2013. Trendy w marketingu na urządzeniach przenośnych - NowyMarketing\n2013. Trendy w marketingu na urządzeniach przenośnych\nAutor: Magdalena Czachowska 13.02.2013\nHTML 5, większa samodzielność marketingowców czy powiadomienia push – o trendach w marketingu mobilnym i przewidywaniach na rozwój tego typu komunikacji w 2013 roku pisze Magdalena Czachowska, dyrektor zarządzająca OMG Poland.\nMagdalena Czachowska – dyrektor zarządzający Online Media Group Poland. Odpowiedzialna za opracowywanie strategii rozwoju, budowę zespołu, zarządzanie operacyjne oraz nadzór nad poziomem usług OMG Poland. Od lat zawodowo związana jest z usługami w zakresie peformance marketingu. Wcześniej, jako affiliate marketing manager w ACR S.A., odpowiedzialna za rozwój działu marketingu afiliacyjnego oraz wprowadzanie nowych narzędzi marketingowych (uruchomiła pierwsze polskie programy afiliacyjne dla klientów takich jak Expander, Toyota Bank czy Provident). Twórczyni system3.pl, gdzie jako affiliate marketing director opracowywała strategię rozwoju spółki oraz była odpowiedzialna za zarządzanie i marketing spółki. Absolwentka Metod Ilościowych i Systemów Informatycznych w Szkole Głównej Handlowej oraz studiów doktoranckich w Akademii Leona Koźmińskiego.\nHTML 5 – przyszłość smarfonów.\nJedną z głównych zmian w 2013 r będzie stopniowe odchodzenie od aplikacji natywnych - w porównaniu z HTML5 są kosztowne i skrajnie nieefektywne, wymagają zatrudnienia dla każdej platformy specjalistycznych zespołów inżynierskich, menadżerów projektów oraz testerów. HTML5 jest odpowiedzią na te problemy – pozwala na stworzenie „uniwersalnej” aplikacji na każdą platformę. W nadchodzących miesiącach HTML5 stanie się standardem w czołowych systemach: Android i iOS (najnowsza wersja systemu już zawiera HTML5).\nW 2013 r. aplikacje zaczną tworzyć marketerzy.\nStatystyczny konsument ściąga ponad 100 aplikacji i spędza 12 procent czasu, przeznaczonego na konsumpcję mediów, korzystając z smartfona. Wniosek? Aplikacje mobilne nie będą już częścią strategii marketingowej – będą jej rdzeniem. Marketerzy dostrzegają potrzebę stworzenia mobilnego zaangażowania swoich klientów. Jednym z ich przejawów będzie coraz większe wykorzystanie geolokalizacji. Sprzyja temu rozwój FunMobility’s Mobile Relationship Management Suite, który zmieni sposób targetowania konsumentów przez marketerów. Platforma ta umożliwia komunikację poprzez m.in natychmiastowe wysyłanie ofert, czy też dowolnego kontentu na urządzenia przenośne, z użyciem targetowania w czasie rzeczywistym, czyli np. wtedy, gdy przechodzą obok konkretnego sklepu.\nM-commerce i m-kupony\nW 2012 r, aż 14,4% właścicieli smartfonów w Polsce robiło zakupy w sklepach internetowych oraz brało udział w aukcjach internetowych za pomocą urządzeń przenośnych. Już dziś, 29,6% Polaków używających smartfonów, sprawdza cenę produktów online (dane za Raport Generation Mobile 2012). E-commerce ewoluuje w stronę smartfonów i wykorzystania stron mobilnych w sprzedaży. Nie bez znaczenia jest tutaj rozwój mobilnych metod płatności, które mają szansę być jednym z motorów m-commerce.\nZwiązana z powyższymi trendami jest wznosząca się fala wykorzystywania kuponów w urządzeniach przenośnych. Każdej niedzieli jest rozdysponowanych 70 milionów kuponów, z czego 0,5% z nich to kupony digitalowe, które stanowią aż 10% realizacji. Najczęstsze ich zastosowanie to umożliwienie zakupów z rabatem, zniżkowe bilety, czy też wymiana kuponu na produkt.\nPopularność m-commerce, a także m-kuponów będzie rosła także dzięki powszechnej geolokalizacji oraz wprowadzaniu usług Near-Field Communications (NFC). Przykład, jak to może wyglądać w praktyce: potencjalny klient posiadający smartfon, jadąc samochodem po trasie, otrzymuje m-kupon z rabatem 30% na zakupy w stacji benzynowej, do której dojedzie za 5 min. Czyż to nie jest marzenie marketingowca?\nWiadomości tekstowe to przyszłość\nPowiadomienia push są przyszłością dla marketerów, zapewniając możliwość szybkiego zaangażowania ich klientów. Komunikaty tego typu są nawet trzy razy skuteczniejsze (generują trzykrotnie więcej odpowiedzi) od tradycyjnych e-maili i smsów.\nNa fali tej popularności pojawia się szansa na umocnienie się innowacyjnej platformy komunikacyjnej prosto z Indii – ZipDial oraz jej adaptację w Europie. System jest prosty: konsument wysyła sygnał ze swojego telefonu bezpłatny numer. Po wysłaniu sygnału, użytkownik dostaje określoną wiadomość sms z informacją. W Indiach, numery ZipDial powoli wypierają tradycyjną usługę Voice-mail wśród wielu firm. Nic dziwnego – to doskonała alternatywa: szybka, rzetelna informacja dla klientów, w dodatku w przystępnej formie tekstowej. Wiadomością przekazywaną przez ZipDIal może to być równie dobrze oferta, informacja produktowa, czy np. zaproszenie udziału w konkursie - platforma jest bardzo elastyczna. Firmy korzystające z tej usługi często decydują się na specjalizację numerów –dzwoniąc na jeden numer otrzymuje się w smsie zwrotnym podstawowe informacje o produkcie firmy, natomiast drugi numer służy do zgłoszenia chęci rozmowy z konsultantem.\nMożliwości ZipDial są właściwie nieograniczone, a platforma jest już z powodzeniem wykorzystywana przez takie firmy jak P&G, czy markę OREO. Dobrym przykładem efektywnego wykorzystania usługi zaprezentował Greenpeace. Organizacja ta, w ciągu 10 miesięcy od uruchomienia własnego numeru ZipDial zdobyła zainteresowanie i udział 1,31 miliona ludzi, z czego 30% użytkowników zaangażowało swoją rodzinę i znajomych.\nWpis inspirowany tekstem Top Mobile Marketing Trends for 2013


Ważki na kostce lodu [Łucja Wilewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00113 002706 20672549 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Łucja Wilewska Liczba stron: 219\nISBN: 978-83-7835-693-6 Data wydania:\nRedakcja Anna Seweryn Projekt okładki Pracownia WV Ilustracja na okładce @ Ladanivskyy Oleksandr/shutterstock.com Redakcja techniczna, skład i łamanie Damian Walasek Opracowanie wersji elektronicznej Grzegorz Bociek Korekta Urszula Bańcerek Wydanie I, Chorzów 2018 Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA 41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c tel. 600 472 609 office@videograf.pl www.videograf.pl Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o. 01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21 tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12 dystrybucja@dictum.pl www.dictum.pl © Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2018 Tekst © Łucja Wilewska ISBN 978-83-7835-693-6\nKiedy byłam mała, moja babcia opowiadała mi o tym, jak trafiła do szpitala, a jej życie było poważnie zagrożone. Doświadczyła śmierci klinicznej, powróciła jednak do świata żywych, a to za sprawą zakonnicy, która pracowała w tamtym szpitalu jako pielęgniarka i zaparła się, że nie pozwoli babci przejść na drugą stronę. To zainspirowało mnie do napisania części tej opowieści. Cała reszta jest zmyślona. Rozplątujemy siebie nawzajem, Ja ciebie, ty mnie. Stajemy raz bliżej, raz dalej, Czasem lepiej widać, Gdy nie patrzysz, Gdy oczy zamknięte, Spod powiek nie wystają, Nie podglądają. Kocham Cię.\n1. Łatwiej jest mi wstrzymywać oddech, niż po prostu oddychać. Kiedy zatrzymuję go w sobie, czuję się spokojniejsza, pewniejsza; wewnętrzny lęk – ten podły szczur, który od dzieciństwa podgryza mi żołądek – nie lubi tego. Woli, kiedy oddycham. Cieszy się zwłaszcza podczas wydechu – wtedy kąsa mnie najboleśniej. Dlatego oddechowe ćwiczenia relaksacyjne, o których nieraz czytałam w Internecie czy w papierowych wydaniach poradników, nie sprawdziły się w moim przypadku. Nie lubię oddychać, męczy mnie to. Tak, wiem, że to słabe, że tak nie powinno być, że oddech jest celem i sensem życia – przynajmniej tak mówią jogini, ci „oświeceni”, którzy wiedzą więcej od nas, „zwykłych ludzi”, od pospólstwa. To oddech wszystko nakręca, wprawia w ruch, sprawia, że nasionka dmuchawców ulatują wysoko w niebo, po to, by potem opaść na ziemię i ponownie zakiełkować w żyznej glebie. Oddech tworzy życie. Oddech jest życiem. A mnie najlepiej smakuje wstrzymywanie oddechu. Co zatem wynika z powyższego? Pytam, bo zwykle we wszystkim doszukuję się podtekstów i drugiego dna. Czy powstrzymuję energię życiową? Czy nie uwalniam jej, nie daję rozwinąć skrzydeł? Z pewnością nie, bo jest to za trudne, zbyt bolesne. Wolę wstrzymywać oddech, jestem w tym coraz lepsza. Naprawdę nie wiem, co przyjemnego widzą ludzie w oddychaniu. Dla mnie jest to po prostu męczący obowiązek, niepotrzebny trud. Wkurzam się, kiedy pomyślę, że będę musiała oddychać aż po grób. Rzadko też oddycham nieświadomie. Każdy wdech jest przeze mnie zauważany, nie przychodzi z łatwością i naturalnie, muszę włożyć dużo siły i samozaparcia w to, żeby zaciągnąć się plątaniną dwóch atomów O. Co zatem lubię? Kuchenne rewolucje Magdy Gessler i Salon sukien ślubnych, który wieczorami oglądam na TLC. Cenię sobie zwłaszcza tę edycję z Atlanty, z Monte’em. On jest po prostu genialny! To moje dwa najulubieńsze programy, mogłabym oglądać je bez końca. Lubię też Medium z Long Island. Ale spokojnie, nie oceniajcie mnie zbyt pochopnie już na samym wstępie – oglądam też Sześć stóp pod ziemią, House of Cards i Grę o tron. I jeszcze True Blood, ale to wyłącznie nocami, kiedy nikogo nie ma w domu. W Kuchennych rewolucjach jest coś wyjątkowego: coś, co sprawia, że oglądanie ich bardzo mnie uspokaja. Na przykład zeszłego lata postanowiłam wymalować pokój dziewczynek i okropnie nie chciało mi się do tego zabierać. Wpadłam jednak na genialny pomysł: otwarłam laptop i włączyłam Rewolucje, nastawiając w Playerze na autoodtwarzanie. Sama nie wiem, kiedy zdołałam dojść do trzeciego sezonu – bowiem właśnie wtedy malowanie, łącznie z wcześniejszymi przygotowaniami i późniejszym sprzątaniem, dobiegło końca. To był pierwszy raz, kiedy nie marudziłam przy pracach domowych. Uwielbiam marudzić! I narzekać. Zwłaszcza w obecności dzieci, bo one wykazują w tym względzie ogromną dozę zrozumienia i cierpliwości. I empatii. W przeciwieństwie do męża, który beszta mnie (wiem, to głupie słowo, ale sami podajcie lepsze na podmiankę) za każdy, najdrobniejszy nawet przejaw niesubordynacji, braku uśmiechu czy nieposłuszeństwa. I oczywiście braku dobrego nastroju. Tak, za to też można być karanym. Żona ma być uśmiechnięta, bo jak nie jest, to znaczy, że coś jest nie tak. A przecież mam najlepszego męża pod słońcem, dwie kochające córki, nie mam więc najmniejszych powodów do tego, żeby narzekać czy wybrzydzać. Pół świata głoduje, drugie pół nie ma dachu nad głową. My mamy dwa piękne pokoje, całkiem niedawno wyflizowaną łazienkę i kuchnię z oknami od strony zachodniej. Jak sami widzicie – nie mam najmniejszego powodu, a co za tym idzie – również i prawa, do narzekania i wybrzydzania. Dlatego też każdego ranka chodzę na paluszkach, modląc się, żeby mąż i dzieci obudzili się jak najpóźniej. Żebym mogła sama dla siebie popłakać i trochę pomarudzić, tak dla przyjemności i zachowania wprawy. Nie lubię się uśmiechać, a mimo to uśmiecham się przez trzy czwarte dnia, czy to nie chore? Znajomi uważają mnie za jedną z najbardziej uśmiechniętych osób, a w moim sercu wciąż tylko piasek, żwir i słone łzy. Dlaczego? Wstaję zawsze jako pierwsza. Robiąc sobie kawę z mlekiem albo herbatę z cytryną, zastanawiam się i rozważam wewnętrznie, czy marudzenie i narzekanie jest objawem niedoceniania życia, czy może słabego charakteru? Tak czy inaczej, czuję w środku siebie, że to mi szkodzi. Wiem, że nie powinno się narzekać, że to nie wypada, zwłaszcza gdy ma się tak wiele jak ja – w zasadzie wszystko. Dopijam herbatę przy drewnianym kuchennym stole, pokrytym przezroczystą ceratą w fioletowe kwiaty. Mój mąż nienawidzi cerat, uważa je za wieśniackie, ale już mu wyjaśniałam nieraz, że przy małych dzieciach obrus zdecydowanie się nie sprawdzi. A przecież szkoda niszczyć stół – taki ładny kupiliśmy, na promocji w Ikei, nowy, z jasnego drewna, prostokątny, stojący na czterech grubych nogach. Kiedy wstaje mąż lub któraś z córek, automatycznie wrzucam uśmiech numer pięć. Co z tego, że w sercu piekło, co z tego, że wichura w głowie i trzęsienie ziemi w brzuchu: na twarzy ma być uśmiech, bo to podstawa udanego związku i szczęścia w rodzinie. Tak mawiała moja babcia, tak mawiała moja mama, a teraz tak mawia mój mąż. Ja nie do końca się z tym zgadzam, no ale ja mam tylko maturę, teraz robię zaocznie licencjat z pedagogiki, a mąż jest prawnikiem po UJ-ocie. Przecież to oczywiste, że on ma zawsze rację. Że wie lepiej ode mnie. Zresztą, tak z ręką na sercu, ja sama również często przyznaję mu rację: jest ode mnie starszy i dużo rozsądniejszy. Zna się na ludziach, na świecie. – Dzień dobry, kochanie – ćwierkam z rana, choć dobry nastrój związany z patrzeniem na męża dawno już minął. Jakieś kilka lat temu. Mimo to nie poddaję się i walczę dalej, bo czy jest coś lepszego dla dzieci, dla moich małych, kochanych córeczek, niż dwoje rodziców na co dzień? Pełna rodzina jest podstawą i gwarantem poczucia bezpieczeństwa oraz późniejszego szczęścia dzieci. Każdy to wie: i on, i moja mama, i ja. – A ty coś taka uśmiechnięta z rana? – pyta w trakcie otwierania oczu. W jego głosie wyczuwam nutę ironii, ale pewnie, jak zawsze, niepotrzebnie doszukuję się pretekstu do sprzeczki. – Stało się coś? – A co się miało stać? – odpowiadam automatycznie. – Cieszę się, że cię widzę. To się stało. – Weź, nie gadaj – mówi i siada na łóżku. Ręce wyciąga wysoko w górę i przeciąga się jak kot. Potem roztrzepuje kołdrę nogami, łapie mnie i przyciąga do siebie. – Zostaw mnie, głupku, przecież widzisz, że jestem już umalowana – mówię z przekąsem i udawaną naganą w głosie. Po wielu dyskusjach dotyczących jego oczekiwań oraz moich praw i obowiązków, doszliśmy wspólnie do tego, że z rana kobieta powinna być wymalowana. On nie po to pracuje, żeby przed pójściem do pracy patrzeć na kogoś, kto ma nieestetyczne brązowe wory pod oczami, nieregularne brwi i rozczochraną fryzurę. On jest wyjątkowym estetą – wokół siebie musi widzieć piękno, piękno idealne. Powiem wam, że w pełni go rozumiem, bo też nie lubię widoku samej siebie z rana: kiedy patrzę w lustro zaraz po przebudzeniu, nie wiem, czy śmiać się, czy płakać. Z pewnością nie jest to widok godny czerwonego dywanu. A mój mąż zasługuje na wszystko, co najlepsze. W końcu to on zarabia i utrzymuje naszą rodzinę. Dlatego też już od ponad dwóch lat, zanim jeszcze obudzę go na śniadanie, biorę prysznic, ubieram się i wykonuję staranny makijaż. Bardzo długo rozmawialiśmy o konturówce do ust: ja nie znałam czegoś takiego. U mnie, na wsi, usta malowało się szminką albo błyszczykiem. Po prostu. Na czerwono czy różowo, tak żeby ładnie było, dziewczęco i trochę kusząco. Z kolei mąż, wiecie, miastowy, na dodatek prawnik, oczekiwania ma wygórowane: powiedział mi, że w mieście to konturówka jest podstawą. Nie można malować ust bez uprzedniego zaznaczenia ich konturu. Dlatego też po wielu z nim rozmowach dałam się w końcu przekonać i w rossmannie kupiłam na promocji kredkę do ust, za osiem złotych, firmy Belle. Potem na YouTubie obejrzałam parę filmików instruktażowych i teraz wiem już, że trzeba delikatnie zaznaczyć kontur, potem specjalną chusteczką odrobinę rozmazać go do środka i dopiero wtedy można zabrać się za wypełnianie środka szminką czy raczej pomadką, bo tak to się teraz mówi. Szczerze? Ja osobiście nie widzę żadnej różnicy pomiędzy malowaniem z konturówką i bez. Ale że mąż obyty, światowy, to widzi dokładnie. Zawsze dostrzegał, kiedy nie użyłam konturówki, no i potem były dwie godziny gadania. A po co serwować sobie taki poranek na własne życzenie? Co to ja głupia jestem, żeby nie uczyć się na błędach? Dziś mam na sobie czarną sukienkę z półokrągłym dekoltem (mąż nie lubi, kiedy chodzę w spodniach zbyt często. Pozwala mi na to w zimie, kiedy jest duży mróz, i czasem w lecie, kiedy zakładam szorty. Akceptuje obcisłe, najlepiej błyszczące lub lejące się sukienki i zwiewne spódnice), talię podkreśloną paskiem (oj, o to też toczyły się batalie pomiędzy nami), jasne rajtki w kolorze cielistym i szpilki. Zawsze budzę go ubrana w ten właśnie sposób. Żeby miło rozpoczął dzień, ale troszkę też po to, żeby uniknąć dyskusji z rana. I niemiłych komentarzy. Naśmiewania się i wyszydzania mnie. Krytykowania. Żeby choć raz rano wyprawić go cicho i spokojnie do pracy. – Podobno to dla mnie się malujesz. A skoro tak, to chyba mam prawo trochę tej szmineczki rozmazać? – pyta retorycznie, nadal mocno mnie trzymając. Jego adwokacka logika nie ma sobie równych. Nic nie odpowiadam, uśmiecham się. Oczy milczą. Z opresji ratują mnie dzieci: dziewczynki zawsze wiedzą, kiedy przyjść z odsieczą. Nie wiem, może to jakaś intuicja, a może rodzaj telepatii? W duchu dziękuję Matce Boskiej: mąż puszcza mnie i otwiera szeroko ramiona dla Julci i Wikusi. Ogromnie lubię ten widok, kiedy rzucają się tacie na szyję i przytulają go obie naraz. Śmieją się głośno, chichrają, że tata znowu bez majtek. Patrzę na niego speszona: faktycznie jest cały goły. Tyle razy prosiłam go, żeby zakładał coś na noc, ale on tego nie trawi. Jakimś cudem udało mi się w końcu wymóc, żeby nie chodził nago po domu i osłaniał przyrodzenie przed córkami, choć wcale nie mógł zrozumieć czemu. Dla niego było to normalne, paradować po domu bez ubrania. Dla mnie – nie. Pochodzę z tradycyjnej, katolickiej rodziny i ani razu w życiu nie widziałam żadnego z rodziców bez ubrania. Ba, nawet w bieliźnie to się nie zdarzało! Po wielu rozmowach chyba wreszcie zrozumiał, że jest to dla mnie ważne i teraz, kiedy wychodzi spod prysznica, na biodra zakłada ręcznik (najbardziej lubi ten stary, granatowy, kupiony za czasów naszej pierwszej zagranicznej podróży do Szwecji). – A kto mnie tak z rana tutaj napada, co? – pyta i gilgocze dziewczynki po brzuszkach. Obie chichrają się wniebogłosy, jeszcze mocniej łapiąc tatę za szyję. – O wy, dwie, ja wam dam, ja wam zaraz pokażę! – grzmi z uśmiechem na twarzy. Dziewczynki dobrze wiedzą, że to tylko żarty. Jedna szarpie go za ucho, druga wskakuje na kolana i skacze po nim bezlitośnie. – No bez przesady, Julcia! – mówi, choć wcale nie zamierza jej przeganiać. To uroczy widok i zawsze staram się jak najdłużej zachować go w pamięci. Zwłaszcza kiedy są gorsze dni, kiedy kłócimy się lub nie zgadzamy ze sobą. Zawsze wtedy, przypominając sobie dawne słowa mamy, biorę to wszystko „na rozum” i żeby wyciszyć się i uspokoić, wyobrażam sobie ten właśnie poranny widok. Widok, który rekompensuje wszystko. Widok, który jest sensem życia. Widok, którego za nic w świecie nie chciałabym zburzyć. Wikusia jest młodsza, ma cztery latka. Najbardziej lubi sypiać w dwuczęściowej, kremowej piżamie z Frozen. Na noc zawsze rozpuszczam jej ciemnobrązowe włoski, żeby gumki i spinki nie cisnęły jej w nocy. Śpi w skarpetkach, zawsze jest uśmiechnięta i umorusana na buzi. Uwielbia czekoladę, miękki miąższ z chleba, banany i łaskotki. Julcia jest inna. Starsza, poważniejsza, bardziej stonowana i mniej roześmiana od Wikusi. W jakiś dziwny sposób automatycznie wcieliła się w rolę starszej siostry. Zdarza się, że strofuje młodszą, że każe jej posprzątać zabawki albo siedzieć prosto przy stole. A ma dopiero niecałe siedem latek! Włoski ma jasnobrązowe, trochę jaśniejsze od Wikusi, końcówki się zakręcają, a włosy puszą się i falują, kiedy jest gorąco i wilgotno. Julcia bardzo tego nie lubi i zawsze każe zakładać sobie opaskę na włosy. Ma ich całą kolekcję: począwszy od zwykłej czarnej z plastiku, poprzez taką pokrytą granatowym materiałem w białe grochy, ma jeszcze jedną różową, drugą z błyskotkami i jeszcze taką na bal przebierańców, w formie korony. Choć ona lubi nosić ją po domu, nie tylko od święta. Julcia chodzi teraz do zerówki w przedszkolu, po wakacjach pójdzie do pierwszej klasy. Teraz mam łatwiej, bo obie dziewczynki zaprowadzam do jednego przedszkola. Są tam do czternastej, odbieram je zaraz po podwieczorku. Wikusia miała spore problemy ze zdrowiem, dlatego do przedszkola posłałam ją dopiero od tego roku. Trafiła do grupy średniaków i znakomicie się tam odnalazła. Pierwsze miesiące były trudne, bo mała co rusz łapała jakąś infekcję, ale teraz, po kilku miesiącach, sytuacja w miarę się unormowała. Chodzą obie razem, uśmiechnięte, zadowolone, trzymając się za ręce. Aż serce rośnie od takiego widoku! Odkąd wyszłam za mąż, nie pracowałam i cały swój czas poświęcałam rodzinie i domowi. Teraz, kiedy dziewczynkami zajmują się „ciocie”, szybko ogarniam całe mieszkanie, podłogi, odkurzanie, wszystko musi być na błysk. Potem nastawiam obiad dla męża, choć córeczki też zwykle zjedzą coś jeszcze na ciepło po powrocie do domu. Wiecie, jakie jest to przedszkolne jedzenie: panie kucharki starają się jak mogą, ale wykarmić pięćdziesiątkę dzieci nie jest przecież łatwo. Zupy są liche, z drobną kaszą, a moje córy przyzwyczajone do ziemniaków, makaronów, do schabowego. Mariusz lubi dobrze zjeść. Jego mama znakomicie gotuje, przyszło mi zmierzyć się z prawdziwą mistrzynią kulinarną. Mąż, oczywiście, nieraz porównywał nasze dania i z początku rzadko kiedy udawało mi się wygrać. Osobiście lubię próbować nowości, raz zrobiłam danie meksykańskie, innym razem lazanię, chciałabym kiedyś spróbować coś hinduskiego, a może nawet tajskiego? Jednak Mariusz jest zdecydowanym zwolennikiem tradycyjnej kuchni polskiej, dlatego też właśnie taka króluje na naszym stole. Kiedyś zrobiłam dla siebie coś innego niż dla reszty rodziny, ale głupio to wyglądało, gdy siedzieliśmy razem przy posiłku i jedliśmy różne rzeczy. Mariusz potem czepiał się w obecności dziewczynek, że mama dziwuje, że na siłę chce się od nas wyróżnić, że taka modna próbuje być, jak gwiazdy z telewizji. – Tylko przypadkiem nie próbuj zamawiać cateringu pudełkowego! – mówił, głośno się śmiejąc. Dziewczynki dopytywały, co to jest. – A, moje kochane, to jest ostateczny etap rozkładu kobiety – stwierdził z miną mędrca, a ja pod stołem zaciskałam z całej siły dłonie. Paznokcie wbijały się głęboko, ale nie do krwi. – Kiedy jakiejś mamusi nie chce się już gotować, ma w dupie swoje dzieci, wtedy bierze pieniądze tatusia i zamawia gotowe obiadki ze sklepu. Panowie przywożą je do domu samochodem, a jedzenie zapakowane jest w pudełka, jak karma dla psów, dlatego też nazywa się to dietą pudełkową. Dziewczynki aż otworzyły ze zdumienia oczy. Chłonęły każde jego słowo, jak świąteczne kazanie księdza proboszcza. Wiadomo, tata ma zawsze rację, wszystkie o tym doskonale wiemy. Nie podoba mi się wiele rzeczy, które Mariusz mówi dziewczynkom. Uważam, że niektóre są niesprawiedliwe, krzywdzące, na inne kwestie dzieci wydają mi się niewystarczająco dojrzałe. Parę razy wspomniałam o tym mężowi, jednak potem szybko tego pożałowałam. Nie dość, że skrzyczał mnie, że jestem głupia i zaściankowa, że celowo zaniżam iloraz inteligencji jego pięknych córek, to na dodatek stwierdził jeszcze z okropnie podłą miną, że nie mam żadnego, najmniejszego prawa do wtrącania się i ingerowania w to, jak wychowuje nasze córki. On się na tym zna, on wie, co robi, on nauczy je życia teraz, żeby w dorosłości radziły sobie lepiej ode mnie. No i powiedzcie mi, co mam na takie coś odpowiedzieć? Próbowałam dyskusji, krzyku, płaczu. Nic nie podziałało. Jego słowa bardzo mnie ranią, ale zawsze tak wszystko poprzekręca, poubiera w ładne hasła, jak z reklamy, że po prostu nie można temu zaprzeczyć. No bo jak? Czy nie chcę, żeby radziły sobie w przyszłości? Oczywiście, że chcę. A kto lepiej daje radę w życiu: ja czy on? Wiadomo, że on. Skończył studia wyższe, nie byle jakie, bo prawo. Zaraz potem dostał się na aplikację. Zarabia duże pieniądze, a ja tylko siedzę w domu. To oczywiste, że on lepiej wyprowadzi dziewczynki „na ludzi”. Twierdzi, że jego wychowywano w ten sam sposób, od dzieciństwa traktując jak dorosłego. Tylko dzięki temu stał się tak zaradny i przebojowy. Inteligentny i ambitny. Szczodry, dobry, uśmiechnięty, serdeczny i wyrozumiały. Zazdroszczę mu tego, tej niekończącej się pewności siebie. Jego córek, jego pięknych córek – zawsze używa tej formy w trakcie naszych rozmów. Bardzo tego nie lubię, z początku zwracałam mu uwagę, że to są nasze, a nie tylko jego dzieci. Raz nawet, kiedy się bardziej pokłóciliśmy, sama już nie pamiętam o co, wykrzyczałam mu wtedy, że to ja byłam w ciąży, że to ja nosiłam obie pod sercem, a potem to ja je urodziłam, nie on. – No i co z tego? – odparł, zdziwiony. Nie potrafiłam tego skomentować. Mariusz uśmiechnął się z cynizmem i dodał: – No, widzisz, bidoto, taka z ciebie sirota, że nawet w rozmowie z mężem sobie nie radzisz. Ale może to i dobrze, bo dzięki temu lepiej gary zmywasz – stwierdził chłodno i wyszedł z pokoju. A potem z mieszkania. Wrócił dopiero nad ranem. Ja zostałam sama, z wanną pełną łez. To tak bolało, tak drapało i paliło od wewnątrz. Nie wiedziałam, jak poradzić sobie z tak wielkim bólem. Co zrobić? I dlaczego on jest taki niedobry dla mnie? Jednak później, wieczorem, gdy dzieci już spały, a ja wgapiałam się w czarny, niewidoczny krajobraz za nocnym oknem, dochodziłam do wniosku, że przecież on i tak ma rację. Jestem niedojdą. Nie pracuję, nie zarabiam, nie radzę sobie w rozmowie. Ma najświętsze prawo do tego, by mi dogryzać, bo robi to szczerze i prosto z serca. Dla mojego własnego dobra. Żebym w końcu przejrzała na oczy i odmieniła się. Postanowiłam faktycznie odmienić się i wziąć za siebie tak na poważnie, odkąd obie dziewczynki posłałam do przedszkola. Wymyśliłam, że jeśli będę zarabiać, to wtedy on spojrzy na mnie inaczej, bardziej przychylnie. Tak bardzo chciałabym, żeby był ze mnie dumny. Wymyśliłam pedagogikę, bo wychowywanie dzieci to jest jedyne, co umiem robić, co dobrze mi w życiu wychodzi. Mariusz z początku był przeciwny, żebym w ogóle cokolwiek robiła, ale powoli, krok po kroku, przekonywałam go, że to zawsze dodatkowy zarobek, że nie będę pracować długo, że tylko na pół etatu i że to praca idealna dla kobiet… W końcu zgodził się, ale na studia musiałam pójść zaoczne i nie dał mi na nie ani grosza. Na szczęście pomogła mi mama. Nie wiem, skąd wzięła dwa i pół tysiąca, no ale pieniądze znalazły się i mogłam opłacić cały pierwszy rok z góry. Zajęcia odbywają się co drugi weekend. Na ten czas dziewczynki zawożę dzień wcześniej do mamy. I mama się cieszy, i dzieci, i Mariusz, i ja. Nauki jest sporo, ale podoba mi się to, o czym czytam. Studiuję na licencjacie z pedagogiki wczesnoszkolnej. Kurs jest dofinansowywany z Unii, dlatego pierwszy rok kosztował tylko dwa i pół tysiąca, a nie pięć, jak to zwykle bywa. Po trzech latach będę mogła pracować w szkole podstawowej albo w przedszkolu. Marzy mi się taka praca i uwierzyć nie mogę¸ że już niedługo będę panią nauczycielką! Mama chodzi dumna jak paw. Mariusz okropnie się ze mnie naśmiewa, ale ma do tego prawo. W końcu jest prawnikiem i nikt go nigdy nie prześcignie. – Mamusiu, dlaczego się wczoraj kłóciliście z tatusiem? – pyta mnie Wika w trakcie zakładania jej przedszkolnych pantofli. Julka poszła już do swojej grupy, Wiktorii trzeba jeszcze czasem pomóc przy przebieraniu się. Siedzi na drewnianej ławeczce, pomalowanej w czerwono-żółte kwiatki, a mnie serce łomocze jak oszalałe. „Boże, żeby tylko nikt tego nie usłyszał” – modlę się w duchu do Matki Bożej. – Nie kłóciliśmy się, tylko głośno rozmawialiśmy. Ile razy mam ci to powtarzać? – odpowiadam i czuję, jak rodzi się we mnie gniew. Mam ochotę zamknąć tej małej buzię. Szkoda, że to niemożliwe. – Ale, mamusiu, przecież dobrze słyszałam. Ty krzyczałaś, tatuś też coś wołał i mówił te słowa, których nam zabraniasz słuchać… Wiesz, te brzydkie – opowiada, ściszając głos, jak rasowa aktorka. – A potem ty płakałaś. Mamusiu, dlaczego wczoraj w nocy płakałaś? – dopytuje, nie dając za wygraną. Moja złość jest coraz większa, miesza się ze smutkiem, który zaczyna przejmować ciało, zaczynając oczywiście od twarzy. Wykrzywione usta, łzawiące oczy – to ewidentny znak nadchodzącego płaczu, którego po prostu nienawidzę. Chciałabym powiedzieć córce prawdę, ale nawet nie wiem, jaka by ona była. Płakałam, bo było mi smutno, choć sama nie wiem czemu? Bo za trudne to wszystko? Bo momentami mam dość wszystkiego? Bo nie radzę sobie? Bo nie mam siły wstawać z łóżka? Bo z tatą nie da się już normalnie porozmawiać? Tyle odpowiedzi cisnęło mi się na usta, ale nie użyłam ani jednej z nich. Zamiast tego, jak automat, wycedziłam z powstrzymywaną złością i bezsilnością: – Już powiedziałam, że nie płakałam. Musiało ci się to przyśnić. Widząc, że Wiktoria ma ochotę dalej drążyć temat, szybciutko odwieszam różową kurtkę zimową do szafeczki, na jej przedszkolnej półce układam zapasową bluzkę i cukierka, żeby mogła zjeść sobie w przerwie po spacerze. Zimowe kozaki, różowo-niebieskie, z nadrukiem bałwanka z Frozen, stawiam na szmacie ustawionej w korytarzu. Na koniec poprawiam jej bluzkę i wyganiam na salę do zabawy wraz z innymi dziećmi. Na odchodnym rzucam „ciociom”: Do widzenia! I w minutę jestem z powrotem na dworze, w drodze do domu. Pogoda dziś mroźna, chmurna. Wiatr podwiewa mi płaszcz i głaszcze chłodem po nogach. Dopinam ostatni guzik, nie pozostawiając mu możliwości na kontynuowanie zabawy, która dla mnie wcale nie jest zabawna. Ostatnimi czasy zdaje mi się, jakbym prowadziła podwójne życie, taką grę z samą sobą albo z tym kimś, kto patrzy i ocenia. Kto widzi wszystko, wie więcej ode mnie, ale nie pomaga, a przynajmniej nie tak, jak bym tego chciała. Z jednej strony można powiedzieć, że wszystko dobrze się układa, idzie po właściwym torze: córki są zdrowe, rosną, chodzą do przedszkola. Mariusz ma dobrą pracę, stałe zarobki, naprawdę nie mogę na to narzekać. Zaczęłam też studia… Za jakiś czas będę panią nauczycielką… Tylko jest jeden problem. No, dobra, może jest ich kilka, ale ten jeden i zasadniczy jest taki, że wcale, ale to wcale to wszystko mnie nie cieszy. Nie jestem ani trochę szczęśliwa, nie mówiąc już o wesołości. Już dawno zapomniałam, co to humor, żarty, luźna atmosfera… Nie znam tej pani. Kim tak naprawdę jestem? Która z tych dwóch mnie jest tą właściwą, tą bardziej prawdziwą? Ta, którą wszyscy znają? Która idzie dzielnie do przodu i stale się uśmiecha? Czy ta druga, z rozdartym sercem, w potarganych pończochach, bojąca się każdej nadchodzącej nocy, rozdygotana i roztrzęsiona? Bywało źle, to fakt, ale ostatnio jest coraz gorzej. Czasem wydaje mi się, że umieram. Czuję, jakby serce wariowało, wpadam w panikę, wyobrażając sobie, że rozpada się na kilka kawałków, niepasujących do siebie puzzli. Żołądek mam stale ściśnięty, zasupłany, rozglądam się nerwowo wokoło. Boję się, bardzo się boję, że czymś mu podpadnę. To jest straszne i najgorsze, co mogłoby się wydarzyć. Podpaść Mariuszowi z jakąś głupotą. Wpadki, takie poważniejsze, zdarzają się, nie robię sobie z ich powodu wyrzutu. Ale kiedy obrywam za błahostki, to pojąć nie potrafię, jak mogłam tak głupio, tak debilnie się zachować! Dajmy na to: zostawiam buty w przedpokoju, zamiast zanieść je do łazienki! Już na samym początku trwania związku ustaliliśmy, że tak będziemy robić, bo tak robiło się w domu Mariusza i to jest jedyny sensowny i estetyczny sposób przechowywania obuwia. Mieszkamy ze sobą już tyle lat, a mnie nadal czasem zdarzy się zostawić buty w przedpokoju. Jeśli jest to obuwie dziewczynek – on się nie gniewa. Sam zanosi je do łazienki, odpłacając mi za to obrażoną ciszą. Gorzej jeśli znajdzie tam moje buty. Wtedy, w zależności od pory dnia i jego aktualnego nastroju, może na mnie: nakrzyczeć, wyśmiać mnie lub też rozpocząć niekończącą się, wielogodzinną tyradę, dotyczącą mojej głupoty, mojego debilizmu, wieśniactwa i niewychowania. Im później w noc – tym gorzej. Raz zdarzyło się, że rzucił mi buty na stół, gotowałam akurat pomidorową z ryżem na jutro, dziewczynki mi pomagały. Bąknął tylko: – Sprzątaj po sobie, szmato. Nic nie odpowiedziałam, nie chcąc dolewać oliwy do ognia. Żeby jakoś wyjaśnić to przed dziewczynkami, przymknęłam cichutko drzwi i wyszeptałam im z uśmiechem: – Ale ze mnie gapa! Tatuś prosił, żebym położyła buty na szmacie, bo były mokre z pola, a ja zapomniałam! Dobrze, że mi o tym przypomniał. – Dziewczynki patrzyły i słuchały, choć nic nie powiedziały. – Dopilnujcie zupy, a ja tylko odniosę buty na miejsce. Dwa czy trzy razy zdarzyło się, że rzucił nimi we mnie. Raz były to ubłocone kozaki, innym razem brązowe botki, skórzane, ze złotym zapięciem. I jeszcze jeden raz pamiętam, dostałam wtedy klapkiem w twarz – tak śmiesznie plasnęło, że aż się sama zaśmiałam. – Jeszcze się śmieje, idiotka! – dodał na odchodnym, trzaskając za sobą drzwiami od sypialni. Na szczęście dziewczynki spały już u siebie. Mariusz nie zawsze taki jest. Potrafi być miły, czuły, wyrozumiały. Zabiera nas czasem na lody do macdonalda, niedziele spędzamy u jego matki, na Zabłociu. Zdarza mu się spytać, jak minął mi dzień i co będzie dziś na kolację. Nie mogę narzekać, wiem, że nie mam na co. To oczywiste, że miewa humory, że jest zestresowany, ale jak można nie być zestresowanym, pracując w sądzie? No jak? Na dodatek chciałby się dostać do prokuratury, a do tego potrzeba naprawdę stalowych nerwów. Dlatego też musi potem odreagować w domu, co ja doskonale rozumiem. W końcu jestem jego żoną i powinnam dawać mu wsparcie, takie, jakiego on w danej chwili najbardziej potrzebuje. Choć momentami bywa nieznośny i niepotrzebnie głupio uparty, to kocham go nad życie i nie wyobrażam sobie ani jednego dnia bez niego. Nie kłócę się więc, nie wybrzydzam, czasem, jak mnie już bardzo mocno wkurzy, to wejdę z nim w polemikę, ale w większości przypadków udaje mi się tego nie robić. Jestem wtedy zawsze taka dumna z siebie, uśmiecham się wewnętrznie, gdy tylko zaciskam zęby i pięści. Tylko potem w nocy mam koszmary, budzę się z krzykiem, cała spocona, albo w ogóle nie mogę zasnąć. I tak mam lepiej niż mama. Ona często chodziła poobijana na twarzy. Już jako dziecko przywykłam do widoku sinego lub fioletowego rumieńca na jej twarzy, w górnej części policzka czy wokoło oka. Pamiętam, że kiedy ojciec mieszkał jeszcze z nami, bardzo go nie lubiłam za to, że bił mamę. Złościłam się na niego i podobno raz rzuciłam się na niego z pięściami. Oddał mi, oczywiście po pijaku, ale mama mówiła, że byłam bardzo dzielna i nie uroniłam ani jednej łzy. Jej słowa bardzo mnie wtedy poruszyły. „Do dziś jestem taka dzielna, mamo – chwalę samą siebie w duchu. – Możesz być o to spokojna”. *** Po drodze z przedszkola zahaczam o biedronkę. Sklepikarki mają problem z zapełnieniem pustych po świętach półek. Na walentynkowe serca jeszcze za wcześnie, na wielkanocne jaja tym bardziej. Przedzieram się przez rozgadany tłum moherowych beretów, zauważyłam, że często tu rano wpadają, chyba po kościele. Stają sobie, jak gdyby nigdy nic, w samym środku alejki, zupełnie tarasując przejście. Do czerwonego koszyka na kółkach wrzucam podwójny filet z piersi kurczaka, brokuł do ugotowania na parze, półtora kilograma ziemniaków w żółtej, plecionej w oka siatce, żelki dla dziewczynek i dwa piwa dla Mariusza. Mamy taką niepisaną umowę, że on alkohol kupuje sobie sam, we własnym zakresie. Ja nie wnikam w ten temat. Wiem, że nie pije dużo i przede wszystkim nie wódkę, więc reszta mnie nie interesuje. Na szczęście choć tym jednym tematem nie muszę się w swoim dorosłym życiu zajmować. Tak czy inaczej, biorę te dwa piwa, niech ma zimne w lodówce, jak wróci. Niby nic, a humor będzie miał lepszy. Mama zawsze mówiła, że najważniejsze to dbać o męża, tak żeby nie miał się do czego przyczepić. Wzięłam sobie tę radę do serca i robię co mogę, żeby go zadowolić. Jego szczęście jest moim szczęściem. I szczęściem dziewczynek. Spokojnych, bezpiecznych, najedzonych. – Czterdzieści osiem dwadzieścia. – Słyszę zachrypnięty głos, dobiegający od strony kasy. – Ile?! – pytam z niedowierzaniem. Moje zakupy na pewno tyle nie kosztowały. – Przepraszam, nie dosłyszałam – dodaję po chwili, speszona. – Czterdzieści osiem dwadzieścia – odpowiada ze zblazowaną miną kasjer, niewiele młodszy ode mnie. – Kartą będzie – odpowiadam. Nie mam przy sobie aż tyle gotówki. Mariusz zostawił mi rano tylko trzydzieści pięć złotych na dzisiejsze zakupy. Postanawiam sprawdzić później rachunek, czy wszystko się zgadza. Może filety policzył mi dwa razy? – Zbliżeniowo? – dopytuje pro forma, wyglądając za okno. Na polu zrobiło się zupełnie ciemno, niebo zakryły granatowe, gęste warstwy chmur. Zaraz jak nic sypnie śniegiem. – Tak – odpowiadam, również spoglądając przez okno. Stoimy tak oboje przy kasie, ja z kartą w wyciągniętej dłoni, zbliżając ją w zwolnionym tempie coraz bliżej PIN pada, on również z ręką przy pin padzie, czekający na rachunek i potwierdzenie, które zaraz wyłoni się w magiczny sposób z tego małego urządzonka. Nasze spojrzenia skierowane są w tę samą stronę. Śnieg jeszcze nie pada, ale w tej samej sekundzie jak na komendę odwracamy głowy i spoglądamy sobie prosto w oczy. I wtedy dzieje się coś dziwnego. Zauważamy się po raz pierwszy świadomie. Ja nie jestem matką, robiącą zakupy kobietą, jedną z tysiąca, które on dzisiaj obsłuży. On nie jest kasjerem, jednym z wielu bezimiennych, u których dokonuję opłat za nabyte towary. Nagle, w jednej chwili, spotykamy się w swoich spojrzeniach i widzimy się takimi, jakimi jesteśmy. Dostrzegamy swoją własną prawdę: on moją, ja jego. Pomimo tysiąca różnic, które nas dzielą (on ma okulary i jest kasjerem, ja jestem matką i sypiam z prawnikiem), okazuje się, że w jakiś dziwny, nagły, pokręcony i trudny do wyjaśnienia sposób staliśmy się sobie bliscy. Nasze dłonie spotykają się: nie odejmuję karty od czytnika, nie chowam jej do portfela. Czekam, aż pojawi się potwierdzenie z karty. On zauważa ten gest z mojej strony, to jakby puszczone oko. Z PIN padu wydobywa się dźwięk, nagły, elektroniczny bulgot i przez ułamek sekundy on gładzi mnie po dłoni, nie spuszczając ze mnie wzroku. Usta same mi się rozchylają, zaskoczona cofam dłoń, ale moje ciało, mój brzuch krzyczą: „Wróć tam! Zostaw rękę, oddaj mu ją z powrotem!”. Okulary ma w czarnych oprawkach, raczej grubych, w uchu jeden kolczyk, mały tunel, pewnie ma dziary pod granatowym uniformem. Marcin L. – wyczytuję na plakietce, która jest przypięta do kieszeni firmowej, biedronkowej koszuli. – Dziękuję – mówię, oszołomiona, i machinalnie pakując zakupy do beżowej torby z filcu, wybiegam ze sklepu. Nie wiem, czy patrzy za mną. Chciałabym wiedzieć. Chciałabym, żeby patrzył… Śnieg zaczyna prószyć, kiedy jestem w okolicach Białogradzkiej. Spoglądam w niebo: białe płatki doskonale wyróżniają się na tle szarego smogu, wymieszanego z cienkimi chmurami. Naciągam czapkę mocniej na czoło, robi się chłodno. Widget pogodowy w telefonie wskazuje na temperaturę minus pięciu stopni. Tylko czemu w środku jest mi tak gorąco? To bez sensu. Wracam do domu szybkim krokiem. „Najpierw obrać ziemniaki, wrzucić do garnka z wodą, posolić, odstawić – notuję w głowie. – Pochować resztę zakupów do lodówki, kurczaka zamarynować w przyprawie z oliwą, odkurzyć, wymyć podłogi, posprzątać rzeczy dziewczynek, na pewno zostawiły okropny bałagan w swoim pokoju. Potem wezmę się za prasowanie koszul i jeśli teraz się pospieszę, to spokojnie wyrobię się ze wszystkim do 13:45. Właśnie wtedy muszę wyjść z domu, żeby odebrać dziewczynki z przedszkola zaraz po podwieczorku”. Wchodząc do mieszkania, trzaskam drzwiami i zamykam je na oba zamki. – Mariusz, jesteś? – pytam pro forma. Wiem, że go nie ma, ale „strzyżonego, pan Bóg strzyże” – jak sam zawsze powtarza. Dla bezpieczeństwa przechodzę po pokojach, upewniając się, że nigdzie go nie ma. Na stół w kuchni rzucam byle jak zrobione przed momentem zakupy i wiem już, że dziś nie wykonam stworzonego tak misternie planu. Staję przed lustrem w przedpokoju. Nie patrzę sobie w oczy, bo bardzo tego nie lubię. Zamiast tego przyglądam się sobie z przodu, z boku i nawet z tyłu. – Mariusz? – wołam dla uspokojenia sumienia. Nikt nie odpowiada. Żaden głos nie pojawia się w mojej głowie: ani ten prawdziwy, ani wyimaginowany. Powoli zdejmuję z siebie ubranie. Zaczynam od jasnych, wycieranych dżinsów, z dziurą nad lewym kolanem. Potem przechodzę do jasnoróżowego, puchatego swetra, ściągając go płynnym ruchem przez głowę i rzucając na ziemię. Po zdjęciu rajstop i bielizny staję przed lustrem całkiem naga. Długo przyglądam się odbiciu. Jaka tak naprawdę jestem? Czemu tak trudno mi to ocenić? Z jednej strony nie jest aż tak źle, jakby być mogło. Z drugiej strony faktem jest to, co zarzuca mi Mariusz: że po ciążach spasłam się jak świnia, roztyłam jak prosiak, że dupa mi urosła niemiłosiernie, że cycki obwisły od karmienia, że szpecących rozstępów mam kilka na biodrach i w ogóle, że jestem już nieapetyczna jak nadgryzione jabłko, które niedługo zupełnie spleśnieje i zbrązowieje. Czy to była prawda? Po części na pewno tak. A nie po części? Nie ważę sześćdziesiąt dwa, jak przed pierwszą, ani sześćdziesiąt cztery, jak przed drugą ciążą. Ważę sześćdziesiąt osiem, wiem to, choć nie ważyłam się ostatnio. Czy w jakikolwiek sposób mogę się komuś podobać, wydać się atrakcyjną? Jeśli tak, to chyba jakiemuś czterdziestolatkowi. Na pewno nie młodemu chłopakowi z tunelem w uchu. Choć może lubi starsze, gustuje w kobietach z kategorii MILF lub oversize? Może jest sado-maso? Kolczyk, okulary i prawdopodobnie tatuaże mogą to sugerować. Pewnie w gimnazjum słuchał rage’u, grangu i trip hopu. „Po co ja to w ogóle sprawdzam?” – dopytuje się umysł, a moje policzki pokrywa czerwony rumieniec. Po raz trzeci rozglądam się wokoło, oceniając, czy na pewno nikt mnie nie podgląda, zza okna lub z wnętrza białej szafy. Wydaje się, że w domu jest pusto. Pewności nigdy mieć nie można. Pomimo tego, co twierdzi Mariusz, to faktem jest, że lubi mnie dotykać i kochamy się dosyć często. Ja co prawda nie przepadam za seksem, ale co zrobić, taka już rola kobiety. Taki obowiązek. „Chciałaś być żoną, to teraz masz” – powiedziała mi kiedyś koleżanka. Nie lubię seksu. Jest nudny, męczący i przewidywalny. Jednocześnie kocham Mariusza, choć od pewnego czasu coraz częściej nachodzą mnie myśli o innych facetach. Wiem, że to niemoralne i gdybym chodziła, jak dawniej, do kościoła, to musiałabym się teraz z tego spowiadać. W mig ubieram się i biorę za przygotowywanie obiadu. Humor dopisuje mi i wszystko idzie szybciej i sprawniej niż zwykle. Nawet koszule odprasowałam i, nie uwierzycie, wszystko gotowe było przed trzynastą! To jest mój życiowy rekord. Mam teraz całą godzinę wyłącznie dla siebie. Postanawiam zaszaleć jak nigdy: robię sobie herbatę z miodem, cytryną i imbirem i wskakuję na łóżko, tym razem z pilotem w ręce. „TLC czy TVN Style?” – pytam sama siebie, uśmiechając się. Herbatę wypijam duszkiem, jeszcze gorącą, parującą.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wazki_na_kostce_lodu-ebookRO/p1047926i1177069" target="_blank" title="Ważki na kostce lodu [Łucja Wilewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ważki na kostce lodu [Łucja Wilewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


\tKarta Dużej Rodziny - BIP w JST - Gmina Wielka Nieszawka\nścieżka nawigacji Strona główna > GMINNY OŚRODEK POMOCY SPOŁECZNEJ > KARTA DUŻEJ RODZINY > Karta Dużej Rodziny\nOd 16 czerwca 2014r każda rodzina, która ma na utrzymaniu co najmniej 3 dzieci będzie mogła skorzystać z rządowego programu dla rodzin wielodzietnych, polegającego na wydawaniu Ogólnopolskiej Karty Dużej Rodziny.\nPełna lista instytucji i firm oferujących zniżki można znaleźć na stronie internetowej: www.rodzina.gov.pl .\nKarta Dużej Rodziny wydawana jest na wniosek, który można złożyć w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Wielkiej Nieszawce i przyznawana jest każdemu członkowi rodziny, także rodzinom zastępczym i rodzinnym domom dziecka.\nRodzicom karta wydawana jest na czas nieokreślony, dzieciom do ukończenia 18 lub 25 lat w przypadku kontynuowania nauki. Osoby niepełnoprawne otrzymują kartę na czas trwania orzeczenia o niepełnosprawności. Co ważne – karta przyznawana jest BEZPŁATNIE i bez względu na dochód.\nWytworzył: Beata Szczupłowska\t(18 czerwca 2014)\nOpublikował: Magdalena Żbikowska (20 czerwca 2014, 13:27:11)\nOstatnia zmiana: Magdalena Żbikowska (20 czerwca 2014, 13:52:56)


Ojciec ks. Kaczkowskiego: tego nauczył mnie mój syn | Dacie radę\nKraków był dla ks. Kaczkowskiego ważnym miejscem – tu studiował, to miasto go fascynowało, pielgrzymował w nim po starych kościołach. Dlatego ważne jest, że właśnie tu rozmawiano o jego testamencie, o przesłaniu, które pozostawił:\n– Jan był bardzo autentyczny w tym, co mówił. Mówił o rzeczach oczywistych, takich jak to, że trzeba być blisko ludzi, dbać o relacje i intensywnie żyć. Najważniejsze, żeby być też blisko Boga – opowiada Magdalena Sekuła, siostra księdza Jana.\nW tych dniach listopadowej zadumy tęsknota za naszymi bliskimi zmarłymi jest szczególnie odczuwalna. Ksiądz Kaczkowski swoim podejściem do własnego cierpienia, ale też do cierpienia ludzi w hospicjum, oswajał nas z rzeczami najtrudniejszymi. Wciąż pozostaje bardzo ważny dla wielu ludzi, nie tylko dla najbliższych.\n– Kiedy był pytany o to, komu umiera się łatwiej, odpowiadał, że tym, którzy kochali i byli kochani – podkreśla pani Magdalena.\n– To podejście niewątpliwie było dla niego charakterystyczne. Potrafił słuchać ludzi i mówić rzeczy im potrzebne, w prostych słowach – dodaje Józef Kaczkowski. Ksiądz Jan mawiał, że nie pamięta, by ktoś przed śmiercią żałował, że nie pojechał na Karaiby. Bardzo często jednak ludzie żałowali, że nie ułożyli swoich relacji z bliskimi.\nKsiądz Kaczkowski zawsze był świadomy swoich ograniczeń, choroby, ale też życia i tego, co dzieje się wokół niego. Miał niesamowitą zdolność widzenia rzeczywistości głębiej i dalej, można powiedzieć prawdziwiej:\n– Pewne rzeczy widział z dużym wyprzedzeniem. Jako ośmiolatek napisał w notatce, że jego pasja do kolei nie przesłoni mu powołania. Mimo że tak bardzo był zakochany w pociągach – mówi siostra ks. Jana.\nJan uczył nas oswajać śmierć, podchodził do niej bez strachu. Dzisiaj jego najbliżsi oswajają tęsknotę po nim:\n– Dla mnie śmierć jest rzeczą tak oczywistą i prostą, że prawie nie widzę różnicy pomiędzy przejściem a życiem. Umieranie Jana i świadomość, że jest to nieuchronne, oswajała nas z tym. To jest dalszy ciąg jego egzystencji, że się o nim mówi i on się pojawia we wspomnieniach. Czas się zatrzymuje, a może raczej płynnie idzie dalej – mówi ojciec kapłana.\n– Miałam nadzieję, że jeszcze się uda powalczyć, że można przedłużyć jego życie. Jest tęsknota za chwilami, które nie dane nam będzie spędzić – dodaje siostra i tłumaczy: – Każdy przeżywa żałobę na swój sposób. Jeden potrzebuje ciszy, komuś innemu pomaga rozmowa. Ja po pół roku obudziłam się i postanowiłam zebrać w sobie, żeby mówić teraz o tym, co ważne, co pozostawił po sobie.\nDzisiaj ważne jest, aby nie skupiać się na śmierci ks. Jana Kaczkowskiego, ale na tym wszystkim, co mówił, do czego nas zachęcał za życia. To realizacja jego duchowego testamentu. Jego życie, cierpienie i odejście nie mogą pozostać bezowocne. To mocna lekcja nadziei.\n<<Zobacz cały materiał Katrzyny Olubińskiej dla Dzień Dobry TVN >>


Ben Nye Beige Suede - Wizaz.pl\n2012-10-22, 15:43 #1\nCzy miałyście okazję zetknąć się z pudrem Luxury Ben Nye o odcieniu beige Suede? Z tego co widzę, to wszyscy używają Banana, jednak ja chciałabym coś bardziej jakby to powiedzieć "opalizującego"\nBoję się, że puder będzie zbyt ciemny, ktoś może mi coś doradzić?\nMoja karnacja wygląda tak:\n3.jpg (66,1 KB, 32 załadowań)\n2.jpg (41,3 KB, 38 załadowań)\nWyślij prywatną wiadomość do xevelka\nZnajdź więcej postów xevelka\n2012-10-22, 20:05 #2\nDot.: Ben Nye Beige Suede\nJa mam puder Ben Nye Luxury w kolorze Buff i jest chyba najbardziej uniwersalny ze wszystkich kolorów. Ze zdjęć wnioskuję, że masz podobny koloryt do mojej skóry, więc i dla Ciebie Buff będzie prawdopodobnie strzałem w 10. W opakowaniu jest dość jasny, jaśniejszy od mojej skóry, jednak doskonale wtapia się i jest całkowicie niewidoczny nawet na skórze o parę tonów ciemniejszej od mojej.\nZ tego co widziałam na swatchach odcień Sand Beige jest już znacznie ciemniejszy i mniej naturalny, dość intensywnie zabarwia skórę, więc może być widoczny na Twojej jasnej skórze. Chyba, że zależy Ci na efekcie brązującym, wtedy powinien być dobry, ale w takim przypadku lepiej stosować go tylko na wybrane partie twarzy (kości policzkowe, szczyt czoła, broda, nos) bo inaczej można wyglądać na "zmalowaną"\nPudry Ben Nye są naprawdę idealne! Absolutnie niewidoczne na twarzy, nie wysuszają, skóra dobrze się pod nimi czuje, nie niweluje działania kremu nawilżającego i nie "duszą" cery. Mam odcienie Buff, Pretty Pink i Banana. Pink rewelacyjnie odświeża wygląd, Buff idealnie się stapia z Banany jestem najmniej zadowolona, gdyż lekko zażółca twarz\n2012-10-23, 08:47 #3\nDziękuję bardzo, Twoja wiadomość jest naprawdę pomocna


Kamery samochodowe | Smartzone\nProfesjonalny rejestrator samochodowy to niezbędne urządzenie w każdym samochodzie. W dzisiejszych czas na ulicach pojawia się coraz więcej samochodów oraz pieszych i rowerzystów. W takich warunkach chwila nieuwagi może skutkować nieszczęśliwym wypadkiem. Często ciężko poszkodowanym dojść do porozumienia. Kamera samochodowa załatwia cały problem! Wydarzenia są zarejestrowane w postaci nagrania, w przydku nieuzasadnionych roszczeń możemy z łatwością udowodnić wszystko nagraniem.\nWiększość rejestratorów samochodowych posiada czujnik ruchu oraz wbudowany akumulator dzięki czemu nasz samochód będzie bezpieczny również na miejscu parkingowym. W przypadku gdy podczas postoju dojdzie do wypadku rejestrator dzięki wbudowanemu czujnikowi ruchu zaczyna rejestrować całe zdarzenie. Nagranie załatwia całą sprawe i umożliwia łatwiesze odnalezienie sprawcy wypadku.\nMini kamera rejestrator jazdy FULL HD WIFI HDR czujnik wstrząsowy, NIGHT VISION, 180mAh Li-Poly\nWyświetlacz: 2,5" TFT LCD obracany Rozdzielczość nagrania: 640x480 Długość nagrywanych sekcji w minutach 1, 3, 5, 10 (ustawiane) Obiektyw szerokokątny 120 stopni Tryb nocny (wbudowane 6 diod podczerwieni)\nRejestrator samochodowy FULL HD kamera samochodowa w lusterku z kamerą cofania i polskim menu\nRejestrator jazdy 3 kamery - przód i tył + kamera cofania z kamerą wewnętrzną FULL HD\nKamera rejestrator jazdy Full HD + kamera cofania 4 LED DVR, DUAL LENS\nRejestrator samochodowy FULL HD kamera samochodowa w lusterku z polskim menu, G-SENSOR


TELEFONIE ZAUFANIA - Aktualne wydarzenia z kraju i zagranicy - Wyborcza.pl\nTelefon zaufania dla weteranów misji - dzwonią żołnierze i ich bliscy Telefon zaufania dla weteranów powstał z myślą zarówno o żołnierzach, którzy uczestniczyli w misjach zagranicznych, jak również o ich bliskich - żonach, partnerkach, rodzicach. Pomocy potrzebują przede wszystkim wojskowi, ale także często ich rodziny - mówi ekspert. Rozmawiacie z dziećmi? Nie wszyscy. Już 855 tys. skorzystało z telefonu zaufania\nW ciągu 7 lat działalności konsultanci telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży odebrali 855 tys. połączeń i udzielili ok. 32 tys. internetowych porad. W ponad 500 przypadkach musieli interweniować, bo sytuacje, w których znalazły się dzieci, były tak niebezpieczne.\nHalo, tu mama, potrzebuję pomocy. Z czym rodzice dzwonią do telefonu zaufania?\nNastolatka, której półnagie zdjęcia opublikowano w internecie, gdy zadzwoniła do telefonu zaufania, płakała tak bardzo, że nie była w stanie mówić. Dopiero konsultantka namówiła ją, by porozmawiała o swoim problemie z mamą. Reakcja mamy nie pomogła nastolatce. Kobieta krzyczała: "Przestań\nRusza kolejna edycja wakacyjnego telefonu zaufania dla młodzieży , działanie telefonu zaufania po raz pierwszy wsparło Ministerstwo Edukacji Narodowej. "Pieniądze zostaną przeznaczone m.in. na wynagrodzenia dla ekspertek dyżurujących przy telefonie, a także na wydatki związane z jego prowadzeniem. My odpisujemy i oddzwaniamy do młodzieży, na to też potrzebne są\nTelefon zaufania dla dzieci dzwoni w Wigilię znacznie częściej niż zwykle konsultanci nie mają co robić" - powiedziała. Również osoby dyżurujące przy telefonie zaufania Rzecznika Praw Dziecka w okresie przedświątecznym odbywają wiele trudnych rozmów. Jak powiedział PAP Marek Michalak, wigilijne rozmowy dotyczą wielu kwestii - od trudnych przeżyć po próby samobójcze. "W\nsobota stycznia. Tylko w ciągu jednego dnia w kopalniach zginęło trzech górników, a wypadki zdarzyły się w odstępie zaledwie kilku godzin. Wyższy Urząd Górniczy postanowił zareagować - w połowie stycznia uruchomiono specjalny telefon zaufania (32 7361947) i adres e-mail bhp.uwagi@wug.gov.pl, pod którym\nDzieci masowo dzwonią na telefon zaufania. Prośby o pomoc. "Tata wciąż pracuje. Nie widuję go"\nTelefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 Fundacji Dzieci Niczyje Justyna Suchecka: Sfrustrowane? Samotne? Znudzone? Jakie dzieci dzwonią na telefon zaufania? Lucyna Kicińska: - Prób połączeń mamy kilka tysięcy dziennie - w Polsce jest 7 milionów dzieci. Można się pokusić o hipotezę, że już każde\n- tłumaczy prof. Jerzy Mellibruda z Instytutu Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, odpowiadającego za telefon 116 123. To pierwszy bezpłatny ogólnopolski telefon zaufania mający nieść wsparcie emocjonalne osobom dorosłym przeżywającym osobisty kryzys. Można na niego zadzwonić - z\n. Dlatego 14 czerwca zostanie uruchomiony pierwszy w Polsce telefon zaufania dla nastoletnich matek. W każdy czwartek w godz. 20:00 - 21:00 pod numerem 603-897-586 będą miały one możliwość podzielenia się swoimi obawami, wątpliwościami, problemami oraz uzyskania wielu przydatnych informacji na temat ich\nosobistych, doszło nawet do tego, że linie telefoniczne Informacji zaczęły się zatykać. KIP wydała wtedy specjalny komunikat, w którym informowała, kiedy dzwonić, żeby się do niej dodzwonić. A to wcale nie było apogeum popularności Informacji Podatkowej. Liczba telefonów do ekspertów KIP cały czas rośnie\nPonton: młodzież ma braki w podstawowej wiedzy na temat seksualności Grupa Edukatorów Seksualnych Ponton, działająca przy Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, co roku w czasie wakacji uruchamia telefon zaufania, pod którym ekspertki i eksperci odpowiadają na pytania młodzieży związane m.in. z dojrzewaniem, zdrowiem, seksualnością i antykoncepcją\nobcymi o okresie dojrzewania i swoich doświadczeniach seksualnych. - Przyznają, że w ich najbliższym otoczeniu brakuje osób, którym mogliby zaufać - dodaje Józefowska. Nie potrafią odmawiać Tego lata wiele telefonów dotyczyło antykoncepcji. Nastolatki przyznawały się do seksu bez zabezpieczenia lub\n. Dlatego serce mi rośnie, gdy po szkoleniach z nami zmieniają podejście. Choć na początku trudno im zaakceptować, że czasem - podobnie jak rodzice - mogą być sprawcami przemocy. To może powinniście prowadzić też telefon dla dorosłych? - Istnieją telefony zaufania dla dorosłych. My prowadzimy telefon tylko\nzresztą też ma jakiś sens, najczęściej związany z chronieniem jakiegoś naszego dobra. Czy w tym, co mówią dzieci, też zawsze jest jakiś sens? - Dzieci to też ludzie. No, ale chyba czasem się zdarza, że dzwonią do telefonu zaufania tylko po to, żeby sobie robić jaja. - Owszem, ale najczęściej robią tak\nŁódź. Zmarła mecenas Maria Sawicka O śmierci Marii Sawickiej poinformował PAP zastępca dyrektora biura wojewody łódzkiego Krzysztof Sztrajber. Mec. Maria Sawicka (ur. 8 lipca 1923 roku) była działaczką społeczną i adwokatem. Przez 30 lat, pomimo poważnej choroby, prowadziła założony prze siebie pierwszy w Polsce Telefon Zaufania\n"Miasta prywatne" - policyjny telefon zaufania - (0-12) 413 44 44\nTelefon uruchomiła małopolska komenda wojewódzka policji, m.in. po serii artykułów "Gazety" o Chrzanowie zastraszanym przez bandy przestępców wymuszających haracze, zakłócających spokój i rozgrywających między sobą brutalne porachunki. - Przy telefonie dyżurować będą doświadczeni\ndruga sobota stycznia. W kopalniach zginęło trzech górników, a wypadki zdarzyły się w odstępie zaledwie kilku godzin. Wyższy Urząd Górniczy postanowił zareagować i to w niekonwencjonalny sposób. W połowie stycznia uruchomiono specjalny telefon zaufania (32 736 19 47) i adres e-mail: bhp.uwagi@wug.gov.pl\npodanie numeru do pizzerii. * Nocami pijani często chcą zamówić taksówkę. * Ktoś żalił się, że podczas selekcji przed klubem ochroniarz nie chciał go wpuścić do lokalu. * Starsze osoby często dzwonią z prośbą o podanie numeru PIN. Przeważnie w telefonie mają opcję SOS i zamiast traktować ją jako numer\nprzygotowane zostały przez konsultantów Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży z zachowaniem zasad dyskrecji Przeczytaj rozmowę z Lucyną Kicińską - koordynatorką Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111\nProblem z przedmiotem wychowanie do życia w rodzinie zaczyna się już w jego nazwie. Bo czym dzisiaj jest rodzina? Czy to nadal tradycyjny model: mama wychowująca dzieci, ojciec pracujący na rodzinę, jeden związek na całe życie? Prof. Barbara Fatyga, mówi w "Gazecie", że dzisiaj często bliż\nDziecko ma problem? Jest telefon 116 111\n- Jak ktoś ma w szkole kłopoty, bo dostał dwóję, bo koledzy go biją albo się z niego wyśmiewają - jednym tchem tłumaczy sens uruchomienia telefonu Kasia Markiewicz, rezolutna 13-latka, wychowanka Domu Dziecka nr 1 w Warszawie. Po chwili przyznaje, że jej taki telefon też by się przydał. - Może\nBiałoruś: telefon dla "życzliwych"\n"życzliwych" doniosło o nielegalnych transakcjach dewizowych, drugie tyle - o handlu narkotykami. Od prawie siedmiuset osób napłynęły informacje o kradzieżach, a od 750 - o łamaniu przepisów ruchu drogowego. Co prawda telefon zaufania zarejestrował 72 podziękowania dla funkcjonariuszy, ale aż\nW styczniu wyniki kontroli w chrzanowskiej policji\nkrakowskich oddziałów prewencji. Na ulicach jest więcej policjantów, są bardziej widoczni. Zaraz po Nowym Roku zostanie w komendzie wojewódzkiej uruchomiony specjalny telefon zaufania dla ludzi, którzy z różnych powodów bali się zgłaszać przypadki naruszenia prawa w Chrzanowie i okolicach oraz w innych małych\nHalo, tu partia. Potrzebna posada Reporter poniedziałkowego programu "Teraz my", podając się za osobę z sekretariatu ministra rolnictwa Marka Sawickiego (PSL), zadzwonił do Adama Koca, szefa OT ARR w Bydgoszczy. Załatwiał pracę dla "syna zaufanego człowieka ministra Sawickiego, działacza PSL". Koc stwierdził, że\nPakistański wywiad ochraniał ben Ladena? Amerykanie analizują dane z komórki terrorysty pakistańskiej agencji wywiadowczej ISI. Jej zadaniem była walka z wojskami radzieckimi w Afganistanie oraz przeciwko Indiom na spornym terytorium Kaszmiru. Ben Laden kontaktował się z wywiadem Pakistanu? Telefon komórkowy znaleziono w domu w Abbotabadzie, gdzie ukrywał się ben Laden w dniu, w którym zabili go\ntakże wokół tego nowego, naprawdę wielkiego, powiem - genialnego pomysłu, jakim jest telefonia komórkowa. Tak, to powinno być coś, co nas łączy. Ja chcę dzisiaj powiedzieć tutaj, z tego miejsca, że jeśli tylko to ruszy, to sam natychmiast taki telefon nabędę i mam nadzieję, że będzie nas bardzo wiele\nprzynajmniej częściowo inspirowany przez Państwo Islamskie. Zamachowcy zostali zabici w policyjnej obławie. "Śledczym udało się dotrzeć do danych zawartych w telefonie, w tej sytuacji pomoc firmy Apple nie jest potrzebna" - głosi komunikat amerykańskich władz. Nie wiadomo, w jaki sposób specjalistom\nSondaż Millward Brown dla "Faktów" zrealizowany został już po ostatnich wyborach prezydenckich. Wynika z niego, że największym zaufaniem Polaków cieszy się obecnie prezydent elekt Andrzej Duda, któremu ufa aż 40 proc. badanych. Nieco mniejszym zaufaniem Polacy obdarzają Pawła Kukiza\nGuadagno. Facebook wirtualnym telefonem zaufania Aby wdrożyć swój plan w życie, Facebook potrzebował pomocy specjalistów. Znalazł ich w organizacjach zajmujących się zdrowiem psychicznym w USA (m.in. Save.org, National Suicide Prevention Lifeline, Forefront czy Crisis Text Line). Portal opracował już\n"Gazeta Wyborcza": Twój smartfon - kieszonkowy szpieg I choć nie da się zabezpieczyć telefonu na 100 proc., to stosując kilka zasad można utrudnić zadanie przestępcom. Eksperci więc doradzają, by: zainstalować program antywirusowy; kierować się zasadą ograniczonego zaufania (nie otwierać linków z SMS-ów i maili od nieznanych nadawców, nie pobierać\nKto wywarł największy wpływ na rzeczywistość? "Czarny protest" z Nagrodą Radia TOK FM\n; we wszystkich zakątkach kraju, dla kobiet, które nie dały się podzielić i nie pozwoliły na ustawowe regulowanie własnych sumień, myśli i uczuć. Zwyciężczynie poinformowały, że statuetkę przekażą na aukcję. Chcą w ten sposób wesprzeć Telefon Zaufania Niebieskiej Linii. Nagroda Radia TOK FM\nodebrała telefon od kobiety przedstawiającej się jako członek rodziny. Prosiła o pożyczkę. Kilka minut po telefonie, 71-latka odebrała kolejne połączenie. Tym razem od mężczyzny podającego się za policjanta. Powiedział, że zna sprawę i pracuje nad złapaniem przestępców próbujących wyłudzać pieniądze\nwrocławskiej policji. Policjanci z wydziału do walki z cyberprzestępczością ustalili, że mężczyzna komunikował się z małoletnimi za pośrednictwem popularnych komunikatorów internetowych. - Chciał wzbudzić zaufanie, dlatego podszywał się pod osobę małoletnią. W ten sposób namawiał do robienia i przesyłania mu\nznalezione w jego telefonie komórkowym świadczą o długich przygotowaniach do zamachu. Znaleziono m.in. fotografie pokazów sztucznych ogni w Nicei z 14 lipca i 15 sierpnia 2015 r. Na pozór niewinne zdjęcia nabierają złowrogiego wydźwięku w kontekście późniejszych wydarzeń. Tym bardziej że jest też zdjęcie\nFundacja Dzieci Niczyje poprowadzi infolinie dla uczniów i nauczycieli Fundacja będzie realizować to zadanie w ramach programu rządowego "Bezpieczna i Przyjazna Szkoła". Uczniowie, w tym ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, mogą uzyskać bezpłatną i anonimową pomoc i wsparcie od konsultantów Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży pod numerem 116 111\ntelefonie usługę, w ramach której użytkownik będzie dostawał płatne SMS-y w cenie od trzech do kilkunastu złotych każdy. W grudniu zeszłego roku katowicka prokuratura umorzyła śledztwo w takiej sprawie. Powód? "Przyjmując na potrzeby oceny przedmiotowej sprawy wzorzec przeciętnego obywatela, biorąc pod\n, którzy będą przywoływać autobusik np. za pomocą aplikacji w telefonie komórkowym. Rozbudowa tras i mnogość środków publicznego transportu to nie wszystko. Już niedługo każdy mieszkaniec Helsinek ma korzystać z aplikacji, która będzie panowała nad całym systemem komunikacji w mieście. Dzięki temu będzie\nmld dol. To najniższy wynik od dwóch lat. Samsung mówi, że firma skupi się na rozwinięciu nowego flagowego modelu i "odzyskiwaniu zaufania klientów". W przyszłym roku premierę ma mieć model Galaxy 8. - To musi być bolesne. Powinno się sprzedać 17 mln sztuk\nUkraina. Media: szef SBU mówi o 23 zatrzymanych agentach GRU zaufania jego resortu nadchodzi około 600 sygnałów dotyczących podejrzanych działań bądź osób, które mogą być zaangażowane w akcje separatystów. Szef SBU ocenił ponoć, że Rosjanie budowali swoją sieć wywiadowczą na Ukrainie od dwóch-trzech lat. Kulisy wizyty premiera Japonii Shinzo Abe u Donalda Trumpa w Nowym Jorku: zdumiewający bałagan\nZaaranżowane w pośpiechu spotkanie trwało około 90 minut i miało charakter nieoficjalny. Tyle czasu obaj przywódcy mieli na to, by wygładzić relacje po burzliwej kampanii, która zaniepokoiła najwierniejszego sojusznika USA w Azji. Po spotkaniu Abe pochwalił Trumpa. – Uważam, że bez zaufania\n, proszone są o kontakt z Komendą Miejską Policji w Lesznie pod bezpłatnym numerem telefonu 997 lub z Wydziałem Kryminalnym 65 523 12 60 (w godz. 7.30-15.30) oraz pod telefonem zaufania 65 523 12 97. USA.Joseph Clancy tymczasowym szefem Secret Service , który okazał się zatrudnionym przez prywatną firmę ochroniarzem, wsiadł do windy wraz z Obamą i agentami Secret Service. Wzbudził podejrzenia, gdy "zaczął się dziwnie zachowywać" i mimo napominań agentów cały czas nagrywał prezydenta kamerą w swoim telefonie komórkowym. Podczas późniejszych\n, którą dostali członkowie komisji i mężowie zaufania, ma kilkanaście stron. Poza wyliczanką, na co mają zwracać uwagę, są też uwagi praktyczne. Każdy na wybory musi zabrać ze sobą notes, długopis, ołówek, kalkulator, telefon z ładowarką, aparat fotograficzny, prowiant na cały dzień czy potrzebne leki\nPaństwo na telefon\n, mają być strukturalne i personalne. Ale będą tylko pozorne i służące głównie przeformowaniu szeregów PiS. Coraz słabsza będzie za to pozycja samej premier, którą przed dymisją chronią jedynie drugie miejsce w rankingu zaufania do polityków i zamiłowanie prezesa PiS do tego, by rządzić państwem przez\nFBI kontra Apple i Google. Poszło o zaszyfrowane telefony\nzawsze powinna mieć możliwość zajrzenia do każdej komórki, obejrzenia zdjęć, przeczytania SMS-ów i elektronicznej skrzynki pocztowej. Apple i Google po prostu utrudniają zbieranie dowodów przeciwko przestępcom, np. pedofilom, którzy trzymają zdjęcia pornograficzne dzieci w swoim telefonie. Obydwa\nNiemcy.Steinmeier: właściwa reakcja na zarzuty szpiegowania przez USA "Nasza decyzja, by poprosić obecnego przedstawiciela służb wywiadowczych USA o opuszczenie Niemiec była decyzją właściwą, krokiem koniecznym i stosowną reakcją na złamanie zaufania do jakiego doszło" - powiedział Steinmeier dziennikarzom w Berlinie. "Podjęcie działania było moim\nWśród 22 krajów, które ratyfikowały konwencję o zapobieganiu przemocy wobec kobiet, jest Polska. Dokument zobowiązuje te państwa do opracowania mechanizmów, które mają chronić kobiety przed przemocą. Chodzi m.in. o stworzenie bezpłatnego telefonu zaufania, schronisk, specjalnych usług medycznych\nze specjalistami. Pod numerem 800 100 100 można uzyskać bezpłatną i anonimową pomoc (dotyczy to rodziców i nauczycieli). Dzieci i młodzież mogą porozmawiać o swoich problemach, dzwoniąc pod nr telefonu 116 111 (Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży). Jak się nie dać inwigilacji\nmocne opcje odzyskiwania hasła. Serwisy pocztowe proponują zwykle przypomnienie hasła SMS-em lub odpowiedź na pytanie pomocnicze. Żadna z tych opcji nie jest w pełni bezpieczna. SMS - bo ktoś może przechwycić nasze wiadomości na telefonie; pytanie - bo często wybieramy bardzo łatwe, np. jak mamy na imię\npoprosić o pomoc osobę budzącą zaufanie: policjanta, kobietę z dzieckiem, ratownika na plaży. Przygotowaliśmy dla Was ściągę na wakacje - jak bez korków dojechać na Półwysep Helski Weź darmową opaskę Pomóc mogą też plażowe opaski dla dziecka. Znajduje się na nich numer telefonu ratunkowego oraz miejsce na\nhandlu zagranicznego. Największą wartością kierowanych przez nich spółek były notesy z telefonami do zagranicznych kontrahentów. To była ta "wiedza uwięziona". Trudno było ją przekazać, bo kontrahent miał do starego menedżera zaufanie, zapewne wiele razy byli na wspólnych kolacjach, może\n). Osoby, które rozpoznają mężczyznę bądź mają jakiekolwiek informacje na jego temat lub w sprawie zdarzenia, proszone są o kontakt z Komendą Miejską Policji w Lesznie pod bezpłatnym numerem telefonu 997 lub z Wydziałem Kryminalnym 65 523 12 60 (w godz. 7.30-15.30) oraz pod telefonem zaufania 65 523 12 97. ŚDM. Jana wciąż czeka na telefon od papieża Franciszka\nreligijne, które stają się dla nich tabu. W mojej ocenie religia i sztuka mogłyby zbliżyć się do siebie z korzyścią dla ich obu - mówi Jana. Młoda, pochodząca z Białorusi artystka bardzo ceni papieża Franciszka i wierzy, że pielgrzymka do Polski zmieni polski Kościół. - Nie mam zaufania do kościelnych\nkryptograficznej, czytnika karty kryptograficznej oraz specjalnego oprogramowania. Koszt wyrobienia podpisu elektronicznego to ok. 200 zł, korzystanie z niego w kolejnych latach kosztuje kilkadziesiąt złotych. Drugi sposób to założenie profilu zaufanego. Jest bezpłatny, ważny trzy lata. By go utworzyć, trzeba\npolityki Stanów Zjednoczonych, ale przynajmniej wykonane zostały pierwsze kroki w kierunku współpracy, opierając się na zaufaniu – dodał ostrożnie niemiecki minister. Pieniądze na obronę Podczas niedzielnej rozmowy Trump i Stoltenberg poruszyli temat wydatków członków Sojuszu na obronność. Tylko pięć\nOd 2015 r. certyfikaty "Chronimy dzieci" w całej Polsce sprawdzają to także kontrolerzy FDN - komisja przyznająca certyfikat wysyła swoich pracowników dla placówki i sprawdza - na ile to możliwe - czy spełnia ona standardy, np. czy w szkole jest udostępniona informacja o telefonie zaufania. Po nowym roku program uzyska rangę ogólnopolską. W styczniu ma ruszyć\nnacechowana zaufaniem współpraca z zachodnimi partnerami, a zwłaszcza z USA". Dodał, że do tego potrzebne jest jednak "wzajemne zaufanie i otwartość". "Rząd (Niemiec) jest na to w dalszym ciągu gotowy i oczekuje tego także od swoich najbliższych partnerów" - podkreślił. Wcześniej\nUmieścił list pożegnalny na Facebooku. Szukała go policja\nwrzucisz coś do internetu, zastanów się". Przypominamy, że osoby w psychicznym kryzysie mogą zadzwonić pod numer Wrocławskiego Telefonu Zaufania 71 776 62 08. Firma przestała się odzywać po reklamacji? Wyślij im list\n"). Dwa lata temu wyszło na jaw, że amerykański wywiad elektroniczny (NSA) szpieguje zagranicznych przywódców, w tym nawet z krajów zaprzyjaźnionych. Podsłuchiwany był m.in. prywatny telefon kanclerz Angeli Merkel, co wywołało kryzys zaufania w relacjach Ameryki z Niemcami. Rosjanie zgotowali\nAtak phishingowy na klientów PKO BP. "Osoby podszywają się pod bank"\nbankowości internetowej iPKO. Jednak link www.ipko.pl kierował na fałszywą stronę, która jednak do złudzenia przypominała oryginał. PKO BP: Ostrzegamy - Bank nigdy nie prosi o podawanie jakichkolwiek danych drogą e-mailową lub SMS-ową. Prosimy o zachowanie ostrożności i ograniczonego zaufania w stosunku do\nDepresja. Dlaczego pacjenci nie mogą się doczekać programu leczenia\nszpitalne - kwituje prof. Balicki. We wrześniu 2015 r. po proteście przeciw likwidacji NPOZP ministerstwo obiecało, że przedłuży go na kolejne lata. Nowe władze resortu nie podjęły jeszcze decyzji w tej sprawie. Telefon zaufania W każdy poniedziałek w godz. 17-20 działa Antydepresyjny Telefon Zaufania\n. - Przecież tak się nie robi - mówi. Orange przysyła notę obciążeniową O pomoc poprosił kancelarię prawną. Adwokat w jego imieniu wystąpił o wykreślenie nazwiska pana Zdzisława z "czarnej listy" Argumentował, że wpis naraża klienta na utratę zdobytego zaufania w oczach dotychczasowych kontrahentów\n14 stycznia rusza IX edycja kampanii Forum Przeciw Depresji depresji, w środę w godz. 11-22 czekać będą specjaliści. Porozmawiać będzie można na czacie zorganizowanym na stronie www.forumprzeciwdepresji.pl. Informacje można będzie uzyskać również dzwoniąc na Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji (22 594 91 00) oraz Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji\nPolicja USA pod pręgierzem\nsprawiedliwości. Przypadki brutalności policji względem czarnych, a także relatywna bezkarność funkcjonariuszy wywołały spadek zaufania do wymiaru sprawiedliwości w USA. W najnowszym badaniu Gallupa zaufanie doń deklaruje 23 proc. obywateli, a do policji - 52 proc. (ale wśród czarnych jest to tylko 30 proc\nNarkomanom z Waszyngtonu nie można ufać\ngłowie europejskim przyjaciołom Ameryki, kiedy mówią, że zaufanie legło w gruzach i trzeba je budować na nowo. Ale - tutaj dobra wiadomość! - po wybuchu afery Snowdena wiarygodność amerykańskich narkomanów dramatycznie wzrosła. Przynajmniej tymczasowo. Po gniewnym telefonie Merkel do Obamy w środę w nocy\n"Niebieski wieloryb" atakuje dzieci w Małopolsce. 14-latek namawiany do samobójstwa? Kuratorium ostrzega szkoły (dotyczy to rodziców i nauczycieli). Dzieci i młodzież mogą porozmawiać o swoich problemach, dzwoniąc pod numer telefonu 116 111 (Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży). JAK BEZPIECZNIE FUNKCJONOWAĆ W SIECI\nprzekazywane gdzieś dalej. - Ogranicz zaufanie. Nawet jeśli w regulaminie nie ma nic podejrzanego, warto pamiętać, że na każdej stronie internetowej może dojść do wycieku danych. W ciemnej sieci (ang. darknet, czyli internet niewidoczny dla zwykłych użytkowników, zapewniający internautom anonimowość) można\nProste rzeczy. Uśmiech W 20 smakach [WICHA]\nW moim telefonie jest około 20 rodzajów uśmiechu. Klawiatura emoji pozwala rozsyłać w świat uśmiechy dobrotliwe, ironiczne, szydercze lub sardoniczne. Możemy się uśmiechać półgębkiem, ukradkiem, spode łba lub podstępnie. Efekt wzmacnia uniesiona brew (lub obie brwi), zmarszczone czoło, przymknięte\ninformowania klienta - rzuca mocne oskarżenia Szumlewicz. mBank: To zbieg okoliczności Krzysztof Olszewski, rzecznik prasowy mBanku, przekonuje, że zarzuty nie są prawdziwe. Owszem, bank nie wiedział o telefonie w sprawie karty kredytowej, bo wykonał go nie jego pracownik, lecz spółki Aspiro należącej do grupy\nNowe zarzuty „łowca nastolatek” otrzymał w poniedziałek. Jak potwierdziła nam komenda wojewódzka policji, chodzi o „zgwałcenie osoby poniżej lat 15 (rok 2012), obcowanie płciowe z osobą poniżej lat 18, nadużywając zaufania pokrzywdzonej” (ten sam rok, wywiózł\nbezwzględnego więzienia. Podczas ogłaszania wyroku mówił: – Ksiądz Roman traktował dziewczynkę jak niewolnicę, jak rzecz. Zaplanował swoje działania. Stopniowo izolował dziecko od rodziny oraz przyjaciół. Założył jej w telefonie GPS, aby sprawdzać, gdzie się znajduje. Kontrolował jej billingi w telefonie\nkonsument może wybrać sprzedawcę prądu. – Na rynku pojawiło się wiele podmiotów rywalizujących o klientów, nie zawsze uczciwie. Polski Prąd i Gaz nadużył zaufania konsumentów – mówi Marek Niechciał, prezes UOKiK. Jak podaje UOKiK, w Polsce działa blisko 460 podmiotów zajmujących się sprzedażą\ni społecznościowych". "Uznaliśmy, iż nie możemy zawieść osób, które obdarzyły nas zaufaniem i chcą dać nam drugą szansę. To przede wszystkim dla nich dołożyliśmy wszelkich starań, aby przygotować jak najlepszą ofertę usług nowej telefonii komórkowej" - czytamy. Zarząd PSSE do wymiany. Narodowiec Dziadul obraził wulgarnie zasłużonego działacza "Solidarności" udziałowcem PSSE, nie udzieliło nam takiej informacji. Nieoficjalnie udało nam się jednak dowiedzieć, że odwołana ma zostać zarówno prezes Aleksandra Jankowska, jak i jej zastępca Andrzej Marszk. Oboje stracili zaufanie kierownictwa PiS. – Moje oczekiwania zmian w zarządzie Strefy wyrażałem decydentom w\nprzestanie przyjmować dotacje z zagranicy. Ale nie rozwiązuje to obecnych problemów Hillary - dwie trzecie Amerykanów nie ma do niej zaufania. Rewelacje AP tylko utwierdzą ich w tym przekonaniu. Na razie uchodzi to kandydatce na sucho, ponieważ jej przeciwnik niemal codziennie popełnia jakieś gafy i wywołuje\njeśli jego żona wygra wybory, to fundacja przestanie przyjmować dotacje z zagranicy. Ale nie rozwiązuje to obecnych problemów Hillary - dwie trzecie Amerykanów nie ma do niej zaufania. Rewelacje AP tylko utwierdzą ich w przekonaniu. Na razie uchodzi to kandydatce poniekąd na sucho, ponieważ jej\nkilometrów od dawnego domu, poczuli ulgę, zaczęli oddychać pełną piersią. Nadal pracują fizycznie, ale się realizują. Nie drżą, jak przeżyć do pierwszego, jeżdżą na wakacje, chodzą do kina. Rok 2017. Moja brytyjska rodzina Brexitu się raczej nie boi. Lata na emigracji nauczyły ją zaufania do państwa, tego\nUKNF przestrzega przed podawaniem bankom danych do logowania stronie internetowej banku prowadzącego dany rachunek lub w udostępnianej przez niego aplikacji (np. instalowanej na telefonie). Zdaniem UKNF, praktyka niektórych banków zachęca klientów do łamania tej zasady. "Takie postępowanie może zaprzepaścić wieloletnie działania edukacyjne środowiska\nŁódzkie. Poszukiwania złodziei, którzy okradli bankomat , zabezpieczając ślady kryminalistyczne" - dodała Kącka. Wszystkie osoby, które były świadkami tego zdarzenia lub mają inne informacje mogące pomóc w ustaleniu sprawców, proszone są o kontakt z KPP Łódź-Wschód pod nr. tel. (44)7196211 lub telefonu zaufania 0800 149 971. PiS szykuje się do walki z fałszerstwami. Wytyczne dał prezes


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > BRZDĄC\nFilmy Charliego Chaplina, mimo że znaczna część z nich ma już ponad sto lat, są najdoskonalszym przykładem dzieł, które po prostu się nie starzeją. Ząb czasu właściwie nie narusza filmografii Anglika i chociaż oczywiście konwencja kina niemego, którą ten się posługiwał, już dawno wyszła z użycia (pomijając celowe stylizacje), to poczucie anachroniczności omija twórczość Charliego szerokim łukiem. O wybitności tak wielu filmów artysty stanowi nie tylko ich warsztatowa maestria, inscenizacyjna pomysłowość czy przesympatyczna postać małego włóczęgi. W swoim pierwszym filmie pełnometrażowym, Brzdącu (1921), Chaplin na dużą skalę wprowadził to, co wkrótce stało się znakiem rozpoznawczym poetyki jego dzieł. Sprawił, że na komedii widzowie płakali nie tylko ze śmiechu, lecz także ze wzruszenia. Zresztą samo przyporządkowanie gatunkowe nie było już tak jednoznaczne.\nChaplin rozpoczął prace nad Brzdącem jeszcze pod egidą wytwórni First National Pictures, mimo że kilka miesięcy wcześniej, dążąc do pełnej wolności twórczej, wraz z Mary Pickford, Douglasem Fairbanksem Jr. i D. W. Griffithem założył United Artists. Nie udało mu się jednak wykupić swojego kontraktu, który zobowiązywał go do stworzenia jeszcze sześciu filmów dla dotychczasowego pracodawcy. Na powstanie Brzdąca miały wpływ również osobiste doświadczenia Chaplina, związane nie tylko z jego trudnym, naznaczonym biedą dzieciństwem. Niedługo przed początkiem zdjęć zmarł bowiem nowo narodzony, pierworodny syn reżysera, Norman Spencer, a krótkie, nieszczęśliwe małżeństwo z młodziutką aktorką Mildred Harris negatywnie wpływało na samopoczucie Charliego. W efekcie powstał jeden z pierwszych filmów wyraźnie łączących komedię z dramatem.\nFilm rozpoczyna scena, w której uboga kobieta (Edna Purviance) wraz z niemowlęciem opuszcza szpital. Ze względu na swą trudną sytuację materialną decyduje się na porzucenie dziecka, zostawiając je w samochodzie bogatej rodziny. Ten jednak zostaje skradziony, a złodzieje, odkrywszy pasażera na gapę, zostawiają malucha na śmietniku. Tam odnajduje go tramp (Chaplin), który – choć początkowo nie ma zamiaru mieszać się w sprawę – ostatecznie przygarnia niemowlę i staje się jego zastępczym ojcem. Pozycja społeczna włóczęgi jest jeszcze niższa niż matki dziecka, ale przyszywany tata stara się, jak może, by zarówno on, jak i jego podopieczny żyli tak godnie, jak tylko się da. Mija pięć lat, a tramp i chłopczyk noszący teraz imię John (Jackie Coogan) są praktycznie nierozłączni i wspólnymi siłami próbują jakoś wiązać koniec z końcem, zajmując się wymianą szyb . Plan jest prosty: brzdąc wybija okna kamieniami, a jego starszy wspólnik, niby przypadkiem, przechadza się w pobliżu rozgniewanych mieszkańców z nowiutką szybą na plecach.\nKOMEDIE, na których ZAPŁACZESZ bardziej niż na DRAMATACH\nUlubione filmy z CHARLIEM CHAPLINEM. Świat śmiechu i wzruszeń\nChaplin nigdy nie stronił od społecznego komentarza. Jego bohaterowie zawsze żyją na marginesie społeczeństwa, niechciani, każdego dnia walczący o kawałek chleba i dach nad głową. W Brzdącu tramp i mały John łamią prawo, ale ich motywacją jest wyłącznie chęć przeżycia na przyzwoitym poziomie — nie mieszkają na ulicy, ale gnieżdżą się w ciasnym pokoju, siedząc na chybotliwych krzesłach i okrywając się dziurawym kocem. Chaplin w niezbyt pozytywnym świetle przedstawia też instytucje państwowe. Policjant to już tradycyjny przeciwnik włóczęgi, ale prawdziwym „złoczyńcą” w Brzdącu okazuje się opieka społeczna: brutalna, agresywna i nieludzka (wymowna jest scena, w której pracownik wspomnianej organizacji rozmawia ze stojącym tuż obok trampem wyłącznie za pośrednictwem swojego podwładnego).\nW dzieciństwie Chaplin sam miał wielokrotnie do czynienia z podobnymi sytuacjami życiowymi. Wychowywany był samotnie przez matkę żyjącą w skrajnej nędzy, niebędącą w stanie zapewnić godnego bytu ani Charliemu, ani jego przyszywanemu starszemu bratu Sydneyowi. Chłopcy posyłani byli do różnych szkół dla ubogich dzieci, a gdy ich matka poważnie podupadła na zdrowiu psychicznym, przez krótki czas mieszkali z ojcem Charliego, alkoholikiem, który zmarł niedługo potem. Później Chaplin spędził trochę czasu na ulicy, aż Sydney wrócił z wojska. Kwestia oddzielenia dziecka od rodziców była mu zatem bardzo bliska, co znalazło swój wyraz w Brzdącu i relacji na linii tramp – John – matka Johna.\nKomedia mówiąca o tak wielu poważnych problemach obecnych w społeczeństwie nie była codziennością. Chaplin musiał dostosować formułę gatunkową opartą na burleskowym dowcipie do pełnego metrażu i choć gagów jest tu mnóstwo, to rama narracyjna pozostaje silnie dramatyczna. Chwilami Brzdąc jest filmem z zadziwiającą ilością patosu i to raczej jedyna rzecz, która może wzbudzać u współczesnego widza ambiwalentne uczucia. Sympatyczna i pomysłowa, choć z dzisiejszej perspektywy odrobinę łopatologiczna sekwencja snu to drobiazg, dużą przesadą pozostaje za to wmontowany na początku filmu podniosły kadr (na szczęście tylko jeden) przedstawiający Chrystusa dźwigającego krzyż — do biblijnej męki porównana zostaje tragiczna sytuacja matki tytułowego brzdąca.\nWszystko to doskonale równoważy jednak humor, nieodłączny element Chaplinowskiej poetyki. Charlie jako mistrz pantomimy i slapsticku jest głównym nośnikiem komizmu i sytuacyjnego, i tego przypisanego do postaci włóczęgi. Tym razem jednak, podobnie jak grany przez niego bohater, ma małego pomocnika. Pięcioletni Jackie Coogan wydaje się wręcz młodszą kopią Chaplina i jest równie jak on zabawny, zadziorny i rozczulający. Chłopiec, wówczas mający za sobą pierwsze doświadczenia wodewilowe, fantastycznie dopełnia postać trampa, a jednocześnie w podobny sposób spina dwojaki ton Brzdąca. Bo abstrahując od faktu, że Coogan jest zwyczajnie uroczy, szalenie dramatyczna sekwencja zabrania Johna przez pracowników opieki społecznej i pościg włóczęgi za ich samochodem zawdzięczają swój ogromny ładunek emocjonalny w znacznej mierze fantastycznej grze pięcioletniego aktora. Można pokusić się wręcz o stwierdzenie, że rola tytułowego brzdąca jest jedną z najlepszych dziecięcych kreacji w historii kina (a ujęć jego błagania nie zapomni się do końca życia).\nBrzdąc błyskawicznie stał się międzynarodowym przebojem. Zachwyceni byli zarówno widzowie, jak i krytycy, a film szybko obwołano arcydziełem. Po tym ogromnym sukcesie i wypełnieniu zobowiązań dla First National Charlie zyskał całkowitą niezależność twórczą i miał już niedługo kręcić równie doskonałe albo nawet lepsze obrazy. W 2011 roku Brzdąc został wpisany do rejestru amerykańskiej Biblioteki Kongresu i pozostaje dziełem przełomowym, jednym z najlepszych w dorobku wybitnego artysty.\nBrzdąc charles chaplin Charlie Chaplin czarno na białym dramat edna purviance jackie coogan kino nieme komedia the kid


Mapa Kultury - Park pełen niespodzianek\nStrona główna Wasze wpisy Park pełen niespodzianek\nPark pełen niespodzianek\nParki przyciągają różnych ludzi. W wielkich miastach zaludniają się szczególnie w weekendy (o ile nie przegrają z centrum handlowym). Można tu wtedy spotkać amatorów aktywnego wypoczynku – na rowerach, na rolkach, uprawiających jogging albo nordic walking, miłośników zwierząt na spacerach ze swoimi czworonożnymi pupilami, fanów czytelnictwa, nie brak też zwolenników rodzinnego spędzania wolnego czasu, a więc matek i ojców ze swymi radośnie rozbrykanymi pociechami. W prowincjonalnych miasteczkach parki przedstawiają zdecydowanie mniej kolorowy obrazek. O ile wszystkie ławki nie zostały jeszcze zdemolowane przez lokalnych chuliganów, czasem przysiądzie na którejś z nich para emerytów, żeby ponarzekać na życie i na rząd, zaś wieczorami park przejmują we władanie małoletni obywatele, często raczący się tanim alkoholem, hałaśliwi i wulgarni. Park pozostaje jednak miejscem rekreacji i spotkań (choć bardzo różnie te dwa zjawiska mogą się dziś przejawiać).\nNiegdyś parki były dostępne przede wszystkim dla wyższych sfer – arystokracji, szlachty, mieszczaństwa. Stanowiły ekskluzywne miejsce wypoczynku. To tu spotykała się śmietanka towarzyska, to tu damy prezentowały najmodniejsze toalety, to tu flirtowano, dyskutowano, spierano się na tematy ważkie i błahe. W XVIII wieku takim miejscem dla mieszkańców Wrocławia był Park Szczytnicki, utworzony na terenie lasu leżącego w obrębie wsi Stare Szczytniki. W 1783 roku las ten wykupił komendant garnizonu wrocławskiego, książę Fryderyk Ludwik Hohenlohe-Ingelfingen i stworzył tu wspaniały park w stylu angielskim, wówczas jeden z pierwszych tego typu na starym kontynencie europejskim, a dziś jeden z największych parków Wrocławia o powierzchni 115 hektarów. Na przełomie 1806 i 1807 roku Park Szczytnicki został zdewastowany podczas oblężenia miasta przez wojska napoleońskie, ale po zakończeniu walk większość szkód szybko naprawiono. W 1815 roku książę Fryderyk Ludwik sprzedał swoją posiadłość, która przez kilka najbliższych lat będzie przechodzić z rąk do rąk prywatnych właścicieli, aż wreszcie w roku 1854 wykupią ją władze miasta, czyniąc z niej park miejski (i taki stan rzeczy trwa do dziś).\nW 1833 roku w parku na terenach przylegających do obecnej Hali Stulecia odbyły się pierwsze sportowe wyścigi konne, które przyciągnęły tłumy wrocławian. Szczytnicki tor wyścigowy funkcjonował do 1907 roku, kiedy to otwarto i udostępniono tor wyścigowy na Partynicach.\nDoniosłym wydarzeniem dla Wrocławia była niewątpliwie Wystawa Stulecia, która odbyła się w 1913 roku, w setną rocznicę bitwy pod Lipskiem. Z tej to okazji na skraju Parku Szczytnickiego na miejscu niedawnego toru wyścigów konnych stanęła imponująca modernistyczna Hala Stulecia (dziś wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO). Sam park zaś wzbogacił się o przecudnej urody Ogród Japoński, założony tu w latach 1909–1912 z inicjatywy hrabiego Fritza von Hochberga; projekt ogrodu wykonał japoński ogrodnik Mankichi Arai. Niestety, zaraz po zakończeniu Wystawy Stulecia zabrano stąd większość z wypożyczonych detali o charakterze japońskim, pozostawiając jedynie takie elementy, jak ścieżki, staw, pagórki, część roślinności i strumyki. W latach 1968–1970 podjęto pierwszą próbę przywrócenia historycznego charakteru Ogrodowi Japońskiemu. W stawie osadzono pagodę będącą nie do końca udaną repliką Złotej Świątyni w Kioto. Jej część poświęcono pamięci ofiar Hiroszimy (pagoda została rozebrana w 1996 roku). W 1974 roku ogród wzbogacił się o kaskadę wodną napełniającą ogrodowe strumienie, a w 1989 roku dołożono tu charakterystyczne głazy.\nW 1993 roku podjęto decyzję o odtworzeniu ogrodu w jego dawnej postaci. W prace rewaloryzacyjne zaangażowała się Ambasada Japonii w Polsce, a prowadzili je polscy i japońscy ogrodnicy. Rząd Japonii przekazał do ogrodu kilka granitowych latarni z XIX wieku. Nowy Ogród Japoński został otwarty w maju 1997, a już w dwa miesiące później podczas powodzi stulecia na trzy tygodnie znalazł się pod wodą. Gdy woda opadła, okazało się, że 70% roślinności trzeba wymienić, odnowy wymagają też budowle i aranżacje. Na szczęście znaleźli się ludzie, w tym mieszkańcy miasta Nagoja, którzy wsparli finansowo naprawę popowodziowych szkód. Ponowne otwarcie ogrodu nastąpiło w październiku 1999 roku. I od tego czasu miejsce to wciąż oczarowuje swą egzotyką, jest niczym baśniowy ogród, w którym czas zwalnia bieg, a troski i codzienne problemy znikają jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wiele tu uroczych zakątków, w których można przysiąść i zadumać się nad tym, co ważne i piękne. Choć oczywiście trudno o prawdziwy relaks i upojenie pięknem tego miejsca, gdy zewsząd otaczają nas tłumy zwiedzających i spacerowiczów, a tak niestety zdarza się w ogrodzie często, szczególnie wiosną i latem, w weekendy i w sezonie wakacyjnym.\nZ Wystawą Stulecia wiąże się jeszcze jeden niezwykły element architektoniczny, który możemy w Parku Szczytnickim oglądać do dziś. Element dość zaskakujący jak na park, element, który jeszcze zanim ukaże się naszym oczom, wyczuwamy zmysłem powonienia. Charakterystyczny zapach starego drewna i czegoś jeszcze, co można by określić jako sacrum, doprowadzi nas do niewielkiego kościółka pod wezwaniem św. Jana Nepomucena. Kościółek został w całości wykonany z modrzewiowego drewna, a jego stromy dach jest pokryty gontem. Zbudowany na przełomie XVI i XVII wieku znajdował się początkowo w Starym Koźlu, w XVIII wieku przeniesiono go do Kędzierzyna i wreszcie w 1913 roku sprowadzono do Wrocławia jako jeden z elementów Wystawy Sztuki Ogrodowej i Cmentarnej odbywającej się w ramach Wystawy Stulecia. Nadzorujący umieszczenie kościoła w Parku Szczytnickim architekt Theo Effenberger umieścił przy nim dodatkowo średniowieczny krzyż pokutny, zrekonstruował drewniane podcienie i otoczył całość drewanianym płotem.\nW 2009 roku wrocławski Park Szczytnicki wzbogacił się o jeszcze jedną niezwykle widowiskową atrakcję, jaką jest fontanna multimedialna, uruchomiona na stawie przy Hali Stulecia.\nTak więc mimo upływu lat Park Szczytnicki wciąż zachowuje klasę, stanowiąc miejsce ze wszech miar atrakcyjne, z nutką japońskiej egzotyki i szczyptą angielskiego XVIII-wiecznego sentymentalizmu, gdzie wśród kilkusetletnich drzew wciąż pobrzmiewa szmer dawnych rozmów, flirtów i westchnień i gdzie my, pokolenie parków handlowych, możemy przypomnieć sobie więź, która kiedyś nas jako gatunek ludzki tak mocno łączyła z przyrodą.\nautor: Dagmara Oleksy , data wpisu: 2011-04-21 15:34:44\nedycja: Dagmara Oleksy , data edycji: 2011-04-21 15:38:37\nAktualna ocena: 3,3 (głosów: 1382)


opublikowano: 23 CZERWCA 2022, 16:42autor: Marek Lasyk\nW 1981 r. jako pierwsi przepłynęli najgłębszy kanion świata - rzeki Colca w Peru. Spływ trwał od 18 maja do 12 czerwca. Ten wyczyn trafił do Księgi Rekordów Guinessa. Podróż jest zaliczana do najważniejszych wypraw eksploracyjnych w XX w. Wydarzenie przypomina wystawa pod Wawelem, którą możemy oglądać do połowy lipca.\n40. rocznica przepłynięcia rzeką kanionu Colca i potwierdzenia, że jest to najgłębszy kanion na Ziemi, upłynęła rok temu, jednak dopiero teraz, po ustąpieniu pandemii COVID-19, możliwe jest uroczyste świętowanie jubileuszu.\nPrawem zdobywców nadali nazwy odkrytym i pokonanym przez siebie kanionom. W kanionie Colca pozostawili polskie nazwy: Cascadas Juan Pablo II (Wodospady Jana Pawła II) i Canon de los Polacos (Kanion Polaków - w najgłębszej jego części). W dwóch wioskach - Huambo i Cabanaconde - nazwano ulice Alejami Polaków (Avenida los Polacos). Avenida Polonia pojawiła się w miasteczku Chivay (stolica prowincji Calloma, w której znajduje się Kanion Colca). Cztero- i półkilometrowa aleja biegnie od mostu Inków, wzdłuż rzeki Colca, aż do gorących źródeł w La Calera.\nRzeka Colca ma 388 km długość, przy czym 120 km prowadzi przez najgłębszy kanion świata. Ściany kanionu Colca wznoszą się - licząc od poziomu rzeki - na ponad 3,6 tys. metrów (lewa) i prawie 4,2 tys. metrów (prawa). Kanion Colca jest dwukrotnie głębszy od Wielkiego Kanionu Kolorado w USA.\nGaleria: Wystawa 40 lecia przepłynięcia najgłębszego na świecie kanionu Colca (id: 1687)\nWystawę, przypominającą o ekspedycji sprzed ponad 40 lat, zorganizowali polski oddział The Explorers Club (Klub Okrywców) i Akademicki Klub Turystyki Kajakowej Bystrze AGH. Wystawę można oglądać do 14 lipca na pl. Wielkiej Armii Napoleona u podnóża Wawelu jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Nauki i Edukacji.\nCiało, cielesność motywem przewodnim nowej wystawy stałej w Muzeum Narodowym\n„XX + XXI. Galeria Sztuki Polskiej” w Muzeum Narodowym powiększyła się o przestrzeń poświęconą rzeźbie od połowy XX wieku do czasów współczesnych. Od piątku 3 czerwca można ją zwiedzać.


W Warsie sprawdzisz pocztę - Gospodarka, finanse, budżet w Dziennik.pl dziennik.pl\n15.01.2010, 09:44 | Aktualizacja: 07.06.2010, 21:18\nPasażerowie polskich kolei wreszcie będą mogli komfortowo korzystać z laptopów. Bo PKP pozwoli na używanie komputerów w wagonach resWars. Nie ma też co się martwić, że w pociągu skończy się nam prąd - będą dostępne gniazdka zasilające.\nKoniec z wagonami Warsu znanymi z socjalistycznych komedii. Teraz przedział restauracyjny ma być taki, jak w zachodnich pociągach. Dlatego nie tylko zmienia się menu, ale można będzie także korzystać z laptopów - twierdzi portalspozywczy.pl. By jednak komputerowcy nie przeszkadzali innym w jedzeniu będą dwie przerwy po 50 minut, podczas których internet będzie wyłączany.\n>>>Polskich pasażerów będą wozić Elfy\n"Korzystamy ze sprawdzonych wzorców. Takie rozwiązanie z powodzeniem stosowane jest od lat w krajach Europy Zachodniej, m.in. w Szwajcarii" - mówi portalowispozywczemu.pl Andrzej Buczkowski, dyrektor ds. Rozwoju i Marketingu Wars.\nTo nie koniec zmian. Będzie także nowy jadłospis. W jego skład wejdą nowe desery, potrawy wegetariańskie czy duży wybór kawy.\nLOT idzie na wojnę z PKP przeczytaj »


KOLEJNICTWO POLSKIE - Międzyrzec Podlaski\nMiędzyrzec Podlaski – zwany miastem pogranicza - stanowił od początku swoistą mozaikę kulturową, bowiem mieszkali w nim zarówno katolicy, prawosławni, jak i Żydzi. Podczas budowy Kolei Warszawsko-Terespolskiej, którą rozpoczęto w 1865 roku, to właśnie tu wyznaczono jeden z jej przystanków. Rok później do Międzyrzeca przybył pierwszy pociąg, a całe połączenie z Warszawy do Terespola oficjalnie uruchomiono 17 września 1867 roku. Kierownictwo robót powierzono warszawskim przedsiębiorcom H. Reichmannowi i E. Wolfowi, a niezbędny sprzęt budowlany dostarczyła angielska spółka Vignoles-Brassey. Szyny żelazne wyprodukowała natomiast śląska Huta „Laura”. Linia posiadała pierwotnie tylko jeden tor oraz 18 stacji postojowych. Budynki dworców zazwyczaj projektowano jako obiekty jednopiętrowe, a ich podstawowym budulcem był kamień. Tabor przeznaczony do obsługi tego połączenia składał się z 10 parowozów osobowych, 8 towarowych oraz 34 wagonów osobowych i 267 towarowych.\nBadacz dziejów Międzyrzeca Józef Geresz tak opisuje stosunek ówczesnej ludności do kolei: „Pierwsze pociągi były witane przez ludność miejscową z zabobonnym strachem. Ludzie klękali przy torach i modlili się, że już koniec świata, bo Lucyper gania z żelaznym piecem”.\nW czasie drugiej wojny światowej międzyrzecki odcinek linii oraz stacja były częstym obiektem ataków partyzantów w ramach „podlaskiej walki o szyny”. Po wojnie dworzec przedstawiał straszny widok, bowiem pozostały zeń jedynie mury. Inne wydarzenie, które zapisało się w historii międzyrzeckiego dworca, miało miejsce 30 czerwca 1952 roku. Wówczas w pobliżu stacji grupa licealistów próbowała wykoleić pociąg relacji Moskwa-Berlin wiozący oficerów i dyplomatów radzieckich.\nNiedawno obiekt w Międzyrzecu został gruntownie wyremontowany. Pod nadzorem konserwatorskim odnowiono dach i elewacje, wymieniono stolarkę okienną oraz instalacje. Zamontowano także monitoring oraz dostosowano budynek do potrzeb osób niepełnosprawnych. Przebudowano również otoczenie, dzięki czemu stacja stała się ponownie wizytówką miasta. Władze samorządowe zadeklarowały także utworzenie w obiekcie filii biblioteki oraz wynajęcie pomieszczeń dla organizacji pozarządowych. Pracami modernizacyjnymi objęto ponadto perony, nad którymi zlikwidowano kładkę, by zastąpić ją tunelem, który ma usprawnić komunikację pieszą pomiędzy terenami rozdzielonymi stacją.


Działka na sprzedaż, Strzeżenice, 3000 m² | Morizon.pl | 9598\nDziałka o pow . 3000m położna w miejscowości w Strzeżenic około 3 km od morza.\nDziałka w ewidencji gruntów oznaczona jako RIV - grunty orne. Brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. W Studium uwarunkowań działka przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. Na działkę zostały wydane warunki zabudowy polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem.\nUzbrojenie: prąd oraz woda przy granicy działki (w drodze dojazdowej).\nDziałka sprzedawana z udziałem do 1/19 w drodze wewnętrznej. Nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi asfaltowe.\nMożliwość zakupu sąsiednich działek o pow ok 3000m.\nDojazd: Jadąc do Mielna w miejscowości Strzeżenice przed przystankiem autobusowym skręcamy w lewo w drogę asfaltową, jedziemy prosto ok. 250m mijamy przejazd kolejowy, działka znajduję się po lewej stronie.\nWarunki uzyskania przyłączy do uzgodnienia z instytucjami branżowymi. (lic. zaw. 11698)\nOgłoszenie (działka na sprzedaż nr morizon-1903546) zainteresowało mnie. Chcę poznać więcej szczegółów na jego temat. Proszę o kontakt.\nZnaleziono 478 ogłoszeń Działka na sprzedaż: zachodniopomorskie koszaliński


Przegląd pogody w Kloten. Pogoda Kloten na dziś, jutro. Szczegółowy przegląd pogody na 16 dni w Kloten. | METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Kloten\nPogoda w Kloten\n/ Pogoda w Kloten\nPogoda Kloten – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Kloten dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Kloten na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Kloten - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Kloten pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Kloten – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Kloten tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nUdostępnij pogodę w Kloten:\nPrzegląd pogody w Kloten\n16 289 osób


Radpol S.A. z zyskiem niemal dwukrotnie wyższym niż rok wcześniej - wyniki spółki za 2019 rok\nRadpol S.A. zamyka rok wysokimi wzrostami. Zapraszamy do zapoznania się z wynikami finasowymi za rok 2019.\nNOWOŚĆ!!! Wodoszczelne mufy dławnicowe o klasie szczelności IP68\nNowość!!! Ochrona przed pyłem i wodą. Mufy dławnicowe to wodoodporne mufy kablowe przelotowe, trójnikowe, wyposażone w bębenki 3, 4, 5 torowe z zaciskami śrubowymi cynowanymi nierdzewnymi. Klasa szczelności IP68.\nW życiu każdej organizacji, która ma ambicje działać szerzej i silniej, przychodzi moment kiedy trzeba rozszerzyć zespół.\nZapraszamy do pobrania najnowszych katalogów "Systemy Rur Preizolowanych". znajdziecie w nich Państwo najnowszą ofertę Radpol S.A.\nRynek docenia elektrotechnikę najwyższej jakości - wywiad z Anną Kułach, CEO Radpol S.A.\n"Rynek docenia elektrotechnikę najwyższej jakości". Zapraszamy do lektury wywiadu z Panią Anną Kułach, prezesem zarządu Radpol S.A. Wywiad został opublikowany na łamach lutowego numeru "Rynku Elektrycznego"\nW ramach przebudowy węzła komunikacyjnego w ciągu ulicy Granitowej i Krygiera w Szczecińskich Podjuchach, Radpol dostarczył do budowy gazociągu średniego ciśnienia rury PE100 Smart 2L®\nW związku z intensywnym rozwojem naszego zespołu. Poszukujemy specjalistów do zakładu w Ciechowie!\nRadpol dostarczył rury do renowacja magistrali wodociągowej w Rudzie Śląskiej.