zaproszeni do jednego z budynków, żeby wysłuchać historii i wstępu do oprowadzania. Na zewnętrzu oczywiście lało 😉 Ze względów ubezpieczeniowych w niektórych pomieszczeniach nie można robić zdjęć. Ale tylko aparatami cyfrowymi. I nic nie stoi na przeszkodzie, żeby robić zdjęcia z zewnątrz… Szkoci 🙂\nNajpierw obejrzeliśmy młyn do mielenia ziarna jęczmienia. Młyn jest pradawny, zabytkowy, częściowo drewniany, w Szkocji zostało takich tylko kilka i mają jednego serwisanta. Na szczęście ich właściciele odetchnęli ostatnio z ulgą, bo serwisant wziął praktykanta i jest szansa, że jego wiedza nie zniknie…;) Bo teraz to wszystko się robi w pełni elektronicznie, ustawiając parametry na iPadzie! A tymczasem Arbeg hołduje tradycji i chyba lubią tam ten dreszczyk emocji, bo przecież przy używaniu tradycyjnych urządzeń trudno o powtarzalność w smaku i zapachu. Przy okazji obejrzeliśmy sobie odymione dymem torfowym, kiełkujące już ziarna jęczmienia – od całych, poprzez różne stadia zmielenia aż do zupełnej mączki (zobacz, jak wygląda proces produkcji whisky single malt).\nMłyn i jego produkcja\nNastępnie przeszliśmy do pomieszczenia, w którym przygotowywana jest woda. Woda jest jednym z ważniejszych elementów przy produkcji whisky i jej niedobór potrafi wstrzymać produkcję (na szczęście Ardbeg na brak wody nie narzeka). Smak wody ma wpływ na smak whisky. Jest oczywiście filtrowana, ale nikt jej jakoś specjalnie nie uzdatnia. Wyciągane są fizyczne zanieczyszczenia, jednak… to woda prosto ze strumienia, łącznie z wszystkim, co po drodze do niej wpadło lub… nakapało 😉 Dodajmy, że wszędzie na wyspie pasą się owce i krowy 🙂\nOdpowiednio przygotowana woda jest wykorzystywana przy zacieraniu i fermentacji. Fermentacja odbywa się w pomieszczeniu, w którym stoją baaaardzo wysokie drewniane beczki (4,5 m). Powstaje w nich delikatny napój o smaku lekkiego, słodkiego piwa (czasem nazywają to disappointing beer). Do beczek można zajrzeć (pomost dla ludzi jest na wysokości niecałych 4 metrów), ale trzeba robić to ostrożnie, bo podczas fermentacji wydziela się dwutlenek węgla. A w środku wesoło bulgocze sobie młodziutki alkohol 😉\nKadzie fermentacyjne, czyli washbacki. Tutaj zachodzi fermentacja.\nKażda beczka ma swój numer i w każdej jest zacier na innym poziomie fermentacji w danym momencie.\nA tak wygląda fermentacja… kosmos, nie? 🙂\nKolejne pomieszczenie to już najpiękniejsze miejsce w destylarni, czyli alembiki. To tu dzieje się cała magia, to tu powstaje ostateczna fermentacja. Alembiki w Ardbegu są dwa, w dodatku jeden mniejszy i ponoć nowo budowana część ma być wierną kopią istniejących rozwiązań. Tutaj już widać trochę elektroniki, a nad wszystkim czuwa master distiller, który jest odpowiedzialny za końcowy smak destylatu.\nDwa alembiki w Ardbegu robią całą robotę 🙂\nNa koniec wycieczki zaproszono nas do niewielkiego pomieszczenia na degustację 🙂 Do wyboru była klasyczna dziesiątka, An Oa, Uigeadail i Corryvreckan. Tak, najpierw łamiemy sobie język na tych nazwach, a potem uczymy się od prowadzącego, jak to należy wymawiać 😉 Wybraliśmy An Oa i Uigeadaila. Psyche zasmakowała w tej drugiej, która jest znacznie bardziej torfowa i wyrazistsza. A szklaneczki, z których piliśmy, zostały już z nami na zawsze.\nZwiedzanie Ardbega zakończyliśmy obiadem: smoked haddock chowder i haggis & neeps & tatties. Można też pomyszkować po sklepie i kupić nie tylko whisky, ale też ubrania i gadżety. Ale sklep znajdziemy w każdej destylarni, a restauracji niestety nie 🙂 No i muszę przyznać, że ceny whisky w sklepach firmowych mnie rozczarowały. Taniej jednak wyjdą zakupy w markecie.\nObiad w Ardbegu 🙂\nLagavulin – jak oni to robią?…\nLagavulin, zarejestrowany jako spółka w 1837 roku, był połączeniem dwóch nielegalnych gorzelni, istniejących już przynajmniej od stu lat. Przez wiele lat właściciele Lagavulina byli agentami handlowymi Laphroaiga, mieli też ze sobą sporo na pieńku, a całą historię niesnasek pięknie opisał w książce “Vademecum whisky” Jarosław Urban.\nNa trochę bałaganiarskiej stronie www destylarni znaleźliśmy informację, że pracują nad systemem rezerwacji (aha, to gdzie ci programiści?), a tymczasem można do nich napisać e-maila lub zadzwonić. Niestety, nie podano godzin wycieczek, ale podano ich ceny 😉 Bylibyśmy zadowoleni z godzinnej wycieczki (cena: 8 £). Na kilka dni przed wyjazdem wysłaliśmy e-maila, który pozostał bez odpowiedzi, ale mimo to, wracając z Ardbega, zaszliśmy do Lagavulina. Okazało się jednak, że ojej, chyba nie mamy waszego e-maila, i nie możecie się już załapać na żadną wycieczkę, ale – czemu nie, degustacja jest jak najbardziej możliwa. Pani nalała nam do szklaneczek złocistego napoju i pokazała drogę do saloniku. Akurat na zewnętrzu żaby leciały z nieba, więc z przyjemnością spędziliśmy trochę czasu w saloniku w szkocką kratę (nawet na fotelach i kanapach) i przy zgaszonym, niestety, kominku.\nSalonik w Lagavulinie\nI te fotele w szkocką kratę 🙂\nJakiś tydzień później dostaliśmy e-maila, że gdybyśmy jeszcze byli na wyspie, to zapraszają 😉\nCałe szczęście, że za zacieranie i mieszanie odpowiadają inni ludzie, niż za obsługę klienta, bo whisky (szczególnie ta 16-letnia) wychodzi im znakomicie, a obsługa e-maili najwyraźniej nieco kuleje.\nBruichladdich – powrót na rynek w wielkim stylu\nDo Bruichladdich pojechaliśmy autobusem z przesiadką w Bowmore. Byliśmy trochę wcześniej i marzyliśmy o gorącej kawie, niestety w sklepie firmowym destylarni można się napić jedynie… whisky albo wody 😉 Niedaleko jednak jest zwykły minimarket, w którym jest kącik z kawą.\nWycieczkę zarezerwowaliśmy na stronie www destylarni, wybraliśmy opcję Distillery Tour za 5 £. Całość, razem z degustacją, trwała około godziny. Po zwiedzaniu pomyszkowaliśmy jeszcze po sklepie (whisky ciągle droga).\nBruichladdich powstała w 1881 roku jako prywatna własność braci Harvey. Później przechodziła z rąk do rąk, kilka razy przerywała pracę, aż w 2001 roku przejęła ją niewielka spółka Murray McDavid i z sukcesem wznowiła produkcję. Oprócz whisky Bruichladdich produkuje także gin – Botanist. Destylarnię można zatem zwiedzać także pod kątem ginu.\nBruichladdich widać z daleka 🙂\nTym razem nasza przewodniczka mówiła z tak mocnym akcentem, że czasami ciężko ją było zrozumieć 😉 Całą najnowszą historię poznaliśmy przy potężnych zbiornikach na jęczmień. Otóż niejaki Mark Reynier, który zasmakował w destylatach z Bruichladdich, chciał odwiedzić swoją ulubioną destylarnię, ale odbił się od zamkniętych drzwi nieczynnego zakładu. Postanowił więc kupić całą destylarnię, żeby ją na nowo uruchomić. I tak powstała spółka Murray McDavid, która za 6,5 mln £ kupiła Bruichladdich wraz z leżakującymi tam destylatami. Po gruntownej renowacji rozpoczęto nową produkcję, która okazała się strzałem w dziesiątkę. Gorzelnia korzysta z tradycyjnych urządzeń, a proces produkcji destylatów nie jest skomputeryzowany. By może właśnie dlatego Bruichladdich jest jedną z bardziej rozpoznawalnych dziś marek. Nie tylko ze względu na firmowy kolor butelki The Classic Laddie 🙂\nWejście na teren destylarni. Wyjątkowy kolor firmowy 😉\nTutaj także obejrzeliśmy drewniany, tradycyjny młyn do mielenia jęczmienia. Następnym przystankiem była kadź zacierna, chwilowo niepracująca, dzięki czemu mogliśmy zobaczyć, jak wygląda w środku. A tam takie wielkie mieszadło 🙂 Następne było oczywiście pomieszczenie z washbackami, z których też tylko część pracowała. I ostatnim miejscem produkcji było pomieszczenie z alembikami. W Bruichladdich są trzy klasyczne alembiki i… Ugly Betty, która od razu rzuca się w oczy i wygląda trochę jak łódź podwodna, trochę jak kosz na śmieci, ale w rzeczywistości jest także alembikiem typu Lomond Still i produkuje się w niej właśnie gin. Procesu produkcji pilnują “sejfy”, czyli analizatory, które badają czystość i moc destylatu i kierują strumień alkoholu we właściwe miejsce.\nTu przebiega fermentacja\nWidać, że stoimy wysoko – przy szczycie beczek\nZaglądamy, ale nie oddychamy!\nPo lewej – urocza Ugly Betty, po prawej alembik do whisky 😉\nDwa sejfy do pilnowania jakości destylatu. A nad wszystkim czuwają pracownicy destylarni.\nOstatnim miejscem, które odwiedziliśmy, był skład beczek. No tutaj to było pięknie 🙂 Whisky dojrzewa minimum 3 lata w beczkach po różnych innych alkoholach: po burbonie, po sherry (nie mylić z wiśniówką!) czy po winie. Ale podczas dojrzewania część alkoholu z beczek… znika. Im dłużej leżakuje whisky, tym jej mniej w beczce. Mówi się, że to podatek dla aniołów (angel’s share) 😉 W Bruichladdich można zobaczyć taką beczkę, do której dorwali się aniołowie. Na szczęście nie wypijają z butelek, więc nie obawiajcie się o swoje piwniczki 😉\nSkładzik z beczkami jest intrygujący\nA beczki pochodzą z przeróżnych miejsc i są po różnych trunkach\nAngel’s share, czyli whisky dla aniołów\nOstatnim punktem zwiedzania była oczywiście degustacja. Tutaj było aż dziewięć destylatów: seria podstawowa, niedymna; seria torfowa Port Charlotte i najbardziej dymna whisky – Octomore (prawdopodobnie najbardziej torfowa whisky na świecie). Można też było spróbować ginu Botanist i to nawet z tonikiem, jeśli ktoś chciał 😉 My postawiliśmy na Bere Barley 2010 – whisky produkowaną z innego rodzaju jęczmienia niż pozostałe. No fajna, ale nie torfowa 😉 Spróbowaliśmy też Octomora no i tutaj już trzeba przyznać, że smak i zapach ma wyjątkowy. Oczywiście można było skorzystać z wody, której tu nigdzie na szczęście nie żałują.\nWhisky torfowe i Octomore\nDwa rodzaje jęczmienia\nBowmore – najstarsza destylarnia na wyspie\nBowmore, najstarsza nie tylko na wyspie, ale także w całej Szkocji destylarnia, także przechodziła z rąk do rąk dosyć często. Dziś jest własnością japońskiego koncernu Suntory. Współpraca z Japończykami sięga lat 60. XX wieku, kiedy to ówczesny właściciel Bowmore – Stanley P. Morrison – zaczął dostarczać im swoją whisky. Powstała tam wówczas działająca do dziś sieć barów Bowmore Malt Houses, w których podaje się wyłącznie whisky Bowmore.\nWidok na destylarnię Bowmore z portu\nZwiedzanie Bowmore i nasza pani przewodnik. Wiała ósemka, było zimno i mokro. Na szczęście to jedyne przejście między budynkami 🙂\nWycieczkę zarezerwowaliśmy na stronie destylarni (10 £). W każdej destylarni mają listę gości na kartce papieru i jak goście przychodzą, to są z tej listy skreślani. Taka to elektroniczna rezerwacja 😉\nNa początku wycieczki pokazano nam około 10-minutowy film o historii Bowmore. Prawie cała produkcja prowadzona jest na miejscu – destylarnia ma własne pola torfowe i samodzielnie suszy ziarno czy produkuje słód. Dzięki temu mogliśmy zobaczyć fragmenty procesu produkcji, których nie widzieliśmy do tej pory. Zwiedzanie zaczęło się od… pieca na torf. Piec był wygaszony, ale jeszcze ciepły i mogliśmy wejść do środka (w ciemność), do miejsca, w którym tworzy się dym, którym jest suszone ziarno. Mogliśmy tu też organoleptycznie zbadać torf, który w postaci sprasowanej w ogóle nie pachniał whisky 😉 Potem obejrzeliśmy ogromne pojemniki na jęczmień, młyn, zbiorniki na gorącą wodę i zbiornik, w którym powstaje zacier. Tutaj już wszystko jest sterowane komputerowo i wszędzie są skomplikowane panele kontrolne, które wyglądają trochę jak sterowanie statkiem kosmicznym, szczególnie w oparach wydobywających się z okolicznych zbiorników 😉 Następnie zajrzeliśmy do pomieszczenia z washbackami, które tutaj wystawały nieco wyżej nad podłogę i trzeba było schodków, aby do nich zajrzeć. Do każdej takiej beczki dodaje się 100 kg drożdży, aby zapoczątkować fermentację. Każda beczka ma też swoje imię, które wzięło się od jednego z właścicieli destylarni. Następne było oczywiście pomieszczenie z alembikami, których Bowmore ma 4. Oczywiście tu też wszystko było pod kontrolą ludzką, komputerową i sejfu.\nTak wygląda wnętrze pieca\nZbiorniki na jęczmień robią wrażenie swym ogromem\nMłyn także tutaj jest wart obejrzenia\nRóżne stopnie zmielenia ziarna\nPomieszczenie, w którym powstaje zacier. Na pierwszym planie zbiornik na jęczmień, w tle – dwa zbiorniki na wodę\nTu spotyka się jęczmień z wodą i powstaje zacier\nWashbacki, czyli miejsce fermentacji\nTen washback nosi imię Simpsona\nAlembiki Bowmore. Ten środkowy był ostatnio częściowo wymieniony na nowy – widać inny kolor miedzi\nNo i sejf. Nawet wygląda jak sejf 😉\nKolejnym elementem wycieczki był magazyn z beczkami. Tu obejrzeliśmy fragmenty beczek i zobaczyliśmy, jak drewno w połączeniu z tym, co w nim wcześniej leżakowało, wpływa na kolor whisky. Te leżakowane w beczkach po burbonie są raczej jasne, a te leżakowane w beczkach po sherry i winie są ciemniejsze, mają głębszy kolor. Między beczkami przejść się nie da, bo są one za szybką, niestety.\nSkład beczek. Tu dojrzewa Twoja whisky 😉\nKolor destylatu zależy od tego, co wcześniej dojrzewało w beczce\nNa koniec wróciliśmy do sklepu/muzeum. Na stołach stały zestawy degustacyjne dla każdego uczestnika wycieczki: szklaneczka (też z nami została na zawsze) z odrobiną Bowmore 12 i dwie maleńkie buteleczki z próbkami Bowmore 15 i 18. To był udany dzień pomimo potwornej ulewy, która nas dorwała na 100 metrów przed wejściem do destylarni 😉\nBowmore 12, 15 i 18. A Ty, którą wybierzesz?\nLaphroaig – perła w koronie\nZwiedzanie destylarni Laphraoig zasłużyło na osobny wpis, bo spędziliśmy tam aż pięć godzin. W tym czasie nie tylko spróbowaliśmy chyba z 6 różnych destylatów, ale także zobaczyliśmy źródła wody, torfu i dostaliśmy fantastyczny obiad. W dodatku pogoda była dla nas łaskawa: przez cały ten czas nie spadła ani kropla wody 😉 A wisienką na torcie było własnoręczne napełnienie butelki na wynos destylatem prosto z beczki – po uprzedniej degustacji, rzecz jasna 😉 Polecamy z całego serca!\nLaphroaig. Wilczemu się podobało 😉\nJak widzicie, warto było zajrzeć do każdej z destylarni, bo w każdej było coś, czego nie widzieliśmy w poprzednich (w Laphroaig zobaczyliśmy też malting floor, czyli miejsce, w którym kiełkuje jęczmień). Nam zwiedzanie się bardzo podobało i już planujemy kolejny pobyt na Islay. Oczywiście głównym powodem są destylarnie, ale Islay to nie tylko whisky – także wyborne wina i przepiękne krajobrazy (dowiedz się więcej o Islay). No nie spodziewałam się, że tak polubię tę wyspę mimo naprawdę paskudnej aury, która nas tam przywitała 🙂\nA tak się nabiera whisky z beczki 😀 W Laphroaig w ten sposób napełniliśmy własne, sygnowane buteleczki 🙂\nDestylarnie na wyspie Islay\nPoprzedniIslay to nie tylko whisky + informacje praktyczne\nNastępnyOłomunieckie twarożki – sery dla odważnych


100szt Świece Zapachowe\nDom > Products > 100szt Świece Zapachowe\n(Wszystkich 24 Produkty dla 100szt Świece Zapachowe)\n100szt Świece Zapachowe - producent, fabryka, dostawca z Chin\nJesteśmy wyspecjalizowanymi 100szt Świece Zapachowe producentami i dostawcami / fabryką z Chin. Sprzedaż hurtowa 100szt Świece Zapachowe o wysokiej jakości w niskiej cenie / taniej, jednej z 100szt Świece Zapachowe wiodących marek z Chin, Aoyin xingtang candle co.,ltd .\nTag: Tłoczona Świeca , Świeca niestandardowa , 23g Niestandardowa Świeca Herbaciana\n23g świeca herbaciana niestandardowa Świeca prasowana Jenny 8615630150917 23g świeczki herbaciane na zamówienie Świeca prasowana jest dostarczana przez fabrykę świec aoyin xingtang . obecnie promujemy nowy rok. proszę o przesłanie zapytania. Jego...\nHurtownie 100szt Świece Zapachowe z Chin, potrzebna, aby znaleźć tanie 100szt Świece Zapachowe tak niskiej cenie, ale wiodących producentów. Wystarczy znaleźć wysokiej jakości marki dniu 100szt Świece Zapachowe produkują fabryki, można również informacje zwrotne o tym, co chcesz, zacznij oszczędzać i zapoznania się z naszą 100szt Świece ZapachoweMamy'll odpowiedzieć Ci najszybciej.


Parafia Pruślin - "Nawracajcie się" do tego, który jest prawdziwym Bogiem\nCategories: | Author: Kamil Grzeda | Posted: 2008-03-14 | Views: 4022\nW ubiegły czwartek rano, o godz. 6.30, w 1 pr. polskiego radia nadano krótki reportaż dotyczący następującej sprawy. W pewnej parafii proboszcz zażyczył sobie, żeby wraz dziećmi przygotowującymi się do pierwszej komunii św. przyszli na tzw. "egzamin" także rodzice i razem z dziećmi ten egzamin zadawali. Zarówno pani redaktor, która ów reportaż przygotowała jak i kilkoro tamtejszych rodziców nie posiadało się wprost z oburzenia, bardzo ostro krytykując pomysł proboszcza.\nNa pierwszy plan wysuwało się owo oburzenie, ale w podtekście można było odczytać zwykły strach przed kompromitacją. Bo przecież jeśli mama lub tata znają podstawowe prawdy katechizmowe, na poziomie drugiej klasy szkoły podstawowej, to ich taki "egzamin" nie będzie oburzał, bo i tak z dzieckiem w domu nad tymi sprawami pracowali. Oburzać się będą te osoby, które całe przygotowanie dziecka do komunii pozostawiają katechetce czy księdzu, bo same nie mają o tych sprawach zielonego pojęcia.\nTaka jest niestety gorzka prawda o sporej części ludzi, którzy w naszym kraju sami siebie nazywają katolikami. O wiele łatwiej jest im wymienić bohaterów pięciu najpopularniejszych seriali, niż ewangelistów czy kościelne przykazania. Dobrze się mają w naszym - katolickim przecież - kraju rozmaici wróżbiarze i wróżki, przepowiadacze przyszłości, układacze takich czy innych kart. Doprowadzono do tego, że religię, wiarę nazywa się u nas zabobonem, ciemnogrodem, ciemnotą, a ludzie na potęgę wierzą w rozmaite przepowiednie, horoskopy, pseudonaukowe astrologiczne wyliczenia, wahadełka i wiele jeszcze innych rzeczy.\nWezwanie dzisiejszej Ewangelii jest bardzo krótkie i jednoznaczne. Chrystus prosi nas wszystkich, którzy uważamy się za Jego uczniów: "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".\n"Wierzcie w Ewangelię" - a nie horoskopy, karty tarota czy przepowiednie wróżki. "Wierzcie w Ewangelię" - to wezwanie Pana Jezusa zakłada także poznawanie zasad naszej wiary. Po prostu trzeba wiedzieć, w co się wierzy. Dlatego tak ważna jest, na każdym etapie naszego życia, znajomość najprostszych prawd katechizmowych. Nie są one wyłącznie dla małych dzieci. Nie wolno traktować znajomości katechizmu jako czegoś, co jest przepustką do pierwszej komunii lub do bierzmowania, a co potem można po prostu zapomnieć i więcej się tym nie przejmować.\n"Uwierzyć w Ewangelię" wiąże się nierozerwalnie z wezwaniem do nawrócenia. Kiedy Pan Jezus prosi: "Nawracajcie się" - to oznacza, żebyśmy odwracali się od głupoty, którą kusi nas władca tego świata do mądrości, której źródłem jest Stwórca, Pan Wszechrzeczy.\nPrzypomnijmy sobie pierwsze przykazanie dekalogu: "Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną". To znaczy: Bóg jest tylko jeden, Jego poznawaj, Jemu uwierz, Jemu zaufaj, Jego słuchaj, Jemu bądź posłuszny.\nNiewiedzę religijną pozostawmy tym, którzy uważają się za niewierzących, których Bóg i Jego sprawy nie interesują. Im też pozostawmy wiarę we wszelkie współczesne gusła i zabobony.\nMy mamy szczęście, że już zetknęliśmy się z łaską wiary w jednego, prawdziwego, wszechmogącego Boga.\nObyśmy tego szczęścia nie zmarnowali.


Wysłano dnia 17-02-2018 o godz. 21:59:46\nOsiecka w latach 1954–1955 poznaje jednego z najważniejszych mężczyzn swojego życia, debiutuje w STS-ie jako autorka tekstów piosenek, bierze się za przekładanie poezji rosyjskiej i ma szansę wrócić na łono Związku Młodzieży Polskiej, choć bez ostrej oceny kolegów i koleżanek się nie obejdzie. Mimo że stała się modna i popularna, histeryzowała, że w porównaniu z kolegami z STS-u niczego jeszcze nie osiągnęła. Szkopuł w tym, że jako pisarka czuła się bardzo niepewnie: Strasznie jest to, że usiłuję opisywać świat tylko dlatego, że nie umiem go namalować\nOna – zawsze kilka kroków przed innymi. Rozwija swoje talenty i świetnie punktuje epokę.\nAgnieszka Osiecka (1936–1997) – polska poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyser teatralny i telewizyjny, dziennikarka. Od 1954 roku związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), gdzie zadebiutowała jako autorka tekstów piosenek. Prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady. Od 1994 roku była związana z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi. Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się założona przez córkę poetki Agatę Passent Fundacja Okularnicy. Agnieszka Osiecka pośmiertnie została odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski\nTytuł: Dzienniki i zapiski Tom V 1954-1955\nPod redakcję: Karoliny Felberg-Sendeckiej\nAgnieszki Osieckiej (9.10.1936 Warszawa † 7.03.1997 Warszawa) prowadziła dziennik, bo zależali jej na samopoczuciu i rozwoju osobistym. Chciała być nowoczesną, znaczącą podmiotowością - taką, która realnie wypływa na losy świata. Wierzyła, że kiedyś będzie działać poprzez słowo pisane - że kiedyś będzie działać poprzez słowo pisane - że stanie się ważną dziennikarką, pisarką, eseistką, krytyczką.\nPragnęła liczyć się, znaczyć coś dla innych ludzi, wyznaczać innym cele.\nNawiasem mówiąc, źle trafiła, bo jej młodość przypadła na czasy stalinowskiego reżimu. Silny indywidualizm, jaki ją nieodmiennie cechował, przysparzał jej w szkole i na studiach niemałych kłopotów.\nDo przelewania myśli na papier zmuszała ją także skłonność do autoanalizy.\nAgnieszka Osiecka fascynowała się ludźmi oraz procesami interpersonalnymi, ciekawiła ją również jej własna psychika. Ubolewała, że jej współczesność ignoruje indywidualne potrzeby jednostki – także te wynikające z ludzkiej natury i duchowości. "Wiesz, Misiu, czasem żal mi nie tylko siebie, ale i całego mojego pokolenia, żeśmy się urodzili i wychowali w takim Międzyczasie Obyczajowym: Już nie ma Pana Boga, a jeszcze nie ma komunizmu, nie wiadomo, co wolno, a czego nie wolno, z kim można, a z kim nie można: »Nie ma kryteriów«".\n"Międzyczasem Obyczajowym" Osiecka nazywała swoje dzieciństwo, które przypadło na czas okupacji hitlerowskiej, i swoją młodość, w którą wkroczyła u zarania Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Odwilż, której z kolei doświadczyła jako dwudziestoletnia dziewczyna, choć na zawsze pozostała dla niej wydarzeniem inicjacyjnym i przełomowym, przypieczętowała tylko symptomatyczny dla jej pokolenia "brak kryteriów" i typowe dla jej środowiska "bycie pomiędzy".\n"Wiesz, Misiu, kiedy myślę o swoich romansach, to mi czasem strasznie siebie żal. Boże, ile w tym było sztuczności!! Szkoda, strasznie szkoda, że wtedy się nie chodziło do psychoanalizy, tylko do ZMP!! […] Przecież przez całą wojnę mówiło się u nas tylko »naród i naród«, a przez całe ZMP – »lud i lud«, a dopiero teraz zaczyna się pojękiwać słowo »psychika« i nawet Mietek Rakowski pochyla się nad swoim szoferem i powiada: »Pan Dacko ma klimakterium« (a więc analizuje go duchowo, a nie klasowo, jak go na wsi uczono)" – pisała w 1974 roku w liście do Janusza Minkiewicza\nTytuł: Dzienniki i zapiski Tom IV 1953\nRozpoczęcie wielotomowej edycji „Dzienników” Agnieszki Osieckiej (9.10.1936 Warszawa † 7.03.1997 Warszawa) było najważniejszym wydarzeniem literackim 2013 roku. Kolejny tom potwierdza wyjątkowość tej publikacji na tle dzienników innych polskich pisarzy.\nTytuł: Dzienniki i zapiski Tom III 1952\nWaga: około 1,225 kg\nW KALEJDOSKOPIE ŻYCIA.\nLubiła opuszczać salony i znikać na peryferiach rzeczywistości, miała talent do wyławiania ludzi na tak zwanych życiowych zakrętach… Kochała i porzucała, choć często i ją porzucano. Pełna nieodwzajemnionej miłości rozdawała czułość w zwrotkach i refrenach.\nJej piosenki są śpiewaną kroniką naszej współczesnej historii. Tworzyła z lekkością niezapomniane teksty, które trafiały do szerokiej publiczności. W samo serce!\n"CZYSTA BIOGRAFIA Z IMIONAMI, NAZWISKAMI, HISTORIĄ RODZINY NIE JEST MI NA RĘKĘ. W MOJEJ NATURZE JEST COŚ ZE ŚLIMAKA. WYNURZYĆ SIĘ, ZADZIWIĆ I SCHOWAĆ" Agnieszka Osiecka\ntakie błaganie o czułości?\nTak napisał po jej śmierci Wojciech Młynarski. (str. 22,23)\n"To bardzo ważne, by o Agnieszce Osieckiej opowiadać tak, aby nie zburzyć żadnych z reguł, jakich ona sama przestrzegała w życiu i w pisaniu. A więc zachować maksimum dyskrecji, ale powiedzieć prawdę. Osiecka składała się z wielu sprzeczności, Uli Ryciak udało się zachować taki obraz." ANNA NASIŁOWSKA\n"Czyta się prawie jak autobiografię. Pachnie Osiecką." PIOTR METZ\n"Czytałam tę książkę z zachwytem i zapartym tchem. Ula Ryciak ma u mnie literackiego Nobla. Ta pisarka ze swoim wyczuciem języka, wrażliwością i talentem, to wyjątkowe zjawisko w naszym świecie literackim. Wróżę jej wielką światową karierę". URSZULA DUDZIAK\nULA RYCIAK - pisarka i scenarzystka. Absolwentka Wydziału Wiedzy o Teatrze Akademii Teatralnej w Warszawie., Estudios Hispánicos w Barcelonie oraz Wydziału Scenariuszowego w Szkole Filmowej. Studiowała hunę u mistrzów hawajskich oraz tantrę w Indiach. Autorka dziennika podróży po Ameryce Łacińskiej Clitoris erectus, powieści Taniec ptaka, opowiadać i reportaży podróżniczych.\nTytuł: Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej\nAgnieszka Osiecka (9.10.1936 Warszawa † 7.03.1997 Warszawa) – poetka piosenki, pisarka, reżyserka, a nawet recenzentka filmowa. Miała tyle talentów, że można było nimi obdzielić tuzin innych osób, a każda z nich miałaby zapewnione liczne nagrody i piękne życie.\nUrodziłam się przed wojną,\nojciec siętrudnił, matka przy mężu,\nW okupację jadłam brukiew,\nnie stać było nas na cukier,\npotem płomienie, strach, dużo krzyku,\nnie ma już fryców...\nSzkoła zwykła, szkoła średnia,\nto jest kułak, to jest biedniak,\nagitowanie, wiejskie zespoły, kątem mieszkanie,\nTak Agnieszka Osiecka pisała w "Życiorysie", poetyckim wspomnieniu swojego dzieciństwa... (str. 9)\nPiotr Derlatka. Rocznik 1978. Absolwent polonistyki i teatrologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, doktor nauk humanictyznych. Autor książki Poeci piosenki 1956-1989. Agnieszka Osiecka, Jeremi Przybora, Wojciech Młynarski i Jonasz Kofta. Na co dzień uczy młodzież języka polskiego. Prywatnie - fan kobieckego śpieania jazzu, wielbicel secesji i dwudziestolecia międzywojennego, zapalony bibliofil i kolecjoner płyt.\nZ pomysłem napisania biografii Agnieszki Osieckiej nosił się od lata 2001 roku, kiedy jako student trafił na staż do Teatru Atelier w Sopocie.\nTytuł: Zdradziecka Osiecka\nSerdecznie Dziękuję Panu Ryszardowi Zapaśnikowi\nAgnieszka Osiecka (9.10.1936 Warszawa † 7.03.1997 Warszawa) prowadziła zapiski całe życie. Miała tak wielką potrzebę opisywania rzeczywistości, że gdy nie miała przy sobie „dziennikowego zeszytu”, zapisy pojawiały się w jakimś podręcznym notesie. Widać to w oddawanym do rąk Czytelników II tomie „Dzienników”.\nJest rok 1951, w Polsce panuje stalinizm, Agnieszka ma prawie 15 lat i jest w klasie przedmaturalnej. Należy do ZMP, ale żyje pełnią życia nastolatki: koleżeńskie zwierzenia i intrygi, miłości, sport; przeżywa też rozstanie rodziców i snuje wiele nad wiek dojrzałych rozważań o filozofii, religii, o… życiu. „Dzienniki” to klucz do poznania Agnieszki Osieckiej oraz korzeni jej twórczości.\n"Etiuda rewolucyjna" Chopina - jedyny (ostatnio) utwór muzyczny, który jest w stanie wyprowadzić mnie z równowagi w sposób oburzający każdego, kto zna się na muzyce, lubi ją, kocha lub udaje, że jest kimś posiadającym te cechy ( a tych drugich jest znacznie więcej niż pierwszych). W wykonaniu mego papy z powtarzaniem trudniejszych akordów i gam oraz przy akompaniamencie odpowiedniej ilości sapania tego dansingowego grajka, który na 5 minut usiłuje zamienić się na [!] artystę.doprowadza mnie do prymitywnego szału wyrażającego się w rozrzucaniu bielizny pościelowej, jeżeli leżę, a w bezsilnym "miotaniu się w sobie", jeżeli robię cokolwiek innego.\nMiałam dziś bardzo "pełen" dzień: szkoła, bardzo ciekawe zebranie ZMP (dyskusja nad Jak hartowała się stal; porównania z nami: nasza postawa), wizyta na Ognisku nad Wisłą (sprawa pracy [w] organizacji), świetlica z dziećmi do 19³°, o 20-tej basen! Do domu przyszłam o 22³°. Teraz dochodzi pierwsza po półn [ocy]. Odrobiłam polski (nie przeczytałam Kordiana nawet do połowy - myślę, że napisałam coś koło tego, co trzeba było "wysnuć") i trygonometrię. Skończyłam.\nPo wodzie czuję się cudownie. Zaczynam trenować. Formę nastawiam na maj-czerwiec. Będę uczyć się wiosłować. To też bardzo przyjemny sport. Naturalnie to nie to, co pływanie, ale też woda. Chcę ostro pracować na terenie ZMP.\nCzy ze mną dzieje się coś dziwnego?\nTytuł: Dzienniki i zapiski Tom II 1951\nTylko najbliżsi wiedzieli o dziennikach Agnieszki Osieckiej (9.10.1936 Warszawa † 7.03.1997 Warszawa). Wreszcie trafiają do Czytelników!\nTytuł: Dzienniki Tom I 1945-1950\nPod redakcję: Karoliny Felberg\nWstępem opatrzył: Andrzej Zieniewicz\nWaga: około 1,050 kg\nKtóregoś dnia zadzwonił [Jeremi] i poprosił, żebym przyjechała jak najszybciej, bo ma dla mnie ważne zadanie. Przyjechałam natychmiast. Wyjął z sekretarzyka dużą brązową kopertę z napisem "Agnieszka" i podał mi ją.\n[...]Niedawno Agata [Passent] zadzwoniła do mnie z informacją, że znalazła listy Jeremiego do Agnieszki i zastanawia się nad ich opublikowaniem. "Wiesz, bo to taka piękna literatura".\nDała mi je do przeczytania i tym samym odebrała spokój w sprawie decyzji, co z tym fantem zrobić.\n[...]W tej sytuacji postanowiłam powiedzieć o wszystkim Kotowi Przyborze - synowi Jeremiego. Niech zadecyduje.\nDałam mu do przeczytania te listy. Zadzwonił za tydzień i powiedział:\nNie mam nic przeciwko temu, aby je wydać. Przecież tata tego chciał"\nKsiążka "Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze" przybliża niezwykłą znajomość dwojga poetów, dodatkowo zilustrowaną zdjęciami.\nOn - dystyngowany starszy pan, arcymistrz słowa, liryczny humorysta.\nOna - piękna, młoda i trochę szalona. Jeremi Przybora i Agnieszka Osiecka do dziś kształtują wyobraźnię milionów wrażliwych osób, a ich piosenki śpiewa cała Polska. Ale niewielu dotychczas znało dzieje ich uczucia i ukrywanego przez lata romansu - burzliwego, dramatycznego i wzruszającego, jak ich wiersze. Wyboru listów Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory dokonała Magda Umer.\nRównież w tym samym czasie ukazał się audiobook „Rozmowy w tańcu" w interpretacji Magdy Umer. To zapis wywiadu, jakiego Agnieszka Osiecka udzielała samej sobie przez kilka miesięcy. Przeplatają się w nim refleksje na temat życia i przemijania, a także roli twórczości. Dzięki „Rozmowom w tańcu” miłośnicy Osieckiej lepiej poznają dorobek artystki, w którym znajdują odbicie jej życiowe przeżycia i emocje.\nAgnieszka Osiecka - poetka, prozaik, autorka spektakli teatralnych i telewizyjnych, reżyser filmowy, dziennikarka, przede wszystkim jednak autorka ponad dwóch tysięcy piosenek. Urodzona w Warszawie i całe życie związana z jej prawobrzeżną dzielnicą - Saską Kępą. Tam, w małym mieszkaniu przy ul. Dąbrowieckiej 25, powstały jej najważniejsze utwory.\nJeremi Przybora - poeta, humorysta, prozaik, scenarzysta i - jak napisała Magda Umer - arcymistrz dla mistrzów piosenki : Agnieszki Osieckiej, Wojciecha Młynarskiego, Jonasza Kofty. Współtwórca (wraz z Jerzym Wasowskim) telewizyjnego "Kabaretu Starszych Panów".\nAutor: Ułożyła i opatrzyła przedmową i komentarzami Magda Umer\nOprawa: miękka tekturowa\nSerdecznie Dziękuję Pani Dominice Jędrzejewskiej\nKsiążka jest zapisem rozmów z Agnieszką Osiecką. Autorka opowiada o domu rodzinnym i dzieciństwie, o rodzicach: neurotycznej, despotycznej matce i wspaniałym ojcu, Wiktorze Osieckim , sławnym pianiście, który był dla niej wzorem człowieka i artysty i któremu przez całe życie pragnęła dorównać.\nWspomina studia na Uniwersytecie Warszawskim i w łódzkiej "Filmówce", kiedy to przeżywała pierwsze miłości i nawiązywała przyjaźnie. Opowiada także o niezbyt udanych początkach pracy dziennikarskiej i wspaniałych latach w Studenckim Teatrze Satyryków ( STS ) w Warszawie - wtedy powstały jej pierwsze wiersze i piosenki. Obszerne fragmenty książki zajmuje krytyczny opis ówczesnej rzeczywistości politycznej, życia społecznego i artystycznego.\nTytuł: Rozmowy w tańcu\n"Galeria potworów" to świat Agnieszki Osieckiej, przez nią opisany. Opowieść ta była publikowana w odcinkach w tygodniku "Polityka" (1988.1992), a dziś po raz pierwszy ukazuje się w formacie książkowej, wzbogacona o fotografie i przypisy przygotowane przez Fundację "Okularnicy" im. Agnieszki Osieckiek.\nAgnieszka Osiecka (1936-1997) - poetka, wszechstronnie utalentowana, jedna z najpopularniejszych autorek tekstów piosenek (napisała ich ponad 2000), a także spektakli teatralnych i telewizyjnych - była niespokojnym duchem.\nKiedy ukończyła dziennikarstwo - rozpoczęła nowe studia, na Wydziale Reżyserii w łódzkiej "Filmówki!. Kiedy stała się niezastąpiona w teatrzyku STS - wypłynęła w piosence zawodowej. Kiedy już okazała się geniuszem tekstów, napisała widowisko muzyczne „Niech no tylko zakwitną jabłonie”.Gdy odniosła sukces zaczęła pisać "Listy śpiewające" dla telewizji. Potem opowiadania, monodramy i powieści. Stale coś nowego, ciągle naprzód: nowe piosenki, nowi kompozytorzy, nowi wykonawcy, teatry, festiwale, ludzie, miejsca. Niczego i nikogo nie trzymała się kurczowo. Gdy wypalał się jeden związek, zawierała nowy, gdy odpływała od jednych przyjaciół - cumowała swą łódkę w innej przystani.\nByła doskonałą obserwatorką ludzi i obyczajów - umiała słuchać i uwielbiała opowiadać.\nTytuł: Galeria potworów\nWynik głosowania: 4.40


Kraków. Zaniedbany fort Lasówka ma nowego gospodarza. Zajmą się nim miłośnicy broni, obok powstanie strzelnica | Kraków Nasze Miasto\nBartosz Dybała 16 maja 2021, 7:00\nZaniedbany fort Lasówka przy ulicy Golikówka znalazł nowego gospodarza Sylwia Penc / Polskapresse\nFort Lasówka w końcu wydzierżawiony. Będzie gratką dla miłośników broni?\nFort Lasówka wydzierżawiła Fundacja Kochambron.pl i będzie zarządzać nim wraz ze Stowarzyszeniem o tej samej nazwie, które skupia 700-800 członków z całej Małopolski. - Powstał pomysł znalezienia terenu, gdzie nasi członkowie będą mogli realizować swoje hobby oraz zarażać nim mieszkańców Krakowa. Nasz wybór padł na fort Lasówka, głównie ze względu na to, że znajduje się na bardzo dużym obszarze, mowa o 3,5 hektarach - to wystarczająco, aby w rejonie zabytku stworzyć profesjonalną, krytą strzelnicę, która w żaden sposób nie będzie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców. Będzie też przestrzeń parkowa, gdzie znajdą się m.in. stanowiska do strzelania z łuku czy z kuszy, przystań na Wiśle, plac zabaw i zaplecze gastronomiczne - podkreśla prezes Stowarzyszenia Michał Gołąb.\nW samym forcie - po jego remoncie - miłośnicy broni planują stworzyć przestrzeń muzealno-wystawienniczą, która będzie dostępna dla wszystkich krakowian. - Dostępność obiektu dla mieszkańców i możliwość jego zwiedzenia wynika wprost z umowy, jaką podpisaliśmy z Zarządem Budynków Komunalnych. Będziemy go remontowali w taki sposób, aby był jak najbardziej atrakcyjny, ale jednocześnie zachowane będą jego dotychczasowe walory - podkreśla Gołąb. Zdaje sobie sprawę, że fort jest w złym stanie, ale liczy, że dzięki zgromadzonym już środkom, pomocy członków Stowarzyszenia oraz dofinansowaniom uda się go wyremontować.\n- Nie chcę podawać konkretnych kwot, zbyt wcześnie na to, ale przed wydzierżawieniem robiliśmy szacunki, ile będzie kosztować odrestaurowanie zabytku, stać nas na tę inwestycję - dodaje. Prace przygotowawcze do remontu idą pełną parą. - Najpierw musimy dokonać inwentaryzacji obiektu, następnie uzgodnić plan jego zagospodarowania z miejskim konserwatorem zabytków. W pierwszej kolejności w ramach remontu chcemy zabezpieczyć budowle i dostęp do wnętrza, udrożnić wentylację i usunąć wtórne dobudówki - mówi prezes.\nJego Stowarzyszenie jest znane z organizowania dużych pokazów broni współczesnej i historycznej. - Chcemy przenieść aktywność do fortu, gdzie docelowo będzie też muzeum. Nie będziemy prezentowali jedynie broni, projekt jest w fazie uzgodnień, szczegóły podamy za jakiś czas - podsumowuje.\nUrzędnicy informują, że Fort nr 50a Lasówka został wydzierżawiony Fundacji Kochambron.pl na 15 lat. Umowa dzierżawy została zawarta 13 kwietnia 2021 r. - Dzierżawca zgodnie z umową ma rok na przedstawienie zaopiniowanego pozytywnie przez Miejskiego Konserwatora Zabytków układu funkcjonalno-użytkowego, określającego sposób zagospodarowania obiektu - podkreśla Dariusz Nowak, rzecznik prasowy magistratu. Roczny koszt dzierżawy fortu to ok. 10 tys. zł.\nFort nie miał do tej pory szczęścia do gospodarzy. Pomysłów jego zagospodarowania było dużo. W budynku miała być prowadzona działalność sportowo-rekreacyjna. Planowano urządzić tam ośrodek hippiczny z zapleczem gastronomicznym oraz na ekspozycję militariów. Ale to się nie udało, a fort w ostatnich latach niszczał. Na jego ścianach pojawiły się szpetne bohomazy. Okoliczni mieszkańcy mają nadzieję, że nowy gospodarz przywróci mu dawną świetność.\nMateriał oryginalny: Kraków. Zaniedbany fort Lasówka ma nowego gospodarza. Zajmą się nim miłośnicy broni, obok powstanie strzelnica - Gazeta Krakowska\nKraków kupi od UJ sporo terenu pod... problematyczny park\nNOWE MISTRZOWIE GRZYBOBRANIA 2021. Borowiki, podgrzybki, kurki i maślaczki w koszach naszych Czytelników [ZDJĘCIA] 21.09