Pierwsi "turyści" trafili bez wiz na Grodzieńszczyznę - Związek Polaków na Białorusi\nHomeSpołeczeństwoPierwsi „turyści” trafili bez wiz na Grodzieńszczyznę\nPierwsi „turyści” trafili bez wiz na Grodzieńszczyznę\nMarszałek Województwa Podlaskiego Jerzy Leszczyński i Członek Zarządu Województwa Bogdan Dyjuk przekroczyli dziś, 26 października przejście rzeczne Rudawka-Lesnaja, inaugurując w ten sposób ruch bezwizowy z Białorusią. W Grodnie spotkają się z władzami Grodzieńszczyzny i otworzą oficjalnie Punkt Informacji Turystycznej Województwa Podlaskiego. Od dziś obowiązuje dekret prezydenta Białorusi „O wprowadzeniu bezwizowego trybu wjazdu i wyjazdu cudzoziemców”.\nOdprawa po polskiej stronie przejścia granicznego\nWraz z władzami województwa przejście w Rudawce przekroczył poseł Mieczysław Baszko, burmistrz Augustowa Wojciech Walulik. Na polską delegację czekał gubernator Grodzieńszczyzny Włodzimierz Krawcow.\nPierwsza grupa polskich „turystów” kroczy bez wiz na Białoruś\n– To historyczny moment, od dziś mieszkańcy naszego województwa, kraju i Unii Europejskiej oraz obywatele Białorusi mogą bezwizowo w celach turystycznych przekraczać granicę – podkreślił marszałek Jerzy Leszczyński.\nPierwsi „turyści” bezwizowi z Polski zostali powitani na Grodzieńszczyźnie przez: władze obwodu grodzieńskiego na czele z szefem obwodu Włodzimierzem Krawcowem, konsula generalnego RP w Grodnie Jarosława Książka oraz media\nMarszałek Leszczyński liczy na prężniejszy rozwój turystyki pomiędzy naszym regionem a Grodzieńszczyzną, co z kolei stanie się szansą dla rozwoju małej przesiębiorczości.\nMożliwościach rozwoju turystyki widzi również gubernator Grodzieńszczyzny Włodzimierz Krawcow:\n– Dzisiejszy dzień to ważny krok w naszych kontaktach sąsiedzkich, to nowe możliwości rozwoju turystyki i przedsiębiorczości.\nPrzepisy wykonawcze do dekretu białoruskiego prezydenta ws. ruchu bezwizowego po Kanale Augustowskim zostały zatwierdzone rozporządzeniem białoruskiego rządu 17 października. Możliwość przebywania na Białorusi bez wizy do pięciu dób, dotyczy parku turystycznego Kanał Augustowski, Grodna i jego okolic. Rozporządzenie wchodzi w życie 26 października i obowiązuje do końca 2017 r.\nAby skorzystać z trybu bezwizowego wjazdu należy mieć ze sobą paszport dokument uprawniający do wejścia na teren białoruskiego parku Kanał Augustowski. Jego wzór został wskazany we wspomnianym rozporządzeniu rządu. Dokument ten może dotyczyć indywidualnego lub grupowego pobytu na terenie parku i wjazdu na teren Białorusi przez przejścia Rudawka-Lesnaja, Kuźnica Białostocka-Bruzgi na granicy z Polską, a także Svendubrė-Priwałka i Raigardas-Priwałka na granicy z Litwą. Trzeba wybrać firmę turystyczną, przekazać jej swoje dane oraz mieć zagwarantowane środki na każdy dzień pobytu.\n– Od dziś każdy mieszkaniec Unii Europejskiej może skorzystać z oferty biura podróży, zarejestrować się on-line, wziąć paszport i udać się na granicę, a następnie spędzić na Białorusi 5 dni. Bezwizowe przekraczanie granicy w celach turystycznych dotyczy ruchu pieszego, rowerowego oraz kajakowego – tłumaczył członek zarządu Bogdan Dyjuk – Ważna jest informacja, że turysta nie musi wracać tym samym przejściem, którym wjechał na Białoruś. Będziemy również zabiegać o to, by ten ruch bezwizowy był możliwy na całym odcinku granicy z Białorusią.\nW środę w Centrum Informacji Turystycznej w Grodnie na Białorusi zostanie otwarty podlaski punkt z taką informacją. Podobne centrum – grodzieńskie – ma być za kilka dni otwarte w Białymstoku.\nZnadniemna.pl za Wrotapodlasia.pl\nAugustówBiałoruśBiałystokGrodnoJarosław KsiążekKanał AugustowskiKonsulat Generalny RP w GrodnieKuźnicaLitwaPodlasiePolska\nKorek / 26 października, 2016\nDlaczego nie można granicy przekroczyć koleją? Gdzie jest lista firm turystycznych, które pośredniczą w uzyskaniu zezwolenia na przekroczenie granicy? Jakie opłaty pobierają te firmy? Czy ubezpieczenie jest obowiązkowe?\nAndrzej G. / 27 października, 2016\nCzy przypadkiem Bogdan Dyjuk się nie myli? W oficjalnej ustawie i regulaminach brak informacji że granicę może przekroczyć tylko rowerem/kajakie/pieszo??\nCzy może błąd w artykule?


Mini koszykówka, zawody gminne i powiatowe - Portal - Publiczna Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Bystrzycy Starej\nNa dzień 16 marca, w porozumieniu z nauczycielami wychowania fizycznego z terenu gminy i dyrekcją szkoły, zostały zaplanowane mistrzostwa gminy Strzyżewice w mini koszykówce. W tym roku szkolnym do rywalizacji stanęły dwie drużyny dziewcząt i trzy chłopców. Przeciwnikiem dziewcząt była Szkoła Podstawowa z Rechty, natomiast przeciwnikami chłopców były szkoły z Kiełczewic i wspomnianej już Rechty. Zawody były rozgrywane systemem „każdy z każdym”, tak więc rozegranych zostało cztery mecze; trzy pojedynki chłopców i jeden pojedynek dziewcząt. Kolejność spotkań została ustalona w drodze losowania i tak jako pierwsi grali chłopcy z Kiełczewic i Rechty, następnie dziewczęta Bystrzyca Stara – Rechta i dwa pozostałe pojedynki chłopców, Bystrzyca Stara – Rechta oraz Bystrzyca Stara – Kiełczewice. Najbardziej wyrównanym pojedynkiem był mecz pomiędzy drużynami chłopców z Kiełczewic i Rechty zakończony zwycięstwem Szkoły Podstawowej z Rechty wynikiem 16:6. Następnie do rywalizacji przystąpiły dziewczęta z Bystrzycy Starej, które nie dały szans na zwycięstwo swoim rywalkom z Rechty wygrywając wynikiem 30:8. Dwa następne pojedynki również zakończyły się zwycięstwem gospodarzy: Bystrzyca Stara – Rechta 36:0, i Bystrzyca Stara – Kiełczewice 36:2. Zajmując pierwsze miejsce w zawodach gminnych dziewczęta i chłopcy awansowali na zawody półfinałowe, które odbyły się 22.03.2011 w Niedrzwicy Kościelnej. Do rywalizacji przystąpiło po trzy zespoły dziewcząt i chłopców. Przeciwnikami dziewcząt i chłopców z Bystrzycy Starej były zawodniczki i zawodnicy z Niedrzwicy Dużej i Mętowa. Jako pierwsze grały dziewczęta z Bystrzycy Starej i Niedrzwicy Dużej. Pojedynek był bardzo wyrównany i zacięty. Pierwszą kwadrę wygrały dziewczęta z Bystrzycy Starej, niestety później przewagę zyskały przeciwniczki i utrzymywały ją do końcowych minut czwartej kwarty. W ostatniej minucie meczu Niedrzwica Duża wygrywała dwoma punktami, wtedy piłkę otrzymała Agata Zieleniak i pięknym rzutem z dystansu doprowadziła do remisu. Jak się później okazało był to rzut na wagę zwycięstwa w całym turnieju półfinałowym. Pozostałe wyniki spotkań: Bystrzyca Stara – Mętów 24:11, Bystrzyca Stara – Niedrzwica Duża 14:14, Mętów – Niedrzwica Duża 8:16. Nieco mniej szczęścia i sił mieli chłopcy z Bystrzycy Starej. Z dwóch rozegranych spotkań jedno wygrali i jedno przegrali. Wyniki spotkań chłopców; Niedrzwica Duża – Mętów 32:9, Niedrzwica Duża – Bystrzyca Stara 22:8, Bystrzyca Stara – Mętów 21:4. Nadmienić należy, iż chłopcy ulegli przyszłemu mistrzowi powiatu lubelskiego. Dziewczęta zajmując pierwsze miejsce na turnieju półfinałowym zyskały prawo udziału w finale powiatowym, którego rozegranie zostało zaplanowane w Zespole Szkół Publicznych w Bystrzycy Starej. Zawody rozegrane zostały dnia 28.03.2011. Rywalkami naszych dziewcząt były uczennice z Jastkowa i Kępy. Niestety tym razem występujące w roli gospodarza dziewczęta z Bystrzycy Starej musiały uznać wyższość rywalek; Bystrzyca Stara – Kępa 15:34, Bystrzyca Stara – Jastków 6:44, Jastków – Kępa 21:15. Mistrzyniami powiatu lubelskiego zostały uczennice z Jastkowa. Jednak trzecie miejsce naszych dziewcząt należy uznać za bardzo duży sukces. Gratulujemy !!!!!!!!\nSkład drużyny dziewcząt: Weronika Kuras, Patrycja Kępowicz, Monika Krzyżak, Angelika Michałek, Katarzyna Wnuk, Agata Zieleniak, Katarzyna Gąbka, Marlena Gryka, Katarzyna Zielińska, Klaudia Pawlak, Agelika Kępa, Milena Macioszek, Kinga Lipiec, Ewelina Stefaniak, Patrycja Drelich.\nSkład drużyny chłopców: Chrześcijan Maciej, Tracz Michał, Kwiatkowski Łukasz, Trepiak Karol, Czapla Piotr, Chrześcijan Michał, Korczyński Konrad, Klimek Krystian, Jarocki Mateusz, Przech Grzegorz, Przech Damian, Guziak Paweł, Tracz Bartłomiej, Niewinny Krystian, Sopoćko Krystian.


Kross Rower od A do Z - kross hexagon, kross level, kross rower\nFirma Kross jest kojarzona głównie z produkcją rowerów w Polsce. Jednak jak możemy się przekonać, zajmuje się ona również sprzedażą akcesoriów do jazdy na rowerze. Co więcej, zrzesza ona także prężnie działającą społeczność rowerowych pasjonatów. Skupimy się jednak na ich podstawowym celu. Kross w swojej ofercie posiada rozmaite modele rowerów. Ich produkty są przeznaczone dla wszystkich od najmłodszych aż do najstarszych, od pasjonatów kolarstwa przez amatorów aż do kolarzy. Uwaga, ciekawostka Kross posiada swoją własną zawodową grupę kolarską, która na trasach rowerowych jest obecna od ponad dekady. Jedną z osób prezentujących ich barwy jest wicemistrzyni w kolarstwie z Rio.\nMy się jednak skupimy na rowerach Krossa\nOferta tej firmy jak już zostało wspomniane, potrafi zagwarantować sprzęt odpowiadający nawet najbardziej wymagającemu konsumentowi. Zaczyna się ona na rowerach górskich, tam znajdziemy rowery typu MTB XC, Enduro oraz Trail. Zasadnicza różnica między nimi jest taka, że XC to typowe, wyścigowe maszyny, natomiast Enduro to cięższe rowery, a Trail jest ich hybrydą. Zapewnia on możliwość wykorzystywania go do zjeżdżania z krętego, górskiego szlaku jak na Enduro, a kiedy mamy ochotę na dłuższą przejażdżkę, to równie dobrze sprosta takiemu zadaniu. Szczerze mówiąc to o samych górskich rowerach, można by napisać całe setki artykułów. To dodam tylko jeszcze fakt, że ceny tych rowerów wahają się od 1199 zł do 23999 zł.\nKolejną grupą są rowery kross szosowe, tutaj sytuacja wygląda tak, że służą one typowo do maratonów lub do takich dłuższych przejażdżek ze znajomymi, którzy już swoje na rowerze przejechali. Oczywiście, dla amatorów również się znajdzie odpowiedni model.\nPozostałe 3 grupy złączymy w jedną. W 2017 roku Kross przejął holenderską firmę, która zajmowała się produkcją rowerów elektronicznych. Od tego czasu posiadają w swojej ofercie ów produkt, który znacznie ułatwia nam przemieszczanie się na rowerze. Istnieje również grupa rowerów turystycznych, która jest specjalnie przygotowana do zwiedzania, czyli ma możliwość zamontowania bagaży i innych tego typu rzeczy. Ostatnią grupą są rowery miejskie. Jak sama nazwa wskazuje do przemieszczania się po mieście.\nRowery MTB Kross to możliwość wspaniałego wyboru. Taka decyzja może okazać się krokiem, który pokaże nam zupełnie nową odsłonę naszej rzeczywistości.


nauka.wiara.pl » Żywienie » Lockdown sprawia, że dzieci tyją\nRoman Koszowski /Foto Gość\t Przysmak\nCo robić, jak nudno? Na pewno nie objadać się\nW porównaniu z poprzednim rokiem jadły one jeden posiłek dziennie więcej, spały pół godziny na dobę dłużej i spędzały niemal 5 godzin tygodniowo więcej z telefonem, komputerem czy przed telewizorem. Jednocześnie dramatycznie zwiększyły spożycie czerwonego mięsa, słodkich napojów i śmieciowego jedzenia. Ich aktywność fizyczna spadła o ponad dwie godziny tygodniowo. Bez zmiany pozostało spożycie warzyw.\n"Tragedia pandemii COVID-19 ma uboczne efekty rozciągające się poza wirusową infekcję" - mówi prof. Myles Faith, współautor publikacji, która ukazała się w piśmie "Obesity". "Dzieci i nastolatki walczące z otyłością znajdują się w trudnej pozycji - w izolacji, która wydaje się stwarzać niekorzystne środowisko z punktu widzenia utrzymania zdrowych nawyków" - wyjaśnia badacz. "Rozpoznanie tych dodatkowych skutków lockdownu spowodowanego epidemią COVID-19 jest krytyczne, aby można było uniknąć umniejszenia trudnych wysiłków kontrolowania masy ciała przez młodzież dotkniętą nadwagą" - podkreśla.\nBadacze wyjaśniają, że dzieci i młodzież zwykle więcej przybierają na wadze w czasie letnich wakacji, niż w czasie roku szkolnego. Dlatego chcieli sprawdzić, czy zamknięcie w domu będzie miało podobny skutek, jak letnia przerwa w nauce. "Szkolne środowisko zapewnia pewną strukturę i rutynę dotyczącą czasu posiłków, aktywności fizycznej i snu - trzech głównych elementów stylu życia wpływających na ryzyko otyłości" - tłumaczy prof. Faith. "Zależnie od długości trwania lockdownu, dodatkowa waga może być trudna do usunięcia i może przyczynić się do otyłości w wieku dorosłym, jeśli nie zostaną wprowadzone zdrowsze nawyki. To dlatego, że otyłość dzieci i młodzieży zwykle utrzymuje się w czasie i pozwala przewidzieć wagę w dorosłości" - przestrzega naukowiec.\ndodane 09.06.2020 15:10\nTAGI| DIETA,\tDZIECI,\tEPIDEMIA,\tMEDYCYNA,\tNAUKA,\tPAP


Tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania gry na gitarze przy pomocy audiobooków gitarowych - PDF Free Download\nTyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania gry na gitarze przy pomocy audiobooków gitarowych\nDownload "Tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania gry na gitarze przy pomocy audiobooków gitarowych"\n1 AdAM SkrętNy Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy Tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania gry na gitarze przy pomocy audiobooków gitarowych Wprowadzenie główne pojęcia tyflo (gr. typhlós ślepy; ukryty; ciemny ) niewidomy, ślepy, ślepota 1. W celu zindywidualizowania procesu nauczania osób niewidomych konieczna jest znajomość rodzajów dysfunkcji wzroku, odpowiednie sklasyfikowanie ucznia oraz dostosowanie strategii nauczania. Przyjmuje się następujący podział osób z dysfunkcją wzroku: 1. Ludzi dotkniętych ślepotą nazywamy niewidomymi jeżeli nie widzą od urodzenia lub utracili wzrok we wcześniejszym dzieciństwie (do piątego roku życia) Do ociemniałych zalicza się wszystkich bez względu na wiek, którzy posługiwali się wzrokiem, lecz go całkowicie utracili Do szczątkowo widzących zalicza się ludzi bez względu na wiek, którzy mają bardzo dużą, lecz nie całkowitą utratę wzroku, to znaczy: odróżniają tylko światło od ciemności i nie mogą poprawić widzenia szkłami, z odległości 1 m rozpoznają zarys słupa, drzew, ludzi, ale nawet przy zastosowaniu szkieł nie mogą się posługiwać wzrokiem przy zabawie (dzieci), podczas nauki, w pracy itd., mają bardzo ograniczone pole widzenia, np. patrzą jakby przez mały otwór, poza którym wszystko jest zakryte 4. 1 J. Kuczyńska-Kwapisz, J. Kwapisz, Rehabilitacja osób niewidomych i słabowidzących. Poradnik metodyczny, Warszawa 1996, s tamże. 3 z. Sękowska, Tyflopedagogika, Warszawa 1981, s tamże. 36\n2 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania Dostosowanie strategii jest kluczowym elementem efektywnego nauczania, dlatego też autor odwołuje się do tyflologii zajmującej się problemami osób z dysfunkcją wzroku. Jest ona zbiorem wiadomości z wielu dziedzin, takich jak psychologia, medycyna, pedagogika, socjologia, technika, które mogą być przydatne osobom niewidomym, lub tym, które mają do czynienia z niewidomymi 5. tyflopedagogika zaś jest nauką zajmującą się teorią wraz z praktyką kształcenia i wychowania osób z uszkodzonym wzrokiem. Specyfika tej dyscypliny wiedzy polega na: częściowej adaptacji programu szkolnego; stosowaniu specjalnych lub zmodyfikowanych metod dydaktycznych; realizacji programu przez odpowiednio przygotowanych nauczycieli 6. tyflopedagogika jest ściśle związana z tyflopsychologią rozwojową, a więc psychologią dziecka niewidomego i słabowidzącego. Nauka ta określa specyfikę rozwoju i wypracowuje pewne zasady postępowania. Oto kilka z nich: przeciętne dziecko z uszkodzonym wzrokiem jest zdolne do osiągnięcia samodzielności, pod warunkiem że nie ma uszkodzonej kory mózgowej bądź dodatkowych niepełnosprawności; dziecko niewidome lub słabo widzące, jeśli tylko ma stworzone odpowiednie warunki opiekuńcze i edukacyjne, może osiągnąć normalny rozwój psychiczny i społeczny w tym samym czasie co dzieci w pełni widzące; różnice wśród dzieci z uszkodzonym wzrokiem są, tak samo jak w przypadku dzieci widzących, uwarunkowane biologicznie; uczniowie z uszkodzonym wzrokiem potrzebują dłuższego czasu na realizację większości zajęć i osiągnięcie podobnych efektów; dzieci niewidome lub słabo widzące nie mają możliwości nabywania wiedzy w sposób mimowolny, automatyczny i spontaniczny, dlatego też bardzo ważnym elementem w nauczaniu uczniów z uszkodzonym wzrokiem jest systematyczne przekazywanie umiejętności; istotną rolę w wychowywaniu i nauczaniu dzieci z uszkodzonym zmysłem wzroku odgrywają rodzice, wychowawcy oraz nauczyciele, których zaangażowanie oraz cierpliwość muszą być znacznie większe 7. Historia pisma przedbrajlowskiego W starożytności wielcy uczeni niewidomi, tacy jak na przykład Demokryt lub Appius Claudius, aby przekazać swoją wiedzę, korzystali z pomocy lektorów 5 [dostęp , 22:52]. 6 t. Majewski, Dzieci z uszkodzonym wzrokiem i ich edukacja, [w:] S. Jakubowski (red.), Poradnik dydaktyczny dla nauczycieli realizujących podstawę programową w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum z uczniami niewidomymi i słabo widzącymi, Warszawa 2001, s tamże, s\n3 ADAM SKRętNy i skrybów. z pewnością nurtowała ich myśl o uniezależnieniu się od osób trzecich oraz stworzeniu metody, która pozwoliłaby im czytać oraz pisać 8. Pomysł grawerowania liter łacińskich na twardym podłożu zapoczątkował Kwintylian, prekursor pisma, którego ideę rozwijali m.in. Francesco Lucas, Erazm z Rotterdamu, Pero Mexica i Giloramo Cardiano. Ich systemy oparte były na podobnej zasadzie: litery były wklęsłe. zmieniało się podłoże, na którym pisano, na bardziej trwałe jak drewno, metal, kość słoniowa. Aby odczytać zapis, osoba niewidoma wodziła odpowiednim rylcem po wyrytych literach, tak aby zapamiętać ruch kreślący kształt litery. Efektem finalnym było zapisanie liter na papierze dzięki tej pamięci mięśniowej 9. Ułatwiało to przekazywanie informacji przez osoby niewidome, zdolne do przedstawienia swojej wizji na papierze, którą następnie osoby widzące mogły odczytać. Głównym problemem jednak był brak możliwości otrzymania informacji zwrotnej bez lektora oraz słaba jakość grawerowanych liter, które trudno było odczytać 10. W późniejszych czasach pojawiały się kolejne pomysły opracowania sztuki pisania oraz czytania, jak na przykład odlewanie liter z takich materiałów jak cyna, ołów lub drut. Okazały się one szorstkie w dotyku, a co za tym idzie, trudne do odczytania 11. W tworzeniu pisma dla osób niewidomych bardzo ważną rolę odegrał Francesco Lan terzi włoski fizyk, którego nowatorskim pomysłem z 1670 roku było wprowadzenie pisma opartego na punktach oraz przecinających się liniach. Pismo to nie zdobyło uznania środowiska osób niewidomych, ponieważ był to swoisty rodzaj szyfru. Niemniej jednak użycie punktu w systemie pisma było ogromnym osiągnięciem, które wpłynęło na dalszy rozwój w tej dziedzinie. Aby ułatwić pisanie osobom niewidomym, terzi wprowadził konstrukcję, która stanowiła prototyp późniejszych metod, a była to ramka z równoległymi liniami poziomymi wykonanymi z drutu 12. Jednym z uczonych, którzy postawili sobie za cel opracowanie metody czytania i pisania dla niewidomych, był Haüy. to właśnie on założył pierwszą szkołę dla niewidomych, w której wprowadził naukę czytania wypukłych liter na drewnianych klockach. Kolejnym jego krokiem było skonstruowanie prasy, na której wytłaczał litery na papierze za pomocą drewnianych, a później metalowych, czcionek. Były to wypukłe litery przedstawione w linii ciągłej, co pozwalało na wykonanie wielu odbitek tekstu. Pierwszą broszurą wytłoczoną przez niewidomych 8 M. Czerwińska, Pismo i książka w systemie L. Braille a w Polsce. Historia i funkcje rewalidacyjne, Warszawa 1999, s tamże. 10 M. Paplińska Nauka brajla w weekend, Warszawa 2009, s W. Dolański, Alfabet Braille a, jego poprzednicy i krewniacy, Logopedia 1971, nr 10, s. 72, 74, tamże, s\n4 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania wychowanków szkoły Haüya był Essai sur l éducation des aveugles (Szkic o nauczaniu niewidomych) (rys. 1) z 1786 roku, wydany specjalnie dla króla Ludwika XVI. Wymiary tej pierwszej książki wynosiły 27 cm na 20. Litery dochodziły nawet do 22 mm wysokości. ten duży rozmiar liter sprawił, że czytanie odbywało się bardzo wolno. Wprawdzie Haüy i jego następcy z czasem uprościli i zmniejszyli wielkości liter, nie zmieniło to jednak faktu, iż uczniowie nie mogli się posługiwać tym pismem sami. Wszelkie próby kreślenia przez nich rylcem negatywu litery, by następnie przeczytać pozytyw, dawały nikłe rezultaty 13. Rys. 1. Essai sur l éducation des aveugles (źródło: Gallica.bnf.fr) Ważnym odkryciem był wynik obserwacji Wilhelma Kleina założyciela szkoły dla niewidomych w Wiedniu. Klein zaobserwował, że dotyk łatwiej rozpoznaje linię przerywaną od linii ciągłej. Jego alfabet punktowy, w którym linie ciągłe zastąpione zostały punktami, a kształt liter pozostał niezmienny, został za- 13 tamże, s\n5 ADAM SKRętNy stosowany w podręcznikach Kleina dla osób niewidomych. Pod warunkiem posiadania specjalnej drukarenki, która stanowiła zestaw czcionek, których litery były ułożone ze stalowych szpilek, korespondencja między widzącymi a niewidzącymi była ułatwiona. Niestety, zdobycie tego sprzętu było bardzo trudne, a praca z nim czasochłonna 14. Przełomowym momentem w dziejach pisma przedbrajlowskiego było odkrycie przez Charles a Barbiera szyfrowanego pisma dwunastopunktowego wynalezionego na potrzeby wojska. Pismo to nie opierało się na alfabecie, ale na konkretnych głoskach 15. Dzięki znajomości klucza (rys. 2), którym była tabela z trzydziestoma sześcioma znakami, za pomocą dotyku możliwe było rozszyfrowanie zawartych w tekście informacji. Podstawą systemu był układ dwunastu punktów ułożonych w dwóch kolumnach po sześć punktów w każdej. Liczba punktów w lewej ko- Rys. 2. tabela klucz Barbiera (źródło: 14 J. Kuczyńska-Kwapisz, J. Kwapisz, dz. cyt., s W. Dolański, dz. cyt., s. 76,\n6 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania lumnie oznaczała numer rzędu poziomego w tabeli-kluczu, zaś liczba punktów w kolumnie prawej wskazywała miejsce znaków w tym rzędzie 16. Na przykład, jeżeli lewa kolumna zawierała dwa punkty, a prawa trzy, to taka konfiguracja oznaczała trzeci symbol w drugim wierszu siatki, a więc sylabę on. Aby ułatwić osobom niewidomym samodzielne czytanie oraz pisanie, Barbier opracował również różnego rodzaju przyrządy do pisania. Niestety, jego system nie przyjął się na dobre, ze względu na fakt, iż znaki były na tyle duże, że przekraczały pole dotykowe palca, a więc trudne było rozpoznanie ilości punktów. Ponadto, system ten nie posiadał ortografii oraz gramatyki 17. Pismo louisa Braille a Pismo Barbiera początkowo uznano za ogromny sukces. Jego uczniowie zachwyceni byli nową metodą, ponieważ dzięki wypukłym punktom czytanie stało się łatwiejsze. Jednym z uczniów Barbiera był Louis Braille, który w sposób szczególny zainteresował się tym sposobem pisania 18. Louis Braille, urodzony w 1809 roku, w Coupvray we Francji, stracił wzrok w wieku trzech lat, na skutek uszkodzenia, a następnie infekcji. Początkowo, Braille uczył się w miejscowej szkole wiejskiej, a już w 1819 roku, został przyjęty do Królewskiego Instytutu dla Niewidomych, gdzie spotkał się z pismem Barbiera, które go zainteresowało. Stosując je w praktyce, Louis Braille zauważył, że system ten, mimo swej innowacyjności, posiada również wady, po czym podjął się jego modyfikacji, tak by stał się łatwiejszy w użyciu. Ważnym elementem odróżniającym pismo Braille a od pisma Barbiera było zredukowanie liczby punktów znaku podstawowego z dwunastu do sześciu (rys. 3), co pozwoliło na otrzymanie 63 kombinacji, a więc znaków systemu, obejmującej litery, cyfry, a także znaki interpunkcyjne. Pismo brajlowskie nie wyróżnia dużych liter, jednak można je Rys. 3. Sześciopunkt Braille a (źródło: 16 M. Paplińska, dz. cyt., s M. Czerwińska, dz. cyt., s C.M. Mellor, Louis Braille. Dotyk geniuszu, Warszawa 2009, s\n7 ADAM SKRętNy wskazać specjalnym znakiem, który poprzedza daną literę. Niektóre ze znaków mają różne znaczenie, np. znaki liter od a do j, poprzedzone odpowiednim znakiem, zmieniają znaczenie na odpowiednie cyfry. Alfabet Braille a pozwalał niewidomym czytać i pisać, a jego zalety zostały zauważone oraz docenione na całym świecie (w językach łacińskim, arabskim, japońskim i chińskim) 19. Projekt Braille a był już gotowy w roku 1825, jednak formalnie uznaje się rok 1837 za datę powstania pisma Braille a, kiedy to wprowadzono jego system do drukarstwa w Królewskim Instytucie dla Niewidomych w Paryżu. We Francji pismo Braille a zostało zatwierdzone dopiero w 1854 roku, a więc 2 lata po śmierci autora. Pismo Braille a pojawiło się w Polsce już w latach , jednak dopiero w 1925 roku I Krajowy zjazd Nauczycieli Szkół Specjalnych w Warszawie uznał system braille owski jako alfabet dla osób niewidomych obowiązujący w Polsce 20. Rys. 4. tablica Monniera (źródło: M. Paplińska, Nauka brajla w weekend, Warszawa 2009, s. 17) 19 M. Czerwińska, dz. cyt., s M. Paplińska, dz. cyt., s. 14,\n8 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania Usystematyzowaniem oraz uzupełnieniem alfabetu o dodatkowe znaki zajął się J.J. Monnier, którego praca miała ogromny wpływ na pismo Braille a. znaki zostały ułożone w siedmiu seriach, nadano im odpowiednie numery od 1 do Seria I jest podstawą do dalszych pięciu serii. Seria II to znaki z serii I z dodaniem znaku 61. Seria III to znaki z serii I z dodaniem znaku 62. Seria IV to znaki z serii I z dodaniem znaku 63. Seria V powstaje z obniżenia znaków serii I. Seria VI to fragmentaryczne powtórzenie poprzednich serii, po 2 znaki na każdą serię. Dwa pierwsze oraz dwa ostatnie znaki tej serii odpowiadają serii I i serii V. Sześć środkowych znaków utworzonych z pierwszych dwóch znaków tej serii przez kolejne dodanie znaków pomocniczych odpowiada II, III i IV serii. Seria VII to seria zawierająca trzy znaki pomocnicze. znaki serii I, II i III odpowiadają literom łacińskim. te z serii I tworzą cyfry, gdy poprzedzone są numerykiem. Serię V stanowią znaki interpunkcyjne. Reszta znaków wykorzystywana jest indywidualnie przez różne narody w zależności od potrzeb. Dzięki rozszerzeniu alfabetu Braille a o 13 dodatkowych znaków tablica Monniera pozwala na zapis muzyczny oraz zapis skrótów ortograficznych. Dzięki pracom Monniera alfabet ten stał się językiem międzynarodowym 22. Notacje muzyczne dla osób niewidomych Pierwsze systemy muzyczne zanim pojawił się zapis pisma muzycznego, jedynym sposobem dla niewidomych muzyków, aby nauczyć się śpiewać lub grać dany utwór, było pamięciowe naśladownictwo usłyszanych melodii. Później, wraz z rozwojem pisma czarnodrukowego, utwory niewidzących kompozytorów były zapisywane z pomocą widzących lektorów, u których nie było wymagane wykształcenie, a nawet nie zawsze potrafili poprawnie pisać. taka sytuacja trwała aż do XVIII wieku, w którym to zaczęto się interesować losem osób niewidomych. to właśnie wtedy powstawały pierwsze ośrodki oraz pojawiały się próby kompozytorów, aby stworzyć zapis swoich dzieł. Niestety, system uwypuklenia oraz powiększenia nut zapisanych na pięciolinii nie był możliwy do ich odczytania za pomocą dotyku ze względu na zbyt dużą ilość informacji, które zawierał. tematem tym zainteresował się Haüy (o którym mowa w podrozdziale: Historia pisma przedbrajlowskiego), który wprowadził w swojej szkole przyrząd stosowany do nauki nowych kompozycji. Była to drewniana rama przedstawiająca system liniowy, uzupełniona 21 tamże, s tamże. 43\n9 ADAM SKRętNy o kołki, gdzie górne części miały różny kształt w zależności od tego, jaką wartość rytmiczną nuty reprezentowały 23. Kolejną próbą ułatwienia nauki notacji muzycznej dla osób niewidomych było narzędzie Matthew Cooka opracowane w 1815 roku. za pomocą tego urządzenia osoby niewidome miały nauczyć się notacji muzycznej w systemie liniowym w zaledwie tydzień. Całość była złożona tylko z dziewięćdziesięciu czterech części. Urządzenie Cooka składało się z drutów, na których wisiały nuty, klucze i znaki chromatyczne. Przez następne pięćdziesiąt albo i więcej lat takie i podobne wynalazki były stosowane w szkołach dla niewidomych, które w ciągu tego czasu rozpowszechniły się w Europie i Stanach zjednoczonych. Litery wyglądały całkiem przyzwoicie, muzyczne ramy przedstawiały kompozycję w taki sposób, w jaki uczniowi było wygodnie je rozpoznawać, ale niestety cały ten eksperyment posiadał ogromne wady. Przede wszystkim osoba niewidoma nie była w stanie zapisać wszystkich tych specyficznych liter i nut w formie trwałej. Pogrubione drukowane litery nie są tak łatwe do wyczucia, jak łatwo się je widzi. Muszą więc być duże i proste, aby miały czytelną formę 24. Muzyczny system Braille a Louisa Braille a znamy już jako wybitnego wynalazcę pisma literackiego. Należy jednak dodać, że był on również wspaniałym muzykiem, bardzo dobrym organistą oraz stroicielem fortepianów. Braille rozpoczął pracę nad zapisem muzycznym, którego efekt został opublikowany w 1829 roku 25. Podstawowe braille owskie znaki mieszczą się w ramach kombinacji punktów 1, 2, 4, 5, natomiast o wartości nut decyduje obecność lub brak punktów 3 i/lub 6. Każdy znak nuty i każdy znak pauzy ma przypisywane dwie wartości (rys. 5) 26. W odróżnieniu od klasycznego zapisu nutowego, który jest zanotowany na pięciolinii, według braille owskiego systemu muzycznego zapis nutowy jest zapisem liniowym. Ponadto, pionowa kreska oddzielająca poszczególne takty w tradycyjnym zapisie, w systemie Louisa Braille a jest zastąpiona spacją. Każda oktawa ma swój określony znak, który stawiany jest na początku utworu, między znakami słownymi (określającymi między innymi dynamikę) a pierwszą nutą lub w przypadku, gdy melodia skacze o sekstę w tej samej oktawie lub o kwartę do innej oktawy (rys. 6) 27. Aby klucze braille owskie w pełni odwzorowywały zapis tradycyjny, nie określając wysokości dźwięku, mają swój znak, który przedstawia się nastę pująco: 23 D. Dykema, Będziemy grać. Podręcznik dla nauczycieli gry na instrumentach klawiszowych zajmujących się osobami z wadami wzroku, Illinois 1986, s tamże, s [dostęp , 22:56]. 26 B. Krolick, Ujednolicona Międzynarodowa Brajlowska Notacja Muzyczna, Warszawa 2002, s tamże, s\n10 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania Rys. 5. Nuty i pauzy (źródło: B. Krolick, Ujednolicona Międzynarodowa Brajlowska Notacja Muzyczna, Warszawa 2002, s. 15) Rys. 6. znaki oktaw (źródło: B. Krolick, dz. cyt., s. 218) 45\n11 ADAM SKRętNy Rys. 7. Klucze (źródło: B. Krolick, dz. cyt., s. 21) Krzyżyk, bemol lub kasownik należy umieszczać przed nutą, interwałem lub innym oznaczeniem, do którego się odnosi. znak chromatyczny może być oddzielony od nuty jedynie znakiem oktawy. Jeżeli w czarnym druku znak chromatyczny występuje nad lub pod nutą, w braille owskim zapisie poprzedzany jest punktem 6 (rys. 8). Jeżeli znaki chromatyczne występują przy nucie lub występuje zmiana tonacji w trakcie utworu, znaki zapisuje się w taki sam sposób jak w zapisie drukowanym (rys. 9) 28. Rys. 8. znaki chromatyczne (źródło: B. Krolick, dz. cyt., s. 23) Rys. 9. zapis zmiany tonacji i metrum (źródło: B. Krolick, dz. cyt., s. 24) 28 tamże, s\n12 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania Różnica między tradycyjnym zapisem nutowym a zapisem Louisa Braille a występuje również w zapisie grup rytmicznych (rys. 10). W zapisie czarnodrukowym drobne nuty bywają połączone w grupy jedną lub kilkoma poziomymi kreskami (wiązaniami), przy czym każda grupa wypełnia jedną miarę taktu lub jej część. zapis braille owski może uwzględniać grupowanie tylko w pewnym zakresie. W braille owskim zapisie można grupować szesnastki lub drobniejsze nuty po trzy lub więcej. Nuty z tej samej grupy powinny stanowić jedną miarę taktu lub jej część i mieć jednakowe wartości. W zapisie braille owskim tylko pierwsza nuta w grupie zawiera punkty 3 i/lub 6, pozostałe zapisywane są jako ósemki. z uwagi na to, że grupa kończy się nutami, które w braillu zapisywane są jak ósemki, w sytuacji, gdy po grupie występuje w tym samym takcie i w tym samym braille owskim wierszu prawdziwa ósemka lub pauza ósemkowa, ostatnią grupę należy zapisać faktycznymi wartościami 29. Przedstawione powyżej oznaczenia muzyczne to tylko część z nich. W rzeczywistości, każdy element zapisu nutowego na pięciolinii ma swój odpowiednik w systemie liniowym. Początkowo, w celu rozwinięcia oraz rozbudowania notacji dla osób niewidomych, poszczególne kraje wprowadzały swoje znaki i skróty. Dopiero po wielu latach została wydana Ujednolicona Międzynarodowa Brajlowska Notacja Muzyczna opracowana przez Bettye Krolick. Rys. 10. zapis grup rytmicznych (źródło: B. Krolick, dz. cyt., s. 25) System Braille a ma swoje wady i zalety. Do tych pierwszych należy fakt, że znajomość notacji liniowej jest uwarunkowana dokładnym opanowaniem braille a literackiego. Ponadto, wszystkie znaki takie jak nuty, opalcowanie, znaki chromatyczne, oznaczenia dynamiki, reprezentowane są w zapisie liniowym przez kropki, co stwarza ich nadmiar, wprawiający w zakłopotanie nowicjuszy tamże, s D. Dykema, dz. cyt., s. 19,\n13 ADAM SKRętNy Mimo to, należy pamiętać, iż dzięki pracy Louisa Braille a osoby niewidome mają takie samo prawo do nauki zapisu nutowego jak osoby pełnosprawne, ponieważ jego system odzwierciedla ten tradycyjny. Osoba niewidoma, która zna zasady braille owskich zapisów muzycznych, może nauczyć się danej kompozycji, tworzyć swoje własne utwory i skutecznie uczyć innych. W porównaniu z ciągle rosnącą liczbą wydawanych drukiem nut, ilość braille owskich zapisów muzycznych jest raczej niewielka, ale z pewnością wystarcza dla potrzeb większości osób uczących się gry na instrumentach muzycznych 31. Sytuacja osób niewidomych w Polsce Liczbę osób niewidomych w Polsce szacuje się na , jednak aż pół miliona stanowią osoby z poważną dysfunkcją wzroku. Edukacja osób niewidomych w Polsce przebiega inaczej niż edukacja osób pełnosprawnych. W zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności oraz potrzeb edukacyjnych organizowane są oddziały specjalne w ogólnodostępnych żłobkach, przedszkolach publicznych, przedszkolach specjalnych, klasach specjalnych w ogólnodostępnych szkołach publicznych, szkołach podstawowych specjalnych, szkołach przysposabiających do pracy zawodowej. Dla starszej młodzieży tworzone są szkoły zasadnicze, szkoły średnie (licea zawodowe, ogólnokształcące i technika), szkoły policealne. Dla osób, które ze względu na zaawansowany poziom swojej niepełnosprawności nie mogą uczęszczać do szkoły, organizowane jest indywidualne nauczanie. Negatywną stroną tego typu nauczania jest pozbawienie uczniów możliwości społecznego kontaktu z osobami pełnosprawnymi i kolektywnej pracy. Bardzo często bariery tkwią w samych osobach niepełnosprawnych, które obawiają się konfrontacji ze sprawnymi członkami społeczeństwa, dlatego tak bardzo ważna jest integracja 32. Od początku swojej pracy zawodowej autor niniejszego artykułu szukał informacji dotyczącej nauki gry na gitarze klasycznej osób niewidomych. Autor odwiedził główne ośrodki dla niewidomych i słabo widzących w Polsce, między innymi zespół Szkół Muzycznych dla Osób Niewidomych i Słabo Widzących w Krakowie oraz Ośrodek Louisa Braille a w Bydgoszczy. Wszyscy pedagodzy z tych szkół przyznali, iż brakuje nie tylko nut gitarowych w systemie Braille a, ale podręczników i literatury fachowej, która mogłaby pomóc przybliżyć problematykę oraz wyznaczyć ogólną drogę pedagogiczną. Aby przybliżyć problematykę pedagogiki gitarowej osób niewidomych, należy określić stopień upośledzenia wzroku osoby niewidomej. Jeśli jest to osoba, z którą możemy pracować przy pomocy nut powiększonych lub lupy zwanej po- 31 tamże [dostęp , 23:01]. 48\n14 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania większalnikiem, to praca z takim uczniem, uwzględniając jej wydłużony czas, nie powinna różnić się od pracy z osobą widzącą. W przypadku uczniów całkowicie niewidomych praca pedagogiczna jest znacznie utrudniona. Niepełnosprawność wzroku w stopniu całkowitym może być składową innych niepełnosprawności, co wówczas określane jest jako niepełno - sprawność sprzężona. Bywa ona zatajona przez opiekuna, samego ucznia lub niezdiagnozowana 33. Przypadki osób niezrehabilitowanych może są rzadkie, ale ciągle obecne w pracy pedagogicznej autora. z niesamodzielnością ucznia, wytłumaczalną w wieku dziecięcym, ale nie w nastoletnim, a tym bardziej dorosłym, zmaga się tyflopedagog instrumentalny na początku swojej pracy pedagogicznej. ze względu na ograniczone ramy niniejszego artykułu przedstawiona zostanie jedynie problematyka tyflopedagogiki gitarowej osób całkowicie niewidomych zrehabilitowanych i tych, których dysfunkcja wzroku nie jest sprzężona z innymi chorobami. Aby znaleźć sposób na rozwiązanie problemów, należy znać ich przyczynę oraz naturę. Autor uważa, że zadanie to spoczywa na barkach wszystkich pedagogów. Należy zaobserwować trzy placówki w Polsce, które doskonale znają trudności związane z edukacją osób niewidomych i starają się im sprostać. Pierwszą wzorową, a nawet wzorcową placówką jest towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi w Laskach. Łączy ona w sobie edukację na wielu płaszczyznach, rehabilitację oraz aktywizację społeczno-zawodową. Drugą placówką jest Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie, który oferuje pomoc od pierwszych chwil życia osób z dysfunkcjami wzroku. Autor, pracując na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy na stanowisku koordynatora od spraw osób niepełnosprawnych na Wydziale Edukacji Muzycznej, miał okazję współpracować z tą placówką. Wydział Edukacji Muzycznej związany jest ze Szkołą Muzyczną w Krakowie umową partnerską, która umożliwia wszelkie wymiany doświadczeń, wymiany studentów, praktykantów, a także wrażeń artystycznych. zatrudniona w krakowskiej placówce kadra stwarza warunki, dzięki którym każdy z uczniów ma szansę na indywidualny rozwój, dążenie do samorealizacji, niezależności oraz integracji społecznej. Najmniejszy z trzech, jednak tak samo zaangażowany w spełnianie swoich celów, jest Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci i Młodzieży Słabo Widzącej i Niewidomej im. Louisa Braille a w Bydgoszczy. to właśnie tutaj autor prowadzi wolontariat i tworzy klasę gitary dla uczniów niewidomych. 33 t. Majewski, dz. cyt., s\n15 ADAM SKRętNy Ośrodek nie tylko kształci, ale również wychowuje, co pozwala na swobodne funkcjonowanie w społeczeństwie. W placówce w Laskach oraz w krakowskim ośrodku szkolno-wychowawczym nabór uczniów do szkół muzycznych tylko nieznacznie różni się od typowego egzaminu wstępnego w szkołach muzycznych ogólnodostępnych. Wyjątek tu stanowi obecność psychologa szkolnego, którego zadaniem jest przedstawienie opinii o danym dziecku. Nauczyciele muzyki wraz z psychologiem na egzaminie wstępnym oceniają również stopień dojrzałości emocjonalnej dziecka i zdolność uczenia się. Posiadanie tych cech nie zawsze pozostaje w związku z posiadaniem uzdolnień muzycznych, jednakże są one istotne w procesie nauczania, dlatego też uczniowie, u których stwierdzono niedojrzałość emocjonalną, zostają skierowani na przesłuchanie rok później. Istotny jest ogólny stan zdrowia ucznia, gdyż warunkuje przyjęcie dziecka do szkoły, a później wpływa na jego frekwencję na zajęciach. Kiedy wszystkie warunki zostają spełnione, kandydat pozytywnie przechodzi rekrutację 34. Nauczanie gry na gitarze osób z uszkodzonym wzrokiem Muzykografia to brajlowskie pismo nutowe, które różni się od powszechnej notacji muzycznej tym, iż nie uwzględnia pięciolinii oraz zależności między wysokością nuty a jej położeniem na pięciolinii. System Louisa Braille a został na tyle zunifikowany, że posługują się nim niewidomi z całego świata. Istnieją pewne różnice wynikające z przyjętych tradycji w danym kraju, np. różnice zapisu na instrumenty klawiszowe, jednak w ostatecznym rozrachunku ten międzynarodowy system nutowy jest znany na całym świecie. W brajlowskim piśmie nutowym wysokości dźwięków mają swoje znaki będące różnymi układami w ramach sześciopunktu. W zapisie tym uwzględniane są oznaczenia metrum, tempa, tonacji, kluczy, ekspresji, zakończenia cząstkowego, zakończenia utworu. Reguł, które dotyczą stosowania znaków muzykograficznych, jest wiele. transkrypcja brajlowska zapewnia wierne odzwierciedlenie treści czarno drukowego zapisu nutowego. zanim jednak tak się stało, pojawiało się wielu uczonych, którzy próbowali stworzyć oraz doprowadzić do stanu perfekcyjnego notację muzyczną dla osób niewidomych. Ostatecznie to Louis Braille tego dokonał i mimo późniejszych prób udoskonalenia systemu, to właśnie ten francuski istnieje i jest używany na całym świecie A. Makowski, Wybrane zagadnienia z nauczania gry na gitarze klasycznej uczniów z dysfunkcją wzroku, Warszawa 2001, s G. Nazarko, Muzykografia brajlowski system nutowy, [w:] S. Jakubowski (red.), Poradnik dydaktyczny dla nauczycieli realizujących podstawę programową w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum z uczniami niewidomymi i słabo widzącymi, Warszawa 2001, s\n16 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania Muzykografia to tylko jeden z istotnych elementów nauczania osób z dysfunkcją zmysłu wzroku. Praca z takim uczniem przebiega w kilku etapach (które zostaną scharakteryzowane poniżej) i stanowią podstawę realizowanego programu autorskiego. Istotnym etapem w nauce gry na instrumencie, a więc także w rozwoju muzycznym ucznia, są zajęcia początkowe, podczas których należy rozpocząć od poznania budowy gitary. W przypadku uczniów niewidomych ten proces przebiega poprzez zapoznanie się z instrumentem z wykorzystaniem zmysłu dotyku. Kolejną umiejętnością, którą powinien opanować uczeń, jest utrwalenie prawidłowej postawy przy instrumencie oraz aparatu gry. Nauczyciel powinien korygować ułożenie ciała ucznia podczas każdych zajęć 36. Na podstawie własnych doświadczeń autor zauważa, że postawa ucznia niewidomego przy instrumencie jest niepoprawna sylwetka jest znacznie pochylona do przodu. tego rodzaju problemów można jednak uniknąć, przypominając uczniom o poprawnej postawie. W pracy z uczniem wykorzystujemy podnóżek lub podgitarnik. Szczególnie użyteczny może okazać się podnóżek, ponieważ ułatwia on pozostanie ucznia w pozycji pionowej. Wszyscy uczniowie niewidomi, z jakimi autor pracował, w etapie początkowym opierali palce prawej ręki o pudło rezonansowe bądź o struny. ta pozorna stabilizacja prawej dłoni usztywnia rękę, co może utrudniać dalszy rozwój ucznia. Brak precyzji w przechodzeniu w pozycjach wynika z kolei z problemów związanych z ułożeniem lewej ręki. Rozwiązaniem dla tego problemu może być naklejenie na gryfie od strony kciuka małych pasków grubej taśmy, które wyznaczać będą próg III, V i VII. W pracy z uczniem należy wykorzystywać zmysł słuchu oraz dotyku. U uczniów niewidomych w związku z dysfunkcją narządu wzroku, odbiór wzrokowy zostaje zastąpiony wzmocnionym odbiorem dotykowym. zaplanowana praca z uczniem przebiega więc dwutorowo 37. Po pierwsze, aby uczeń świadomie rozwijał aparat gry, palce uczniów układane są przez nauczyciela na strunach, który określa pozycję ciała wychowanka względem gitary. Po drugie, przyswojenie materiału muzycznego przez ucznia staje się możliwe poprzez wykorzystanie techniki pamięciowej przy jednoczesnym wdrażaniu programu audiodeskrypcji. Dalsza część pracy z uczniem jest bardzo indywidualna i zależy od jego predyspozycji, motywacji zewnętrznej i wewnętrznej oraz środowiska. Autorski program audiodeskrypcji Podstawą do stworzenia autorskiego programu audiodeskrypcji są doświadczenia wynikające z obserwacji zajęć gry na instrumentach w różnych szkołach 36 S. Wiśniewski, J. Nalepka, A. Kowalczyk, Poradnik metodyczny dla gitarzystów, Łódź 1990, s t. Majewski, dz. cyt., s\n17 ADAM SKRętNy muzycznych. Przeprowadzone hospitacje, praca z osobami niewidomymi oraz refleksje autora stanowiły inspirację, ale także uzasadnienie dla stworzenia autor - skiego programu. Jego opracowanie może posłużyć też innym nauczycielom gry na instrumentach i wyznaczyć kierunek ich dalszej pracy pedagogicznej z osobami niewidomymi. Praca tyflopedagoga instrumentalnego najczęściej polega na rozczytywaniu utworu z uczniem przy jednoczesnym zapamiętywaniu przez niego tekstu muzycznego. Na podstawie obserwacji autor zauważa, że w ten sposób pracuje większość nauczycieli od instrumentu. Cała idea systemu Braille a, która doskonale sprawdza się przy nauczaniu kształcenia słuchu czy śpiewu, w pedagogice instrumentalnej nie funkcjonuje nie jest wykorzystywana podczas zajęć z uczniem niewidomym. Początkowym celem było stworzenie materiałów edukacyjnych w systemie Braille a, które pomogłyby uczniom w nauce, a w przyszłości pozwoliłyby na ich samodzielną pracę i dalszy rozwój. Należy zauważyć, że sposób nauki utworów dotychczas realizowanych w poznanych szkołach muzycznych nie gwarantuje pozytywnych efektów i na stałe uzależnia ucznia od otrzymywania pomocy. W rezultacie absolwenci szkół muzycznych dla osób niewidomych z klas gitary, z którymi zostały przeprowadzone rozmowy, potwierdzili, że wykonują tylko te utwory, które poznali w trakcie edukacji. Przyczyną takiej sytuacji jest skomplikowany system nutowy Braille a, gdzie każda nuta ma kilka oznaczeń, a odczytanie wymaga analizy. Jeżeli utwór jest przeznaczony na instrument melodyczny to rozczytanie utworu jest znacznie prostsze. W przypadku instrumentów harmonicznych o gęstej fakturze rozczytanie utworu jest bardzo trudne. Krótkie formy przybierają postać książki, a podręcznik do nauki to kilka tomów, co skutecznie odstrasza ucznia od instrumentu stąd wynikała potrzeba stworzenia programu edukacyjnego, który będzie nie tylko uzupełnieniem dotychczasowej pracy pedagogów, ale przede wszystkim będzie służył usamodzielnieniu ucznia. Co więcej, taki program powinien zainteresować ucznia i zaliczać się do współczesnych pomocy dydaktycznych. W efekcie powstał audiobook gitarowy. Program obecnie pozostaje w fazie badań i ciągłych udoskonaleń, ale wielu pedagogów już teraz wyraża aprobatę dla uzupełnienia swojej pracy tyflopedagogicznej audiobookami. Poniżej omówione zostaną jego najważniejsze założenia. Praca z audiobookiem Przeczytanie zapisu nutowego w formie audio, które w założeniu jest dość prostą czynnością, po rozpoczęciu pracy okazuje się czynnością skomplikowaną, sprawiającą wiele problemów. Warto na początku nagrać utwór w całości, wcześ- 52\n18 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania niej podając tytuł i kompozytora. Przy skomplikowanych nazwach należy je przeliterować, by uczeń mógł je samodzielnie odszukać i poszerzyć swoją wiedzę. Istotne jest podanie podstawowych informacji dotyczących kompozycji, tj.: dopuszczalne tempo, metrum, tonacja. Wskazane byłoby pominięcie takich uwag, jak np. epoka czy informacje o autorze, ponieważ przy dostępnej technice uczeń powinien zrobić to sam. Dalsza część pracy nad utworem przebiega już indywidualnie zależy od specyfiki utworu oraz od samego pedagoga. W kompozycjach o stopniu łatwym można pracować taktami. Nauczyciel może określić pozycję, w której zagra dany dźwięk, przeczytać nazwę dźwięku, palec i próg, a później zagrać ten dźwięk. Decyzja o wielodźwięku o tym czy zagrać go razem czy osobno, zależy od samego nauczyciela. Podobnie sformułowanie uwagi dotyczącej np. ułożenia prawej ręki. Cały takt czy frazę można powtórzyć, dodając, jeśli to konieczne, komentarz odnośnie do np. agogiki, dynamiki. Reagujemy na zmianę metrum, tempa czy według uznania na daną problematykę. tak przeczytany utwór, zanim znajdzie się w naszym programie, powinien zostać skonsultowany z innym pedagogiem i przetestowany na grupie badawczej o różnym poziomie. Obecnie podjęta została współpraca z informatykami nad stworzeniem odpowiedniego programu, który pomoże uczniowi swobodnie poruszać się po audiobooku. Chodzi tutaj o kwestie techniczne, np. przewijanie materiału, czy merytoryczne odpowiednio sformułowane polecenia słowne itp. Ograniczeniem programu może być narzucanie interpretacji przez wykonawcę, dlatego bardzo ważne jest to, by być powściągliwym w prezentowaniu utworu. Innowacyjność programu, ale przede wszystkim jego użyteczność może jednak stanowić o jego wartości. Zakończenie tematyka artykułu obejmuje wąskie grono odbiorców, lecz nie jest to jego wadą. Wyzwaniem dla autora jest akceptacja środowisk tyflopedagogicznych, jak również pozyskanie środków na działalność naukową. Pewne jest, iż działalność tyflopedagogiczna jest potrzebna, o czym przekonuje się każdy pedagog podczas spotkania z uczniami niewidomymi. Autorski program audiodeskrypcji ma na celu ułatwienie nauczania i uczenia się osób niewidomych, a także zainspirowanie innych pedagogów instrumentalnych, którzy by tworzyli audiobooki pod kątem swoich instrumentów. 53\n19 ADAM SKRętNy Streszczenie tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania gry na gitarze przy pomocy audiobooków gitarowych Niniejszy artykuł stanowi prezentację autorskiego programu nauczania gry na gitarze przy pomocy audiobooków gitarowych. Autor, przedstawiając sytuację osób niewidomych w Polsce, wychodzi od muzykografii i wskazuje na potrzebę wykorzystania współczesnej techniki w tyflopedagogice. Uzasadnieniem do tak podjętych rozważań nad zmianą sposobu nauczania gry na gitarze uczniów niewidomych jest nieefektywność dotychczas stosowanych praktyk w szkołach muzycznych, w których uczą się osoby niewidome. Autorski program stanowi innowacyjne narzędzie edukacyjne, które ma nie tylko zainteresować ucznia, angażować jego uwagę, ale także prowadzić do jego usamodzielnienia w rozwijaniu swoich zdolności muzycznych. Udoskonalone narzędzie będzie mogło być wykorzystywane w pracy z uczniem niewidomym, także w zakresie nauki gry na innych instrumentach. Summary typhlopedagogy of musical instruments the teacher authored syllabus of teaching playing the guitar via the guitar audiobooks the article presents the syllabus of teaching how to play the guitar by means of the guitar audiobooks. the author indicates the need of use of modern technology in typhlopedagogy. He considers the change of the way of teaching playing the guitar of visually impaired learners as the methods that have been used in musical schools so far are ineffective. this teacher authored syllabus is an innovative teaching aid that not only should get a learner s attention but it should also make them self dependent in improving their musical skills. the improved version of audiobooks can also be used at work with a visually impaired learner that plays any other musical instrument. Bibliografia Czerwińska Małgorzata, Pismo i książka w systemie L. Braille a w Polsce. Historia i funkcje rewalidacyjne, SBP, Warszawa Dolański Włodzimierz, Alfabet Braille a, jego poprzednicy i krewniacy, Logopedia 1971, nr 10. Dykema Dorothy, Będziemy grać. Podręcznik dla nauczycieli gry na instrumentach klawiszowych zajmujących się osobami z wadami wzroku, Carbondale, Illinois Krolick Bettye, Ujednolicona Międzynarodowa Brajlowska Notacja Muzyczna, toccata, Warszawa Kuczyńska-Kwapisz Jadwiga, Kwapisz Jacek, Rehabilitacja osób niewidomych i słabowidzących. Poradnik metodyczny, Interart, Warszawa Majewski tadeusz, Dzieci z uszkodzonym wzrokiem i ich edukacja, [w:] Stanisław Jakubowski (red.), Poradnik dydaktyczny dla nauczycieli realizujących podstawę progra- 54\n20 tyflopedagogika instrumentalna autorski program nauczania mową w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum z uczniami niewidomymi i słabo widzącymi, MEN, Warszawa Makowski Adam, Wybrane zagadnienia z nauczania gry na gitarze klasycznej uczniów z dysfunkcją wzroku, Akademia Pedagogiki Specjalnej im. M. Grzegorzewskiej w Warszawie, Warszawa Mellor C. Michael, Louis Braille. Dotyk geniuszu, Fundacja Szansa dla Niewidomych, Warszawa Nazarko Grażyna, Muzykografia brajlowski system nutowy, [w:] Stanisław Jakubowski (red.), Poradnik dydaktyczny dla nauczycieli realizujących podstawę programową w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum z uczniami niewidomymi i słabo widzącymi, MEN, Warszawa Paplińska Małgorzata, Nauka brajla w weekend, APS, Warszawa Sękowska zofia, Tyflopedagogika, PWN, Warszawa Wiśniewski Sławomir, Nalepka Jerzy, Kowalczyk Aleksander, Poradnik metodyczny dla gitarzystów, Akademia Muzyczna, Łódź Strony internetowe: [dostęp ]. [dostęp ]. [dostęp ].\nWymagania edukacyjne PSM I wiolonczela c.6 -letni Klasa I Zadania techniczno -wykonawcze - poprawna postawa przy instrumencie - poprawny układ palców - kształcenie podstawowych umiejętności gry na instrumencie


Lubelskie: NIK: brak prawidłowego nadzoru ws. budowy dróg lokalnych - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plLubelskie: NIK: brak prawidłowego nadzoru ws. budowy dróg lokalnych\n25 marca 2020, 12:40 | Aktualizacja: 25.03.2020, 12:49\nKontrola wykazała nieprawidłowości dotyczące braku prawidłowego nadzoru zleconych robót. „Wprawdzie inwestorzy powoływali inspektorów nadzoru, jednak nie kontrolowali rzetelnie ich pracy. Inspektorzy zaś nie wypełniali starannie swoich obowiązków, nie egzekwowali od wykonawców ścisłego przestrzegania norm wykonania zleconych robót oraz nie reagowali odpowiednio na brak lub nierzetelne prowadzenie wymaganej dokumentacji budowy” – powiedział prezes NIK Marian Banaś w wypowiedzi zamieszczonej na stronie NIK.\nKontrola wykazała m.in., że w Zarządzie Dróg Powiatowych w Zamościu, przy rozliczaniu jednego z zadań inspektor nadzoru zaakceptował wykonawcy ujęcie w kosztorysie powykonawczym większego zakresu robót niż został faktycznie wykonany. „Na skutek tego inwestor publiczny zapłacił wykonawcy kwotę większą o 6,5 tys. zł od należnej za faktycznie wykonany zakres robót” – informuje NIK.\nWedług Izby wadliwie została wykonana nawierzchnia drogi na moście przez rzekę Zielawę, na wyremontowanym w 2018 r. odcinku trasy powiatowej w powiecie parczewskim. Nawierzchnia ta uległa uszkodzeniu. Według inwestora, czyli Starostwa Powiatowego w Parczewie, umowa z wykonawcą nie obejmowała robót na odcinku mostu, gdyż jest on na gruncie nienależącym do powiatu. Starostwo tłumaczyło, że remont nawierzchni na moście został wykonany przez wykonawcę robót we własnym zakresie „minimalną grubością masy asfaltowej w celu przywrócenia równości nawierzchni”.\n„NIK stwierdziła, że remont drogi nie dotyczył wprawdzie konstrukcji mostu, ale zakres zleconych robót obejmował także nawierzchnię drogi na odcinku przebiegającym przez most i także jakość wykonania nawierzchni na moście powinna być przedmiotem rzetelnego nadzoru inwestorskiego” – napisano w informacji.\nKontrola wykazała też m.in. brak nadzoru dotyczącego prowadzenia dokumentacji budowy, w szczególności dzienników budowy, braki systematycznych przeglądów gwarancyjnych dróg, nierzetelnie działania w celu wyegzekwowania od wykonawców gwarancyjnych napraw usterek. „Zastrzeżenia NIK budziły warunki przystąpienia do robót bez zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie egzekwowano też od wykonawcy prowadzenia dokumentacji robót, nie było np. wpisów dotyczących jakości użytych materiałów, nierzetelnie potwierdzano tez zakres faktycznie zrealizowanych robót” – powiedział Banaś.\nJak podkreśla prezes NIK, tylko w dwóch z kontrolowanych zarządów dróg – w Janowie Lubelskim i Puławach - korzystano z możliwości przeprowadzania, niezalenie od wykonawcy robót, badań laboratoryjnych jakości materiałów użytych do wykonania warstw konstrukcyjnych drogi oraz zgodności ich wykonania z obowiązującymi normami i ustaleniami zapisanymi w umowach. „W pozostałych (jednostkach-PAP), przy odbiorach robót korzystano jedynie z wyników badań jakościowych przedłożonych przez ich wykonawcę, zrealizowanych często w jego laboratorium drogowym. Nie sprzyjało to skutecznemu egzekwowaniu należytej jakości wykonania zleconych robót drogowych” – wskazał Banaś.\nNIK podała, że w latach 2012-2018 wydatki gmin i powiatów (bez miast na prawach powiatów) z terenu woj. lubelskiego na drogi lokalne wyniosły łącznie prawie 4,5 mld zł. Inwestycje drogowe finansowane były ze środków własnych samorządów, z dotacji z budżetu państwa oraz programów Unii Europejskiej. (PAP)


Pudzianowski: Stawiajcie na mnie, nie przegram! | KSW - MMA\nKSW KSW Pudzianowski: Stawiajcie na mnie, nie przegram!\nMariusz Pudzianowski po raz kolejny stanął oko w oko ze swoim najbliższym rywalem. Były strongman wie, że nie jest faworytem pojedynku na KSW 44, ale jest również pewny, że w czerwcu zaliczy kolejne zwycięstwo w karierze!\nDo walki Pudziana z Bedorfem pozostały już zaledwie trzy tygodnie. Andrzej Kostyra, znany polski dziennikarz bokserski, postanowił nie szczędzić żadnego z nich. Zaczął od Pudzianowskiego, którego poinformował, że nie jest traktowany jako faworyt.\n– Oczywiście, że Karol jest faworytem. W końcu to były mistrz świata wagi ciężkiej. Ja cały czas go gonię i w końcu dojdzie do naszej bezpośredniej konfrontacji. Najwyższa pora. Stawiajcie na mnie, nie zamierzam przegrać – odważnie deklaruje Pudzianowski.\nCo dość oczywiste, również Bedorf jest pewny tego, że wygra w Ergo Arenie. Ma świadomość, że ciężko pracuje, a efekty jego pracy nadają we właściwej porze.\n– Zawsze jestem gotowy na sto procent swoich możliwości. Cykl przygotowawczy do walki z Mariuszem jest tak brutalny i agresywny, że oby tylko wytrzymała klatka, w której będziemy walczyć. Jej konstrukcja na pewno będzie zachwiana – mówi Bedorf przed KSW 44.\nEksperci i sami kibice nie mają wątpliwości, kto jest silniejszy z dwóch biorącej udział w main evencie najbliższej Konfrontacji Sztuk Walki. MMA to jednak przecież nie tylko kwestia tego, ile kto jest w stanie udźwignąć.\n– Nie zamierzam siłować się z Mariuszem, bo przecież to najsilniejszy człowiek na świecie. W klatce ważne są jednak także inne aspekty: psychika, przygotowanie motoryczne, kondycja, wytrzymałość i doświadczenie – podkreśla Bedorf.\nTypy na KSW 44 nie dają złudzeń, że porażka Bedorfa na KSW 44 będzie sporą niespodzianką. Nikt jednak nie jest wykluczone, a o tym, kto wygra, przekonamy się na początku czerwca!\nKarol Bedorf mma\nPoprzedni artykułKSW 44 The Game, czyli niecodzienna zapowiedź gali\nNastępny artykułDwie polskie nominacje do World MMA Awards!


Trabucco Sygnum XS Prolite Match 4,5m 5-20g - FORUM WĘDKARZY WYCZYNOWYCH\nTrabucco Sygnum XS Prolite Match 4,5m 5-20g\nWysłany: Nie 21:19, 06 Gru 2015 Temat postu: Trabucco Sygnum XS Prolite Match 4,5m 5-20g\nSprzedam odległościówkę jak w temacie. Zakupiona w sklepie w czerwcu 2015r. Pierwszy właściciel. Zadbana, stan idealny, na gwarancji, dołączam paragon. Przyszlifowana górna część korkowej rękojeści w celu lepszej wygody ,(kto trzymał w ręku ten kij, to wie o co chodzi). Cena 450 pln z wysyłką.\nOstatnio zmieniony przez węgorz dnia Pon 16:57, 07 Gru 2015, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 19:05, 07 Gru 2015 Temat postu:


Pan 89 lat, Pani 86 lat, 32602 Vlotho, od 08.02.2021 - Oferta pracy dla opiekunki Niemcy | HELP\nStrona główna » Oferty pracy » Pan 89 lat, Pani 86 lat, 32602 Vlotho, od 08.02.2021\nOferta pracy - Pan 89 lat, Pani 86 lat, 32602 Vlotho, od 08.02.2021 Niemcy\nNR OFERTY: 66252\nPodopieczny, 89lat, 70kg, 174cm\n- częste zawroty głowy\nPodopieczna, 86lat, 55kg, 165cm\n- bóle głowy (migreny)\n- mobilna, wspiera się laską lub rolatorem\nSenior ma zawroty głowy oraz częste bóle pleców. Obecnie planowany jest zabieg okulistyczny, data jest jeszcze nieznana. Do pomocy jest personel medyczny. Pan jest spokojny, lekko wycofany, ale lubi towarzystwo i rozmowy. Z zawodu jest urzędnikiem i pracował w banku. Obecnie spędza czas przed telewizorem, dużo czyta.\nPani może obudzić się od czasu do czasu w nocy. Jej głównym problemem są migreny, które czasem się pojawiają. Pani miewa również zawroty głowy, dlatego ważne jest, aby ktoś był z nią na co dzień. Seniorka jest bardzo spokojną, cichą osobą. Pracowała podobnie jak senior, w banku. Jest dobrze zorganizowana i skrupulatna. Czas spędza przed telewizorem lub przy książce.\nSeniorzy mają dwójkę synów, którzy są osobami do kontaktu. Starsi państwo mieszkają w mieście w domu jednorodzinnym z ogrodem. Dla opiekunki z prawem jazdy - auto do dyspozycji. Sklepy są oddalone 10 min drogi na pieszo, autem - 3 minuty. To spory dom i dużo miejsca dla opiekunki - osobne piętro, oddzielna kuchnia i łazienka, sypialnia + drugi dodatkowy pokój. Czas wolny to 2 godziny dziennie + dwa wolne popołudnia w tygodniu.\n- oddzielne piętro\n- oddzielna kuchnia, łazienka, sypialnia


AKCESORIA RÓŻNE / ELINCHROM ADAPTERY\nAdapter - pierścień szybkiego mocowania przeznaczony do softboxów serii Elinchrom Snaplux (sprzedawane są bez adapterów). Pierścień jest łatwy do zainstalowania. Dzięki wykonaniu z wysokogatunkowego materiału jest bardzo trwały i spełnia potrzeby profesjonalnego użytkowania. Adapter pasuje do wszystkich rodzajów softboxów z serii Sna...\nAdapter - pierścień szybkiego mocowania przeznaczony do softboxów serii Phottix Raja oraz lamp Elinchrom. Pierścień jest łatwy do zainstalowania. Dzięki wykonaniu z wysokogatunkowego materiału jest bardzo trwały i spełnia potrzeby profesjonalnego użytkowania.[obrazek1]Softboxy Phottix Raja sprzedawane są osobno.\nAdapter LITEMOTIV do Broncolor Pulso Adapter umożliwiający podłączenie softboxu LITEMOTIV do lamp oraz głowic Broncolor Pulso\nNasza cena: 1007.00 PLN z VAT\nAdapter LITEMOTIV do Elinchrom Litemotiv Bracket for Elinchrom Adapter umożliwiający podłączenie softboxu LITEMOTIV do lamp oraz głowic Elinchrom\nAdapter pozwala na mocowanie akcesoriów systemu Elinchrome Litemotiv na lampach Profoto.model ELI 26539\nNasza cena: 1146.00 PLN z VAT\nAdapter umożliwia zamocowanie softboxów typu ROTALUX do lamp systemu Bowens Adaptery pozwalają na wykorzystanie rewelacyjnych softboxów ROTALUX na lampach innych producentów. Dzięki temu można cieszyć się szwajcarską dokładnością wykonania modyfikatorów światła, ich jakością oraz trwałością. Nic nie zastąpi dobrego źród...\nAdapter umożliwia zamocowanie softboxów typu ROTALUX do lamp systemu Broncolor Adaptery pozwalają na wykorzystanie rewelacyjnych softboxów ROTALUX na lampach innych producentów. Dzięki temu można cieszyć się szwajcarską dokładnością wykonania modyfikatorów światła, ich jakością oraz trwałością. Nic nie zastąpi dobrego ź...\nAdapter EL / PROFOTO OCTA RECTA QUADRA ADAPTER EL/PROFOTO OCTA-QUADRA-RECTA pozwala na mocowanie akcesoriów systemu Elinchrom na lampach Profoto.\nNasza cena: 688.00 PLN z VAT\nadapter Elinchrom na Profoto ELI 26531\nAdapter umożliwia zamocowanie softboxów typu ROTALUX do lamp systemu Profoto Adaptery pozwalają na wykorzystanie rewelacyjnych softboxów ROTALUX na lampach innych producentów. Dzięki temu można cieszyć się szwajcarską dokładnością wykonania modyfikatorów światła, ich jakością oraz trwałością. Nic nie zastąpi dobrego źród...\nAdapter RANGER Q do akcesoriów EL\nAdapter RANGER Q do akcesoriów EL,Quadra Reflector Adapter MK-II\nAdapter Rotalux Speedring do Broncolor PulsoRotalux Speedring for Broncolor Pulso\nAdapter Rotalux Speedring do ProfotoRotalux Speedring for Profoto\nAdapter Rotalux Speedring do S-mount/BowensRotalux Speedring for S-mount/Bowens


Ekrany akustyczne w jakim przypadku należałoby z nich zaimplementować w naszego „zamku” także po co? - massimiliano perrone net\nPosted on 7 grudnia 2021 10:07 by akte\npłoty akustyczne zastosowanie\nekrany akustyczne Ekrany akustyczne to owinięte tkaniną płyty o różnym przeznaczeniu. Ogólnie rzecz biorąc, są one używane do kontroli echa w pomieszczeniu, szczególnie w komercyjnych zastosowaniach dźwiękoszczelnych. Mają one również wiele innych zalet. Są łatwe w instalacji i poprawiają akustykę każdej przestrzeni. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o tych ekranach. Zobaczmy, czym one są i jak mogą poprawić Twoją przestrzeń.\nEkrany akustyczne subtelniejszy dom tudzież cokolwiek stresu.\nNajczęstszym zastosowaniem ekranów akustycznych jest oddzielenie dwóch pomieszczeń. Można ich używać jako fizycznych przegród między różnymi pomieszczeniami, ograniczając rozpraszanie uwagi i zwiększając prywatność. Są one dostępne w różnych materiałach i kolorach, a nawet mogą być dostosowane do Twoich wymagań. Zapewniają one również wizualne zainteresowanie przestrzenią i mogą być łatwo usunięte, aby zmienić wygląd pokoju. Użycie ekranu do oddzielenia dwóch pomieszczeń jest praktycznym i atrakcyjnym rozwiązaniem.\nDla zabezpiecznia poufność zainstaluj ekrany akustyczne zarazem osiągniesz mase więcej odpoczynku.\nWolnostojący ekran akustyczny to kolejna opcja oddzielenia pomieszczeń. Oferuje on klasę akustyczną C i może być obity dowolną tkaniną. Ekrany te mogą zapewnić bezpieczną, cichą przestrzeń, która jest kolorowa i atrakcyjna. Można je nawet dostosować do motywu przewodniego każdego pomieszczenia. Ekrany akustyczne można znaleźć w sklepach z artykułami dla domu i biura, można je również zamówić przez Internet lub w lokalnym punkcie sprzedaży detalicznej.\nSystem ekranów akustycznych FREE STANDING to doskonały wybór dla mniejszych pomieszczeń. Ta ruchoma przegroda wypełniona jest specjalną pianką dźwiękochłonną i posiada klasę akustyczną C. Jest lekka i łatwa w montażu i demontażu. Jest lekka i można ją łatwo zamontować lub zdemontować. Jest to świetne rozwiązanie problemów związanych z hałasem. Pomaga utrzymać ciszę w pomieszczeniu i chroni ludzi i przedmioty przed wtargnięciem.\nEkrany akustyczne pomagają zapobiegać przenoszeniu się hałasu na sąsiednie pomieszczenia. Są one przydatne w różnych miejscach, takich jak biura i domy. Dobry ekran akustyczny zatrzyma dźwięk i odizoluje jego źródło od odbiorcy. Ekran dźwiękoszczelny zredukuje hałas do rozsądnego poziomu. Wysokość ekranu będzie miała wpływ na poziom pochłaniania dźwięku. Zależy to od tego, jak skonstruowany jest ekran akustyczny.\nModułowe ekrany akustyczne to kolejny świetny sposób na ochronę pracowników przed niepożądanym hałasem. Mogą być instalowane w różnych miejscach i są powszechnie stosowane w wielu różnych ustawieniach. Ekran dźwiękoszczelny może być stosowany w biurach, aby zapobiec utracie słuchu. Mogą być instalowane na ścianach lub sufitach i są idealne dla biur i domów. Modułowa konstrukcja pozwala użytkownikom na dostosowanie ekranów akustycznych do swoich potrzeb.\nEkrany akustyczne zabezpieczenie tudzież i prywatność natomiast i szereg odpoczynku w naszym ogrodzie.\nDobry ekran dźwiękoszczelny może kontrolować hałas i odizolować źródło od odbiornika. Jego wartości absorpcji i transmisji są różne. Im wyższy jest ekran dźwiękochłonny, tym większa jest jego skuteczność. Wysokość i konstrukcja ekranu akustycznego jest ważnym czynnikiem w określaniu poziomu redukcji hałasu. Wysokość ekranu dźwiękochłonnego jest również istotnym czynnikiem. Wysoki ekran zmniejszy ilość dźwięków wpadających i wypadających z pomieszczenia.\nAkustyczne ekrany biurowe są najlepszym rozwiązaniem do blokowania dźwięku. Pochłaniają one głośny hałas i zapewniają prywatność osobom znajdującym się wewnątrz. Ekrany akustyczne są zaprojektowane tak, aby pasowały do ramy okiennej. Mogą być używane jako ekrany wolnostojące, biurkowe i akustyczne kurtyny biurowe. Co więcej, mogą być stosowane w środowisku otwartym lub przy biurkach. Jeśli szukasz alternatywy dla tradycyjnego ekranu, rozważ ekrany akustyczne Delta.\nInną opcją jest instalacja ogrodzenia akustycznego. Ogrodzenie akustyczne jest idealnym rozwiązaniem do zapobiegania hałasowi z zewnątrz. Jest on wykonany z elastycznego materiału i może być przymocowany do każdej istniejącej konstrukcji ogrodzenia. Jego instalacja jest prosta i niedroga. Jednak materiały użyte do budowy ekranu akustycznego sprawiają, że jest to kosztowny projekt. Znalezienie ekranu akustycznego może być trudne, ale może to być dobra opcja dla odpowiedniej przestrzeni.\nEkrany akustyczne dokąd warto by je użyć w naszego „apartamentu” również po co?\nIstnieje możliwość zainstalowania akustycznego ekranu biurowego z panelami akustycznymi, które są wykonane z pianki i wełny mineralnej. Panele akustyczne są doskonałym sposobem na zmniejszenie poziomu hałasu w otwartej przestrzeni. Są one również doskonałym sposobem na utrzymanie pracowników w prywatnym i cichym otoczeniu. Są one również pięknym dodatkiem do każdego biura. Oprócz blokowania hałasu, mogą one również pomóc w poprawie estetyki każdego pomieszczenia.


Fronius Symo 10.0-3-M WLAN - Rawen Solar\nStrona główna / Inwertery i mikroinwertery / Fronius / Fronius Symo 10.0-3-M WLAN\nilość Fronius Symo 10.0-3-M WLAN\nFRONIUS SYMO 10.0-3-M - trójfazowy falownik sieciowy przeznaczony dla dużych instalacji domowych o mocy 10kW\nMoc znamionowa AC (Pac,r): 10,0 kW\nMaks. moc wyjściowa (Pac max): 10,0 kVA\nPosiadane certyfikaty i spełniane normy: ÖVE / ÖNORM E 8001-4-712, DIN V VDE 0126-1-1/A1, VDE AR N 4105, IEC 62109-1/-2, IEC 62116, IEC 61727, AS 3100,\nTECHNOLOGIA SNAPINVERTER Falowniki generacji SnapINverter wyróżniają się prostym i przemyślanym systemem montażu. Dzięki temu instalacja i konserwacja są tak proste, jak nigdy wcześniej. Szczególną cechą ich konstrukcji jest odseparowanie od siebie sekcji przyłączy i modułu mocy. Oba moduły są montowane osobno. Najpierw na ścianie montowana jest nadzwyczaj lekka sekcja przyłączy, włącznie z kompletnym okablowaniem. Następnie montowany jest moduł mocy. Innowacyjna koncepcja otwierania bardzo ułatwia montaż i serwis. Falownik wystarczy zawiesić na uchwycie ściennym i zabezpieczyć. W razie konieczności wykonania serwisu, nie trzeba zdejmować ze ściany całego falownika, tylko sam moduł mocy. Całe okablowanie pozostaje w stanie nienaruszonym.\nZINTEGROWANA KOMUNIKACJA DANYCH Jako pierwszy z producentów falowników oferujemy pakiet komunikacji danych, obejmujący pełną integrację Dataloggingu, WLAN, Ethernet, zarządzania energią, serwera sieciowego i licznych złączy. Dzięki temu, falownik można podłączyć do sieci Internet kablem sieciowym lub bezprzewodowo za pośrednictwem interfejsu WLAN — co umożliwia uzyskanie optymalnego wglądu w stan instalacji fotowoltaicznej. Możliwość podłączenia komponentów innych firm zapewniona jest dzięki obecności interfejsów takich jak Modbus TCP, Modbus RTU SunSpec lub Fronius Solar API (JSON). Ponadto równolegle do portalu online Fronius Solar.web można korzystać z otwartych interfejsów.\nSUPERFLEX DESIGN Fronius SuperFlex Design to wyrafinowane połączenie cech technicznych, dzięki którym projektowanie instalacji fotowoltaicznych jest teraz nadzwyczaj elastyczne i łatwe do wykonania. Najważniejszymi cechami SuperFlex Design są: Dwa trackery MPP w połączeniu z wysokim napięciem systemowym i szerokim zakresem napięć wejściowych DC. Każde wejście DC, a co za tym idzie, każdy tracker MPP może ponadto przyjmować całkowitą moc znamionową falownika. Nie ma znaczenia orientacja dachu, fakt zacienienia jednego lub dwóch modułów, a także zastosowanie pozostałych modułów: dzięki falownikowi firmy Fronius z architekturą SuperFlex Design, w praktyce planowania instalacji fotowoltaicznej możliwe jest spełnienie warunków każdego scenariusza projektowego z zastosowaniem tylko jednego modelu falownika.\nDYNAMIC PEAK MANAGER Dynamic Peak Manager to nowatorski algorytm MPP-Tracking, który dynamicznie dostosowuje swoje zachowanie podczas poszukiwania optymalnego punktu pracy. Szczególną cechą Dynamic Peak Manager jest to, że regularnie sprawdza on całą charakterystykę i również przy częściowym zacienieniu znajduje globalny Maximum Power Point (GMPP).\nSMART GRID READY Falowniki Fronius są gotowe do współpracy z technologią jutra, czyli Smart Grid. Falowniki są jak najlepiej przygotowane do tego, aby spełniać przyszłe wymogi technologiczne sieci energetycznych. W urządzeniu zaimplementowano szereg inteligentnych funkcji, tak zwanych „Advanced Grid Features”. Są to różne funkcje regulacji zapewniające optymalne zasilanie mocą bierną i czynną. Pierwszym celem tych funkcji jest zapewnienie bezpiecznej eksploatacji sieci także w przypadku bardzo licznych instalacji fotowoltaicznych. Drugim celem jest zapobieżenie niepożądanym przerwom zasilania spowodowanym przekroczeniem parametrów sieci i związanym z tym stratom. Dzięki falownikom firmy Fronius zagwarantowany jest optymalny zysk z instalacji fotowoltaicznej. Ponadto falowniki firmy Fronius mogą służyć do dynamicznej regulacji zasilania z uwzględnieniem zużycia własnego przy występowaniu limitów zasilania do sieci. Wystarczy podłączyć licznik i ustawić limit zasilania!\nZASILANIE ZEROWE Operatorzy energetyczni w wielu krajach coraz częściej żądają ograniczania zasilania sieci przez moc fotowoltaiczną, co jest warunkiem podłączenia do sieci instalacji fotowoltaicznej. W wielu przypadkach oznacza to nawet tzw. zasilanie zerowe. Dzięki funkcji dynamicznej redukcji mocy firma Fronius oferuje rozwiązanie optymalnego zasilania sieci. Falownik najpierw zasila przy tym odbiorniki w gospodarstwie domowym. Następnie obniża moc do maksymalnie dozwolonej mocy zasilania określonej przez operatora danej sieci. Dzięki tej funkcji możliwe jest także zasilanie zerowe. W ten sposób sieć energetyczna nie jest zasilana prądem fotowoltaicznym I korzystając z prostego ustawienia w interfejsie web falownika możliwe jest bezproblemowe spełnienie odpowiednich wymogów operatora sieci. DANE WEJŚCIOWE\nEuropejski współczynnik sprawności (ηEU): 97,4 %\nη przy 5% Pac,r 3): 87,9 / 92,5 / 89,2 %\nη przy 10% Pac,r 3): 91,2 / 94,9 / 92,8 %\nη przy 20% Pac,r 3): 94,6 / 97,1 / 96,1 %\nη przy 25% Pac,r 3): 95,4 / 97,3 / 96,6 %\nη przy 30% Pac,r 3): 95,6 / 97,5 / 96,9 %\nη przy 50% Pac,r 3): 96,3 / 97,9 / 97,4 %\nη przy 75% Pac,r 3): 96,5 / 98,0 / 97,6 %\nη przy 100% Pac,r 3): 96,5 / 98,0 / 97,6 %


Parametryzacja testów przydaje się podczas codziennej pracy z kodem. Często pisze sparametryzowane testy podczas stosowania podejścia zwanego Triangulation. To jedno z trzech podstawowych podejść klasycznego Test Driven Development. Temat ten szerzej omówię w części cyklu związanej z TDD. Łącząc zbliżone do siebie testy w jeden wykorzystujący parametry, poprawiamy czytelność Test Suite. Do solucji TestingPatterns dodałem…\nPoznaliśmy już trochę teorii. Więc przyszedł czas na napisanie pierwszego testu. Napiszemy go w trzech najbardziej popularnych frameworkach służących do tego celu: MSTest xUnit NUnit Stwórzmy solucję o nazwie „TestingPatterns”. Będziemy ją rozbudowywać wraz z nowymi artykułami. Pierwszym projektem, służącym do naszych celów zapoznawczych z pisaniem testów będzie SimpleCalculator. Do projektu dodamy bardzo prostą klasę…\nNazwa testu ma znaczenie Po nazwie powinniśmy dowiedzieć się co test robi. Dlatego dobra nazwa jest bardzo istotna. Jednak dobór właściwej wymaga praktyki. Długie nazwy typu: Given_WarunkiWstepne_When_CoSprawdzamy_Then_OczekwianyRezultat dobrze sprawdzają się przy testach integracyjnych. Krótkie nazewnictwo częściej stosuje się przy testach jednostkowych. Nadając dobre nazwy testom ułatwiamy sobie pracę. Jest prościej wrócić do kontekstu zadania po…\nCzęsto spotykam się z twierdzeniem, że testy można traktować jako dokumentację kodu. Nie do końca się z tym zgadzam. Moim zdaniem testy są przypadkami użycia. Dokumentacja systemu powinna przedstawiać problem jaki kod ma za zadanie rozwiązać. Nie posiadając dokumentacji programista nie zaznajomiony z domeną, po kodzie musi domyślać się powodu jego powstania. Świetnie na ten…\nPiramida automatyzacji testów, Code Coverage\nOd dawna wiedziano, że powinno się automatyzować testy w jak największym zakresie. Jednak uważano ten proces za drogi oraz bardzo czasochłonny. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy był fakt, że próbowano automatyzować testy na niewłaściwym poziomie. Aby skutecznie dokonać automatyzacji testów wymagany jest ich podział na trzy poziomy jak pokazano na Rys1. Piramida testów została…\nW tym wpisie zapoznamy się z podstawowymi definicjami związanymi z tematyką testów automatycznych. Wiedza ta może się okazać przydatna podczas czytania literatury, blogów czy oglądania kursów. SUT skrót ten pochodzi od system under test. W dosłownym tłumaczeniu testowany system. Najczęściej jest to metoda lub klasa. W niektórych źródłach można spotkać użycie skrótu CUT pochodzi on…\nCzy warto pisać testy automatyczne?\nSpotkałem się z różnymi opiniami na ten temat. Sam zaraz po studiach opierałem się testowaniu automatycznemu. Sądziłem, że to skomplikowana tematyka. Myślałem, że są ważniejsze tematy do nauki, odkładałem rozpoczęcie przygody z testami automatycznymi na później. Myliłem się i trochę żałuje, że nie nauczyłem się pisania testów wcześniej. Ułatwiło by mi to znacząco pracę. Przeciwko…\nKsiążkę udało mi się kupić na promocji w wersji elektronicznej. Zbiera ona dużo dobrych rad. Zapraszam do recenzji. ZAWARTOŚĆ Książka podzielona jest na 14 rozdziałów: Rozdział 1. Rola lidera technicznego Rozdział 2. Ekspert a lider Rozdział 3. Od wizji do działania Rozdział 4. Motywacja Rozdział 5. Praca z zespołem Rozdział 7. Zarządzanie wiedzą Rozdział 8….\nKsiążkę udało mi się dostać na promocji. Interesuję się architekturą, więc zdecydowałem się kupić pozycję o wzorach popularnego stylu architektonicznego jakim jest Service-Oriented Architecture. ZAWARTOŚĆ Książka zawiera dziesięć rozdziałów zamieszczonych w dwóch częściach. Pierwsza część koncentruje się na wzorcach, natomiast druga na aspektach Service-Oriented Architecture w prawdziwym świecie. W książce zostały omówione następujące wzorce: Host Usługi Usługa…\nKsiążkę polecił mi kolega z pracy. Była warta spędzonego z nią czasu. Zapraszam do recenzji: ZAWARTOŚĆ Książka posiada 26 rozdziałów podzielonych jest na cztery części: PART I: THE PRINCIPLES AND PRACTICES OF DOMAIN-DRIVEN DESIGN WHAT IS DOMAIN-DRIVEN DESIGN? DISTILLING THE PROBLEM DOMAIN FOCUSING ON THE CORE DOMAIN MODEL-DRIVEN DESIGN DOMAIN MODEL IMPLEMENTATION PATTERNS MAINTAINING THE…


Hala namiotowa jako magazyn? - ARCHIWNETRZE.PL - forum\nHala namiotowa jako magazyn?\nPost autor: maksik » 07 sie 2020, 11:01\nNa http://www.ekodynamic.com.pl/pl/ dostępna jest oferta na hale magazynowe — namiotowe. Czy ktoś z Państwa zdecydował się na takie właśnie rozwiązanie i może podzielić się opinią, czy warto w nie inwestować?\nRe: Hala namiotowa jako magazyn?\nPost autor: czarov » 08 sie 2020, 19:36\nHala namiotowa to świetne rozwiązanie i polecam szczególnie sprawdzić ofertę firmy https://haltech-group.pl/wycena-hali-namiotowej/ która zajmuje się takimi rzeczami od lat - sam jestem zadowolonym klientem. Tutaj co podesłałem możecie wybrać rodzaj hali, wpisać wymiary i dostaniecie szybką wycenę.\nPost autor: bitner » 16 sie 2020, 17:35\nSiemanko. Sami zastanawiamy się nad takim rozwiązaniem aby wykorzystać taką halę stalową namiotową. Tym bardziej, że znaleźliśmy ich ofertę https://protan-elmark.com.pl/oferta/hal ... namiotowe/ która bardzo nam się spodobała. W końcu firma ta jest jedną z lepszych firm zajmujących się produkcją takich hal. Dzięki zastosowaniu wysokiej jakości materiałów można je wykorzystywać przez cały rok bez obaw o ich bezpieczeństwo.\nPost autor: tenzly » 18 lut 2021, 14:45\nJak najbardziej przecież, sporo firm decyduje się właśnie na postawienie hali w takiej technologii. Dobrze jest też wiadomo przeanalizować i inne technologie budowy, ale jak dla mnie to hala namiotowa jest dobrym pomysłem. My wynajmujemy magazyn, ważna dla nas była lokalizacja. Tak i znalazłam świetne wózki widłowe, te również wam się przydadzą. Firma Gizo jest godna polecenia, mają niezawodne maszyny, także i na wynajem.\nPost autor: norva » 27 lut 2021, 17:11\nA czemu by nie? Sami wykorzystujemy naszą halę namiotową w tym właśnie celu. Wykonała nam ją firma Rem-Tech https://www.budownictwostalowe.com/namiotowe/ z Radomyśla. Ich oferta jest szeroka, budują aż 4 rodzaje hal namiotowych, mają korzystne ceny. Spisali się świetnie, zlecenie zrealizowali szybko, w terminie, pracowali porządnie, zdecydowanie warto jest skorzystać z ich usług, polecam.\nPost autor: hytrół » 28 lut 2021, 19:03\nW zeszłym roku stawiałam mały magazyn pod sklepem i z doświadczenia wiem że to jest dość trudny temat. Tyle elementów trzeba wziąć pod uwagę że bez fachowców się nie obejdzie. Jedyne co to regały są w łatwo dostępne na https://www.e-regaly.pl/. Można dopasować je pod każdy wymiar i są bardzo łatwe w montażu. O wiele lepiej mieć magazyn niżeli hale\nPost autor: wioluś » 16 mar 2021, 22:21\nŻeby wysprzedać się z asortymentu zimowego mój mąż postawił hala namiotową jako magazyn . Wszystko wystawione jest na regałach metalowych które zamówił z tego sklepu tutaj https://www.regaly.biz/pol_m_Regaly-metalowe-1731.html . Maja one 200 metrów wysokości , 100 szerokości i 50 grubości.\nPost autor: Goblerłon » 21 mar 2021, 17:40\nhttps://www.solart.com.pl/ tu macie bardzo dobrą firmę, która zapewni nowoczesne promienniki podczerwieni oraz inne tego rodzaju rozwiązania, które służą przede wszystkim do ogrzewania hal przemysłowych oraz tego rodzaju powierzchni. Tak więc będziemy mogli ogrzewać ekologicznie, bezobsługowo i w miarę tanio\nPost autor: zośka » 16 kwie 2021, 12:29\nmy mieliśmy właśnie takie hale magazynowe bardzo dobrze się to sprawdziło niestety likwidacja magazynu przysporzyła nam trochę kłopotów związanych ze sprzedażą produktów które zalegały na stokach ale wydaje mi się że jest to absolutnie normalny problem każdego przedsiębiorstwa które w jakim stopniu zajmuje się sprzedażą.\nPost autor: ginamó » 13 maja 2021, 10:15\nPrzed postawieniem takiej hali, musieliśmy rozebrać i wyburzyć budynek mieszczący się na działce. W celu realizacji tego zadania zgłosiłem się do http://www.wlodekdrozdz.com/uslugi.php , dla których wykonanie okazalo sie dziecinnie proste. Kawal dobrej roboty! A do tego skruszyli pozostaly gruz i beton.\nPost autor: Bartłomiej40 » 16 maja 2021, 9:55\nJa również myślałem nad halą namiotową. Ostatecznie jednak zdecydowałem się na konstrukcję stalową. Jej wykonaniem zajęli się pracownicy firmy https://www.planbet.pl. Zaletą tego typu rozwiązania jest wysoka wytrzymałość, bezpieczeństwo oraz niski koszt postawienia obiektu.\nPost autor: Walkowa » 28 lip 2021, 13:13\nWielu z Was wspomniało tutaj o wyposażeniu magazynu, a dokładniej o regałach magazynowych. Czym Waszym zdaniem powinien się charakteryzować takie dobry, magazynowy regał paletowy? Na co przede wszystkim zwrócić uwagę wybierając taki regał? Macie jakieś pomysły? Gdzie Wy zamawialiście takie wyposażenie do Waszego magazynu?\nPost autor: Arteś » 30 lip 2021, 18:48\n07 sie 2020, 11:01\nNo właśnie co jest lepsza opcją hala namiotowa, czy może jednak wolicie wybrać klasyczną halę wykonaną z tradycyjnego materiału budowlanego. Chociaż teraz materiały są bardzo drogie.\nPost autor: Saturn » 02 sie 2021, 11:32\nMyślę że taka hala może sprawdzić się bardzo dobrze. W zależności od jej powierzchni warto jednak pomyśleć nad konkretnymi rozwiązaniami w zakresie chociażby wyposażenia magazynowego. Sporo przydatnych rzeczy można znaleźć na stronie https://skladuj24.pl/\nPost autor: czarov » 29 sie 2021, 18:33\nWiecie co różne pomieszczenia mogą być wykorzystywane jako magazyn tutaj na przykład znalazłem ofertę https://kobexstal.pl/pl/hale/hangary-lotnicze/ czyli firmę która stawia hangary lotnicze, ale jak zajrzycie szczegółowo na ofertę zajmują się też montażem hal i wiat stalowych więc może to też będzie dobrze służyć jako magazyn?\nPost autor: kasiakowa06 » 01 wrz 2021, 10:14\nNa ekodynamic.com.pl/pl/dostępna jest oferta na hale magazynowe — namiotowe. Czy ktoś z Państwa zdecydował się na takie właśnie rozwiązanie i może podzielić się opinią, czy warto w nie inwestować?\nTak, mój teść ma taką halę termiczną, która powstała przy współpracy z firmą Nowhal - druga halę wziął w leasing https://www.nowhal.pl/leasing-hal-namiotowych/ - jak masz takie potrzeby to podpytaj ich, ale ponoć warto.\nPost autor: Oleńczuk » 03 wrz 2021, 17:04\nNo nie wiem, przecież to bardzo indywidualna kwestia. Jeśli chodzi o mnie, to na pewno mogę Wam podpowiedzieć, byście zajrzeli do https://www.schoellerallibert.com/pl/pr ... ontainers/ i tam poszukali ciekawych informacji na temat rozwiązań logistycznych, które moglibyście wykorzystać też u siebie.\nPost autor: Oluś34 » 21 wrz 2021, 16:44\nInteresuje mnie zarządzanie zapasami typy i optymalizacja kosztów. Czy znacie profesjonalne firmy, które zajmują się tą tematyką? Jak na razie znalazłam firmę Entra Group Sp. z o.o. Czy ktoś korzystał z usług tej firmy? Czekam na opinie https://entra-group.eu/oferta/model-by- ... ganizacji/\nPost autor: gośka » 05 paź 2021, 13:32\nTak, taka hala namiotowa jako magazyn to bardzo fajna opcja, szybko można sobie taki magazyn ogarnąć więc to też dobra opcja gdy naprawdę potrzebujemy dodatkowego miejsca 'na już'. Tutaj na przykład takie hale można też wynająć bez większego problemu - hale do wynajęcia konin\nPost autor: QueenMary » 15 paź 2021, 17:03\nPewnie jest to jakieś rozwiązanie. Dla mnie raczej przejściowe, starałabym się postawić murowany magazyn, o ile byłby to mój teren. Co do ułatwień w pracy magazynu, proponuję system WMS https://www.hit-kody.com.pl/pl/ który znacznie poprawi pracę magazynu, zdecydowanie mniej będzie pomyłek przy kompletowaniu zamówień. Nie zapomnijcie także o etykietach samoprzylepnych.


Zabawki z Nałęczowa mają duszę (ZDJĘCIA) | Kurier Lubelski\nZabawki z Nałęczowa mają duszę (ZDJĘCIA)\nMarcin Jaszak 11.12.2010\nLalki charakterystyczne wręcz prowokują , aby je wziąć na ręce Marcin Jaszak\nW Puławach otwarto wystawę prac uczniów Liceum Plastycznego im. Józefa Chełmońskiego w Nałęczowie. O pasji projektowania, procesie tworzenia i magicznym wymiarze świata zabawek - pisze Marcin Jaszak.\nBardzo prosimy, nie przychodźcie na tę wystawę. Nie teraz! Nie przed świętami Bożego Narodzenia! Bo będzie Wam ogromnie żal, że św. Mikołaj nie przyniesie Waszym dzieciom takich zabawek. A jeżeli już musicie odwiedzić Puławską Galerię Sztuki, to pod żadnym pozorem nie zabierajcie tam swoich pociech. Mogą Wam nie wybaczyć tego, że tak długo bawiły się tandetną chińską masówką, a ich rodzice ukrywali przed nimi magiczny wymiar świata zabawek. W tym miejscu powinniśmy zakończyć ten artykuł. Nic nie widzieliśmy, niczego nie słyszeliśmy i nie ma żadnej wystawy! A już na pewno nie wystawy zabawek, których nie można kupić w żadnym sklepie.\nPrzed faktami nie sposób jednak uciec. Ogłaszamy zatem, że Puławy mają od wczoraj wspaniałych gości. Setki zabawek przyjechało tam, by opowiadać o swoich twórcach, "ukrywających" się w Liceum Plastycznym im. Józefa Chełmońskiego w Nałęczowie. Właśnie ta szkoła, jako jedyna w Polsce, kształci uczniów na specjalizacji projektowania zabawek. Odwiedziliśmy nałęczowski "Plastyk", żeby uszczknąć choć rąbka tajemnicy narodzin zabawek z duszą. Tradycje szkoły sięgają początków XX wieku, kiedy w 1903 r. założono Szkołę Instruktorów Koszykarskich, a w 1905 r. Szkołę Instruktorów Zabawkarskich im. J. Blocha.\n- Wystawa w Puławach to kolejna edycja naszych wystaw jubileuszowych. W 2008 roku obchodziliśmy sto piątą, nieformalną rocznicę powstania szkoły. Wtedy zorganizowaliśmy wystawę prezentującą meblarstwo, jedną z dwóch naszych specjalizacji. Teraz chcemy pokazać efekty projektowania zabawek - tłumaczy Jarosław Ćwiek, dyrektor szkoły.\nTo tyle historii. A teraz o tym, jak powstają zabawki\nW Nałęczowie nie zobaczymy komputerów z programami do projektowania czy nowoczesnych, zautomatyzowanych taśm produkcyjnych. Wszystko tu przypomina przycupniętą na pograniczu cywilizacji niewielką manufakturę.\n- U nas najważniejsze są wyobraźnia uczniów i umiejętność przelania pomysłu na papier, a następnie realizacja projektu w warsztacie. Sposób nauczania w takiej formie możemy spotkać już tylko w Norwegii. Dziś na całym świecie preferuje się bardzo wąskie specjalizacje. Do każdego projektu potrzebny jest zespół ludzi. Natomiast nasi uczniowie potrafią nie tylko projektować, ale też pracować przy obrabiarkach czy maszynach do szycia. Może to anachroniczne, że kształcimy ludzi renesansu, ale właśnie takich dziś potrzeba - tłumaczy Ćwiek.\nŻywot każdej zabawki rozpoczyna się od fazy projektowania. Kilkanaście szkiców pojawia się na papierze. O tym, który zostanie "powołany" do życia decyduje uczeń wspólnie z nauczycielem.\n- Przede wszystkim bierzemy pod uwagę, czy da się zrealizować dany pomysł oraz to, na jakim etapie kształcenia jest uczeń. Czy sobie poradzi z projektem - wyjaśnia Małgorzata Oboz, prowadząca zajęcia z zabawek miękkich.\nNastępnie szkic przyjmuje formę rysunku technicznego. Powstają trzy rzuty w perspektywie, skali i wymiarach. Krótko mówiąc, dochodzimy do rysunku wykonawczego. Tu zaczyna się prawdziwa przygoda.\nMożemy już wejść do pracowni zabawek miękkich. Dwa duże stoły robocze, a pod oknem rząd starych maszyn do szycia. Na jednym ze stołów porozrzucane kolorowe materiały, igły, nici, nożyce, tasiemki, brakuje tylko naparstków. Kilka dziewcząt z klasy pierwszej pracuje nad swoimi zabawkami. Robią tak zwane poduszkowce.\n- Ten etap jest najfajniejszy. Projektowanie jest żmudne, ale samo wykonanie daje już wielką radość - mówi Ola.\n- To najprostsze, dwuwymiarowe zabawki miękkie. Aby dojść do trudniejszych projektów i wykonywać zabawki artystyczne, trzeba przejść właśnie etap piesków i zwierzątek - dodaje Małgorzata Oboz.\nPod oknem terkocze stary łucznik na pedały. Obrazek jak ze starego pensjonatu dla dziewcząt z dobrych domów: szydełkowanie, szycie, haftowanie, robótki ręczne.\n- Możemy się śmiać, ale właśnie tak to wygląda. Uczniowie zdobywają tu wszechstronne wykształcenie. Uczą się manualnych podstaw. Ten bagaż doświadczeń zaowocuje później podczas projektowania - tłumaczy Oboz.\nJedna z uczennic zastanawia się nad doborem materiału, z którego dorobi język do wielkich, czerwonych futrzanych ust. Przechodzimy z nią do magazynu materiałów, choć trudno powiedzieć o tym pomieszczeniu - magazyn. Wielka szmaciarnia. Na półkach sterty starych ubrań, obok worki z materiałami, pod oknem piętrzą się jeszcze inne szmaty. Między nimi ukrywają się kilkunastoletnie, zużyte zabawki, które zostaną wykorzystane do budowy innych.\n- Tak. To wygląda jak śmietnik - śmieje się Oboz. - Ale właśnie takich starych szmat potrzebujemy. Wszystko może się przydać. Robimy porządki i zaraz pomieszczenie zapełnia się od nowa - dodaje nauczycielka.\nZ szafy wyciąga kolejne lalki. Tym razem te bardziej skomplikowane, tak zwane charakterystyczne albo teatralne. Tu technologia produkcji jest trudniejsza i bardziej pracochłonna. Dochodzi glina, technika papier mache oraz gips.\n- Niektóre prace to prawdziwy majstersztyk. Widać precyzję, dokładność szycia oraz emocje i charakter twórcy - nauczycielka przedstawia lalki.\nZabawki twarde i żelazne maszyny\nWłaśnie charakter twórcy i jego emocje wpływają na wartość zabawek. Każda z nich odzwierciedla indywidualność projektanta. Można powiedzieć, że w każdej z nich dziewczyny pozostawiają cząstkę swojej duszy i osobowości. W "Plastyku" mówi się, że praca upodabnia się do twórcy.\nDlaczego piszemy tylko o dziewczynach? Bo przede wszystkim one uczą się w Nałęczowie.\n- W tym roku w dwóch pierwszych dwudziestoosobowych klasach jest dwóch chłopców - wyjaśnia dyrektor szkoły.\nKoło Lublina powstają nie tylko zabawki miękkie.\n- Liceum od początku swojej działalności prowadzi odrębną specjalizację pod nazwą zabawka twarda - mówi Ćwiek.\nNaszymi przewodniczkami po pracowniach zabawek twardych były tym razem uczennice klasy maturalnej. Paula i Kinga zajmują się głównie lalkami charakterystycznymi i robią prace dyplomowe właśnie z nich. Zgodziły się jednak wprowadzić nas w świat drewna, ostrych pił, wiertarek i huczących obrabiarek. Tu powstają samochody, pojazdy inspirowane naturą, zwierzęta, klocki, układanki, małe mebelki, koniki na biegunach i wiele innych ekologicznych, emanujących ciepłem zabawek.\nWchodzimy do warsztatu obróbki wstępnej, gdzie rozchodzi się zapach drewna. Wcześniej wycięte i posklejane kawałki drewna czekają w specjalnych zaciskach na dalszą obróbkę.\n- Materiałem jest tarcica z brzozy, dębu, lipy i olchy. Nauczyłyśmy się obcować z takimi materiałami i co może wydać się śmieszne, rozpoznawać rodzaje drewna. O tu, na przykład, jest kawałek buczyny. Nie, to nie dąb ma tak zwany błyszcz - tłumaczy Kinga.\nAby doprowadzić kawałek drewna do formy, jaka powstała na papierowym projekcie, uczniowie muszą się zmierzyć z obrabiarkami.\n- Nauczyłyśmy się pracować na tokarkach, wiertarkach, kole szlifierskim. To nie jest takie straszne, ale tej maszyny nie obsługiwałam, bo się po prostu boję - Paula wskazuje na taśmówkę, piłę do wycinania kształtów.\nPrace przy obrabiarkach wykonują, ze względów bezpieczeństwa, często sami nauczyciele.\n- Każdy uczeń ma swoją niszę, w której czuje się dobrze. Dla jednych świat maszyn jest przerażający, dla innych wręcz odwrotnie. U niektórych maszyny wywołują palpitację serca - żartuje dyrektor.\n- Nauczyciele oceniają, którzy uczniowie mogą być dopuszczeni do takiej pracy. O, to na przykład jest maszyna, którą dziewczęta akceptują - nauczyciel pokazuje tokarkę. - Uwielbiają toczyć. Świetnie też dają sobie radę z kołem szlifierskim - dodaje.\nKiedy materiał przejdzie wstępną obróbkę, zaczyna się praca w sali obróbki ręcznej. Stoją tu wysłużone, sześćdziesięcioletnie strugnice, czyli masywne, drewniane stoły z otworami i chwytakami. Właśnie na tych blatach zabawki nabierają ostatecznego kształtu i są malowane.\nNasze pierwsze spojrzenie padnie z pewnością na karykaturalny duet śpiewaków operowych. Wystarczy chwila i już wiemy, na kim wzorował się twórca zabawek. Obok nich śpiewają dwie, trochę przerażające, diwy operowe. Nie sposób też przejść obojętnie obok dzieł naszych przewodniczek. Znajdziemy tu Pierrota na krzyżakach Kingi oraz lalkę Yvette Guilbert Pauli.\nKiedy już nacieszymy wzrok widokiem lalek charakterystycznych i oprzemy się pokusie wyniesienia ich z wystawy, możemy przejść do kolorowych i miękkich zabawek z materiału. Wielkie poduchy dla najmłodszych kuszą, aby na nich przysiąść, a ogromnego wieloryba zobaczylibyśmy najchętniej w pokoju naszego dziecka.\nNajwiększa i najbardziej atrakcyjna jest ekspozycja zabawek drewnianych, prowokujących wręcz do zabawy, niezależnie od wieku oglądającego.\n- Mamy tu różne grupy zabawek. Na wystawie prezentujemy zabawki manipulacyjne, które rozwijają motorykę u najmłodszych. Całą gamę klocków, gdzie najistotniejszym elementem jest ciepło drewna i forma podstawowych brył geometrycznych, które nakłaniają do budowania elementów architektonicznych - opowiada Mirosław Iwański, nauczyciel projektowania zabawek.\nZnajdziemy też zabawki edukacyjne, często wzorowane na znanych dziełach sztuki.\n- Przykładem może być ostatni dyplom, inspirowany malarstwem Joana Miró, zrobiony w formie przestrzennych trójwymiarowych klocków. Inny przykład, to zabawka mająca swoje źródło w suprematyzmie, gdzie podstawą jest gra geometrycznych form i kolorów - tłumaczy Iwański.\nNie przejdziemy też obojętnie obok zabawek bardziej złożonych. Drewniane pudełko przypominające biedronkę kryje w sobie kilka małych biedronek. A metr dalej biegają pająki i pełzają ślimaki.\n- Te zabawki wykraczają poza normalny schemat. Młodzież bawi się samą formą, bardzo często inspirowaną naturą. Stawiamy na archaiczne i morficzne formy natury - mówi nauczyciel.\nMoże to nie jest dla wszystkich zrozumiałe, ale wystarczy spojrzeć na te zabawki i zagadkowe morficzne formy natury przemówią do nas same. Wtedy nie powstrzymamy się od pytania, czy można to kupić. Lepiej nie iść teraz do sklepu z zabawkami, bo po obejrzeniu puławskiej wystawy, będziemy wyjątkowo wymagającymi klientami. W konsekwencji nasze pociechy mogą znaleźć pod choinką puste pudełko...\n- Dlaczego takich zabawek nie widzimy w sklepach? Chcielibyśmy, żeby niektóre z tych wzorów były wprowadzane do produkcji. Ale wiąże się to z uruchomieniem odpowiedniego myślenia i odbudową świadomości na temat wartości zabawki jako takiej. Dziś zarzuceni jesteśmy chińszczyzną, gdzie wzorce nie zawsze są dobrze zaprojektowane, a już na pewno zabawki są wykonane ze złych materiałów. Bardzo chcielibyśmy, aby obraz zabawki promowanej przez nas zaistniał w świadomości większego grona odbiorców - mówi Mirosław Iwański.\nKiedy nasza chęć posiadania cudów z Nałęczowa nie minie przez kilka miesięcy, możemy wybrać się na aukcję, jaką nałęczowskie liceum organizuje pierwszego maja każdego roku. Będzie tam również sposobność kupienia mebli, które wykonują uczniowie "Plastyka".\nPo obejrzeniu wystawy, wielu z nas na pewno zgodzi się z marzeniami dyrektora szkoły. Czy nie byłoby wspaniale, gdyby nasz region mógł się poszczycić jedyną w Polsce manufakturą zabawek? W której za niewielkie pieniądze można byłoby kupić coś absolutnie unikatowego.\n- Chciałbym, aby to była bardzo nowoczesna szkoła, przy której będzie działać manufaktura. W niej produkowalibyśmy w krótkich seriach najlepsze projekty uczniów albo nauczycieli - mówi Jarosław Ćwiek.\nWystawę uczniów Liceum Plastycznego im. Józefa Chełmońskiego w Nałęczowie możemy oglądać do 7 stycznia w godzinach od 10 do 18 (oprócz poniedziałków) w Puławskiej Galerii Sztuki POK Dom Chemika w Puławach przy ul. Wojska Polskiego 4.\nliceum plastyczne na...\nwystawa lalek puławy\nRATES PRODUCENT ODZIEŻY 28.06.2014 10:56:37\nCIESZY MNIE ,ŻE POWRACA TENDENCJA PRODUKCJI POLSKICH ZABAWEK,WYPRODUKOWANYCH W POLSCE. POPIERAM . Mamy dość dominacji na Polskim rynku importu tandety z Azji.\nAbsolwent PLSP 12.12.2010 11:11:10\nMłodzi ludzie robią bardzo fajne rzeczy.Dobrze byłoby,gdyby projektowane przez nich zabawki można było kupić w sklepach.Nie chciałbym gasić zapału,obawiam się jednak iż ich talenty nie zostaną wykorzystane.\nPrzed laty uczęszczałem do lubelskiego PLSP.Wybrałem specjalność "formy użytkowe".Można powiedzieć,że profil bliźniaczy do tego co robią moi młodsi koledzy z Nałęczowa.Tzw.praktykę wakacyjną odbywałem w zabawkarskiej spółdzielni pracy "Bajka" mieszczącej się w Lublinie przy ul.Skromnej 5(boczna Nałęczowskiej).\nSpółdzielnia produkowała bardzo fajne zabawki.Były zabawki tekstylne,drewniane,łączone drewno-tkanina i plastikowe.Wyroby eksportowane były do wielu krajów.Niestety,zakład od ok.20 lat już nie istnieje.\nZalew azjatyckiej tandety wyeliminował z rynku rodzimych producentów zabawek wykonywanych z surowców naturalnych.Szkoda.Mimo wszystko życzę młodym koleżankom i kolegom,by udało im się\nwykorzystać w przyszłości swoje talenty i nabyte umiejętności.Pozdrawiam.\nmini 11.12.2010 21:28:37\nTo w szkole jeszcze pracują na starych singerach???\nPączki jako burgery. Tym kusiły lokale w tłusty czwartek\nMiał 4 promile. Jazdę zakończył na ogrodzeniu\nUtrudnienia w ruchu 20.02.2020 w woj. lubelskim. Gdzie są dzisiaj prowadzone roboty drogowe?\nzabójstwo w chełmie\n„Pora zabijać”. Tragedia, która wstrząsnęła Chełmem\nChełm. Sobota wieczór. W Chełmskim Domu Kultury odbywa się premiera spektaklu „Wszystko w Rodzinie”. Nagle w holu zjawia się 14-latek. - Był zakrwawiony, w jednym ręku trzymał młotek, w drugim nóż. Wszedł na chwilę, zrobił kółko po korytarzu i wyszedł - relacjonuje muzyk, który t...\nseriale na zime\nNajlepsze seriale, które rozgrzeją Cię w zimowe wieczory\nLubelska zima jest ciemna, bura i ponura. Każde spojrzenie za okno grozi godzinną litanią narzekań na pogodę. Nie pozostaje nic innego, jak owinąć się ciepłym kocykiem i z kubkiem gorącej herbaty zasiąść przed telewizorem czy komputerem i zagłębić się w świat seriali. Ale tu czek...