Perska nienawiść [Laila Shukri] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00182 003754 21342809 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Laila Shukri Liczba stron: 448\nISBN: 9788381237697 Data wydania: 2018-07-05\nLaila Shukri – ukrywająca się pod pseudonimem pisarka jest znawczynią Bliskiego Wschodu, Polką mieszkającą w krajach arabskich i podróżującą po całym świecie. Obecnie przebywa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, ale już planuje kolejną podróż. Niezależnie od tego, czy zatrzyma się na dłużej w pustynnej oazie czy w ociekającym luksusem hotelu, udaje jej się dotrzeć do najgłębszych sekretów świata arabskiego. Po całym dniu uwielbia zasiąść na tarasie i napić się campari. W 2014 roku ukazał się jej debiut powieściowy Perska miłość, który podbił serca polskich czytelniczek. Kolejne tytuły: 'Byłam służącą w arabskich pałacach', 'Perska zazdrość', 'Jestem żoną szejka', 'Perska namiętność' i 'Byłam kochanką arabskich szejków', trafiły na listy bestsellerów.\nCopyright © Laila Shukri, 2018 Projekt okładki Agencja Interaktywna Studio Kreacji www.studio-kreacji.pl Zdjęcia na okładce © mysticlight/Shutterstock.com; Sven Hansche/Shutterstock.com Redaktor prowadzący Michał Nalewski Redakcja Maria Talar Korekta Mirosława Kostrzyńska Bożena Hulewicz ISBN 978-83-8123-769-7 Warszawa 2018 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28 www.proszynski.pl\nRozdział I Rodzinny wyjazd Lidka z entuzjazmem pakowała walizkę. Leciała z dziećmi na Majorkę! Nie mogła w to uwierzyć! Nareszcie po wielu latach ciężkiej pracy, wyrzeczeń i oszczędzania mogła sobie pozwolić na wymarzony rodzinny wyjazd. Bardzo się cieszyła, że odpocznie od codziennych obowiązków, a dzieci koniec wakacji spędzą na niezwykłej wyspie. Omar i Lina… To dla nich zdołała przetrwać najgorsze chwile w Kuwejcie, dla nich zdobyła się na podstęp i desperacką ucieczkę z domu, gdzie panoszyły się poniżające ją teściowa i jej córka, dla nich przełykała gorzkie łzy poniżenia, kiedy się nagle pojawiła w swoim rodzinnym mieście. I to dla nich podjęła niezwykle trudną decyzję o tym, żeby spróbować swoich sił w stolicy, trudną tym bardziej, że wiązała się z czasowym z nimi rozstaniem. W najcięższych chwilach pomogła jej matka, która, widząc rozdzierające serce upokorzenia i szykany spadające na jej córkę sprzątającą u mieszkańców miasteczka, zobowiązała się zaopiekować wnukami aż do momentu, kiedy Lidka stanie na nogi w nowym mieście. To było trudne… Bardzo trudne… Lidka, łkając, starała się oględnie wytłumaczyć matce, jak wiele przeszedł Omar pod opieką drugiej babci i ciotki, kiedy ona sama po dramatycznych przeżyciach walczyła w szpitalu o życie swoje i jeszcze nienarodzonej Liny. Smutna i szara, pokryta jakby popiołem twarzyczka skrajnie wycieńczonego Omara, którą ze ściśniętym sercem zobaczyła po powrocie z maleńką Liną na rękach do swojego kuwejckiego domu, do dziś straszyła ją w sennych zmorach. – Mamo… – mówiła Lidka, ledwo opanowując drżenie głosu. – Musisz wiedzieć, że Omar jest bardzo wrażliwy… On… Tam… – przerwała, bo jak miała opowiedzieć o pozbawionym uczucia, surowym traktowaniu jej dziecka przez teściową i siostrę męża, Salmę. – Wiem, córeczko, wiem, już nic nie mów. – Matka nie musiała słuchać szczegółowych wyjaśnień Lidki, żeby i tak wiedzieć, że jej córka i wnuki przeżyli gehennę. Zabiedzony wygląd całej trójki, która niespodziewanie zjawiła się na progu jej mieszkania, mówił sam za siebie. W pierwszym momencie matka myślała, że to żebraczka z dziećmi zapukała do jej drzwi, chodząc po prośbie. Nie poznała własnej córki! – Mamo… Ja, gdy się tylko trochę tam urządzę, to wezmę dzieci do siebie… – ze ściśniętym gardłem zapewniała Lidka przed wyjazdem do stolicy. – Wiem, córciu, wiem… – Matka z czułością pogładziła Lidkę po ramieniu. – Nie musisz się o nic martwić. Troje dzieci wychowałam, to z dwójką wnuków też sobie poradzę. – Dziękuję, mamo. – Po policzkach Lidki spłynęły łzy wzruszenia. – Dziękuję… – Nie ma za co córeczko, nie ma za co… – Matka uśmiechnęła się ciepło. – Od tego jest przecież rodzina, żeby wspierać się w ciężkich chwilach. Lidka była niezwykle wdzięczna mamie za pomoc w tym niełatwym dla niej okresie. Ale jeszcze bardziej za to, że nigdy jej nie wypominała decyzji sprzed lat. Tego, że wbrew ostrzeżeniom, w imię miłości, porzuciła swoją ojczyznę i rodzinę, aby zostać w dalekim, obcym dla niej kulturowo kraju. Kiedy Lidka po studium turystycznym wyjeżdżała na roczny kurs języka arabskiego do Kuwejtu, nigdy nie przypuszczała, że za sprawą wielkiego porywu serca przeżyje tam następnych kilka lat. A później… A później, kiedy jej życie zostało zagrożone, musiała się ratować dramatyczną ucieczką… Na szczęście to już była odległa przeszłość, tylko niekiedy pojawiająca się w snach Lidki i swym baśniowym przepychem lub barbarzyńskim złem przypominająca o sobie w pełnych emocji nocnych wizjach. Lidka czasami budziła się zlana zimnym potem przerażenia, bo koszmarna mara sugestywnie przywołała ból lecących na nią twardych i ostrych kamieni, kiedy banda islamskich ekstremistów z jej mężem Hassanem na czele wymierzała jej zasłużoną według nich karę. A innym razem otwierała w środku nocy oczy, z zaciśniętą na pościeli dłonią, bo widzenie senne zabierało ją do ekskluzywnego hotelu i ukazywało jako pannę młodą. Podziwiana przez licznie zgromadzonych gości schodziła po schodach, trzymając w palcach skrawek rozłożystej, królewskiej sukni ślubnej. Z położonej na szesnastym piętrze bogato przystrojonej sali ze lśniącą taflą lazurowej wody basenu na środku rozciągała się za szklanymi ścianami lśniąca panorama Kuwejtu. W tym widzeniu, tak jak przed kilkunastoma laty w rzeczywistości, piersi falowały jej w przyspieszonym oddechu. Nikt inny bowiem nie zdołał poruszyć serca Lidki do takiego stopnia, jak zrobił to Hassan. – Jesteś tak piękna, że nie mogę uwierzyć… – szeptał jej Hassan przed ślubem. – Dla mnie życie bez ciebie jest jak dzień bez słońca, jak noc bez dnia… Światło moich oczu… – Przepełnione żarliwym uczuciem słowa rozbrzmiewały w sennych mirażach jak cicha romantyczna melodia. I obudzoną w środku nocy Lidkę przepełniała fala niespodziewanej tęsknoty za tym mężczyzną, który przed laty rozpalił w niej ogień nieposkromionej miłości i namiętności. W ciemnościach oplatały ją ulotne smugi wspomnień z szalonego sylwestra, na którym poznała Hassana, z niezapomnianej wyprawy do Damaszku oczarowującego magią Orientu i z pełnej wrażeń podróży poślubnej do Jordanii. Czasem sen był tak ekspresyjny, że wypowiadała półgłośno jakieś urywane zdania do Hassana, który w wyrazistych scenach obsypywał ją czułościami lub bawił się z ich piszczącym z radości synkiem. Mimo ogromu cierpień, które stały się jej udziałem za sprawą tragicznie zmarłego męża i jego rodziny, Lidka zawsze pamiętała, jak wspaniałym ojcem był Hassan dla Omara. Potem, gdy borykała się z trudami samotnego wychowywania dzieci, niejednokrotnie nachodziła ją myśl, że gdyby Hassan żył, to może byłoby jej łatwiej radzić sobie z każdym kolejnym dniem. Ale zaraz potem ogarniały ją co do tego wątpliwości, bo przecież Lina… I teściowa z Salmą… I pojawiająca się jak zły duch kuzynka Hassana, piękna Lulu… Przeszłość, w przeciwieństwie do sennych majaków, była mocno skomplikowana i mrocznie niejednoznaczna, więc Lidka skupiała się głównie na teraźniejszości i cieszyła się, że mieszkające w Polsce dzieci nic o niej nie wiedzą. * * * – Mamusiu, ładnie wyglądam? – Do pokoju wbiegła Lina i zakręciła się wokół własnej osi, prezentując nową żółtą sukienkę w różnobarwne kwiaty. – Ślicznie, córeczko! – Lidka z zadowoleniem patrzyła na radosną Linę, której rozkloszowana sukienka wirowała razem z jej długimi, lekko kręconymi, kasztanowymi włosami. – Przepięknie! Lina chwyciła matkę za dłonie i pociągnęła ją za sobą, obracając się w kółko. – Jedziemy na Majorkę! Jedziemy na Majorkę! – skandowała dziewczynka z błyszczącymi ze szczęścia oczami. Lidka wciągnęła się w zabawę córki i kręcąc się razem z nią, półgłosem powtarzała: Jedziemy na Majorkę, jedziemy na Majorkę… Lidka cieszyła się, że mimo wielu trudności udało się jej stworzyć dla dzieci bezpieczny, ciepły dom. W stolicy jako absolwentka turystyki, z bardzo dobrą znajomością języka angielskiego i podstaw arabskiego, dość szybko znalazła zatrudnienie w jednym z dużych hoteli. Pracowała dużo i ciężko, co wraz z jej rozległą wiedzą na temat kultury i obyczajów arabskich, docenili przełożeni. Z wielkim zaangażowaniem pomagała przy organizacji okolicznościowych imprez i uroczystych kolacji organizowanych przez ambasady i firmy z Bliskiego Wschodu, dzięki czemu udało jej się wspinać po szczeblach zawodowej kariery. Kiedy Lina była na tyle duża, że mogła już iść do przedszkola, Lidka zabrała dzieci do siebie i od tego czasu cała trójka już zawsze była razem, przeżywając wspólnie lepsze i gorsze dni. – A co wam tak wesoło? – W pokoju pojawił się Omar, który właśnie wrócił do domu. – Jedziemy na Majorkę! Jedziemy na Majorkę! – rytmicznie powtarzała dziewczynka, nadal kręcąc się z mamą w kółko. Po chwili Lina złapała brata za rękę. – Jedziemy! Jedziemy! – wołała rozpromieniona. Omar wyrozumiale pokręcił się kilka razy z mamą i siostrą, sprawiając im tym samym wyjątkową przyjemność. – Jesteście już spakowane? – Chłopak się zatrzymał. Widać było, że on też jest bardzo zadowolony z rodzinnego wyjazdu, bo z jego oczu biła wielka radość. – Nie, jeszcze nie. – Lidka wróciła do leżącej na łóżku otwartej walizki. – A tobie, synku, udało się kupić wszystko, co chciałeś na wyjazd? – Lidka dała Omarowi dość sporą gotówkę na zakupy. Przez ten krótki czas nie chciała oszczędzać i żałować na nic ani sobie, ani dzieciom. – Tak, mamo, dziękuję. – Omar z wdzięcznością spojrzał na matkę. – To idź się pakować. – Lidka złożyła starannie kolorową sukienkę i włożyła do swojej walizki. – Jutro rano wylot. – A ja już jestem gotowa! – dumnie powiedziała Lina. – To świetnie, córeczko. – Lidka się uśmiechnęła. – To będą cudowne wakacje! Lidka wróciła do pakowania swoich rzeczy, a dzieci, przepychając się dla żartów, poszły do swoich pokojów. * * * Następnego dnia cała trójka w doskonałych humorach wylądowała na Majorce, największej w archipelagu Balearów hiszpańskiej wyspie na Morzu Śródziemnym. – Jak tu pięknie! – zachwyciła się Lina, oglądając krajobrazy z okna autokaru, który krętymi wąskimi drogami wiózł wczasowiczów z lotniska do hotelu. – Tak, rzeczywiście widoki są zachwycające – zgodziła się Lidka, patrząc na malownicze pejzaże. Miliony turystów rocznie ulegało czarowi Majorki, zwanej perłą Balearów, nie tylko ze względu na lazurowe ciepłe morze i piaszczyste złote plaże, ale również z uwagi na urozmaiconą, zadziwiającą kształtami i barwami roślinność. Oczy przybyłych cieszyły występujące na poboczu dróg, w parkach i ogrodach długowieczne sosny pinii z charakterystycznymi rozłożystymi koronami, pomarańczowe gaje, których tradycja uprawy, podobnie jak i innych soczystych cytrusów, była mocno zakorzeniona w Hiszpanii od wieków, figowce i drzewa chlebowca świętojańskiego. Szczególnie urokliwe były drzewka oliwkowe, z których wiele miało kilkaset lat, oraz rozsiewające subtelną woń migdałowce, pokrywające się w coraz mocniej świecącym lutowym i marcowym słońcu tysiącami białych lub lekko różowych delikatnych kwiatów. Opadłe na ziemię białe płatki tworzyły dywan miękkiego puchu, który do złudzenia przypominał zalegający niekiedy w zimie w górzystych częściach Majorki śnieg. Piękna legenda głosiła, że migdałowce były prezentem miejscowego księcia dla jego żony pochodzącej ze Skandynawii, która tęskniła za widokiem białej śnieżnej szaty. Książę, aby złagodzić nostalgię swojej ukochanej, sprowadził na wyspę migdałowce, które co roku obsypywały ziemię migdałowym kwiatowym śniegiem, jak nazywano ten niepowtarzalny biały kobierzec. Miłość może wszystko. Zakręcić meandry historii, przeobrazić całkowicie osobiste losy i zamienić płatki kwiatów w śnieg. – Mamusiu, gdy tylko dojedziemy, to od razu pójdziemy na plażę, dobrze? – Lina, z nosem prawie przyklejonym do szyby, wypatrywała wyłaniającego się w oddali zza kolejnych pagórków morza, które iskrzyło się w słońcu, w zależności od kąta padania mocnych promieni, błękitem, szafirem lub turkusem. – Dobrze, córeczko – zgodziła się Lidka. – Tylko wezmę prysznic, żeby odświeżyć się po podróży, rozpakuję się i możemy iść. – Ona też chciała jak najszybciej zaznać wypoczynku pod bezchmurnym niebem, wsłuchując się w uspokajający szum delikatnie uderzających o brzeg fal. Kierowca autokaru z wielką wprawą pokonywał kolejne wzniesienia i obniżenia terenu oraz ostre zakręty, aby w końcu zatrzymać się na podjeździe przeszklonego budynku, w którym znajdowała się recepcja ekskluzywnego kompleksu hotelowego. Wczasowicze wysiedli, odebrali bagaże i weszli do środka, żeby dopełnić niezbędnych formalności meldunkowych. Po krótkim czasie Lidka z dziećmi również dostali pełniące funkcję kluczy karty magnetyczne i udali się do swoich pokojów. Lidka z córką zajęła jeden obszerny pokój z dużym balkonem, a Omar zamieszkał sam tuż obok. Kiedy Lidka po długim prysznicu wyszła w szlafroku z łazienki, Lina już niecierpliwie na nią czekała ubrana w kostium kąpielowy. – Idziemy na plażę, mamusiu! – oznajmiła rezolutnie. – Daj mi kilka minut, córeczko… – Lidka ręcznikiem wycierała włosy. – Wysuszę włosy, ubiorę się i pójdziemy… – Ale ja chcę teraz! – zaczęła marudzić Lina. W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. – Proszę! – Lidka odłożyła ręcznik, sięgnęła po szczotkę i zaczęła rozczesywać włosy. W drzwiach pojawił się Omar. – Idziesz, siostra, na basen? – zapytał chłopak. – I to jest bardzo dobry pomysł! – podchwyciła Lidka. – Idź teraz, córciu, z bratem na basen, a później ja do was dołączę. – I pójdziemy na plażę? – Lina nie omieszkała się upewnić. – Oczywiście! – potwierdziła Lidka. – Dobrze, to mogę iść z Omarem na basen. – Lina skierowała się w stronę drzwi. – Poczekajcie! – Lidka otworzyła kosmetyczkę i wyjęła z niej dużą tubkę. – Weźcie krem przeciwsłoneczny i dobrze się nim nasmarujcie. – Podała córce kosmetyk. – Ten ma wysoki filtr, więc powinien być skuteczny. Słońce na Majorce potrafi być bardzo zdradliwe. – Dobrze, mamusiu. – Lina schowała krem do plażowej torby. – Tylko nie zapomnijcie porządnie nasmarować plecy i ramiona! – rzuciła jeszcze Lidka, zanim dzieci zamknęły drzwi. Lidka wróciła do układania włosów. Nie spieszyła się, bo wiedziała, że syn dobrze zaopiekuje się młodszą siostrą. Omar, mimo że miał dopiero niespełna piętnaście lat, był jak na swój wiek bardzo odpowiedzialny i dojrzały. Przypominał w tym jej młodszego brata, który w przeszłości, po nagłej śmierci ich ojca, jako zaledwie pięciolatek, potrafił trzymać się blisko mamy i dzielnie powtarzać: „Nie płacz, mamusiu, nie płacz, przecież masz mnie”. W ich domu rodzina zawsze była najcenniejszą wartością i Lidka niejednokrotnie przekonała się, że może liczyć na swoich bliskich w każdej sytuacji. Przed wyjazdem na kurs arabskiego do bogatego Kuwejtu okazało się, że zawartość jej walizki wygląda nadzwyczaj skromnie, wtedy jej siostra Gośka, nie bacząc na to, że samej jej się nie przelewa i ma małe dziecko, wydała wszystkie swoje odłożone pieniądze na jej nowe ciuchy. Omar, wychowywany przez jakiś czas przez babcię, i rozpieszczany przez ciocię i wujka, z pewnością przyjął najważniejsze wartości jej rodzinnego domu. Raptem zabrzmiała głośna rytmiczna muzyka i Lidka wyjrzała przez okno. W położonym niedaleko basenie animatorzy zabawiali wczasowiczów, starając się gromkimi okrzykami i dynamicznymi ruchami zachęcić ich do wzięcia udziału w zajęciach aqua aerobiku. Wkrótce w basenie roześmiani goście hotelu ochoczo skakali i wymachiwali rękoma, naśladując energicznych prowadzących. Lina bawiła się beztrosko razem z innymi, rozpryskując wokół siebie fontanny wody. Jej mokre długie włosy kleiły się do twarzy i wchodziły do oczu. Po chwili siedzący na skraju basenu Omar zawołał Linę i coś jej powiedział, przekrzykując głośną muzykę. Dziewczynka wyszła z basenu, szybko pobiegła do swojego leżaka i wróciła do brata, wciskając mu coś do ręki. Omar zebrał i związał włosy siostry, która zaraz znowu wskoczyła do basenu, ochoczo przyłączając się do podskakujących wczasowiczów. Wyjątkowy gest jak na nastolatka – pomyślała z tkliwością Lidka. – Lina po arabsku znaczy „delikatna”. Lineczka… Córka nadal szalała w basenie, a Omar wygrzewał się w słońcu, więc Lidka stwierdziła, że ma jeszcze trochę czasu, zanim dołączy do dzieci. Odeszła od okna. Przez telefon zamówiła do pokoju campari z sokiem pomarańczowym, po czym włożyła kostium. Z przyniesionym niebawem przez obsługę drinkiem wyszła na balkon, usiadła na wygodnym fotelu i sącząc koktajl, z przyjemnością patrzyła na zadowolone dzieci i rozciągający się przed nią widok. Zbudowany na łagodnym wzniesieniu kompleks hotelowy składał się z kilku położonych na różnych poziomach budynków i rozległych tarasów, na których wśród palm, sosen pinii, ozdobnych krzewów, trawników i kwiatów rozlokowane były baseny, restauracje i bary. Na samym dole, nad wcinającą się głęboko w ląd zatoczką, rozciągała się kameralna plaża, na której rozstawione były białe leżaki i rozłożyste parasole. Turkusowe morze, falując prawie niewidocznie, zlewało się na horyzoncie z błękitnym bezchmurnym niebem. Lidka wystawiła twarz w stronę słońca, w pełni rozkoszując się tym błogim początkiem dawno wyczekiwanych wakacji. Po kilku kwadransach zajęcia aqua aerobiku się skończyły i Lina, która już wcześniej zauważyła mamę na balkonie, zaczęła machać do niej ręką, dając do zrozumienia, że najwyższy czas pójść na plażę. Lidka pokiwała potakująco głową, weszła do pokoju, wzięła swoją plażową torbę i udała się nad basen. – I jak wam się tu podoba? – zapytała, kiedy znalazła się obok dzieci. – Super jest! – krzyknęła entuzjastycznie Lina. – Fajne miejsce – potwierdził Omar. – To bardzo się cieszę. – Lidka mimowolnie się uśmiechnęła. – A teraz plaża? – Tak, plaża! – Lina tryskała niespożytą energią. Zeszli szerokimi schodami na niewielką urokliwą plażę. – Gdzie usiądziemy? – Lidka powiodła wzrokiem po nielicznych wolnych leżakach z parasolami. – Ja chcę jak najbliżej morza. – Lina podbiegła do dwóch niezajętych jeszcze leżaków. – Ale tu są tylko dwa miejsca. – Lidka nadal rozglądała się wkoło. – Mamo, nie znajdziemy trzech wolnych leżaków blisko siebie – zauważył Omar. – Chyba masz rację, synku – musiała przyznać Lidka, bo na atrakcyjnej plaży roiło się od opalających się wczasowiczów. – Ja chcę się już kąpać! – Lina rzuciła na piasek swoją plażową torbę i pobiegła w stronę morza. – Lino! Poczekaj! – Lidka próbowała zatrzymać córkę, ale nie przyniosło to oczekiwanego rezultatu. Omar od razu ruszył za siostrą i po chwili rodzeństwo pluskało się w ciepłych wodach Morza Śródziemnego. Lidka, mając pewność, że Lina jest bezpieczna pod opieką starszego brata, posmarowała się olejkiem do opalania, po czym z lubością wyciągnęła na leżaku, pogrążając się w błogim odpoczynku. – Mamo! Mamo! – Po dwóch kwadransach zdyszana Lina potrząsała łokciem matki, zmuszając ją do otwarcia oczu. – Chodź do nas! Woda jest fantastyczna! – Mokra twarz dziewczynki jaśniała szczęściem. – Synku, zerkniesz na rzeczy? – zwróciła się Lidka do Omara, który pojawił się tuż za siostrą. – Oczywiście, mamo. – Omar usiadł na sąsiednim leżaku. – To kto pierwszy do wody?! – Lidka ruszyła w stronę falującego lazuru. – Ja! Ja! – Lina puściła się pędem przed siebie, wyprzedziła matkę i piszcząc wpadła do morza. – Ja pierwsza! Ja pierwsza! – wołała uradowana. – Następnym razem ja wygram! – Lidka zanurzyła się po szyję w kojącej wodzie. – A właśnie, że ja! – Lina, opierając się na ramieniu matki, podskakiwała wysoko. – Nie, na pewno ja! – przekomarzała się Lidka z córką. – A właśnie, że ja! – powtarzała Lina, nadal podskakując. Lidka z dziećmi, na zmianę opalając się i kąpiąc, zostali na plaży aż do wieczora. Po obfitej kolacji Omar poszedł do swojego pokoju, a Lina, zmęczona niezwykle intensywnym dniem, zapadła w kamienny sen, kiedy tylko przyłożyła głowę do poduszki. Lidka zamówiła kolejne campari z sokiem pomarańczowym, wyszła na balkon i tam zanurzyła się w ciekawej lekturze na temat bogatej historii i kultury Majorki. Otoczona turkusowymi wodami zachwycająca wyspa, z urodzajnymi nizinami, gdzie uprawiano oliwki, winorośla, cytrusy, figi i warzywa, z plastycznie ukształtowanymi pasmami górskimi, z efektownymi widokami stromych klifów podmywanych przez pieniste fale z długimi piaszczystymi plażami oraz pyszniącą się egzotycznymi formami roślinnością, od wieków była łakomym kąskiem dla wielu ludów. Już tysiąc lat przed naszą erą zajęli ją Fenicjanie, później panowali na niej Kartagińczycy i Rzymianie, a następnie podbili Wandalowie i Wizygoci. Majorka wielokrotnie stawała się też obiektem ataków piratów, a u jej zachodniego brzegu na małej wysepce Sa Dragonera miał swoją bazę najsłynniejszy grasujący na wodach Morza Śródziemnego pirat, despotyczny i groźny Barbarossa. W dziewięćset drugim roku Majorkę zdobyli Arabowie, którzy sprawowali władzę nad wyspą aż do momentu, kiedy to król Aragonii Jakub I Zdobywca w roku tysiąc dwieście dwudziestym dziewiątym odbił ją z rąk najeźdźców. Spektakularnym symbolem tego zwycięstwa jest katedra La Seu w stolicy Majorki, Palma de Mallorca. Zbudowana na miejscu dawnego meczetu imponuje kolosalnymi rozmiarami i unikatową architekturą. Kiedy król Jakub I ze swoją flotą zbliżał się do brzegów Majorki, na morzu rozpętał się potężny sztorm. Jak podaje przekaz, władca poprzysiągł wtedy Matce Boskiej, że jeżeli ocaleje i zwycięży, to zbuduje na jej cześć okazałą świątynię. Modlitwy króla Aragonii zostały wysłuchane i współcześnie rzesze turystów mogą podziwiać na przyportowym wzgórzu wspaniałą katedrę ze złocistego piaskowca w stylu gotyckim, którą rozbudowywano i upiększano przez stulecia. Aktualnie może się ona poszczycić ponadczterdziestometrową nawą główną, czternastoma ośmiobocznymi kolumnami wspierającymi sklepienie, wielkimi kolorowymi rozetami witrażowymi oraz ogromnym żelaznym baldachimem z podwieszonymi latarenkami mającymi symbolizować koronę cierniową, zaprojektowanym przez samego genialnego Antonio Gaudiego. Lidce zaczęły się kleić oczy. Odłożyła książkę i jeszcze chwilę posiedziała na balkonie, upajając się ciepłą majorkańską nocą. Później wróciła do pokoju, a przed zaśnięciem myślała o tym, jak wiele na tej wyspie jest ciekawego do zobaczenia. Następny dzień spędziła z dziećmi głównie na basenie i plaży, gdzie wraz z gośćmi z różnych krajów, w tym z Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Rosji i Japonii, cieszyła się beztroską wakacyjną atmosferą. Późnym popołudniem poszła do hotelowej recepcji, aby zapytać o wycieczki objazdowe po wyspie. Najbardziej zainteresowała ją wyprawa do przepięknie położonej górskiej miejscowości Valldemossa, w której Fryderyk Chopin i jego miłość życia, francuska pisarka epoki romantyzmu George Sand, spędzili prawie dwa wyjątkowe zimowe miesiące. – Słuchajcie, mam dla was świetną wiadomość – podekscytowana Lidka zwróciła się przy kolacji do dzieci. – Jaką wiadomość? – spytał z zaciekawieniem Omar. – Jutro pojedziemy na wycieczkę! – A gdzie pojedziemy? – chciała wiedzieć Lina. – Do przeuroczej wioski Valldemossa, gdzie znajduje się klasztor kartuzów, w którym… – Nie chcę do klasztoru! – sprzeciwiła się Lina. – Ja chcę na plażę i na basen! – Ale Lineczko, skoro już tu jesteśmy, to warto… – Nie! – wykrzyknęła Lina tak głośno, że goście siedzący przy sąsiednich stolikach odwrócili głowy w jej stronę. – Lino, uspokój się! – skarciła Lidka córkę, która od razu przybrała naburmuszoną minę. – To dlaczego mamy jechać do tej wioski? – włączył się do rozmowy Omar. – Tam mieszkał Chopin z George Sand, a ponieważ był to jeden z najsłynniejszych związków dziewiętnastego wieku, to… – Lidka przerwała, nie widząc entuzjazmu na twarzy Omara. – Czyli nie chcecie tam jechać? – zapytała wprost po chwili milczenia. Rodzeństwo wymieniło porozumiewawcze spojrzenia. – No wiesz, mamo, klasztor… – Omar wykrzywił się w wymownym grymasie. – Ja wolę basen i morze! – powtarzała z uporem Lina. – Myślałam, że pojedziemy na jakąś inną plażę. Zapadła długa cisza. Lidka zastanawiała się, czy namawiać dzieci na wycieczkę, na którą wyraźnie nie miały ochoty. W końcu Omar zaproponował: – Mamo, jeśli chcesz, to jedź sama. – Tak, mamo, jedź sama. – Lina ochoczo poparła brata. – A wy? – W głosie Lidki zabrzmiało niezdecydowanie. – Co my? – Omar pytająco spojrzał na matkę. – Sami tu zostaniecie? To miały być przecież nasze wspólne wakacje… – Oj, mamo, wyluzuj! – Omar nie widział w całej sytuacji dużego problemu. – Chcesz zwiedzić klasztor, to jedź i zwiedzaj! A my tu sobie na pewno poradzimy, prawda, siostra? – zwrócił się Omar do Liny. – Jasne, braciszku! – Lina odpowiedziała szerokim uśmiechem. – Widzisz, mamo? Damy radę! – zadeklarował Omar. – A jedzenie mają tu naprawdę pyszne! – dodał, zmieniając temat i sięgając po następną ensaimadę, słynną pulchną majorkańską drożdżówkę, poskręcaną niczym muszla ślimaka i posypaną cukrem pudrem. Lidka nadal nie była pewna, czy powinna jechać sama na wycieczkę. – Mamo, nie zastanawiaj się, tylko po kolacji idź i zarezerwuj sobie miejsce na jutro – stwierdził stanowczo Omar, widząc wahanie matki. – A o nas się nie martw! – Puścił oko do siostry. – Tak, mamusiu, nie martw się o nas – powtórzyła za bratem Lina. Lidce nie pozostało nic innego, jak tylko zrobić tak, jak radził Omar, bo szkoda jej było rezygnować z atrakcyjnej dla niej wyprawy, a widać było, że nie zdoła do niej przekonać dzieci. – Skoro tak mówicie… – Tak mówimy. – Syn kończył ze smakiem słodką bułeczkę. – A po powrocie opowiesz nam, jak było. – A my opowiemy ci, mamusiu, co tu robiliśmy – dorzuciła Lina, już rozchmurzona. * * * Nazajutrz Lidka sama zjadła śniadanie i udała się do recepcji, gdzie gromadzili się zainteresowani zwiedzaniem wyspy wczasowicze. Po kwadransie pod hotel podjechał autokar, którym ruszyli w drogę do Valldemossy. Lidka oglądała przez okno zmieniające się pagórkowate krajobrazy, a przewodniczka przypominała burzliwą historię miłości znakomitego kompozytora i wybitnej pisarki. – To był związek dwóch silnych osobowości i jednocześnie, jak często się podkreśla, kompletnie różnych ludzi, których cechowały skrajne charaktery. Ekscentryczna powieściopisarka, George Sand, która w rzeczywistości nazywała się Amantine Aurore Lucile Dupin, a po mężu baronowa Dudevant, nie tylko przyjęła męski pseudonim, ale również ubierała się w męskie, najczęściej czarne stroje, paliła cygara i fajkę, przeklinała oraz nie bała się publicznie wyrażać odbiegających od ówczesnych norm poglądów. Kiedy George Sand, mając już dwoje dzieci i będąc rozwódką, poznała w jednym z paryskich salonów Fryderyka Chopina, od razu zafascynowała się nie tylko tworzoną przez niego muzyką, ale również nim samym. Dała temu wyraz w niezwykle emocjonalnych listach do swojej przyjaciółki, w których pisała: „otaczam go czcią bałwochwalczą…”1 i „Powiedz (…) Chopinowi, że go ubóstwiam”2. To znana pisarka zabiegała o względy inteligentnego i niezwykle wrażliwego kompozytora, a przekazany mu przez nią liścik, w którym napisała tylko trzy słowa: „On vous adore…”, „Ktoś pana uwielbia…”, uznano za najbardziej lakoniczny list miłosny świata. Kiedy już zostali kochankami, Chopin obdarzył George Sand namiętnym i żarliwym uczuciem, które pozwoliło im przez prawie dziesięć lat pozostawać w burzliwym związku… Przewodniczka przerwała na chwilę, a w autokarze rozległy się przyciszone rozmowy. Wąskie serpentyny stawały się coraz bardziej kręte i góry Sierra de Tramuntana ukazywały się w coraz to nowych odsłonach. Dech w piersiach zapierały pejzaże odcinających się na tle nieba skalistych grzbietów górskich, ostrych, niekiedy poszarpanych krawędzi, niebezpiecznych przepaści, nagich szczytów, stromych i dzikich skalistych pasm, głębokich przełęczy, porośniętych zieloną roślinnością zboczy oraz malowniczych dolin. – Króciutki liścik od George Sand, po latach zżółkły i pomięty, Chopin zachował do końca życia, co najlepiej świadczy o tym, jak dużą rolę odegrała pisarka w jego życiu – podjęła opowieść przewodniczka. – W tysiąc osiemset trzydziestym ósmym roku słynni kochankowie opuścili Paryż i udali się do Hiszpanii, gdzie po kilkudniowym pobycie w Barcelonie przypłynęli na Majorkę. Początkowo Chopin był zauroczony wyspą i do tej pory często cytowane są słowa z jego listu, które doskonale opisują, jak państwo sami się przekonają, niespotykane piękno wyspy „Jestem w Palmie, między palmami, cedrami, kaktusami, oliwkami, pomarańczami, cytrynami, aloesami, figami, granatami itd. Co tylko Jardin des Plantes ma w swoich piecach. Niebo jak turkus, morze jak lazur, góry jak szmaragd, powietrze jak w niebie. W dzień słońce, wszyscy letnio chodzą, i gorąco; w nocy gitary i śpiewy po całych godzinach. Balkony ogromne z winogronami nad głową; mauretańskie mury. Wszystko ku Afryce, tak jak i miasto, patrzy. Słowem, przecudne życie”3. Lidka musiała przyznać, że zdania z listu doskonale oddawały niepowtarzalny urok Majorki i panującą na niej atmosferę. – Początkowo Chopin i George Sand razem z towarzyszącymi im dziećmi pisarki oraz pokojówką wynajmowali umeblowaną i pięknie położoną willę z ogrodem niedaleko Palma de Mallorca – ciągnęła przewodniczka z zaangażowaniem. – Niestety, zaledwie po trzech tygodniach para zmuszona była opuścić wygodny dom i szukać nowego lokum. Pogoda się bowiem popsuła, zapanowało dojmujące zimno i rozpadały się ulewne deszcze, powodując wyraźne pogorszenie stanu zdrowia chorującego na gruźlicę Chopina. Bladość kompozytora, chroniczny kaszel oraz powtarzające się wizyty lekarzy nie uszły uwadze właściciela willi, który raptem, obawiając się zaraźliwej choroby i pod wpływem nacisków okolicznych mieszkańców, wyrzucił lokatorów dosłownie na ulicę. Należało się rozejrzeć za nową przystanią… Zza kolejnego zakrętu wyłoniło się tonące w zieleni urocze miasteczko z ciasną zabudową. Tradycyjne kamienne domy o bursztynowej barwie ozdobione drewnianymi zielonymi okiennicami zajmowały dno wąskiej doliny i wspinały się na dolne partie jej zboczy. – Kochankowie znaleźli schronienie w celach opuszczonego klasztoru kartuzów w Valldemossie – kontynuowała przewodniczka. – Klasztor mieścił się w kompleksie budynków pałacowych z czternastego wieku, które wzniesiono dla cierpiącego na astmę króla Majorki, aby w rześkim górskim powietrzu mógł odczuć ulgę w męczących go napadach duszności. Po śmierci króla budowla została przekazana kartuzjańskim mnichom, którzy przekształcili pałac na klasztor. Zakon obowiązywała bardzo surowa reguła, której podstawowymi nakazami były modlitwa, post, samotność, milczenie i kontemplacja. Kartuzi rozbudowywali kompleks na swoje potrzeby przez wiele stuleci, jednak kilka lat przed przybyciem pisarki i kompozytora do Valldemossy klasztor, na skutek trwającego w Hiszpanii procesu sekularyzacji należących do zakonów dóbr, musiał zakończyć swoją działalność. Mnisi odeszli, a ich dawne cele zaczęto wynajmować przebywającym w miejscowości gościom. Autokar wjechał na wąskie uliczki wiekowego miasteczka. Zbudowanym z kamienia domom czaru dodawały wiszące na zewnętrznych murach, na różnych wysokościach, duże donice z różnokolorowymi kwiatami. Autobus zatrzymał się i Lidka, razem z pozostałymi uczestnikami wycieczki, podążyła w stronę klasztoru kartuzów. Mimo dużej liczby turystów Valldemossa emanowała spokojem i atmosferą minionych epok. Przypominały o nich wyłożone kamieniem kręte uliczki, tajemnicze zaułki i architektura, w którą od wieków nikt na szczęście nie ingerował. Zwiedzający zbliżyli się do klasztoru i po przejściu przez obszerny dziedziniec znaleźli się w jego surowych murach. Na początku długiego korytarza o bielonych ścianach znajdowały się ubrane w stroje z epoki figury wysokości blisko trzech metrów przedstawiające Fryderyka Chopina i George Sand. – Słynna para zatrzymała się w jednej z cel, którą państwo zaraz zobaczą… – Przewodniczka poprowadziła grupę w głąb klasztoru, a kiedy dotarła na miejsce, zatrzymała się i otworzyła trzymaną w ręku książkę – … a którą sama George Sand tak opisywała: „Trzy izby, które się na nią składały, były przestronne, elegancko sklepione i dobrze wywietrzone dzięki rozetom o różnorodnych, bardzo ładnych wzorach. Oddzielone były od klasztoru mrocznym korytarzem, zamykanym potężnymi dębowymi drzwiami. Mur miał trzy stopy grubości. Środkowa izba była przeznaczona do lektury, modlitwy i medytacji, jej jedyne umeblowanie stanowiła szeroka ława z klęcznikiem i oparciem, wysoka na sześć lub osiem stóp i przymocowana do ściany. Izba znajdująca się na prawo od niej była sypialnią kartuza; w głębi znajdowała się alkowa, bardzo niska i wyłożona płytami, jak grobowiec. Izba po lewej stronie była warsztatem pracy, refektarzem, pustelniczym magazynem. Znajdująca się w głębi szafa miała drewnianą przegrodę, której okienko otwierało się na klasztor i tamtędy podawano mnichowi jedzenie”4. Zwiedzający wolno chodzili po zajmowanych kiedyś przez kochanków pomieszczeniach, zatrzymując się od czasu do czasu przy rozwieszonych na ścianach i wystawionych w gablotach pamiątkach i eksponatach: obrazach, portretach, szkicach, listach, notatkach, rękopisach muzycznych oraz masce pośmiertnej i odlewie dłoni Chopina. Zachowała się również elegancka kamizelka kompozytora i jego grzebień z kości słoniowej. Wzruszenie wzbudzały romantyczny szal George Sand i kilka jej ozdób. Zbiór ponad stu akwareli autorstwa syna pisarki uwidaczniał jego talent plastyczny. Lidkę zaintrygował pukiel włosów Chopina, który znaleziono w książce należącej do George Sand. Potęga miłości… Jakaś dawno zapomniana struna drgnęła w duszy Lidki. Spora grupka osób zatrzymała się przy wielkim krześle kunsztownie wyrzeźbionym w dębie. – To pochodzące z piętnastego wieku gotyckie krzesło przyniósł parze zakrystianin i dopełniło ono, obok łóżek na pasach, niezbyt miękkich materacy, stołów i kilku krzeseł z wikliny, skromnego umeblowania celi – wyjaśniała przewodniczka. – Jak przyznawała George Sand, krzesło to, którego siedzisko jak państwo widzą, ma formę skrzyni, służyło parze za bibliotekę. I nawet nie przeszkadzało im, że było nieco nadgryzione przez robaki i szczury w dawnej klasztornej kaplicy… Przewodniczka zrobiła kilka kroków i przez duże drzwi wyszła na przylegający do celi zewnętrzny ogród. Lidka podążyła za nią i jej oczom ukazał się baśniowy widok zielonej doliny z wyłaniającymi się dachami zabudowań i zarysowującymi się w oddali pasmami gór. Cudnie tu… – pomyślała, głęboko wdychając orzeźwiające górskie powietrze. – Taras ten szczegółowo opisała George Sand. – Przewodniczka chciała jak najlepiej przybliżyć zwiedzającym klimat epoki, w której żyli słynni kochankowie. – „Od południa wszystkie trzy izby wychodziły na ogródek, którego powierzchnia odpowiadała całej celi, oddzielony od sąsiednich działek murem na dziesięć stóp i wsparty na solidnie zbudowanym tarasie nad małym gajem pomarańczy położonym na występie wzniesienia. Niższy taras porastała winorośl, kolejny migdałowiec i palmy, i tak dalej aż do dna doliny, która była, jak już wspomniałam, jednym wielkim ogrodem. (…) Wracając do tego ogródka porośniętego granatowcami, drzewkami cytryn i pomarańczy, okolonego alejkami wyłożonymi cegłami i zacienionymi, tak samo jak zbiornik, wonnymi pergolami, to wyglądał niczym piękny salon kwiatów i warzyw, po którym zakonnik mógł spacerować suchą stopą w wilgotne dni, a w czasie upałów zraszać swe trawniki strumieniem bieżącej wody, wdychać na pięknym tarasie woń pomarańczy, których bujne wierzchołki przedstawiały jego oczom kopułę promieniującą kwieciem i owocami, kontemplować w absolutnym spokoju krajobraz, jednocześnie surowy i uroczy, melancholijny i imponujący…”5. I tu właśnie… – rozlegał się głos przewodniczki – wśród tej niesamowitej scenerii, Chopin żył, komponował i kochał… – Pani wierzy w miłość? – Niespodziewane pytanie spłynęło w dół zielonej majorkańskiej doliny jak marzycielski nokturn Chopina. Lidka odwróciła głowę i zobaczyła wysokiego przystojnego mężczyznę, którego ciemne oczy zdradzały głęboką zadumę. Miłość… – A pan? – odpowiedziała Lidka pytaniem. – Ich miłość… – kontynuowała przewodniczka – nie była łatwa… Czy prawdziwa miłość, w której całkowicie się zatracamy, zapominając o sobie, może być łatwa? – zadała sobie pytanie Lidka. – A mimo to George Sand uważała, że „Jedno jest w życiu szczęście – kochać i być kochanym” – podkreśliła przewodniczka. Lidka z nostalgią patrzyła na rozciągający się przed nią przepiękny pejzaż. A ja? Kiedy ja kochałam? – Myśli, niczym niespokojne ptaki, krążyły w głowie Lidki. – Kochałam i byłam kochana? I czy naprawdę byłam kochana? – Wspomnienie zjawiskowej Lulu spowodowało nagły bolesny ścisk w sercu Lidki. – I prawdopodobnie dlatego… – ciągnęła przewodniczka – …znana pisarka, nie zważając na pojawiające się coraz to nowe trudności, z miłością i oddaniem starała się zapewnić Chopinowi jak najlepsze warunki życia i pracy twórczej… – Przewodniczka, a za nią zwiedzający wrócili do klasztornej celi i stanęli przed starym fortepianem, na którego klawiaturze położono białe i czerwone kwiaty. – Wyglądało na to, że wszystko sprzysięgło się przeciwko słynnym kochankom… Ten zamówiony w Paryżu fortepian, wyprodukowany przez firmę Pleyel, na której instrumentach zazwyczaj grywał i komponował Chopin, dotarł tu dopiero trzy tygodnie przed jego wyjazdem. Przedtem kompozytor pracował na złej jakości pianinie majorkańskim… Pogoda akurat tego roku była wyjątkowo koszmarna i sroga, jak na tutejsze warunki, zima mocno dawała się kochankom we znaki. Burze, silne wiatry, mgły, sztormowe wichry, intensywne deszcze i przeraźliwe zimno ponownie doprowadziły do tego, że kompozytor bardzo podupadł na zdrowiu. Miejscowa ludność, kiedy tylko dowiedziała się o śmiertelnej chorobie Chopina, starała się jak najszybciej pozbyć niechcianych gości. Nie kryła jawnej niechęci do ekstrawaganckiej pary, która w dodatku nie chodziła do kościoła i mieszkała razem, mimo iż nie była małżeństwem. Niesprzyjające otoczenie i zaostrzające się objawy choroby kompozytora oraz brak odpowiedniej pomocy medycznej doprowadziły do tego, że w lutym tysiąc osiemset trzydziestego dziewiątego roku kochankowie opuścili wyspę, aby wrócić do życzliwej im Francji. Należy pamiętać o tym, że George Sand była najsłynniejszą, obok Honoriusza Balzaca i Aleksandra Dumasa ojca, pisarką swoich czasów. A Chopin… – Przewodniczka przeniosła wzrok na fortepian. – A Chopin, pomimo nasilającej się choroby i ogarniających go stanów depresyjnych, skomponował na Majorce swoje najwybitniejsze dzieła, a wśród nich przepiękne, pełne ekspresji, chociaż czasem ogarnięte smutkiem wspaniałe preludia… A teraz mam dla państwa świetną wiadomość. – Podniosła nieco głos. – Wysłuchamy koncertu utworów Chopina, który w tym magicznym miejscu, gdzie przebywał sam nasz wielki wirtuoz, na pewno będzie niezapomnianym przeżyciem. Zapraszam państwa do sali koncertowej. – Skierowała się w stronę korytarza. Lidka poszła za nią, ale po drodze zatrzymała się w bibliotece, dawnej celi przeora klasztoru, w której uwagę przykuwały grzbiety nadszarpniętych zębem czasu ksiąg i woluminów. Na środku sali stał duży stół, na którym wyłożone były różnego rodzaju pamiątki dla turystów oraz książki George Sand wydane w różnych językach. Lidkę zainteresowała Zima na Majorce po polsku, więc sięgnęła po nią i otworzyła na przypadkowej stronie. „Byliśmy więc zupełnie sami na Majorce, sami niczym na pustyni…”6 – zaczynał się jeden z rozdziałów. – Ile kosztuje ta książka? – zwróciła się Lidka do stojącej przy stole kobiety. – Osiemnaście euro. – To ja ją poproszę. – Lidka podała kobiecie pięćdziesiąt euro. – A nie ma pani drobniejszych pieniędzy? – zapytała Majorkanka. – Nie, nie mam – odpowiedziała Lidka. – Obawiam się, że nie będę miała wydać… – Kobieta szperała w stojącej na stole kasetce. – Przed chwilą wydałam ze stu euro. Ale jeszcze sprawdzę… Niestety, tak jak myślałam, nie mam wydać. Przykro mi. – Trudno, w takim razie dziękuję. – Lidka z żalem odłożyła książkę. – Nie kupię jej. – Kupi pani. Lidka usłyszała głos nieznajomego z tarasu. – Proszę. – Mężczyzna podał sprzedającej dokładnie odliczoną kwotę. – A to dla pani, miłej lektury. – Nieznajomy wziął w rękę Zimę na Majorce i wyciągnął ją w stronę Lidki. – Ale ja nie mogę… – zaoponowała Lidka. – Przecież się nie znamy. – Marek – przedstawił się mężczyzna z rozbrajającym uśmiechem. – Już się znamy. – Proszę państwa, proszę szybko na salę, zaraz zaczyna się koncert. – Przewodniczka, która pojawiła się w bibliotece, szukała rozproszonych wycieczkowiczów. – Proszę to przyjąć. – Mężczyzna włożył książkę w dłoń Lidki. – Nalegam. Przewodniczka chwyciła Lidkę za łokieć i delikatnie pociągnęła w stronę wyjścia z biblioteki. – Musimy się spieszyć, szkoda stracić chociaż jedną nutkę z tego wyjątkowego koncertu… – Przyspieszyła kroku i Lidka nawet nie zdążyła podziękować interesującemu mężczyźnie za niespodziewany prezent. – Na początku grają Balladę F-dur, zwaną często Balladą Majorkańską, bo ostateczna wersja tego utworu powstała właśnie tutaj. Absolutnie fenomenalna! – zachwycała się przewodniczka. – Cicha, śpiewna, idylliczna, a fragmentami gwałtowna, wybuchowa, wręcz demoniczna… Lidkę dobiegły spokojne dźwięki odbijające się w wyniosłych murach dawnego klasztoru. – Zaczęło się – szepnęła przewodniczka, cicho otwierając drzwi do sali koncertowej. – Mówiłam już grupie, że po koncercie mają państwo godzinę wolnego czasu. Później spotykamy się przy autokarze. W sali prawie wszystkie miejsca były zajęte i Lidka dopiero po chwili dostrzegła jedno wolne krzesło w ostatnim rzędzie. Usiadła, położyła książkę na kolanach, przymknęła oczy i zasłuchała się w przejmujące nuty ballady genialnego kompozytora. Ulotne, delikatne i nieuchwytne tony przywodziły Lidce na myśl początkową fascynację, subtelną nić srebrzystego zauroczenia, która łączy kobietę i mężczyznę drgającą tęsknotą, pragnieniem niewypowiedzianym, niedopowiedzianym, jeszcze nieśmiałym, a już przepełnionym rozkoszną nadzieją… Po ledwie uchwytnym momencie ciszy ballada wybuchła żywiołowymi dźwiękami burzliwych emocji, rozszalałymi w sercach i duszach falami nieposkromionych uczuć, pragnień i nieokiełznanych zmysłów… Lidka całkowicie poddała się nastrojowi wirtuozerskiego dzieła, porywających namiętnych uniesień, aby na koniec znaleźć ukojenie w mocnych dźwiękach słodkiego zapomnienia, upojenia, spełnienia… Utwór się skończył i publiczność nagrodziła pianistę rzęsistymi brawami. Wykonawca wstał, złożył głęboki ukłon w stronę widowni i zapowiedział następny utwór. – Nokturn g-moll opus trzydziesty siódmy numer jeden, rozpoczęty w Paryżu i dokończony na Majorce. Romantyczne brzmienia wypełniły salę klasztoru, wprawiając w niekłamany podziw zasłuchaną publiczność. Później popłynęły, zabarwione nostalgią i równie mocno chwytające za serce, preludia, mazurki i polonezy. Lidka musiała w duchu przyznać rację przewodniczce, że koncert w tym niezwykłym miejscu na zawsze zostanie w pamięci jako nadzwyczajne przeżycie. Po koncercie Lidka opuściła klasztor i, omijając pełną turystów główną ulicę, przy której mieściły się restauracyjki i kawiarenki z wystawionymi na zewnątrz stolikami oraz sklepy z pamiątkami, zapuściła się w boczne wąziutkie uliczki klimatycznej Valldemossy. Po godzinie melancholijnego spaceru udała się na parking, gdzie już większość wycieczkowiczów zajęła swoje miejsca w autokarze, aby wrócić nim do kompleksu hotelowego. Kiedy Lidka znalazła się w swoim pokoju, Liny w nim nie było, jednak już po kwadransie pojawiła się pełna energii razem z Omarem. – O, mama, jesteś już! – zawołała radośnie dziewczynka. – I jak wam minął dzień? – zapytała Lidka, chociaż opalone, tryskające szczęściem buzie dzieci mówiły same za siebie. – Świetnie, mamo, naprawdę świetnie – odpowiedział Omar. – A twoja wycieczka? Opowiedz nam, jak było. – Tak, mamusiu, opowiedz nam o wycieczce – dołączyła Lina do brata. – Zmęczona jestem, jutro wam opowiem – zbyła dzieci Lidka, bo pierwszym obrazem, który jej się nasunął, były wpatrzone w nią intrygujące ciemne oczy Marka. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI PEŁNY SPIS TREŚCI: Rozdział I. Rodzinny wyjazd Rozdział II. Majorkańska noc Rozdział III. Tajemnicze jaskinie Rozdział IV. Gwałtowny szamal Rozdział V. Demony przeszłości Rozdział VI. Jad nienawiści Rozdział VII. Ptaki wolności Rozdział VIII. Dom upiorów Rozdział IX. Płomień serca Rozdział X. Rozbita dusza Rozdział XI. Stracone złudzenia Rozdział XII. Żar tęsknoty Rozdział XIII. Bajkowy jarmark Rozdział XIV. Czas istnienia 1 List George Sand do Marii d’Agoult, 3 kwietnia 1837 roku. 2 List George Sand do Marii d’Agoult, 26 kwietnia 1837 roku. 3 List Fryderyka Chopina do Juliana Fontany, 15 listopada 1838 roku. 4 George Sand Zima na Majorce, Wydawnictwo Bernardinum, Pelplin 2006, str. 136–137. 5 George Sand, op. cit., str. 137–138. 6 George Sand , op.cit., str. 170.\nSpis treści Rozdział I. Rodzinny wyjazd\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Perska_nienawisc-ebookRO/p1038707i1167413" target="_blank" title="Perska nienawiść [Laila Shukri] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Perska nienawiść [Laila Shukri] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic\nTemat: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Pon Lut 09, 2009 11:13 pm\nCeremonia 51-go rozdania nagród Grammy odbyła się 8 lutego. Metallica zdobyła 1 statuetkę. Nominowana była w trzech kategoriach. Nagrodę odebrał Robert\nZwyciężyła w kategorii:\nBest Metal Performance - za utwór My Apocalypse\nPonadto w kategorii:\nBest Recording Package - za okładkę "Death Magnetic" nagrodę Grammy otrzymali:\nBruce Duckworth, Sarah Moffatt i David Turner Rywalami byli:\nHawk Nelson...Is My Friend! Don Clark, art director (Hawk Nelson)[BEC Recordings]\nNouns No Age & Brian Roettinger, art directors (No Age) [Sub Pop]\nRadio Retaliation Neal Ashby, Matthew Curry & Patrick Donohue, art directors (Thievery Corporation) [ESL Music]\nSummer Rains Amanda Barrett, Abby DeWald, Renee Jablow & Rick Whitmore, art directors (The Ditty Bops) [The Green Witch Society]\nNarodę Grammy otrzymał również Rick Rubin w kategorii:\nza: Death Magnetic (Metallica), Home Before Dark (Neil Diamond), Mercy (Dancing For The Death Of An Imaginary Enemy), Seeing Things (Jakob Dylan) i Weezer (Red Album).\nRywalami jego byli:\nDanger Mouse za:Attack & Release (The Black Keys) Modern Guilt (Beck) The Odd Couple (Gnarls Barkley)\nNigel Goodrich za: In Rainbows (Radiohead)\nJohnny K za: Big Bad World (Plain White T's), The Illusion Of Progress (Staind), Light From\nAbove (Black Tide), 3 Doors Down (3 Doors Down)\nwill.i.am za: American Boy (Estelle Featuring Kanye West), Encanto (Sergio Mendes), Funky Bahia (Sergio Mendes Featuring will.i.am & Siedah Garrett), In The Ayer (Flo Rida Featuring will.i.am), Pick It Up (Fergie), Picture Perfect (Chris Brown Featuring will.i.am), What's Your Name (Usher Featuring will.i.am)\nMetallica była mianowana jeszcze w dwóch kategoriach, ale niestety została pokonana.\nBest Rock Instrumental Performance – za utwór "Suicide & Redemption",\nWygrał - ZAPPA PLAYS ZAPPA - Peaches En Regalia\nBest Rock Album– za "Death Magnetic", rywalami byli:\nWygrał - COLDPLAY - Viva La Vida Or Death And All His Friends\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Wto Lut 10, 2009 4:07 pm\nNa stronie Grammy jest zdjęcie Roba ze statuetka podpisane: Michael Trujillo from Metallica xD\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Wto Lut 10, 2009 4:30 pm\nA swoją drogą i tak cud, że Metallica zdobyła jakąkolwiek nagrodę w obecnej dobie królowania nijakości muzycznej pokroju Coldplay.\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Wto Lut 10, 2009 5:48 pm\ngratulacje dla Metalliki!\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 2:54 pm\nGodny rywal? Chyba żartujesz Slipknot to zespół złożony przez pozerów. Ich muzyka to po prostu nap..... po czym się da i jak szybko się da! Jeszcze do tego wokal seplujący lekko rapowy zresztą. Godnym rywalem był Judas Priest. Szkoda że meta nie wygrała więcej ale takie są teraz czasy...\nWitam wszystkich forumowiczów, czytałem a teraz naszła mnie ochota coś napisać. Metallica słucham od dawna, ale kiedy zacząłem grać na basie i moim idolem stał się Cliff Burton zostałem też wielkim fanem reszty zespołu. Nie linczujcie mnie. Oprócz tego interesuje się także innymi zespołami jak Rammstein i Black Sabbath.\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 6:42 pm\nRammstein i Black Sabbath to bardzo zacne zespoły.A za Slipknotem nie przepadam specjalnie, moim ulubionym kawałkiem jest ballada Circle\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 8:38 pm\nJame's Girl - Prosze Cie, ja bardzo lubię Coldplay, Chris Martin ma świetny głos i kolesie potrafią skomponować bardzo ładne kawałki. więc ręce precz od Coldplay\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 9:05 pm\nGodny rywal? Chyba żartujesz Slipknot to zespół złożony przez pozerów. Ich muzyka to po prostu nap..... po czym się da i jak szybko się da!\nmiałam na myśli kawałek "Psychosocial",nie cały Slipknot,tak w ramach nieścisłości\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 9:28 pm\nMało brakowało a Coldplay zamiast Grammy otrzymałoby w niedzielę niemiłą niespodziankę od byłego nauczyciela Kirka...\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 9:31 pm\nCiekawe co na te nagrody mówią Ci co już dawno przekreślili Metallice, przecież za darmo czegoś takiego się nie dostaje Hell YEAH! Death Magnetic Rulezz\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sro Lut 11, 2009 9:39 pm\nTakich osób nigdy nie przekonasz, albo będą się wypierać tego co mówili albo że takie nagrody są nic nie warte!\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Czw Lut 12, 2009 11:33 am\nIgor co się z Tobą stało? trochę mnie nie ma, wracam i mam wrażenie, że chyba coś nie tak skoro zaczynamy się ze sobą zgadzać Ja też lubię Coldplay`a być może jest to "pedalskie pitu pitu" ale ich muzyka ma duszę w pełnym tego słowa znaczeniu.\nA co do nagród grammy to średnio mi podchodzi te komercyjne widowisko, no fakt jest to swoiste prestiżowe ukoronowanie kariery ale tak samo ustawiane jak walki Gołoty Metallica najlepiej broni się sama swoją muzyką i wydaje mi się że nie są im potrzebne jakieś fajansowe figurki czy wielkie antyramy z płytami złotymi czy platynowymi no ale biznes to biznes więc pozostaję się cieszyć że w całej tej machinie gdzieś wyłamuje trybiki przeciętności taka muzyka jak Meta\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Czw Lut 12, 2009 1:52 pm\nCóż Nefario mógłbym Cię spytać o to samo\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Czw Lut 12, 2009 2:56 pm\nCóż, są ludzie i taborety...ważne że my swoje wiemy Hell YEAH!\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Czw Lut 12, 2009 10:40 pm\nCzytałam gdzieś, że Satriani podał Coldpley'a do sądu, ale wycofał się, bo prawnicy Coldplay'a i jego doszli do ugody. Widocznie Coldplay czuł, że w sądzie nie ma szans i przegrałby proces - czyli coś chyba jest na rzeczy....\nNie wiem dokładnie na czym polega ta ugoda. Może będą mu płacili jakieś tantiemy jako współautorowi?\nSorry Igor, ale nie przekonasz mnie do tego zespołu. Już ktoś kiedyś próbował to zrobić.\nNasłuchałam się w związku z tym róznych ich nagrań. Ale to tylko potwierdziło moje wcześniejsze odczucia. Nie trawię Coldplay'a. W ich muzyce nie widzę nic ciekawego, ani oryginalnego. Według mnie jest to bardzo przeciętny zespół, który gra wtórną muzykę, bez żadnego polotu i klimatu - wręcz nudną.\nA najbardziej nie trawię nijakiego, bezbarwnego śpiewu Martina. Jego wokal jest wedłuig mnie wyprany z jakichkolwiek uczuć. Każą piosenką śpiewa tak samo. A dodatkowo mam wrażenie, że śpiewa resztkami sił - jak skończy śpiewać, to padnie i zejdzie z tego świata.\nI gwoli wyjasnienia - byś nie pomyślał, że nie lubię Coldplaya, bo słucham tylko Metalliki i metalu. Słucham bardzo dużo muzyki i to z różnych gatunków od muzyki poważnej do pop.\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Pią Lut 13, 2009 3:06 pm\nTo dobrze, szanuję Twoje zdanie bo oczekuję by ktoś szanował moje Ja też słucham przeróżnej muzyki, zaczynając od death metalu, przechodząc przez heavy metal, reggea, boogie, grunge, brytyjski rock (od lat 60 do 90) i kończąc na jazzie i bluesie\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Pią Lut 13, 2009 8:44 pm\nJesteś w porządku facet!\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic Sob Lut 14, 2009 8:57 am\nJako ze dzisiaj mamy walentynki to po takiej "deklaracji" mogę napisać jedno : I żyli długo i szczęśliwie w metallicznej krainie\nTemat: Re: Trzy nagrody Grammy Awards 51 związane z Death Magnetic


Kraksa goni kraksę ~ Kontra z lewej\nBrak komentarzy Opublikowany 09:36:00 by Lewy Prosty Andrzej Duda, antoni macierewicz, Beata Szydło, PiS, polityka polska, wypadki polityków\nWypadek prezydenckiej limuzyny, kolizja z udziałem samochodu Antoniego Macierewicza, wypadek limuzyny Beaty Szydło. Ktoś jest zaskoczony takim stanem rzeczy? Ja nie. Czego można spodziewać się po „dobrej zmianie” wprowadzającej swoje rządy i swoich ludzi wszędzie, w tym w Biurze Ochrony Rządu?\nMariusz Błaszczak chwalił się, że zmiany w BOR następują i przynoszą wymierne rezultaty. W roku 2016 przyjęto więcej funkcjonariuszy, niż odeszło. W ubiegłym roku przyjęto 137, a odeszło 70. I czym tu się chwalić panie Płaszczak? Kiedy za kierownicę wozu Formuły 1 posadzi się niedoświadczonego małolata kierującego do tej pory kartem to nie oczekujmy cudów. A na takie cuda liczy ekipa rządząca.\nNie zamierzam bawić się w dyplomację i nazwę rzecz po imieniu: to jeszcze lekkomyślność czy już głupota speców majstrujących przy BOR? PiSioły tłumaczą, że wina wypadku leży wyłącznie po stronie kierowcy Seicento. Doprawdy? Funkcjonariusz BOR kierujący pojazdem w którym podróżowała Beata Szydło MUSI, nie może lecz MUSI przewidywać niespodziewane wydarzenia mogące wpłynąć niekorzystnie na jego jazdę. A może to Misiewicz siedział za kierownikiem?\nWspomniany Płaszczak znalazł winnych wypadku: to oczywiście opozycja, nie przychylni rządowi hejterzy ponoszą odpowiedzialność za niego odpowiedzialność. Dlaczego zatem postawiono zarzuty kierowcy Seicento? Mam uwagę do przyszłych następców obecnego rządu: zbadajcie pod katem zdrowia psychicznego swoich poprzedników, bo od dłuższego czasu plotą coraz większe bzdury. Jaki hejt panie Płaszczak, wie pan co to w ogóle znaczy, rozumie znaczenie tego słowa? Proszę poczytać propisowskie periodyki i podobne im portale. Tam nie ma przekazu informacji, jest tylko złośliwe, ale śmieszne szambo, ów hejt właśnie. Płaszczak vice, spec od confetti Zieliński dali prawdziwy pokaz histerii: podniesione głosy, niemal krzyk, oskarżanie internautów o wszystko i wszystkich. Panowie! Pilnujcie prezesa by wam z taboretu nie spadł, bo wtedy zwała będziecie mieli murowany!\nWszystkie serwisy informacyjne podawały po wypadku, że premier jest potłuczona. Rozumiem. Ale dlaczego donosiły, że jest to informacja „z ostatniej chwili”?\nPo wypadku Macierewicza dochodziły do mediów sprzeczne informacje. Z jednej strony, że jest zdrowy, z drugiej, że nic mu się nie stało. Dziś Jarosław Sellin, czołowy propagandysta PiS mamrocze, że Macierewicz wracał z ważnej uroczystości państwowej kiedy uległ wypadkowi. Przypominam: Antoś wracał od tatki Rydzyka.\nPodobno za kierownicą Seicento, które uderzyło w Szydło, widziano Putina, obok niego siedział Tusk. Wieźli generator sztucznej mgły.\nRzuciłem okiem na kilka ksiąg którymi podpierają się religie. Jedna z nich zawierała ciekawy cytat na dzień w którym doszło do wypadku Beaty Szydło:\n„W ich sercach jest choroba, a Bóg jeszcze powiększa ich chorobę. Spotka ich kara. bolesna za to, że kłamią"\nOd czasu intronizacji żydowskiego syna bożego na króla Polski na ekipę rządzącą spada grad nieszczęść: wypadki Dudy, Macierewicza, Szydło...


Cień pewności siebie | szczepanek.org\nCień pewności siebie\nPosted on March 4, 2004 by jarek\nCzłowiek, który w życiu posiada cel i podąża naprzód, podlega ciągłej ocenie obserwatorów. Obserwatorzy z szybkością błyskawicy dostrzegą każdy upadek, potknięcie – bo to się nadaje do opowiadania (ostatnio pastwią się nad tym jak Adam Małysz upadł i jego wizytami lekarskimi, zamiast pozwolić mu odpocząć). Natomiast z dużym opóźnieniem zauważą wzrost, sukces – bo to mało ekscytujące. Obserwatorów nie interesuje ukształtowanie terenu życia, wokół obserwowanego człowieka. Nie poszukują przyczyn upadków i wzlotów. Interesują ich tylko skutki i kisielowe (od tej siódmej wody po kisielu) wnioski na przyszłość.\nDlaczego obserwatorzy nie upadają i nie wzrastają, lecz – według samych siebie – są idealni i ponad resztą społeczeństwa? Odpowiedź jest prosta, obserwatorzy stoją w miejscu i nie podejmują żadnych działań. Nie podejmują ryzyka przemiany życia i nie kroczą ani naprzód, ani w tył. Wolą pozostać w swoim świecie papierowych domków i oceniać człowieka, który upadł…\nCzłowiek spogląda z głębokiej doliny upadku, na odległy Krzyż i kroczy dalej…\nObserwator pozostaje w miejscu, bo cień pewności siebie, przesłonił mu Krzyż…\nNajwiększym problem obserwatora, jest niemożność dostrzeżenia i uwierzenia, iż człowiek patrzy na świat innymi oczami. Wtłacza więc obserwator swoją wizję świata w życie człowieka i mówi, “dlaczego nie stoisz w miejscu, tak jak ja, stąd widać piękne babki kąpiące się w jeziorze…” Obserwator nie rozumie, dlaczego człowiek chce: rozmawiać, poznawać, uczestniczyć w cierpieniach i radościach. Obserwator nie rozumie także, dlaczego człowieka nie pociąga gadanie o tym co powierzchowne i fałszywe…\n4 thoughts on “Cień pewności siebie”\nAgniulka on March 4, 2004 at 08:32 said:\nZaczęłam się zastanawiać czy ja jeszcze żyję czy już tylko obserwuję 🙁\nb. on March 4, 2004 at 10:04 said:\npóki się nad tym zastanawiasz to wciąż jeszcze żyjesz:)\nunexy on March 4, 2004 at 11:56 said:\nKartezjusz mawiał: “Myślę, więc jestem.” :)))))))))00\nPablo on March 4, 2004 at 21:59 said:\n*”Myślę, więc jestem”……..*\n…….- powiedział tak pewien milicjant i znikł :D:D:D\nA tak poważnie to rzeczywiście nagłej i niespodziewanej choroby dostać można z tymi Obserwatorami (zresztą nie tylko w Akademii Muzycznej).


Dogs' Paths: TTT - czyli Tesla Testuje Tchibo\nApteczka jest niewielka i dość sztywna. Przyda nam się podczas spaceru, choć może wtedy nie będziemy używać grzebyka do wyczesywania pcheł ;-)\nGdybym ją przy sobie miała, jak Tesla rozcięła sobie poduszkę, czułabym się pewnie lepiej przygotowana.\nZabawki na inteligencję zaczynają stanowić podstawę psich sprzętów w naszych domach. Pod 6 pionków możemy schować coś co nasz pies lubi najbardziej. Dalej pozostaje tylko czekanie na efekty ;-) Czy sobie poradzi? czy będzie umiał podnieść pionek?\nZabawka fajna. Trzeba pamiętać o nadzorze, by rozochocony pupil nie połknął pionka. Tesla lubi drewienka i w pierwszym kontakcie próbowała korniczej konsumpcji ;-) Za drugim podejściem poszło jej łatwiej – rozsiadła się wygodnie przy zabawce i zaczęła wyjmować po kolei przykrywki. Pod jej faflami trudno zobaczyć jaką dokładnie przyjmuje technikę ;-)\nMiałyśmy ubaw próbując wyczuć zapach. Czy aby na pewno jest mentolowe. Jest, tylko my czujemy jakieś śladowe ilości i żeby w ogóle tego dokonać nieźle trzeba się nawdychać ;-)\nCałe szczęście pies ma lepszy nos ;-)\nkocyk jest milutki, szczególnie jego pluszowa strona (to ta bez kratki) Znalazłyśmy zastosowanie samochodowe! Zdarzyło nam się jechać autem z Teslą na kolanach – w sumie to my się wepchnęłyśmy do jej przedziału, więc miała prawo na nas leżeć ;-) Wtedy ukrywałyśmy się pod narzutą. Teraz możemy pod kocykiem – futro nie będzie się tak kleić do śliskiej części. Ania: Ja pewnie nadal mam teslową sierść na mojej narciarskiej kurtce ;-)\nJedyny minus, to wielkość – by ukryć się przed T potrzebny jest jeden kocyk na jedną osobę ;-)\nWymiary: ok. 90 x 120 cm.\nDodatkowo możemy go wykorzystywać jako przenośne legowisko. Gdy np. jedziemy z czworonogiem do pracy lub na weekend do bliskich, pies ma swój kocyk, swoje miejsce.\nJeżeli chodzi o tą zabawkę, to nazwa nie kłamie. Rzeczywiście jest motywująca! ;-) Dając do wyboru dla Tesli ją i gryzak zdecydowanie wybrała pomarańczową piłeczkę, która działa na nią wręcz hipnotycznie :D Zdecydowanie fajna zabawka. Miła odmiana dla piłek na sznurku i ponoć pływa, czego jeszcze nie sprawdziłyśmy.\nPoręczny kształt/sznurek pozwala właścicielowi na wspólną zabawę z psem. Jednak trzeba ją nadzorować, ponieważ pies jest w stanie rozgryźć na kawałki, które mógłby połknąć.\nTesla jest czasami mało chętnym do przynoszenia retrieverem…\nJakiś czas temu treser polecił właśnie taki piórnik jako bardziej motywujący aport.\nTen jest wielkości szczeniaczkowej, ale dla początkującej Tesli w sam raz. Tyko czasami oddać nie chce ;-) i sama próbuje otworzyć zapięcie, więc nie zamykajcie go tylko na rzep, ja już o tym wiem, że dla zdeterminowanego psa to za mało ;-)\nŻeby aport się nie znudził i nie został unicestwiony, bawcie się nim razem.\nRęczniki z mikrowłókna dla zwierząt\nRęcznik dobry do wycierania łap po spacerze. Mikrofibra dobrze zbiera piach. Na dwóch przekątnych rogach są kieszonki na ręce, tak by objąć ręcznikiem całego psa. Ania: nie wkładam rąk do tych kieszeni. Po spacerze chciałam jak najszybciej wytrzeć psu łapy, by nie trzymać go przy drzwiach. Ogólnie ręcznik się dobrze sprawuje, jest miły w dotyku :-)\nRęczniki z mikrofibry zwykle występują w mniejszych rozmiarach do czyszczenia mebli. Dlatego te z Tchibo są całkiem fajnym rozwiązaniem – w paczce mamy 2 rozmiary, mniejszy zielony i większy mysi :-)\nRękawica naprawdę zbiera sierść, co jest zbawieniem. Ma wycięcie na kciuk na obie strony, więc jest uniwersalna. Szczerze mówiąc wcześniej używane rolki zdawały egzamin, ale co jeśli akurat się skończyła w nich przylepna taśma? a to dzieje się jak zwykle w momencie ważnego wyjścia :-/\nAnia: sprezentowałam taką sobie i swoim rodzicom. Ich ragdolle skutecznie zmieniają tendencje kolorystyczne ubioru – najlepiej posiadać tylko szare ;-) Mam nadzieję, że ta rękawica pomoże. A jak nie to dziewczyny fajny masaż można nią zrobić ;-)\nZa pierwszym razem Tesla próbowała rozbroić snackball metodami, które sobie wypracowała z Kongiem.Ciężko było jej wsadzić piłkę sobie w pysk i jaka była zdziwiona że rzucanie przynosi małe efekty! ;-) Jednak turlanie i trącanie nosem okazało się fajna zabawą. Największym rozczarowaniem było wypadnięcie ostatniej kulki karmy w szparę w balkonie ;-) Tesla była niepocieszona\nZa każdym razem Tesla chętnie bawi się piłką.\n(wielkość możecie zobaczyć na filmiku)\nUrządzenie intrygujące Anię ;-)\nPrzyznam, że zasysa sierść bardzo skutecznie. Ta ssawka jest w typie tzw. 'turboszczotki' dostępną w droższych modelach odkurzaczy.\nTroszkę piszczy, co początkowo 'intrygowało' :) Teslę, ale do każdego odkurzacza musiała się przyzwyczajać.\ntest zestawu agility i pasu do joggingu\nPsie Wędrówki 17 lipca 2012 23:59\nsuper te produkty są ;)


MISSDENIM | Minimal Rock\n» Minimal Rock Shorts\nCzarne szorty jeansowe z efektownym praniem tie-dye, z wysokim stanem i wysoko wyciętą nogawką! Potrójne szarpania na obu nogawkach oraz pojedyncze na tylnej kieszeni. Bez dżetów - spodobają się osobom, które cenią sobie minimalizm i klasyczny look. Rozmiary wypadają mniejsze, możesz zastanowić się nad zakupem rozmiaru większego (dla osób powyżej 170cm w szczególności - sprawdź tabelę wymiarów). Jeans premium 100% bawełna - nie rozciągają się.


Drzwi Wewnętrzne Bydgoszcz. Dobra Cena - Sprawdź! - Fenster Tech\nStrona główna/Oferta/Drzwi/Drzwi wewnętrzne\nDrzwi wewnętrznePiotr Seyda2021-07-02T17:37:52+02:00\nDrzwi wewnętrzne – Bydgoszcz\nJeśli mieszkasz w Bydgoszczy i projektujesz lub urządzasz dom, zapraszamy do zapoznania się z naszymi usługami. W Fenster Tech oferujemy wysokiej jakości drzwi wewnętrzne w konkurencyjnych cenach. Klientom z Bydgoszczy i okolicznych miejscowości polecamy systemy drzwiowe wyłącznie sprawdzonych marek. Stawiamy na producentów, którzy gwarantują solidność i wieloletnie użytkowanie, a także estetyczny design na lata. Zajmujemy się sprzedażą i montażem drzwi renomowanych marek – w tym np. przedsiębiorstw DRE i Erkado.\nFenster Tech – bogaty wybór drzwi wewnętrznych na wymiar\nWiemy, że na komfort i satysfakcję codziennego życia wpływają różne elementy – w tym starannie wykonane drzwi wewnętrzne. Nasza oferta systemów drzwiowych jest bardzo bogata. W asortymencie Fenster Tech znajdują się drzwi wewnętrzne jednoskrzydłowe, dwuskrzydłowe, przesuwne w wielu wersjach stylistycznych i kolorystycznych oraz w różnych wymiarach – tak, aby spełnić oczekiwania wszystkich klientów, których gusta i poczucie stylu są często inne.\nZajmujemy się sprzedażą i montażem systemów drzwiowych wewnętrznych zarówno w domach i mieszkaniach, jak i obiektach użyteczności publicznej, biurowcach i firmach. Z tego względu znajdziesz u nas nie tylko estetyczne drzwi wewnętrzne do salonu, sypialni, kuchni czy łazienki, lecz także nowoczesne drzwi wewnątrzklatkowe, korytarzowe i przeznaczone do biura. Ich elegancki, nowoczesny wygląd nada pomieszczeniu indywidualnego, oryginalnego charakteru. W naszej ofercie dostępne są między innymi drzwi:\nw kolorach z palety RAL,\nw kolorze drewna (dąb, sosna, olcha).\nWybór jest naprawdę bogaty, dzięki czemu każdy z naszych klientów z całą pewnością znajdzie u nas odpowiednie rozwiązanie – dopasowane do konkretnych potrzeb. Posiadamy w sprzedaży również drzwi pokojowe zamykane na klucz. To idealna propozycja dla osób, które cenią sobie prywatność i chcą mieć możliwość zamykania swojego pokoju.\nJeśli bardziej interesują Cię drzwi zewnętrzne, zachęcamy do zapoznania się z pozostałymi kategoriami. Dzięki profesjonalnej obsłudze klienta, wszystkie formalności i ustalenia w Fenster Tech wykonywane są w przyjemnej atmosferze, we współpracy i uwzględnieniu indywidualnych warunków i oczekiwań.\nOferta drzwi wewnętrznych na zamówienie z montażem – tanio i solidnie\nNasza oferta obejmuje również montaż drzwi na terenie Bydgoszczy oraz pobliskich miejscowości. Usługa wykonywana jest przez specjalistów z wieloletnim doświadczeniem w branży. Montaż zlecony profesjonalistom Fenster Tech to gwarancja rzetelności, solidności oraz terminowości. Wykonywane przez nich systemy drzwiowe wyróżniają się bardzo długą żywotnością.\nFachowe doradztwo dla klientów z Bydgoszczy\nSpecjaliści Fenster Tech służą fachowym wsparciem technicznym na każdym etapie zamówienia. Nasi pracownicy chętnie pomogą Tobie w dopasowaniu drzwi wewnętrznych, w najkorzystniejszej cenie. Jeśli masz pytania, wątpliwości lub sugestie, możesz śmiało skonsultować je z naszym zespołem. Każda sprzedaż i montaż drzwi dokonują się w oparciu o szczegółowe ustalenia i współpracę z klientami.\nJeśli bardziej interesują Cię drzwi zewnętrzne lub systemy drzwiowe techniczne, zachęcamy do zapoznania się z pozostałymi kategoriami. Dzięki profesjonalnej obsłudze klienta, wszystkie formalności i ustalenia w Fenster Tech wykonywane są w przyjemnej atmosferze, z uwzględnieniem indywidualnych warunków i oczekiwań.\nMasz pytania? Jesteśmy dostępni pod adresem e-mail biuro@fenstertech.pl lub numerem telefonu + 48 609 484 830.


Klimakterium i już - Śrem / 2011-11-26 19:30 / 48 - bilety online\n26 listopada 2011 o godz. 19:30\nSprzedaż trwa do: 26 listopada 2011 o godz. 18:30\nSpektakl Klimakterium... i już opowiada historie czterech kobiet, wszystkie są w trudnym wieku czyli w okresie menopauzy. Każda z nich ma swoje problemy, smutki, ale gdy spotykają się u Maliny w dniu jej urodzin wspierają się wzajemnie i opowiadają jakie mają sposoby na radzenie sobie w tym trudnym czasie. Komedia pełna omyłek i śmiesznych sytuacji, jedna z najczęściej wystawianych spektakli ostatnich lat już w listopadzie także w Śremie. Zapraszamy poniżej do rezerwacji biletów...


Jak zrobić kopię zapasową danych i systemu Android - CCM\nOstatnia aktualizacja: 8 paź 2020 o 19:52 przez Макс Вега .\nNieoczekiwania utrata danych i ustawień zawsze jest nieprzyjemnym doświadczeniem. Dlatego warto pomyśleć o wykonaniu kopii zapasowej danych z naszego urządzenia z systemem Android. Tę czynność można wykonać na dwa sposoby, które przedstawiamy poniżej.\nJak wykonać częściową kopię zapasową danych w systemie Android\nZastosowanie tej metody nie wymaga instalacji żadnych dodatkowych aplikacji, w dużej mierze polega bowiem na synchronizacji przechowywanych danych z kontem Google. Rozwiązanie to ma jednak swoje wady, nie pozwala ono bowiem na zapisanie wszystkich danych z naszego smartfona. Oznacza to, że na przykład po przywróceniu ustawień fabrycznych urządzenia utracimy zainstalowane aplikacje, foldery ze zdjęciami czy muzyką.\nAby wykonać częściową kopię zapasową danych należy przejść do zakładki Ustawienia i w sekcji Osobiste wybierz opcję Kopia i kasowanie danych. Następnie zaznacz opcję Utwórz kopię zapasową. W polu Konto kopii zapasowej pojawi się adres e-mail, z którym jest powiązane konto. Jeśli chcesz dodać inny adres, dotknij pola adresu i następnie wybierz opcję Dodaj konto. Możesz również zaznaczyć opcję Autoprzywracanie, dzięki temu przy ponownej instalacji aplikacji w telefonie zostaną przywrócone dane i ustawienia z kopii zapasowej.\nUtworzoną kopię zapasową możesz w każdej chwili pobrać z Twojego konta Google.\nWażne: Nazwy poszczególnych poleceń mogą różnić w zależności od modelu telefonu. Do tej porady wykorzystaliśmy model Motorola Moto E z systemem operacyjnym Android 4.4.4.\nJakim programem wykonać kopię zapasową systemu Android i wszystkich danych\nAby wykonać kopię zapasową całego systemu niezbędne jest skorzystanie z pomocy specjalnych aplikacji. Jedne pozwalają na przeniesienie konkretnych elementów, inne na wykonanie pełnej kopii całego systemu. Poniżej przedstawiamy wybrane propozycje.\nHelium - jedna z najpopularniejszych aplikacji do wykonywania backupu. Jedną z najważniejszych zalet program jest fakt, że aby z niego skorzystać, nie trzeba rootować urządzenia. Stworzona kopia danych może być zapisana w chmurze lub na karcie SD.\nOsoby, które będą wykonywać kopię zapasową zapasową na urządzeniu bez “roota”, powinny również pobrać aplikację Helium Desktop, do której link jest zamieszczony na stronie aplikacji w Google Play. Następnie wystarczy już tylko uruchomić pobrane aplikacje, podłączyć urządzenie do komputera i postępować zgodnie ze wskazówkami pojawiającymi się na ekranie.\nAirDroid - wprawdzie aplikacja została stworzona w celu usprawnienia procesu zarządzania smartfonem z poziomu komputera. Nie zmienia to jednak faktu, że za jej pomocą możemy przenieść interesujące nas dane na komputer i to bez podpinania kabli. Poza opcją przenoszenia danych, użytkownik może również importować i eksportować aplikacje w formacie .apk.\nOnline Nandroid Backup - program ten daje możliwość stworzenia kopii zapasowej całego systemu. Pozwala więc to na zachowanie największej ilości danych i elementów. Aby móc korzystać z tej aplikacji, należy posiadać zrootowane urządzenie. Jednak niewątpliwą zaletą tego programu jest fakt, że aby stworzyć kopię zapasową całego systemu nie trzeba korzystać z trybu recovery. Co więcej, program daje możliwość stworzenia kopii zapasowej zgodnej zarówno z typem recovery TWRP, jak i CWM. Aplikacja daje możliwość zapisania kopii zapasowej na wewnętrznej lub zewnętrznej pamięci.\nProgram Online Nandroid Backup ma jednak jedną wadę, może nie działać na wszystkich typach telefonów.\nJak zrobic kopię zapasową systemu android - Meilleures réponses\nKopia systemu android - Meilleures réponses\nWhatsapp kopia zapasowa android - Praktyczne porady - WhatsApp\nKopia zapasowa whatsapp z android na ios ✓ - Forum - Oprogramowanie\nKopia zapasowa facebook usuniete wiadomosci - Praktyczne porady - Facebook\nTen dokument zatytułowany "Jak zrobić kopię zapasową danych i systemu Android" opublikowany przez CCM (pl.ccm.net) jest udostępniany na licencji Creative Commons. Możesz kopiować i modyfikować kopie tej strony, na warunkach określonych przez licencję i wymienionych w niniejszym tekście.


Przetargi: 2014 > maj > 2014-05-22\nOdbudowa i modernizacja drogi gminnej dz. nr 533, km 0+110-0+560 w Mysłakowie.\nNumer ogłoszenia: 173880 - 2014; data zamieszczenia: 22.05.2014\nII.1.1) Nazwa nadana zamówieniu przez zamawiającego: Odbudowa i modernizacja drogi gminnej dz. nr 533, km 0+110-0+560 w Mysłakowie..\nII.1.4) Określenie przedmiotu oraz wielkości lub zakresu zamówienia: 1. Lokalizacja Województwo dolnośląskie, Powiat świdnicki, Gmina Marcinowice: Mysłaków, dz. nr 533, obręb 0009. 2. Przedmiot zamówienia Celem postępowania przetargowego jest wyłonienie Wykonawcy na wykonanie niżej wymienionego zadania polegającego na budowie: Mysłaków, dz. nr 533, obręb 0009, a) wykonanie profilu i wyrównanie istniejącej podbudowy warstwą klińca kamiennego, b) skropienie podbudowy emulsją asfaltową, c) nawierzchnia asfaltowa gr. 6cm i szerokości 3,5m, d) wykonanie zjazdów i rozjazdów w technologii jw., e) pobocze wzdłuż jezdni szerokości 1,0m z tłucznia gr. 10cm, f) oczyszczenie rowów z wyprofilowaniem dna i skarp na długości 25mb. Przedmiar robót stanowi załącznik do specyfikacji i znajduje się na stronie internetowej Zamawiającego: www.bip.marcinowice.pl Wykonawca robót jest zobowiązany również do przeprowadzenia odbioru robót m.in. przez Urząd Gminy Marcinowice..\nInformacja na temat wadium: Wysokość wadium dla zadania wynosi: 4.000,00 zł. Wadium należy wnieść w formach określonych w art.45 ust.6 Prawa Zamówień Publicznych. Jeśli wniesione będzie w pieniądzu, należy je wpłacić na konto: Bank BS Marcinowice 60 9531 1029 9001 0000 0101 0002, w terminie zapewniającym spłynięcie środków na w/w konto przed otwarciem ofert. Wadium wniesione w innej formie można złożyć w kasie Zamawiającego jako depozyt, za potwierdzeniem. Dowód przelewu lub potwierdzenie depozytu należy dołączyć do oferty. Wadium zostanie zwrócone w trybie określonym w art.46 - Prawo zamówień publicznych. Wadium Wykonawców, którzy zostali wykluczeni z postępowania lub, których oferty zostały odrzucone, Zamawiający zwróci niezwłocznie na ich pisemny wniosek.\nwykonawca wykaże wykonanie co najmniej 2 roboty budowlane w zakresie objętym przedmiotem zamówienia o wartości minimum 200.000,00zł. brutto, każda. Ocena spełnienia warunków wymaganych od wykonawców zostanie dokonana wg formuły spełnia - nie spełnia na podstawie oświadczeń i dokumentów, o których mowa w rozdziale 7 specyfikacji.\nwykonawca wykaże, że dysponuje osobami zdolnymi do wykonania zamówienia w tym co najmniej jedna osoba z uprawnieniami do kierowania robotami budowlanymi w specjalności drogowej w tym kierowania, nadzorowania i kontrolowanie budowy i robót w zakresie wszelkich robót drogowych. Ocena spełnienia warunków wymaganych od wykonawców zostanie dokonana wg formuły spełnia - nie spełnia na podstawie oświadczeń i dokumentów, o których mowa w rozdziale 7 specyfikacji.\nwykonawca wykaże, iż posiada ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej na kwotę minimum 200.000,00zł. Ocena spełnienia warunków wymaganych od wykonawców zostanie dokonana wg formuły spełnia - nie spełnia na podstawie oświadczeń i dokumentów, o których mowa w rozdziale 7 specyfikacji.\na) wykaz części zamówienia (elementów robót), których realizację Wykonawca zamierza powierzyć podwykonawcom zgodnie z art. 647¹ kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014r. poz. 121) ( Załącznik Nr 10 do oferty wg wzoru Nr 3 załącznika Nr 3) b) Zaparafowany projekt umowy (Załącznik Nr 11 do oferty) c) Kosztorys ofertowy - (kosztorysy dla zadań A + B), który jest dokumentem pomocniczym sporządzonym na bazie przedmiaru robót wskazującym technologię wykonania robot oraz pozwala na właściwe skalkulowanie ceny oferty za całość zadania. Błędy w kosztorysie nie maja wpływu na ważność oferty. (Załącznik Nr 12 do oferty) d) Dowód wniesienia wadium (Załącznik Nr 13 do oferty) e) Pełnomocnictwo do działania w imieniu Wykonawcy w przypadku, gdy nie jest to osoba upoważniona do reprezentowania Wykonawcy z mocy prawa. (Załącznik Nr 14 do oferty) f) W przypadku wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie (konsorcjum, spółka cywilna) - pełnomocnictwo do reprezentowania ich w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo reprezentowanie w postępowaniu i zawarciu umowy w sprawie zamówienia publicznego, zgodnie z art.23 ust. 2 upzp. (Załącznik Nr 15 do oferty) Każdy z Wykonawców wspólnie ubiegających się o zamówienie załączy dokumenty wskazane w rozdziale 7 pkt 1a, 1d, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f. Jeżeli oferta Wykonawców występujących wspólnie zostanie wybrana, Zamawiający zażąda przed zawarciem umowy w sprawie zamówienia publicznego, umowy regulującej współpracę tych Wykonawców, z treści której wynika iż odpowiadają solidarnie za zobowiązania oraz wskazują lidera konsorcjum. Wyżej wymienione dokumenty stanowią warunek przyjęcia oferty.\nIV.4.4) Termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu lub ofert: 06.06.2014 godzina 08:30, miejsce: Sekretariat Urzędu Gminy Marcinowice ul. Tuwima 2, 58-124 Marcinowice.\nIV.4.16) Informacje dodatkowe, w tym dotyczące finansowania projektu/programu ze środków Unii Europejskiej: Wyżej wymienione zadanie realizowane jest ze środków Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w ramach usuwania skutków klęsk żywiołowych..\n2014-05-22 14:04:59 - Przedmiar robót - Mysłaków (37.07 kB)\n2014-05-30 09:11:09 - SIWZ (296.00 kB)\n2014-06-06 13:24:21 - Wynik postępowania (19.07 kB)\nIlość odwiedzin: 949\nData wytworzenia informacji: 2014-05-22 14:03:17\nData udostępnienia informacji: 2014-05-22 14:03:17\nData ostatniej aktualizacji: 2014-06-06 13:24:25


Ponieść odpowiedzialność i naprawić szkody - Maria Riebl - Portal OPOKA\nOdkryć poczucie winy\nWina i poczucie winy to nie to samo\nGdyby dobra wróżka...\nKompensacja przez wyrażenie szacunku i podziękowania\nPonieść odpowiedzialność i naprawić szkody\nCzy zawsze potrzebny jest winny?\nPewien Indianin z plemienia Navajo jest autorem następującego tekstu:\nGdy zabierzemy coś Ziemi, musimy jej również coś oddać. My i Ziemia powinniśmy być równoprawnymi partnerami. To, co jej oddamy, może być czymś tak prostym, a jednocześnie tak trudnym, jak szacunek. Musimy nauczyć się jednego: nie możemy zawsze tylko brać, nie dając niczego od siebie. I musimy naszej matce Ziemi, zawsze dawać tyle, ile jej zabraliśmy.\nJesteśmy bardzo dalecy od tej mądrości. Tym bardziej odpowiedzią na moją obecną sytuację życiową pozostaje zaproszenie do przejęcia za nią odpowiedzialności. Obowiązuje ono zwłaszcza wtedy, gdy człowiek wyrządził konkretną, możliwą do uniknięcia szkodę.\nOd zawsze istnieje potrzeba, by domagać się zadośćuczynienia i by je płacić. Przejmuję odpowiedzialność za szkodę, którą wyrządzam bądź wyrządziłem. Odpowiednie jest tutaj słowo „pojednanie” w jego pierwotnym znaczeniu. Pod względem etymologicznym „pojednanie” wiąże się z „pokutą” i „zadośćuczynieniem”. Stare obrazy przedstawiające porządek świata wychodzą z założenia, że człowiek działający wbrew ogólnemu dobru, zaburza cały ład, który należy ponownie odbudować. Pismo Święte mówi o sprawiedliwości i pokoju (szalom), gdy wszystko znajduje się w równowadze.\nFormy pojednania mogą być różne: od wyrażenia ubolewania i przeprosin aż po konkretne odszkodowanie. Energia zablokowana przez winę może znowu płynąć, a otoczenie człowieka odzyskuje pierwotną równowagę. Proces ten jest zdrowy, gdy naprawienie szkody odbywa się w sposób adekwatny i naturalny. Jednak nie zawsze jest to możliwe, na przykład gdy druga osoba nie przyjmie przeprosin, jest niedostępna lub zmarła. Wówczas należy pogodzić się z brakiem możliwości pojednania. Często udaje się również osiągnąć równowagę dzięki przeniesieniu naprawienia szkód na osoby trzecie. Rekompensuję innym to, czego nie mogę już naprawić w stosunku do tych, którym jestem coś dłużny.\nData publikacji: 2010-07-09Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: pojednanie wina szacunek psychoterapia poczucie winy podziękowanie potrzeby blokada szkoda winowajca dyskomfort ponoszenie odpowiedzialności naprawianie szkód winny


Bear Grylls kontra rekiny – jubileuszowy Shark Week na Discovery Channel – SATinfo24.pl\nBear Grylls kontra rekiny – jubileuszowy Shark Week na Discovery Channel\n23 lipca 2018 5 lipca 2020 Grzegorz Stapiński\tBrak komentarzy\tBear Grylls, Discovery Channel HD, Discovery Channel Polska\nWyjątkowy Shark Week w tym roku wypływa na głębsze niż kiedykolwiek wody! To wszystko za sprawą okrągłej, 30. rocznicy słynnej amerykańskiej serii Discovery, która nadawana jest w Polsce i w ponad 70 innych krajach na całym świecie. Przed nami tydzień nowych, fascynujących i często mrożących krew w żyłach opowieści o tych budzących grozę stworzeniach. Programy zrealizowane z największym rozmachem i z udziałem uznanych naukowców, specjalistów od rekinów oraz osobowości telewizyjnych. Wśród nich m.in. gwiazda światowego formatu, prawdziwa żywa legenda, podróżnik i ekspert sztuki survivalowej – Bear Grylls, który na oczach widzów stanie w szranki z najgroźniejszym drapieżnikiem oceanów.\nProgramy z serii Shark Week będzie można oglądać na Discovery Channel od poniedziałku, 23 lipca – codziennie o godzinie 17:00, aż do niedzieli, 29 lipca, kiedy to zobaczymy program „Bear Grylls kontra rekiny”.\nJubileuszowa seria będzie bogata w całkowicie nowe opowieści o rekinach, które ponownie zabiorą widzów w miejsca, w jakich dotąd nie gościła jeszcze żadna kamera. Dzięki ulepszonej technologii Shark Cam podejrzymy prywatne życie żarłacza tępogłowego czy rekina młota, a także wyruszymy na poszukiwanie gigantycznych rekinów na wodach kubańskich, które były kiedyś zamknięte dla osób z zewnątrz. Poznamy najbardziej przełomowe rozwiązania techniczne stosowane w badaniach rekinów oraz zobaczymy zniewalające obrazy niektórych najbardziej unikatowych gatunków tych tajemniczych stworzeń. A to zaledwie namiastka tego, co czeka widzów Discovery Channel w ostatnim tygodniu lipca.\nPolską serię otworzy program „Rekin w wielkim mieście: Nowy Jork” (poniedziałek, 23 lipca, godz. 17:00), w którym poznamy biologa Craiga O’Connella. Zaobserwował on pewną zmianę w liczebności żarłacza białego u wybrzeży Nowego Jorku. Przez lata odnotowywano coraz mniej tych drapieżnych ryb. Naukowiec chce ustalić dlaczego tendencja malejąca tak nagle się odmieniła? Co spowodowało, że liczba żarłacza białego wzrosła? Craig O’Connell postara się rozwikłać tę zagadkę i ustalić powody tej zmiany.\nW propozycjach programowych z okazji 30. okrągłej rocznicy Shark Week nie zabraknie również wielkich gwiazd sportu. W dokumencie „Zapasy z rekinem” (sobota, 27 lipca, godz. 17:00) zobaczymy amerykańską judoczkę, mistrzynię olimpijską i wielką gwiazdę MMA i WWE – Rondę Rousey. Przechodzi ona rygorystyczne szkolenie po to, aby stanąć twarzą w twarz ze swoim najgroźniejszym przeciwnikiem. Najszybszym i najczęściej gryzącym rekinem świata oraz największym bojownikiem morza – rekinem ostronosym. Na początku w klatce, u wybrzeży Fidżi – Rousey wpływa do kręgu kilku mniejszych gatunków rekinów, aby podczas kulminacyjnego wydarzenia w Nowej Zelandii pływać poza klatką z wielkim rekinem ostronosym. Ronda chce udowodnić, że jest w stanie ujarzmić swoje lęki, pobudzić ducha walki i zwyciężyć w obliczu nawet największych wątpliwości.\nZ kolei zwieńczeniem wyjątkowej serii będzie program „Bear Grylls kontra rekiny” (niedziela, 29 lipca, godz. 17:00). Światowej sławy „łowca adrenaliny” przetrwał w wielu ekstremalnie trudnych warunkach — od skutego lodem szczytu Mount Everest do palących piasków Sahary. Ale co się wydarzy, kiedy przyjdzie mu stanąć twarzą w twarz z rekinami, „goszcząc” w ich naturalnym środowisku? Będzie to największy sprawdzian jego umiejętności w bezpośredniej konfrontacji z najgroźniejszym drapieżnikiem oceanów. W programie sam przyznaje „Widzieliście mnie w różnych szalonych sytuacjach”, po czym robi coś ekstremalnie szalonego. Wrzuca do wód w obszarze Trójkąta Bermudzkiego krew i wnętrzności, aby wywołać w rekinach szał jedzenia, a potem wykonuje salto w rekinie mrowie… Bez wątpienia będzie to program dla widzów o mocnych nerwach!\nTe i wiele innych ciekawych programów, takich jak: „Monstrualne rekiny”, „Rekin olbrzym”, „Skazani na pożarcie”, które umożliwią podglądanie tych tajemniczych i zarazem przerażających stworzeń w ich naturalnym świecie już dziś na Discovery Channel\n← Dorota Kamińska w obsadzie serialu „Lombard. Życie pod zastaw”\nT‑Mobile będzie świadczył usługi na łączach światłowodowych Orange →\nJesienne nowości w Discovery Channel!\n30 stycznia 2018 15 maja 2021 Grzegorz Stapiński\t0


Grzejnik CH1 ECO STEBA kolor czarny w Mango\n» Grzejnik CH1 ECO STEBA\nGrzejnik CH1 ECO STEBA - czarny\nGrzejnik CH1 ECO STEBA\nGrzejnik z włókien węglowych CH1 ECO to energooszczędne i bardzo wydajne rozwiązanie, gdyż nagrzewają się w nim tylko elementy grzewcze. Ponadto charakteryzuje się dużą wytrzymałością - działa aż do 6000 godzin.\nUrządzenie posiada dwustopniową regulację mocy (500 i 1000 W) oraz zabezpieczenie przed przegrzaniem. Podwójna izolacja chroni przed porażeniem prądem i zapewnia bezpieczeństwo użytkowania. Ciche działanie grzejnika pozwoli Ci o nim zapomnieć, a miejsce na przechowywanie kabli pomoże utrzymać porządek.\nmoc: 1000 W (230 V)\nwymiary: 69,5x38x24 cm\ngrzałki węglowe/tworzywo sztuczne\n01 07 02 53512 01 01 01\nKoszt gospodarowania odpadami (KGO): 0,33 zł\nhttps://www.mango.pl/szczegoly/83843 5 38


Strategia ochroni przed kryzysem - Franchising.pl - franczyza, pomysł na własny biznes\nStrategia ochroni przed kryzysem\nArtur Mazurek, general manager Centrum Dystrybucji Image, które jest właścicielem Instytutu Kosmetycznego Image oraz salonów fotoepilacji BeautifulSkin.\nO planach rozwoju sieci salonów kosmetycznych i ofercie franczyzowej opowiada Artur Mazurek, general manager Centrum Dystrybucji Image.\nCzy franczyza jest obecnie dobrym rozwiązaniem dla firm kosmetycznych?\nBranża kosmetyczna cały czas odczuwa skutki kryzysu. Uważam, że rozwój firmy poprzez franczyzę to najlepsze rozwiązanie na tę chwilę. Otwieranie własnych gabinetów wymaga od właściciela licencji sporych nakładów finansowych, które można przeznaczyć na przykład na marketing. Duża konkurencja na rynku przyspiesza jego konsolidację, a to od tego jaką strategię rozwoju obierze sieć będzie zależało jej być albo nie być. Przez ostatni rok powstało w Polsce kilka kosmetycznych sieci franczyzowych, w tym te pochodzące z zagranicy.\nJakie plany rozwoju ma BeautifulSkin?\nChcemy otwierać nowe gabinety oraz poszerzać ich ofertę. Zamierzamy do końca roku powiększyć naszą sieć w Polsce o 10 nowych placówek. Franczyzobiorców poszukujemy w miastach powyżej 50 tys. mieszkańców. Szykujemy się także do ekspansji międzynarodowej, którą chcemy prowadzić poprzez pozyskiwanie masterfranczyzobiorców na dany kraj.\nCzy oprócz wymogów kapitałowych i lokalowych mają państwo inne wymagania wobec franczyzobiorców?\nWymogi kapitałowe i lokalowe to główny warunek. Mile widziane są osoby z wykształceniem kosmetycznym, ale nie jest to konieczne. Właścicielem musi być osoba komunikatywna, nastawiona na sukces i zmotywowana do ciężkiej pracy w branży usług kosmetycznych.


Międzynarodowy Dzień Alfabetyzacji: Wysoki poziom niepiśmienności w BiHBałkany – Biznes – Kultura – Polityka | Bałkany - Biznes - Kultura - Polityka\nHome / Bałkany / BiH / Międzynarodowy Dzień Alfabetyzacji: Wysoki poziom niepiśmienności w BiH\n8 września 2013\tBiH, Społeczeństwo Leave a comment 37 Views\nPrawie 48% kobiet i 25% mężczyzn z obszarów wiejskich BiH jest niepiśmiennych i nie ukończyło szkoły podstawowej, w środowiskach miejskich szkoły podstawowej nie ukończyło 22,25% kobiet i 7,8% mężczyzn, wynika z danych Misji OBWE w Bośni i Hercegowinie. Według danych UNDP z 2007 r. w kraju aż 5,4% osób było niepiśmiennych. Są to ostatnie dane zebrane na ten temat. Według ostatniego spisu powszechnego, który przeprowadzono w 1991 r., było to prawie 10%.\nTak zła sytuacja jest skutkiem złej sytuacji materialnej i socjalnej, a także trudności z dojazdem do szkół, zwłaszcza na obszarach wiejskich, oraz zbyt małej ilości szkół dla osób o szczególnych potrzebach, powiedziała dyrektor Instytutu Kształcenia Dorosłych w Republice Serbskiej [Zavod za obrazovanje odraslih Republike Srpske], Mira Bera. Według niej sytuacja materialna to główny czynnik decydujący o wykształceniu: jak mówi, 57% ubogich obywateli BiH nie kontynuowało nauki po szkole podstawowej, a do szkół średnich nie idzie obecnie aż 43% dzieci z rodzin ubogich i 23% z rodzin zamożnych.\nWedług jej słów w regionie w Serbii ponad 1,3 mln osób nie ukończyło szkoły podstawowej. W Słowenii 1% obywateli jest niepiśmiennych, w Albanii jest to 1,3%, zaś w Chorwacji 1,9%.\nanalfabetyzm na Bałkanach analfabetyzm w BiH analfabetyzm w Chorwacji Międzynarodowy dzień Alfabetyzacji społeczeństwo BiH\t2013-09-08\nTags analfabetyzm na Bałkanach analfabetyzm w BiH analfabetyzm w Chorwacji Międzynarodowy dzień Alfabetyzacji społeczeństwo BiH\nPrevious Czarnogóra: Royal Group kupuje Królewską Plażę w Budwie\nNext Czarnogóra: Morska woda najwyższej jakości


SRUG — Szczegóły dotyczące czerwcowego spotkania\nSzczegóły dotyczące czerwcowego spotkania\nwiadomość opublikował Kuba, 14.06.2010\nZgodnie z zapowiedziami czerwcowe spotkanie odbędzie się 25 czerwca 2010, o godzinie 19:00 w klubie muzycznym 4art, w Gliwicach przy ulicy Wieczorka 22. Wstęp jak zwykle bezpłatny, sala powinna pomieścić około 20 osób. Prosimy o wypełnienie formularza rejestracyjnego, ułatwi nam to zorganizowanie odpowiedniej liczby miejsc.\nTym razem podczas spotkania przedstawione zostaną dwie prezentacje:\n„Ruby on Rails 3” — prezentacja José Valima z firmy Plataforma Tecnologia o powstającym, najnowszym wydaniu frameworka Ruby on Rails. José od lutego jest członkiem „Rails Core Team”, więc jest to doskonała okazja aby jeszcze przed premierą oficjalnej wersji dowiedzieć się o nowościach i zmianach jakie czekają nas już niedługo.\n„Zarządzanie projektem z użyciem Cucumber FM” — prezentacja Michała Czyża z firmy Selleo o tym, jak dzięki prostej konwencji tagowania scenariuszy sprawnie zarządzać projektem, przygotowywać dla niego estymacje, planować iteracje oraz monitorować postęp prac. Zaprezentowana zostanie również aplikacja tworzona przez Michała - menedżer scenariuszy, który eliminuje duplikację dokumentacji projektu i znacznie usprawnia proces pisania scenariuszy wraz z właścicielem produktu.\nJak zwykle zachęcamy do wzięcia udziału w dyskusji o szczegółach dotyczących spotkania.


galakta.pl :: Zobacz temat - Hobbit Górą i dołem - kilka pytań\ngalakta.pl Strona Główna » Władca Pierścieni LCG » Władca Pierścieni LCG - Zasady gry » Hobbit Górą i dołem - kilka pytań Poprzedni temat «» Następny temat\nHobbit Górą i dołem - kilka pytań\nWysłany: Sro 15 Lip, 2015 Hobbit Górą i dołem - kilka pytań\nWitam. Mam kilka pytań odnośnie zawartości tego dodatku.\n1). Karta zacinająca ulewa każe nam odrzucić dodatki (nie będące skarbami i chyba stanami). Czy odrzucamy dodatki będące w grze, dodatki z ręki czy może wszystkie dodatki(i te w grze i te na ręce)?\n2). W 3 scenariuszu, z zagadkami. Co jeśli talia mi się skończy a MUSZĘ rozpatrzyć zagadkę. Po prostu mi się nie udaje i Gollum atakuje biednego Bilbo?\n3). I jak to jest z tymi atakami Golluma. Jeśli atakuje to rozumiem, że muszę wyczerpać Bilbo aby się bronić i dzięki temu biorę pod uwagę wartość obrony Bilba. Dzięki czemu otrzymuje on tylko 1 ranę, więc przy 3 takim ataku ginie. A jeśli Bilba nie mogę wyczerpać to jest to atak niebroniony i Bilbo mus wziąć na siebie całą siłe Golluma czyli 2?\n4). I rozumiem, że nie mogę używać tych kart ze sfery Bilba, które dają mu mocne premie do statystyk?\n5). W scenariuszu z kamiennymi olbrzymami. Czy gdy postać dostanie skalnymi odłamkami i nie beierze już udzaiłu w wyprawie to dalej zostaje wyczerpana?\n6). I gdy decydujemy się na zagadkę z karty warga, ale nie uda nam się ani jedna dobra odpowiedź, to warg nie idzie na stos kart odrzuconych tylko normalnie wchodzi do strefy przeciwności tak?\nW tym momencie to chyba wszystko. Jakby co będę pytał.\nCytuj karty proszę przy swoich pytaniach bo masę czasu schodzi na ich wyszukanie.\nAd 1 - nie wiem jaki jest tekst karty PL ale w wersji ENG mamy:\nczyli odrzucamy dodatki (nie cele i nie skarby) będące w grze\nAd 2 - jeżeli Twoja talia jest wyczerpana nie odpowiesz na żadna więcej zagadkę. Więc jeżeli jesteś zmuszony do zagadki automatycznie musisz cierpieć konsekwencję złej odpowiedzi. Generalnie ten scenariusz jest ciężko (solo) przejść na tali mniejszej niż 50 kart. Jest to jeden z powodów dla których jest on bardzo trudny dla graczy mających tylko podstawkę i 1szego Hobbita.\nAd 3 - tak jak napisałeś\nAd 4 - przeczytaj jeszcze dokładnie opis strefy zagadek w instrukcji. Ogólnie masz rację nie możesz zagrywać kart na Bilba dopóki ten znajduje się w strefie zagadek.\nAd 5 - tak. Ogólnie postać która zostanie wyczerpana nie zostanie przygotowana aż zrobi to explicite efekt karty lub w fazie odpoczynku.\nAd 6 - znowu odsyłam do instrukcji, sekcja zagadki. Kiedy z tali przeciwności zostaje odkryta z tali przeciwności i ma zagadkę to:\n- albo decydujemy się kartę rozpatrzyć normalnie - ignorujemy część o zagadce, w Twoim konkretnym przypadku warg wchodzi do gry\n- albo decydujemy się rozpatrzyć ją jako zagadkę - ignorujemy wszystko poza zagadką, odpowiadamy i bez względu na wynik po rozpatrzeniu odrzucamy tę kartę (czyli warg nie wchodzi do gry bez względu na wynik odpowiadania na zagadkę).\nA wiec angielski zapis na karcie wszystko wyjasnia. W wersji mojej jest: odrzuc wszystkie dodatki ktore nie sa skarbami lub celami. Brakuje wiec okreslenia ze chodzi o dodatki w grze.\nWciaz nie jestem pewien czy przy blednej odpowiedzi karta wciaz idzie na stos odrzuconych kart przeciwnosci.\nInstrukcja mowi: musi albo rozpstrzyc te karte normalnie, albo odpowiedziec na zagadke.\nA w przykladzie instrukcji jest napisane ze odpowiedzial na zagadke wiec ja odrzuca, co sugeruje ze jakby nie odpowiedzial to by zostala.\nChociaz jak teraz mysle to chyba nieodpowiedxenie nie jest tym samym co odpowiedzenie ale bledne:)\nwojo napisał dobrze czyli że masz do wyboru odpowiadanie na zagadkę (i odrzucenie potem tej karty spotkania chyba że tekst na niej głosi inaczej) bądź wróg wchodzi do gry (albo podstęp/obszar)\ngalakta.pl Strona Główna » Władca Pierścieni LCG » Władca Pierścieni LCG - Zasady gry » Hobbit Górą i dołem - kilka pytań


"Gorąca Wenus, zimny Mars" i równowaga międzyplanetarna wg Graya\nWiadomości24 » Kultura » Książki » "Gorąca Wenus, zimny Mars" i równowaga międzyplanetarna wg Graya\nData dodania: 2011-04-24 21:34\nAutor bestsellera "Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus" w swojej najnowszej książce zatytułowanej "Gorąca Wenus, zimny Mars" po raz kolejny wprowadza czytelników w słoneczny układ miłosnych związków.\nAutor bestsellera "Mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus" w swojej najnowszej książce zatytułowanej "Gorąca Wenus, zimny Mars" po raz kolejny wprowadza czytelników w słoneczny układ miłosnych związków i w prosty sposób krok po kroku, podpierając się badaniami naukowymi, odsłania tym razem przed nimi hormonalne zawiłości ludzkich organizmów.\nIle to razy zdarzyło się nam, kobietom, że ukochany Mars po powrocie do domu jest dla nas nieznośny? Najwyższym przejawem jego ignorancji wobec Wenusjanki jest demonstracyjne ułożenie się w fotelu i odreagowanie stresujących sytuacji z całego dnia, podczas gdy odchodząca od zmysłów Wenus osiąga szczyt zdenerwowania zmywając stertę brudnych naczyń.\nNa początek nasuwa się odwieczne pytanie, dlaczego mamy nierówne temperatury? Kiedy Wenus oblewają siódme poty i aż z niej kipi, Mars niczym uodporniony na mróz Eskimos, siedzi z założonymi rękami i gapi się w telewizor. Na to i inne pytania stara się odpowiedzieć John Gray w swoim najnowszym poradniku.\nAnalizując testosteron i oksytocynę, czyli hormony odpowiedzialne na rozgorączkowanie bądź lodowacenie Marsjan i Wenusjanek, autor opatruje teorię niezliczonymi przykładami różnych sytuacji, w której ona dochodzi do wrzenia, a on jest daleko na minusie, bądź odwrotnie. U mężczyzn bowiem stres maleje pod wpływem zwiększonego stężenia testosteronu, u kobiet zaś zwiększonego stężenia oksytocyny. Co za tym idzie, Marsjanie za swoją broń przed stresem uważają cykliczne działanie i odpoczynek, natomiast kobiety - cykl dawania i otrzymywania opiekuńczego wsparcia. Jednym z kluczy do zrozumienia hormonalnej złożoności dwóch przyciągających się planet jest właśnie uświadomienie sobie, co i kiedy u Marsa oraz Wenus powoduje wzrost lub spadek temperatury.\nSporo czasu poświęca też Gray na przeanalizowanie roli kortyzolu - hormonu odpowiedzialnego za odwagę, a także za stres, który - bądź co bądź - jest nieodłącznym elementem życia Marsjan i Wenusjanek. A co się dzieje, kiedy Mars i Wenus wypadają z orbit? Nowe badania wykazały, że hormony tworzą ważne połączenie pomiędzy ciałem a umysłem. I właśnie hormony stanowią zespalające ogniwo, gdyż będąc pod wpływem umysłu regulują funkcje organizmu. W gruncie rzeczy, wojna płci polega na tym, że na Marsie z umiarkowanym stresem walczy się poprzez odpoczynek i wyrzucenie problemu z myśli, zaś na Wenus trzeba problem ciągle analizować i o nim rozmawiać. Nie bez znaczenia jest też stężenie glukozy we krwi.\nGray dowodzi, że kobiety żyjące w stresie mają skłonność do umieszczania swoich potrzeb na końcu długiej listy rzeczy do zrobienia. Przy pomocy zabawnych rysunków w formie komiksów autor pokazuje, jak sytuacje, które na początku znajomości z partnerem podsycały wzajemną miłość, po jakimś czasie stają się trudnym do przezwyciężenia oporem. Jak zatem narusza się TRWAŁĄ miłość i namiętność? Tu winić można Wenusjanki, które nie mówią partnerom o swoich licznych pragnieniach i potrzebach. Marsjanie jednak nie grzeszą domyślnością. Wymaganie od Wenusjanek jasnych, przyjaznych i bezpośrednich próśb, a nie narzekania, często bywa trudne do zrozumienia. Ale tu z pomocą przychodzi kompromis.\nTagi: recenzja poradnik John Gray "Gorąca Wenus zimny Mars" książka za recencję gorąca wenus zimny mars gorąca wenus zimny mars pdf zimny mars john gray\nI wychodzi na to, ze relacje damsko-męskie jednak nie są takie proste. Wydaje mi się, że warto przeczytać- ku porozumieniu międzyplanetarnemu:)