B1.M8 na sprzedaż - 3 pokoje 66,5 m2 - Osiedle Łomianki - ul. Chopina - Onet Nieruchomości\nNowe 3 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 66,5 m2 znajduje się w nowo budowanej inwestycji mieszkaniowej Osiedle Łomianki przy ul. Chopina w Łomiankach Chopina (2,2 km od Warszawy). Inwestycja jest realizowana przez dewelopera Osiedle Łomianki.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu B1.M8 znajduje się na 1 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają 255 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 3 pokoje, jest 1 łazienka. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Osiedle Łomianki przewidział: miejsca postojowe naziemne.


Espadryle Espa Eleven paris - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Półbuty › Espadryle › Espadryle Espa Eleven paris\nEspadryle Espa Eleven paris\nTe Espadryle Espa Eleven paris były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. Nadzwyczajne obuwie zarówno na użytek codzienny, jak i wyjątkowe okoliczności - Eleven paris. Espadryle Espa Eleven paris wyróżniają się tym, że są szczególnie wytrzymałe, a niezawodność ich wykonania nie posiada nawet najmniejszych wad. espadryle męskie w doskonale.. więcej »\nTe Espadryle Espa Eleven paris były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. Nadzwyczajne obuwie zarówno na użytek codzienny, jak i wyjątkowe okoliczności - Eleven paris. Espadryle Espa Eleven paris wyróżniają się tym, że są szczególnie wytrzymałe, a niezawodność ich wykonania nie posiada nawet najmniejszych wad. espadryle męskie w doskonale wypełniają swoją rolę, z tej przyczyny zostały wybrane przez całe szeregi dżentelmenów. Atrakcyjny fason tego modelu może być odpowiednim dla masy stylów w świecie mody. Poniżej znajdziesz całkowitą charakterystykę:\nEspadryle Espa Eleven paris. Eleven paris Espa Espadryle Męskie Niebieskie.\nPrzedstawiane w tym miejscu espadryle męskie wyróżniają się rewelacyjną wytrzymałością, co jest skutkiem zastosowania materiałów profesjonalnej klasy do ich stworzenia. Jeżeli do tej pory nie masz w swej szafie espadryle męskie albo obuwie Espadryle Espa Eleven paris nie spełnia Twoich wymagań - spójrz na nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Espadryle Espa Eleven paris


Indola Kera Restore, maska odbudowująca, 200ml - Hairstore.pl\n» Indola Kera Restore, maska odbudowująca, 200ml\nIndola Kera Restore, maska odbudowująca, 200ml\n4.4/5 (opinii: 8)\nJeśli Twoje włosy są zniszczone i osłabione oznacza to, że potrzebują natychmiastowej regeneracji. Sięgnij koniecznie po maskę odbudowującą Indola Kera Restore. Kosmetyk ten uzupełnia ubytki na poziomie komórkowym. Maska zawiera kompleks kationowy, który naprawia powierzchnię włosów. Natomiast olejek z nasion Maruli i Pantenol wzmacnia i nawilża pasma. Oprócz tego kompleks z mikro keratyny odbudowuje strukturę komórkową a QUAT, czyli czwartorzędowe związki amoniowe odbudowują strukturę włosów. Składniki pielęgnacyjne wnikają w ubytki, odbudowują je. Maska posiada pH 3.0-4.0.\nOdbuduj swoje włosy z maską Indola Kera Restore!\nuzupełnienie ubytków na poziomie komórkowym\nNiewielką ilość kosmetyku nałóż na uprzednio umyte włosy. Pozostaw na 5-10 minut następnie dokładnie spłucz wodą.\nINCI: Aqua (Water, Eau), Cetearyl Alcohol, Behenoyl PG-Trimonium Chloride, Isopropyl Myristate, Distearoylethyl Hydroxyethylmonium Methosulfate, Hydrolyzed Keratin, Panthenol, Sclerocarya Birrea Seed Oil, Hexylene Glycol, Glycol Distearate, Citric Acid, Cocodimonium Hydroxypropyl Hydrolyzed Keratin, Phenoxyethanol, Potassium Sorbate, Linalool, Parfum (Fragrance), Methylparaben\nSeria: Kera Restore\nOpinie o Indola Kera Restore, maska odbudowująca, 200ml\nLiczba opinii: 8, średnia ocena: 4.4 na 5\nPoniedziałek, 16 Styczeń 2017 (15:50)\nNie wiem, czy cos odbuduje, ale po użyciu maski włosy baaardzo mięknę. Bardzo piękny zapach\nPiątek, 19 Czerwiec 2015 (13:10)\nWlosy po zastosowaniu maski są lśniące, lejace. Polecam do długich włosów.\nNiedziela, 08 Luty 2015 (13:40)\nMaska ta nie należy do moich ulubionych.\nPo pierwszym użyciu byłam bardzo niezadowolona, bo włosy były obciążone (mimo tego, że nie nałożyłam jej dużo), niewygładzone, nie były sypkie, nie wyglądały na zdrowsze, wyglądały nawet na bardziej zmęczone (wiem, ze pierwsze użycie nie uzdrowi włosa, ale chodzi tutaj o efekt wizualny).\nPo kolejnych użyciach jest lepiej, włosy nie prezentują się już źle, ale nie ma też efektu, który sprawiłby, że kupię maskę ponownie.\nPoza tym maska jest niewydajna, mało gęsta.\nZapach ma przyjemny.\nSeria nie przypadła do gustu moim rozjaśnianym, suchym włosom, maska po miesiącu już mi się kończy, regeneracji nie ma, może po półrocznym stosowaniu byłoby inaczej, ale nie zachęciła mnie do dalszego stosowania.\nProdukt dobrej jakości, włosy są nawilżone i zregenerowane. Trzeba pamiętać o dokładnym spłukaniu maski z włosów.\nPiątek, 19 Grudzień 2014 (20:27)\nodbudowa wlosow ,znaczna poprawa ich jakosci i wygladu juz po pierwszym uzyciu i przede wszystkim pieknie pachnie .Polecam ten produkt\nCzwartek, 11 Grudzień 2014 (14:31)\nProdukt zakupiony przez mnie po raz pierwszy - spełnił moje oczekiwania w 100%. polecam\nWtorek, 09 Grudzień 2014 (13:03)\nŚroda, 15 Październik 2014 (13:01)


Gadżetomania oficjalnym partnerem medialnym imprezy UX Poland | Gadżetomania.pl\nJuż 17 i 18 kwietnia w warszawskim Kinie Praha odbędzie się największa w centralnej Europie konferencja poświęcona tematyce user experience, interakcji człowiek-komputer oraz architekturze informacji — UX Poland. Gadżetomania objęła patronat medialny nad tym wydarzeniem.\nKonferencja UX Poland powstała na bazie organizowanej w poprzednich latach konferencji Polish IA Summit, w której w ciągu trzech lat wzięło udział ponad 600 osób z ponad 100 firm oraz ponad 70 prelegentów z kraju i zagranicy.\nZwiększająca się z roku na rok potrzeba rozwoju wiedzy dotyczącej użyteczności oraz doświadczeń użytkowników zaowocowała utworzeniem Projektu UX Poland. Jego główne cele to promocja, ewangelizacja oraz edukacja skierowana zarówno do osób początkujących, jak i profesjonalistów z wieloletnim doświadczeniem.\n"UX Poland to odpowiedź na coraz większe zainteresowanie tematyką user experience w naszym kraju" - mówi Wiesław Kotecki, organizator konferencji. "Po trzech latach tworzenia największej konferencji IA/UX w centralnej Europie — Polish IA Summit - postanowiliśmy rozwinąć obszar działań i stworzyć projekt, który tematyką znacznie wykracza poza architekturę informacji, stanowiąc główne i najważniejsze źródło wiedzy na temat doświadczeń użytkownika. W tym roku wraz z IAI zorganizowaliśmy World IA Day, organizujemy UX Poland i będziemy wspomagać organizacyjnie lokalne konferencje World Usability Day, które już od kilku lat odbywają się w całej Polsce. W najbliższym czasie uruchomimy również stronę internetową z materiałami z dotychczasowych konferencji".\nPodobnie jak w poprzednich edycjach zaproszono największych światowych ekspertów od użyteczności.\nWśród ciekawych gości wystąpią polskie i zagraniczne gwiazdy UX, które rozwijały projekty światowych marek, ale również świetnie zapowiadające się start-upy. W warszawskim Kinie Praha zobaczymy między innymi: Chrisa Chandlera z Walt Disney Parks, który opowie o wnoszeniu magii do świata online, Billa W. Scotta z PayPal, który przybliży temat wdrożeń Lean UX, a także Josha Paytona z Huge, Raviego Mynampaty z Harvard Business School, Jeroena Razouxa Schultza z TomTom czy Iris Cremers z KLM. Wystąpi także Iann Fenn z Chopstix Media, który zanim rozpoczął współpracę z takimi brandami, jak: BP, Virgin Media, UKTV, BBC Worldwide, dał się poznać jako producent radiowy i komik.\nW puli polskich wystąpień będzie równie interesująco. Do najciekawiej zapowiadających się polskich prelekcji niewątpliwie należy wystąpienie Michała Panowicza, który opowie o nowym obliczu mBanku. Równie ciekawie zapowiadają się wystąpienia Macieja Bartosiewicza i Marcina Malickiego, którzy opowiedzą o wdrażaniu projektów w sektorze publicznym. Magdalena Plichta i Joanna Sieniawska będą mówiły o projektowaniu usług telekomunikacyjnych dla najmłodszych. To tylko początek długiej listy wystąpień polskich ekspertów.\nŁącznie w ciągu dwóch dni uczestnicy będą mogli poznać wiedzę opierającą się na doświadczeniu ponad 30 polskich i zagranicznych największych specjalistów UX.\nOrganizowane w kwietniu UX Poland to jedyne wydarzenie w Polsce umożliwiające spotkanie się z ekspertami z całego świata UX. To wyjątkowa okazja, aby w jednym miejscu i czasie spotkać ludzi nauki i praktyków pracujących w różnych środowiskach i obszarach zainteresowań zawodowych: od projektowania interakcji, user experience, architektury informacji, systemów IT po przedstawicieli e-commerce, telekomów, sieci społecznościowych, wydawców portali oraz start-upów technologicznych.\nMożna dowiedzieć się z pierwszej ręki o wdrożeniach UX realizowanych przez ekspertów w największych światowych firmach.\nUX Poland to konferencja pozwalająca na zdobycie wiedzy o największych światowych projektach UX oraz wykorzystanie zdobytej wiedzy we własnych przedsięwzięciach.\nWięcej na temat imprezy dowiecie się z jej oficjalnej strony internetowej.\nKomisja Europejska walczy z e-dyskryminacją Google planuje własną grę MMO? Opera pod polską banderą? Nasz rodak został wiceprezesem Opera Software niezła relacja: Polskie kino na horyzoncie The Warriors - hard-core'owa wersja Gangów Nowego Jorku? EA: PC staje się największą platformą do grania na świecie Google jednak nie kupi Digg.com CryEngine za darmo Internet w domach Polaków The Secret World - MMO z zupełnie innej beczki? Katastrofa czyli pierwszy zwiastun Disaster Movie Wyszukiwanie treści będzie jeszcze łatwiejsze...


stylizacja na pokazie Mała Czarna | Kasia Koniakowska Blog\nstylizacja na pokazie Mała Czarna\n11 kwietnia / 26\nW poprzednim poście pokazywałam Wam zdjęcia z wydarzenia o nazwie Mała Czarna, a teraz czas na przedstawienie mojego zestawu ubrań na ten wieczór. Chciałam aby stylizacja była elegancka, stylowa, niezbyt wyróżniająca się kolorystycznie i myślę, że spełniłam ten cel. Złotą bluzeczkę zestawiłam z narzutą w modne paski, do tego ołówkowa spódnica i skórzane kozaki. Idealnie do tego zestawu pasował wyrazisty, czarny naszyjnik. Dziękuję kochanej Kasi ponownie za zdjęcia :*. Na tle tych obrazów wyszły cudownie ;) Kasia na Małej Czarnej miała swój debiut na wybiegu oraz jako stylistka. Gratuluję jej ogromnie.\nnarzuta - AFW-store.pl,\nbluzka - HM,\nspódnica - iButik,\nkozaki - Vintageshop.pl,\nbransoletki - Fashion Hand.


HomeCopywritingCopywriting po angielsku\nChcesz dotrzeć do klientów na rynku zagranicznym? Agencja WordPassion Ci w tym pomoże. Rzetelne, dobrze napisane teksty są kluczowe, aby zyskać nowych klientów i poszerzyć zasięg swojej działalności. Przedstawienie oferowanych produktów czy usług, teksty blogowe oraz wiele innych znajdziesz w ofercie anglojęzycznego copywritingu WordPassion.\nTworzone przez nas teksty pozwolą dotrzeć do szerokiego grona odbiorców. Poprawność i przystępny język to tylko niektóre z cech naszych artykułów, wpisów blogowych i opisów. W naszej ofercie znajdziesz teksty, które pomogą Ci stworzyć anglojęzycznego bloga, przekonają zagranicznych odbiorców do skorzystania z Twoich produktów lub usług oraz pozwolą Ci zdobyć zaufanie i zainteresowanie potencjalnych klientów.\nAnglojęzyczny copywriting oferowany przez agencję WordPassion obejmuje różnorodne teksty, niezbędne podczas prowadzenia bloga, rozwijania firmy i tworzenia jej wizerunku w Internecie.\nAgencja WordPassion stworzy dla Ciebie artykuły na anglojęzycznego bloga firmowego. W tekstach uwzględniane są słowa i frazy kluczowe, które poprawiają widoczność Twojej strony. Interesujące treści zachęcą odbiorców do odwiedzenia witryny i skorzystania z oferowanych na niej usług lub produktów.\nDobrze napisane, merytoryczne i poprawne teksty w języku angielskim pozwolą Ci stworzyć wizerunek eksperta również wśród zagranicznych odbiorców. Otwórz się na międzynarodowe rynki, korzystając z naszej wiosennej promocji na treści w języku angielskim.\nChcesz poprawić widoczność swojej strony w wyszukiwarce anglojęzycznej? Dobre teksty SEO z pewnością Ci w tym pomogą. Dobierzemy słowa kluczowe do potrzeb Twojej witryny i przygotujemy z nimi dobry tekst pod pozycjonowanie.\nOpisy w języku angielskim oferowanych produktów pozwolą dotrzeć do klientów na zagranicznych rynkach. Otwórz nowe drzwi dla swojego biznesu, zacznij sprzedawać produkty nie tylko na terenie Polski, ale i całej Europy.\nTworzone przez nas teksty są poprawne językowo, napisane w przystępny sposób i skierowane do różnych typów odbiorców.\nDotrzymujemy ustalonych wcześniej terminów i dostarczamy gotowe, sprawdzone teksty w określonym czasie.\nOptymalizacja SEO jest ważna, dlatego uwzględniamy najważniejsze frazy kluczowe, które poprawiają widoczność strony.


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: LanaVallen - Śmierciodawca\n- Opowiadanie: LanaVallen - Śmierciodawca\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 07.12.16, g. 18:47 | znaki: 19573\nElementów fantastycznych tu raczej nie ma, bo fantastyczna jest raczej sytuacja świata przedstawionego – lekko dystopijna, a już na pewno “nie nasza”.\nHasło otrzymałam całkiem ciekawe i choć nie podaje go wprost, to raczej nikt nie powinien mieć problemów z jego odgadnięciem (znaczy: mam nadzieję, bo użyłam go metaforycznie i na dodatek nie dosłownie, ciekawa jestem, czy moja praca w ogóle zostanie zaliczona).\nPisało mi się całkiem nieźle, nie miałam większych blokad, zmieściłam się w limicie nie musząc nic przycinać, no i tekścik trochę długo sobie poleżał. Oby czytało się wam go tak płynnie, jak mnie się tworzyło. Za wszelkie błędy przepraszam : )\nPrzeczytali: regulatorzy, Finkla, tojestniewazne, CountPrimagen, Lissan al-Gaib, belhaj, SamotnyWilk, Anet\n6: Lissan al-Gaib, SamotnyWilk\n– Doktor Adam Kracy. – Jej głos przypomina rzężenie umierającej kobyły, a wyłupiaste oczy przewiercają na wskroś. – Wiek: czterdzieści cztery lata. Stan cywilny: wolny. Miejsce urodzenia: nieznane. Imiona rodziców: nieznane – tu robi pauzę i unosi spojrzenie znad papierów. – Profesja: Śmierciodawca.\n– Już nie – poprawia ją. – Teraz Odgrzebywacz. Odgrzebuję ludzi z dna. Metaforycznie rzecz ujmując.\n– Ach, tak. Oczywiście. A wie pan, że jest to czyn podlegający wysokiej karze?\n– Nie można zmieniać pracy?\n– Nie można ludziom odmawiać, czy też zniechęcać do śmierci, jeśli wcześniej wyrazili na nią zgodę.\nPomarszczona kobyła wypuszcza głośno powietrze i poprawia okulary.\n– Co zmotywowało pana do porzucenia tak szacownej profesji?\nAdam Kracy nie zastanawia się choćby przez chwilę.\nKobieta robi minę, jak gdyby pierwszy raz słyszała to słowo z ust byłego, ale jednak, Śmierciodawcy.\n– Przestudiowałam dokładnie pańską dokumentację i jestem w szoku. Dziesięcioletnia historia kariery bez zarzutu, nigdy nie wpłynęła na pana żadna skarga, nie dostał pan upomnienia. Prawie wszystkie zabiegi wykonane skutecznie i metodycznie. Jest nawet ustęp, że “Doktor Adam Kracy to Śmierciodawca, jakiego ludzie najbardziej potrzebowali: opanowany, niestrzępiący języka, o stalowych nerwach.” – Kobieta zdejmuje okulary i przeciera oczy dłonią. – A tu nagle takie dwa nieudane przypadki… Chyba rozumie pan powód wezwania i nie będzie zdziwiony, jeśli…\n– Jeśli opowiem wszystko z własnej perspektywy?\n– I możliwie najbardziej bezstronnie – potakuje kobieta.\nMężczyzna rozsiada się wygodnie, zakładając nogę na nogę i kładąc splecione dłonie na brzuchu.\n– Słyszała pani o Annie Rosie?\n– Ach, o pacjencie dwadzieścia pięć? – Kobieta wyraźnie ożywia się, zapragnąwszy usłyszeć znaną lokalnie historię z nowej perspektywy.\n– Ona faktycznie była moim dwudziestym piątym pacjentem tamtego dnia, ale nazywała się Anna Rosa. Może sobie to pani zapisać, żeby przypomnieć o tym przy okazji innym „doktorom”. – Jego przytyk złości kobietę, ale Adam Kracy nie zwraca na to uwagi. Myślami jest już zupełnie gdzieś indziej. Przed sutereną na ulicy Grząskiej.\nTo był dzień jak każdy poprzedni. Zacinał deszcz, ciemne chmury sprawiały wrażenie późnej nocy, a mroźne powietrze odbierało dech w płucach. Stanąwszy przed drzwiami mojej ostatniej pacjentki, spojrzałem na zegarek: dwadzieścia po ósmej. Za godzinę miałem być w domu. Ta myśl zawsze pomagała mi zwalczyć zmęczenie, które odczuwałem przez żmudność własnej pracy. Kiedyś wydawała się wzniosła – dawała ukojenie prawdziwie cierpiącym. Później wzywany byłem z powodu depresji, amputowanej kończyny, straconej córki czy syna, przewlekłego bólu głowy. Nowatorstwo zmieniło się w monotonię, a niegdyś niedostępna usługa w przelotny kaprys.\nZapukawszy do drzwi, poprawiłem krawat.\n– Dobry wieczór – zacząłem, gdy z wnętrza wychyliła się kobieca głowa. – Jestem spodziewany.\n– Ach… – stęknęła kobieta blednąc. – Pan do małej Aneczki? Proszę, proszę za mną.\nPodążyłem posłusznie, nie zwracając większej uwagi na wygląd pomieszczeń czy ludzi. Wolałem nie pamiętać. Nigdy nie wracać wspomnieniami.\nMój zawód wymagał pełnego skupienia i obojętności, ponieważ nie można było ulegać błaganiom o darowanie życia bliskim. Aż do momentu przybycia Śmierciodawcy, pacjent mógł złożyć podanie o wycofanie “Wniosku Dawania Śmierci”, ale było już na to za późno, kiedy przybywaliśmy.\n– Wynajęły małą suterenkę. Wie pan, pani Rosa nie pracuje, bo chora na serce, jej mąż dawno zmarły… – opowiadała gospodyni.\nJednak ja nie słuchałem. Nic mnie to nie obchodziło. Przyszedłem, aby wykonać swoją pracę. Dalszy potok słów utwierdzał jedynie w przekonaniu, że to właśnie gospodyni zapłaciła za usługę. Inaczej by tyle nie gadała, chcąc zagłuszyć poczucie winy lub obarczyć nim mnie. Bo może zrezygnuję? „Pal licho pieniądze, niechże pan po prostu wyjdzie!”, słyszałem nierzadko. Nie odpowiedziawszy, przy wtórze rozkładanej aparatury, zrozpaczeni padali na kolana i chowali twarze w dłoniach, a zdenerwowani wołali, że nie mam sumienia. Że nie jestem człowiekiem. Kilkukrotnie zastanawiałem się, kto jest nim mniej – ten, kto pozbawia kogoś życia bezpośrednio, czy ten, który robi to za pomocą pośrednika. W ogólnym rozrachunku chyba nie ma to znaczenia.\nTymczasem, pani Rosa nawet nie drgnęła, gdy cicho stanąłem przed łóżkiem dziewczynki. Anna była trupioblada, jednak lekki uśmiech nie schodził z jej ust. Wyglądała jak słodka laleczka, której ktoś zapomniał namalować kolory. Albo po prostu zindoktrynowana przez psychologów czekała na „akt wyzwolenia”.\nOtworzyłem walizkę i wprawnie zacząłem składać miniaturowe, platynowe rurki. Te plastikowe, szpitalne, nigdy się nie nadawały. Poza tym, element dozujący musiał składać się z jedenastu mocno przytwierdzonych części, nie będąc jednolitą całością, i musiał koniecznie składany być przy pacjencie i rodzinie. Dlatego zawsze trochę to trwało. Czasem w kompletnej ciszy, jak wtedy, czasem wśród zawodzeń i jęków. Później wyciągnąłem flakonik z jasnoniebieskim płynem (dla ludzi z chorobą krwi miał kolor jasnofioletowy – zawsze trzeba pilnie przestrzegać sprawdzania dokumentacji pacjenta). Jego wygląd był tak delikatny, jak łagodne było jego działanie. Żadnego bólu, żadnej świadomości, że to „właśnie już”.\nPo napełnieniu narzędzia płynem nadeszła część najważniejsza. Odkręciłem zawór.\nNie pamiętam twarzy pani Rosy, ani koloru ścian. Trudno jest mi obecnie przypomnieć sobie czy jedyna lampa stała po prawej, czy po lewej stronie w pokoju. Jak długo schodziłem po schodach. Ile krzeseł było w pomieszczeniu. Co ważniejsze: czy faktycznie w dokumentacji Anny Rosy widniało przeciwwskazanie plotonu?\nJeśli odpowiedź brzmi: tak, to wszystko, co nastąpiło zaledwie dwie sekundy później, zaistniało jedynie jako moja pomyłka.\nW świetle dogasającej żarówki Anna wyglądała jak koszmar rodem z najczarniejszych snów kata.\nW ciągu uderzenia serca z bladej dziewczynki zamieniła się w monstrum z odchodzącą skórą i z oczami zalanymi krwią. Do niedawna jeszcze tak wątłe rączki, teraz zacisnęły się ze zwierzęcą siłą na pościeli. Ciało wygięło się w idealny łuk, a głowa zaczęła nienaturalnie podrygiwać, rozpryskując naokoło pianę z ust. Stałem i patrzyłem na nią wzrokiem nic nierozumiejącego kocięcia.\n– Co to jest? – wycharczała pani Rosa. Poczułem kościste palce zaciśnięte na ramieniu. – Co pan zrobił?\nDrżącymi dłońmi wyciągnąłem dokumentację Anny. Pot zasłaniał mi całe pole widzenia, więc nie mogłem przeczytać, czy był tam ten ploton, czy nie. Wtedy dziewczynka zawyła głosem, który w niczym nie przypominał ludzkiego.\n– Proszę… POMOCY! – zaskomlała ustami pełnymi już nie piany, a krwi.\n– Ja nie… Nic nie rozumiem. Nigdy do niczego takiego nie doszło!\n– Niech pan coś zrobi, do diaska! – krzyknęła kobieta.\nI zrobiłem. Uciekłem.\n– Ha! A więc uciekł pan! – woła tryumfalnie stara kobyła.\nTik-tak. Elektryczny zegar wystukuje kolejne sekundy.\n– Tak – odpowiada Adam Kracy po kilku dłuższych chwilach.\n– Nie było to dokładnie niezgodne z prawem, bo w końcu w umowie jest przypis, że wykonawca nie ponosi odpowiedzialności za wszelkie efekty uboczne et cetera, et cetera, ale jednak nie podejrzewałam pana o taką impulsywność.\nMiędzy rozmówcami zapada cisza. Mężczyzna pochyla w zamyśleniu głowę.\n– Proszę mi powiedzieć – zaczyna – czy w przeciwwskazaniach był wpisany ploton?\nKobieta milczy uparcie, uśmiechając się z wyższością.\n– Niech pan opowiada dalej. Najlepiej o przypadku dwadzieścia… – poprawia się. – O przypadku Tomasza Osińskiego.\nDo pracy wróciłem po dwóch tygodniach. W Kantynie współpracownicy milczeli porozumiewawczo.\n– Ech, śliska sprawa. Prawdziwy koszmar Śmierciodawcy – skwitował jeden z nich, kładąc mi dłoń na ramieniu.\nDlaczego wróciłem? Chyba z obowiązku. W końcu to mogło zdarzyć się każdemu i naturalną koleją rzeczy było zaakceptowanie tego, co się stało. Na decyzji zaważyło również skrzywione poczucie moralności – miałem nadzieję naprawić swój błąd przez perfekcyjnie wykonane zabiegi.\nMimo to, odczułem niemałą ulgę, gdy Dyżurna wręczyła mi tamtego dnia listę zawierającą tylko jedno nazwisko: Tomasza Osińskiego z Alei Miedzi.\nZnowu deszcz, mróz i słabo zawiązany krawat. Znowu nawiedzające myśli o powrocie do domu. Nie chciałem tam być. Nie chciałem patrzyć w oczy rodziców, w których widniało jedynie martwe ukojenie, na ich usta krzyczące: „Tak będzie dla niego najlepiej“.\nJak w każdym przypadku i tym razem prowadzono mnie do najdalszego pokoju – tak jakby Tomasz był brudną tajemnicą, a nie dzieckiem skazanym na śmierć. Jednak teraz zapamiętałem wszystko. Skromnie, lecz elegancko umeblowaną kuchnię, sosnową meblościankę w salonie, a na niej puste, wolne od kurzu miejsca, na których jeszcze przed chwilą musiały stać zdjęcia rodzinne. Skrzypiącą podłogę. Niski sufit pokryty boazerią. Ściany pomalowane w kolorze umierającego słońca.\nOjciec chłopca, mężczyzna o surowej twarzy, lekko zapukał do pokoju.\n– Tomasz… Ach, nie śpisz? Przyszedł do ciebie doktor.\nOtworzył drzwi, po czym szybko umknął do salonu. Najwidoczniej wolał nie widzieć.\n– Dzień dobry – usłyszałem.\nPatrzył na mnie ukryty w cieniu, osiemnastoletni chłopak, sztywno siedzący w fotelu pod zasłoniętym oknem. Chciał sprawiać wrażenie silniejszego, niż pozwalał na to wiek. Mimo mocno uczepionych palców na podłokietnikach i wysoko uniesionej brody, czuć było odeń strach.\n– Witaj – odpowiedziałem, patrząc chłopcu prosto w oczy, co okazało się moją zgubą. Jego stalowoniebieski wzrok nieświadomie błagał o litość.\nTo było tak nienaturalne ze strony pacjenta, że stanąłem jak wrośnięty w ziemię.\nWłaśnie: „czy coś się stało?” To ja powinienem zadać to pytanie. Czy ojciec zmusza cię do zabiegu, czy może dzięki wpływom załatwił go bez twojej woli? A może to psycholog dokonał tak skutecznego procesu indoktrynacji? Czy to była twoja w pełni świadoma decyzja? Jeśli tak to dlaczego…\n– Dlaczego chcesz umrzeć?\nZapadła grobowa cisza. Żaden z nas nie spodziewał się tego pytania.\n– A dlaczego pan chce żyć?\n– Ponieważ… – Próbowałem zebrać myśli. – Nieważne jak bardzo daje nam w kość, życie to jedyna rzecz, która jest naprawdę nasza. Jak można pozwolić odebrać sobie i to? – Zdziwiłem tym i chłopca, i samego siebie.\n– Co? Przecież jest pan Śmierciodawcą! Jak pan może tak mówić? – Jego dłonie zaciskały się, to znów otwierały. – Poza tym… życie nie może mi już nic więcej zaoferować. Już od dawna nie jest moje – odpowiedział, podciągając kolana pod brodę. Był taki drobny. Taki niewinny.\nWcześniej tego nie dostrzegłem. Nie zauważyłem bezbronności własnych pacjentów w chwili przed śmiercią. Nieważne czy staruch, czy młodzik. Nawet w oczach celowo zindoktrynowanych błyskał ten nagły cień zwątpienia.\n– Naprawdę? Patrzę i widzę chłopca, na którego czeka piękne życie, jeśli po nie sięgnie.\nSpod cienia doszedł mnie gardłowy śmiech.\n– Piękne życie, tak? – Chłopak wstał i chwiejnie stawiał kolejne kroki. – A co pan powie o tym pięknie?! – krzyknął.\nJego twarz wydawała się rozpadać. Jak gdyby ktoś przyłożył ją do rozpalonego żelaza, bo policzki były zniekształcone, broda wydłużona, a łuki brwiowe zwisały smętnie. Po nosie zostały tylko odpychające resztki. Jedynie oczy zachowały ludzki wyraz – złowrogi, oskarżający wyraz.\n– Odebrano mi szansę na wspaniałe życie! Jest zniszczone, podarte, spalone! Nie ma! Nic już nie ma! – wypluł z siebie całą złość. To było tak, jakby temu młodemu, bo przecież zaledwie osiemnastoletniemu chłopcu, tylko ona pozostała.\nUsłyszałem kroki zmierzające do pokoju, więc szybko przekręciłem klucz w zamku.\n– Kto ci to zrobił? – spytałem, choć znałem odpowiedź. Do dziś nie wiem skąd, ale przeczucie mnie nie myliło. – To on, prawda? To twój ojciec?\nTomasz zaczął się cofać, spuszczając głowę i obejmując się ramionami. To przecież nie pierwszy raz, kiedy ktoś z kieszeniami wypchanymi forsą załatwiał taki „zabieg” dla rodziny. Usługa dawania śmierci stała się legalną i popularną opcją prezentową.\nW jednej chwili przypomniałem go sobie dokładnie: wysoki, suchy jak chrust i sztywny jak pień. Małe, czarne oczka. Usta wygięte w dobrotliwym lekceważeniu. W przeciwieństwie do innych ludzi, ani trochę nieprzytłoczony sytuacją.\n– Zapraszam – mówi. – Pośpiesz się! Chcę mieć to za sobą! Mam lepsze rzeczy do roboty! – myśli.\nOd razu coś mi w nim nie pasowało. Ale żeby własne dziecko… Nagle potwór zaczął pukać do drzwi. Nie zwracałem na to uwagi.\n– Powiedz mi, Tomku, dlaczego? Dlaczego to zrobił? Przecież to nienormalne.\n– A czy potrafi pan zrozumieć, co siedzi w ludzkiej psychice? Kiedyś było inaczej. Spokojnie. Aż pewnego dnia, ponad rok temu, pokłóciliśmy się. Nie byłem takim synem, jakiego chciał. Więc wepchnął moją głowę do rozpalonego kominka. Cudowny ojciec, prawda? Wymierza „sprawiedliwe kary” – jego głos był coraz bardziej cierpki. – Tak to określił. W szpitalu usprawiedliwił to wypadkiem.\nMężczyzna odszedł spod drzwi. Najwyraźniej uznał krzyk syna za nic niewartą błahostkę.\n– Zagroził, że jeśli komukolwiek powiem prawdę, to zrobi to ponownie i jeszcze raz i jeszcze raz. Aż do skutku. Później stałem się “politycznie niewygodny”, cokolwiek to znaczy. Psychologom mówiłem co chcieli usłyszeć. Jakoś odechciało mi się żyć w świecie, w którym śmierć nazywa się „wyzwoleniem”. Do diabła z tym wszystkim! Niechże pan zrobi to, za co panu płacą! – wychrypiał zdławionym od łez głosem i opadł ciężko na łóżko.\n– Wszystko będzie dobrze – zdołałem jedynie wyszeptać.\n– Wyszedłem i pożegnałem pana Osińskiego słowami, że usługę mi powierzoną wykonałem. Wtedy właśnie postanowiłem porzucić karierę Śmierciodawcy i zająć się czymś kompletnie przeciwnym. Później zostałem wezwany i oto jestem.\nKobieta wstaje powoli, by nacisnąć parę przycisków na konsoli, po kryjomu wycierając oczy.\n– Wyłączyłam nagranie. Zamknęłam drzwi. Proszę, czy mógłbyś… – niespodziewanie dla nich dwojga przechodzi na ty. Mówi głosem pełnym emocji, a jej niewypowiedziana prośba spotyka się ze zgodą ze strony Adama Kracego.\nByć może nie powinien mówić już nic więcej, ale wydaje się mieć niespotykany talent w ocenie ludzi.\n– Tomku – dodałem chwilę później. – Nie mogę spełnić prośby twojego ojca, dopóki nie stanie się ona w pełni twoją własną. Zabrania tego regulamin.\nOczywiście nie ma żadnego pisanego prawa. Chłopak zgodził się będąc w pełni władz umysłowych i żaden urząd nie zagłębia się w podłoże psychologiczne. Ja jednak nie byłem Śmierciodawcą. Już nie.\nTomek uniósł głowę.\nWstałem i podniosłem walizkę.\n– Nie dasz mi śmierci? – spytał.\n– Może później, jeśli wciąż będziesz jej pragnął. Proszę cię jednak, żebyś zastanowił się, czy warto odrzucać życie z powodu jednego człowieka.\nTomek zacisnął usta i w świetle, które jakimś cudem przedostało się przez zaciągnięte zasłony, nie wyglądał żałośnie. Wyglądał jak człowiek, który nigdy nie zaznał szczęścia, co było po stokroć gorsze.\n– Dobrze. Umówmy się, że przyjdę dzisiaj w nocy i jeśli wciąż będziesz chciał umrzeć, to spełnię twą prośbę bez słowa. W międzyczasie, za każdym razem, gdy usłyszysz kroki na korytarzu, to nieruchomo położysz się na łóżku. Twój ojciec będzie myślał, że jesteś martwy. Powiem mu, że Wywoźnicy przyjadą dopiero jutro. W razie czego jednak, musisz udawać martwego!\nPrzekręciłem klucz w zamku.\n– Ach, jeszcze jedno. Czy pan Osiński jest może na coś chory?\n– Eee… tak. Na hemofilię.\n– Na hemofilię powiadasz… To akurat świetnie się składa. Słyszałem, że to przykra choroba.\nZostawiłem rozkojarzonego chłopaka, a ojcu powiedziałem prawdę: że jego syn już niedługo będzie w końcu wolny.\nTrzy mililitry niebieskiego roztworu. Wystarczająco dużo, żeby zadziałało, ale na tyle mało, żeby móc zastanowić się nad definicją śmierci. To był najdłuższy kwadrans w jego życiu.\nStałem nad łóżkiem pana Osińskiego, szanownego sędziego i najbardziej wpływowego człowieka w mieście, którego nie zdołały ocalić ani pieniądze, ani znajomości. Według oficjalnej dokumentacji syn uczył się w szwedzkim internacie, a żona umarła dziesięć lat temu.\n– Współczuję śmierci żony. Rzeczywiście zachorowała czy może przez przypadek zasnęła w kuchni z odkręconym gazem? – zapytałem, nie zwracając uwagi, że adresat wył i rzucał się po pościeli. – Ależ proszę nie krzyczeć. Przecież to nie boli.\nZakręciłem zawór. Mężczyzna zaczął łapać powietrze jak ryba wyrzucona na brzeg.\n– Cze-czego chcesz, świrze? – wychrypiał.\n– Chyba to jego powinieneś spytać.\nZza moim pleców wychylił się Tomek. Położył dłoń na czole ojca.\n– Wszystko będzie dobrze – szepnął, po czym sięgnął ręką do zaworu.\n– Nie, nie, nie – mamrotał kręcąc głową – Błagam! NIE!\n– Boisz się śmierci, tato? To przecież nic takiego.\nNiebieski roztwór znów przelał się przez platynową rurkę wprost do ciała biednego hemofilika. Pan Osiński ukrywał wiele rzeczy w swojej dokumentacji, również własną chorobę. Dlatego nie wiedziałem, iż fiolka, którą powinienem był wyjąć, powinna być fioletowa! Skąd mogłem wiedzieć, że zastosowawszy nie tę, co trzeba, mogę doprowadzić do takiego stanu rzeczy!\n– Mam jeszcze jeden roztwór w walizce, jeśli wciąż jesteś chętny – zaproponowałem, gdy razem z Tomkiem przestąpiłem próg domu.\nTym razem mroźne powietrze przyjemnie chłodziło rozemocjonowane twarze.\n– Nie. Już nie. Jeszcze nigdy nie było mi lepiej.\nAdam Kracy, czterdziestoczteroletni Odgrzebywacz, wstaje i zapina guziki kamizelki. Pod naporem oskarżającego spojrzenia kobiety mówi:\n– Pan Osiński nie zginął tamtej nocy. Jak wiadomo, trzy mililitry nie są do tego zdolne.\n– Szkoda – zgadza się mężczyzna. – Jednak nie byłem już wtedy Śmierciodawcą. Co do chłopca… poszedł swoją drogą. Nie miałem obowiązku go zatrzymywać.\nMężczyzna zakłada kapelusz i cierpliwie czeka, aż kobieta – Najwyższa Sędzia w Komisji Etyki Śmierciodawców – orzeknie wyrok.\n– Jesteś wolny. Na mocy nadanych mi uprawnień nie znajduję niczego, co byłoby niezgodne z prawem. W końcu sądzę Śmierciodawców, a ty ewidentnie nigdy nim nie byłeś.\nWydaje się, jak gdyby nagle w pokoju zrobiło się jaśniej. Twarz kobiety nie jest już taka surowa, wręcz można dostrzec w niej radość, która odmładza każdego człowieka.\n– Pani Rosa zataiła prawdę – odzywa się jeszcze, zanim mężczyzna otworzy drzwi. Plotonu nie było w dokumentacji.\n– Dziękuję. – Jeśli dobrze się przyjrzeć, w kącikach jego ust można dostrzec uśmiech. Taki prawdziwy, taki, który pojawia się pod naporem największej ulgi.\n– Nie, to ja dziękuję. Otworzyłeś mi oczy. Do widzenia i… pozdrów chłopca – mruga porozumiewawczo.\n– Jestem! – woła od progu młody mężczyzna w masce zasłaniającej całą twarz, a wyobrażającej głowę ptaka. Nosi ją raczej dla wygody innych, niż dla własnej, bo jest do swojego kalectwa już przyzwyczajony. Przypomina mu o czymś ważnym.\nPo chwili wyjmuje z torby duży plik kartek i po kolei wkłada je do odpowiednich rubryk. Na wierzchu zostawia tylko kilka z nich.\n– Coś ciekawego? – pyta drugi mężczyzna, starszy, ale nie mniej podekscytowany.\n– Jedna dziewczyna w Wielkiej Brytanii, o dziwo, nikt nie zwrócił uwagi, że ktoś w śpiączce raczej nie jest zdolny do podejmowania jakichkolwiek decyzji, mężczyzna w USA – jawnie sprzeciwiał się zabiegom – i starsza kobieta z Warszawy – kwestia spadku.\n– Hm. W takim razie dużo pracy przed tobą.\n– Przede mną? – Śmieje się młodszy.\n– No tak. W końcu przekonywanie ludzi nie jest łatwe. Wiem to z doświadczenia! Ty będziesz pracował, a ja… – ciągnie, wyjmując z walizki fiolkę o delikatnym, bladoniebieskim odcieniu. – A ja się trochę zabawię.\nmężczyzna, 19 lat, Wołomin | 07.12.16, g. 20:07\nSmutne, całkiem mnie przybiłaś tym tekstem… Śmierć nie jest łatwym tematem, ale ty przebrnęłaś przez to dosyć gładko i tak pięknie! Nie mogłem oderwać się od lektury, a postać młodego Tomka mnie urzekła. Co nie zmienia faktu, że jestem smutny .\nmężczyzna, Gdańsk | 07.12.16, g. 20:10\nMam mieszane uczucia, co do realizacji pomysłu, bo on sam jest przedni. Wolałbym bardziej wysublimowaną przemianę Adama, natury psychologicznej, emocjonalnej, niż wzrokowej. Mam na myśli wypadek z małą Anią. Ale dojrzałości w tekście nie można ci odmówić. Na 18 lat to masz jej całkiem sporo. Tekst nie wygra, ale w przyszłości będzie lepiej :)\nmężczyzna, 19 lat, Wołomin | 07.12.16, g. 20:16\nAle czemu od razu takie mroczne scenariusze?! Nigdy nie wiadomo co się może wydarzyć, a szansę na wygraną ma każdy autor. Chociaż ten wątek z Anią tak jakoś przebrzmiał szybko i stracił na znaczeniu na rzecz Tomasza. Wszystko przed tobą droga autorko! I mówię to jako twój konkurent.\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 07.12.16, g. 20:34\nPrzepraszam, Wilczku :( Opowiadanie wesołe nie jest, to prawda, ale kończy się dosyć dobrze. Przyznam, że Tomek wzorowany był poniekąd na mnie (stąd jego 18) – znaczy nie od strony problemów, ale od strony psychologicznej. Za to Adam na mojej nauczycielce, która pozwoliła mi przejrzeć na oczy. Nie chcę przybliżać tutaj własnego życia prywatnego, ale mogę śmiało powiedzieć, że miała to być polemika na temat słuszności eutanazji. Takie “co by było gdyby…” Dzięki za przeczytanie ;)\nA to czy tekst wygra, czy nie wygra nie ma dla mnie większego znaczenia, Darconie ;) Łatwiej jest coś ukończyć, kiedy wisi nad tobą deadline i narzucony, jednak mocno swobodny temat, stąd udział w konkursie.\nmężczyzna, 19 lat, Wołomin | 07.12.16, g. 20:39\nRozumiem Lano. Wbrew pozorom, życie nastolatków łatwe nie jest, ale grunt to przeć do przodu!\nmężczyzna, 29 lat, Koszalin | 08.12.16, g. 00:10\nWitaj, tekst jest bardzo fajny! Choć na początku bardzo nie jasne jest o co chodzi i trzeba chwili by się połapać kto co mówi. Przez to początek źle rzutuje na pierwsze wrażenie tekstu. Później na szczęście jest tylko lepiej. Napisane sprawnie, czyta się na jeden wdech. Im dalej tym bardziej wciąga. Koniec najprzyjemniejszy, odrobinę rozjaśnia mroczność tekstu. Sam pomysł na śmierciodawcę w mojej ocenie świetny :) Pozdrawiam!\nkobieta, Łódź | 08.12.16, g. 00:57\nLano, zaskoczyłaś mnie wyznaniem, kto jest pierwowzorem jednej z postaci. Opowiadanie należy do tych trudniejszych, porusza sprawy ważkie, ale uważam, że poradziłaś sobie z zadaniem bardzo dobrze. Zakończenie pozwala mieć nadzieję, że z czasem Twoja twórczość będzie pewnie jaśniejsza i coraz lepsza.\nWykonanie pozostawia jeszcze nieco do życzenia, ale jestem przekonana, że pokonasz trudności i Twoje kolejne opowiadania będą napisane coraz lepiej. ;-)\nA wie pan, że jest to czyn wysoko karany? – Czy karanie delikwenta na dachu najwyższego drapacza chmur wystarczy, czy trzeba wejść jeszcze wyżej?\nProponuję: A wie pan, że jest to czyn podlegający wysokiej karze?\n…nigdy nie dostał pan żadnej skargi ani upomnienia. – Skarg się nie dostaje.\nProponuję: …nigdy nie wpłynęła na pana żadna skarga, nie dostał pan upomnienia.\nJego uwaga złości kobietę, ale Adam Kracy nie zwraca na to uwagi. – Powtórzenie.\nStanąwszy przed drzwi mojej ostatniej pacjentki… – Stanąwszy przed drzwiami mojej ostatniej pacjentki…\nWynajęły małą suterenkę na dole. – Masło maślane. Suterena nie może znajdować się wysoko.\nZa SJP: suterena, suteryna «część budynku znajdująca się pod parterem, częściowo poniżej poziomu ziemi, wykorzystywana np. na warsztaty lub tanie mieszkania»\nWyglądała jak słodka laleczka, której ktoś zapomniał namalować kolorów. – …której ktoś zapomniał namalować kolory.\nW ciągu uderzenia serca z bladej dziewczynki zamieniła się w trupa z odchodzącą skórą i w monstrum z oczami zalanymi krwią. – Czy dziewczynka zmieniła się w dwie istoty – trupa i monstrum?\nStałem i patrzyłem na nią wzrokiem nic nierozumiejącego kocięta. – …kocięcia.\nW Kantynie spotykałem się z milczącym porozumieniem ze strony współpracowników. – Dlaczego kantyna jest napisana wielką literą?\nNa decyzję zaważyło również skrzywione poczucie moralności… – Na decyzji zaważyło…\n„Tak będzie dla niego najlepiej.” – „Tak będzie dla niego najlepiej”.\nPonownie prowadzono mnie do najdalszego pokoju… – Czy wcześniej był już u Tomasza Osińskiego?\n…meblościankę w salonie, a na niej puste, odciśnięte od kurzu miejsca, na których jeszcze przed chwilą musiały stać zdjęcia rodzinne. – Raczej …puste, wolne od kurzu miejsca…\nOjciec chłopca, mężczyzna o surowej twarzy, lekko zapukał do pokoju chłopca. – Powtórzenie.\nTo było tak, jakby temu małemu, bo przecież zaledwie osiemnastoletniemu chłopcu… – Raczej: To było tak, jakby temu młodemu, bo przecież zaledwie osiemnastoletniemu chłopcu…\nO osiemnastolatku, nawet niewysokim i chorym, nie powiedziałabym, że jest mały.\n…więc szybko przekręciłem zamek w drzwiach. – Można przekręcić klucz w zamku, ale zamka w drzwiach przekręcić nie można.\nWyszedłem i pożegnałem pana Osińskiego ze słowami, że usługę mi powierzoną wykonałem. – Wyszedłem i pożegnałem pana Osińskiego słowami, że…\n…niespodziewanie dla ich dwojga przechodzi na ty. – …niespodziewanie dla nich dwojga przechodzi na ty.\nW międzyczasie, za każdym razem, jak usłyszysz kroki na korytarzu… – W międzyczasie, za każdym razem, gdy usłyszysz kroki na korytarzu…\nPrzekręciłem zamek w drzwiach. – Przekręciłem klucz w zamku.\nCo do chłopca… poszedł swoją stroną. – Co do chłopca… poszedł swoją drogą. Lub: Co do chłopca… poszedł w swoją stronę.\nmężczyzna, 102 lata, Katowice | 08.12.16, g. 09:32\nDobre, bo mocne! Dużo emocji, ale dość dobrze wybrzmiewających. Choć taka nagła przemiana specjalnie prawdopodobna nie jest, tak jak i jakieś nagłe przebudzenie człowieczeństwa u sędziny. To powinni być już ludzie zahartowani, bez uczuć nieomal (jak lekarze-onkolodzy nie przymierzając). Ale podoba mi się wydźwięk tego opowiadania. Bardzo!\nStyl co prawda jeszcze lekko chropawy, ale zawsze uważałem, że najważniejszy jest pomysł. A ten jest tu prima sort !\n– „szanownej profesji” – tu powinno być „szacownej profesji”;\n– „składać się z jedenastu(…) części, a nie jednolitej całości” – nie można składać się z całości, raczej „składać się z jedenastu(…) części, nie będąc jednolitą całością”;\n– jasnoniebieski i jasnofioletowy płyn u Anny Rosy – jak rozumiem to ma znaczenie w części z Osińskim, ale tu Kracy wyjmuje jasnoniebieski płyn, a potem mówi o jasnofioletowym, co sprawia wrażenie pomyłki;\n– „tic-tak” – raczej „tik-tak”;\n– „milczącym porozumieniem ze strony współpracowników” – raczej „milczącym współczuciem” albo „współpracownicy milczeli porozumiewawczo”;\n– „szanownego sędziego” – „szacownego sędziego”.\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 08.12.16, g. 12:46\nReg, czekałam na Ciebie :) W moich dwóch poprzednich opowiadaniach świetnie wyszukałaś błędy (jak czynisz to zresztą za każdym razem), a wiedziałam że i w tym na pewno jakieś się znalazły. Błędy poprawiłam oprócz Kantyny, bo chodziło w tym przypadku o nazwę własna = “siedziba” Śmierciodawców na konkretnym terenie. Nie wyjaśniłam tego w opku, bo nie wydało mi się istotne.\nA co do schodzenia na dół do sutereny… cóż, wciąż łapię się na takich głupich błędach. Chwilę przed publikacją usunęłam “zwisały ku dołowi” ;)\nStaruchu, tobie również dziękuję. Wiem, że przemiana dosyć nagła, ale koniecznie chciałam, żeby skończyło się dobrze, a limit znaków nie pozwolił mi na nic dłuższego :( Styl wciąż mi się poprawia (mam nadzieję), więc powinno być coraz lepiej :)\nkobieta, Łódź | 08.12.16, g. 13:02\nDziękuję, Lano. Miło być oczekiwaną. :)\nMiła jest także świadomość, że uznałaś uwagi za przydatne. A skoro poprawiłaś usterki, z przyjemnością klikam Bibliotekę. :D\nmężczyzna, 24 lata | 08.12.16, g. 19:34\nHej. Podobało się, chociaż nie bez zastrzeżeń. Jak wspomniał Staruch (ciekawa rzecz, czuję się zakłopotany wypowiadając/pisując nick użytkownika. Staruchu, wybrałeś pseudonim wprowadzający rozmówcę w dyskomfort! :P): przemiany są bardzo nagłe i dość niespodziewane. Z drugiej strony, bez nich tekst byłby mniej ciepły w odbiorze (może poza ostatnim motywem…). Limit znaków, myślę, przeszkodził w umotywowaniu pewnych decyzji.\nUważam również, że granie na motywach dzieci w obydwu przypadkach przedstawionych w tekście, to trochę pójście na łatwiznę. To zawsze działa na ludzi i nie trzeba wtedy nawet wiarygodnie budować krzywdzonej postaci. W przypadku jednego pacjenta, Tomka, ze względu na zakończenie, rozumiem wybór. Ale że aż w dwóch przypadkach…\nDialog z Tomkiem przebrzmiewa trochę nienaturalnie. Przestraszony chłopak nie dość że buduje składnie zdania, to jeszcze robi to ze sznytem dorosłego. Tak więc, mimo że zrobiłaś z niego fizycznie dziecko, to wplotłaś do wnętrza osobę dojrzałą. Taki nieuargumentowany dysonans.\nDodatkowo dziecko zbyt łatwo przechodzi z posłuszeństwa wobec otoczenia, do krzywdzenia własnego ojca. Takie pstryknięcie palcem, trochę spłycone podejście do tematu. Z ofiary robi potwora i w pewnym momencie przestałem mu współczuć. Nie wiem, czy to było zamierzone. Należy pamiętać, że relacje rodzinne, nawet gdy jedna ze stron jest bardzo krzywdzona, potrafią być skomplikowane. Ofiary potrafią bronić oprawców. Niestety.\nNie podoba mi się wydźwięk ostatniej sceny. Generalnie, oko za oko do mnie nie przemawia, zatem traktuję, jakby jej w tekście nie było ;).\nCzasami coś mi zgrzytało w budowaniu obrazów, np: “Skromnie, lecz elegancko umeblowaną kuchnię, sosnową meblościankę w salonie, a na niej puste, wolne od kurzu miejsca, na których jeszcze przed chwilą musiały stać zdjęcia rodzinne. Skrzypiącą podłogę. Niski sufit pokryty boazerią. Ściany pomalowane w kolorze umierającego słońca.” – ostatnie zdanie opisu zdaje się zbyt odstawać od oszczędnie budowanego opisu. W tym wypadku to już jednak czepialstwo prima sort.\nZauważyłem, że dzisiaj dużo marudzę. I między innymi właśnie dlatego, że wydźwięk całości mi się spodobał, a czytało się przyjemnie pomimo “marudnego nastroju”, klikam bibliotekę. Trochę jako motywację, ale i zachętę do pisania nawet cieplejszych tekstów (wciąż się gniewam za ostatnią scenę).\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 08.12.16, g. 20:27\nRównież witam, Słowiku :)\nDzięki za tak rozbudowaną opinię, normalnie wow!, i za klik do biblioteki, czyli motywację (trochę mnie nim zdziwiłeś, bo w sumie dużo rzeczy ci “zgrzytało” ; ))\nPrzede wszystkim muszę chyba sprostować zakończenie: kończy się dobrze! Adam zaczął mścić się na bogaczach, którzy w legalny, ale przeokrutny sposób pozbywali się niechcianych problemów (tj. bliskich czy po prostu wrogów). Dziewczyna w śpiączce nie mogła na zabieg się nie zgodzić, a inni pewnie zostali zaszantażowani lub “przekonani” do śmierci. Za to Tomek robił to, co wcześniej zrobił z nim Adam – przekonał. Przekonywał czy też uwalniał od wpływów indoktrynacji poszkodowanych “pacjentów”. Adam, pytając “coś ciekawego?” miał na myśli, czy są ludzie, którzy nie podjęli decyzji o śmierci świadomie. Być może jednak, tak właśnie to zrozumiałeś i mimo to zakończenie ci się nie podoba. W takim razie – przykro mi :(\nCo do dzieci – masz rację, ale szczerze, dopiero teraz to dostrzegłam. W przypadku Ani faktycznie miało to być “granie na emocjach”, ale już w przypadku Tomka chodziło mi po prostu o osobę młodą – dorosłą jedynie według prawa. Cóż, takie błędy początkujących – chcą coś przekazać i nie zawsze dostrzegają bezsens lub pójście na łatwiznę.\nJeszcze jedynie ustosunkuję się do opisów – jestem maturzystką, więc kilka tygodni temu skończyłam czytać Dżumę. Ogólnie jest to powieść napisana w bardzo takim… obiektywnym stylu, jednak od czasu do czasu Camus używał niezwykłych, trochę niepasujących opisów właśnie. Nie chcę się z nim porównywać, tylko po prostu czasem do mojego sposoby pisania wnikają pewne sposoby pisania innych autorów, których mam świeżo w pamięci. W podanym przez ciebie przykładzie chciałam zwrócić uwagę na ukrytą wrażliwość Adama, ale cóż… wyszło jak zwykle :)\nJeszcze raz dziękuję Słowiczku za tak piękne trele ;)\nI dziękuję ci Reg za klika!\nkobieta, Łódź | 08.12.16, g. 20:32\nLano, nie mogłam nie kliknąć. ;-)\nmężczyzna, 24 lata | 08.12.16, g. 20:51\nRozumiem tekst i zło, które spotykało postaci. Raczej nie było tu nic łatwego do pominięcia. Jest przejrzyście i klarownie.\nChodzi raczej o to, że nie jestem zwolennikiem podanego tutaj rozwiązania. Prostowanie zła, ratowanie z jego szponów owieczek, jego piętnowanie, podjęcie jakiejś walki. To stanowi o cieple tekstu. Ale nagła chęć do czynienia innym krzywdy, nawet jeśli “usprawiedliwionej”, kłóciła mi się z motywami powodującymi przemianę Adama. Poruszyło go zło popełnianych czynów, a jednocześnie sam podąża w takim kierunku. Dla mnie tekst na tym traci, burzy trochę sympatię do postaci zarówno exŚmierciodawcy jak i Tomka. Odbiera im niewinność, bardzo brutalnie.\nCo do opisów, jak wspomniałem, to już czepialstwo. A wpływu innych autorów nikt się nie ustrzeże. Dopiero spomiędzy ich obrazu, z czasem, zaczyna prześwitywać styl własny. Nie zawsze w sposób świadomy. Dobrze, że korzystasz z tych dobrych przykładów. Bardzo bardzo.\nTrzymaj się i powodzenia w konkursie :).\nkobieta, Łódź | 08.12.16, g. 21:41\nCiekawy tekst, dojrzały. Musiałam wrócić do listy haseł, żeby znaleźć jakieś pasujące i wydaje mi się, że tylko jedno się nadaje. Oryginalnie potraktowałaś temat.\nBardzo fajny pomysł na głównego bohatera.\nTwoje podejście to też fantastyka. Myślę, że można zaryzykować określenie socjo-SF. Interesujący świat wykreowałaś.\nmężczyzna, Rumia | 09.12.16, g. 09:19\nNajwyższa Sędzia. Sędzina to żona sędziego.\nmężczyzna, 102 lata, Katowice | 09.12.16, g. 10:59\nNevazie, pozwól że się nie zgodzę. Sędzina to żona sędziego, owszem, ale w tym znaczeniu tego słowa używa się w starannej, oficjalnej polszczyźnie. Obecnie coraz częściej używa się takich, związanych z płcią, nazw zawodów – patrz filozofka, ministra itd. Czyli obecnie sędzina to także kobieta wykonująca zawód sędziego (zobacz tutaj – http://www.rjp.pan.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1010:sdzia-sdzina&catid=44&Itemid=145 ).\n@Mały Słowik – mój nick wybrałem dosyć dawno temu i nie sprawia mi on dyskomfortu. A patrząc na wiek co poniektórych tu piszących – uważam go tym bardziej za adekwatny :).\nmężczyzna, Rumia | 09.12.16, g. 11:12\nStaruchu, pozwól, że pozostanę przy swoim. To nie była polszczyzna potoczna, z kontekstu ewidentnie wynika, że chodzi o oficjalny tytuł : ).\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 09.12.16, g. 12:32\nNevaz, zgadzam się. Myślałam jednak, że przez ruchy feministek ta forma jest obecnie poprawna. Zmieniam w takim razie i dzięki za zwrócenie uwagi :)\nmężczyzna, Rumia | 09.12.16, g. 12:53\nPrzykłady filozofki i ministry są o tyle nieadekwatne, że sędzia kończy się na “a” i całkiem naturalnie odmienia się w rodzaju żeńskim : ). Być może, w związku ze stopniem sfeminizowania wymiaru sądownictwa, za kilkadziesiąt lat zaczniemy używać formy “sędź” na określenie mężczyzny sędziego. No bo przecież nie sędzin ;).\nkobieta, Łódź | 09.12.16, g. 13:01\nSędzin to mąż sędzi? ;-)\nmężczyzna, Rumia | 09.12.16, g. 14:00\nTak jak wiedźmin to mąż wiedźmy ^ ^.\nZ tego miejsca przepraszam autorkę za offtopy, bo tekst zasługuje na uwagę znacznie bardziej niż językowe niuansiki. Myślę, że gdy zbiorę myśli, powrócę do niego z dobrze uzasadnionym bibliotecznym punktem : >.\nmężczyzna, 29 lat, Koszalin | 09.12.16, g. 14:22\nAleż autorzy lubują się w komentarzach pod ich tekstami a ciekawe są takie niuanse : )\nmężczyzna | 09.12.16, g. 16:20\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 09.12.16, g. 16:44\nNie ma sprawy, Nevaz. Tak jak Mytrix napisał – ciekawie się czyta o językowych niuansach pod własnym tekstem. Ogólnie polski jest językiem bardzo przewrotnym, ale i niezwykle fascynującym :>\nCieniu! Twoja dzisiejsza kropka jest tak ładna, jak jeszcze nigdy dotąd nie była :)\nmężczyzna | 09.12.16, g. 17:13\nDzięki, wprawiam się.^^\nmężczyzna, Rumia | 09.12.16, g. 20:29\nSpodobał mi się wybór tematu – eutanazja to jeden z dylematów współczesnej etyki, więc już za próbę zmierzenia się z nim, masz małego plusa. Co więcej, w twoich postaciach jest życie : ). Nie jest trudno wczuć się w dylematy głównego bohatera. Pomaga w tym dobrze budowany klimat tekstu, który tworzyłaś opisami emocji towarzyszących “zabiegom”.\nTrochę naiwnym wydał mi się ostateczny werdykt Najwyższej Sędzi – nie bardzo rozumiałem jej motywację, ale jakoś szczególnie mi to nie przeszkadzało. Potem zajrzałem do komentarzy i widzę, że choć nie zgodziliśmy się ze Staruchem, co do pisowni, co do osobowości tej pani mamy bardziej zbieżne poglądy ;).\nkobieta, 22 lata, Kraków | 09.12.16, g. 21:32\nmężczyzna, Kraków | 10.12.16, g. 18:05\nPoczątek bardzo dobry, opisy bohaterów i wnętrz – plastyczne, sam pomysł – mocny.\nAle nie zgodzę się, że zakończenie dobre. Zakończenie jest bardzo złe, nie w sensie warsztatowym, tylko jeśli chodzi o jego znaczenie. Śmierciożerca z płatnego zabójcy, stał się samozwańczym mścicielem i dokooptował sobie do pomocy młodego kalekę, któremu obiecał nowe lepsze życie. Ja wiem, że współczesna socjologiczna SF widzi przyszłość w ciemnych barwach, ale daję słowo: dawno żaden tekst mnie tak nie przygnębił!\nNie zrozum mnie źle – tak silny przekaz, wynika w znaczącej mierze z twojego dobrego warsztatu (mocniej zazgrzytała mi tylko trzykrotnie użyta “indoktrynacja”). Piszesz lepiej niż dobrze. Ale jeżeli nazywasz to zakończenie dobrym, w sensie “szczęśliwym”, to ja wysiadam. Taka młoda i taka cyniczna…\nMój odbiór jest pewnie wypaczony tym, że w pracy zawodowej często spotykam się z problemami bioetyki i traktuję je bardzo poważnie. Napisałem tu nawet jedno opowiadanie dotykające kwestii nie tyle eutanazji, co zaprzestania terapii uporczywej, ale pod koniec zawahałem się i z szacunku do tematu finał tego opowiadania zostawiłem niejednoznaczny. Może dlatego tak bardzo dotknęło mnie Twoje rozwiązanie.\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 10.12.16, g. 23:02\nDzięki za szczerą opinię, coboldzie. Tekst w zamierzeniu miał przygnębiać, wzbudzać emocje. Nie myślałam tylko, że będą tak negatywne.\nCo do zakończenia – napisałam, że kończy się”dosyć dobrze”, a nie “szczęśliwie”, bo radosne faktycznie nie jest… Jednak na początku miało być kompletnie inaczej (zazwyczaj najpierw przychodzi mi do głowy pomysł na zakończenie, a dopiero później na akcję, czyli środek). Weselej i optymistyczniej. Chciałam, żeby czytelnik na koniec uśmiechnął się, aniżeli przygnębił. Ale…\nTekst pisałam przez ok. trzy tygodnie, z czego ten ostatni przepełniony był niezbyt radosnymi wydarzeniami (tzw. “trudne życie nastolatków”), co ostatecznie wpłynęło na to, jak myśli układały mi się podczas pisania. Gdy postawiłam ostatnią kropkę i kiedy wstawiałam opowiadanie na stronę, wydawało się dobre. Teraz, po opiniach czytelników, a w szczególności twojej, faktycznie doszedł do mnie cały ten cynizm i wręcz absurdalność. To chyba jedyny taki mój tekst – zazwyczaj piszę bardziej optymistycznie, bo wolę pokazywać piękno życia, niż brzydotę, którą każdy z nas doświadcza pewnie na co dzień. Mimo to niezbyt właściwym posunięciem byłaby teraz zmiana, więc zostawię je takim “dołującym”. Mam tylko nadzieję, że moje przyszłe opowiadania bardziej ci się spodobają całościowo ;)\nDzięki, Nevaz. Jak wiadomo tworzenie “żywych” postaci jest zawsze bardzo trudne. :)\nmężczyzna, 19 lat, Wołomin | 10.12.16, g. 23:12\nDroga Lano! Kopnij w cztery litery te problemy nastolatków. W obecnych czasach są to rzeczy podłe, ale można je zlekceważyć. Żyj dla ludzi, których kochasz i, których lubisz, a nie dla problemów. Twórz dalej, bądź sobą i walcz z systemem oraz schematami. Nie ulegaj schematycznemu, szkolnemu myśleniu! U mnie w liceum nazywa się to syndromem “Sobieskiego” od osoby, której imię przywłaszczyła sobie moja szkoła ( jakby co to chodzę do LXXV LO IM. Jana III Sobieskiego w Warszawie).\nmężczyzna | 10.12.16, g. 23:39\nNo no, jestem pod wrażeniem. Porównując ten tekst ze Srebrnym Królem Nocy, muszę przyznać, że odnotowałaś bardzo duży postęp, Lano :)\nI pod względem warsztatowym – nadal są zgrzyty (momentami nadużywasz “był” – jak to wyeliminujesz, tekst będzie zgrabniejszy), choć czyta się płynnie, jak i fabularnym – historia jest zajmująca, a tematyka interesująca.\nTrochę zaskoczyło mnie łączenie eutanazji z ludźmi, którzy nie są w śpiączce bądź terminalnie chorzy (zaawansowany nowotwór, te sprawy), ale rozumiem, że chciałaś nieco rozszerzyć działalność “Śmierciodawców”.\nPomysł z zabójstwem – jak dla mnie słaby, muszę zgodzić się z Coboldem. Rzeczywiście, Adam pokazał Tomkowi jak czerpać przyjemność z życia… Trochę rzutuje to na jego przemianę, jak dla mnie.\n– Coś ciekawego? – pyta drugi mężczyzna, straszy, ale niemniej podekscytowany.\n“nie mniej” albo “równie". Niemniej ma inne znaczenie ;)\nWstawiłaś fragment reprezentatywny? Jeśli tak, to potwierdź – postawię stempel jakości ;)\nmężczyzna, Kraków | 10.12.16, g. 23:46\nPrzeczytałem sobie Twoją dewizę na stronie głównej – i tak trzymaj!\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 11.12.16, g. 00:28\nWilczku, oprócz tego, co w wiadomości, to dodam jeszcze, że dokładnie tak właśnie żyję! Naprawdę :) Dlatego mam takie problemy z matematyką. Ja i ona jesteśmy na wojennej ścieżce – ona jest logiczna, a ja buntownicza – nie będę się uczyła głupich ciągów i nudnych wielościanów. Nie, i basta!\nCountPrimagen, miałam nadzieję, że ktoś zauważy tę zmianę. Nie było mnie na portalu przez kilka miesięcy, ćwiczyłam i rozmyślałam. Poza tym Srebrny… pisany był na szybko, więc bardzo niechlujnie :)\nWstawiłam. I za stempel z góry dziękuję! To wielka radość dla mnie, naprawdę!\nmężczyzna | 11.12.16, g. 00:48\nA zatem – służę ;)\nLiczę również, że tym razem zostaniesz z nami na dłużej :)\nmężczyzna, Byczyna | 11.12.16, g. 17:30\nNapisane bardzo sprawnie – sam chciałbym tak pisać, kiedy byłem w Twoim wieku. Główny motyw fantastyczny (Śmierciodawca) też ciekawy. Podobał mi się. Motywy społeczne (chłopiec okaleczony przez złego ojca – a jakże, ojcowie to samo zło – któremu to ojcu wydaje się, że wszystko może, bo taki bogaty jest, itd) bardzo oklepane, wręcz hollywoodzkie. Niczego nowego tu niestety nie było.\nUmieszczenie niektórych fragmentów jest dla mnie niezrozumiałe… np. po co opowieść o tej dziewczynce, co to się w łuk wygięła? Na moje to niczego nie wniosło do historii (albo też bardzo mało). Taki trochę zapychacz z tego wyszedł. Uroczy, ale zapychacz.\nZa to narracja w pierwszej osobie wyszła świetnie. Charakteery postaci oddane przekonująco, dialogi też niezłe.\nOgólnie z mojej strony na plus\nmężczyzna, Grodzisk Mazowiecki | 12.12.16, g. 15:37\nHa! Bardzo dobre opowiadanie :) Czytało się wyśmienicie, pomimo ponurej tematyki. Wystąpił u mnie efekt „chcę więcej”, koniecznie z paskudnym zakończeniem.\nCo do przemiany bohaterów – uległość może przerodzić się w gniew, a od gniewu i złości łatwo przejść do agresji. Młodzian wydaje się łatwo ulegać wpływom. Pojawia się autorytet, mentor, ktoś zainteresowany, ktoś zwracający uwagę i mamy gotowy przewrót. Dodając do tego szczyptę freudyzmu, czyli typowego dla młodzieńczego wieku pożądania uśmiercenia własnego ojca, wygląda to nawet logicznie. Super. Może skrótowo opisane, ale takie wymogi.\nNa temat zaś przemiany głównego bohatera warto dyskutować, czy była ona rzeczywista. Wg mnie – nie, to przemiana pozorna. Jak u wielu buntowników, rewolucjonistów, którzy, próbując wywrócić system, stosują metody identyczne do tych, przeciwko którym podejmują walkę. Lub jeszcze gorsze, bardziej drastyczne, bestialskie. Strony podręczników historii nie roją się od Ghandich czy Jezusów. Dodam jeszcze, że żeby wykonywać zawód śmierciodawcy, zapewne trzeba było mieć pewne predyspozycje, pogłębione/utwalone podczas praktykowania. Zabijanie spowszedniało. Nastąpiła jedynie zmiana kierunku, obiektu, profilu ofiary. Pozostaje zatem pytanie, co faktycznie przykrywa thanatos bohatera? Jakie fiksacje i jakie deficyty? Jak się rozwijał do obecnej formy? I jak się będzie zmieniał później? Czy dojdzie do rzeczywistej przemiany? Można snuć jedynie przypuszczenia.\n„Dlatego nie wiedziałem, iż fiolkę, którą powinienem był wyjąć, powinna być fioletowa!” – fiolka\n„Coś ciekawego? – pyta drugi mężczyzna, straszy, ale nie mniej podekscytowany.” – starszy\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 12.12.16, g. 20:50\nGostomysł, dzięki wielkie! Faktycznie ten wątek nie był zbyt oryginalny, ale cieszę się, że ostatecznie ci się spodobało :) Co do narracji pierwszoosobowej, to choć uwielbiam w niej pisać, to wydaje mi się, że ludzie wolą raczej czytać w tej trzecioosobowej. W takim razie dobrze, że wyszło dobrze, o! :D\nLissan al-Gaib (bardzo ciekawy nick swoją drogą), dzięki, dla każdego autora takie słowa to ogromna motywacja. Mam w takim razie nadzieję, że moje przyszłe teksty również ci się spodobają :)\nOd początku miałam zamysł, żeby zdecydowanie bardziej zagłębić się w psychikę Tomka i Adama – wręcz chciałam zrobić z tego pokazywanie wielkiej psychologicznej przemiany, ale tak jak napisałeś – takie wymogi. 20 tys to za mało. Przynajmniej dla mnie.\nZakończenie wyszło ostatecznie ponure, jak wcześniej napisałam – najpierw miało być bardziej optymistyczne – bo chciałam właśnie pokazać tę niejednoznaczność Adama, on nie jest dobrym bohaterem. Kurczę, naprawdę podoba mi się twój komentarz. Idealnie oddałeś przesłanie, jakie zaistniało w mojej głowie, a które trudno było tak dosadnie oddać. Limit znaków skracał myśli.\nA propo drobiazgów: nie wierzę, że przeoczyłam “straszy”. Dzięki, już poprawiam ;)\nmężczyzna, 31 lat, Płońsk | 20.12.16, g. 14:08\nDobre opowiadanie, przeczytałem z przyjemnością. Warsztatowo mi się podobało, pomysł Śmierciodawcy ciekawy, temat niełatwy, ale poradziłaś sobie z nim dobrze.\nkobieta, 30 lat | 21.12.16, g. 14:06\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 21.12.16, g. 16:54\nDzięki, Belhaju ;)\nNo i miło że wpadłaś, Lolu ;)\nkobieta, 30 lat | 30.12.16, g. 15:29\nOryginalne podejście do tematu panaceum. Poza kilkoma drobiazgami (wyrok się wydaje, a nie orzeka ;-)) bardzo mi się podobało. Ale ostatnią scenę interpretuję sobie inaczej, niż pewnie powinnam. Żadnych tam tortur czy wymierzania sprawiedliwości, nie. Adam będzie sobie sam wstrzykiwał niebieski płyn, żeby zaznać stanu przedśmiertnego, bo taki ma fetysz. A lista ludzi to jest lista tych, których można odwodzić od śmierci, bo zabieg jeszcze się nie dokonał. Sorry, ale nie będę zdejmować Lolowych różowych okularów ;-)\nmężczyzna | 30.12.16, g. 17:23\nTa myśl zawsze pomagała mi zwalczyć zmęczenie, które odczuwałem przez żmudność własnej pracy. Kiedyś wydawała się wzniosła – dawała ukojenie prawdziwie cierpiącymy\nTen fragment jest skonstruowany tak, że odniosłem wrażenie, iż to “myśl” cały czas jest podmiotem i to ona, a nie praca, “kiedyś wydawała się wzniosła”.\nJednak ja nie słuchałem. Nic mnie to nie obchodziło.\nSkoro nie słuchał, to skąd wiedział, o czym Gosposia ględziła?^^\nTa “stara kobyła” mocno mi tutaj zgrzyta. Narrator tej części opowiadania jest bezosobowy, więc tego typu epitety są merytorycznym błędem. Rozumiem, że opis Sędzi miał posłużyć wzbudzeniu do niej niechęci, która z kolei miała podkreślić jej późniejszą przemianę z urzędnika w człowieka, ale to tak nie działa. Co innego, gdyby opowiadanie było utrzymane w konwencji humorystycznej, a takie wcinki narratora były zabiegiem stylistycznym stosowanym w całym tekście. Choć i do tego pewnie bym się nie przekonał.\nI znowu zła konstrukcja. Wychodzi, że “tam”, w którym Kracy nie chciał być, to właśnie jego dom. I że to w tym domu byli patrzącą-krzyczący rodzice.\n– Jesteś wolny. Na mocy nadanych mi uprawnień nie znajduję niczego, co byłoby niezgodne z prawem.\nTo również jest bardzo niezgrabne. I bez większego sensu. Nie można na mocy własnych uprawnień niczego nie znajdywać. Można tylko podejmować decyzje i wykonywać pewne czynności. Powinno zatem wyglądać to mniej więcej tak:\nNa mocy nadanych mi uprawnień oddalam wszelkie zarzuty. Nie znajduję bowiem niczego, co byłoby niezgodne z prawem.\nW końcu sądzę Śmierciodawców, a ty ewidentnie nigdy nim nie byłeś.\nTo zdanie też zupełnie mnie nie przekonuje. Rozumiem, że patos, podniosłość i tak dalej, ale jeśli Adam przez dziesięć lat “robił robotę” wykazując się przy tym empatią średniej wielkości parku miejskiego, to żeby nie wiem jak się starać, jeden przypadek złamania etyki pracy nie może być podstawą, by stwierdzać takie rzeczy.\nGdzieś tam jeszcze migały – tudzież nie migały – jakieś pogubione przecinki, ale niech pierwszy rzuci kropką…\nOgólnie jest pomysł, jest klimat i jest głębia w tym opowiadaniu. To bardzo dobrze. Jednak za mało, jak dla mnie.\nPoza kulejącym chwilami wykonaniem, od strony technicznej jest dobrze, ale popełniłaś ten sam błąd, co MrBrightside – opowieść doktora to narracja, nie relacja, co wygląda bardzo sztucznie. Efekt pogłębia szczegółowy opis czynności, narzędzi i tego typu zagadnień. Kracy opowiada to Sędzi, choć ona siłą rzeczy musi doskonale orientować się w całym procesie, więc ponowny opis wszystkiego krok po kroku jest, z punktu widzenia samej opowieści, zwyczajnie niepotrzebny, a przez to błędny. Rozumiem, że chciałaś ułatwić czytelnikowi zrozumienie, co i jak się dzieje, nadać swojej wizji klarowniejszych kształtów, ale – w moim odczuciu – po prostu przesadziłaś i całe opowiadanie wypada bardzo niewiarygodnie. Duże lepiej ma się tutaj natomiast opis odczuć i obserwacji bohatera.\nPodobnie przemiany wszystkich postaci, począwszy od doktora, a na Tomku kończąc. Najmniej jednak przekonała mnie jednak sędzia. Bo o ile w traumę doktora i spowodowane nią zmiany w postrzeganiu pewnych spraw oraz iskierkę w Tomaszu jeszcze można uwierzyć (choć to dosyć spłycone, co jednak śmiało możemy zwalić na pieprzony limit), to piruet mentalny w wykonaniu pani sędzi zupełnie mnie nie przekonuje. Jako osoba na tak wysokim stanowisku nie raz i nie dwa razy musiała się spotkać z przypadkami Śmierciodawców borykających się z własnym sumieniem, pękających psychicznie, myślących i łamiących prawo swojego zawodu (skoro sędzina jest najwyższa, to znać, że muszą być i niższe instancje. A skoro są potrzebne różne instancje, to znać, że mają tam co robić). Dlatego nie kupuję, że Adam był pierwszym, który nie tylko dopuścił się zbrodni na bad guy’u (bo, jak rozumiem, skoro w ogóle poruszono przypadek Tomka, to sprawa wyszła na jaw), ale i zdołał zmiękczyć sędzinę rzewną opowiastką o przemocy domowej. I to jeszcze na tyle, że zaryzykowała całą karierę, a pewnie nawet i wolność osobistą, puszczając doktora wolno.\nSwoją drogą, przesłuchanie w takiej sprawie bez żadnych świadków, prokuratorów, strażników pilnujących potencjalnego mordercy? Kolejny zgrzyt.\nFinał, choć sztampowy i też nie do końca logiczny (skoro Adam przestał być Śmierciodawcą, to skąd brał… specyfik?), ładny i fajnie zamyka całość.\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 05.01.17, g. 23:37\nJejku, Cieniu! Jak to miło dostać tak długi komentarz (nawet jeśli niezbyt pozytywny) :)\nZarzuty pokornie przyjmuję – zgadzam się w zupełności. Nie ty jeden napisałeś mi o zbyt absurdalnej przemianie, więc naprawdę musi być coś na rzeczy. Na początku nie uważałam tego za aż tak rażące… Ale teraz faktycznie nie trzyma się to kupy.\nKracy opowiada to Sędzi, choć ona siłą rzeczy musi doskonale orientować się w całym procesie, więc ponowny opis wszystkiego krok po kroku jest, z punktu widzenia samej opowieści, zwyczajnie niepotrzebny, a przez to błędny.\nMówił o tym, bo przesłuchanie było nagrywane – Sędzia oczywiście orientowała się, ale mogli zdarzyć się tacy przyszli słuchacze nagrania, którzy o szczegółach mogliby nie mieć pojęcia.\nSwoją drogą, przesłuchanie w takiej sprawie bez żadnych świadków, prokuratorów, strażników pilnujących potencjalnego mordercy?\nNie napisałam tego, mój błąd, ale nie było strażników itd. (przynajmniej w sali), bo Komisja nie była pewna winy Adama i wezwała go, bo wiedziała jedynie, że był tamtego dnia w domu Osińskich. Poza tym, nawet jeśli podejrzewali go o śmierć ojca Tomka, to Śmierciodawców nie oskarża się tak od razu – są “ulgowo” traktowani w tej kwestii (w końcu nikt nie zarzucił niczego Adamowi po nieudanym zabiegu na Ani). Dlatego przesłuchanie odbywało się w dosyć luźnej formie.\nTo akurat było bardziej metaforyczne – wykonywał swoją pracę, ale w głębi duszy nigdy nie czuł się “na swoim miejscu”, pomimo świetnych wyników. Ten jeden nieudany zabieg uświadomił go o tym. Ale rozumiem, że zrozumiałeś to w ten sposób.\nSkoro Adam przestał być Śmierciodawcą, to skąd brał… specyfik?\nMiałam to dopisać, ale ostatecznie widzę, że jedynie zostało w mojej głowie :) Wyjaśnię, choć wiem, że mea culpa i teraz nie za wiele to da: zdobywał specyfik nielegalnie – wiedział jak i gdzie go zdobyć tak, żeby nikt nie zauważył. Na początku chciałam napisać, że wytwarzał go samodzielnie, ale wyszło jak wyszło.\nJeszcze raz dzięki Cieniu za tak szczegółowy komentarz ;)\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 05.01.17, g. 23:42\nMiło że się spodobało i cieszę się, że nie zdjęłaś różowych okularów. Świat potrafi być dosyć czarno-biały, więc takie spojrzenie na życie bardzo się przydaje :) Twoje postrzeganie listy jest całkowicie prawidłowe! Właśnie oto chodziło – Tomek znajdywał później tych ludzi i odwodził ich od śmierci.\nkobieta, 22 lata, Kraków | 06.01.17, g. 20:26\nŚmierciodawca trochę jak z Vonneguta, ale to nie szkodzi – jak kraść, to od najlepszych ;) Motyw generalnie fajny, do dalszego eksploatowania, tak mi się widzi.\nNapisane ładnie, sprawnie, chociaż do paru drobiazgów bym się przyczepiła. Niemniej, czytało mi się dobrze.\nTylko postaci wydają się niewiarygodne, ich przemiany słabo umotywowane, jakby dyktowane imperatywem narracyjnym. W ogóle bohaterowie są, imo, najsłabszym punktem opowiadania. Brak im… głębi, są tylko nośnikami historii, a nie osobami z krwi i kości. Widać, że ich zachowanie wynika z zamysłu autora, a nie ich charakterów.\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 16.01.17, g. 20:57\nDzięki, gravel :)\nPostaram się następnym razem o bardziej silnych bohaterów, bo to oni są ogniwem całego opowiadania. Poza tym ich kreacja jest niezłą zabawą.\nkobieta, Warszawa | 01.06.17, g. 22:15\nkobieta, 20 lat, Warszawa | 15.08.17, g. 12:11


Eroxel – Wymagasz pomocy na problemy związane z kondycją seksualną? Doskonale trafiłeś! – blog-o-wszystkim-co-sie-dzieje\nEroxel – Wymagasz pomocy na problemy związane z kondycją seksualną? Doskonale trafiłeś!\nEroxel owo suplement, dokonany z badają o facetach, jacy odbierają się niepewni, ponieważ męczą spośród warunku za skromnego penisa. Członek o subtelnych pomiarach nie winien żyć bodźcem do rozpaczy, i jednak oprócz wielu mężczyzn zajmuje niską samoocenę, która umie zwracać do zakłóceń pewności siebie, awersje do związków płciowych, terminem chociażby do rozpaczy.\nNa dobro funkcjonujemy w XXI wieku także z dylematem niskiego penisa szybko sobie poradzić, wykorzystując dobrane suplementy. Samym spośród takich skutków stanowi już Eroxel – kilkuskładnikowe tabletki na podniesienie członka u facetów. Bądź jest takie skutek odpowiedni uwagi? Jakie jest jego działanie tudzież z czego się składa? Dostrzeżmy.\nOddziaływanie Eroxelu oparte istnieje na mieszance pierwiastków roślinnych, które wraz połączone oddziałują na podwyższenie członka a poprawę doświadczeń zmysłowych. Co dobrze, produkt wspiera erekcję oraz przeciąga trwanie kontaktu.\nWpływanie produktu liczy na:\n– podniesieniu stanu testosteronu\n– zwiększeniu mas komór penisa\nEroxel pobudza czynności fizyczne obok mężczyzn, i pomagając pracę testosteronu, podnosi libido i obiecuje potężniejszą dozę werwy.\nCynk – tłumi wrażenie osłabienia, skutkuje na korektę sile obok przyjaciół.\nEkstrakt z żeń-szenia – działa energii, zmniejsza napięcie naczyń krwionośnych.\nEkstrakt z ziarn dyni zwyczajnej – podnosi libido, zwiększa pozycje seksualne u ludzi.\nWyciąg z aktów żurawiny wielkoowocowej – stanowi pochodzeniem ważnych witamin: C, B1 i B2, zaś ponad błonnika także soli mineralnych, działających pozytywnie na zdolność.\nOlejek z korzenia lukrecji gładkiej – zarządza gospodarkę hormonalną, zwiększa wolę na seks.\nL-arginina HCL – wszyscy wyjątkową wartość w istocie tlenku azotu, powodującego rozszerzanie naczyń krwionośnych oraz uspokajanie ich mięśni prostych – sprawia, że dopływ farbie do penisa jest sprawniej, zaś ciała jamiste prącia są w pas wrócić większą jej kwota. Cierpi takie gwałtowne znaczenie podczas zwiększania zakresów interesu a poprawy długości erekcji.\nEroxel przedkłada się najbardziej ze fragmentów roślinnych a substancji naturalnych. Istnieją takie materiały swoje medycynie, których odbieranie zostało orzeczone a uznane. Bądź zawsze Eroxel ma zdolną ich normę, żeby umożliwić godne produkty? Dostrzeżmy.\nEroxel – wyniki dawania\nCelem stosowania Eroxelu jest rozbudowanie interesu również poprawa elastyczności fizycznej. Zakaz jest wówczas przecież skutek, który dotyczy prędko także na skutki musimy zawsze kilka poczekać. Poprawę samopoczucia także rozszerzenie libido można docenić natychmiast po ok. tygodniu regularnego wykonywania. To oczywiste zostaje się także zwiększenie penisa. I powyżej powinno.\nEroxel takie kosmetyk, układający się w przewag ze momentów naturalnych, a stąd powinien istnieć solidny dla zdrowia. Jego wyniki są kolejne a chociaż szczęście z istnienia intymnego wzrasta, wynik funkcjonuje właśnie tak długo, kiedy zostaje terapia – 15 dni.\nNiestety, po zakończeniu stosowania suplementu, organizm ludzie w przewagi przypadków przesyła do ubiegłego stanu, oraz punkt ponownie się pojawia.\nEroxel wrzuca się ze pierwiastków codziennych, zaś dlatego ryzyko działania efektów ubocznych po jego doznaniu jest diametralnie skromne. Pomimo ostatnie wyniku nie powinny przyjmować kobiety uczulone na jakąś z mas energicznych.


Lampki choinkowe - sklep Avans.pl\nLampki choinkowe OŚWIETLENIE\nLampki choinkowe RETLUX Świece świąteczne RXL 131 LED 20\nZaczaruj swoje wnętrze i wprowadź magię świąt przez rozświetlenie wnętrza i swojej choinki. Lampki LED do wnętrz, na zielonym przewodzie Kolor: biały ciepły. Całkowita długość kabla: 12 więcej\nKod produktu: 332901\nLampki choinkowe RETLUX Świe...\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą zimnym białym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 15 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nKod produktu: 334428\nLampki choinkowe RETLUX RXL ...\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą ciepłym białym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 50 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nKod produktu: 334985\nLampki choinkowe o barwie światła białej ciepłej i długości elementu świecącego wynoszącej 50 metrów plus 5 metrów kabla podłączeniowego są idealne do ozdobienia choinki jak i elementów więcej\nKod produktu: 328233\nLampki choinkowe RETLUX RXL 116 500LED\nLampki choinkowe o barwie światła białej zimnej i długości elementu świecącego wynoszącej 50 metrów plus 5 metrów kabla podłączeniowego są idealne do ozdobienia choinki jak i elementów więcej\nKod produktu: 316874\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą wielokolorowym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 30 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nKod produktu: 320341\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą wielokolorowym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 10 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nKod produktu: 328481\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą ciepłym białym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 15 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą wielokolorowym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 20 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nKod produktu: 320340\nLampki choinkowe o barwie światła białej zimnej i długości elementu świecącego wynoszącej 20 metrów plus 5 metrów kabla podłączeniowego są idealne do ozdobienia choinki jak i elementów więcej\nKod produktu: 333925\nŚwiatła daje uczucie ciepła podczas długiej i mroźnej zimy i przyjemne chwile rozjaśnić szczęśliwych świąt Bożego Narodzenia. Cechy dodatkowe: Długość przewodu zasilania: 0.3 m, Typ więcej\nKod produktu: 335589\nŚwiatła daje uczucie ciepła podczas długiej i mroźnej zimy i przyjemne chwile rozjaśnić szczęśliwych świąt Bożego Narodzenia. Długość kabla podłączeniowego: 0.3, Kolor światła: więcej\nKod produktu: e917923\nZaczaruj swoje wnętrze i wprowadź magię świąt przez rozświetlenie wnętrza. Gwiazda ratan o długości przewodu 0.3m wymiarach 300 x 300 x 70mm zasilana na baterie 2 x AA.\nKod produktu: e917922\nGwiazda świąteczna RETLUX RX...\nKolorowe wełniane kulki LED firmy RETLUX o długości 3,3 m. Ilość elementów świecących: 16. Oświetlenie nadaje się do użytku wewnętrznego. Lampki zasilane bateriami 3 x AA.\nKod produktu: 290404\nWełniane, świecące kulki LED...\nLampki choinkowe RETLUX RXL 148 Natural ball\nLampki choinkowe o barwie światła białej ciepłej i długości elementu świecącego wynoszącej 3 metrów plus 30 centymetrów kabla podłączeniowego, zasilanie bateryjne 3xAA, są idealne do więcej\nKod produktu: 295069\nLampki choinkowe RETLUX RXL 142 Tree 30LED\nOświetlenie świąteczne w kształcie choinki z barwą światła białej ciepłej. Choinka o wymiarach 200x300x100mm, jest zasilana bateriami 3xaa, długość kabla podłączeniowego wynosi 30cm. więcej\nKod produktu: e917916\nDomek ze śniegiem na dachy. Okienko w kształcie bałwana. Dekoracja na okno lub balkonu. Cechy dodatkowe: Długość kabla oświetlone: 2 m, Długość kabla: 0.3 m, Typ baterii: 2 x AA , 10 LED, więcej\nKod produktu: e917910\nLampki choinkowe RETLIX RXL ...\nLampki choinkowe o barwie światła białej naturalniej i długości elementu świecącego wynoszącej 15 metrów plus 5 metrów kabla podłączeniowego są idealne do ozdobienia choinki jak i więcej\nKod produktu: e917899\nLampki choinkowe RETLUX RXL 128 500 Led\nLampki choinkowe LED do użytku zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego. Świecą zimnym białym światłem. Dzięki łańcuchowi świetlnemu o długości 50 metrów Twoja choinka błyśnie więcej\nKod produktu: 330584\nLampki choinkowe RETLUX RXL 125 300LED\nLampki choinkowe o barwie światła białej zimnej i długości elementu świecącego wynoszącej 30 metrów plus 5 metrów kabla podłączeniowego są idealne do ozdobienia choinki jak i elementów więcej\nKod produktu: 300900


Przybysz Dariusz – Strona 4 – Twoje finanse\nArchiwa autora: Przybysz Dariusz\nKredyt konsolidacyjny pomysł na połączenie kilku pożyczek w jedną ratę\nNie da się nie zgodzić co do tego, że nowoczesne kredyty potrafią być niezwykle kuszące, a ich świetne warunki powodują, że sporo ludzi bez przerwy bierze nawet bardzo duże pożyczki, nie zastanawiając się nawet nad tym, do czego może ich … Continued\nZainteresuj się towarzystwami funduszy inwestycyjnych\nDzisiejszy rynek finansowy każdemu z nas może zaoferować wiele możliwości w kwestii oszczędzania swoich pieniędzy – rzeczy takie jak nawet zwyczajne lokaty czy fundusze inwestycyjne stanowią bardzo korzystne rozwiązanie dosłownie dla każdego, ponieważ umieszczając na nich pieniądze mamy stuprocentową pewność, … Continued\nSzybka pożyczka to bezpieczne rozwiązanie na czas kryzysu\nW związku z tym, że szybkie pożyczki są coraz bardziej cenioną drogą do pozyskiwania niezbędnej gotówki, coraz więcej osób zastanawia się na pytaniem, czy chwilówki przez internet to bezpieczne rozwiązanie w czasie kryzysu. Zagadnienie kredytów, jakie oferują prywatne firmy, jest … Continued\nPopularne kredyty na dowód\nW obecnych czasach bardzo łatwo można spotkać się z sytuacją, w której naprawdę pilnie będą nam potrzebne jakiekolwiek pieniądze. Czasami jest to spowodowane nagłym i zupełnie niespodziewanym zakupem, zaś w innych przypadkach mogą to być różne problemy finansowe. Trzeba jednak … Continued\nPożyczki bez sekretów\nŚwiatowy kryzys sprawił, że obecnie bardzo trudno pozyskać pożyczkę. W szczególności osoby, które mają niekorzystną sytuację finansową, mogą mieć duże problemy z takimi usługami. A jakby nie patrzeć, często jest tak, iż najzwyczajniej w świecie, takowe usługi, są dla nas … Continued\nNa jakie cele można dzisiaj pobrać pożyczkę chwilówkę i o czym dla zachowania komfortu pamiętać?\nPożyczki chwilówki, to na chwilę obecną dynamicznie rosnąca gałąź produktów, które mają charakter gotówkowy. Zupełnie szczerze mówiąc, to dziś najważniejsza alternatywa dla tradycyjnych banków, zaś zwyżkujące w sposób stały zainteresowanie wśród potencjalnych klientów przekłada się na fakt, że firm z … Continued\nJak dostać kredyt mimo zadłużenia z komornikiem?\nCzasem – mimo naszych usilnych starań – może się zdarzyć, że przez zaległości, które staramy się uregulować od dłuższego czasu, do akcji wchodzi komornik. Bez wątpienia zaczniemy myśleć nad dodatkową pożyczką. Ale czy tak naprawdę realna jest pożyczka dla zadłużonych … Continued\nPożyczka gotówkowa drogą internetową jako sposób na domknięcie budżetu na święta\nŚwięta praktycznie już tuż tuż, dlatego my coraz boleśniej sobie uświadamiamy, że zorganizowanie powyższych ma szansę mieć ścisły związek z obowiązkiem poniesienia w znacznie większym stopniu bardziej zaawansowanych kosztów niż moglibyśmy spodziewać się tego. Konieczne będzie zatem udzielenie odpowiedzi sobie … Continued\nUmowa o świadczenie usług finansowych i inne istotne dokumenty – co wypada wiedzieć na ich temat\nDokument, jakim jest umowa pożyczkowa to jeden z dokumentów, które można określić mianem bardzo ważny, w kontekście zaciągania kredytu czy pożyczki. Ktoś zaraz zapyta: czemu? Ponieważ właśnie w umowie pożyczkowej zapisane są najdrobniejsze informacje, wszystkie detale związane z daną pożyczką, … Continued\nMożna zauważyć w wyraźny sposób, że w aktualnych czasach ogromne grono osób woli sobie odpuścić starania o kredyt celowy na zakup auta. Nie chodzi jednak absolutnie o to, że boją się samej kwestii regulacji rat lub różnych ukrytych kosztów. Nie, … Continued


Pompa ABS Nissan Pathfinder II FL części używane. Zadzwoń 703 500 202\nPompa ABS Nissan Pathfinder II FL\nSerwis ogłoszeń części samochodowych do Nissan Pathfinder i uzyskasz tutaj najtańszą ofertę sprzedaży części używanych o nazwie Pompa ABS. Oferty części w kategorii Hamulce. Ta część samochodowa została umieszczona w portalu ogłoszenia części używanych w dniu 2018-03-25 i w tym momencie to ogłoszenie jest dalej aktywne do dziś 2018-04-26 - numer oferty 31303831. Część używana Pompa ABS do Nissan Pathfinder II FL przeznaczona na sprzedaż. Oferent tych pięknych części ma 10 sztuk tych części samochodowych. Cena Pompa ABS Nissan Pathfinder II FL 1.8 2003 sedan. Tanio Pompa ABS Nissan Pathfinder II FL 1.8 2003 sedan. Ten samochód ma wbudowany silnik z pojemnością 1.8 i jak mawiał mój najlepszy mechanik wyprodukowano, go o 5 la za późno, bo dopiero w roku 2004. Blacha w tej maszynie występuje m.in. nadwoziu sedan i dostępny jest ten pojazd w salonach marki Nissan. Ten model Pathfinder możliwy jest do zobaczenia w wersjach I, I FL, II, II FL, III, III FL, IV.\nW sklepie z częściami używanymi do samochodów kupiłem pompa abs i mogłem dzięki temu naprawić ulubione Nissan Pathfinder wersja II FL. Chciałem sprowadzić z Niemiec ale kupiłem w Polsce moje Nissan Pathfinder. To jest najlepsze auto na świecie i bardzo ekonomiczne. W komisie samochodowym mówili że Nissan Pathfinder W niemieckich komisach można znaleźć ładny egzemplarz z małym przebiegiem i bezwypadkowy. Nie wiem, co najczęściej się psuje w Nissan Pathfinder bo mnie to nie interesuje. Słyszałem że najczęściej kupowanym dla kobiety jest Nissan Pathfinder. Ważne że mi się nie psuje. Czytałem na forum jak samemu wymienić pompa abs do Pathfinder. Wszystkie części do mojego samochodu kupuje z demontażu na szrocie w Śrem. Szrot tak duży jak giełda części używanych w Poznaniu - Przeźmierowo na którą często jeździłem po części. Myślałem, że mają części tylko do samochodów francuskich ale kupiłem u nich pompa abs. Dostałem pompa abs od ręki i od razu mogłem montować do auta. Nie pojadę już na kiermasz części do Poznania bo kupuję części używane przez internet. Gdzie szukać pompa abs najlepiej na stronie Moto2.pl . To taka internetowa giełda części używanych z dużą ilością firm. Szukałem całego przodu do auta więc wpisałem na tej stronie i wszystko dostałem na jednym szrocie.\nWczoraj widziałem jak kumpela wyjeżdżała z parkingu i przez swojego syna zepsuła swój samochód Nissan Pathfinder. Edward będzie musiał szybko wyszukać pompa abs. I co teraz zrobić czas popytać znajomych o części Nissan Pathfinder. Choćbym źle się czuł to dowiem się co zrobić, aby naprawić pompa abs w Nissan Pathfinder. Tak sobie myślę że to nie jest problem bo wielu znajomych miało taką usterkę już nie raz Po smacznym śniadaniu będę ogarnięty i nie rozwalę pompa abs do Nissan Pathfinder. Na szczęście ktoś wymyślił giełda części używanych moto2.pl i kupiłem tanio pompa abs. Dzięki mojemu dziadkowi zakup części był bardzo udany w okolicznym sklepie w Śrem. Już z Górki gdy jechałem widziałem że mają mega dużo pompa abs. Gdy przyjechałem na ten malutki Szrot zobaczyłem częściowo rozebrane Nissan Pathfinder na części.\ntanio Pompa ABS Nissan Pathfinder II FL


Turystyka i Gastronomia: Kategoryzacja obiektów agroturystycznych\nKategoryzacja obiektów agroturystycznych\nZakwaterowanie jest jednym z podstawowych składników oferty agroturystycznej. Utrzymanie odpowiedniego poziomu usług i pozytywnego wizerunku służy system kategoryzacji wiejskiej bazy noclegowej (tab. 1). Kategoryzacja jest gwarancją odpowiedniej jakości usług w zależności od przyznanej kategorii.\nSystem ten został opracowany i wdrożony w ramach programu TOURIN II pt. „Turystyka wiejska na obszarach wiejskich i zalesionych”. W 1996 roku stowarzyszenia agroturystyczne powołały Polska Federację Turystyki Wiejskiej (PFTW) „Gospodarstwa Gościnne”. Dzięki dotacjom otrzymanym z programu PHARE-TOURIN II stowarzyszenia i Federacja otrzymały sprzęt komputerowy, oraz zostali wyposażeni w system kategoryzacji wiejskiej bazy noclegowej, wzorowany na zasadach Unii Europejskiej. Powołano\ni wykształcono kadrę inspektorów, którzy mieli dokonywać kategoryzacji. Obecnie taka kadra liczy 77 inspektorów (http://wbn.agroturystyka.pl – pobrano dnia: 12.09.2010).\nTab. 1. Wymagania kategoryzacyjne w obiektach agroturystycznych\nWymagania oceny WBN (Wiejskiej Bazy Noclegowej)\nPowierzchnia mieszkalna w m2 ( nie obejmuje wyodrębnionych\nwęzłów higieniczno-sanitarnych, przedpokojów, logii itp.)\nMinimalna powierzchnia1 (m2)\n1 pokój 1 – osobowy\n2 pokój 2 – osobowy\n3 pokój 3 – osobowy\n4 pokój 4 – osobowy\nZestaw wyposażenia meblowego wpływający na ocenę\n1. łóżko 1os. o wym. A: 80 x 190 cm, zalecane B: 90 x 200 cm\n2. łóżko 2os o wym. A: 120 x 190 cm, zalecane B: 140 x 200 cm\n3. nocny stolik lub półka przy każdym łóżku\n4.wieszak na odzież oraz półka lub stelaż na rzeczy osobiste\n5. szafa garderobiana, min. 3 wieszaki na osobę\n6. stół, ława lub stolik dostosowany wysokością do miejsc siedzących\n7. stół, blat lub biurko przystosowane do pisania\n8. krzesło lub taboret - 1 na osobę, lecz nie mniej niż 2 na pokój\n9. lustro (umożliwiające obejrzenie co najmniej połowy sylwetki)\n10. wieszak ścienny na wierzchnią odzież\n11. pojemnik na śmieci niepalny lub trudnopalny\n12. zasłony okienne zaciemniające (mogą być żaluzje lub okiennice)\n13. elementy dekoracyjne\n14. stojak na bagaże lub ekwiwalent\n15. dywanik przy łóżku (łatwy do prania)\n17. pościel zgodna z liczbą miejsc noclegowych\n19. ręcznik kąpielowy\n20. drzwi pełne z możliwością zamykania na klucz\nDodatkowe (poza oświetleniem głównym – min. 1 żarówka 60 W) oświetlenie wpływające na ocenę\n1. lampka nocna przy łóżku umożliwiająca czytanie w pozycji leżącej dla każdej os.\n2. dodatkowe punkty świetlne (żarówki 60 W w żyrandolu lub innych lampach)\nWyposażenie węzłów higieniczno-sanitarnych (WHS)\n1. wanna z zabezpieczeniem antypoślizgowym\n1.1 lub natrysk z zabezpieczeniem antypoślizgowym i półką na mydło\n2. umywalka z blatem lub półką i wieszakiem na ręcznik\n4 papiernica (wieszak lub półka z papierem toaletowym)\n5 wieszaki na ręczniki, wieszaki ścienne\n6 lustro z górnym lub bocznym oświetleniem\n7 uniwersalne gniazdko elektryczne z osłoną\n8 pojemnik na śmieci niepalny lub trudnopalny\n9 dozownik płynnego mydła i ręczniki papierowe\n13 poręcze przy WC, natrysku / wannie\n14 zamknięcie whs od wewnątrz\nLiczba osób na jedną wspólną łazienkę\nProcent pokoi z samodzielną WC / łazienką\nŹródło: Poradnik gospodarstw agroturystycznych, 2006.\nObjaśnienia:1 Powierzchnia może być mniejsza o 20% przy łóżkach piętrowych, gdy wysokość pokoju jest większa niż 2,5m., X- wymagane; Z- zalecane; Whs- węzeł higieniczno-sanitarny.\nZanim obiekt otrzyma kategoryzację, wcześniej należy złożyć wniosek i uiścić odpowiednią opłatę. Następnie inspektorzy PFTW jadą do miejsca wyznaczonego przez gospodarza i dokonują szczegółowych obserwacji zgodnie z określonymi wymaganiami. Po dokonaniu inspekcji i zakwalifikowaniu się, inspektorzy kategoryzują gospodarstwo na podstawie poziomu usług i są to kategorie:\n▫ kategoria - „Standard”\n▫ kategoria – jedno słoneczko\n▫ kategoria – dwa słoneczka\n▫ kategoria – trzy słoneczka.\nKażda kwatera po otrzymaniu kategorii ma prawo posługiwać się znakiem towarowym PFTW „Gospodarstwa Gościnne” przez dwa lata. Po tym okresie w celu utrzymania przywilejów kwatery kategoryzowanej, gospodarz musi koniecznie wystąpić z wnioskiem do Federacji i poddać się ponownym inspekcjom. Ponadto uzyskują prawo umieszczania swoich ofert w materiałach promocyjnych Federacji, a także mają możliwość wyróżnienia na stronie internetowej Federacji, jako gospodarstwa skategoryzowane. Taki atut gospodarstwa przyciąga wymagających klientów.\nKorzyści z kategoryzacji obiektów noclegowych w ostatnich latach są szczególnie ważne dla turystów, którzy pragną odpoczywać w komfortowych warunkach.\nPokoje w kwaterach zaczynają coraz częściej upodabniać się do pokoi hotelowych, a tym samym dopasowywać do wymagań klientów, z taką różnica, że noclegi w gospodarstwach cenowo są znacznie mniejsze, niż w przykładowo trzy gwiazdkowym hotelu. Być może wypoczynek na wsi w kwaterach już niedługo stanie się bardziej popularny, gdy standard wynajmowanych pokoi będzie sieni znacznie różnił od preferowanego standardu w hotelu.\nAutor: Blog Aguli o 08:03\nPMS: System hotelowy\nHigieniczny niezbędnik podróżnika\nGreenway - Naszyjnik Północy - 1 etap\nObozy snowboardowe - czego się można spodziewać.\nNa co zwrócić uwagę wybierając noclegi w Zakopanem...\nHistoria Agroturystyki w Polsce\nNaszyjnik Północy - Zielony Szlak (Greenway)\nKUDZU (korzeń) - działanie i właściwości lecznicze. Kudzu na alkoholizm i inne nałogi


prof. Jerzy Marian Brzeziński Fot. Adrian Wykrota\nW rozmowie z Życiem Uniwersyteckim prof. Jerzy Marian Brzeziński bezpardonowo krytykuje tzw. ,,punktozę’’, piętnuje naukowe cwaniactwo, a listę wydawców określa mianem tekstu kabaretowego. O zamierzonej federacji poznańskich uczelni mówi ,,wydmuszka’’. I żeby nie było. Każde sformułowanie uzasadnia. Z prof. Jerzym Marianem Brzezińskim z Wydziału Psychologii i Kognitywistyki rozmawia Krzysztof Smura\nTak. Należy oddzielić uniwersytet od instytutu badawczego. Ten ostatni nie kształci przecież studentów, a mimo to uniwersytety są oceniane tak jak instytuty badawcze. Mają te same kryteria oceny parametrycznej, nad którymi trzęsie się każdy rektor, bo mu zależy, aby być w kategorii ,,A+’’ lub ,,A’’. A uzyskanie kategorii „C”, to zejście do piekieł. Dlaczego? To proste, bo połączone jest z uprawnieniami do nadawania stopni, to z kolei z uprawnieniami do prowadzenia studiów doktorskich itd. Myślę, że gdyby KRASP się postawił, to wiele wad słynnej reformy Gowina zostałoby usunięte w zarodku. Dziś mamy zakalec prawny. Udało się stępić ostrze ustawy grupie rektorów mniejszych uczelni. Ja bym się jednak akurat pod ich „sukcesem” nie podpisał!\nAle przecież reforma była ponoć dogłębnie skonsultowana?\nGdyby tak było i gdyby minister zechciał uwzględnić ważne korekty, to nie wymagałaby ona szybkiego wprowadzenia istotnych zmian – i prawnych i merytorycznych. Samo przedstawianie poszczególnych wątków na spektakularnie przeprowadzanych spotkaniach ministra ze środowiskiem głównych ośrodków akademickich nie przełożyło się automatycznie na głęboko przemyślany tekst ustawy. Trzeba też widzieć odległe w czasie skutki takiej rewolucyjnej reformy. No cóż, jedno można powiedzieć: show się udał. Niestety.\nWśród wad reformy wymienia pan stworzone listy wydawców…\nLista wydawców to tekst kabaretowy. Skupię się na liście z poziomu I (za 80 pkt.). Są na tej liście wydawcy bardzo niszowi i można zasadnie się pytać: czy są to de facto wydawnictwa NAUKOWE? Na tym samym poziomie mamy np. PWN i bardzo liczny zbiór wydawnictw wyższych szkół zawodowych i słabych naukowo wydawnictw uczelni publicznych i niepublicznych. Istny groch z kapustą. Ten wykaz jest nazbyt obszerny i daleko mu do miana prestiżowego. Można by na to machnąć ręką, gdyby – znowu - nie owe nieszczęsne punkty. W bliskich mi naukach społecznych za opublikowanie monografii w PWN i - na przykład – w Wydawnictwie Akademia im. Jakuba z Paradyża otrzyma się tyle samo… 100 pkt. „Coś” jednak różni te wydawnictwa? Poważną wadą owej listy jest też jej spłaszczenie – zwłaszcza na poziomie I (za 80 pkt. liczącym aż 677 pozycji). Jeżeli już powstała lista, to powinna być ona niezbyt długa i zróżnicowana na trzy-cztery poziomy. Zauważmy, że ta lista jest szczególnie ważna z punktu widzenia procedury przeprowadzenia awansów habilitacyjnych. Jeżeli pracownik chce przedłożyć monografię jako pracę awansową, to musi być ona opublikowana w wydawnictwie właśnie z listy ministerialnej (zob. art. 219 ustawy). I jak to się ma do promowania doskonałości naukowej? I jeszcze jedno: objętość monografii. Jeszcze do niedawna minimalną objętością było 6 arkuszy. Teraz ten wymóg przepadł.\nProfesor Andrzej Kajetan Wróblewski, początkowo zwolennik i propagator tzw. Listy Filadelfijskiej jest teraz wielkim, nieprzejednanym przeciwnikiem oceny pracowników poprzez punkty. Przecież to on wprowadził tę listę na polski użytek, a teraz sam ukuł termin „punktoza”. Jak to ocenić?\nO to, jak będziemy oceniać badania, możemy się spierać. Jakoś trzeba oceniać, ale nie można przenosić zasad ocen np. uniwersytetu na oceny jego pracowników, a dziś to zostało zrobione. Posługiwanie się systemem punktowym prowadzi do patologii, do zafałszowania rzeczywistej pozycji naukowej pracownika. Dość powiedzieć o powstawaniu spółdzielni autorów, swoistych „trójek murarskich”, publikowaniu w drapieżnych czasopismach, plagiatach, fałszowaniu wyników. Teraz jest ważne, żeby publikować z różnymi osobami z różnych ośrodków – najlepiej zagranicznych w wysoko punktowanych czasopismach. Wtedy gromadzisz „tłuste” punkty. Przynosisz uczelni maksimum punktów, chociaż w poważanym czasopiśmie jesteś jednym z, bywa, że wielu współautorów. Punktoza rodzi problem powstawania wspomnianych spółdzielni, na zasadzie: ty mnie dopiszesz, a ja ciebie dopiszę i będziemy mieli dwie publikacje. Zatrudniająca nas instytucja też na tym zabiegu zyska. To źródło nadużyć.\nTo naukowe cwaniactwo…\nNo niestety. Podam inny przykład. Znane jest postępowanie rektorów niektórych uczelni polegające na zamianie etatów badawczo-dydaktycznych na dydaktyczne (ci ostatni nie są brani pod uwagę w procedurze parametryzacyjnej). Można też zejść z zatrudnieniem na etatach badawczo-dydaktycznych poniżej 12 osób i w ten sposób znika w tej uczelni dyscyplina naukowa, ale pozostaje atrakcyjny kierunek studiów. Dyscypliny naukowej nie ma (nie ma co oceniać i nie ma zagrożenia otrzymania kategorii „C”), a na atrakcyjny kierunek studenci garną się jak misie do miodu.\nKażdy rektor prestiżowego uniwersytetu mówi, że najważniejsza jest zbliżająca się ocena parametryczna. Co to oznacza? Wszystkie ręce na pokład i zbieramy punkty. Zaczynamy pisać do wydawnictw, najlepiej zagranicznych, tych z najwyższej półki i zapominamy o dydaktyce. Tę przejmują doktoranci (często traktując ją jako dopust boży), nierzadko dwa, trzy lata starsi od studentów. Oni ich „formują”. Teraz nieważne jest, jakie prowadzisz badania. Ważne, ile zbierzesz punktów.\nUff. No, ale jeśli nie ,,punktoza’’, to co?\nSą różne sposoby jak badać i oceniać. Niegdyś byłem szefem rady kuratorów Wydziału I PAN i też oceniałem instytuty w trzyosobowych zespołach. To był rodzaj pomostu między Akademią, a instytutami PAN-owskimi. Wymyśliliśmy sposób: pokaż X – twoim zdaniem – najważniejszych osiągnięć. Wszystko po to, żeby nie było zarzutu, że on pokaże wszystkie, a my sobie wybierzemy i ten wybór zostanie uznany za tendencyjny.\nOkresy oceny też nie mogą być zbyt krótkie, bo może dojść do sytuacji, że zespół będzie pracował nad nowym zadaniem i będzie akurat w dołku zamiast finiszować. To ważne, zwłaszcza w badaniach empirycznych. No bo skąd ma wziąć te wyniki? To musi potrwać, by znów mogło dojść do eksplozji publikacyjnej. Moim zdaniem, trzy -cztery publikacje to maksimum, przy założeniu, że są to publikacje od każdego pracownika.\nZapytam więc przewrotnie: czy zdobycie przez UAM statusu uczelni badawczej to sukces?\nNa pewno jest to sukces. I nie jestem zaskoczony. Typowałem UAM nawet na krótszej liście. I nie pomyliłem się, bo to dobra uczelnia.\nJedyne, co mnie niepokoi, to położenie akcentu na słowo „badawczy”. Powtórzę zatem, uniwersytet jest (powinien być!) i badawczy i dydaktyczny i formacyjny. Powinien prowadzić badania naukowe na jak najwyższym poziomie. Powinien zadbać o to, aby te wyniki badań trafiały do studentów i doktorantów. Powinien też dostarczać społeczeństwu dobrze wykształconych, twórczych, tolerancyjnych, otwartych na innych absolwentów. Aby tak się stało, państwo powinno należycie weń inwestować.\nZmiany, jakie Humboldt wprowadził na pruskich uczelniach, stały się wytyczną dla następnych pokoleń. Czy nie wydaje się panu, że piękna idea równości nauczyciela i ucznia wobec nauki jest dziś fikcją?\nByłbym nierozsądny, gdybym przyznał, że student jest równy nauczycielowi. Uniwersytet to jedność dyscyplin naukowych. Nie szkoła zawodowa od czegoś. Spotykam się, od czasu do czasu, z krytyką PAN, że to twór stalinowski. Nikt jednak nie kwestionuje tego, że pod wpływem stalinowskiej wizji organizacji szkolnictwa wyższego rozrąbano polskie uniwersytety na mniejsze szkoły wyższe (medyczne, ekonomiczne, rolnicze) i zmniejszono ich wagę i siłę oddziaływania. Czy nie czas, aby wrócić do źródeł? Uroczyście obchodziliśmy 100-lecie Uniwersytetu Poznańskiego. Szliśmy razem, jak przed stu laty, w barwnym pochodzie. Ale następnego dnia wróciliśmy do naszych zaprojektowanych przez stalinowskich urzędników odrębnych klatek.\nCzekamy na federację.\nTo będzie wydmuszka. Powinien być jeden uniwersytet z jednym rektorem i dziekanami – jak za czasów Uniwersytetu Poznańskiego. Będziemy długo przegrywać w rankingach, dopóki nie pozbędziemy się rozdrobnienia. Będąc naprawdę razem, będziemy o niebo silniejsi.\nCo przeszkadza w ponownym łączeniu uniwersytetów w Polsce?\nCzerwone togi i kołnierze z gronostajów (choć częściej bywa, że są to króliki). Proszę zobaczyć: im mniejsza uczelnia, tym owe kołnierze na ramionach rektorów są większe, dłuższe. Górę biorą kwestie ambicjonalne. Nikt nie patrzy na siłę nauki. Proszę zobaczyć strony małych uczelni. Szuka pan w internecie kadry i wyświetla się panu zarząd z uroczyście przystrojonym rektorem na czele. Reszta to cisza, a w tej ciszy emerytowani pracownicy publicznych uczelni (niekiedy bardzo już wiekowo zaawansowani). I do tego te małe niepubliczne uczelnie narzekają, że mają gorzej. Bzdura. Mają łatwiej.\nCzym wobec tego nie powinien być uniwersytet?\nNie powinien być pozostającą na usługi korporacji szkołą zawodową, która przygotowuje wąsko wyspecjalizowanych fachowców, bezpośrednio wchodzących do sfery objętej nadzorem biznesowym. Uniwersytet nie może realizować zadań formułowanych dlań przez polityków aktualnie rządzącej partii. Nie jest jej własnością. Sam zaś uniwersytet, z natury swej, działa autonomicznie. Upolitycznianie uniwersytetów zawsze prowadziło do ograniczania ich autonomii i – w konsekwencji – do obniżenia poziomu badań naukowych i poziomu kształcenia. Szczególnie dotkliwie odczuły to uniwersytety w krajach o ustrojach totalitarnych, a na nich dyscypliny humanistyczne.\nDziś, takie mam odczucie, też marginalizuje się humanistykę (nie z powodów politycznych) jako mniej przydatną gospodarce. Ten błąd skierowania w USA uwagi i środków finansowych na nauki ścisłe i techniczne starali się naprawić autorzy raportu sporządzonego przez zespół ekspertów powołanych w 2013 r. przez American Academy of Arts & Sciences pod wielce wymownym tytułem: The heart of the matter. The humanities and social sciences for a vibrant, competitive, and secure nation. Może warto pójść ich śladem?\nCzytaj też: Prof. Brzeziński. Odrzucam kulturę korporacyjną.


Tydzień Bibliotek trwa | Miejska Biblioteka Publiczna\nW czwartek 9 maja 2019 r. do Oddziału dla Dzieci przybyły przedszkolaki z Przedszkoli Miejskich nr 2 i nr 7 w Łukowie na spotkanie autorskie z Zofią Kamolą – poetką, mieszkanką Łukowa. Spotkanie zatytułowane zostało „Poczochrane rymowanki Zofii Kamoli”.\nByło ono zapowiedzią pierwszego tomiku poezji dla dzieci. „Ciocia” Zosia bardzo szybko nawiązała kontakt z dziećmi, które z wielkim skupieniem słuchały wierszy, a następnie odpowiadały na pytania z nimi związane.\nW kolejnym dniu Tygodnia Bibliotek odwiedziły nas dzieci z Przedszkola Miejskiego nr 6 (gr. Biedronki i Sówki), które obejrzały przedstawienie pt. „Brzydkie kaczątko” w wykonaniu kolegów i koleżanek z Przedszkola Miejskiego nr 2 (gr. Rybki).\nUrząd Miasta Łuków – www.lukow.pl\nStarostwo Powiatowe w Łukowie – www.powiatlukowski.pl