Goście | Festiwal Muzyki Fryderyka Chopina | Strona Festiwalu Muzyki Fryderyka Chopina w Sulechowie\nRossano Sportiello urodził się w Vigevano we Włoszech 1 czerwca 1974 roku. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 9 lat pod kierunkiem włoskiego pianisty klasycznego Carlo Villa i kontynuował do ukończenia klasycznego fortepianu w Konserwatorium w 1996 roku. W wieku 16 lat występował zawodowo w klubach jazzowych w okolicach Mediolanu, aw 1992 roku dołączył do jednego z historycznych zespołów jazzowych w Europie, „Milano Jazz Gang” koncertując z grupą we Włoszech i Europie Zachodniej do końca 2000 roku. w tym samym roku Rossano spotkał legendarnego pianistę i pedagoga jazzowego, Barry’ego Harrisa, który został mentorem i dobrym przyjacielem. Pan Harris ogłosił Rossano „najlepszym pianistą”, jaki kiedykolwiek słyszał.\nThe Norwich Jazz Party, Nairn International Jazz Festival, Edinburgh Jazz Festival, Spoleto Piano Festival, Lucerne Piano Festival, Philarmonie (Luxembourg), Teatro Alla Scala (Milan), Teatro dell’Opera (Rome), Marians Jazz Room (Switzerland), Lionel Hampton Jazz Club (Paryż), Blue Note (Mediolan), Printzregentertheatre (Munchen-Niemcy) i Schloss Elmau (Niemcy), aby wymienić tylko kilka. Od 2008 roku Rossano regularnie występuje z kwartetem Harry Allen. Aby zobaczyć jego występy, zobacz stronę koncertową.\n4 maja 2011 r. W swoim rodzinnym mieście Vigevano we Włoszech Rossano otrzymał prestiżową nagrodę Vittorio Ramella, przyznawaną rdzennym mieszkańcom Vigevano, którzy poprzez swój zawód wnieśli znaczący wkład w świat i wyróżnili się na arenie międzynarodowej. Jako pedagog Rossano prowadził wykłady na temat jazzu i / lub kursów mistrzowskich na fortepianie w takich instytucjach jak University of Toronto Jazz Studies, University of Central Florida i Claremont College (Kalifornia). Ostatnio, w maju 2013 r., Oprócz koncertu w Master’s Lodge of St. John’s College, Cambridge, Wielka Brytania, wykładał tam jako „profesor rezydent”.\nRossano nagrał cztery solowe płyty CD z fortepianem, w tym In the Dark (2004, Sackville); Piano On My Mind (2005, Jazz Connaisseur), który wygrał „Prix Du Jazz Classique de l’Académie du Jazz de France”; Heart and Soul (2006, Arbors Records), wybrany przez francuski magazyn Jazz Classique w pierwszej dziesiątce roku; i It Amazes Me (2009, Sackville); oraz dwie płyty duetowe z basistą / piosenkarką Nicki Parrott na Arbors Records, Do It Again (2009) i People Will Say You’re In Love (2007), która została wybrana przez magazyn The New Yorker jako jedna z 10 najlepszych jazzowych płyt CD 2007. Rossano ma także trzy jazzowe płyty CD z muzyką klasyczną, Chopin in Jazz (2010), Schubert in Jazz (2011) i Listz in Jazz (2011) w wytwórni SwingBros. Trio Rossano Sportiello (Frank Tate i Dennis Mackrel) nagrało Lucky to Be Me, (2010, Arbors Records).\nPianista bardzo chętnie koncertuje także jako kameralista, współpracując z wybitnymi artystami, jak Jerzy Artysz, Tomasz Strahl, Krzysztof i Kuba Jakowiczowie, Koncertował w wielu krajach Europy, w takich ośrodkach kulturalnych, jak Paryż, Londyn, Wiedeń (Bösendorfer-Saal), Rotterdam, Berlin (Charlottenburg, Schauspielhaus), Praga, Moskwa, a także w Japonii, Chinach, Iraku, Jordanii, Tunezji, Kuwejcie, Nigerii, Meksyku i USA. Brał udział w renomowanych Festiwalach Muzycznych: w Dusznikach-Zdroju, Słupsku, Antoninie, Mariańskich Łaźniach, Nohant, a jako kameralista także w Szlezwiku-Holsztynie i Montpellier. W 2016 roku artysta otrzymał srebrny medal “Gloria artis”.\nEdward Wolanin dokonał wielu nagrań radiowych i telewizyjnych oraz płyt z muzyką solową i kameralną. W latach 2000-2001ukazały się dwie płyty firmy fonograficznej Dux z utworami F. Chopina. Znalazły się na nich Preludia op. 28, Mazurki op. 30 oraz transkrypcje utworów kameralnych i Allegro de concert op. 46 na fortepian i orkiestrę symfoniczną. W ostatnich latach ukazały się trzy płyty z muzyką Romualda Twardowskiego: Koncert na fortepian i orkiestrę, Mały koncert na fortepian i grupę instrumentów oraz Campane I z cyklu ,,Symfonie dzwonów” na fortepian (Acte Préalable). W 2006 roku ukazały się dwie płyty z muzyką kameralną wydane przez wytwórnię Dux: Sonata d-moll na skrzypce i fortepian op. 24 Józefa Wieniawskiego, nagrana z Patrycją Piekutowską (nominacja do nagrody Fryderyka 2006), oraz 2 cykle pieśni Karola Szymanowskiego Rymy dziecięce op. 49 do słów Kazimiery Iłłakowiczówny i Pieśni księżniczki z baśni op. 31 do słów Zofii Szymanowskiej, nagrane z Anną Mikołajczyk. W 2007 roku ukazały się w Meksyku Sonaty na skrzypce i fortepian Johannesa Brahmsa, nagrane z Eriką Dobosiewicz dla wytwórni fonograficznej Quindecim.\nW lipcu 2016 roku ukazała się najnowsza płyta artysty ” Rzeka EN” z utworami Chopina , Rachmaninowa i Mahlera (DUX).\nJego kariera rozpoczęła się w 1985 roku w Oldenburgu w Niemczech. Tam ponownie poświęcił się muzyce, przekształcając swoje doświadczenia z młodości i lata wędrówki w muzykę. W tym czasie ukazały się jego pierwsze płyty („Taniec na wulkanie”, „Outcry”) , jak również muzyka baletowa „Dla Anne Frank” i jego pierwszy symfoniczny utwór („… Loves Me Not”).\nOd 1988 do 1989 roku wykładał na Uniwersytecie Carl-von-Ossietzky w Oldenburgu, angażując się bardziej w występy na żywo. Komponował muzykę filmową , jak np. „Happy End” (reż. W. Pfeiffer ) oraz choreodramę „Long Play” dla Narodowego Teatru Subotica (Nada Kokotović). Od 1989 do 1994 roku Chris Jarrett występował w Polsce, Włoszech, USA i Związku Radzieckim. Po wydaniu płyty „Fire” Jarrett zajął się pisaniem muzyki do filmu „Faust” (reż. W. Murnau ). Od 1994 do 1996 roku objechał Europę ze swoją muzyką do niemego filmu „Pancernik Potiomkin” (reż. Siergiej Eisenstein). Pracował również nad operą „Donne – poetycka opera”. Kolejna jego płyta to „Live in Tübingen”.\nJarret otrzymał nagrodę od prezydenta Niemiec – Richarda von Weizsäckera. Z tej okazji stworzył kompozycję dla Teatru Tańca Ręce. Dzięki współpracy z D. Petzold , G. Pietsch i H. Naehring powstały nowe utwory i zespół o nazwie Wege (Ścieżki). Latem 1996 roku Jarrett koncertował w Tunezji z lutnistą Zin el- Abidina oraz występował w programach telewizyjnych. Koncerty te spowodowały powstanie międzynarodowej grupy Les Musiciens du Monde z bazą w Tunisie (Tunezja).\nW 1997 roku oprócz koncertów w Szwecji, Danii, Niemczech i Francji Chris Jarrett otrzymał zlecenie na „Gesamtkunstwerk” razem z niemiecką artystką Isabelle Federkeil.\nPo kilku koncertach w Teksasie, gdzie Jarrett poznał meksykańskiego gitarzystę Roberto Limona, napisał koncert gitarowy. W tym czasie również zakończył nagrywanie sesji wraz ze słynnym węgierskim skrzypkiem Zoltanem Lantosem i zamknął niezwykle udany solowy, pianistyczny objazd po salach koncertowych na Ukrainie. W 1998 roku, oprócz swojej normalnej działalności koncertowej, artysta stworzył dwie większe kompozycje: „Spes Unica” (dla dwóch wokalistów i zespołu kameralnego) oraz „The Ommmmm Kantata” (na chór żeński i rock band ). W 1999 roku kompozytor kontynuował tournée jako solista , ale także koncertował z Zoltanem Lantosem, Rameshem Shothamem i Urną Czahar Tugchi. Lata 1999–2000 poświęcił na ukończenie opery „John Donne”.\nChris Jarrett w latach 2001–2002 koncertował w Polsce, Niemczech, Jugosławii i Francji, ale poświęcił się również dla Chris Jarrett Trio (współtworzone z muzykami takimi jak: W. Dauner i DR Davies). Trio miało okazję zagrać na otwarciu Teatru w Stuttgarcie w kwietniu 2003 roku. W tym roku również odbyła się premiera „Romea i Julii” Szekspira w Teatrze Młodego Człowieka w Düsseldorfie w reżyserii Guido Schumachera oraz z nową muzyką sceniczną skomponowaną przez Jarretta. Podczas solowej trasy po Serbii w listopadzie Chris Jarrett grał w znanej Kolarac Hall w Belgradzie.\nPoznanie greckiego pianisty Joula Zografou pozwoliło na utworzenie składu „Suite Grecque”. Muzyka (na dwa fortepiany, klarnet i perkusję) opierała się na tanecznych rytmach greckiej muzyki tradycyjnej, ale wprowadzała w XXI wiek za pomocą nowych harmonizacji i nowoczesnych technik. Pierwsze występy odbyły się w Atenach, Tebach i Aleksandroupolis. W 2004 roku koncerty solowe i trio zaprowadziły Jarretta do Austrii, Szwajcarii, Bawarii i Maroka.\nWe wrześniu miała miejsce premiera dokumentalnego filmu artystycznego „Geträumtes Leben – Gelebter Traum” („Dreamed Life – Życie snem”, Karl- Heinz Heilig – reżyseria, Chris Jarrett –muzyka). W końcu tego roku artysta koncertował w Kairze. Z programem „Suite Grecque” występował w Operze. Na początku 2005 roku powstała nowa grupa: Four Free. Trzech genialnych muzyków improwizacyjnych we Francji (Adrien Dennefeld – gitara elektryczna; Jérôme Fohrer – kontrabas oraz Pascal Gully – perkusja) i Chris Jarrett współtworzyli zespół z ich własnym, wyjątkowym dźwiękiem. Jeszcze tego samego roku powstał utwór napisany specjalnie na występ podczas Mistrzostw Świata piłki nożnej w Niemczech w 2006 roku „Viertelfinale” („Ćwierćfinał”) na 11 strun i dyrygenta – sędziego, sprowadzający motywy tłumaczenia meczu piłki nożnej na język muzyki współczesnej.\nNiedaleko Paryża w październiku 2006 roku urodził się mu się syn – Ivan Shaoki Jarrett. Chris Jarrett przeprowadził się tam na krótko przed narodzinami syna i gdzie pozostał przez kolejne półtora roku, niemal całkowicie ignorując swoją muzyczną karierę. Potem wrócił do Niemiec (Nadrenia-Palatynat) na początku 2008 roku odnawiając swoją kompozytorską pracę. W 2009 roku Chris Jarrett zaczął pracę z wirtuozowskim tureckim kompozytorem Ismael Türkerem. Koncertował w Niemczech i Kanadzie ze swoim nowym programem solo. We wrześniu ukazała się pierwsza płyta jego kwartetu Four Free – „Gabinet Figur Woskowych”.\nW 2010 roku oprócz koncertów solo oraz warsztatów pianistycznych Chris Jarett akompaniował sopranowi Jayne Cassalman w recitalach, koncertując z Four Free – m.in. w Wiedniu i na Jazzbina Pula Jazz Festival. Komponował utwory na zamówienie dla Offenbach Festival w Bad Ems w Niemczech.\nJego muzyka wywodzi się z chęci komunikowania się. Muzyka jest tak zróżnicowana, jak jego pomysły, które przekształca w dźwięki. Ignoruje nakazy stylu. Chris Jarrett wykorzystuje struktury muzyki klasycznej i wolności jazzowej improwizacji. Łączy w sobie zamiłowanie do form wraz z rozwojem energii jazzu. Spektrum jego wypowiedzi jest szerokie: dzikie, rytmiczne, ironiczne, epickie, melancholijne, dziwaczne , mistyczne i jazzy. Został zainspirowany przez różne style muzyczne, z różnych czasów i kompozytorów. Wielkie wpływy, które można usłyszeć w jego muzyce, pochodzą od Johannesa Ockeghema, Siergieja Prokofiewa, Charlesa Mingusa i Franka Zappy.\nTanz auf dem Vulkan (1985)\nAufruf / Outcry (1988)\nLive in Tübingen (1995)\nScenes & Preludes (1999)\nShort Stories for Piano (2001)\nChris Jarrett Trio: New World Music (2002)\nGeträumtes Leben, Gelebter Traum (2005)\nFour Free: Wax Cabinet (2009)\nRussische Schauergeschichten (2012)\nNew Journeys (2014)\nFour Free – Offshots (2016)\nTales of our Times (2017)\nChris Jarrett – aktualny program:\n2) Battleship Potemkin\n3) Four Free in concert\n4) New Journeys – organ improvisations\nNAHORNY TRIO / GOŚĆ FMFC 2018/\nTrio w swoim programie ma również fragmenty projektów Nahorny-Szymanowski Mity, Chopin Genius Loci, w których lider połączył świat muzyki poważnej i jazzu tworząc nową wartość wykraczającą poza znane powszechnie stereotypy. To muzyka na wskroś współczesna, czerpiąca inspirację z wielu gatunków.\nW 2002 roku ukazała się płyta tria – Dolce far niente… i nic więcej, w 2014 kolejna pt. Hope.\nTo najdłużej istniejące trio w historii polskiego jazzu – w tym samym składzie od 1993 roku. Jest ono bazą wszystkich projektów Nahornego: Śpiewnik Nahornego, Kolędy na cały rok, Piosenki Lwowskie i Nahorny Sextet Chopin Genius Loci.\nJest kompozytorem najsłynniejszej powojennej polskiej piosenki Jej Portret. Ma na swoim koncie współpracę z legendarnym gdańskim Bim-Bomem, z zespołem A. Trzaskowskiego, A. Kurylewicza, i wreszcie z Breakoutami w okresie ich największej popularności. Jego ogromną aktywność w ostatnich dwóch dekadach dokumentują płyty: Ich Portret, Kolędy na cały rok, Piosenki Lwowskie, Nahorny-Szymanowski – Mity, Nahorny-Chopin – Fantazja Polska, Nahorny-Karłowicz – Koncert, Nahorny Trio Dolce far niente… i nic więcej, Śpiewnik Nahornego, Nahorny Sextet – Chopin Genius Loci i najnowsza – Nahorny Trio HOPE\nJego muzyka to poezja, romantyzm, refleksja, język niedefiniowalny i nieprzewidywalny. Jego życiorys to niemal cała historia polskiego jazzu. Od samego początku kariery, od debiutu, wzbudza powszechne uznanie. Wybitny, niepowtarzalny kompozytor, jeden z pierwszych polskich multiinstrumentalistów. Jego idiom to pojęcie tak szerokie jak nieskończony jest wachlarz jego artystycznych doświadczeń. Jest człowiekiem o niespotykanej wrażliwości i skromności, jednocześnie pełnym energii i nowatorskich koncepcji. Przez krytyków nazwany jest Chopinem jazzu.\n„… W jego grze, kompozycjach, improwizacjach jest istne bogactwo odcieni, emocjonalnego falowania, płynności i logiki narracji. Kilka szczęśliwych asocjacji i okoliczności sprawiło, iż mamy ostatnio okazję uświadomienia sobie jakiego kalibru jest artyzm Nahornego. (…) Nahornemu sekundują tu Mariusz Bogdanowicz i Piotr Biskupski, znakimici muzycy obdarzeni pokrewną Nahornemu wrażliwością i talentami. Bogdanowicz jest nie tylko znakomitym basistą lecz również kompozytorem (autorska płyta „Confiteor Song”). (…) Piotr Biskupski to świetny timer i równie doskonały technik. (…) Ta płyta niechybnie zachwyci i to zaraz od pierwszej Ballady-fantazji. To prawdziwe jazzowe story-telling. (…) Andrzej Schmidt, recenzja płyty „Dolce far niente i nic więcej”, Jazz Forum 1-2/2004.\n„Kardynał jazzu. Takim to specyficznie trafnym zwrotem określił Jerzy Waldorf – gospodarz i dusza radziejowickich spotkań – Włodzimierza Nahornego.” K. Milewski, „Źycie Żyrardowa” 21. 08. 97.\n„Pisanie o wspaniałej pianistyce Nahornego, jego interpretacjach i kompozycjach (…) wykracza poza ramy lakonicznej informacji. (…) było wspaniale w czym wielkie zasługi ma organicznie związana z artystą sekcja rytmiczna: Bogdanowicz/Biskupski.” A. Zarębski, JazzForum 7-8/1997.\n„Muzyka Nahornego ma specyficzną, nadwiślańską nutę, która sprawia, że brzmi bardzo swojsko. Nahorny stoi u progu renesansu popularności. Jego występom towarzyszy wielkie zainteresowanie, znów się o nim mówi, znów się go słucha. (…) Nahorny to trochę Keith Jarrett, Artur Rubinstein i Ignacy Paderewski w jednym” Piotr Iwicki Gazeta Wyborcza 6.04.98.\n„Nahorny trzyma się z dala od zgiełku show biznesu, unika świateł wielkich ramp, ale jego nazwisko jest wciąż silnym magnesem. Ludzie wiedzą, jakie bogactwo talentów tkwi w tym aż do przesady skromnym artyście. Zagrane w finale (…) Źródło Aretuzy K. Szymanowskiego było popisem kunsztu improwizacyjnego Nahornego i jego świetnie dysponowanych młodych kolegów – basisty Mariusza Bogdanowicza i perkusisty Piotra Biskupskiego.” Adam Ciesielski Życie Warszawy 18.01.99.\n„Polscy kompozytorzy, tacy jak Włodzimierz Nahorny stworzyli nieskończoną ilość piosenek, a w szczególności wiele pięknych ballad które mogłyby osiągnąć w Stanach Zjednoczonych tak ogromną popularność jak utwory Jobima czy Legrand’a”. Michael Bourne, Down Beat, luty 97. (tłum. Klaudia Sołowicz-Kaczmarska)\nJoanna Ławrynowicz – Just / GOŚĆ FMFC 2018 / KONCERT JUBILEUSZOWY\nPianistka prowadzi seminaria i kursy zarówno w Polsce jak i za granicą, min: w USA ( Uniwersytet w Bloomington), Chinach, na Litwie, we Francji (Paryż, konserwatorium Boulogne Billancourt). Była także jurorem podczas wielu konkursów krajowych i międzynarodowych min. w Varenna we Włoszech i w Łucku na Ukrainie.\nPianistka posiada również stopień naukowy doktora habilitowanego nadany przez Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie gdzie od 1998r. prowadzi działalność pedagogiczną.\nZ bigniew Raubo / GOŚĆ FMFC 2018 / KONCERT JUBILEUSZOWY\nUrodził się w 1969r. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 5 lat., z orkiestrą wystąpił po raz pierwszy mając 10 lat . Jest absolwentem PSM I i II stopnia w Kaliszu, którą kończył pod kierunkiem prof. Waldemara Andrzejewskiego z Akademii Muzycznej w Poznaniu. Następnie został przyjęty na II rok studiów do klasy prof. Andrzeja Jasińskiego z katowickiej Akademii Muzycznej. Ukończył tę uczelnię z wyróżnieniem w roku 1993. Był kilkakrotnie stypendystą Towarzystwa im. F. Chopina oraz Ministerstwa Kultury i Sztuki. Zaraz po ukończeniu studiów podjął pracę w macierzystej uczelni jako asystent prof. Jasińskiego. W roku 2002 uzyskał kwalifikacje II stopnia sztuki muzycznej w zakresie instrumentalistyki. W 35 roku życia został mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach.\nW wieku 17 lat zdobył dwie nagrody na Ogólnopolskim Konkursie im. K. Szymanowskiego w Łodzi. Następnie został laureatem dwóch prestiżowych, międzynarodowych konkursów pianistycznych: w Bolzano (Włochy 1991) i Utrechcie (Holandia 1992). Do chwili obecnej jest jedynym, polskim laureatem konkursu Lisztowskiego. Jego repertuar obejmuje szeroki zakres – od utworów Bacha do muzyki współczesnej ( w tym ponad 30 kompozycji na fortepian z orkiestrą).\nWystępował wielokrotnie jako solista koncertów symfonicznych we wszystkich filharmoniach na terenie Polski. Dawał tez wiele recitali solowych. Jego wykonań słuchali melomani w takich krajach europejskich, jak: Niemcy, Włochy, Francja, Słowacja, Czechy, Rosja, Austria, Belgia Holandia, Anglia. Grał także w Maroko, Kanadzie i Brazylii.Miał okazję występować pod batutą najwybitniejszych polskich dyrygentów: Łukasza Borowicza, Mirosława J. Błaszczyka, Agnieszki Duczmal, Czesława Grabowskiego,Marka Mosia,Marka Pijarowskiego,Wojciecha Rajskiego, Jerzego Salwarowskiego, Tadeusza Wojciechowskiego, Antoniego Wita.\nDokonał szeregu nagrań na płytach CD, w tym koncertów fortepianowych dla młodzieży z udziałem m.in. Sinfonia Varsovia i Capella Cracoviensis, oraz wielu albumów solowych z dziełami F. Chopina. Uczestniczył w ważnych festiwalach krajowych, m. in. w Dusznikach Zdroju, w Słupsku, Katowicach, Szczecinie, Krakowie, Opolu, Wrocławiu, Tarnowie, Nysie, Sulechowie, Jeleniej Górze oraz Internationales Bodensee – Festiwal (Niemcy).\nProwadzi aktywną działalność pedagogiczną, obok etatowej pracy w Akademii Muzycznej w Katowicach spotyka się z młodzieżą pianistyczną na licznych kursach , udziela również konsultacji dla szkolnictwa muzycznego niższych szczebli. Brał udział w pracach jury krajowych konkursów pianistycznych m. in. w Ogólnopolskim Konkursie im. F.Chopina w Warszawie. Wśród jego wychowanków można znaleźć laureatów konkursów muzycznych –im .F .Liszta w Parmie, im. F. Liszta we Wrocławiu, Konkursu im . F. Chopina w Warszawie Konkursu Artur Rubinstein in memoriamw Bydgoszczy oraz Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku\nJulia Łozowska / GOŚĆ FMFC 2018 / KONCERT JUBILEUSZOWY\nUrodziła się w 2001 roku w Warszawie. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku 6 lat metodą Suzuki u prof. Marzeny Jasińskiej i pod jej okiem uczyła się w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej nr 1 w Warszawie. Obecnie jest uczennicą czwartej klasy Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Zenona Brzewskiego w Warszawie w klasie fortepianu prof. Joanny Ławrynowicz-Just.\nZdobyła nagrody i wyróżnienia na ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach w tym m.in. Grand Prix, I miejsce oraz nagrodę specjalną dla indywidualności turnieju na XXII Ogólnopolskim Turnieju Pianistycznym im. H. Czerny-Stefańskiej (Żagań, 2017), Grand Prix na XIII Ogólnopolskim Festiwalu Pianistycznym „Chopinowskie Interpretacje Młodych” w Koninie (Konin-Żychlin, 2016), Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Pianistycznym „Chopin i Kompozytorzy Francuscy” (Siedlce, 2015), I miejsce na XII Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim (Narva – Estonia, 2018), I miejsce i nagrodę za najlepsze wykonanie utworu Chopina na Konkursie „Laur Chopina” (Wielkij Novgorod – Rosja, 2017), została finalistką Konkursu Indywidualności ATMA (Zakopane, 2017), zdobyła I nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Pianistycznym im. A. Wesołowskiej i H. Wesołowskiej-Madetko (Katowice, 2015), I nagrodę w V Chopinowskim Turnieju Pianistycznym im. Haliny i Ludwika Stefańskich (Kraków, 2014), dwukrotnie II nagrodę, nagrodę specjalną NIFC oraz nagrodę specjalną Rektora Akademii Muzycznej w Bydgoszczy na XXIV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. F. Chopina dla Dzieci i Młodzieży (Szafarnia, 2016 i 2013), II nagrodę w VI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. M. Moszkowskiego „Per aspera ad astra” (Kielce, 2015), II nagrodę na VI Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim dla Dzieci (Jelenia Góra, 2014), a także wyróżnienia na konkursach w Pekinie (Chiny) i w Ekaterinburgu (Rosja) w 2016 roku.\nKoncertowała w Filharmonii Narodowej, Filharmonii Bałtyckiej, Filharmonii Dolnośląskiej, Europejskim Centrum Muzyki K. Pendereckiego w Lusławicach, Konserwatorium w Pekinie w Chinach oraz wielokrotnie w Studio Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego, Żelazowej Woli i na Zamku Królewskim w Warszawie. Wystąpiła z recitalami w NOSPR w Katowicach, na Zamku w Łańcucie, w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, w ramach cyklu „Młode talenty”\nOlgierd Łukaszewicz / GOŚĆ FMFC 2018 / KONCERT JUBILEUSZOWY\nWojciech Krzysztof Karolak / GOŚĆ FMFC2017 /\nW latach 80. XX wieku razem z Tomaszem Szukalskim i Czesławem Bartkowskim stworzył formację Time Killers. Wspólnie nagrali album, który został uznany (w ankiecie krytyków “Jazz Forum”) za najlepszą płytę jazzową dekady. W 1988 Karolak brał udział w nagraniu płyty Obywatela GC, grał tam na organach Hammonda. Od lat 90. XX wieku współpracował regularnie z Jarosławem Śmietaną, z którym nagrał kilka albumów. Udziela się także w projektach jazzowych Piotra Barona i Zbigniewa Lewandowskiego, w projekcie gospel Magdy Piskorczyk W hołdzie Mahalii Jackson, a także występuje jako członek zespołu Guitar Workshop Leszka Cichońskiego.\nEksperymentował również jako kompozytor muzyki filmowej. Jednym z obrazów, do którego pisał muzykę, była Konopielka w reżyserii Witolda Leszczyńskiego, do której napisał m.in. bardzo charakterystyczny motyw, oddający specyfikę barokowej, polifonicznej muzyki organowej. Pisał też muzykę do tekstów żony. W 2007 roku pojawił się w filmie Ryś w roli Boogiewoogiewicza.\nMichał Urbaniak / Gość FMFC2017 /\nJazzman, międzynarodowej sławy skrzypek, saksofonista, kompozytor, aranżer, odkrywca młodych talentów, urodzony w Polsce „obywatel świata”. Znany jako współtwórca i kreator muzyki fusion.\nW 1973 r wyjechał do Nowego Jorku. Zasłynął w świecie nagrywając płytę „Tutu” z największą legendą jazzu Milesem Davisem. Zapraszał i bywał zapraszany do współpracy przez takie sławy światowego jazzu, jak: Quincy Jones, Billy Cobham, Stephane Grappelli, Joe Zawinul, Herbie Hancock, Wayne Shorter, Kenny Garrett, George Benson , Marcus Miller, Jaco Pastorius, Toots Thielmans, Kenny Kirkland, Larry Coryell, Lenny White, Alphonze Mouzon.\nJest liderem, kompozytorem, aranżerem swoich projektów: „Jazz Legends”, „Fusion”, „Urbanator”, „Urbanizer”, „UrbSymphony”.\nLaureat Grand Prix Festiwalu w Montreaux dla najlepszego solisty (1971). Występował na najważniejszych jazzowych festiwalach na świecie: Newport Jazz Festival, JVC Festiwal, Chicago Jazz Festival, Lugano, Den Haag i in.\nKoncertował kilkakrotnie w Carnegie Hall, Avery Fisher Hall oraz w słynnych światowych i nowojorskich klubach jazzowych (Blue Note, Village Vanguard, Sweet Basil, i in.).\nWielokrotnie nagradzany, zwyciężał w plebiscytach zagranicznych, a jego nazwisko znalazło się w prestiżowym „Down Beat’(1992 r.) wśród największych sław jazzu na pierwszym miejscu aż w pięciu kategoriach.\nUrbaniak jest pierwszym na świecie skrzypkiem wynalazcą, który zagrał na pięciostrunowych skrzypcach, zbudowanych wg własnego pomysłu.\nOd wielu lat związany z filmem i teatrem. Jest autorem muzyki do takich filmow jak : „Astonished”, „As the Band Played On”, „Dreambird” (w USA) oraz „Pożegnanie Jesieni” M. Trelińskiego, „Spona” W. Szarka, „ Dług” i „Wielkie rzeczy” K. Krauze (Polska). Otrzymał główne nagrody na Festiwalu Filmowym w Gdyni za muzykę do filmów „Dług”, „Pożegnanie Jesieni” i „Eden”.\nJako pierwszy wprowadził jazz i rap do filharmonii jako projekt „UrbSymphony” (Filharmonia Częstochowska, 1995).\nNagrał na całym świecie ponad 60 autorskich płyt.\nOstatni płytowy projekt Urbaniaka, “Miles of Blue” (Sony Music, 2010) zadedykowany jest Miles Davisowi i otrzymał status platynowej płyty. We wrześniu 2011 r , nakładem Wydawnictwa Agora S.A., ukazała się książka o jego życiu, napisana przez Andrzeja Makowieckiego pt.” Ja, Urbanator. Awantury muzyka jazzowego”. Osobowość i charyzmę jazzmana dostrzegli filmowcy. Jesienią 2012 r. odbyła się premiera filmu w reżyserii Piotra Trzaskalskiego pt.: „Mój rower”. Michał Urbaniak zagrał w nim jedną z głównych ról i za nią dostał nagrodę dla najlepszego aktora na międzynarodowym Black Nights Film Festival w Estonii oraz Orła 2013– Polską Nagrodę Filmową w kategorii Odkrycie Roku.\nW 2016 roku otrzymał najważniejszą polską nagrodę muzyczną od Polskiej Akademii Fonograficznej – Złoty Fryderyk za całokształt działalności muzycznej.\nJarosław Kostka Qartet / “Chopin Profanum” /Gość FMFC 2017/\nPo latach przemyśleń nad twórczością Fryderyka Chopina powstała w nas pokusa zmierzenia się z Jego dziełem. Dobrym pretekstem była dwusetna rocznica urodzin kompozytora, choć nie tylko – jego muzyka zakorzeniona jest w nas mocno i stale nas inspiruje.\nChopin to “sacrum”, dlatego podeszliśmy do projektu poważnie, wkładając weń całą naszą wiedzę, talent i doświadczenie.\nAutorem pomysłu “Chopin Profanum” jest pianista i lider zespołu – Jarosław Kostka – aranżer wszystkich utworów, na bazie których stworzyliśmy formy otwarte, nie ograniczające swobodnej jazzowej narracji.\nCzy swoboda w kreowaniu materii muzycznej – naturalna dla jazzu – może być pomostem łączącym “klasykę” i jazz? I czy nie jest to dobry argument , by spróbować na “jazzowo” z Chopinem? Odpowiedzią niech będzie muzyka “Chopin Profanum”.\nPiotr „Max „ Wiśniewski – kontrabas\nNiekonwencjonalny, wszechstronny pianista jazzowy, aranżer, organista, kompozytor i nauczyciel. Świadomie operując dorobkiem minionych epok, poszukuje inspiracji w rozmaitych obszarach kulturowych (folklor afrokubański). Ukończył Akademię Muzyczną w Poznaniu w klasie teorii muzyki.\nAutor muzyki do spektakli teatralnych, między innymi „Kuku na Muniu, czyli przeprosiny śmierci“ dla Teatru Dramatycznego im. Fredry w Gnieźnie. Kompozytor i aranżer muzyki chóralnej dla Affabre Concinui, Chóru Kameralnego Collegium Cantorum, Chóru Kameralnego Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Wykładowca improwizacji muzycznej w Szkole Muzycznej II stopnia w Poznaniu oraz nauczyciel kompozycji.\nTwórca i kierownik artystyczny zespołów After Four, Con Alma i Combo Latino. Pomysłodawca i aranżer projektów muzycznych, takich jak:\nśw. Hildegarda do poznania, Nordic Jazz Project, Chopin Profanum, Komeda Intensive Silence, Flamenco Meets Jazz, Sekwencje. Aranżer i kierownik artystyczny big-bandu na Festiwalu Piosenki Dla Dzieci i Młodzieży.\nMiał przyjemność współpracować z wieloma znanymi artystami takimi jak: „The Platters“, Joe Wiliams, Urszula Dudziak, Michał Urbaniak, Hanna Banaszak, Grażyna Łobaszewska, Piotr Schultz, Ewa Uryga. Występował również dla prezydenta U.S.A. Współpracuje z młodym pokoleniem wokalistek jazzowych Katarzyną Stankowską i Natalią Pastewską (laureatki Festiwalu Wokalistów Jazzowych w Zamościu). Komponuje dla nich, daje cenne wskazówki, ukierunkowuje, służy wiedzą, wyobraźnią muzyczną i doświadczeniem (był wielokrotnie akompaniatorem na warsztatach jazzowych w Chodzieży). Współpracuje ponadto z Royal Caribbean International, Cunard oraz Silver Sea jako band leader. Bierze udział w projektach Studia Szkoleń i Promocji GRA wzbogacając swą muzyką i kreatywnością treningi antystresowe, integracyjne, twórczości i rozwoju osobistego.\nWszechstronny,młody saksofonista.Swobodnie przemieszcza się w stylach jazzowych i popowych.Częsty muzyk sesyjny i big bandowy. Organizator jam session,s w Poznaniu. Muzyk związany z Poznaniem i Wrocławiem na równi.\nWspółpracował z artystami polskiej sceny takimi jak: Kasia Wilk,Daniel Moszczyński,Kasia Skrzynecka,Katarzyna Rościńska, Krzysztof Kiliański,oraz aktorami : Aleksandrem Machalicą,Mieczysławem Hryniewiczem. Obecnie najwięcej energii poświęca grupie „Bibobit”,w której gra razem z perkusistą Waldkiem Franczykiem.\nOprócz działalności koncertowej,dużo nagrywa jako „sideman”, współpracuje z wieloma wybitnymi polskimi jazzmanami,jest również band liderem grupy „Sharp eleven” i cenionym wykładowcą.\nW 2011 nagrał z Jarkiem Kostką i muzykami wrocławskimi kwartetową wersję utworów F. Chopina wydana jako „Jazz Pro fanum”. W 2013 dokonał udanego osiągnięcia – nagrania autorskiej płyty z muzykami z Wrocławia pt.„Jan Adamczewski” 2014 nagrał album „Around the World”\nKontrabasista gitarzysta basowy,muzyk jazzowy choć nie tylko.\nAbsolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu, współpracował i współpracuje m.in. z Hanną Banaszak, Anną Szarmach, Iwoną Loranc, Wojciechem Mrozkiem, Zenonem Laskowikiem.\nŚwietny ”sideman” – na arenie jazzowej kojarzony z takimi muzykami jak: Jacek Szwaj,Piotr Kałużny,Jarek Kostka,Krzysztof Przybyłowicz,Zbigniew Łowżył. Ceniony wśród pianistów i wokalistów za time i bogactwo melodyki. Brał udział w wielu festiwalach np.Jazz Jamboree,Jazz Fair, wiele nagrywał.Jego ulubionym miejscem muzycznej wypowiedzi są małe składy – trio,kwartet.\nAbsolwent Akademii Muzycznej im F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy. W 2001 został laureatem I nagrody Stypendium Fundacji Yamaha.\nUzyskał pierwszą nagrodę na I Jazz Rock Festival 2003 w Olsztynie, Grand Prix na Festiwalu Jazz Krokus 2005 w Jeleniej Górze, Grand Prix festiwalu Jazz nad Odrą 2006 oraz indywidualną nagrodę dla najlepszego instrumentalisty, finalista Bielskiej Zadymki Jazzowej 2006 z zespołem Elektryfikator\nObecnie jest wykładowcą klasy perkusji na Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy, i nauczycielem w klasie perkusji w Szkole Muzycznej w Chełmży.\nWspółorganizował Międzynarodowe Warsztaty Perkusyjne w Żaganiu w latach 2007-2011. Uczestniczy w nich jako wykładowca w gronie czołowych polskich oraz zagranicznych profesorów.\nZainteresowania muzyką rozrywkową w połączeniu z doświadczeniem i warsztatem muzyki klasycznej i współczesnej pozwalają mu na poruszanie się w wielu nurtach muzycznych.\nWe wcześniejszych latach współpracował m.in. z Jarkiem Śmietaną, Alex Band, Biuro Big Band University of Zielona Góra, Jerzym Główczewskim, Maciejem Sikałą, Adamem Wendtem, Bogdanem Hołownią, Karolem Szymanowskim, Hanną Banaszak,Piotrem Rubikiem.\nAga Zaryan /Gość FMFC 2016/\nArtystka jest laureatką licznych nagród i wyróżnień w świecie muzycznym (w tym prestiżowej nagrody Fryderyka, oraz wielokrotnie przyznawanego jej tytułu Wokalistki Roku w rankingu magazynu Jazz Forum).\nPłyty Zaryan sprzedają się w rekordowych nakładach, udowadniając, że ambicja i wysublimowany styl pozwala Artystce dotrzeć do szerokiego grona publiczności.\nArtystka podbijała serca publiczności na całym świecie, koncertowała m.in. w Wielkiej Brytanii, USA, Belgii, Izraelu, Francji, Szwecji, Norwegii, Niemczech, Turcji, Portugalii, Rosji, Japonii, Chinach oraz Islandii.\n2008 – “Live at Palladium” – album koncertowy 2CD/DVD– Poczwórna Platynowa Płyta 2010 – “Looking Walking Being” album CD – Podwójna Platynowa Płyta\nMaria Gabryś /Gość FMFC 2016/\nMaria Ludwika Gabryś urodziła się w Warszawie w rodzinie o tradycjach muzycznych. Jest absolwentką Liceum Muzycznego im. Zenona Brzewskiego oraz Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, gdzie studiowała pod kierunkiem prof. Teresy Manasterskiej oraz prof. Krystyny Makowskiej-Ławrynowicz (klasa kameralistyki). Po otrzymaniu dyplomu cum laude w 2002 roku pianistka kontynuowała naukę w Musikhochschule Luzern\nw Szwajcarii w klasie mistrzowskiej prof. Ivana Klansky’ego, osiągając w 2007 roku prestiżowy dyplom – Solistendiplom z wyróżnieniem.\nZainteresowanie zorientowanym historycznie wykonawstwem muzyki XVIII i XIX wieku zaowocowało dalszymi studiami w Scholi Cantorum Basiliensis w klasie prof. Jespera Christensena. Studia te umożliwiły pianistce poszerzenie wiedzy na temat dawnych praktyk wykonawczych na instrumentach – XVIII-wiecznym Hammerklavier\nEdukację muzyczną dopełniły kursy mistrzowskie prowadzone przez tak znakomitych pianistów jak prof. Andrzej Jasiński, Murray Perahia, Rudolf Buchbinder, Hiroko Nakamura, Andrey Gavrilov i Kristian Bezuidenhout.\nMaria Ludwika Gabryś jest laureatką wielu konkursów w kraju i zagranicą m.in. Międzynarodowych Konkursów Chopinowskich w Antoninie, Getyndze, Mariańskich Łaźniach oraz laureatką I nagród międzynarodowych konkursów im. L. v. Beethovena w Hradec (Czechy,1999) oraz im. Edwina Fischera w Luzern (Szwajcaria, 2007). W 2012 roku pianistka otrzymała I nagrodę w kategorii fortepianów historycznych na konkursie chopinowskim „Golden Ring“, w Słowenii.\nNa XXVII Konkursie na Stypendia Artystyczne im. F. Chopina organizowanym przez Towarzystwo im. F. Chopina, pianistka została uhonorowana Nagrodą Specjalną im. prof. Jerzego Żurawlewa.\nJej zdolności zostały wcześnie docenione przez liczne instytucje, pianistka była wielokrotną stypendystką Towarzystwa im. F. Chopina, Międzynarodowej Fundacji im. F. Chopina, Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci, Prezydenta Miasta Warszawy, Ministra Kultury oraz Fundacji „Crescendum est Polonia“, które umożliwiło jej kontynuację studiów w Szwajcarii. Maria Ludwika Gabryś uczestniczyła w wielu kursach mistrzowskich pracując pod kierunkiem takich znakomitości jak: Andrzej Jasiński, Murray Perahia, Andrey Gavrilov, Rudolf Buchbinder, Hiroko Nakamura, Kristian Bezuidenhout.\nOd wielu lat Maria Ludwika Gabryś prowadzi działalność koncertową jako solistka i kameralistka. Podróże zaprowadziły ją do wielu miast Europy, Korei Południowej, Japonii, Chin oraz USA.\nWystępowała z recitalami przed Głowami Państw a także przed Cesarzem Japonii Akihito.\nWspółpracowała z wybitnymi muzykami – kameralistami m.in. Goldberg Trio Luzern oraz dyrygentami jak Marek Pijarowski, Tomasz Radziwonowicz, Thüring Bräm, Paul Dykstra, Ariel Zukermann, Sławek A. Wróblewski i inni.\nWraz z założonym przez siebie zespołem Lucerne Piano Trio, pracującym pod kierunkiem Guarneri Trio Prague, Maria Gabryś zdobyła II Nagrodę\ni Nagrodę Specjalną za najlepsze wykonanie Tria L. v. Beethovena na konkursie kameralnym im. L. v. Beethovena w Hradec (Czechy) oraz została laureatem konkursu „Orpheus“ w Zurichu.\nPianistka występowała podczas Festiwalów: „Junior Piano Festival“ w s’Hertogenbosch w Holandii, „MittelFest“ we Włoszech, „The 5th Hamamatsu International Piano Academy“ i „Kyoto International Music Students Festival“ w Japonii, XXXVI Festiwalu Muzyki Polskiej w Słupsku, „Murten Classics“ w Szwajcarii, Festiwalu Chopinowskiego w Mariańskich Łaźniach (koncert inauguracyjny).\nMaria Ludwika Gabryś prowadziła kursy pianistyczne w Polsce i zagranicą m.in. w Daejon i Pusan w Korei Płd. oraz „Talentwoche“ w Luzern\nw Szwajcarii. Była także jurorem międzynarodowych konkursów w Mariańskich Łaźniach (Czechy) i Zurichu (RAHN Wettbewerb).\nPianistka dokonała nagrań dla Polskiego Radia oraz radia szwajcarskiego DRS 2, płyty CD z jej udziałem ukazały się w wydawnictwach fonograficznych Ars Produktion, Naxos oraz For – Tune.\nMaria Ludwika Gabryś jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. Od wielu lat współpracuje z Krajowym Funduszem na Rzecz Dzieci.\nJoanna Marcinkowska /Gość FMFC 2016/\nJoanna Marcinkowska, doktor habilitowany sztuki muzycznej i profesor nadzwyczajny Akademii Muzycznej\nim. I. J. Paderewskiego w Poznaniu należy do czołowych pianistów polskich. Studia pianistyczne ukończyła\nz wyróżnieniem w klasie prof. Waldemara Andrzejewskiego w poznańskiej Akademii Muzycznej.\nJest laureatką wielu międzynarodowych i ogólnopolskich konkursów oraz festiwali pianistycznych, m.in.: I nagrody na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym „Arthur Rubinstein in memoriam” w Bydgoszczy (1996), I nagrody na VII Europejskim Konkursie Chopinowskim w Darmstadt (Niemcy-2002), II nagrody i nagrody specjalnej za najlepsze wykonanie utworów Karola Szymanowskiego na V Międzynarodowym Konkursie im. Karola Szymanowskiego w Łodzi (2001), III nagrody i nagrody publiczności na V Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Kolonii (Niemcy – 2001), nagrody głównej na XXX Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (1996). Występowała z recitalami oraz jako kameralistka i solistka koncertów symfonicznych w Polsce a także w wielu krajach Europy oraz w USA i w Chinach. Koncertowała na ponad 40 prestiżowych, międzynarodowych festiwalach muzycznych w Polsce i za granicą, m.in.: w Warszawie, w Dusznikach-Zdroju, w Wiedniu, w Salzburgu (w słynnej Mozarteum-Saal), w Gaming, w Hanowerze („Wybitni laureaci konkursów pianistycznych”), na Festiwalach Pianistyki Polskiej w Słupsku, „Chopin w barwach jesieni” w Antoninie, Festiwalu I.J. Paderewskiego w Warszawie, Festiwalu „Piano Passion” w Saint Etienne, a także na festiwalach muzycznych w Sofii i Płowdiw.\nWspółpracowała z ponad 30 wybitnymi dyrygentami polskimi i zagranicznymi, jak m.in.: Massimiliano Caldi, Agnieszka Duczmal, Helmuth Froschauer, Ian Hobson, Bohdan Jarmołowicz, Vladimir Kiradjiev, Agnieszka Kreiner, Aleksandar Marković, Andrzej Mysiński , Marcin Nałęcz-Niesiołowski, Grzegorz Nowak, Marek Pijarowski, Janusz Przybylski, Wojciech Rajski, Jerzy Salwarowski, Till Schwabenbauer, Gert Sell, Ruben Silva, Tadeusz Strugała, Ewa Strusińska, Piotr Wijatkowski, Jan Miłosz Zarzycki. Występowała jako solistka z wieloma znakomitymi zespołami muzycznymi i orkiestrami symfonicznymi, jak m.in.: WRD Radio Orchestra of Cologne/das WRD Rundfunkorchester Köln, Jugendkammerorchester Berlin, Orkiestra Kameralna Polskiego Radia “AMADEUS” w Poznaniu, Sinfonietta Polonia, Orkiestra Kameralna “Capella Bydgostiensis” w Bydgoszczy, Orkiestra Symfoniczna Akademii Muzycznej w Poznaniu, Orkiestra Symfoniczna Akademii Muzycznej w Warszawie, Orkiestra Kameralna „Concerto Avenna” w Warszawie, Kwartet „Prima vista” (Warszawa), Warszawska Orkiestra Symfoniczna „SONATA” im. Bogumiła Łepeckiego, Polska Orkiestra “Sinfonia Iuventus” w Warszawie oraz z niemal wszystkimi orkiestrami symfonicznymi polskich filharmonii.\nProwadzi warsztaty pianistyczne i kursy mistrzowskie w kraju i za granicą, np. w 2009 r. poprowadziła dwutygodniowy Mistrzowski Kurs Pianistyczny w Pekinie na zaproszenie tamtejszego Konserwatorium Muzycznego. Wystąpiła tam również ze specjalnym recitalem fortepianowym.\nZa swoje dotychczasowe osiągnięcia artystyczne i pedagogiczne została uhonorowana m.in. Medalem Młodej Sztuki, odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Nagrodą Artystyczną Marszałka Województwa Wielkopolskiego oraz Nagrodą Rektora Akademii Muzycznej w Poznaniu .\nAndrea Motis /Gość FMFC 2015/\nBardzo zdolna, młoda hiszpańska wokalistka i instrumentalistka (trąbka, saksofon) urodzona w Barcelonie\nNiezwykły talent i fascynacja muzyką jazzową, którą wykonuje z niesamowitą lekkością, pozwalają jej bawić się instrumentem oraz wokalizą\nW wieku 7 lat zaczeła naukę w Miejskiej Szkole Muzycznej “Sant Andreu” na przedmieściach Barcelony jako trębacz, później była pierwszym saksofonistą.\nW 2007 roku, mając zaledwie 12 lat rozpoczęła współpracę z zespołem jazzowym Sant Andreu Jazz Band Sant Andreu Jazz-Band, prowadzonym przez jej nauczyciela muzyki, dyrektora muzycznego szkoły “Sant Andreu”\ni muzyka Joana Chamorro. Brała ona udział w licznych koncertach katalońskiego środowiska jazzowego. Ze względu na jej młody wiek liczne media przeprowadzały z nią wywiady i pisały recenzje z jej działalności muzycznej.\nJej głos jest porównywany do Norah Jones.\nW 2010 roku, zaledwie 15-letnia, wokalista nagrała solowy albumu standardów jazzowych pt. Joan Chamorro prezentuje Andrea MOTIS.\nOstatnio gra koncerty “Andrea MOTIS & Joan Chamorro Grupa”. Udało się jej dostać do dziesiątki finalistów nagrody “Català de l’any 2011” – Katalończyk Roku 2011, przyznawany przez “El Periódico de Catalunya”, która jest nagrodą nadawaną przez gazety w Katalonii dla wybitnych osobowości społeczeństwa katalońskiego. Siedemnastoletnia Andrea, pozytywnie przeszła testy do Instytutu Sztuki Artystycznej im.Oriol Martorell by studiować w Nou Barris w Barcelonie, po ukończeniu będzie profesjonalnym muzykiem. Wykonuje covery standardów jazzowych, chętnie bierze udział w sesjach improwizacyjnych.\nKrzesimir Dębski /Gość FMFC 2015/\nW czasie nauki w szkole średniej grywał w zespołach amatorskich The Hazards oraz Maszyna Rytmu. Z tym ostatnim zadebiutował w 1973 roku na Festiwalu Awangardy Rockowej w Kaliszu. W 1975 na festiwalu Jazz nad Odrą we Wrocławiu zadebiutował jako muzyk (skrzypek) jazzowy w grupie muzycznej Warsztat (z liderem i pianistą Bogdanem Jarmołowiczem, perkusistą Krzysztofem Przybyłowiczem, trębaczem Waldemarem Świergielem oraz kontrabasistą i gitarzystą basowym Zbigniewem Wromblem). Z zespołu tego odszedł w 1979 roku, po czym nawiązał współpracę\nz poznańskim kabaretem Tey, zespołem jazzowym Kazimierza Jonkisza, a także orkiestrami – Zbigniew Górnego i Orkiestrą Ósmego Dnia.\nJako lider jazzowego zespołu String Connection koncertował od roku 1980 w 25 krajach: niemal całej Europie, a także w USA i Kanadzie. Występował z nim także na festiwalach jazzowych: Baden-Baden, Paryżu, Hadze, Helsinkach, Berlinie, Montrealu, Reno, Norymberdze, Bilbao, Budapeszcie i Jazz Jamboree w Warszawie. Równocześnie Dębski działał też jako solista. Wraz ze swoim zespołem String Connection został laureatem I nagrody Światowego Konkursu Jazzowego w Hoeilaart w Belgii (1983) oraz Nagrody im. Stanisława Wyspiańskiego (1985). W latach osiemdziesiątych wielokrotnie zdobywał tytuł “Najlepszego Skrzypka, Kompozytora, Aranżera Roku” w ankietach magazynu “Jazz Forum“. W roku 1985 znalazł się na liście dziesięciu najlepszych skrzypków jazzowych amerykańskiego pisma Down Beat. Zdobył również wiele nagród w konkursach radiowych i płytowych. Uczestniczył w festiwalach w Reno (USA), Paryżu, Norymberdze,Helsinkach, Hadze, Montrealu, Kongsbergu, Baden-Baden. Nagrał kilkanaście płyt ze swoimi kompozycjami dla wielu wytwórni płytowych. Ponadto współpracował z wieloma muzykami światowej sławy, m.in.\nz Tonym Lakatosem i Charlesem Tolliverem. Prowadził też zespół Di Rock Cimbalisten.\nOd roku 1988 poświęca się pracy kompozytora i aranżera. Jego twórczość jest bardzo indywidualnym melanżem wpływów, tendencji i postaw występujących w szeroko pojętej muzyce współczesnej. W ostatnich latach skomponował ponad pięćdziesiąt utworów symfonicznych i kameralnych m.in.: operę, 4 oratoria, utwory religijne, 11 koncertów instrumentalnych. Jest laureatem wielu konkursów kompozytorskich, m.in.: konkursu z okazji 25-lecia Festiwalu “Poznańska Wiosna Muzyczna“, nagrody Kanadyjskiej Akademii Filmowej “Genie Award ’88”, nagrody premiera za Twórczość dla Dzieci.\nPiosenki napisane przez Krzesimira Dębskiego można usłyszeć m.in. w wykonaniu takich artystów, jak: Krzysztof Antkowiak, Artur Gadowski, Edyta Górniak, Anna Jurksztowicz, Kayah, Beata Kozidrak, Grażyna Łobaszewska, Ryszard Rynkowski, Stanisław Sojka, Zdzisława Sośnicka, Mieczysław Szcześniak, Natasza Urbańska, Borys Szyc. Współpracował z autorem tekstów piosenek Jackiem Cyganem.\nKrzesimir Dębski był również wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Wykładał na letnich kursach muzycznych, m.in.:\nw Ankarze, Darmstadt, San Diego. Tworzy również muzykę filmową, teatralną i eksperymentalną. Skomponował przeszło 40 utworów symfonicznych\ni kameralnych, muzykę do ponad 50 filmów fabularnych i telewizyjnych, do 35 sztuk teatralnych oraz utwory dla dzieci. Jest autorem ponad 100 piosenek. Podjął również działalność dyrygencką przygotowując nagrania m.in. dla Sony Classical Records. Prowadził koncerty z udziałem takich międzynarodowych gwiazd, jak: Jose Carreras, Ewa Małas-Godlewska, Nigel Kennedy, Adam Makowicz, Canadian Brass, Vadim Riepin, Jean-Luc Ponty, Mark O’Connor, John Blake, Alberto Iglesias i Jose Cura. W USA film Andrzeja Maleszki – Maszyna Zmian z muzyką Krzesimira Dębskiego otrzymał nominację do Emmy Award ’98. W roku 2000 Dębski otrzymał nagrodę Fryderykw kategorii „Kompozytor Roku” oraz nagrodę Międzynarodowej Akademii Filmowej – Philip Award za muzykę do filmu Ogniem i mieczem. W 2001 otrzymał nagrodę za muzykę do W pustyni i w puszczy na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Pyros w Grecji.\nWięcej o artyście przeczytacie Państwo na stronie: http://www.kdebski.pl/\nWłodek Pawlik /Gość FMFC 2014/\n(ur. 1958) – pianista i kompozytor, uhonorowany nagrodą GRAMMY w roku 2014. Absolwent klasy fortepianu prof. Barbary Hesse-Bukowskiej w Akademii Muzycznej im, F.Chopina w Warszawie, którą ukończył w roku 1984. W roku 1990 ukończył kolejne studia na Wydziale Jazzowym Hochschule fur Musik w Hamburgu. W 2007 roku, artysta uzyskał doktorat na Uniwersytecie Muzycznym im.F.Chopina, gdzie aktualnie prowadzi wykłady z improwizacji. W jego dorobku znajdują się 24 autorskie płyty, szereg dzieł muzyki filmowej i kompozycji współczesnych.\nWięcej o artyście przeczytacie Państwo na stronie http://www.wlodekpawlik.com/\nKrzysztof Jabłoński /Gość FMFC 2014/\nOd prawie 30 lat Jabłoński jest aktywny jako solista i kameralista. Występuje na estradach Europy, obu Ameryk, Azji, Izraela. Wykonywał recitale w prestiżowej serii koncertów mistrzowskich w Filharmonii Berlińskiej. Występował m.in. z 18th Century Orchestra, Berner Symphonie-Orchester, Radio-Sinfonieorchester Stuttgart des SWR, Duesseldorfer Symphoniker, Hamburger Symphoniker, Jenaer Philharmonie, Festival Orchestra of the Grand Teton Music Festival, Helsinki Philharmonic, Lahti Symphony Orchestra, Tokyo Philharmonic Orchestra, Kirishima Festival Orchestra, Orkiestra Filharmonii Narodowej w Warszawie, NOSPR pod batutami takich mistrzów jak V. Gergiev, A. Boreyko, K. Penderecki, J. Semkow, J. Maksymiuk,\nF. Brueggen, W. Rowicki, A. Wit, J. Krenz. Muzyka kameralna należy do pasji Jabłońskiego. Wśród artystów, z którymi współpracował są między innymi T. Tsutsumi, A. Noras, K.A. Kulka, T. Strahl, Teng Li, Tamaki Kawakubo, Jing Zhao, Daniel Gaede. Jest także pianistą Kwintetu Warszawskiego.\nRomantyczna natura Jabłońskiego kształtowała przez lata jego muzyczny smak i zainteresowania. Obok najbardziej znanych dzieł literatury fortepianowej sięga także do mniej znanych pozycji jak Koncerty fortepianowe F. Riess’a, H Litolff’a, E. Dohnanyi’ego. Był zapraszany do współpracy\nz baletem, operą oraz do udziału w realizacjach spektakularnych, multimedialnych projektów jak np. wykonanie Prometeusza Skriabina\nz Duesseldorfer Symphoniker, Baletu „Fortepianissimo” do choreografii Lorca Massine’a w Teatrze Wielkim w Warszawie czy wykonanie oryginalnej, fortepianowej wersji dramatu lirycznego Debussy’ego Peleas i Melizanda. Był specjalnym gościem Wiener Opernball w Wiedniu gdzie wykonywał muzykę Chopina podczas słynnego Balu w Operze Wiedeńskiej wraz z Vienna State Opera Ballet do choreografii Giorgio Madia. Zagrał dla wielotysięcznej publiczności wraz z Grant Park Orchestra pod batutą K. Urbańskiego w Jay Pritzker Pavilion w Millennium Park w Chicago. W lutym 2013 roku Jabłoński wykonał Koncert Czajkowskiego pod batutą V. Gergieva z Helsinki Philharmonic Orchestra podczas charytatywnego „Clean Baltic Sea Concert” w Helsinkach. Koncert został zarejestrowany przez telewizję fińską, był również transmitowany na żywo w internecie. Jubileusz 30-lecia pracy artystycznej rozpocznie wykonaniem Koncertu e-moll F. Chopina z Yomiuri Nippon Symphony pod batutą T. Shimono w Tokyo w styczniu 2015 roku. To ten sam Koncert fortepianowy, który wykonywał podczas Finału Konkursu Chopinowskiego w Warszawie w roku 1985.\nJabłoński dokonał licznych nagrań dla radia i telewizji w wielu krajach. Ma w dorobku wiele płyt wydanych w Niemczech, Japonii i w Polsce.\nW ramach Wydania Narodowego Dzieł F. Chopina w redakcji prof. J. Ekiera zarejestrował komplety Etiud, Preludiów, Impromptus, a także Wariacje\ni Krakowiaka z orkiestrą Sinfonia Varsovia pod dyrekcją J. Kaspszyka. Wraz z Kwintetem Warszawskim nagrał Kwintety fortepianowe G. Bacewicz i J. Zarębskiego, a z T. Strahlem oraz K.A. Kulką – komplet dzieł kameralnych Chopina.\nUczył się gry na fortepianie pod kierunkiem Janiny Butor. Studia odbył pod kierunkiem prof. Andrzeja Jasińskiego. Doskonalił umiejętności z R. Kererem oraz N. Magaloffem. Ukończył studia z wyróżnieniem w Akademii Muzycznej w Katowicach, gdzie uzyskał także tytuł doktora. W roku 2006 odebrał z rąk Prezydenta RP tytuł profesora. Jest regularnie zapraszany do prowadzenia wykładów, kursów mistrzowskich oraz udziału w pracach jury międzynarodowych konkursów pianistycznych. Profesor Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie oraz Mount Royal University\nw Calgary. Juror konkursów Chopinowskich w Toronto, Miami, Tokyo oraz w Foshan w Chinach.\nLeszek Możdżer /Gość FMFC 2013/\nJest jednym z najwybitniejszych polskich muzyków jazzowych, pianista światowej klasy, odważny eksplorator, oryginalny twórca posiadający własny język muzyczny.\nUrodził się 23 marca 1971 roku w Gdańsku, naukę gry na fortepianie rozpoczął w piątym roku życia i przeszedłszy wszystkie szczeble edukacji uzyskał dyplom gdańskiej Akademii Muzycznej\nw 1996 roku. Jazzem zainteresował się w klasie maturalnej, zdobywał ostrogi w zespole klarnecisty Emila Kowalskiego, a pierwszą próbę z zespołem Miłość odbył na swoje\n20 urodziny. We wczesnych latach działalności muzycznej był również członkiem kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego. W roku 1993 otrzymał wyróżnienie indywidualne na Jazz Juniors i była to pierwsza kropla deszczu nagród, jakie na niego spadły. Od tamtego czasu zwyciężał we wszystkich kolejnych ankietach czytelników “Jazz Forum” w kategorii fortepianu, dwa razy został uznany Muzykiem Roku (1995-96).\nOd tego czasu młody pianista otrzymał wiele prestiżowych nagród, między innymi:\n* Nagroda imienia Krzysztofa Komedy przyznana w 1992 przez Polską Fundację Kultury\n* I miejsce w Międzynarodowym Konkursie Improwizacji Jazzowej w Katowicach w 1994\n* Nagroda imienia Mateusza Święcickiego przyznana przez 3 Program Polskiego Radia\n* Grand Prix “Melomani” – Artysta Roku 1997, nagroda przyznana przez Towarzystwo Przyjaciół Muzyki z Łodzi\n* Fryderyk 1998 – Jazzowy Muzyk Roku 1998\n* Nagroda Burmistrza Miasta Gdańsk za całokształt twórczości\n* Paszport Polityki w 2004 roku przyznany przez magazyn “Polityka”\n* Nagroda Ministerstwa Spraw Zagranicznych za promowanie polskiej kultury za granicą – 2007\nLeszek Możdżer nagrywał płyty z prawie wszystkimi naszymi najwybitniejszymi muzykami jazzowymi: Tomaszem Stańką (“Pożegnanie z Marią”), Januszem Muniakiem (“One And Four”), Michałem Urbaniakiem (“Live In Holy City”), Piotrem Wojtasikiem (“Lonely City”, “Quest” – wraz Billym Harperem i “Hope” – z Dave’em Liebmanem), Adamem Pierończykiem (“Live In Sofia” i “19-9-1999”), Henrykiem Miśkiewiczem (“Ja nie chcę spać”), Anną Marią Jopek (m.in. “Bosa”, “Barefoot”, “Upojenie”, “Farat”).\nWspółpracował ze Zbigniewem Preisnerem (m.in. “Requiem dla mojego przyjaciela”, “10 łatwych utworów na fortepian”) a od lat współpracuje również z mieszkającym w Los Angeles Janem Kaczmarkiem (nagrania dla wytwórni 20th Century Fox oraz Mira Max) – włącznie z nagraniem nagrodzonej Oscarem muzyki do “Finding Neverland”. Napisał muzykę do filmu dokumentalnego w reżyserii Sylwestra Latkowskiego “PUB 700”, którego sam jest bohaterem, a także do filmu “Nienasycenie” wg Witkacego w reżyserii Wiktora Grodeckiego.\n* “Hair – love, rock musical” – Teatr Muzyczny w Gdyni\n* “Tango with Lady M.” – Polski Teatr Tańca w Poznaniu\n* “A Midsummer Night’s Dream” – Teatr Muzyczny w Gdyni, Październik 2001\n* “Psychosis” Sarah Kane, w reżyserii Grzegorza Jarzyny, sztuka wystawiana w Dusseldorfie\n* “Rewizor” Mikołaja Gogola, w reżyserii Andrzeja Domalika, Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2002\n* “Mandarynki i Pomarańcze” Julian Tuwim, w reżyserii Wojciecha Kościelniaka, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław 2003\n* “Śluby Panieńskie” by Aleksander Fredro, w reżyserii Jana Englerta, Teatr Narodowy w Warszawie, 2007\n* “Operetka” Witold Gombrowicz, w reżyserii Michała Zadary, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław 2007\nDo chwili obecnej Leszek Możdżer nagrał ponad 100 albumów, w tym wiele pod swoim własnym nazwiskiem:\n* “Chopin – impresje ” w 1994\n* “Talk to Jesus ” in 1996 (uznany za album roku 1996 przez ankietę Jazz Forum)\n* “Facing the Wind ” 1996 w duecie z amerykańskim kontrabasistą Davidem Friesenem\n* “Live in Sofia ” in 1997 z Adamem Pierończykiem (uznany za album roku 1998 przez czytelników Jazz Forum)\n* “Chopin Demain – Impressions ” w 1999\n* “Live in Ukraine” w 2003\n* “Makowicz vs Możdżer” – w The Carnegie Hall NYC, EMI 2004\n* “PIANO” , Arms Records 2004\n* “The Time” Możdżer, Danielsson, Fresco – Outside Music 2005 ( status Podwójnej Platynowej Płyty w dwa miesiące po nagraniu)\n* “Between Us And The Light” Możdżer, Danielsson, Fresco – Outside Music 2006\n(status Podwójnej Platynowej Płyty w dwa tygodnie po nagraniu)\n“Pasodoble” – Lars Danielsson & Leszek Możdżer, ACT 2007\n* “LIVE CD&DVD” Możdżer, Danielsson, Fresco – Outside Music 2007\n* “FIREBIRD VII” Phil Manzanera, Leszek Możdżer, Charles Hayward, Yaron Stavi, Expression Records, 2008\n* “Missa gratiatoria” – Leszek Możdżer wraz z Akademickim Chórem Uniwersytetu Gdańskiego, 2008\nJego koncert na dwa fortepiany z Adamem Makowiczem w Carnegie Hall ukazał się na płycie i obok wydanego w czerwcu 2004 albumu solowego “Piano” uzyskał status podwójnie platynowej płyty. Rok 2004 to jeszcze album PUB700 i krążek z zapisem DVD koncertu pianisty “Piano Live”.\nW roku 2005 Leszek Możdżer nagrał autorski album “The Time”, w trio ze szwedzkim kontrabasistą i wiolonczelistą Larsem Danielssonem\ni wirtuozem instrumentów perkusyjnych – Zoharem Fresco z Izraela. Płyta, której premiera odbyła się 26 września została wsparta trasą, w ramach której muzycy odwiedzili takie miasta jak Kraków, Warszawa, Katowice, Łódź, Bielsko – Biała, Wrocław, Szczecin. Już na początku października,\na więc jeszcze podczas trwania trasy, album “The Time” osiągnął status Złotej, następnie Platynowej by w końcu na początku grudnia osiągnąć status Podwójnej Platynowej Płyty.\nW lutym 2006 kapituła Fundacji Kultury odznaczyła Leszka Możdżera wraz z Jerzym Jarockim Wielką Nagrodą Fundacji Kultury. W październiku podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego 2006/2007 na Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Leszek Możdżer został uhonorowany nagrodą “Złota Batuta za Zasługi dla Kultury Polskiej”. W listopadzie 2006 ukazała się najnowsza płyta Leszka Możdżera w trio z Larsem Danielssonem i Zoharem Fresco “Between us and the light”. Należy dodać, iż druga płyta trio w dwa tygodnie od premiery uzyskała status Podwójnej Platyny. W kwietniu 2007 roku ukazał się nakładem Outside Music album Przemka Dyakowskiego “Melisa”, którego pomysłodawcą i producentem był Leszek Możdżer. W tym samym miesiącu miała miejsce światowa premiera albumu “Pasodoble”, który został nagrany w duecie ze szwedzkim kontrabasistą Larsem Danielssonem dla niemieckiej wytwórni ACT. Listopad 2007 to premiera kolekcjonerskiego wydania płyty LIVE z zapisem dwóch wspaniałych koncertów trio Leszka Możdżera zrealizowanych podczas trasy koncertowej promującej płytę “Between Us And The Light” (2006) oraz “The Time” (2005).\nRok 2008 poza wieloma sukcesami podczas koncertów zarówno w Polsce jak i za granicą (Chiny, Korea Południowa, Włochy, Niemcy, Irlandia, Czechy i Słowacja), przyniósł kolejne nowe projekty. Wraz w Philem Manzanerą oraz innymi muzykami, Leszek Możdżer nagrał płytę FIREBIRD VII. W roku 2008 Leszek Możdżer skomponował specjalnie dla Akademickiego Chóru Uniwersytetu Gdańskiego z okazji jego 35 lecia mszę: “Missa Gratiatoria”.\nOficjalna strona artysty: www.mozdzer.com\nWitryna MySpace: www.myspace.com/leszekmozdzer\nStanisław Drzewiecki, Jekaterina Drzewiecka /Gośie FMFC 2013/\nStanisław Drzewiecki – laureat X Konkursu Eurowizji w Bergen (Grand Prix) w 2000 roku i IV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Sergiusza Rachmaninowa w Moskwie w 2008 roku.\nKarierę pianistyczną rozpoczął w wieku sześciu lat, kiedy wyjechał jako solista na tournée koncertowe po Japonii z orkiestrą Sinfonia Varsovia. Po dziesięciu latach powrócił do Japonii ponownie. Entuzjastyczne recenzje i sympatia publiczności sprawiły, że odwiedza ten kraj regularnie grając w najznamienitszych salach koncertowych Tokio (Opera City Concert Hall, Suntory Hall, Orchard Hall, Metropolitan Art Space, Bunka Kaikan), Jokohamy (Minato Mirai), Osaki (Symphony Hall), Hamamatsu, Sapporo\ni innych. Z Yomiuri Nippon Symphony Orchestra (dyr. A. Lazariev, T. Numajiri), St.Petersburg Symphony Orchestra (dyr. A. Anikhanov), Brno Philharmonic Orchestra (dyr. P. Altrichter), Slovak Radio Symphony Orchestra ( dyr. Mario Kosyk) wykonywał koncerty fortepianowe Chopina nr 1, Rachmaninowa nr 2 i Czajkowskiego nr 1.\nWystępował w salach koncertowych Amsterdamu (Het Concertgebouw), Bergen (The Grieg Hall), Brukseli (Parlament Europejski), Londynu (Victoria & Albert Museum), Madrytu (Palacio Real de El Prado), Moskwy (Wielka Sala Konserwatorium im. P.Czajkowskiego), Porto (Palacio da Bolsa) i Tallina (Estonia Hall). Wiednia (Schönbrunn Palace). Inaugurował tak prestiżowe wydarzenia kulturalne jak Europalia w Belgii, Dni Polski w Austrii, sezon koncertowy w Bazylei, Festiwal Radia Francuskiego w Montpellier, Festiwal Radia Duńskiego w Kopenhadze czy też Rok Chopinowski w Sztokholmie, Tiranie i Skopje.\nW 2003 roku zadebiutował w nowojorskiej Carnegie Hall (Isaac Stern Auditorium) odnosząc wielki sukces.\nPo koncercie Darrell Rosenbluth w „New York Concert Review” napisał:\nOżywiony owacyjnym przyjęciem utworów Chopina przez publiczność, Drzewiecki powalił ją na kolana cyklem „Grandes etudes de Paganini” Liszta […]. Roman Markowicz z „Polish Daily News” podkreślił: W grze Drzewieckiego urzeka rzadko spotykany liryzm: to przede wszystkim piękny dźwięk, jaki potrafi wydobyć z fortepianu i równie pięknie zarysowana fraza o wokalnej wprost linii. Odczułem rzadko spotykaną dziś elegancję i swobodę przywodzącą na myśl dawnych mistrzów klawiatury. […] To była mistrzowska interpretacja, jakiej dawno na tej, czy nawet innych nowojorskich estradach nie słyszeliśmy.\nMłody artysta odbył tournée z Filharmonią Wrocławską po USA, z Filharmonią Podlaską – po Belgii, a z Filharmonią Śląską i Orkiestrą „Hanseatica” – po Holandii. Występował w Chinach (koncertem nr 5 Beethovena inaugurował sezon artystyczny w Shenzhen) i na estradach Ameryki Północnej między innymi w Vancouver (Queen Elizabeth Hall), Edmonton (Winspear Centre), Guadalajarze (Teatro Degollado), Meksyku (Palacio de Bellas Artes) oraz w Atlancie, Chicago (The Symphony Hall), Filadelfii (Kimmel Center), Los Angeles (Walt Disney Concert Hall) i w Miami (Gusman Hall).\nKrytyk muzyczny James R. Oestreich po koncercie w Lincoln Center napisał w The New York Times: […] Drzewiecki okazał się znakomitym muzykiem, świadomym dzieła i panującym nad nim; jego zamyślenie i liryczne pasaże były tak samo dobre jak zawrotnie precyzyjna technika.\nArtysta ma w swoim dorobku 11 płyt CD, SACD i DVD wydanych przez firmy fonograficzne w Polsce, Japonii, USA i Niemczech. Jedna z nich – Romantic Piano Recital, wydana przez Sony Classical uzyskała status „złotej płyty”. Do ostatnich nagrań pianisty należy utrwalenie Koncertu nr 1 Szostakowicza z trębaczem Jensem Lindemannem oraz I Palpiti Los Angeles Chamber Orchestra pod dyr. Eduarda Schmiedera w Walt Disney Concert Hall w Los Angeles (YAIL Classic), koncertów Mozarta na 1-2-3 fortepiany z Sinfonią Varsovia pod dyr. Michaela Zilma (Polskie Radio) oraz koncertów Bacha na 1-2-3-4 fortepiany z Concerto Avenna pod dyr. Jerzego Maksymiuka (Blüthner records).\nStanisław Drzewiecki pasjonuje się również kompozycją. Swoje utwory wykonywał między innymi w wariancie na 2 fortepiany z pianistą jazzowym Adamem Makowiczem oraz w finale X Konkursu Eurowizji w Bergen. Wiele utworów poświęcił skrzypcom. Skomponował Fantazję e-moll, Temat\ni osiem wariacji, Balladę Des-dur, Sonatę nr 1 i Double Concerto na skrzypce, fortepian i orkiestrę smyczkową. W 2003 r. napisał także muzykę do spektaklu teatralnego Król Olch wg ballady Goethego dla Teatru „Lalka” w Warszawie. Spektakl ten otrzymał główną nagrodę na międzynarodowym festiwalu teatralnym w Poznaniu.\nUprawia także kameralistykę występując w duecie fortepianowym ze swoją żoną Jekateriną Drzewiecką.\nArtysta kształcił się pod kierunkiem profesorów: Viery Nosiny, Tatiany Shebanovej, Wiktora Mierżanowa i Andrzeja Jasińskiego.\nJekaterina Drzewiecka – wybitna pianistka młodego pokolenia, urodzona w Murmańsku (Rosja) i do roku 2010 mieszkająca na Łotwie. Naukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku lat sześciu w Dziecięcej Szkole Muzycznej na Łotwie u prof. Mariny Silantievej. Od roku 2002 kształciła się pod kierunkiem prof. Sergieya Osokina w Specjalistycznej Szkole Muzycznej im. Emila w Rydze. W roku 2009 jako jedyny muzyk na Łotwie otrzymała stypendium do Konserwatorium Muzycznego im. Piotra Czajkowskiego w Moskwie, gdzie w latach 2009-2010 studiowała w klasie prof. Stanisława Igolinskovo. W 2012 z wyróżnieniem ukończyła studia licencjackie na Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie prof. Andrzeja Jasińskiego.\nArtystka posiada szeroki repertuar koncertowy, który wykonywała na licznych estradach Europy: na Łotwie, Litwie, Ukrainie, we Włoszech, Francji, w Estonii, Rosji, Niemczech, Finlandii, Holandii i Polsce. Wielokrotnie występowała w prestiżowych salach koncertowych, między innymi w Sali Rachmaninowa i Małej Sali przy Konserwatorium w Moskwie, głównych salach filharmonii w Rydze, Lwowie, Częstochowie, Bydgoszczy, salach akademii muzycznych w Paryżu, Enschede, Tallinie, Helsinkach, Wilnie, Gdańsku a także Pałacach w Radziejowicach i w Antoninie oraz Dzintari Concert Hall i Golden Hall w Rydze.\nPianistka brała udział w nagraniu autorskiej płyty CD „Sagrada Familia” z muzyką współczesnego polskiego kompozytora – Krzysztofa Kobylińskiego.\nJekaterina Drzewiecka otrzymywała główne nagrody na licznych konkursach krajowych i międzynarodowych, w tym: Konkurs Pianistyczny dla Młodych Talentów Łotwy (1998 & 2003), Ogólnołotewski Konkurs Pianistyczny (2001, 2004), Ogólnołotewski Konkurs Duetów Pianistycznych (2001), Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny N. Rubinsteina w Paryżu (1999, 2002), Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny Jurmala na Łotwie (2004 & 2007), Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny Austriackiej i Niemieckiej Muzyki na Litwie (2008), Konkurs Pianistyczny Krajów Bałtyckich na Łotwie (2009).\nJekaterina Drzewiecka uczestniczyła w kursach mistrzowskich u tak wybitnych pedagogów jak: Tatiana Shebanova, Andrzej Jasiński, Michail Voskresensky, Ronan O’Hora, Grzegorz Kurzyński, Elena Kuzniecova, Michail Markov czy Dina Yoffe.\nArtystka zapraszana była do udziału w licznych festiwalach muzycznych, takich jak: Mozart-250 Music Festival (Latvia, 2006), Festiwal Muzyczny Fermata 2008 w Gdańsku (Polska), Międzynarodowy Festiwal Duetów Pianistycznych (Estonia, 1999 & 2003), Dziedzictwo Chopina 2011 (Willa Decjusza), Międzynarodowe Forum Muzyczne „Bieszczady bez granic”(corocznie) – gdzie zdobyła główną nagrodę „Złoty Parnas” a także Nagrodę Publiczności, „Muzyka nad Odrą” w Zielonej Górze (2012) i inne.\nPianistka występowała z wieloma znanymi dyrygentami, między innymi Andrisem Nelsonsem, Igorem Pylatiukiem, Normundsem Vaicisem, Andrisem Vecumnieksem, Moniką Stefaniak, Rafałem Janikiem oraz orkiestrami: Latvian National Symphonic Orchestra, Emil Darzin Music Secondary School Symphonic Orchestra, orkiestrą kameralną Sinfonia Concertante, kwartetem Prima Vista, Lwowską Orkiestrą Symfoniczną oraz Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Częstochowskiej.\nAktualnie Jekaterina Drzewiecka kontynuuje studia magisterskie na Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie profesora Andrzeja Jasińskiego. Często występuje w duecie ze swoim mężem, pianistą Stanisławem Drzewieckim.\nPianista, kompozytor. Absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach. Laureat Konkursu Muzyki Współczesnej w Krakowie w 1998r. Na Festiwalu Piosenki Francuskiej w Lubinie w 2001r. otrzymał specjalną nagrodę za „wyjątkowe walory artystyczne akompaniamentu”. W 2010r. na Konkursie Pianistów i Hammondzistów w Warszawie otrzymał drugą nagrodę.\nWraz z zespołem Witold Janiak Mainstreet Quartet, którego jest twórcą i liderem, zdobył Grand Prix Bielskiej Zadymki Jazzowej (2009) i Krokus Jazz Festival (2007). W latach 2000-2004 pracował w musicalowym Teatrze Rozrywki w Chorzowie, gdzie przygotował i prowadził „od fortepianu” wiele przedstawień muzycznych i koncertów.\nBył uczestnikiem m.in. Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu, Festiwalu Jazztopad we Wrocławiu, Krokus Jazz Festiwal w Jeleniej Górze, Bielskiej Zadymki Jazzowej, Festiwalu Muzyki Kameralnej w Łańcucie, Bydgoszcz Jazz Festival. Brał udział w słynnym projekcie Koncert na 10 fortepianów realizowanym przez agencję Multi Art. Jest wykładowcą na Wydziale Jazzu w Zespole Szkół Muzycznych na ul. Rojnej w Łodzi.\nLaureat Nagrody „Oscar Jazzowy” Stowarzyszenia Melomani w 2009. Współpracował m.in. ze Zbigniewem Namysłowskim, Cezarym Konradem, Piotrem Baronem, Maciejem Strzelczykiem, Krzysztofem Ścierańskim oraz Tatianą Okupnik i Moniką Brodką. Wydał dwie płyty autorskie z zespołem Witold Janiak Mainstreet Quartet.\nWaldemar Malicki / GOŚĆ FMFC 2012/\nJeden z najbardziej wszechstronnych pianistów polskich – solista, kameralista, improwizator. Ukończył z wyróżnieniem w roku 1982 Akademię Muzyczną w Gdańsku, a następnie (w latach 1982-83) doskonalił swe umiejętności w Wiedniu. Koncertuje w Europie, Ameryce Północnej i Południowej, Rosji i Japonii. Uprawia kameralistykę z najlepszymi polskimi skrzypkami i śpiewakami.\nNagrał ok.40 płyt m.in. dla takich firm fonograficznych, jak Polskie Nagrania, Polton, Dux (Polska), Pavane (Belgia), Accord, Adda (Francja), Koch Records Schwann, Wergo (Niemcy), Pony Canyon (Japonia). Jego płyty z utworami Wieniawskiego i Bacha i Paderewskiego otrzymały w roku 1997, 2000 i 2003 nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego „Fryderyk”. Z kolei płyta z utworami Karola Szymanowskiego została uznana przez miesięcznik Studio za najlepszą płytę roku 1999.\nArtysta prowadzi kursy i seminaria muzyczne w Skandynawii, obu Amerykach i Japonii. Swój autorski program pełen wirtuozerii i muzycznego humoru prezentował podczas wieczorów galowych organizowanych dla instytucji kulturalnych i społecznych, w ramach wystaw światowych EXPO w Hanowerze i Osace. Wykonuje też pełen mistycznych i religijnych znaczeń recital złożony z późnych kompozycji Liszta, zatytułowany „Katharsis”.\nWaldemar Malicki był prezesem-założycielem Towarzystwa im. I.J. Paderewskiego. Od roku 2000 jest dyrektorem artystycznym Festiwalu Wirtuozerii i Żartu Muzycznego „Fun and Classic” w Nowym Sączu. Współautor z Jackiem Kęcikiem jedynej w swoim rodzaju Filharmonii Dowcipu , formacji muzycznej , z którą wielokrotnie wystąpił w TVP I i II. Laureat telewizyjnego „Wiktora” , „Telekamery” i wielu innych nagród TV.\nUrodzona w Katowicach pianistka pielęgnuje rodzinne tradycje muzyczne. Od najmłodszych lat zdobywała najwyższe laury na konkursach krajowych i międzynarodowych. W 1994 roku ukończyła z wyróżnieniem klasę fortepianu profesora Andrzeja Jasińskiego w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach. W tym samym roku, po\ndojściu do połfinału konkursu Gézy Anda w Zurychu otrzymała prywatne stypendium i kontynuowała naukę w Konserwatorium w Zurychu u Homero Francescha. Jednym z jej najcenniejszych doświadczeń były studia w Musik-Akademie w Bazylei w latach 1996-1998 pod kierunkiem Krystiana Zimermana. Doskonaliła się również na kursach mistrzowskich u Wiktora Mierżanowa, Leona Fleishera oraz w dziedzinie kameralistyki u członków kwartetu Amadeus.\nWystępuje regularnie z recitalami, wykonuje koncerty z orkiestrami i zespołami kameralnymi w Polsce i większości krajów europejskich, a także USA, Kanadzie, Japonii, Chinach i na Tajwanie. Fascynuje ją muzyka najnowsza. W 2000 roku wykonała dla Györga Ligetiego jego Etiudy, których interpretacja spotkała się z wysoką oceną kompozytora. Dokonała prawykonań w ramach festiwali: Śląskie Dni Muzyki Współczesnej w Katowicach, Międzynarodowy Festiwal Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich, Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej Laboratorium w Warszawie i Białymstoku oraz Festiwalu Warszawska Jesień. Występowała w charakterze solistki z takimi dyrygentami jak: K. Kord, T. Strugała, R. Bugaj, M. J. Błaszczyk, J. Salwarowski, M. Caldi, A. Duczmal, J. Mercier, R. de Leeuw. Dwukrotnie odbyła turnée po Wielkiej Brytanii, w 2005 roku z European Union Chamber Orchestra oraz w 2006 roku z Toruńską Orkiestra Kameralną.\nRealizuje projekty artystyczne pod egidą Śląskiego Towarzystwa Muzycznego, którego jest założycielką i prezesem. Od 2008 roku jest adiunktem w klasie fortepianu katowickiej Akademii Muzycznej. Jej działalność pedagogiczna obejmuje także kursy mistrzowskie m.in. w Showa Music University w Tokio, wykłady na japońskich wyższych uczelniach artystycznych oraz nagranie DVD utworów dla dzieci i młodzieży w ramach serii publikacji dydaktycznych The Piano. General method. Ponadto uczestniczyła w jury International Chopin Piano Competition in Asia (2010, 2011) oraz Komisji Kwalifikacyjnej XV Międzynarodowego konkursu Pianistycznego im. F. Chopina w Warszawie (2010).\nLegenda jazzu, mistrz improwizacji, wybitny pianista, filantrop. Uhonorowany wieloma odznaczeniami cywilnymi, miedzy innymi Komandorskim Krzyżem Zasługi. Nagrał kilkadziesiąt płyt i występował w najważniejszych salach koncertowych na świecie współpracując z największymi współczesnymi muzykami. Autor kompozycji na zespoły kameralne, ponad 100 krótkich kompozycji jazzowych a także muzyki do krótkich filmów.\nUrodził się w 1940 roku w Czechach, w polskiej rodzinie mieszkającej na Śląsku Cieszyńskim.W 1946 Adam z rodzicami powrócił do Polski. Pierwszych lekcji gry na fortepianie udzieliła Adamowi jego matka, również pianistka i śpiewaczka. Młody Adam okazał się szczególnie utalentowany dlatego też trafił do szkoły dla dzieci uzdolnionych muzycznie a następnie do klasy fortepianu wybitnego nauczyciela, profesora Karola Szafranka w Rybniku. Choć rodzice marzyli dla syna o karierze klasycznego pianisty, 15-letniego Adama porwał jednak jazz. W późnych latach 50-tych w Polsce, muzyka jazzowa była niemile widziana a wręcz była zakazanym owocem Zachodu.\nTa muzyka, jak powiedział kiedyś Makowicz “świat wolności i improwizacji” zafascynowała go do takiego stopnia, że jako nastolatek porzucił szkołę, jej klasyczne wymagania i zasady. W poszukiwaniu początków własnej drogi artystycznej i języka muzycznej wypowiedzi Adam, nie mogąc liczyć na dalsza pomoc rodziców, postanowił wybrać niezwykle skromną egzystencję i warunki przeżycia w ciągłej niepewności następnego dnia.\nJego oazą wówczas stał się krakowski klub jazzowy “Helicon”. Kilka lat później, w 1962 roku wraz ze wspaniałym trębaczem Tomaszem Stańką, Adam utworzył grupę „Jazz Darings” uważaną za pierwsze europejskie combo jazzowe. Współpracował wówczas z Andrzejem Kurylewiczem, Zbigniewem Namysłowskim, Janem Ptaszynem Wróblewskim, Urszulą Dudziak, Wojtkiem Młynarskim. Przez wiele lat swoją muzyką uświetniał klasyczne już festiwale warszawskie Jazz Jamboree.\nOd połowy lat 1970 Adam Makowicz coraz częściej grywał koncerty solowe zyskując sławę i uznanie wśród melomanów w Polsce i na świecie. W 1977 roku, z rekomendacji Benny Goodmana oraz popularyzatora jazzu – Willis Conovera (na którego programie radiowym “Music USA-Jazz Hour” Makowicz uczył się jako młodziutki chłopak jazzu, słuchając największych sław zza oceanu), legendarny producent John Hammond zaprosił go na 10-tygodniowe tournee w USA. W tym czasie Makowicz nagrał solową płytę dla CBS Columbia zatytułowaną “Adam”.\nW 1978 roku Makowicz wyjechał do USA po raz drugi, tym razem na 6-miesięczny kontrakt i od tego czasu Nowy Jork, Manhattan, stał się jego stałym domem. Otworzyły się przed Adamem legendarne świątynie muzyki – nowojorska Carnegie Hall (pierwszy jego tam solowy występ był udziałem w koncercie poświęconym zmarłemu sześć miesięcy wcześniej Erroll Garnerowi) i klub Cookery w Greenwich Village. Zaproszony został do udziału w Festiwalu Jazzowym w Newport w Rhode Island. Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 roku stanu wojennego, wraz z innymi polskimi artystami mieszkającymi w USA, Adam wziął udział w emitowanym na cały świat programie telewizyjnym zorganizowanym z inicjatywy prezydenta Ronalda Reagana “Żeby Polska była Polską”.\nPo 1989 roku mógł nareszcie odwiedzić Polskę do której jeździ teraz bardzo często i regularnie. Występując w USA Adam dzielił scenę z największymi i najwspanialszymi muzykami, miedzy innymi z Benny Goodmanem, Herbie Hancockiem, Earl Hinesem, Freddie Hubbardem,Sarah Vaughan,Teddy Wilsonem, George Shearingiem, George Mrazem, Al Fosterem, Jack DeJohnette, Charlie Hadenem. Był wielokrotnym solista orkiestr i zespołów kameralnych; National Symphony of Washington, London Royal Philharmonic Orchestra, Moscow Symphony Orchestra, Filharmonii Narodowej w Warszawie, Chester String Quartet, Amici String Quartet, Orkiestry Kameralnej „Amadeus” z Agnieszka Duczmal, Polskiej Filharmonii Kameralnej z Wojciechem Rajskim, Kwartetu „Wilanow” i wielu innych.\nBardzo wysoko przez recenzentów został oceniony występ w duecie z Leszkiem Możdżerem w Carnegie Hall we wrześniu 2004 roku. Koncert – pojedynek między mistrzem weteranem i wschodzącą gwiazdą jazzu, został utrwalony na płycie CD i DVD. Nagranie to zostało uhonorowane „Platynową Płytą” przez wytwornie EMI Music. Poza utworami jazzowymi, ma w swoim repertuarze także klasykę, szczególnie Chopina, którym “nasiąkł” w młodości, jak sam mówi, i którego czuje „po jazzowemu” jak nikt inny.\nNiewątpliwym wyrazem wpływu geniuszu Chopina jest wspólne koncertowanie Adama z Krzysztofem Jabłonskim czy Stanisławem Drzewieckim, a w programie oczywiście Chopin.[www.makowiczjazz.com]\nW USA Adam Makowicz wydał płytę poświęconą muzyce Chopina w interpretacji jazzowej, jedyną amerykańską płytę tego rodzaju w całości poświęconą temu genialnemu kompozytorowi. W niezwykle szerokim repertuarze Adam posiada także utwory G.Gershwina, I. Berlina, J. Kerna, C. Portera i wielu innych kompozytorów amerykańskich.\nW roku 2008 z okazji jubileuszu czterystu lat istnienia amerykańskiej Polonii, Adama Makowicza uhonorowano włączeniem jego osoby w poczet najbardziej zasłużonych czterystu Polaków w historii Stanów Zjednoczonych. W październiku 2009 roku Adam został udekorowany w Warszawie Złotym Krzyżem “Gloria Artis” – najwyższym państwowym odznaczeniem za swój udział w propagowaniu polskiej sztuki na Świecie. Od wielu lat Adam poświęca w swój jesienny recital w Ustroniu na cel charytatywny wspomagając tym gestem Ośrodek Edukacyjno – Rechabilitacyjno – Wychowawczy w Ustroniu-Nierodzimiu.\nMuzykolog, krytyk muzyczny, producent oraz wydawca płyt CD z muzyką klasyczną.\nJeden z najwybitniejszych znawców muzyki Fryderyka Chopina. Od 1974 pracował w Polskim Radiu, w redakcjach bądź działach muzyki klasycznej, gdzie prowadził autorskie programy, w tym słynne Środy chopinowskie. Od roku 1975 komentuje w Polskim Radiu oraz w TVP siedem kolejnych Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. F. Chopina. Stworzył wydawnictwo płytowe, którego kilkadziesiąt płyt CD było nominowanych, a kilkanaście otrzymało statuetkę „Fryderyk” oraz nagrodę Totus Tuus. W 1998 roku podjął współpracę z Krystianem Zimermanem i z utworzoną przez niego Polish Festival Orchestra. Od ponad 10 lat współpracuje jako doradca z Rafałem Blechaczem.\nZa swą działalność otrzymał m.in nagrodę – medal Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków dla Krytyka Muzycznego Roku, medal Gloria Artis, medal Pro Sinfoniki, medal Pro Arte im. Ignacego Jana Paderewskiego.\nProwadzi aktywną działalność pedagogiczną, obok etatowej pracy w Akademii Muzycznej w Katowicach spotyka się z młodzieżą pianistyczną na licznych kursach , udziela również konsultacji dla szkolnictwa muzycznego niższych szczebli. Brał udział w pracach jury krajowych konkursów pianistycznych m. in. w Ogólnopolskim Konkursie im. F.Chopina w Warszawie. Wśród jego wychowanków można znaleźć laureatów konkursów muzycznych –im .F .Liszta w Parmie, im. F. Liszta we Wrocławiu, Konkursu im . F. Chopina w Warszawie Konkursu Artur Rubinstein in memoriamw Bydgoszczy oraz Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku.


NBA, krokodyle i gol za trzy punkty. Dziesięć pomysłów na kolejne reformy ligi - weszlo.com\nNBA, krokodyle i gol za trzy punkty. Dziesięć pomysłów na kolejne reformy ligi\nOpublikowane 21.02.2020 14:53 przez\nCo prawda dopiero Ekstraklasa przyklepała 4010569018160 reformę ligi, co prawda teraz pojawią się zapewne klasyczne zapowiedzi, że trzeba przy tym modelu pozostać przez jakiś czas, ale my nie mamy wątpliwości: za moment znowu naczelnym problemem polskiego futbolu będzie kształt Ekstraklasy, za chwilę znowu ktoś uzna, że choć herbata od mieszania do tej pory nie robiła się słodsza, to teraz już na pewno będzie inaczej.\nJako, że całkiem sporo pomysłów zostało już wykorzystanych, proponujemy ściągawkę z inspiracjami do rozważenia.\nZerżnąć model z NBA\nAle by podeszły takie play-offy. Wyobraźcie to sobie: druga połowa kwietnia, sobota, godzina osiemnasta, a tu szósty mecz Pogoni Szczecin ze Śląskiem Wrocław o awans do półfinału konferencji wschodniej.\nOczywiście najpierw długa runda zasadnicza, gdzie najczęściej grasz z rywalami ze swojej dywizji – w tym wypadku Jagiellonia gra sama ze sobą – rozgrywamy też All Star Game zimą na bocznym boisku Antalyasporu, gdzie poza meczem gwiazd konkurencje punktowane, ze strzałem w aut i autem w aut włącznie.\nCo lato ma miejsce draft, w którym kluby mogą wybrać zawodników z pewnej puli zagranicznego szrotu z Bałkanów. Liga jest oczywiście zamknięta, zabetonowana, można więc spokojnie grać i piętnastolatkami, robiąc biznes mimo 0:5 co kolejkę.\nZ koszykarskich turniejów wzięlibyśmy też konieczność rozgrywania play-offów w dole tabeli: mecz Pogoni ze Śląskiem swoją drogą, ale siedmiomeczowa batalia o trzynaste miejsce to by dopiero była gratka.\nMistrzostwo wyłaniane jak kwalifikacje olimpijskie w siatkówce\nWreszcie zrobiło się prościej: wszyscy najpierw graliby w turniejach kwalifikacyjnych, ale wpływ na mistrzowskie szanse ma także faza grupowa Pucharu Ekstraklasy, wyniki w wybranych sparingach z czeskimi zespołami, średnia punktów w sezonie 77/78, układ gwiazd, tarot postawiony przez wróżbitę Macieja w dniu startu rozgrywek, kolor spodenek i opinia Marcina Chmiesta.\nKiedyś istniała koncepcja, by zainspirować się ligą austriacką czy szwajcarską, gdzie mamy mocno ograniczoną liczbę drużyn w najlepszej lidze. Może po prostu nie ma dość dobrych piłkarzy, by obsadzić osiemnaście czy szesnaście zespołów, ale przy ośmiu czy dziesięciu podniósłby się poziom? Taki był wówczas tok myślenia. Przypomnijmy, że tam grano ze sobą nawet cztery razy na sezon.\nProponujemy ewolucję tego systemu, tylko dwie drużyny w Ekstraklasie – grające ze sobą czterdzieści razy na sezon – dwie w pierwszej lidze, dwie w drugiej i tak dalej – podniósłby się poziom tak w ESA, jak i w niższych ligach.\nDla przeciwwagi, gdy znudzi nam się zderzanie ze sobą najlepszych, niech w Ekstraklasie grają wszyscy.\nTak, dokładnie wszyscy.\nKażdy ligowy klub jaki istnieje w Polsce.\nOczywiście gramy systemem każdy z każdym, więc sezon zajmie jakieś 36 lat, przynajmniej na jakiś czas będzie spokój z problemami w pucharach.\nPięć drużyn, najgorsza nie spada, tylko jest zesłana do jamy z krokodylami\nSkończyłoby się narzekanie, że komuś się nie chce zapierdalać.\nPowrót do reformy z sezonu 01/02\nJeśli powyższe pomysły wydają wam się szalone, przypomnijmy, że najbardziej szalony już się zdarzył niespełna dwadzieścia lat temu, gdzie graliśmy w grupach już jesienią, gdzie Legia i Widzew – choć w tej samej lidze – nie zagrały ze sobą ani razu, a dzielenie na grupę A i B nie miało żadnego uzasadnienia, żadnego klucza geograficznego czy jakiegokolwiek poza „a, zróbmy tak i zobaczymy co z tego wyniknie!”.\nRezygnacja XIX-wiecznego systemu rozgrywek\nNie ukrywajmy, XIX wieczny system rozgrywek, który wykorzystywany jest wszędzie od – cóż – XIX wieku, sprawia, że mistrz jest tak naprawdę losowany. Żadna reforma do tej pory tego nie zmieniła.\nTo jednak może przestać być naszym problemem. Gdyby wreszcie Legia WEAK nie grała z Piastem STRONG, tylko zawsze STRONG ze STRONGIEM i tak dalej, uruchomilibyśmy lawinę sukcesów, a rewolucja stałaby się naszą tajną bronią.\nInspiracja innymi sportami\nCzas skończyć wyśmiewać sporty świetlicowe, tylko zacząć z nich czerpać garściami. Nie nadgonimy poziomem do Premier League czy La Liga, ale możemy sprawić, że u nas będzie ciekawiej. Wprowadzenie gola za trzy punkty – bramka zza trzydziestego metra – spowoduje, że komentatorzy będą mieli częściej okazję powtórzyć „X lubi uderzyć!”, net w przypadku dotknięcia słupka lub poprzeczki przed golem wywoła większą troskę o precyzję, a już chyba nie trzeba mówić jaką rewolucję mógłby wprowadzić zaczerpnięty z piłki ręcznej przepis o karaniu gry pasywnej.\nPrzymus gry jednym zawodnikiem z papierami Odry Wodzisław w Ekstraklasie\nJasne, zapis o młodzieżowcu ma swoje atuty, ale czemu dyskredytować starszyznę? Dziś, w dobie równouprawnienia wszelakiego, potrzebna jest równowaga. Myśleliśmy o zapisie minimum jednego gracza po czterdziestce, ale stawiamy na jednego z przeszłością w ekstraklasowej Odrze Wodzisław żeby było ciekawiej, poza tym nie ukrywajmy, cała Polska tęskni za rycerzami jesieni sezonu 01/02.\nWarto podkreślić, że dzięki Michałowi Buchalikowi ten zapis ma już odfajkowana Wisła Kraków, pozostałym pozostaje walczyć o względy Piotra Piechniaka i Brasilii.\nLimit maksymalnie dwóch ch..owych zawodników w meczowej osiemnastce\nZ tym zapisem wiążemy największe nadzieje, nie wiemy co mogłoby pójść nie tak, gdyby został wprowadzony. Prezesie PZPN, zarządzie Ekstraklasy – czekamy!


Prezydent Mirosław Lenk cieszy się, że radni jasno określili się co do przyszłości otaczarni. Na posesyjnej konferencji prasowej zapewniał, że szanuje zarówno przeciwników instalacji jak i zwolenników pozostawienia obiektu w naszym mieście. – W trudnej sytuacji rada zdała egzamin. Odroczenie decyzji oznaczałoby eskalację konfliktu. Lepiej, że decyzję podjęto nie pod karabinami, ale w spokoju – komentuje.\nLikwidacja otaczarni pociągnie za sobą konieczność zakupu mas bitumicznych (wykorzystywanych przy remontach dróg). Zdaniem prezydenta Lenka i prezesa PRD Krzysztofa Wrazidły, wyklucza to możliwość funkcjonowania PRD na dotychczasowych zasadach spółki prawa handlowego. W grę wchodzi przekształcenie przedsiębiorstwa w jednostkę lub zakład budżetowy. Konieczne będzie wypracowanie takiej formuły, aby PRD w nowym kształcie nie przejadało pieniędzy, które powinny zostać spożytkowane na modernizację dróg – uważa M. Lenk. Rocznie gmina przeznacza na ten cel około 10 mln zł.\nNie obędzie się bez zwolnień. Wkrótce prezydent spotka się z załogą PRD aby „ostudzić nastroje”. Część może znaleźć zatrudnienie w miejskich spółkach, część w innych przedsiębiorstwach działających na rynku.\nPrezydent zapowiada, że koncepcje przyszłego kształtu PRD zostaną zaprezentowane w I kwartale przyszłego roku, a decyzja w sprawie jego przyszłości powinna zostać podjęta przez radę miasta w II półroczu 2018 roku. Do tego czasu PRD powinno pozamykać wszystkie swoje kontrakty. Możliwe, że domknięcie tych spraw będzie wymagało... uruchomienia otaczarni. – Wcale nie jest powiedziane, że w kwietniu (2018 roku – red.) otaczarnia nie będzie działać – przyznaje prezydent Lenk.


JOJO - mini kuferek na pasku - czarny z brązem - Torebki na ramię - Trendsetterka.com\nTrendsetterka.com > Torebki > Torebki na ramię > JOJO - mini kuferek na pasku - czarny z brązem\nTagi: #mała, # wygodna\nMały kuferek na pasku z regulacją długości. Uszyty z grubego i sztywnego filcu czarnego jednostronnie impregnowanego. Wszystkie części konstrukcji wycięte techniką laserową. Wzór na przodzie torebki został zaczerpnięty ze skórzanych bransoletek. Ażur jest podszyty filcem w kolorze brązowym. Torebka zamykana na zamek i nap jest przeznaczona do noszenia na skos jako listonoszka. We wnętrzu znajduje się kieszeń zapinana na zamek. Wymiary torebki : wysokość mierzona przez środek 29cm, szerokość w najszerszym miejscu 28cm, głębokość dna 7cm. Na ostatnim zdjęciu porównanie wielkości z dużym kufrem.\nBiggest Bag - niebie...\nBransoletka z zamszu...


iTunes i AppStore nie działają. Na całym świecie\nDokładnie dzień po tym, jak Edward Snowden opublikował plany CIA na złamanie zabezpieczeń takich urządzeń jak iPad, czy iPhone, repozytoria Apple - iTunes oraz Appstore (i jeszcze Mac App Store oraz iBook Store) zgłaszają, że są obecnie niedostępne. Apple jeszcze nie skomentowało tej sprawy, do awar...\nDokładnie dzień po tym, jak Edward Snowden opublikował plany CIA na złamanie zabezpieczeń takich urządzeń jak iPad, czy iPhone, repozytoria Apple - iTunes oraz Appstore (i jeszcze Mac App Store oraz iBook Store) zgłaszają, że są obecnie niedostępne. Apple jeszcze nie skomentowało tej sprawy, do awarii doszło około godziny 10:00 czasu polskiego.\nTo cię zainteresuje Watch może i nie zachwycił, ale konkurencja nie ma z nim szansNowa platforma Apple nie będzie w 100% bezpieczna. Jak każda inna\nZ jednej strony nie jestem zwolennikiem teorii spiskowych, ale z drugiej zastanawiam się, czy rzeczywiście nie można by było powiązać tego z wczorajszymi doniesieniami Snowdena. Ten orzekł, że istniał plan, wedle którego miano stworzyć backdoora, który miałby być sprytnie przemycany do aplikacji - co pozwalałoby na podsłuchiwanie milionów obywateli - nie tylko USA, ale tak naprawdę całego świata. Sprawa ta rzuca nowy cień na działania służb wywiadowczych USA - kraj dotąd kojarzony głównie z wolnością pokazuje swoje mniej przyjazne oblicze - a nie ma podstaw do tego, by Snowdenowi nie wierzyć (mimo, że Rosjanie mogą go "popychać" do rzucania takich oskarżeń).\nTło sprawy wskazuje jednak na poważniejszą niż się wydawało wcześniej awarię. Na stronie wskazującej na stan usług Apple widnieje informacja, że pierwsze symptomy awarii widać było już około godziny 10. Wtedy to niemożliwe było uzyskanie dostępu do usług iCloud, jednak po kilku godzinach ów problem zażegnano. W dalszym ciągu nie działają cztery wspomniane usługi, liczymy na to, że Apple szybko skomentuje całą sprawę i będziemy wiedzieć nieco więcej na temat szczegółów incydentu.\nZatem, jeśli chcieliście zrobić wieczorne zakupy w repozytorium Apple - musicie sobie dzisiaj odpuścić. Użytkownicy co prawda zgłaszają, że czasem udaje się dokonać transakcji w iBooks Store), jednak polecam nie zawracać sobie tym głowy - po drodze mogą powstać błędy przy akceptowaniu lub zliczaniu potwierdzonych płatności, dla własnego bezpieczeństwa warto poczekać, aż usługa będzie wolna od problemów technicznych.\nŹródło: Phonearena / Apple


DENON Amplitner AVR-S650H Czarny\n» DENON Amplitner AVR-S650H Czarny\nzestawy kina domowego(9)\nKod produktu: 1_776719\n5.2 kanałowy amplituner AV z obsługą muzycznych serwisów streamingowych online i sterowaniem głosowym.\nNowy Denon AVR-S650H oferuje najnowocześniejsze technologie obrazu i dźwięku, zapewniające wyjątkową jakość rozrywki domowej każdego dnia. Dzięki pełnej obsłudze 4K, w tym Dolby Vision oraz HDR, amplituner AVR-S650H jest w pełni kompatybilny z najnowszymi ekranami 4K i urządzeniami źródłowymi. Dzięki wbudowanej platformie HEOS możesz słuchać Spotify, TIDAL, radia internetowego i wielu innych w doskonałej jakości dźwięku Denon. Dzięki wielokrotnie nagradzanemu asystentowi konfiguracji Denon Setup Wizard i wygodnej aplikacji HEOS, AVR-S650H jest tak samo łatwy w konfiguracji, jak i w obsłudze. Kompatybilność z Apple AirPlay 2, Amazon Alexa* i Google Assistant zapewnia wygodną kontrolę poprzez polecenia głosowe.\nWysokowydajny 5 kanałowy wzmacniacz\nAVR-S650H wyposażony został w wysokoprądowe, zbudowane ze starannie dobranych komponentów wzmacniacze mocy na wszystkich kanałach, zapewniające maksymalną wydajność oraz moc 145 watów na kanał. Dzięki możliwości obsługi głośników o niskiej impedancji amplituner zapewnia stabilność działania szerokiej gamie głośników dostarczając zrównoważony, wysokiej jakości dźwięk.\nDołączony konfigurator Quick Start Guide amplitunera AVR-S650H zawiera proste, jasne instrukcje, jak rozpocząć korzystanie. Po podłączeniu telewizora do AVR-S650H przez HDMI, na ekranie telewizora pojawi się ekskluzywny Denon Setup Assistant, który przeprowadzi Cię krok po kroku przez konfigurację. AVR-S650H automatycznie zmienia nazwę źródła wejściowego w oparciu o informacje HDMI, a przyciski szybkiego wyboru oferują wygodny dostęp do wszystkich stref. Umieszczone poziomo terminale głośnikowe oznaczone zostały kolorami, co ułatwia organizowanie i podłączanie przewodów głośnikowych.\nOferując łączność Bluetooth i Wi-Fi, Denon AVR-S650H został wyposażony w zaawansowany system podwójnej anteny nadawczo - odbiorczej, zapewniający solidny i niezawodny streaming nawet w środowiskach miejskich o dużym natężeniu sieci bezprzewodowych. Ciesz się słuchaniem ulubionej zawartości audio bezprzewodowo z inteligentnych urządzeń.\nDzięki wbudowanej technologii HEOS możesz odtwarzać ten sam utwór w każdym pomieszczeniu lub wybrać inny utwór dla każdego połączonego pomieszczenia - wybór należy do Ciebie. HEOS współpracuje z Amazon Alexa i Google Assistant, zapewniając łatwe sterowanie głosowe.\nPlatforma HEOS zapewnia dostęp do muzycznych serwisów streamingowych online takich jak Spotify, Deezer, Amazon Music, TuneIn, Tidal, Sound Cloud i wielu innych.\nPrzyciski Quick Selects dla szybkiego dostarjania brzmienia\nPanel przedni Denon AVR-S650H posiada cztery przyciski Quick Selects, które przechowują preferowane ustawienia audio dla każdego źródła. Przełączaj się między dźwiękiem telewizyjnym, Blu-ray, odtwarzaczem multimediów i innymi urządzeniami, a AVR-S650H dostosowuje ustawienia EQ do Twoich preferencji dla tego źródła multimediów. Użyj przycisków na panelu przednim lub wybierz te same przyciski Quick Selects na pilocie amplitunera AV, aby uzyskać szybszą kontrolę. Teraz możliwe jest włączenie trybu stereo jednym naciśnięciem we wszystkich strefach za pomocą Quick Selects.\nLepsza kontrola na wyciągnięcie ręki. Bezpłatna aplikacja Denon AVR Remote dostępna na iOS i Android sprawia, że korzystanie z AVR-S650H jest jeszcze łatwiejsze - dostosuj głośność, włącz lub wyłącz amplituner, wycisz muzykę, wybierz źródło lub przełącz się na aplikację HEOS w celu bezprzewodowego streamingu muzyki. Pobierz aplikację Denon AVR Remote i aplikację HEOS na swój smartfon już dziś. Dostępne dla iOS i Android.\nSkorzystaj z asystentów Amazon Alexa*, Siri* lub Google Assistant*, aby kontrolować swoją muzykę przez polecenia głosowe.\nOptymalizacja dźwięku Audyssey\nProfesjonalne strojenie dźwięku w Twoim kinie domowym na wyciągnięcie ręki. Najnowsze produkty audio / wideo marki Denon wykorzystują pakiet oprogramowania Audyssey EQ do prostego, dokładnego ustawienia i kalibracji brzmienia. Dzięki dostarczonemu mikrofonowi pomiarowemu oprogramowanie Audyssey mierzy wszystkie głośniki w zestawie kina domowego i odpowiednio dostosowuje amplituner AV, aby zapewnić możliwe najbardziej płynne i optymalne wrażenia dźwiękowe w pomieszczeniu. Audyssey Dynamic Volume i Audyssey Dynamic EQ wygładzają nagłe skoki głośności (np. reklamy telewizyjne), pozwalając na słuchanie przy niższych poziomach głośności by nadal cieszyć się czystym dialogiem, muzyką, efektami dźwiękowymi oraz precyzyjnym dopasowaniem tonalnym.\nKompatybilność ze Smart TV\nSteruj amplitunerem Denon AVR-S650H pilotem Twojego Smart TV za pomocą funkcji HDMI CEC. Po prostu ustaw HDMI Control na ON w odbiorniku, a następnie ustaw Smart Menu na ON i rozpocznij sterowanie AVR-S650H za pomocą pilota telewizora. Ekran główny inteligentnego menu zapewnia szybki dostęp do wyboru źródła i trybu dźwięku przestrzennego, menu ustawień amplitunera AV oraz czterech opcji Smart Selects.\nNajnowsze standardy HDMI wraz z eARC\nPrzetwarzanie standardu HDCP 2.3 jest dostępne we wszystkich portach HDMI, a dzięki dwóm wyjściom HDMI możliwe jest jednoczesne podłączenie telewizora i projektora. Obsługa Enhanced Audio Return Channel (eARC) umożliwia przesyłanie dźwięku 3D bezpośrednio z telewizora do amplitunera AV przez podłączony kabel HDMI.\nZaawansowana sekcja wideo\nAVR-S650H posiada pięć wejść HDMI i jedno wyjście - w tym jedno wejście na panelu przednim - które obsługują pełną rozdzielczość 4K Ultra HD, HDR10 (High Dynamic Range), BT.2020, Wide Color Gamut oraz 4:4:4 Pure Color sub-sampling.\nFormaty wideo następnej generacji\nOglądaj filmy i programy korzystając z 4K Ultra HD 60Hz, 4:4:4 Pure Color sub-sampling, Dolby Vision, High Dynamic Range (HDR10), Hybrid Log-Gamma (HLG), skalowanie do 4K, eARC oraz BT.2020 dla zapewnienia wyjątkowych kolorów, przejrzystości i kontrastu.\nPrzedni port USB dla plików audio w wysokiej rozdzielczości\nOdkryj niesamowitą dokładność formatów audio o wysokiej rozdzielczości dzięki możliwości dekodowania plików bezstratnych ALAC, FLAC i WAV do 24 bit / 192 kHz, a także plików DSD 2,8 MHz oraz 5,6 MHz (audiofilski format SACD) poprzez port USB na panelu przednim i ze źródeł sieciowych. Lub słuchaj innych popularnych typów plików, takich jak MP3 i MPEG-H. Niezależnie od tego, czy chcesz słuchać swoich najnowszych pobrań, czy cieszyć się dokładnością nagrań FLAC o jakości audiofilskiej, AVR-S650H oferuje szybki dostęp do Twoich ulubionych piosenek.\nWejście Phono dla gramofonu\nOd prawie 50 lat Denon opracowuje gramofony i przedwzmacniacze gramofonowe. Dzięki wbudowanemu wejściu Phono (MM), amplituner AVR-S650H umożliwia podłączenie gramofonu. Ciesz się swoją kolekcją winyli z dźwiękiem o wyjątkowej jakości.\nPodłącz AVR-950H do sieci poprzez Ethernet lub Wi-Fi. Po podłączeniu streamuj muzykę bezprzewodowo, aktualizuj oprogramowanie systemowe oraz zdalnie steruj amplitunerem AV za pomocą aplikacji AV Denon lub aplikacji HEOS.\nCiesz się łatwością sterowania głosowego i pełną elastycznością wiodących asystentów głosowych. Używając inteligentnego głośnika lub telefonu, wypowiadaj polecenia korzystając z Amazon Alexa*, Google Assistant* oraz Apple Siri*. Poproś o odtworzenie ulubionej muzyki, zwiększ głośność, przejdź do następnego utworu, przełącz wejścia i wiele więcej. Przełączaj się między asystentami głosowymi lub wybierz jednego ulubionego - wybór należy do Ciebie. Dostępne funkcjonalności zależą od asystenta głosowego.\n*Sterowanie głosowe jest dosępne w wybranych krajach i językach.\nSkrócona instrukcja obsługi Zasady bezpieczeństwa Uwagi dotyczące baterii Informacja dot. radia Etykiety kabli Przewód zasilania Pokojowa antena FM Antena pętlowa AM Mikrofon do kalibracji dźwięku Stojak na mikrofon do kalibracji dźwięku Pilot zdalnego sterowania (RC-1226) Baterie R03/AAA\nPorty wyjścia 1 x Composite • 1 x HDMI\nMoc wyjściowa na kanał 132 W\nObraz 4k Tak\nDLNA / AirPlay AirPlay\nPorty wejścia 1 x Ethernet • 1 x USB Type A • 2 x Analogowe • 2 x Composite • 2 x Optyczne • 5 x HDMI\nOdtwarzane formaty audio AAC • DTS HD Master Audio • DTS Neo:6 • DTS X • Dolby TrueHD • FLAC • MP3 • WAV • WMA\nWymiary Wymiary maksymalne: 434× 339 × 151 mm Antena:poziomo (szer. x gł. x wys.): 434 x 339 x 215 mm Antena:pionowo (szer. x gł. x wys.): 434 x 329 x 151 mm


KSIĄŻKA NA WRZESIEŃ: KIEDY NADEJDZIESZ\nCzy warto poświęcić spokojne życie dla pełni szczęścia i realizacji największego marzenia?\nAleksandra i Jan przez wiele lat bezowocnie starają się o dziecko. Lekarze, mimo szczerych chęci, są bezradni.\nMaria i Władek są rodzicami Kaliny, która po wypadku porusza się na wózku. Pewnego dnia pojawia się szansa, że dziewczyna będzie chodzić o własnych siłach. Na operację potrzeba jednak fortuny, która jest poza ich zasięgiem.\nDla tak zamożnych ludzi jak Jan i Aleksandra taka kwota nie stanowiłaby większego wyzwania. Kiedy Aleksandra i Maria spotykają się na swojej życiowej ścieżce, postanawiają wykorzystać okazję na szczęście - dla jednej i drugiej rodziny. Zawierają umowę, która wywróci ich świat do góry nogami. Droga, którą świadomie wybiorą, okaże się wyboista i pełna niespodzianek. Nie tylko dobrych.\nIle warto poświęcić dla osiągnięcia szczęścia? Jak dużo trzeba za nie zapłacić?\nHistoria dwóch zdeterminowanych kobiet, które ustabilizowane życie kładą na szali swoich pragnień.\n---Anna Karpińska - autorka poczytnych książek obyczajowych, które cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem czytelników. Ukończyła politologię na Uniwersytecie Wrocławskim, uczyła studentów, była dziennikarką, wydawała książki, prowadziła firmę. Osiem lat temu porzuciła dotychczasowe życie zawodowe, całkowicie oddając się pisaniu powieści. Ma męża, trójkę dorosłych dzieci i troje wnucząt. Mieszka w Toruniu, weekendy spędza na wsi, przynajmniej raz w roku podróżuje gdzieś dalej, by naładować akumulatory. Nie wyobrażam sobie życia bez moich bohaterów, ale tworzę dla czytelników. To ich zainteresowanie stanowi dla mnie źródło satysfakcji i motywuje do pracy.\nAnna Karpińska, Kiedy nadejdziesz, wyd. Prószyński i S-ka, 440 stron, książkę kupicie w Internecie po 25-28zł.\nPOLACY PRZECIWNI NAUCE ZDALNEJ


plany zagospodarowania kujawsko-pomorskie strona 173\nplan zagospodarowania Dylewo\nData ogłoszenia: 2009-04-17 Data wydania: 2009-02-25\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXII/159/09 Rady Gminy Rypin z dnia 25 lutego 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rypin, obejmującego fragment wsi Dylewo, działkę o nr ewidencyjnym 131/1, przeznaczoną pod funkcję produkcyjno-usługową\nData dodania do bazy: 2011-06-20 09:41:38\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXII/160/09 Rady Gminy Rypin z dnia 25 lutego 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rypin. Plan obejmuje fragment wsi Dylewo, działkę o nr ewidencyjnym 37, przeznaczoną pod funkcję produkcyjno-usługową\nplan zagospodarowania Głowińsk\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXII/161/09 Rady Gminy Rypin z dnia 25 lutego 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rypin. Plan obejmuje fragment wsi Głowińsk, działkę o numerze ewidencyjnym 265, z przeznaczeniem pod funkcję mieszkaniowo-usługową