Na karuzeli [Teresa Monika Rudzka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00331 003591 19003024 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Teresa Monika Rudzka Liczba stron: 256\nISBN: 978-8-3643-1294-6 Data wydania: 2017-01-27\nWszystkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej książki nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy. Projekt okładki i stron tytułowych Anna Damasiewicz Redakcja Justyna Nosal-Bartniczuk Zdjęcia na okładce © feedough | stock.chroma.pl Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej Grzegorz Bociek Korekta Bożena Sigismund Niniejsza powieść to fikcja literacka. Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń rzeczywistych jest w tej książce niezamierzone i przypadkowe. Wydanie I, Katowice 2016 Wydawnictwo Szara Godzina s.c. biuro@szaragodzina.pl www.szaragodzina.pl Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o. ul. Kabaretowa 21, 01-942 Warszawa tel. 22 663 98 13, fax 22 663 98 12 dystrybucja@dictum.pl www.dictum.pl © Copyright by Wydawnictwo Szara Godzina, 2016 ISBN 978-83-64312-94-6\nPamięci mojej kochanej Żywenki, Żywii, Żywusi\nProlog – Na Tetmajera! Do tego prywatnego szpitala. Wie pan, gdzie! – krzyknęła Dorota do kierowcy. – Tylko szybko, błagam! – Cudów nie ma. Widzi pani te korki? Postoimy sobie. A co ma być, to i tak będzie – odpowiedział taksówkarz rozsądnie. Musiała przyznać mu rację, chociaż każda część ciała, każda myśl, każde drgnienie serca wyrywały się do najstarszej córki Dagmary. Długo się nie widziały, więc z rezygnacją doszła do wniosku, że nie są im jednak pisane dobre, rodzinne stosunki. Rano obudził ją telefon od zięcia. Kazał jej natychmiast przyjechać do szpitala. – Ale co się stało? Powiedz mi, Adam, błagam! – Dowie się mama na miejscu – odparł zięć, po czym przerwał połączenie. Dzwoniła do niego kilka razy, lecz w słuchawce słyszała: „Abonent czasowo niedostępny”. Po pamiętnym Bożym Narodzeniu wszystko wskazywało na to, że ich relacja weszła w nową fazę, że w niepisanym porozumieniu zakopały topór wojenny, a z nim niechlubne wydarzenia z przeszłości. Dagmara odwiedzała matkę i przyrodnie rodzeństwo. Często zabierała dzieci do siebie lub na wycieczki po okolicy, parę razy bąknęła, iż musi zaplanować wspólny wypoczynek, może w Hiszpanii. Na początku lata zaszła w ciążę. Przyjemnie było patrzeć na promienną twarz córki oraz na zięcia zachwyconego perspektywą zostania ojcem. Minęło kilka tygodni wakacji, gdy wzajemne kontakty nagle się urwały. Ciąża była zagrożona. Wymagała stałego monitorowania na oddziale patologii w klinice położniczej. – No i co z tego? Ja też leżałam w szpitalu przed urodzeniem Dagi. Jest nieźle. Nic nie trzeba robić. Człowiek sobie odpocznie za wszystkie czasy – rzekła Dorota beztrosko. – Mamo, ale właśnie to przeraża moją żonę. Ona jest tytanem pracy. Próżniactwo nie jest dla niej – tłumaczył Adam, na co Dorota odpowiadała, że jej córka jeszcze się w życiu napracuje, a kiedy urodzi dziecko, nie będzie pamiętała, jak się nazywa i jeszcze zatęskni za leżeniem w łóżku. Tymczasem Dagmara przestała się odzywać, a telefony matki zbywała, mówiąc, że jest zmęczona, że porozmawiają później, a na razie musi odpocząć, choć nie ma pojęcia, czy to się uda w przygnębiającym szpitalnym otoczeniu. Potem przestała w ogóle odbierać. Nic, tylko ma przewrócone w głowie, myślała Dorota. Zięć potwierdził te przypuszczenia, oznajmiając, iż córka nie chce jej widzieć. – Ale jak to? Co ja takiego zrobiłam? – zmartwiła się Dorota. – Nic. Absolutnie nic. Dagmara nie może się uporać z własnymi problemami, więc nie potrafi na razie zajmować się czymkolwiek innym. – Na miłość boską! Czego jej brakuje? – krzyknęła Dorota do słuchawki. Zięć swoim zwyczajem przerwał połączenie. Odezwał się dopiero po jakimś czasie: – Mamo, boję się o Dagmarę. Jest przerażona utratą kontroli nad swoim życiem. – Ona nic, tylko od urodzenia się kontroluje – westchnęła teściowa. – Teraz przechodzi już wszelkie granice. Twierdzi, że jej ciało nie należy do niej, że zamieszkał w nim jakiś obcy. Martwi się przyrostem wagi. W dodatku niedawno… – mówił Adam monotonnie, lecz Dorota wyczuła rozpacz w jego głosie. – Co niedawno? Co się stało? – ponagliła. – Tomek, wiesz, ten fotograf, proponował jej reklamowanie ubrań ciążowych, odżywek dla dzieci i takich tam. A ona nie mogła wstać z łóżka. Miała też propozycje spotkań autorskich i nici z tego. Dzwonili nawet z telewizji, pytali, czy mogłaby przyjechać na spotkanie w sprawie scenariusza serialu na podstawie opublikowanej niedawno książki. Oczywiście, że nie mogła. To zrozumiałe w obecnym stanie. Po tej rozmowie powiedziała, że jej życie się skończyło. Dorota już, już miała coś odpalić, ale zięć dodał, że jego żona przeszła załamanie nerwowe. Przez trzy dni nie odzywała się do nikogo, nawet do niego. Leżała odwrócona do ściany, ssąc kciuk. Sprowadzony psychiatra zdiagnozował depresję sytuacyjną, która powinna szybko minąć. Polecił dobrego psychologa, mówiąc, że kilka sesji z pewnością postawi Dagmarę na nogi. – Przecież pieniędzy wam nie brakuje, a mojej córki z pracy nie zwolnią. Nie rozumiem tych zmartwień – rzekła matka Dagmary. – Ja też wszystkiego nie rozumiem. Chyba musimy dać jej czas i poczekać na efekty psychoterapii – powiedział zięć z rezygnacją. Po kilku tygodniach wypisano Dagmarę do domu, gdyż niebezpieczeństwo poronienia minęło. Adam w tym czasie przestał kontaktować się z Dorotą. Stanęła w holu prywatnej kliniki, a widząc w recepcji dziewczynę w różowym fartuszku, zapytała o córkę. – Zadzwonię po położną. Ona wszystko wyjaśni. – Czy operacja już się odbyła? – Dorota pytała po chwili, wymieniwszy jeszcze raz nazwisko córki. Zatrzymała spojrzenie na ustach przystojnej, szczupłej położnej. Cóż, od razu widać, że nadeszły nowe czasy, w których nie ma miejsca dla nieuprzejmego personelu. Dorota pamiętała doskonale, jak kiedyś traktowano rodzące. Chociaż… przecież nie urwała się z choinki. To prywatna placówka, a w państwowych nowe toruje sobie drogę z trudem. Chyba że da się w łapę, rozmyślała Dorota zadowolona, że Dagmara nie musi znosić upadlającej poniewierki. Recepcjonistka i położna są śliczne, co prawda nie aż tak, jak jej córka, lecz ich zdjęcia mogłyby śmiało reklamować szpital w specjalnym folderze. Pacjenci mogą mieć fochy, bo za to płacą, a pielęgniarki oraz reszta personelu muszą postępować w myśl zasady „klient nasz pan”. Dorocie przemknęły w pamięci obrazy położnic ze szpitala, w którym urodziła Dagmarę. Wiele przyszłych matek leżało w korytarzu, na tak zwanych dostawkach, a podczas obchodu musiały zadzierać koszule i świecić przyrodzeniem bez względu na to, czy w pomieszczeniu znajdował się tylko personel medyczny, czy przechodził akurat portier lub kucharka. – Jaka znowu operacja? Oczywiście, pamiętam, że panią Dagmarę czekało cesarskie cięcie. Tak sobie życzyła. Ale się nie doczekała. – Piękna położna wyrwała ją z rozmyślań. – Dlaczego? – Przyjechała do nas w takim stanie, że od razu musieliśmy przyjąć dziecko na świat. Urodziła błyskawicznie i niemal niepostrzeżenie. Każdej kobiecie życzyłabym takiego porodu, tylko że wtedy my stracilibyśmy pracę – debatowała położna, uśmiechając się przyjaźnie. – Gdzie ona jest? – Pokój numer osiem. – Córciu! Jakże się cieszę! – Dorota popatrzyła tkliwie na bladą, uśmiechającą się nieśmiało Dagmarę oraz na Adama trzymającego w ramionach zawiniątko z dzieckiem. Podsunął je młodej mamie, która zerkała najpierw niepewnie, a po chwili z czułością. – Nawet nie wiem, czy mam wnuka czy wnuczkę! Są jeszcze na świecie porządni mężczyźni, pomyślała z uznaniem. Ojciec Dagmary nie chciał się do niej przyznać, a co dopiero mówić o odwiedzinach w szpitalu, o jakiejś pomocy, o radości z ojcostwa. Trzeba mieć szczęście, by dobrze trafić, bo jednak na świecie przeważają dranie. Dorota czytała w internecie, że samotne macierzyństwo stało się wręcz plagą i że będzie to miało bardzo niekorzystny wpływ na potomstwo pozbawione odpowiednich wzorców. W telewizji też o tym mówili. Nie powiedziała tego na głos, bo nie chciała przywoływać przykrych wspomnień czy wywoływać wilka z lasu. Przecież mężczyźni często odchodzą, lecz na szczęście zostają dzieci, które są przyszłością. Dorota była święcie przekonana, że gdyby Danuta, jej matka, nie owdowiała przedwcześnie, ich życie wyglądałoby dużo, dużo lepiej. I przyjemniej. Samotny mężczyzna od wieków mógł fruwać z kwiatka na kwiatek. Biada, jeśli robiła to kobieta. Nie brano pod uwagę potrzeb żeńskiej części ludzkości, wzdychała Dorota, wspominając, jak traktowano Danutę, a potem ją. Jeśli kobieta jest przy kasie, może dyktować warunki. One nie mogły. Hm, pod tym względem nic się akurat nie zmieniło. Panie nadal mają trudniej, gdyż dawne obyczaje bardzo powoli ustępują miejsca nowym. – Mamuś, jak dobrze, że jesteś! Dziewczynka. Na szczęście dziewczynka… Chłopcy są okropni. – Daga mrugnęła do męża, a on pocałował ją w policzek. – Jak nazwiecie ten nasz maleńki skarb? – Świeżo upieczona babcia zaczęła się rozczulać. – Dorota Danuta. Na cześć twoją i babci. Tak postanowiliśmy. Rodzinna tradycja. Kolejna madonna. Cieszysz się? – spytała, widząc wzruszenie na twarzy matki i łzy w jej oczach. – No dobrze, zaraz przyjadą rodzice Adasia. Mamuś, siadaj tutaj. – Wskazała róg łóżka. – Adam, podaj mi małą – zażądała po chwili i musnęła palcem buzię dziecka. Usiądźcie obok. Bliżej. Zrobimy sobie zdjęcie! Prawdziwe selfie. Kocham cię, mamo. * * * Wsiadajcie madonny madonny Do bryk sześciokonnych …ściokonnych! (…) Drgnęły madonny I orszak konny Ruszył z kopyta. Fragment wiersza Mirona Białoszewskiego, Karuzela z madonnami * * * Dagmara, matka Doroty Danuty, ur. 1990 r. Dorota, matka Dagmary, ur. 1970 r. Danuta, matka Doroty, ur. 1949 r. Zofia, matka Danuty, ur. 1930 r. Dagmara, matka Zofii, ur. 1909 r.\nDagmara Dzieci to przyszłość, zdecydowała Dagmara, patrząc przez kuchenne okno na podjazd i machając ręką do męża sadowiącego się w samochodzie. Uśmiechnęli się porozumiewawczo do siebie, przywołując wspomnienia ostatniej nocy. Dagmara czuła podniecające ściskanie w dołku. Adam całował ją i pieścił do upojenia, a ona całkowicie i chyba na zawsze wyzbyła się swoich uprzedzeń i zahamowań. Również szczerze i z radością przytaknęła, gdy mówił o dziecku. Sama się sobie dziwiła, jak bardzo tego pragnie. Otulało ją przyjemne gorąco, gdy rozważała, czy woli chłopca, czy dziewczynkę. Skrzywiła się na myśl, że wkrótce odwiedzi ją dawno niewidziana matka. Żwawo zabrała się do porządków. To było do przewidzenia, pomyślała po dwóch godzinach, wyglądając przez okno. Mama, mimo wiecznych kłopotów finansowych, długów i czynszu płaconego z opóźnieniem, musiała przyjechać z fasonem. Jak zwykle wybrała się taksówką. Dagmara uchwyciła moment, w którym duży mercedes parkował pod domem. Jej matka, Dorota, uznawała jeszcze bmw. Broń Boże wsiąść do Fabii czy choćby do renault Megane. Oczywiście sama nie pomija okazji, aby Dagmarze zarzucać snobizm, wygodnictwo oraz chęć imponowania otoczeniu. Ba, wprost mówi, iż absolutnie nie akceptuje tych cech u swojej córki, ale nie chce robić jej wstydu przed sąsiadami, przyjeżdżając byle czym. Dagmara od niedawna mieszka na Lipniaku, w najlepszej dzielnicy miasta. W jej rodzinie do tej pory nie znało się innych lokali niż typowe dwa pokoje z kuchnią w wielkiej płycie. No, dawniej był jeszcze domek babci na peryferiach miasteczka, jeśli można w ten sposób określić rozpadającą się od lat ruinę stojącą wśród chaszczy zwanych dumnie ogrodem. Chodząc między nimi, zamiast delektowania się zielenią, należało się raczej obawiać min przeciwpiechotnych z okresu drugiej wojny światowej. Zatem Dorota wie swoje, ale proszę bardzo, czego się nie robi, żeby w jej przekonaniu sprawić przyjemność najstarszej córce. Zresztą, szacunek otoczenia to ważna rzecz. Niech ma. Niech wie, że matka o niej myśli. Dagmara prychnęła ze złością i poszła w kierunku drzwi, mamrocząc do siebie o jednodniowej milionerce, która właśnie dostała rentę i szaleje. Jeśli jechała taksówką z miasteczka na Lipniak, to nie zapłacę rachunku. Jeżeli tylko z dworca, to tak, pomyślała. Matka niby gardzi pieniędzmi, niby gloryfikuje skromny styl życia, a w rzeczywistości szpanuje, kiedy tylko może. I najlepiej nie za swoje. Oficjalnie się nie przyzna, że zazdrości innym pokaźnego konta, ładnych przedmiotów oraz wakacyjnych wyjazdów. Nie potrafi się określić, zdecydować, po czyjej jest stronie, za to z reguły dokonuje niewłaściwych wyborów, myślała krytycznie. Rodzice Adama pojechali po zakupy. I dobrze. Mieszkają po sąsiedzku. Co prawda nie wtrącają się, ale zawsze coś tam zauważą, nawet przypadkiem. Nie muszą wiedzieć o wszystkim. Przecież nie wiadomo, jak przebiegnie rozmowa z matką. Teściowa z niejakim zdziwieniem przyjęła informację o zerwaniu kontaktów między nimi. Wydawało się, że nawet zrozumiała powody, ale Dagmara wiedziała, że jej zdaniem rodzina to rodzina. Jest, jaka jest, innej nie ma i nie będzie. Czyż nie warto pomyśleć o zgodzie? Jasne, Dorota może i postępowała w przeszłości, hm… różnie, lecz matkę ma się jedną. Dagmara pomijała milczeniem aluzje, nie zwracała uwagi na pytające spojrzenia rodziców Adama. Niech się odczepią. Myślą stereotypami. Szybko zmieniliby zdanie, gdyby pomieszkali z Dorotą choćby przez tydzień. Adam, trzeba przyznać, solidaryzował się z żoną, zapowiadając od razu, że nie chce znać tej wiedźmy, która przez tyle lat niszczyła życie jego ukochanej. Dagmara, podchodząc do drzwi wejściowych, omiotła wnętrze spojrzeniem. Ponownie z satysfakcją stwierdziła, iż dom jest gruntownie posprzątany i urządzony ze smakiem. Jej matka, bałaganiara, z pewnością tego nie doceni, tylko napomknie o chorobliwej pedanterii córki i „sadzeniu się”. Odsunęła stylową zasuwę. – Nie płać – powiedziała Dorota stanowczo, odsuwając córkę ze swej drogi. – Już to zrobiłam. – Skąd… skąd jedziesz? Dlaczego? – wybełkotała zdumiona Dagmara. – Przyjechałam busem, a na dworcu wzięłam taksówkę. – Dorota uśmiechnęła się lekko. – Zapłacili mi za szycie, za różne zaległe poprawki, więc mam pieniądze, Daguś. Trzeba w kominie zapisać, pomyślała zgryźliwie Dagmara. Matka nie tylko dysponuje kasą, ale nie ma zamiaru mnie naciągać. Niepotrzebnie skróciła i rozjaśniła swoje blond włosy, komentowała córka w myślach. Cerę ma świeżą. No tak, zmieniła tryb życia. Jednak mogłaby się trochę umalować, bo blado wygląda. Tęgawa, lecz wciąż zgrabna. Niezła ta skórzana torebka. Ale jak to? Do tej pory matka kupowała na bazarze najtańsze wyroby ze skaju! – Dostałam jakiś czas temu od Anastazji. Wiesz, tej dziewczyny z Anglii, która potem zmarła na raka. – Dorota dumnie prezentowała torebkę. Chyba czytała w myślach! – Ten szal też od niej. Piękny, co? – Przepiękny – skwitowała córka, z natury obdarzona świetnym gustem. O wiele za dobry dla ciebie, pomyślała złośliwie. Jednak widząc spłoszoną minę matki, zreflektowała się i poprosiła, żeby w końcu usiadła. Tak, płaszcz można powiesić na tym wieszaku, torebkę postawić. Niechże nie zdejmuje butów, to zwyczaj rodem z wiejskiej chałupy! – Zjemy coś – zadecydowała. – Przygotowałam zapiekankę z warzyw i kruche ciastka – rzekła serdecznie do skrzywionej drwiąco matki. – Sama robiłaś? – Zapiekankę owszem, ciastka kupiłam w Vanilla Cafe. To najlepsza cukiernia w mieście. Nie miałam czasu bawić się w pieczenie. Zawsze jest mnóstwo innej roboty! – Wciąż jesteś modelką? – Tak. Mam sesje raz tu, raz tam. Niedawno pozowałam do kalendarza. Ale nie wiążę z tym przyszłości. Na tę branżę jestem za stara. – Uśmiechnęła się. – Niedługo kończę dwadzieścia pięć lat! – Córuś, nie mów tak. To sama młodość! A Kate Moss, a Claudia Schiffer? One są dużo starsze od ciebie i nadal na topie. Istnieją jeszcze inne, również w moim wieku, a rozrywane, że nie wiem. – Ja też bym była, gdyby dawno temu ktoś zainwestował i wyrobił mi nazwisko. Wiesz jak trudno się przebić? Zrobiłam całkiem niezłą karierę, jak na moje warunki i prowincjonalne miasto! – Dagmara kipiała z irytacji. Czy matka jest do tego stopnia głupia, żeby nie zdawać sobie sprawy z takich rzeczy? Może i chce dobrze oraz martwi się o nią, ale sprowadza się to do durnego gadania. Cała para w gwizdek, jak zwykle. A przecież… – Może wolą blondynki, Daguś? Włosy byś ufarbowała. – Dorota po swojemu próbowała naprawić sytuację. – Tak, od tego od razu szanse rosną. Po prostu wprost proporcjonalnie do stopnia utlenienia. Jak pierwsza lepsza handlara z bazaru – syknęła Dagmara, z dumą nawijając na palec pasmo prawie czarnych, lekko kręconych włosów. – Mamo, proszę. Nie kłóćmy się… Wystarczy. Zjemy i pogadamy. Adam wróci dziś później. – Czy mi się wydaje, czy nos masz jakiś inny? – Dorota świdrowała córkę wzrokiem. Ta najpierw zacisnęła usta, by za chwilę podnieść dumnie głowę. Jeśli matka chce zapędzić ją w kozi róg, to niech wie, że nie z nią takie numery. Ona nie ma się czego wstydzić. – Nie mogłabym pozować nawet w gazetce Carrefoura czy innego Lidla z tamtą gaśnicą! Może wiesz przynajmniej, po kim ją odziedziczyłam? Zrobiłam operację plastyczną. Zresztą to było już dość dawno temu. Z miejsca posypały się propozycje. – Coś jeszcze sobie poprawiałaś? – Dorota, podniecona opowieścią córki, zdawała się nie słyszeć pobrzmiewającej pretensji w jej głosie. Dagmara przez lata obserwując własny nos, wciąż wątpiła, czy faktycznie małomiasteczkowy playboy Zbyszek był jej ojcem. A jeśli nie, to kto? Matka sama pewnie do końca tego nie wie. – Zlikwidowałam też bliznę po usunięciu wyrostka. Prosta operacja, a zmasakrowali mi pół brzucha! Mądrzy rodzice patrzą lekarzom na ręce i pilnują takich rzeczy – odpowiedziała ostro. Dużo ostrzej, niż zamierzała. – Więcej nic. Na razie faktycznie nie muszę. No dobrze, usiądźmy do stołu. Pani Marina odgrzeje zapiekankę. Spojrzała prosząco na matkę i nieoczekiwanie dla siebie samej cmoknęła ją w policzek. – Nie kłóćmy się, mamusiu. – Zaraz, a z czego ty właściwie żyjesz? – Dorota nie poddawała się łatwo. Zdawała się nie zauważyć nagłej czułości córki. – Przecież przez całe studia wpadały mi różne sesje. Kalendarze, foldery, katalogi wysyłkowe. Czasem jakiś wybieg, choć nie w pierwszej lidze. Takie tam reklamy w gazetkach branżowych. Aha, kilka razy prowadziłam szkolne imprezy. Wiesz, studniówki na przykład. – Czy po to studiowałaś? Nie uda ci się obijać po studniówkach i wybiegach całe życie! – orzekła Dorota z właściwym sobie przekonaniem. Dagmara, zazwyczaj opanowana, z trudem się powstrzymywała przed skoczeniem jej do gardła. Matka krytykuje jak zwykle. Nic się jej nie podoba. Tylko zaganiać do roboty potrafi, choć sama wałkoniła się, kiedy tylko mogła, pomyślała z pretensją. Powinnam się do tego przyzwyczaić, zdecydowała po chwili. – Dzięki mojemu, jak to zwiesz, obijaniu, utrzymywałam się na studiach i urządziłam dom tak, jak chciałam. Rodzice Adama oficjalnie go nam podarowali, ale my mamy swój honor. Adaś dał im trochę kasy w zamian za wcześniejszy wkład, a ja kupiłam meble i inne takie. – Mieszkasz, córcia, na wysoki połysk! Na bogato. Willa, dwa samochody i Marina od zapiekanki. Daleko zaszłaś, Daguś. – Adaś dojeżdża do banku na drugim końcu miasta. Marina sprząta, robi zakupy, a drugi samochód… – Właśnie, po co wam drugi? Żeby się sadzić? Żeby się pokazać? – Dorota znowu nie wytrzymała. Tak. Lubię życie bez przyziemnych trosk, na poziomie. Lubię imponować, Dagmara miała ochotę wykrzyczeć swe myśli. Mam słabość do porządnych marek. Kocham luksus, zasłużyłam na niego. Snobizm… cóż, ubarwia życie, pomyślała, spuszczając skromnie oczy przy wypowiadaniu kwestii, że ona, Dagmara, będzie dojeżdżać nową mazdą do pracy. Od nowego roku. Podpisano z nią umowę w miejscowej gazecie. Dział kulturalno-oświatowy oraz promocja i marketing. Jest tego trochę, ale da radę. Musi dać. Zawsze dawała. – Oczywiście będę również pracować jako modelka. Póki tylko będzie można. Ale nie to jest najważniejsze. Mamuś, przyjęli moją książkę! Wydawca odpowiedział, że ta powieść jest rewelacyjna, że od lat nie mieli czegoś tak świeżego, tak zaskakującego! Ukaże się wiosną i będzie debiutem dekady, mówię ci! Zawsze marzyłam, aby pisać. Wiesz przecież! – Dagmara omal nie skakała z radości. – Dagunia, ale kiedyś mówiłaś, że masz dosyć, że nigdy więcej nie spróbujesz po doświadczeniach z tą, jak jej tam, Piwnicą. – Mamo, nie Piwnicą. Wydawnictwo nazywa się Strych Literacki i daleko mu nawet do tego pomieszczenia. Zwykła, ordynarna firma-krzak. Pamiętasz przecież. – Napłakałaś się przez nich. Narzekałaś na tę, jak jej tam było… na panią Kasię. Może wszystkie redaktorki są porąbane i niesłowne? Mówiłam, daj spokój, szkoda nerwów na te leniwe pizdy. Kombinować tylko potrafią. – Matka jak zwykle była impulsywna. Po swojemu nie przebierała w słowach, lecz jej solidarność z córką ujęła Dagmarę, więc uśmiechnęła się do niej szeroko. – Adaś bardzo mnie wspierał. Kazał uzbroić się w cierpliwość i nie odpuszczać. Pani Kasia, rozpieszczona dziewucha, imała się wcześniej wielu zajęć. Raz postanowiła zostać wydawcą i dopięła swego. Pożal się Boże! Pod jej kierownictwem upadły dwa czasopisma i wydawnictwo. No to założyła swoje, lecz szybko się znudziła pracą. Nie tylko mnie wystawiła, nie myśl sobie. Korektorce nie płaciła przez kilka miesięcy. Telefonów nie odbierała. Potem zwodziła, jak tylko mogła. Ale w końcu przyparłam ją do muru i oddała prawa autorskie. Nie ma tego złego, mamuś. Tę książkę opublikuje teraz największe wydawnictwo w kraju. Zaproponowali mi świetne warunki! – Dagmara nagle przerwała opowieść. Mało brakowało, a poinformowałaby matkę o wysokości otrzymanej zaliczki. Życie ją nauczyło, że ludzie nie powinni nic wiedzieć na temat dochodów bliźnich. Co to, to nie. – Pyszna ta zapiekanka. Gratuluję, Daguś! Dostanę książkę z dedykacją? O czym ona właściwie jest? – O relacjach rodziców z dziećmi, ojców z córkami, matek z synami w obecnych czasach. Ofelia. XXI wiek. Przekrój współczesnego społeczeństwa, zahacza o studium socjologiczne. – Dagmara mówiła powoli, obiecując sobie w duchu, iż zrobi wszystko, aby powieść nie trafiła do matczynych rąk. Nie zrozumie przesłania, nie zastanowi się, tylko oskarży autorkę o szkalowanie rodziny. I tyle z twojego pisarstwa, wycedzi na koniec, patrząc drwiąco na córkę. Dagmara dołożyła sobie zapiekanki. Ostatnio schudła. W ogóle zdaniem wielu ludzi jest zbyt koścista, ale kilkuletnia praca przed obiektywem i na wybiegu wbiła jej do głowy, że nie ma zbyt chudych kobiet. Nawet te, które jeszcze niedawno uchodziły za szczupłe, musiały zrzucać kolejne kilogramy. Albo przyjmowały z pokorą propozycję nie do odrzucenia, albo musiały pożegnać się z pracą. Należy mieć się na baczności. Na szczęście jej potrawa jest dietetyczna, więc Dagmara nie będzie musiała ukradkiem pozbywać się jej w toalecie. Nakazała żołądkowi trawienie, łyknęła wody, pytając matkę o dzieci. – Maciuś pilnuje sióstr, tak? – Marcin, nie Maciuś – odparła Dorota z lekko urażoną miną. – Zajmuje się Julką i Amelką. Tak się nazywa twoje rodzeństwo. Czy to trudno zapamiętać? – Ach, bo też nadałaś im najpopularniejsze imiona w Polsce. Nic dziwnego, że mi się plącze. Założę się, że w szkole też się mylą. Julek, Amelek i Marcinków jest jak psów. Poza tym… – Co z tego, że przyrodni? Mówią wciąż o tobie, tęsknią i pytają, kiedy przyjedziesz. Tak nie można, Daguś. Ty jedna masz oryginalne imię, więc postępuj mądrze, stosownie do niego. Od kiedy mama mówi w ten sposób? Gdzieś wyczytała, pewnie w jakimś „Życiu na Gorąco”. No jasne, w internecie! Prowadzi tego bloga samotnej matki zmagającej się z życiem i reklamuje usługi krawieckie. W pamiętniku wprawdzie roi się od błędów ortograficznych i literówek, ale cieszy się sporą popularnością. Przy okazji autorka zgarnia różne dobra od litościwych czytelników. Zdaniem Dagmary matczyny blog ma się do rzeczywistości jak pięść do nosa. Ot, wymyślona, upiększona kreacja, na podobnej zasadzie, co reżyserowanie pokazów mody. Albo tworzenie powieściowego świata. Wszystko podobne, nawet identyczne, a jednak inne. Prawda czasu, prawda ekranu, myślała drwiąco, przytulając się do stropionej matki. Miało być zupełnie inaczej, dlatego przecież spotkały się po długim czasie. – Zapakuję dla dzieci trochę zapiekanki i ciastka. Przyjadę niedługo, to tylko pięćdziesiąt kilometrów. Samochodem dotrę błyskawicznie. Powiedz, że tęsknię i całuję ich gorąco. – Święta się zbliżają – westchnęła Dorota w odpowiedzi. Znała swoją córkę i wiedziała, kiedy przestać. Lekko zmarszczone brwi Dagmary i nagłe błyski jej ciemnych oczu mówiły same za siebie. Po wszystkim gotowa wypomnieć, że cera jej się psuje przez matkę, starzeje się przedwcześnie, a koniecznie musi dbać o warsztat pracy. Zresztą, która kobieta chce być stara? Dorota mogłaby niejedno powiedzieć na ten temat, choć życie dawno ją oduczyło próżności, w której córka pogrążyła się po uszy. – Mamo, pogódźmy się nareszcie. W tym celu cię zaprosiłam. Skoro przyjechałaś, to znaczy, że też tego chcesz. Nie wtrącajmy się do swoich spraw i przestańmy się kłócić. Święta spędzimy jak należy, razem, całą rodziną. Wspólna wigilia u nas? – Babcię Dankę też zaprosisz? Wiesz, że ona ledwo się rusza i to o lasce. – Nie zechce przyjechać? – spytała Dagmara. Nadzieja i ulga w jej głosie nie uszły uwagi Doroty. Uśmiechnęła się lekko. – Na pewno nie. Chociaż z drugiej strony… tak ją zostawić… nie bardzo. I zły przykład dla dzieci. – Rodzice Adama też nie mogą być sami. W takim razie ty robisz wigilię u siebie, ja tutaj. Przyjedziemy z Adamem w pierwszy dzień świąt. Posiedzimy, pogadamy. Potem zabierzemy was do siebie na kilka dni. Dzieciaki będą mieć uciechę. – Dagmara zarejestrowała w myślach, aby nakazać Marinie, by schowała kosztowne drobiazgi. Młodsze rodzeństwo gotowe w szale zabawy stłuc kolekcję cennych porcelanowych figurek. Daga zbiera je od lat, takie ma hobby. Nikogo nie powinny kusić. Kot z Miśni jest z połowy dziewiętnastego wieku, zapłakałaby się, gdyby go zabrakło. Marina musi położyć szmaciane chodniki na wełnianym, indiańskim dywanie kupionym w Stanach. W razie czego nikt ich nie będzie żałować w przeciwieństwie do cennego kobierca. Chciało jej się śpiewać i tańczyć ze szczęścia. Z matką trudno jest się dogadać. Jeszcze gorzej ze starą pijaczką, babcią Danką. Najwyższy czas, aby tamta wreszcie zeszła ze sceny. Dążenia do zgody i harmonii w rodzinie przy niej nie mają szans. Postanowiła zrobić coś dla babki. Niech staruszka dożyje swoich lat w spokoju, ale z dala od nich. – Dobrze pomyślane, córuś. Pamiętaj jednak, że babcia cię kocha. Czesała cię w dzieciństwie, miałaś zawsze długie, gęste włosy. Kołysanki ci śpiewała. Oczywiście, po pijanemu, masz rację, ale skończyła z tym. Nie ma zdrowia, nie ma kasy. – Widzisz, takie rzeczy nieraz ogromnie się przydają! – Dagmara nie wytrzymała. Obie z matką, spojrzawszy sobie w oczy, parsknęły nagłym śmiechem. Dorocie leciały łzy z oczu, więc otarła je szybko i trąciła przyjaźnie córkę w bok. Ta, trzepiąc podmalowanymi powiekami, odpłaciła tym samym. – Mamuś, przepraszam. Przepraszam za wszystko. Nie chciałam, naprawdę. Już w porządku, na zawsze. Tęskniłam za wami. – Ja też przepraszam, Daguś. Nie miałaś ze mną łatwego życia. Pamiętaj, że zawsze chciałam dobrze, a… – Wyszło jak wyszło – Dagmara wpadła jej w słowo, wypowiadając to wesołym tonem, by nie rzec, szelmowskim. Roześmiała się głośno, pokazując równe białe zęby. Dorota jak urzeczona wlepiła wzrok w swoją piękną córkę. – Takie jest życie, córuś. Trudno. Wiesz? Będziesz najlepszą modelką wśród pisarzy i pierwszym pisarzem między modelkami, o! Po paru godzinach wyszły na zewnątrz. Dagmara bezskutecznie usiłowała otworzyć drzwi garażu. Dawno powinna założyć fotokomórkę, zamiast męczyć się z zardzewiałą kłódką. Szlag by trafił. – Pani pozwoli? Trzeba to przekręcić i już. Kłódka w zasadzie jest do wyrzucenia – odezwał się za plecami zachrypnięty głos należący, jak się okazało, do chudego faceta w podartym uniformie. Skąd się wziął menel na ich eleganckim osiedlu? Mężczyzna sprawnie chwycił żelastwo, które w jego dłoniach pękło na dwa kawałki. – Porucznik Marcin Ładyszkiewicz, do usług. – Mężczyzna patrzył jej w oczy, otwierając drzwi na oścież. – Pani zajmie się mamusią, a gdyby coś, to jestem w pobliżu. – Dagmara patrzyła z osłupieniem. – Nie ma nic trwalszego niż prowizorka – wymamrotała w końcu, trochę speszona. – Święte słowa, szanowna pani. Wywalić kłódkę w diabły i będzie git. – Porucznik Ładyszkiewicz puścił oko, poprawił szalik otulający cienką szyję i już go nie było. Dagmara uruchomiła mazdę, dumna z tak pięknego auta, po czym odwiozła matkę na przystanek, z którego odjeżdżały busy do miasteczka. Poczekała, aż wsiądzie do właściwego i pomachała na pożegnanie. Dorota w odpowiedzi posłała jej całusy. Nareszcie. Nareszcie jest tak, jak powinno być. Adam po powrocie z pracy przytulił żonę, jak zawsze wdychając zapach jej skóry i włosów. Dagmara z radością rzuciła się mu na szyję. – Udało się? Bo myślałem… – Udało! Jeszcze jak się udało! – Dagmara podskoczyła, podeszła do komputera i zalogowała się na Facebooku, aby zmienić status. Jest teraz „bardzo szczęśliwa”. Z przyzwyczajenia zajrzała na profil matki, gdzie zobaczyła nowe zdjęcia. Trójka przyrodniego rodzeństwa pałaszuje pączki, co zresztą obwieszcza komentarz Doroty: „Na prośby o zakup donata z reguły odpowiadam NIE. Uważam, że 1,50 zł za takie coś, to o wiele za dużo. Tym bardziej że jeden donat to wielkie nic dla naszej gromadki. Dziś dzięki Julii z pół kilograma mąki powstało dwadzieścia pięć donatów i jeszcze miseczka poczków w wersji mini. Część jest z czekoladą, a część z cukrem pudrem. Teraz niech jedzą na zdrowie”. Do licha, przecież jej matka zdała maturę. W tamtych czasach przywiązywano w szkole wagę do poprawnej pisowni, do jako takiego stylu wypowiedzi. Musi jej napisać, by usunęła te wszystkie donaty i poczki przez „o”. Co to w ogóle ma być? Dlaczego ośmiesza siebie i rodzinę? Dagmara zastanawiała się, jak dotrzeć do matki, bo ta gotowa obrazić się po swojemu, zarzucić córce pychę oraz zadzieranie nosa. A przecież chodzi jedynie o styl… No, dziadówki też nie powinna z siebie robić, przemknęło Dagmarze przez myśl. Kiedy zgodnie z planem zasiedli drugiego dnia Świąt Bożego Narodzenia przy kominku i kiedy dzieciaki z piskiem wyjęły prezenty z pudeł oraz ze specjalnych skarpet, Dagmara patrzyła ze wzruszeniem na ich zachwycone miny, słuchając okrzyków radości oraz podziękowań. Marcinek dostał nowy laptop, a każda z sióstr po tablecie. Dorota, wąchając perfumy, uśmiechnęła się dumnie, po czym wróciła do przerwanej rozmowy z matką Adama. Młoda gospodyni nakryła do stołu i chrząknęła wymownie, zapraszając rodzinę na spóźniony obiad. – Zupa z suszonych grzybów, potem nadziewany indyk, do tego smażona żurawina. Na deser domowe ciasta, herbata lub kompot z suszu, co kto woli! – Zdolna ta Marina – rzekła Dorota. Jej córka wzruszyła leciutko ramionami, uśmiechając się od ucha do ucha. – Nawet bardzo, lecz tym razem gotuje u siebie na Ukrainie. Dałam jej kilka dni urlopu. Zupa jest dziełem teściowej, indyka piekł Adam, ja tylko doprawiłam. Wypieki moje, tak, lukrowane pierniczki też. Jedzcie, bo wystygnie. Głowy pochyliły się nad talerzami. Amelka przesłała starszej siostrze całusa. Z odtwarzacza rozbrzmiewały kolędy, uroczystą nutą podkreślając serdeczną atmosferę i to specyficzne poczucie więzi rodzinnych, przyjaźni i zrozumienia. Nawet dwa koty, rudy Brytyjczyk Merton i bury Tadzio wzięty niedawno ze schroniska, zdawały się uśmiechać pod wąsami. Dorota niezbyt taktownie wypytywała młodych o plany powiększenia rodziny. Co prawda córka zaczyna nową pracę, ale z tymi sprawami nie warto zwlekać. – Póki człowiek młody i zdrowy, to poradzi sobie ze wszystkim. Dzieci to… – perorowała zapamiętale. – Wiemy, mamo. Dzieci to przyszłość. Owszem, planujemy wkrótce je mieć. Poradzimy sobie i z pracą, i ze wszystkim. Jeśli przyjdzie czas, to dowie się mama pierwsza. Na razie mamy święta – przerwał Adam grzecznie. Matka Dagmary zamilkła, wzięła kolejnego pierniczka, po czym płynnym ruchem dolała sobie herbaty, patrząc porozumiewawczo na córkę. Uśmiechnęły się do siebie ukradkiem. Tak ma być. Tak już będzie zawsze, w duchu dziękowała i modliła się Dagmara.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Na_karuzeli-ebookRO/p0068973i006" target="_blank" title="Na karuzeli [Teresa Monika Rudzka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Na karuzeli [Teresa Monika Rudzka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


edarmowe.pl / nutella b-ready\nNUTELLA B-READY ZWROT 15PLN #CASHBACK\nZakup co najmniej jednego Produktu Promocyjnego w okresie trwania Promocji\nZachowanie do dnia 31 grudnia 2018 r. dowodu dokonania zakupu Produktu Promocyjnego dokonanego w okresie od 1 października 2018 r. do\n15 listopada 2018 r. w postaci paragonu fiskalnego\nZgłoszenie się przez Uczestnika do Promocji w terminie od 1 października 2018 r. do 15 listopada 2018 r. poprzez zarejestrowanie przez Uczestnika\nna stronie internetowej www.nutella.pl w zakładce dotyczącej Promocji\nUczestnik Promocji, który spełni warunki Promocji określone w Regulaminie otrzyma zwrot części lub całości ceny za nabyty Produkt Promocyjny („Zwrot”) w wysokości ceny brutto zakupionego jednego Produktu Promocyjnego wskazanej na dowodzie jego zakupu do kwoty 15 złotych brutto.\nPo spełnieniu przez Uczestnika warunków wskazanych w Regulaminie w terminie do 30 dni od daty Zgłoszenia Zwrot zostanie przekazany na rachunek bankowy Uczestnika wskazany w Formularzu. Przelewy realizowane będą na rachunki bankowe prowadzone przez banki z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w złotych polskich.\nPromocja trwa od 1 października 2018 r. do 15 stycznia 2019 r., przy czym okres, w którym zakup Produktu Promocyjnego umożliwia wzięcie udziału w Promocji rozpoczyna się w dniu 1 października 2018 r. i kończy w dniu 15 listopada 2018 r. Nabycie Produktu Promocyjnego musi mieć miejsce przed dokonaniem Zgłoszenia.


Szkieletowanie dwunastnicy od dolu i od strony tylnej – transport medyczny\nSzkieletowanie dwunastnicy od dołu i od strony tylnej poniżej miejsca, w którym wykonamy później resekcję, jest łatwiejsze, jeżeli natniemy wpierw tuż przy dwunastnicy przednią ścianę załamka otrzewnej . W końcu szkieletujemy krzywiznę małą w kierunku odźwiernika, poczynając od otworu, do którego włożyliśmy pętlę węża gumowego; przecinając więzadło wątrobowo-dwunastnicze, zważamy na przebieg przewodu żółciowego wspólnego, co uchroni nas od jego uszkodzenia. Jeżeli wrzód drąży do krezki poprzecznicy, wycinamy go z krezki, oddzielając ostrożnie tętnicę krezkową na tępo, co udaje się z reguły. [hasła pokrewne: akwaporyny, prześwietlenie zęba cena, tabela pomiarów ciśnienia tętniczego ]\nTags:akwaporyny prześwietlenie zęba cena tabela pomiarów ciśnienia tętniczego\n0 thoughts on “Szkieletowanie dwunastnicy od dolu i od strony tylnej”\nPowiązane tematy z artykułem: akwaporyny prześwietlenie zęba cena tabela pomiarów ciśnienia tętniczego


„O rozdynione, o nadmierne” - cechy malarstwa barokowego w oparciu o obrazy Rubensa i inne teksty kultury\n(propozycja lekcji wiedzy o kulturze z wykorzystaniem podręcznika Wacława Panka Wiedza o kulturze)\nLekcję proponuję zacząć od krótkiego wprowadzenia do epoki. Należy wyjaśnić nazwę „barok”; można to uczynić w oparciu o w/w podręcznik (rozdz. „Barok”, str. 40). Wszystko to pozwoli na osadzenie omawianych tekstów kultury w odpowiednich kontekstach np. kulturowym, filozoficznym, historycznym. Realizacja tematu może przyjąć formę zabawy, by uczeń „oswoił się” z epoką, by uświadomił sobie, że nie taki barok straszny.\nSzczególną uwagę proponuję zwrócić na zjawiska, które w dobie baroku wystąpiły w sztuce, głównie w malarstwie. Są one zestawione w tabeli (podręcznik, str. 42).\nDla współczesnego licealisty barok to odległa epoka. Młodym ludziom trudno sobie wyobrazić, że kilka wieków wcześniej ludzie żyli podobnie jak my, że rozmawiali o problemach, które nurtują także nas, żyjących w XXI wieku. Dotyczy to spraw wielkich, związanych z filozofią, egzystencją, postawą obywatelską, ale i mniej poważnych. Do tych niewątpliwie należy moda, kształtowanie gustów, również dotyczących urody kobiecej. Dlatego proponuję omówić ten problem w oparciu o obrazy Rubensa (np. „Trzy gracje” - „Sztuka świata” t.7, str. 105; „Przymierze Ziemi z Wodą” - podręcznik, str. 41). Można także odwołać się do tekstów literackich (np. Samuel Twardowski „Nadobna Paskwalina”, Wisława Szymborska „Kobiety Rubensa”).\nOmawianie zagadnienia należy rozpocząć od wykonania następującego ćwiczenia. Proponuję, aby dziewczęta sporządziły listę cech współczesnego ideału kobiecej urody i przedstawiły je w formie plakatu. Chłopcy natomiast otrzymają różne zdjęcia kobiet i wybiorą te, które odpowiadają ich typom urody kobiecej. Należy zadbać, aby wizerunki były zróżnicowane (wiek, figura, fryzura, strój...). Kolejny krok to omówienie wyników pracy grup. Na tablicy należy umieścić efekt pracy obu grup. Zapewne uczniowie od razu dostrzegą podobieństwa, może także różnice. Powyższe działania staną się punktem wyjścia do dyskusji. Uczniowie ustalą, skąd biorą się ideały kobiecej urody, kto je kształtuje.\nNastępnie przyjrzą się obrazom Rubensa (grupa I - „Przymierze Ziemi z Wodą”, grupa II - „Trzy gracje”). Obie grupy zwrócą uwagę na cechy sportretowanych kobiet: kształty, włosy, cerę, usta, oczy, policzki, ubiór, kolor ciała. Wyniki powinny się pokrywać: postacie duże, wysokie, dobrze zbudowane, szerokie biodra, wydatne piersi, pucołowate, różowe policzki, jasne, blade ciało... Należy teraz ideał piękna przedstawiony przez Rubensa porównać ze współczesnym. Aby wykazać różnice, można wywiesić na tablicy ilustrację przedstawiającą kobiety Rubensa, a obok zdjęcie kobiety współczesnej. Wnioski zapewne będą następujące: obecny ideał piękna to kobieta wysoka, szczupła, o ciemnej karnacji... Reasumując – znacznie odbiega od modelu barokowego.\nProponuję także zwrócić uwagę na pozostałe elementy obrazów, np. bogato zdobione tło, kompozycję po skosie, pucołowate dzieci, dynamizm.\nKolejnym etapem lekcji może być sprawdzenie, co o urodzie kobiet mówi literatura barokowa. W tym celu należy zapoznać uczniów z fragmentem „Nadobnej Paskwaliny” Samuela Twardowskiego. Jako tło możemy wykorzystać muzykę barokową.\nAnalizę tekstu można przeprowadzić w następującej formie:\n„włos po ramionach płynął bursztynowy”\n„smukowniejsze czoło nad alabastr gładzony”\n„oczy dwiema krukami, wielkie i otwarte”\n„usta krwawsze nad koral słodko się spoiły”\n„szyja z żadnym śniegiem tatarskim nie równała” cecha\ndługie, kasztanowe włosy\nczoło wysokie, jasne\nusta czerwone, zamknięte\nPowyższe przykłady dowodzą, że poezja barokowa rozpowszechniała ten sam typ urody co malarstwo. Stąd wynika, że był on popularny w XVII w.\nLekcję proponuję zakończyć krótką analizą wiersza Wisławy Szymborskiej pt. „Kobiety Rubensa” Wnioski płynące z analizy utworu będą następujące: mody, konwencje, style przemijają, nie należy więc być ich niewolnikiem. Wiersz pomoże nam także w przybliżeniu uczniom cech malarstwa barokowego.\nNa koniec jeszcze proponuję odnieść się do tematu lekcji: „O rozdynione, o nadmierne” - cechy malarstwa barokowego w oparciu o obrazy Rubensa i inne teksty kultury. Cytowane słowa pochodzą z wiersza Wisławy Szymborskiej, tak więc temat stanowi swoistą klamrę, sugeruje związki tekstu współczesnej poetki z literaturą i malarstwem barokowym.\nA. Janus - Sitarz Język Polski w Szkole Średniej XV nr 1, 2000, str. 24 - 32\nSztuka świata t.7, Warszawa 1987\nW. Szymborska Sól, Warszawa 1962


Próchnica - co ją powoduje? - Dzieci.pl\nzaloguj się / zarejestruj się zapomniałem hasła » Nie masz konta? Załóż je » Przed ciążą\tPłodność\tPrzygotowania do ciąży\tZdrowie kobiety\tKALKULATOR DNI PŁODNYCH\tKALKULATOR BMI\tCiąża\tW ciąży\tPielęgnacja Dziecka ZIAJKA\tPoród i połóg\tKalendarz rozwoju ciąży\tAnimacje ciążowe 3D\tCzy to w ciąży bezpieczne?\tLista spraw do załatwienia\tImiona dla dzieci\tKalkulator wagi w ciąży\tKalkulator tygodni ciąży\tDo kogo będzie podobne dziecko?\tZdrowie\tNoworodek i niemowlę\tPielęgnacja Dziecka ZIAJKA\tMałe dziecko\tPrzedszkolak\tUczeń\tChoroby wieku dziecięcego\tCzy to bezpieczne dla dziecka?\tKalendarz rozwoju dziecka\tJak wysokie będzie dziecko?\tOdporność dziecka\tWychowanie\tNoworodek i niemowlę\tMałe dziecko\tPrzedszkolak\tUczeń\tPartnerstwo\tUczucia i seks\tWszystko o mamie\tWszystko o tacie\tPo rozwodzie\tPoradnia dla rodziców\tPoradnia video\tPytania do ekspertów\tKuchnia\tKuchnia kobiety ciężarnej\tKuchnia karmiącej mamy\tKuchnia małego dziecka\tKącik zabaw\tInspiracje i pomysły\tImprezy rodzinne\tCiekawe miejsca\tbajki dla dzieci\tTu jesteś: Strona główna » Zdrowie » Przedszkolak przedszkolak\nPróchnica - co ją powoduje?\nPróchnica kojarzy się z dziurami w zębach oraz strachem przed wizytą u stomatologa. Od dawna za rozwój próchnicy obwiniano spożywanie słodyczy. Nie jest to jednak do końca słuszne stwierdzenie.\nPróchnica jest powszechnie występującym na całym świecie schorzeniem o charakterze zakaźnym. Dane epidemiologiczne są przerażające, ponieważ, aż 95 procent dorosłych Polaków cierpi z powodu próchnicy zębów, a tylko połowa osiemnastolatków ma wszystkie zęby. Z kolei ponad 70 procent dzieci w wieku 3 lat ma próchnicę zębów mlecznych.\tPróchnica zębów jest chorobą polegającą na demineralizacji tkanek zęba. Wywołują ją próchnicotwórcze bakterie Streptococcus mutans bytujące w jamie ustnej. Po spożyciu pokarmów zawierających cukier bakterie te rozkładają pokarm, powodując spadek pH poniżej 5,5. Jest to wartość krytyczna, pod wpływem której następuje rozpuszczanie szkliwa zębów. Powrót do normalnego pH następuje pod wpływem śliny, która umożliwia remineralizację powstałych ubytków w szkliwie.\nBakterie prochnicotwórcze bytują nie tylko na powierzchni zębów. Świetne miejsce do ich rozwoju stanowi także powierzchnia języka. Poród - 10 zadziwiających faktów Ile kosztuje dziecko? porady ekspertów:\nCzy da się oszukać testy na ojcostwo?\tCi ludzie zostali połączeni po latach dzięki badaniu DNA\tNajbardziej narażone są dzieci\nNa próchnicę narażone są głównie dzieci do 3. roku życia. Przyczynia się do tego specyficzna budowa zębów, częste przyjmowanie pokarmów wynikające z karmienia na żądanie oraz brak właściwiej higieny jamy ustnej. Największe ryzyko przeniesienia bakterii istnieje u dziecka zaraz po wyrznięciu zębów mlecznych. Wiele badań wskazuje, że do zakażenia dochodzi zazwyczaj w następstwie oblizywania smoczka czy łyżeczki przez rodziców, którzy są nosicielami bakterii. U dzieci półtorarocznych występuje tzw. wczesna próchnica, pod wpływem której w krótkim okresie następuje utrata przednich zębów (jedynki, dwójki – siekacze). Próchnica zębów mlecznych najczęściej powoduje w konsekwencji próchnicę zębów stałych. JUŻ JESTEŚMY NA FACEBOOKU! DOŁĄCZ DO SPOŁECZNOŚCI SZCZĘŚLIWYCH RODZICÓW!\tPRZECZYTAJ WIĘCEJ O ZDROWIU DZIECKA:\nJak obniżać gorączkę u dziecka?\nJak odchudzić otyłą 12-latkę?\nBAJKA DLA TWOJEGO DZIECKA\nRodzicu, przygotuj się do roli Świętego Mikołaja!\nnastępna 1 2 3 Treści zamieszczone w Serwisie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie mogą zastąpić porady udzielanej przez odpowiedniego specjalistę˝. Wirtualna Polska S.A. nie ponosi jakiejkolwiek odpowiedzialności za jakiekolwiek skutki skorzystania przez użytkowników z treści zamieszczonych w Serwisie.\nDietetyka\tartykuły tego autora\nTagi: zęby dzieci\t, zęby mleczne\t, próchnica\t, zdrowie dziecka\t, porady eksperta\t, Aneta Kościołek\tPodziel się\nSetki tysięcy przedszkolaków po raz kolejny uczą się dbać o ząbki z Akademią Aquafresh\nEpidemia próchnicy w przedszkolach? To fakt!\nNie wyrzucaj mleczaków. Mogą uratować życie dziecka\nJak dbać o zęby, aby były zdrowe?\nMleczaki są ważne!\nZadbaj o zęby przedszkolaka\nPanieński z pomysłem. Porady eksperta\nMaluszki z receptą na antybiotyk – jak wybrać właściwy synbiotyk?\nWitamina D dla dzieci – kompendium wiedzy dla rodziców\nNajwyższy trzylatek w Wielkiej Brytanii\nLatem dzieci rodzą się zdrowsze\n5 lat 4 miesiące 26 dni 8 godzin i 9 minut temu\nTaa... więcej FLUORU! Co wy piszecie! Fluor to poważna TRUCIZNA. Był dodawany do wody w niemieckich obozach koncentracyjnych bo powoduje otępienie. Może być stosowany "zewnętrznie" na zęby, absolutnie nie do spożywania.\n5 lat 4 miesiące 26 dni 5 godzin i 42 minuty temu\n@5555 ^ Tabletki z fluorem są na receptę i mogą być stosowane pod kontrolą lekarza. Tak, że nie tylko zewnętrznie, również fluor jest do stosowania wewnętrznie.odpowiedz\t0\n5 lat 4 miesiące 26 dni 5 godzin i 44 minuty temu\nLizanie dziecku smoka lub łyżeczki jest obrzydliwe. Moja Mama była wielką przeciwniczką nawet dmuchania na łyżeczkę dziecka, brała zawsze drugą miseczkę i część zupki przekładała do niej, żeby szybciej ostygła. Mam 58 lat i swoje zęby, syn ma 36 lat i też ma zdrowe zęby. Całkowicie się zgadzam z autorką, że nie wolno dziecku przenosić swojej śliny, ani całować go w usta. Poza tym, że jest to obleśne, matka może być chora, przeziębiona, nie mieć jeszcze objawów, a już zarażać. Nie tylko próchnicą ale i innymi zarazkami. Czasem matka może być nosicielem, np. gronkowca, u niej może nie powodować choroby, a dziecko może ciężko zachorować.\n5 lat 4 miesiące 26 dni 9 godzin i 43 minuty temu\ntaaa, dawajcie dla niemowlaka gumę do żucia z ksylitolem.... super pomysł\n5 lat 4 miesiące 28 dni 3 godziny i 11 minut temu\nZ tym całowaniem w usta to dziwna sprawa, bo w innych badaniach całowanie się dwóch osób i wymiana ich śliny jest sprzyjająca w walce z próchnicą, więc ustalcie jak to jest z tym całowaniem i wymianą śliny... Poza tym wiadomo, że węglowodany są najgorsze, powodują tycie, psucie się czegokolwiek w naszych organizmach... między innymi chleb razowy ma więcej węglowodanów niż biały :P\n5 lat 4 miesiące 27 dni 22 godziny i 59 minut temu\n@M ^ Ty zbo...cu, z dzieckiem się całować z "wymianą śliny"??... ;)odpowiedz\t0\n5 lat 4 miesiące 27 dni 19 godzin i 56 minut temu\n@M ^ a kto sie caluje z wymiana sliny???odpowiedz\t1\n5 lat 4 miesiące 27 dni 22 godziny i 57 minut temu\nz tym całowaniem był już materiał jak dobrze pamiętam i też stwierdzili ze to powoduje próchnice ja mam wszystkie zęby mam 22 lata i tylko 3 razy byłem u dentysty\n5 lat 4 miesiące 28 dni 4 godziny i 16 minut temu\nNo proszę, wp.pl mądrzejsze od stomatologów - jak nic nalezy się Wam nagroda Nobla\npolecamy zdrowie\tBłonnik pokarmowy\tkuchnia małego dziecka Moc bezpiecznych zbóż dla niemowlęcia\tWielkanocne niespodzianki od Fisher-Price®\t18 tydzień ciąży – co dzieje się w organizmie przyszłej mamy i jak zmienia się jej ciało na tym etapie?\tJakub Błaszczykowski zachęca dzieci: „Bądź kumplem, nie dokuczaj”\tŚwiadomość pochodzenia – podstawowa potrzeba dziecka\tBadanie NOVA - test, który może uratować życie Twojemu dziecku kalendarz rozwoju ciąży


Pinkish Beauty: Mój Listopad\nAutor: Pinkish Beauty o 22:45\nAnuszka 1 grudnia 2012 22:52\no ja chetnie sie przylacze bo dupsko rosnie.nastepnym razem w tkmaxx kupuje mate do cwiczen i wio!\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:00\njaką matę, ja też chcę:D\nAnuszka 1 grudnia 2012 23:04\nsa widzialam ale nie mialam sily kupic.hihih, ale kupie i ciezarki tez byly..trzeba troche przezd wiosna sie zrobic;)\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:21\noj trzeba, ale jeszcze do wiosny daleko, ja muszę zadbać, żeby przez zimę się nie zapuścić;)\nMarta 1 grudnia 2012 22:52\nmmm, kawa z bitą śmietaną oprószona odrobiną cynamonu :)\nPigeons Beauty 1 grudnia 2012 22:53\nnie wytrzymałabym bez słodyczy, ale bez chipsów może uda mi się obejść ;)\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:01\nja właśnie też większy problem będę miała ze słodyczami:(\nZanka 1 grudnia 2012 22:57\nTakie postanowienie to zdecydowanie nie dla mnie ;)\nKosmetyczna Kraina 1 grudnia 2012 22:57\nChipsów nie jadam, ale słodycze - owszem :)\nNie mam jednak wyrzutów sumienia - sporo ćwiczę, spaceruję i tańczę :)\nNie narzekam na brak kondycji.\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:02\na dziękuję, przydadzą się:)\nmissesstyle 1 grudnia 2012 23:01\nJa postanowień jedzeniowych nie mam, ani żadnych innych ;D ale trzymam za Ciebie kciuki :)\nMakeUpHolics 1 grudnia 2012 23:04\nRozmarzyłam się nad deserem...\npyszny jest, polecam bo szybki i łatwy do zrobienia;D\nPod Twoim komentarzem dot. mojego dzisiejszego wpisu napisałam, że mam zamiar [od poniedziałku] w ramach postanowienia adwentowego ograniczyć słodkości - nie wiem, jeszcze jak to wyjdzie, ale będę się starać :)\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:22\ntroszkę Twój post też na mnie wpłynął, bo najpierw miałam ochotę pobiec po fasolki;D\nAnonimowy 1 grudnia 2012 23:53\nBeauty in English 2 grudnia 2012 00:04\nto trzymam też kciuki za Ciebie:)\nAnonimowy 7 grudnia 2012 01:01\nJak Twoje postanowienie? Ja póki co trzymam się dzielnie i co dziwne - w ogóle nie ciągnie mnie do słodyczy - oby tak dalej! :)\nBeauty in English 7 grudnia 2012 17:31\nEch bez komentarza;D\nAnn :) 1 grudnia 2012 23:16\njak ja bym sobie taka kawke wypila *_* moje postanowienie na Grudzien to wytrzymac w swoim postanowienu Sierpniowym hah :D\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:23\ndobre postanowienie:) trzymam kciuki też za Ciebie:)\nkirei 1 grudnia 2012 23:30\nTruskawki z kruszonką - super pomysł :-) Jak robisz tą kruszonkę? Wiem, jak zrobić taką na cieście, ale samą? :P\nBeauty in English 1 grudnia 2012 23:34\ntak samo robię jak na ciasto: mąka, masło, cukier, potem się tak przypieka i jest pyszna. Po upieczeniu się tak szybko na nie rzuciłam, że zapomniałam zrobić zdjęcie jak wygląda po;D\nanne-mademoiselle 1 grudnia 2012 23:50\nNa trzecim zdjęciu Kraków?:) Ja najbardziej lubię latte w Coffehaeven :) Nie mogę się doczekać zakupów w dużym tesco. U mnie jest tylko małe i prawdę mówiąc nic ciekawego (oprócz faktu, że obok jest Pepco) tam nie ma. Ale za niedługo wybieram się do Katowic na wielkie świąteczne zakupy i na pewno tam wstąpię:)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 00:02\ntak Kraków:) ja też lubię latte z CH, ale ta w Empiku jest tańsza i ma więcej bitej śmietany, a smak prawie identyczny;D o widzisz, a ja do pepco mam daleko:(\nrainy girl is me 1 grudnia 2012 23:53\nmmmm ale kawusia z bitą śmietaną:)\nJuicyBeige 1 grudnia 2012 23:56\nBez słodyczy nie wytrzymam,ale czipsów nie znoszę,więc w połowie jestem z Tobą:))\nBeauty in English 2 grudnia 2012 00:05\nsimply_a_woman 2 grudnia 2012 00:14\nbardzo lubię tego typu posty i się zastanawiam, czy by nie uskutecznić takiej serii u siebie :D\nleciałam kiedyś balonem, było... głośno\nBeauty in English 2 grudnia 2012 00:22\noj koniecznie zrób taką serię u siebie:) ja też lubię takie zdjęciowe posty, dlatego postanowiłam zrobić, choć za wiele się u mnie nie działo w listopadzie;D\nJuicyBeige 2 grudnia 2012 09:57\nJestem za Kinga,chętnie u Ciebie takie serie pooglądam:)\nsimply_a_woman 2 grudnia 2012 15:32\nok, to zabieram się za uwiecznianie okruchów mojej rzeczywistości telefonem ;)\nEdyta Wiśniewska 2 grudnia 2012 01:22\nkawkę z przyjemnością bym wypiła:)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 13:08\nTrendy Mama 2 grudnia 2012 08:32\nOj kochana, postanowienie o niejedzeniu slodyczy to dla mnie rzecz niewykonalna ;)\npiekne zdjecia, pozdrawiam cieplutko\nTrendy Mama 2 grudnia 2012 08:34\nA uwielbiam swiateczne gadzety :)\nja też uwielbiam, kuszą teraz na każdym kroku:)\nMonika 2 grudnia 2012 08:42\naaa to te szklanki z bałwankami o ktorych mi wspominałaś :). Ja rękawice mam i polecam :D\nBeauty in English 2 grudnia 2012 13:09\ntak to te, mają też kubeczki:)\nbabygirl-fashion 2 grudnia 2012 09:02\nMogę nie jeść chipsów ale słodyczy bym nie odpuściła :D\nale ta kawa kusi tą bitą śmietaną! :)\noj kusi, jeszcze ten karmel:D\nunappreciated 2 grudnia 2012 09:29\nno tak, teraz nabrałam ochoty na czipsy i na coś słodkiego! z tego mogę zrezygnować, ale z pysznej kawusi już nie :)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 13:10\ntak to jest, lepiej nie wspominać o słodyczach;D\nHexx ana 2 grudnia 2012 11:05\nUwielbiam puste sklepy :) Kiedy nikt się nie przeciska, nie ma zgiełku. Może dlatego tak chętnie korzystam z opcji zakupów via net :D\nCzipsy nigdy specjalnie mnie nie kusiły, chyba że do piwa :D a słodycze ostatnio u mnie występują w wersji kosmetycznej. I tak sobie myślę, że gdyby przełożyło się na formę jadalną to... byłby problem ;)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 13:12\nja via net też lubię, choć nie lubię potem uczucia jak coś na żywo wygląda zupełnie inaczej;D Do centrów handlowych zawsze jeżdżę wcześnie rano:] ech mnie czipsy niestety kuszą, zwłaszcza te octowe;)\nKatalina 2 grudnia 2012 12:11\nBardzo przyjemne zdjęcia :) Jeśli Cię to pocieszy, to dla mnie ten miesiąc również minął w zawrotnym tempie. Tak to już czasem jest ;)\nhe he mam nadzieję, że grudzień da trochę więcej wytchnienia;)\nheavenrain 2 grudnia 2012 12:37\nja i tak nie jem chipsow wiec chyba nie byloby to fair :)\nja nie mam w tesco takich bajerów z rudolfem >:[\npotanowienia...kupowac mniej kosmetykow - not.\nBeauty in English 2 grudnia 2012 13:14\nno niestety to tylko w dużych tesco, widzę, że coraz więcej fajnych produktów wprowadzają, ostatnio kupiłam tam podróbki masełek TBS, opakowania identyczne, działania jeszcze nie przetestowałam;)\nPiękna Bestia 2 grudnia 2012 12:45\nnie ma to jak przerzucanie wydatków ze słodkości na kosmetyki. hmm może da się to jakoś połączyć. Bita śmietana w kawie mmmmmmmmmmmmm chcęęę\nuwielbiam bitą śmietanę, ale już o niej nie piszmy, bo złamię moje postanowienie 2giego dnia:D\nfifidorea 2 grudnia 2012 13:18\nja mam jedno, kasę wydawaną na kosmetyki przeznaczyć na prezenty;) a potem wrócę do nałogu:)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 14:20\nBrain For Sale 2 grudnia 2012 14:16\nmrożone truskawy też są dobre, bo niby czemu nie? ;) Są tylko mrożone, nie mają konserwantów, nie wiadomo czego, tylko są prawdziwe ale lekko chłodne - pychotka! Jeszcze z kruszonką ;)\nJa jak idę na kawę, to pierwsze moje słowo podczas zamówienia to: TYLKO BEZ BITEJ ŚMIETANY, BO INACZEJ ZWRÓCĘ :D hyhy :P\nOjj ja też wpadam powoli w świąteczny szał i kupuję bibeloty dla połechtania swojego ego :D\nlot balonem? auu!\nBeauty in English 2 grudnia 2012 14:25\nno ale nie smakują tak jak świeże, ale jak się na ma co się lubi...;D hyhy mnie w śmietanę wciągnęła przyjaciółka, kiedyś nawet na nią nie spojrzałam;) bibeloty są super, zwłaszcza jak kosztują grosze a szybko poprawiają nastrój:D\nAYO Kato 2 grudnia 2012 15:44\nrękawica genialna! i te kubki nad nią! <3 mi tak szybko listopad przeleciał, ze nawet nie zauważyłam kiedy:( i w blogowaniu się opuściłam:( ale dzisiaj dodam cos nowego tak więc zapraszam;)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 21:52\nno właśnie kubeczki też mi się podobały, ale mam już zakaz przyciągania do domu nowych;D\nSusie 2 grudnia 2012 17:15\n:) jest pyszna\nBlack Cat (Kate) 2 grudnia 2012 21:47\nPiękny listopad :-) Nie mam odwagi się przyłączać do postanowienia, bo przy obecnym stresie jaki panuje u mnie wątpię, czy dam radę ;-) Nie mniej jednak będę za Ciebie trzymać kciuki :-)\nBeauty in English 2 grudnia 2012 21:55\nojej, a skąd tyle stresu, niedobrze:(\nBlack Cat (Kate) 3 grudnia 2012 23:18\nW olbrzymim skrócie - życie :-)\nLina 2 grudnia 2012 22:25\nUwielbiam tego typu posty :D Ja tez ograniczam budzet - unikam resteturacji, kawiarni i kosmetykow :(\nBeauty in English 3 grudnia 2012 22:33\n:) oj z kosmetykami u mnie ciężko z ograniczeniami;)\ntekashi 2 grudnia 2012 22:40\nOj, zakupy w pustym Tesco są najlepsze. :) Kubkki/szklanki będę omijać, ale rękawicę chętnie przygarnę. :)\nBeauty in English 3 grudnia 2012 22:34\nteż chcę rękawicę;)\ncallofbeauty 3 grudnia 2012 13:20\ntrzymam kciuki. ja tam już przestałam sobie postanawiać, bo nigdy nic z tego nie wychodzi i tylko się wkurzam. niech żyje umiarkowany hedonizm!!\nhe he dobre podejście:D\nSonja 3 grudnia 2012 14:02\nojojo, na pewno pojadę do tesco tylko znając moje szczęscie już nic nie będzie\nBeauty in English 3 grudnia 2012 22:35\ncałe regały były więc spokojnie:)\nCaliforniaVenus 3 grudnia 2012 17:36\nwidzę, że chyba super smaczna ta kawa ;) nie wiem, czy uda Ci się zrezygnować z tak słodkich przyjemności - nawet na rzecz kosmetyków ;) pooozdrawiam! =)\nno właśnie ciężkie to jest bardzo;D\nBarb Brussels 3 grudnia 2012 23:45\nTesknilam za twoimi postami.myslalam nawe ze cos sie stalo niedobrego,bo nie piszez. Mam nadzieje,zd bedziesz do nas wracac refularnie.buziak\nBeauty in English 4 grudnia 2012 18:59\no dziękuję Ci bardzo, miło mi:) niestety dużo zajęć w pracy i mało na bloga, ale może Grudzień będzie lepszy:)\nRenja MJ 4 grudnia 2012 03:48\nszklaneczki z Tesco -mega i muszę je bliżej poznać :) Chipsy mogą dla mnie nie istnieć ale słodycze ostatnio podjadam ;)\nszklaneczki są słodkie;)zazdroszczę, że czipsy dla Ciebie mogą nie istnieć:D\nMisia 4 grudnia 2012 14:04\nja sie przylaczam do niejedzenia slodyczy i chipsow, choc bedzie ciezko :P zwlaszcza jak popatrze na taka kawke :)\nBeauty in English 4 grudnia 2012 19:00\no fajnie:) ja się póki co trzymam:]\nSyll 5 grudnia 2012 17:33\nBeauty in English 5 grudnia 2012 20:48\nBrain For Sale 5 grudnia 2012 18:41\ndomagam się nowego posta!\nosz Ty:D już idzie nowy post;D\nMegan 5 grudnia 2012 21:31\nAleż teraz mam ochotę na muffina!\nBeauty in English 6 grudnia 2012 21:06\nrzepa 5 grudnia 2012 21:43\nBambi 7 grudnia 2012 00:23\nTen balon widzę codziennie z okna :) jeśli sie jednak zdecydujesz to pomachaj do mnie ;)))\nkarolina wi 9 grudnia 2012 15:35\npozdrawiam i zapraszam;):)\nJ. 17 grudnia 2012 18:43\nAz nabralam ochoty na kawe :-)\nDraculaura 11 lutego 2013 11:09\nPiękne te szklaneczki z pingwinkami :)


New in / November - Glamture\nNew in / November\nGlamture 15:13 8 Comments featured , Make-up Edit\nDziś na blogu moje listopadowe nowości kosmetyczne. Postaram się Wam przybliżyć właściwości każdego kosmetyku oraz pokażę jak one wyglądają. Zapraszam zatem do przeczytania recenzji i obejrzenia zdjęć. Czekam na Wasze komentarze. Śmiało piszcie co sądzicie o tych kosmetykach, czy je stosowałyście, jakie są Wasze odczucia i wrażenia. W razie jakichkolwiek pytań służę pomocą.\nBourjois Paris korektor Healthy Mix Correcting Concealer do twarzy i pod oczy\nWyjątkowa formuła idealnie stapia się ze skórą i daje naturalny efekt, nie pozostawiając śladów. Nawilżająca, niezatykająca porów, beztłuszczowa formuła, testowany dermatologicznie. Dostępny w 3 odcieniach. Ja mam nr 51 i 52.\nWibo fixing powder puder sypki\nYves Rocher Sexy Pulp ultra volume mascara pogrubiający tusz do rzęs\nEkstremalnie pogrubiający tusz ze szczoteczką z włosia w kształcie klepsydry w składzie zawiera wosk carnauba, gumę z akacji, wodę z bławatka, wosk ryżowy. Nie zawiera składników pochodzenia zwierzęcego.Bez parabenów.\nMaybelline Dream Touch Blush róż o kremowej konsystencji\nDzięki lekkiej i delikatnej konsystencji pianki oraz doskonałego dopasowania różu do skóry, Dream Touch Blush Maybelline zapewnia wrażenie naturalnego, delikatnego rumieńca.\nWygładzająca baza stworzona poprzez połączenie elastomerów i pigmentów, zmieszana w dużej szybkości i wysokiej temperaturze z kremem bogatym w substancje nawilżające i emolienty to innowacyjne rozwiązanie, dzięki któremu powstał róż Dream Touch Blush Maybelline o delikatnej kremowej konsystencji zapewniający efekt naturalnego piękna.\nDostępne odcienie: Peach, Pink, Mauve, Berry. Jak widzicie powyżej na zdjęciu, wybrałam odcień peach.\nMaybelline Color Tattoo Gel cream Eyeshadow cień do powiek o żelowo-kremowej konsystencji\nDla kobiet, które oczekują długotrwałego efektu intensywnego koloru na swoich powiekach. Bez względu na to czy chcesz się wyróżnić, czy pozostać neutralna!Działanie:\nDługotrwały, 24-godzinny efekt koloru, który imituje trwałość tatuażu i intensywność tuszu. Odważ się nosić kolor! Cień widoczny powyżej to Creme De Nude 93.\nL'oreal Infallible 24h Stay Fresh Foudtaion długotrwały podkład do twarzy\nNajnowszy podkład Infallible od L`Oreal Paris to nowy standard długotrwałych podkładów. Daje do 24 godzin trwałości i komfortu, a dzięki zawartości nawilżającego kwasu hialuronowego o właściwościach nawilżających, nie wysusza skóry. Mam 2 odcienie : Natural Rose 125 oraz Radiant Beige 150.\nBourjois Lash Machine włókna wydłużające do rzęs\nLash Machine to idealny partner dla rzęs, które są zbyt krótkie, cienkie lub rzadkie. Formuła Lash Machine zawiera włókienka, które widocznie zwiększą rozmiary rzęs, nadając im piękny kształt.\nNanieś Lash Machine między dwie warstwy maskary:\n1. Pomaluj rzęsy maskarą tak, jak to robisz zazwyczaj.\n2. Od razu użyj Lash Machine tak, jakbyś chciała pomalować rzęsy maskarą. To proste, ponieważ małe białe włókienka są widoczne i łatwe w aplikacji.\n3. Pomaluj rzęsy swoją ulubioną maskarą jeszcze raz i ciesz się dłuższymi i grubszymi rzęsami bez grudek przez 24 godziny.\nLash Machine mogą używać osoby, które noszą szkła kontaktowe lub mają z natury wrażliwe oczy. Produkt utrzymuje się na rzęsach 24 godziny, ale łatwo go usunąć produktami do demakijażu.\nLoose Powder, Airy Finish marki Bourjois puder sypki\nBardzo łatwo rozprowadza się na twarzy nie pozostawiając smug. Posiada właściwości matujące, dzięki czemu twarz zyskuje zdrowy, promienny wygląd. Idealnie utrwala wcześniej nałożony podkład i świetnie go matuje nadając mu odpowiednią fakturę. Nie powoduje przy tym powstawania efektu maski. Świeże i naturalne odcienie poprawiają wygląd twarzy. Kosmetyk po zastosowaniu sprawia, że skóra oddycha i nie jest wysuszona. Zdecydowałam się na odcień Peach 01.\nBourjois Contour Clubbing Waterproof wodoodporna kredka do oczu\nWyjątkowa, wodoodporna kredka do oczu. Idealnie podkreśla kontur oczu. Odpowiednio miękka i trwała sprawia, że podkreślone nią oko, prezentuje się pięknie i elegancko przez cały dzień. Dzięki wodoodpornej formie, kolor idealnie przylega do powieki - nie spływa. Pozwala na zrobienie kreski o różnej długości i grubości. Nie łamie się, nie kruszy. Produkt został wzbogacony o olej z jojoby i bawełny. Contour Clubbing Waterproof dostępny w trzech kolorach. Plastikowa zatyczka zabezpiecza kredkę przed złamaniem. Mój odcień to 48 atomic black.\nMaybelline Brow Satin dwustronna kredka wypełniająca brwi\nWidocznie pełne i podkreślone brwi osiągniesz dzięki dwustronnej kredce Brow Satin od Maybelline. Automatyczna kredka nadająca kształt z jednej strony, z drugiej zaś wypełniający puder w gąbeczce sprawią, że brwi będą widocznie pełne i podkreślone przez 12 godzin. Maybelline, Brow Satin dwustronna kredka wypełniająca brwi jest dostępna w 3 odcieniach.\nGlam Bronze Duo to podwójny puder brązujący składający się z dwóch współgrających ze sobą odcieni pudru - jaśniejszego i ciemniejszego. Zdobi skórę brązująca mgiełką o subtelnym, złotawym, migotliwym odcieniu. Te dwie opalizujące harmonie barw powstały po to, aby nadać skórze blondynek i brunetek piękny wygląd.\nSupernaturalne opalanie twarzy dostosowane do twoich potrzeb.\nLaboratoria L’Oréal Paris starannie zbadały przebieg procesu opalania dla każdego rodzaju karnacji. Wyniki badań pozwoliły na opracowanie pudrów, które doskonale naśladują opaleniznę.\nTak powstał Glam Brozne Duo, słoneczna opalenizna szyta na miarę!\nOpakowanie zawiera lusterko i wygodny aplikator.\nAjina Blog 17 November 2015 at 16:12\nTenebris 17 November 2015 at 16:31\nJa dziś zdecydowałam się na true match od Loreal i te kredkę do brwi od Maybelline. Mam nadzieję, że się sprawdzą :)\nMagdalena Roszak 17 November 2015 at 20:23\nBardzo lubię puder z wibo ;)\nJulka Blog 17 November 2015 at 20:37\nOby dwa tusze wydają się być ciekawe. Musze obczaić ten browliner z maybelline, może w koncu coś nie za ciemnego i nie za ciepłego! :<\nJoanna K 17 November 2015 at 22:46\nŚwietne nowości:) cienie Color Tatoo są świetne :)\nJointy&Croissanty 17 November 2015 at 23:02\nwow! ile fajnych produktów! ten tusz do rzęs bez parabenów muszę wypróbować:)\npat selene 18 November 2015 at 09:05\nja sb musze tusz kupic\nGosha B. 18 November 2015 at 09:50\nMoim ulubionym tuszem jest ostatnio Maybelline Sensational :) A w mojej kosmetyczne również pojawiły się w tym tygodniu nowe produkty - dwa korektory.\nCześć ! Mam na imię Danuta i jestem autorką tego bloga. Moją wielką pasją jest wizaż oraz stylizacja, dlatego też znajdziecie tutaj mnóstwo makijaży oraz nowości ze świata mody. Poza tym wrzucać będę również przydatne porady na temat zdrowego stylu życia i sportu. Serdecznie zachęcam do lektury. Mam nadzieję, że zostaniecie tutaj na dłużej:)\nPłaszcz- Zara/ Kozaki- Mohito/Sukienka- Mango/ Torebka-Deal Sale\nParka- Mango/ Kozaki- Venezia/ Sukienka- Bershka/ Torebka- Mango/ Okulary- Mango\nJacket- Stradivarius/ Shirt- Mango/ Jeans- Promod/ Shoes- Mango/ Bag- Parfois\nCoat- Tiffi / Shoes- Zara / Bag- Mohito / Sunglasses- Via Roma\nMake-up/ Fall 2015\nCopyright © | Designed and Developed By Malwina Lach


O tym jak wybrać studia\nwtorek, 11 sierpień 2020 17:54\nWybór studiów to prawdopodobnie najważniejszy moment podczas ścieżki edukacyjnej człowieka. Istnieją różne koncepcje odnoszące się do tego, jak należy podjąć tę decyzję. Niektórzy sugerują wybór zgodny z posiadanymi zainteresowaniami, inni polecają dokonanie wyboru wyłącznie w oparciu o rynek pracy, tak by jak najlepiej wypaść na tle rokrocznie zwiększającej się liczby absolwentów.\nZanim wybierzesz konkretne studia licencjackie bądź studia podyplomowe, warto rozważyć dokładnie wszystkie za i przeciw.\nOczywiście, każdy chciałby połączyć przyjemne z pożytecznym i studiować kierunek który pasjonuje, a w przyszłości zapewni dobrze płatny zawód. Czy jest to możliwe? Zdecydowanie tak! Decyzję należy jednak podjąć świadomie - warto sporządzić szeroką listę kierunków powiązanych z posiadanymi zainteresowaniami, następnie zestawić ją z danymi dotyczącymi zapotrzebowania rynkowego. Powinno się przy tym również pamiętać, że studia nie muszą popychać w stronę wyłącznie jednego, konkretnego zawodu. Istnieje szereg kierunków których absolwenci skutecznie znajdują dobrą pracę w wielu różnych branżach. Ważne jest, by program studiów odpowiadał stale zmieniającemu się zapotrzebowaniu i nowościom na rynku - warto wziąć to szczególnie pod uwagę wybierając studia podyplomowe.\nCzęsto podjęcie decyzji odnośnie wyboru studiów komplikuje szereg obowiązków które np. uniemożliwiają dojeżdżanie na zajęcia. WSZIP wychodząc naprzeciw potrzebom takich kandydatów, proponuje edukację w trybie zdalnym - poprzez platformę e-learningową. Jest to forma kształcenia równie merytoryczna jak nauka standardowa, dająca takie same możliwości przyswajania wiedzy i uczestnictwa w zajęciach.\nZapraszamy do poznania szerokiej oferty studiów podyplomowych na https://wwszip.pl/oferta-studiow-podyplomowych/\nDo wyboru kierunki pedagogiczne, zarządcze, administracyjno-prawne, marketingowe, menadżerskie, finansowe, psychologiczne oraz związane ze zdrowiem i urodą oraz innowacjami i nowoczesnymi technologiami. W programach znajduje się wiele nowości dostosowanych do trendów i zapotrzebowania na rynku pracy - kształcimy poszukiwanych specjalistów.


Kometa okresowa, krążąc zazwyczaj po bardzo eliptycznej orbicie, powraca co jakiś czas w okolicę Słońca. W pobliżu peryhelium, pod wpływem wzrastającej temperatury zaczyna sublimować woda, która w postaci lodu była zamrożona podczas przebywania tego ciała niebieskiego z dala od Słońca. Tworzy się głowa komety i bardzo często warkocz. Kometa staje się lepiej widoczna i nowe komety najczęściej wtedy są odkrywane. Kometa okresowa ma raczej krótki żywot. Częste powroty w okolicę Słońca powodują u niej znaczne utraty masy, co z czasem skutkuje zaniknięciem lub rozpadem takiego ciała.\nOstatnio edytowano 2 cze 2022 o 01:44\nTę stronę ostatnio edytowano 2 cze 2022, 01:44.