Na co czekasz dobry człowieku? | Kątem Ucha\nMarzec 10, 2017 / 0 comments\nCałe życie na coś czekasz. Czekasz, żeby być dorosłym. Czekasz na miłość. Czekasz, aż minie to, co złe. Czekasz, aż wrócą lepsze czasy. Czekasz na coś, co być może nigdy nie nadejdzie. Ile czasu zmarnowałeś do tej pory na czekanie? Gdyby w życiu było chociaż takie granie na czekanie, które odwiodłoby cię od myślenia o czekaniu. Ale ty takiego grania nie chcesz włączyć. Żeby nie zagłuszyć cykania zegara. Gdy słyszysz cykane zegara, czujesz że masz wszystko pod kontrolą. W rzeczywistości jest wręcz przeciwnie.\n– Czas płynie wolniej, gdy się czeka.\nPogrzebałam z ciekawości w Google, żeby znaleźć odpowiedź, na co najczęściej czekamy.\nNa zwrot podatku.\nNa wynik biopsji.\nNa decyzję o kredycie.\nNa otrzymanie wizy.\nNajgorsza w czekaniu jest niepewność. Brak jednoznacznej odpowiedzi, co się wydarzy. Jaki będzie finał zdarzeń. Czekanie wyzwala niecierpliwość. Pragnienie, aby to, co jest teraz już się skończyło. Bo im dłuższe czekanie, tym więcej znaków zapytania. Im dłuższe czekanie, tym więcej wątpliwości. Im dłuższe czekanie, tym więcej lęku.\n– Nie samo czekanie jest najgorsze, ale to co sobie wtedy wyobrażasz.\nByły kiedyś takie czasy, kiedy czekanie ludziom nie przeszkadzało. Było wręcz naturalnym elementem ich życia. Ludzie potrafili czekać tygodniami na list od ukochanej osoby. Kobiety potrafiły miesiącami wyczekiwać powrotu swoich mężczyzn z pustyni. Latami z wojny. Nikt nie odliczał czasu do porodu. Nikt nie odliczał na zegarku czasu do końca pracy. Nikt nie musiał zmieścić się w dziennym harmonogramie zajęć. Były takie czasy, kiedy nie było kalendarzy, nie było zegarków, nie było plannerów. I ludzie jakoś żyli. Może nawet lepiej, niż dzisiaj. Może łatwiej. Szczęśliwiej. Bardziej beztrosko. Nikt nie skupiał się na tym, ile jest do zrobienia i na kiedy jest to do zrobienia. Jak się czegoś nie udało skończyć dzisiaj, to się kończyło jutro. A jak nie jutro, to pojutrze. W krajach Ameryki Południowej do dzisiaj spotkasz się na każdym kroku z wyrażeniem mañana (jutro). Tam na wszystko jest czas. Tam nikt nigdzie się nie spieszy. Tam nikt nigdy nie patrzy na zegarek.\n– Czekałabym, gdybym miała pewność, że mam na co.\nU nas wszystko musi być na dziś. Jeszcze lepiej na już. A najlepiej na wczoraj. Pięć minut braku odpowiedzi na smsa stanowi powód do frustracji. Pół godziny spóźnienia z pracy na obiad stanowi powód do awantury. Minutowe spóźnienie do pracy, to powód do nagany, a za pozostanie godzinę dłużej w pracy nikt nigdy nie dziękuje. Pojęcie czasu staje się przyczyną wiecznego zdenerwowania, rozdrażnienia i napięcia. Czytałam ostatnio w Polityce artykuł o tym, że najwięcej ludzi umiera w sobotę. Dlaczego? Bo to właśnie na weekendy najbardziej się czeka i najbardziej odlicza się do nich czas. A to może być w wielu przypadkach wykańczające dla organizmu.\n– Jeśli masz wszystko pod kontrolą, to znaczy że jedziesz za wolno.\nI co z tego, że dzięki takiej formie pojmowania czasu i jego odpowiedniej organizacji osiągnęliśmy fenomenalny rozwój cywilizacyjno-technologiczny. Jakim kosztem? Kosztem zdrowia fizycznego i psychicznego. Kosztem relacji między ludźmi. Kosztem życia, które już nie jest życiem, a egzystencją. Bo wiecznie gdzieś pędzimy, wiecznie coś planujemy i wiecznie nam brakuje czasu. Nikt nie chce zwolnić tempa. Nikt nie chce zatrzymać się. Nikt nie chce czekać.\n– Chwilę zatrzymać, nie myśleć, oddychać.\nA gdyby tak zatrzymać się i spojrzeć z dystansu na swoje życie i pośpiech, w którym żyjemy? Gdyby tak przestać liczyć czas? Zawsze mi się łatwiej spędza czas, gdy nie czuję jego upływu. Gdy nie widzę zegarka. Gdy nie mam pod ręką telefonu. Zdarzało ci się w pracy, że dzień potrafił ci minąć, jak z bicza strzelił tylko dlatego, że nie miałeś ani jednej okazji, żeby spojrzeć na zegarek? Pamiętam, że w kryzysowych momentach potrafiłam nawet zaklejać kawałkiem taśmy zegarek na pulpicie komputera, żeby nie musieć liczyć, ile mi zostało do końca pracy. To działa. Żyjesz tu i teraz. Skupiasz się na danym momencie. Zawieszasz się w chwili obecnej.\n– Gdzieś na końcu zeszytu miałam kiedyś zapisane: „przecież kiedyś musi być dobrze”.\nCzekanie a oczekiwanie.\nI na tym polega różnica między czekaniem a oczekiwaniem. Czekanie jest procesem pasywnym. Czekasz na coś lub aby coś się skończyło, nie wyciągając lekcji z tego, co właśnie teraz jest twoim udziałem. Niecierpliwie wypatrujesz końca pewnego etapu. Chciałbyś wszystko przespać, aby skończyło się, jak najszybciej i aby jak najszybciej dojść do momentu, w którym będzie lepiej. To, co się dzieje teraz nie ma dla ciebie najmniejszego znaczenia. To, co się dzieje teraz jest dla ciebie jedynie czasem gehenny, której chciałbyś się jak najszybciej pozbyć. Bo to nie jest czas, w którym chciałbyś być.\n– W życiu nie chodzi o czekanie, aż burza minie. Chodzi o to, by nauczyć się tańczyć w deszczu.\nOczekiwanie jest procesem aktywnym. Bo choć cel ten sam, to zupełnie inne wykorzystanie czasu. Oczekiwanie nie ignoruje tego, co jest teraz. Oczekiwanie polega zrozumieniu, czemu służy dana sytuacja. Czego ma mnie nauczyć. Jakie wnioski mam z niej wyciągnąć. Oczekiwanie, choć równie trudne jak czekanie, daje czas na przemyślenie swojego życia. Swojej strategii. Swoich priorytetów.\n– Długo trzeba czekać, aż będzie lepiej?\n– Jeśli rzeczywiście będziesz tylko czekał, to długo.\nJeśli czekasz, aby coś minęło, wtedy prędzej czy później wrócisz do tego samego punktu, w którym znajdujesz się teraz. Bo lekcja nie została odrobiona. Jeśli oczekujesz, aby coś minęło, ale wyciągasz z każdego doświadczenia lekcję, która jest przeznaczona tylko dla ciebie, wtedy dochodzisz do miejsc, w których nigdy nie miałbyś szans się znaleźć.\nTo ty decydujesz, co zrobić z czasem, który właśnie dostajesz.\nPrzeczytaj też: Zostań na nadgodziny. Jeśli życie ci niemiłe.\nczas, czekanie, doświadczenie, koniec, lęk, lekcja, niepewność, oczekiwanie, odpowiedzi, planowanie, powrót, strach, szansa, tempo, wnioski\nStachu nie żyje. Marian znalazł go w mieszkaniu.


Meble industrialne, loftowe, rustykalne Wrocław - Warthog Tables\nMeble industrialne od Warthog Tables\nJeśli marzy ci się mieszkanie w wyjątkowym stylu i szukasz elementów wyposażenia, które w pełni przypadną ci do gustu, nie przechodź obojętnie koło naszych propozycji. Meble industrialne oferowane przez naszą firmę z okolic Wrocławia i dostępne w sklepie internetowym stanowią najlepszy wybór dla pomieszczeń urządzonych w stylu loftowym. Solidne wykonanie, niesamowite walory estetyczne oraz rustykalny styl to cechy wyróżniające proponowane stoliki, wieszaki, regały i inne elementy wyposażenia sypialni, salonu czy korytarza domowego.\nMeble rustykalne - szeroka oferta\nZjedz śniadanie przy industrialnym stoliku barowym, siedząc na wygodnym hokerze. Pracuj przy rustykalnym biurku będącym efektowną wizytówką twojego loftowego biura. Zamontuj telewizor na solidnym stoliku RTV z regulowanymi nóżkami ułatwiającymi wypoziomowanie, a także postaw książki, kwiaty czy płyty na półce na ścianę wykonanej w prostym, minimalistycznym stylu, by dodać osobistego charakteru pomieszczeniu. Sprzedawane przez nas industrialne meble obejmują również regały i konsole, szafki, pufy i siedziska, wieszaki i regały na buty do przedpokoju. Zapewniamy, że mamy wszystko, co niezbędne każdemu loftowemu pomieszczeniu domowemu – przekonaj się sam, przeglądając ofertę naszego sklepu internetowego.\nElegancja w industrialnym wnętrzu domowym\nNiecodzienny efekt z uwagi na połączenie metalowych elementów z laminowanym blatem wykonanym w rustykalnym stylu (w kolorze klasycznym lub greige – szaro-popielato-srebrnym) - gwarantowany! Co więcej, takie wykonanie pozwala zapewnić, że zakupione w naszym sklepie internetowym elementy wyposażenia do samodzielnego montażu będą funkcjonalnie służyć przez długi czas. Oferowane przez nas meble loftowe gwarantują wyjątkowy design wzbudzający zainteresowanie odwiedzających i oddziałujący pozytywnie na odczucia estetyczne domowników.\nLoftowe meble rustykalne do samodzielnego montażu\nMyślałeś kiedyś o tym, że sam sobie złożysz mebel do swojej sypialni, salonu, przedpokoju czy innego pomieszczenia domowego? Dzięki naszej wrocławskiej firmie teraz masz taką możliwość! Oferowane przez nas elementy wyposażenia w stylu industrialnym wysyłamy w specjalnych, odpowiednio zabezpieczonych przed zniszczeniem zestawach zawierających wszystkie niezbędne części do złożenia. Do paczki dołączamy instrukcję obrazkową, dzięki której składanie odbędzie się wręcz w sposób intuicyjny. Zaufaj nam i opiniom naszych klientów - proste w montażu propozycje będą się efektywnie prezentować w loftowych pomieszczeniach wykonanych w stylu rustykalnym.\nMeble w stylu vintage to coś właśnie dla ciebie, a przy tym cieszy cię możliwość samodzielnego montażu? Proponowane przez nas industrialne elementy wyposażenia na pewno odpowiedzą na wszelkie twoje potrzeby. Estetyczne wykonanie z odpornych na codzienną eksploatację materiałów oraz wyjątkowy, rustykalny design naszych produktów stworzą loftowy klimat w twoim domu i zapewnią przyjemnie spędzany czas - przekonaj się sam!


Godziny dla seniorów - dyskusja o obecnej sytuacji na świecie - Page 12 - Astropolis Community - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nZmieniając temat, ale pozostając w klimatach covidowych, to akurat uczelnie państwowe mogą sporo zaoszczędzić/zarobić na obecnej sytuacji i przechodzeniu na naukę online. O wiele mniejsze koszty bieżące (media) i o wiele mniejsze koszty nauki studentów. Np. u mnie połączono grupy studenckie w o wiele większe - z trzech grup zrobili jedną. Ilość sprawozdań, kolokwiów ta sama, ale zapłacą 3 razy mniej. Bardzo miłe i motywujące do lepszej pracy.\nBo trzeba umić\nKurła... Całe życie umiłem a tera nie umim?\nto akurat uczelnie państwowe mogą sporo zaoszczędzić/zarobić na obecnej sytuacji i przechodzeniu na naukę online. O wiele mniejsze koszty bieżące (media) i o wiele mniejsze koszty nauki studentów.\nJa ostatnio tak sobie pomyślałem, przy okazji "ewakuacji" mojej firmy informatycznej na pracę zdalną - a gdyby tak zrobić firmę, której wszyscy pracownicy są zdalni, dajesz im kompa, umowę i tyle - niech pracują w domu. Wtedy oszczędzasz nie tyle na mediach itp, ale wręcz nie trzeba budować żadnych budynków, kupować działek itp - oszczędności gigantyczne. Na pewno takie firmy są, ale podejrzewam że w zdecydowanej mniejszości - bo jednak wydajność pracy w domu spada i to by się pracodawcy nie opłaciło. W edukacji jest podobnie i odmiennie - podobnie, bo też wydajność nauki spada, ale odmiennie, bo nikt z tego bezpośredniej straty nie odczuwa. Oby jednak z powodu tego pozornego "braku straty" nikt nigdy nie wymyślił takiego rozwiązania na stałe.\nJa ostatnio tak sobie pomyślałem, przy okazji "ewakuacji" mojej firmy informatycznej na pracę zdalną - a gdyby tak zrobić firmę, której wszyscy pracownicy są zdalni, dajesz im kompa, umowę i tyle - niech pracują w domu.\nTak, to się nazywa samozatrudnienie\nAlbo freelancing, lepiej brzmi.\nGdy jesteś zatrudniony b2b i rozliczasz się z tego, co naprawdę zrobisz, to nagle okazuje się że produktywność w domu jest bardzo duża.\nSwoją drogą gdy wszyscy pracują zdalnie to nagle różnica między firmą polską a niemiecką albo południowo-afrykańską staje się zabawnie nieistotna, w przeciwieństwie do zarobków, które nieco się jednak różnią\nIstnieją też firmy zatrudniające tylko zdalnie. Poważnie się zastanawiam nad tym, bo i tak siedzę w domu;)\nNie zgodzę się z Tobą. Pracowałam w systemie b2b. Praca ta wyglądała jak zwykły etat, jedyną różnicą było to że wystawiałam faktury na świadczenie usług w kwocie brutto i składki opłacałam sobie sama. Dla mnie pomyłka bo albo prowadzę swoją firmę i sama ustalam jak i gdzie pracuję albo podpisuję umowę o pracę i wtedy pracuję tak jak życzy sobie tego pracodawca.\nNo nie. Samozatrudnienie to realnie jest 4 forma zatrudnienia, obok umowy o pracę itd. Gdy się rekrutowałem, mogłem sobie wybrać - umowa o pracę, czy samozatrudnienie. W obu przypadkach bym chodził do biura i pracował na sprzęcie pracodawcy, różnica jest wyłącznie w rozliczeniach, podatkach i papierach. Zresztą mój kuzyn pracuje b2b i wygląda to tak jak piszę.\nOBERON RD 1538\n... musi niemal codziennie chodzić do zapełnionego kościoła i później stać w długiej kolejce do księdza po podpis, bo musi być bierzmowana...\nMam piątkę dzieci, a najmłodsze stało się pełnoletnie w tym roku. Przerabiałem to. Zmień parafię w której dziecko będzie bierzmowane - nie w każdej są wymagane książeczki. Nam nie było po drodze z poprzednim proboszczem i dwie córki bierzmowały w innej parafii. Bierzmowanie to nie zawsze sakrament dojrzałości ale często sakrament "pożegnania z kościołem", chodzi może z połowa dzieci. Z nich część i tak nie dotrwa do końca. Ciesz się, że dziecko nie jest "lemingiem" i robi coś więcej niż rówieśnicy.\nBTW, u nas po ostatnim komunikacie o dyspensach itd, ubyło 50% ludzi na Mszy. Na 8.00 było 45 osób na jakieś 650 m2. Zobaczymy jutro, bo krzywa zachorowań rośnie i ludzie się boją.\nEdited October 24 by OBERON RD\nJa rozumiem to że samozatrudniony to osoba prowadząca działalność gospodarczą i wystawiająca faktury za swoją pracę.\nWydaje mi się, że to o czym piszecie, to szef-Janusz i umowy śmieciowe dla zmniejszenia wydatków pracodawcy kosztem ubezpieczeń pracownika. Tymczasem prowadząc działalność możesz też szukać firmy, z którą się dogadasz, zaoferujesz swoje usługi i sam ustalisz sobie wynagrodzenie itp. Pewnie nie będzie to międzynarodowa korporacja... Ale jest wielu freelancerów, wydaje mi się, że programista to nie jedyny zawód tak działający...\nNie zawsze chodzi o szefa janusza. Tak jak pisał @MateuszW samozatrudnienie staje się czwartą formą zatrudnienia. Wiem to z doświadczenia, mam za sobą wiele rozmów kwalifikacyjnych i wybór formy zatrudnienia (umowa o pracę lub działalność) są nagminne.\nZ freelancerki chyba ciężko wyżyć, wydaje mi się że jest to dobra opcja kiedy chce się dorobić do głównego źródła zarobku.\n3 godziny temu, Nova napisał:\nSłucham? Jest dokładnie odwrotnie, jeżeli potrafisz robić rzeczy wpisujące się w tzw. cyfrową rewolucję (programista, grafik, itp.) to jeżeli chcesz naprawdę zarabiać sensowne pieniądze, to możesz to zrobić tylko jako freelancer. Dzisiaj internet daje magiczne możliwości i w zasadzie całkowicie nieograniczone w skali i teorytorium. Co więcej, specjaliści łączą się w międzynarodowe syndykaty, obrabiając nie tylko usługi, ale robią także swoje produkty (biblioteki, templates, całe narzędzia, etc.) i potrafią zarabiać naprawdę dobrze. Sky is the limit.\nOczywiście wymaga to trochę więcej "oleju w głowie" niż tylko rzucenia pracy i siedzenia przed komputerem. Ale mówienie, że bycie ekspertem pracującym na własny rachunek, który ma przed sobą całą najbardziej zaawansowaną machinę promocji w historii tej planety czekającą tylko żeby wykorzystać ją do budowania swojego personal brandingu, to tylko "dobra opcja kiedy chce się dorobić do głównego źródła zarobku", jest bardzo sporym niedoszacowaniem.\n"Dr Anders Wallensten, podczas wczorajszego webinarium w Królewskim Towarzystwie Medycznym, tłumaczył, dlaczego jego ojczyzna nie odnotowuje obecnie znaczącego wzrostu infekcji." - a koronawirus na to:\nPonad 1500 przypadków dziennie, to ekwiwalent ponad 6 tys w Polsce, a dopiero się rozkręcają. Ale nie to jest istotne. Jeżeli nawet w tym sezonie faktycznie nie mieliby drugiej fali, to do 25 tys. ofiar w Polsce nadal należy stwierdzić, że nasza strategia była lepsza. A póki co, jeszcze sporo nam brakuje, a i Szwecja w międzyczasie dorobi się na pewno większej ilości ofiar.\nWarto jeszcze zauważyć zasadniczą różnicę w geosocjologii Szwecji w stosunku do PL, ich mentalności (social distancing mają w DNA od zawsze). Próba wdrożenia tego typu podejścia w PL (czyli brak obostrzeń) oznaczałoby totalną masakrę. Zresztą - każdy może sobie porównać jak działają obostrzenia. Na wiosnę mieliśmy je wdrożone szybko i w dużej skali, co przełożyło się praktycznie na brak epidemii (przez to niestety urośli spiskowcy, wszak "wirusa nie ma, wszystko to ściema"). Teraz na jesieni rząd zapatrzył się na Szwecję i chciał przykozaczyć - efekt wszyscy możemy obserwować w szpitalach. Niestety...\nPorównywanie sytuacji w Szwecji i u nas najeżone jest pułapkami. Choćby taką, że tam gęstość zaludnienia wynosi 23 os./km2, a u nas 123 os./km2. Z tego choćby powodu to co działa tam niekoniecznie musi działać tu - i odwrotnie.\nDokładnie. Co więcej, przykład Szwecji pojawia się zawsze jako kontra dla obostrzeń, a przecież Szwecja chwiali się wysokim zaufaniem politycznym i ludzie nie potrzebują konkretnych zakazów, żeby stosować się do zwykłych zaleceń (np nie musili zamykać knajp, żeby ludzie bardzo mocno ograniczyli wizyty). Inaczej mówiąc, obywatele Szwecji sami sobie potrafią założyć lockdown.\nGdy czytam o tym dystansie społecznym w Szwecji, to zawsze się dziwię. Mieszkałem tam kilka miesięcy i jakoś tego nie widziałem.\nPo prostu jest tam mniejsza gęstość zaludnienia, ale to wynika z ilości mieszkańców przeliczonych na obszar większy niż Polska. Jeśli się pojedzie na północ, to można godzinami nie spotkać nikogo. Ale to jak u nas kiedyś (ćwierć wieku temu i lepiej) było w Bieszczadach, zanim trafiły tam tłumy.\nNatomiast w miastach wygląda to zupełnie inaczej. Szwedzi chętnie się spotykają w klubach, w lecie lubią imprezy na dworze (ogniska, grille itp). Dzieci się mieszają i obściskują podczas zabawy jak każde dzieci (mieszkałem obok przedszkola), chodzą na spacery za rękę...\nDystans mają do obcych i może to zapamiętują odwiedzający. Przy czym obcy, to też ktoś z innego miasta, nie koniecznie z innego kraju.\nJednak gdy się poznają to potrafią przyjechać do kogoś kilkaset kilometrów. Inaczej odbierają odległość niż Polacy nadal często siedzący w jednym mieście/województwie całe życie. (Wiem że to się zmienia, ale powoli.)\nJednego im nie można odmówić. Przestrzegają przepisów i cenią naukę. Skoro od poważnych osób dostali wytyczne co można a czego nie, to tak się zachowują.\nHochsztapler z internetu przekonujący do "cudownych" terapii, kariery tam nie zrobi.\n'Związki, które potencjalnie mogą stać się lekami dla chorych na COVID-19, udało się zidentyfikować naukowcom pod kierunkiem\nprof. Marcina Drąga z Politechniki Wrocławskiej we współpracy z kolegami z Belgii i Niemiec.\nEdited October 25 by ekolog\n- a koronawirus na to:\nJeżeli nawet w tym sezonie faktycznie nie mieliby drugiej fali, to do 25 tys. ofiar w Polsce nadal należy stwierdzić, że nasza strategia była lepsza.\nnie tak szybko z tą lepszością, u nas spodziewamy się za to większej fali samobójstw oraz ofiar niedziałającej służby zdrowia. takie rzeczy można będzie porównać dopiero za parę lat.\nw artykule o szwecji zwróciłem też uwagę na ciekawe (nawet jeżeli demagogiczne) stwierdzenie, że tam zmarły osoby, które u nas już nie żyły - zabiliśmy je wcześniej smogiem, słabą opieką, codziennym polskim stresem. co przesada to przesada ale co prawda to prawda!\na na razie cierpliwie siedzimy i czekamy, w międzyczasie można patrzeć w szklaną kulę zestawień i łudzić się że dzięki temu jesteśmy mądrzejsi\nponiżej wykresy w przeliczeniu na milion mieszkańców do bezpośredniego porównywania Polski i Szwecji\nliczba wykrywanych przypadków w przeliczeniu na milion mieszkańców\nliczba zgonów w przeliczeniu na milion mieszkańców\nprocent testów pozytywnych (poniżej 5% przyjmuje się że epidemia jest pod kontrolą)\nFirmy farmaceutyczne takie dobre i tylko naszego dobra chcą (w sensie dobra jako pieniędzy).\npół miliona zmarło w ciągu 20 lat z powodu nadużywania leków? w stanach to znaczy że oszczędzono im śmierci z powodu otyłości i cukrzycy więc nie jestem pewien czy akurat tę firmę należy potępiać za to że sprzedawała za dużo czy za to że za mało\nTo najlepiej zabić wszystkich. Oszczędzimy im śmierci z powodu różnych chorób, wypadków i naturalnego procesu starzenia\nA niby w jaki sposób ucierpiała służba zdrowia przez lockdown na wiosnę? Egzystencjonalny problem ma dopiero teraz - na jesieni, czyli w efekcie nie tylko braku obostrzeń, ale totalnego frywolnego olania przez społeczeństwo. Fali samobójstw? Litości... jak poumierają ci wszyscy dziadkowie, babcie, sąsiad, paru znajomych, to na pewno będziesz rozkwitał emocjonalnie.\nMy (jako PL) nie mamy żadnego wyjścia, bo nasza służba zdrowia jest niewydolna od dekad. COVIDowe zapalenia płuc totalnie ją dobiły, a w momencie zapchania śmiertelność poszybuje, a w zasadzie wróci do początku, czyli do czasów, kiedy medycyna była w rękach leśnych wiedźm i uzdrowicieli.\nInaczej mówiąc, jakakolwiek opcja strategiczna prowadząca do sparaliżowania służby zdrowia zawsze będzie gorsza od tych twoich "samobójstw" (ilościowo). W zasadzie to jest na tyle proste, że sprowadza się do tego jednego wskaźnika. Jeżeli moglibyśmy ratować wszystkich COVIDowców, bez paraliżowania całego systemu, to proszę bardzo - możemy sobie stosować strategię YOLO.\n7 godzin temu, TomaszB napisał:\nZ tym akurat ciężko będzie dyskutować, bo posługujesz się typowym dowodem anegdotycznym (nic w tym złego, własna obserwacja często odbiega od wiedzy o całym zbiorze). Akurat w temacie tzw szwedzkiego "Friendly at a Distance" jest sporo badań socjologicznych, także prowadzonych przez samych Szwedów (vide pierwszy z brzegu: link). Dla jasności - bardzo lubię Szwecję i ich pragmatyzm. Bywałem wiele razy i oczywiście dostrzegam zasadniczą różnicę między wioską na północy, a większymi miastami na południu (w Sztokholmem trudno szukać nietowarzyskości Szwedów). To trochę tak, jakby próbować zrozumieć Polskę przez pryzmat Warszawy, Krakowa, Poznania, Wrocławia, Gdańska, czy innych dużych ośrodków. Przez ten błąd wielu przegrywa wybory w naszym kraju\n(Aby cytowanie nie było wielgaśne, to wykresy usunąłem)\nTakie wykresy są niewiele warte. Kryteria oceny komu należy zrobić test w różnych państwach są zapewne różne. Co więcej, nawet w danym kraju ulegają one zmianom. Np. teraz w Polsce jest tendencja, żeby testy robić dopiero, gdy delikwent wygląda na chorego lub ważnego. Za to we wrześniu z kolei były bezsensowne akcje hurtowego sprawdzania "jak leci". Na przykład na mojej uczelni można było się zapisać na taki test. Ja sobie darowałem, ale podejrzewam, że dużo osób zdecydowało się na zasadzie "skoro za darmo, to czemu nie?"\nPrzy zgonach na Covid-19 powinno już być trochę lepiej z wiarygodnością, ale też nie do końca. Od kiedy szpitalom finansowo opłaca się stwierdzać zgon z powodu Covida, to nie sposób ocenić wiarygodności polskich statystyk. Właściwie najsensowniej byłoby tylko porównywać całkowitą liczbę zgonów niezależnie od przyczyn w przeliczeniu na milion mieszkańców i porównywać do poprzednich lat.\nEdited October 25 by dobrychemik\n16 godzin temu, Adam_Jesion napisał:\nByc może zalecenia mają w tym przypadku lepszy skutek niż nakazy i zakazy. Poza tym u nas nie było nigdy jasnego przekazu, wszystko budziło kontrowersje. Jak chociażby te maski czy przyłbice.\nA wciąż nie wiemy jak długo epidemia potrwa, i tak możemy sobie robić lockdowny i żonglować obostrzeniami nawet przez parę lat co może doprowadzić do całkowitej katastrofy ekonomicznej, głodu i wojny.\nOd kiedy szpitalom finansowo opłaca się stwierdzać zgon z powodu Covida\nNie, nie opłaca się. Szpitale dostają pieniądze za leczenie pacjenta z covid, a nie za przyczynę zgonu.\nWłaściwie najsensowniej byłoby tylko porównywać całkowitą liczbę zgonów niezależnie od przyczyn w przeliczeniu na milion mieszkańców i porównywać do poprzednich lat.\nTo też nie jest takie proste. Pomijając fakt, że liczba zgonów w ciągu lat zmienia się z różnych powodów, to przede wszystkim pandemia działa tak na prawdę na 3 sposoby - jest zwiększenie zgonów z powodu śmierci na sam covid, jest zmniejszenie zgonów z powodu ograniczeń w życiu, choćby kwestia wypadków samochodowych, jest zwiększenie zgonów z powodu pogorszenia "obsługi" innych chorób. Patrząc na sumę, nie możesz rozgraniczyć tych czynników.\nA niby w jaki sposób ucierpiała służba zdrowia przez lockdown na wiosnę? [...] Egzystencjonalny problem ma dopiero teraz - na jesieni, czyli w efekcie nie tylko braku obostrzeń, ale totalnego frywolnego olania przez społeczeństwo\nbo ja wolałbym porównywać całościowy wpływ na kraj a nie tylko wiosnę i tylko liczbę zmarłych.\nMy (jako PL) nie mamy żadnego wyjścia, bo nasza służba zdrowia\nmoże i tak, to nawet wygodne, cokolwiek się wydarzy to my i tak nie mieliśmy innego wyjścia\nTakie wykresy są niewiele warte.[...]\ntak, i po to był trzeci wykres żeby pokazać że pierwszy na pewno jest fałszywy i liczby zarażeń tak naprawdę nie znamy.


Dnia 1 czerwca 2021 w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym we Wschowie odbyła się XX Powiatowa Olimpiada Radości. Zgromadzonych na boisku szkolnym przywitała Pani Dyrektor Lucyna Kowalczykowska a oficjalnego otwarcia dokonał Starosta Powiatu…\nCzytaj dalej XX Olimpiada Radości\nDzień bez Papierosa – to święto obchodzone 31 maja, mające na celu zwrócenie uwagi na szkodliwość palenia tytoniu. Uczniowie naszej szkoły wzięli udział w konkursie na plakat związany z tym…\nCzytaj dalej Dzień bez Papierosa\nGdyby tak na jeden dzień ktoś odebrał nam zdolność wyrażania myśli, najbardziej podstawowych potrzeb, emocji? Gdybyśmy nie potrafili powiedzieć o tym, co dla nas ważne, a co gorsze, gdybyśmy nie…\nCzytaj dalej Kiedy brak słów…\nKolejny raz plany obchodów Dnia Autyzmu w naszej szkole pokrzyżował wirus. 2 kwietnia, kiedy cały świat obchodzi Światowy Dzień Świadomości Autyzmu, my spędziliśmy ucząc się zdalnie w domu. Mogliśmy tylko…\nCzytaj dalej Dzień autyzmu


Dziennik Urzędowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2009 roku - Strona 3 - Dzienniki Urzędowe - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nOBWIESZCZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 5 lutego 2009 r. w sprawie wykazu jednostek certyfikujących, którym udzielono akredytacji w zakresie obronności i bezpieczeństwa (akredytacji OiB) oraz zakresów akredytacjiDziennik Urzędowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rok 2009 nr 2 poz. 15\nDECYZJA NR 19 MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 2 lutego 2009 r. zmieniająca decyzję w sprawie zakresu czynności Sekretarza Stanu oraz Podsekretarzy Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i AdministracjiDziennik Urzędowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rok 2009 nr 2 poz. 14\nZARZĄDZENIE NR 8 MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 13 marca 2009 r. zmieniające zarządzenie w sprawie instrukcji kancelaryjnej oraz jednolitego rzeczowego wykazu akt Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i AdministracjiDziennik Urzędowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rok 2009 nr 2 poz. 13\nZARZĄDZENIE NR 5 MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 15 stycznia 2009 r. zmieniające zarządzenie w sprawie nadania statutu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w LublinieDziennik Urzędowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rok 2009 nr 2 poz. 12


00491 012719 21033429 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-280-5984-9 Data wydania: 2018-06-27\nSpis treściStrona redakcyjnaRozdział IRozdział IIRozdział IIIRozdział IVRozdział VRozdział VIRozdział VIIRozdział VIIIRozdział IXRozdział XRozdział XIRozdział XIIRozdział XIIIRozdział XIVRozdział XVRozdział XVIRozdział XVIIRozdział XVIIIRozdział XIXRozdział XXRozdział XXIRozdział XXIIRozdział XXIIIRozdział XXIVRozdział XXVRozdział XXVIRozdział XXVIIRozdział XXVIIIRozdział XXIXRozdział XXXRozdział XXXIRozdział XXXIIRozdział XXXIIIRozdział XXXIVRozdział XXXVRozdział XXXVIRozdział XXXVIIRozdział XXXVIIIRozdział XXXIXRozdział XLRozdział XLIRozdział XLIIRozdział XLIIIRozdział XLIVRozdział XLVRozdział XLVIZakończeniePrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nW pustyni i w puszczy Tekst: Henryk Sienkiewicz, Wolne Lektury Edycja © Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. Redakcja: Ewa Polańska Korekta: Ewa Skibińska Projekt okładki: Agnieszka Matz Skład i łamanie: www.pagegraph.pl Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. ul. Domaniewska 48, 02-672 Warszawa tel. (22) 826 08 82, 828 98 08 biuro@gwfoksal.pl www.gwfoksal.pl Wszelkie prawa zastrzeżone ISBN: 978-83-280-5984-9Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.\nRozdział I– Wiesz, Nel – mówił Staś Tarkowski do swojej przyjaciółki, małej Angielki – wczoraj przyszli zabtie (policjanci) i aresztowali żonę dozorcy Smaina i jej troje dzieci – tę Fatmę, która już kilka razy przychodziła do biura do twojego ojca i do mego. A mała, podobna do ślicznego obrazka Nel podniosła swe zielonawe oczy na Stasia i zapytała na wpół ze zdziwieniem, a na wpół ze strachem: – Wzięli ją do więzienia? – Nie, ale nie pozwolili jej wyjechać do Sudanu i przyjechał urzędnik, który jej będzie pilnował, by ani krokiem nie wyruszyła z Port-Saidu1. – Dlaczego? Staś, który kończył rok czternasty i który swą ośmioletnią towarzyszkę kochał bardzo, ale uważał za zupełne dziecko, rzekł z miną wielce zarozumiałą: – Jak dojdziesz do mego wieku, to będziesz wiedziała wszystko, co się dzieje nie tylko wzdłuż kanału, od Port-Saidu do Suezu2, ale i w całym Egipcie. Czy ty nic nie słyszałaś o Mahdim? – Słyszałam, że jest brzydki i niegrzeczny. Chłopiec uśmiechnął się z politowaniem. – Czy jest brzydki – nie wiem. Sudańczycy utrzymują, że jest piękny. Ale powiedzieć, że jest niegrzeczny, o człowieku, który wymordował już tylu ludzi, może tylko dziewczynka ośmioletnia, w sukience, ot! takiej – do kolan! – Tatuś mi tak powiedział, a tatuś wie najlepiej. – Powiedział ci tak dlatego, że inaczej byś nie zrozumiała. Do mnie by się tak nie wyraził. Mahdi jest gorszy niż całe stado krokodyli. Rozumiesz? Dobre mi powiedzenie: „niegrzeczny”, tak się mówi do niemowląt. Lecz ujrzawszy zachmurzoną twarz dziewczynki, umilkł, a potem rzekł: – Nel! Wiesz, że nie chciałem ci zrobić przykrości; przyjdzie czas, że i ty będziesz miała czternasty rok. Obiecuję ci to na pewno. – Aha! – odpowiedziała z zatroskanym wejrzeniem. – A jeżeli Mahdi wpadnie przedtem do Port-Saidu i mnie zje? – Mahdi nie jest ludożercą, więc ludzi nie zjada, tylko ich morduje. Do Port-Saidu też nie wpadnie, a gdyby nawet wpadł i chciał cię zabić, pierwej miałby ze mną do czynienia. Oświadczenie to oraz świst, z jakim Staś wciągnął nosem powietrze, niezapowiadający nic dobrego dla Mahdiego, uspokoiły znacznie Nel co do własnej osoby. – Wiem – odrzekła. – Ty byś mnie nie dał. Ale dlaczego nie puszczają Fatmy z Port-Saidu? – Bo Fatma jest cioteczną siostrą Mahdiego. Mąż jej, Smain, oświadczył rządowi egipskiemu w Kairze, że pojedzie do Sudanu, gdzie przebywa Mahdi, i wyrobi wolność dla wszystkich Europejczyków, którzy wpadli w jego ręce. – To Smain jest dobry? – Czekaj. Twój i mój tatuś, którzy znali doskonale Smaina, nie mieli wcale do niego zaufania i ostrzegali Nubara paszę, by mu nie ufał. Ale rząd zgodził się wysłać Smaina i Smain bawi od pół roku u Mahdiego. Jeńcy jednak nie tylko nie wrócili, ale przyszła z Chartumu3 wiadomość, że mahdyści obchodzą się z nimi coraz okrutniej, a że Smain, nabrawszy od rządu pieniędzy, zdradził. Przystał całkiem do Mahdiego i został mianowany emirem4. Ludzie powiadają, że w tej okropnej bitwie, w której poległ jenerał Hicks, Smain dowodził artylerią Mahdiego i on to podobno nauczył mahdystów obchodzić się z armatami, czego przedtem, jako dzicy ludzie, wcale nie umieli. Ale Smainowi chodzi teraz o to, by wydostać z Egiptu żonę i dzieci, toteż gdy Fatma, która widocznie z góry wiedziała, co zrobi Smain, chciała cichaczem wyjechać z Port-Saidu, rząd aresztował ją teraz razem z dziećmi. – A co rządowi przyjdzie z Fatmy i jej dzieci? – Rząd powie Mahdiemu: „Oddaj nam jeńców, a my oddamy ci Fatmę…”. Na razie rozmowa urwała się, albowiem uwagę Stasia zwróciły ptaki lecące od strony Echtum om Farag ku jezioru Menzaleh. Leciały one dość nisko i w przeźroczystym powietrzu widać było wyraźnie kilka pelikanów z zagiętymi na grzbiety szyjami, poruszających z wolna ogromnymi skrzydłami. Staś począł zaraz naśladować ich lot, więc zadarł głowę i biegł przez kilkanaście kroków groblą5, machając rozłożonymi rękoma. – Patrz, lecą i czerwonaki6 – zawołała nagle Nel. Staś zatrzymał się w jednej chwili, gdyż istotnie za pelikanami, ale nieco wyżej, widać było zawieszone na błękicie jakby dwa wielkie, różowe i purpurowe kwiaty. – Czerwonaki! Czerwonaki! – One wracają pod wieczór do swoich siedzib na wysepkach – rzekł chłopiec. – Ach, gdybym miał strzelbę! – Po cóż byś miał do nich strzelać? – Kobiety takich rzeczy nie rozumieją. Ale pójdźmy dalej, może zobaczymy ich więcej. To powiedziawszy, wziął dziewczynkę za rękę i poszli ku pierwszej za Port-Saidem kanałowej przystani, za nimi zaś nadążała Murzynka Dinah, niegdyś piastunka małej Nel. Szli wałem oddzielającym wody jeziora Menzaleh od kanału, przez który przepływał w tej chwili, prowadzony przez pilota, duży parowiec angielski. Zbliżał się wieczór. Słońce stało jeszcze dość wysoko, ale przetoczyło się już na stronę jeziora. Słonawe jego wody poczynały lśnić złotem i drgać odblaskami pawich piór. Po arabskim brzegu ciągnęła się, jak okiem sięgnąć, płowa piaszczysta pustynia – głucha, złowroga, martwa. Między szklanym, jakby obumarłym niebem a bezmiarem pomarszczonych piasków nie było śladu żywej istoty. Podczas gdy na kanale wrzało życie, kręciły się łodzie, rozlegały się świsty parowców, a nad Menzaleh migotały w słońcu stada mew i dzikich kaczek – tam, na arabskim brzegu, była jakby kraina śmierci. Tylko w miarę jak słońce, zniżając się, stawało się coraz czerwieńsze, piaski poczęły przybierać barwę liliową, taką, jaką jesienią mają wrzosy w polskich lasach. Dzieci, idąc ku przystani, ujrzały jeszcze kilka czerwonaków, do których śmiały się ich oczy, po czym Dinah oświadczyła, że Nel musi wracać do domu. W Egipcie po dniach, które nawet w czasie zimy często bywają upalne, następują noce bardzo zimne, a że zdrowie Nel wymagało wielkiej ostrożności, ojciec jej, pan Rawlison, nie pozwalał, by dziewczynka znajdowała się po zachodzie słońca nad wodą. Zawrócili więc ku miastu, na którego krańcu stała w pobliżu kanału willa pana Rawlisona – i w chwili gdy słońce zanurzyło się w morzu, znaleźli się pod dachem. Niebawem przybył też zaproszony na obiad inżynier Tarkowski, ojciec Stasia – i całe towarzystwo, wraz z Francuzką, nauczycielką Nel, panią Olivier, zasiadło do stołu. Pan Rawlison, jeden z dyrektorów kompanii Kanału Sueskiego, i Władysław Tarkowski, starszy inżynier tejże kompanii, żyli od wielu lat w najściślejszej przyjaźni. Obaj byli wdowcami, ale pani Tarkowska, rodem Francuzka, zmarła z chwilą przyjścia na świat Stasia, to jest przed laty przeszło trzynastu, matka zaś Nel zgasła na suchoty w Heluanie, gdy dziewczynka miała lat trzy. Obaj wdowcy mieszkali w sąsiednich domach w Port-Saidzie i z powodu swych zajęć widywali się codziennie. Wspólne nieszczęście zbliżyło ich jeszcze bardziej do siebie i umocniło zawartą poprzednio przyjaźń. Pan Rawlison pokochał Stasia jak własnego syna, a zaś pan Tarkowski byłby skoczył w ogień i wodę za małą Nel. Po ukończeniu dziennych prac najmilszym dla nich odpoczynkiem była rozmowa o dzieciach, ich wychowaniu i przyszłości. Podczas podobnych rozmów najczęściej bywało tak, że pan Rawlison wychwalał zdolności, energię i dzielność Stasia, a pan Tarkowski unosił się nad słodyczą i anielską twarzyczką Nel. I jedno, i drugie było prawdą. Staś był trochę zarozumiały i trochę chełpliwy, ale uczył się doskonale, i nauczyciele szkoły angielskiej, do której chodził w Port-Saidzie, przyznawali mu istotnie niezwykłe zdolności. Co do odwagi i zaradności, odziedziczył ją po ojcu, albowiem pan Tarkowski posiadał te przymioty w wysokim stopniu i w znacznej części im właśnie zawdzięczał obecne swe wysokie stanowisko. W roku 1863 bił się bez wytchnienia w ciągu jedenastu miesięcy. Następnie ranny, wzięty do niewoli i skazany na Sybir, uciekł z głębi Rosji i przedostał się za granicę. Był już przed pójściem do powstania skończonym inżynierem, jednakże rok jeszcze poświęcił na studia hydrauliczne, a następnie otrzymał posadę przy kanale i w ciągu kilku lat – gdy poznano jego znajomość rzeczy, energię i pracowitość – zajął wysokie stanowisko starszego inżyniera. Staś urodził się, wychował i doszedł do czternastego roku życia w Port-Saidzie, nad kanałem, wskutek czego inżynierowie, koledzy ojca, nazywali go „dzieckiem pustyni”. Później, będąc już w szkole, towarzyszył czasem ojcu lub panu Rawlisonowi, w czasie wakacji i świąt, w wycieczkach, jakie z obowiązku musieli czynić od Port-Saidu aż do Suezu, dla rewizji robót przy wale i przy pogłębianiu łożyska kanału. Znał wszystkich – zarówno inżynierów i urzędników komory, jak i robotników, Arabów i Murzynów. Kręcił i wkręcał się wszędzie, wyrastał, gdzie go nie posiali, robił długie wycieczki wałem, jeździł łódką po Menzaleh i zapuszczał się nieraz dość daleko. Przeprawiał się na brzeg arabski i dorwawszy się do czyjego bądź konia, a w braku konia – do wielbłąda, a nawet i osła, udawał farysa w pustyni, słowem, jak się wyrażał pan Tarkowski, „bobrował” wszędzie i każdą wolną od nauki chwilę spędzał nad wodą. Ojciec nie sprzeciwiał się temu wiedząc, że wiosłowanie, konna jazda i ciągłe życie na świeżym powietrzu wzmacnia zdrowie chłopca i rozwija w nim zaradność. Jakoż Staś wyższy był i silniejszy, niż bywają chłopcy w jego wieku, a dość mu było spojrzeć w oczy, by odgadnąć, że w razie jakiego wypadku prędzej zgrzeszy zbytkiem zuchwałości niż bojaźnią. W czternastym roku życia był jednym z najlepszych pływaków w Port-Saidzie, co niemało znaczyło, albowiem Arabowie i Murzyni pływają jak ryby. Strzelając z karabinków małego kalibru – i tylko kulami, do dzikich kaczek i do egipskich gęsi, wyrobił sobie niechybną rękę i oko. Marzeniem jego było polować kiedyś na wielkie zwierzęta w Afryce Środkowej; chciwie też słuchał opowiadań Sudańczyków zajętych przy kanale, którzy spotykali się w swej ojczyźnie z wielkimi drapieżnikami i gruboskórnymi. Miało to i tę korzyść, że uczył się zarazem ich języków. Kanał Sueski nie dość było przekopać, trzeba go jeszcze i utrzymać, gdyż inaczej piaski z pustyń, leżących po obu jego brzegach, zasypałyby go w ciągu roku. Wielkie dzieło Lessepsa wymaga ciągłej pracy i czujności. Toteż do dziś dnia nad pogłębieniem jego łożyska pracują pod dozorem biegłych inżynierów potężne maszyny i tysiące robotników. Przy przekopywaniu kanału pracowało ich dwadzieścia pięć tysięcy. Dziś, wobec dokonanego dzieła i ulepszonych nowych maszyn, potrzeba ich znacznie mniej, jednakże liczba ich jest dotychczas dosyć znaczna. Przeważają wśród nich ludzie miejscowi, nie brak jednak i Nubijczyków, i Sudańczyków, i Somalisów, i rozmaitych Murzynów mieszkających nad Białym i Niebieskim Nilem, to jest w okolicach, które przed powstaniem Mahdiego zajął był rząd egipski. Staś żył ze wszystkimi za pan brat, a mając, jak zwykle Polacy, nadzwyczajną zdolność do języków, poznał, sam nie wiedząc jak i kiedy, wiele ich narzeczy. Urodzony w Egipcie, mówił po arabsku jak Arab. Od Zanzibarytów, których wielu służyło za palaczów przy maszynach, wyuczył się rozpowszechnionego wielce w całej Afryce Środkowej języka ki-swahili, umiał nawet rozmówić się z Murzynami z pokoleń Dinka i Szylluk, zamieszkujących poniżej Faszody nad Nilem. Mówił prócz tego biegle po angielsku, po francusku i po polsku, albowiem ojciec jego, gorący patriota, dbał o to wielce, by chłopiec znał mowę ojczystą. Staś, oczywiście, uważał mowę tę za najpiękniejszą w świecie i uczył jej, nie bez powodzenia, małą Nel. Nie mógł tylko dokazać tego, aby jego imię wymawiała ”Staś”, nie „Stes”. Nieraz też przychodziło między nimi z tego powodu do nieporozumień, które trwały jednak dopóty tylko, dopóki w oczach dziewczyny nie zaczynały świecić łezki. Wówczas „Stes” przepraszał ją – i bywał zły na samego siebie. Miał jednak brzydki zwyczaj mówić z lekceważeniem o jej ośmiu latach i przeciwstawiać im swój poważny wiek i doświadczenie. Utrzymywał, że chłopiec, który kończy lat czternaście, jeśli nie jest jeszcze zupełnie dorosłym, to przynajmniej nie jest już dzieckiem, a natomiast zdolny już jest do wszelkiego rodzaju czynów bohaterskich, zwłaszcza jeśli ma w sobie krew polską i francuską. Pragnął też najgoręcej, żeby kiedykolwiek zdarzyła się sposobność do takich czynów, szczególniej w obronie Nel. Oboje wynajdywali rozmaite niebezpieczeństwa i Staś musiał odpowiadać na jej pytania, co by zrobił, gdyby na przykład wlazł do jej domu przez okno krokodyl mający dziesięć metrów albo skorpion tak duży jak pies. Obojgu ani na chwilę nie przychodziło do głowy, że wkrótce groźna rzeczywistość przewyższy wszelkie ich fantastyczne przypuszczenia.\nRozdział IITymczasem w domu czekała ich podczas obiadu dobra nowina. Panowie Tarkowski i Rawlison byli zaproszeni przed kilku tygodniami, jako biegli inżynierowie, do obejrzenia i oceny robót prowadzonych przy całej sieci kanałów w prowincji El-Fajum7, w okolicach miasta Medinet, blisko jeziora Karoun oraz wzdłuż rzeki Jussef i Nilu. Mieli tam zabawić koło miesiąca i uzyskali na to urlopy od własnej kompanii8. Ponieważ zbliżały się święta Bożego Narodzenia, więc obaj, nie chcąc rozstawać się z dziećmi, postanowili, że Staś i Nel pojadą także do Medinet. Po usłyszeniu tej nowiny dzieci omal nie wyskoczyły ze skóry z radości. Dotychczas znały miasta leżące wzdłuż kanału, a mianowicie Izmailę i Suez, poza kanałem zaś – Aleksandrię i Kair, pod którym oglądały wielkie piramidy i Sfinksa9. Ale były to krótkie wycieczki, gdy wyprawa do Medinet-el-Fajum wymagała całego dnia jazdy koleją wzdłuż Nilu na południe, a potem od El-Wasta na zachód, ku Pustyni Libijskiej. Staś znał Medinet z opowiadań młodszych inżynierów i podróżników, którzy jeździli tam na polowanie na wszelkiego rodzaju ptactwo wodne oraz na wilki z pustyni i hieny. Wiedział, że jest to osobna wielka oaza leżąca po lewym brzegu Nilu, ale niezależna od jego wylewów i mająca swój własny system wodny, utworzony przez jezioro Karoun, przez Bahr-Jussef i przez całą więź drobnych kanałów. Ci, którzy oazę tę widzieli, mówili, że jakkolwiek kraina ta należy do Egiptu, jednakże, oddzielona od niego pustynią, tworzy odrębną całość. Tylko rzeka Jussef wiąże, rzekłbyś, niebieskim cienkim sznurkiem tę okolicę z doliną Nilu. Wielka obfitość wód, żyzność gleby i wspaniała roślinność tworzą z niej jakby raj ziemski, a rozległe ruiny miasta Krokodilopolis ściągają tam setki ciekawych podróżników. Stasiowi jednak uśmiechały się głównie brzegi jeziora Karoun z rojami ptactwa i wyprawy na wilki do pustynnych wzgórz Guebel-el-Sedment. Ale wakacje jego zaczynały się dopiero za kilka dni, ponieważ zaś rewizja robót przy kanałach była sprawą pilną i starsi panowie nie mogli tracić czasu, ułożyli się przeto, że wyjadą niezwłocznie, a dzieci wraz z panią Olivier w tydzień później. I Nel, i Staś mieli ochotę jechać zaraz, ale Staś nie śmiał o to prosić. Poczęli natomiast wypytywać o rozmaite sprawy tyczące podróży i z nowymi wybuchami radości przyjęli wiadomość, że nie będą mieszkali w niewygodnych utrzymywanych przez Greków hotelach, ale w namiotach dostarczonych przez Towarzystwo Podróżnicze Cooka. Tak zwykle urządzają się podróżnicy, którzy z Kairu wyjeżdżają na dłuższy nawet pobyt do Medinet. Cook dostarcza namiotów, służby, kucharzy, zapasów żywności, koni, osłów, wielbłądów i przewodników, tak że podróżnik nie potrzebuje o niczym myśleć. Jest to wprawdzie dość kosztowny sposób podróżowania, ale panowie Tarkowski i Rawlison nie mieli potrzeby się z tym liczyć, wszelkie bowiem wydatki ponosił rząd egipski, który ich zaprosił, jako biegłych, do oceny i rewizji prac przy kanałach. Nel, która nad wszystko w świecie lubiła jeździć na wielbłądzie, otrzymała obietnicę od ojca, że dostanie osobnego, garbatego wierzchowca, na którym wraz z panią Olivier albo z Dinah, a czasem i ze Stasiem, będzie brała udział we wspólnych wycieczkach w bliższe okolice pustyni i do Karoun. Stasiowi przyrzekł pan Tarkowski, że pozwoli mu kiedy nocą pójść na wilki – i że jeżeli przyniesie dobre świadectwo szkolne, to dostanie prawdziwy angielski sztucer10 i wszelkie potrzebne dla myśliwego przybory. Ponieważ Staś pewny był cenzury, więc od razu zaczął uważać się za posiadacza sztucera i obiecywał sobie dokonać z nim rozmaitych zdumiewających i wiekopomnych czynów. Na takich projektach i rozmowach zszedł uszczęśliwionym dzieciom obiad. Stosunkowo najmniej zapału okazywała do zamierzonej podróży pani Olivier, której nie chciało się ruszać z wygodnej willi w Port-Saidzie i którą przestraszała myśl zamieszkania przez kilka tygodni w namiocie, a zwłaszcza zamiar wycieczek na wielbłądach. Zdarzyło się jej już kilkakrotnie próbować podobnej jazdy, jak to zwykle robią przez ciekawość wszyscy Europejczycy zamieszkali w Egipcie, i zawsze te próby wypadały niepomyślnie. Raz wielbłąd podniósł się za wcześnie, gdy jeszcze nie zasiadła się dobrze na siodle, i skutkiem tego stoczyła się przez jego grzbiet na ziemię. Innym razem nienależący do lekkonośnych dromader11 utrząsł ją tak, że przez dwa dni nie mogła przyjść do siebie, słowem, o ile Nel po dwu lub trzech przejażdżkach, na które pozwolił pan Rawlison, zapewniała, że nie ma nic rozkoszniejszego na świecie, o tyle pani Olivier zostały przykre wspomnienia. Mówiła, że to jest dobre dla Arabów albo dla takiej kruszynki jak Nel, która nie więcej się utrzęsie niż mucha, która by siadła na garbie wielbłąda, ale nie dla osób poważnych i niezbyt lekkich, a zarazem mających pewną skłonność do nieznośnej choroby morskiej. Lecz co do Medinet-el-Fajum miała i inne obawy. Oto w Port-Saidzie, zarówno jak w Aleksandrii, Kairze i całym Egipcie, nie mówiono o niczym więcej, tylko o powstaniu Mahdiego i okrucieństwach derwiszów. Pani Olivier, nie wiedząc dokładnie, gdzie leży Medinet, zaniepokoiła się, czy to nie będzie zbyt blisko od mahdystów, i wreszcie poczęła wypytywać o to pana Rawlisona. Lecz on uśmiechnął się tylko i rzekł: – Mahdi oblega w tej chwili Chartum, w którym broni się jenerał Gordon. Czy pani wie, jak daleko z Medinet do Chartumu? – Nie mam o tym żadnego pojęcia. – Tak mniej więcej jak stąd do Sycylii – objaśnił pan Tarkowski. – Mniej więcej – potwierdził Staś. – Chartum leży tam, gdzie Nil Biały i Niebieski schodzą się i tworzą jedną rzekę. Dzieli nas od niego ogromna przestrzeń Egiptu i cała Nubia. Następnie chciał dodać, że choćby Medinet leżało bliżej od krajów zajętych przez powstanie, to przecie on tam będzie ze swoim sztucerem, ale przypomniawszy sobie, że za podobne przechwałki dostał już nieraz burę od ojca – umilkł. Starsi panowie poczęli jednak rozmawiać o Mahdim i o powstaniu, była to bowiem najważniejsza dotycząca Egiptu sprawa. Wiadomości spod Chartumu były złe. Dzikie hordy oblegały już miasto od półtora miesiąca; rządy egipski i angielski działały powolnie. Odsiecz zaledwie wyruszyła i obawiano się powszechnie, że mimo sławy, męstwa i zdolności Gordona ważne to miasto wpadnie w ręce barbarzyńców. Tego zdania był i pan Tarkowski, który podejrzewał, że Anglia życzy sobie w duszy, by Mahdi odebrał Sudan Egiptowi po to, by później odebrać go Mahdiemu i uczynić z tej ogromnej krainy posiadłość angielską. Nie podzielił się jednak pan Tarkowski tymi podejrzeniami z panem Rawlisonem, nie chcąc urażać jego uczuć patriotycznych. Pod koniec obiadu Staś jął wypytywać, dlaczego rząd egipski zabrał wszystkie kraje leżące na południe od Nubii, a mianowicie Kordofan, Darfur i Sudan aż do Albert-Nianza – i pozbawił tamtejszych mieszkańców wolności. Pan Rawlison postanowił mu to wytłumaczyć: z tej przyczyny, że wszystko, co czynił rząd egipski, to czynił z polecenia Anglii, która rozciągnęła nad Egiptem protektorat12 i w rzeczywistości rządziła nim, jak sama chciała. – Rząd egipski nie zabrał tam nikomu wolności – rzekł – ale ją setkom tysięcy, a może i milionom ludzi przywrócił. W Kordofanie, w Darfurze i w Sudanie nie było w ostatnich czasach żadnych państw niezależnych. Zaledwie tu i ówdzie jakiś mały władca rościł prawo do niektórych ziem i zagarniał je wbrew woli ich mieszkańców, przemocą. Przeważnie jednak były one zamieszkane przez niezawisłe pokolenia Arabo-Murzynów, to jest przez ludzi mających w sobie krew obu tych ras. Pokolenia te żyły w ustawicznej wojnie. Napadły na siebie wzajem i zabierały sobie konie, wielbłądy, bydło rogate i przede wszystkim niewolników. Popełniano przy tym wiele okrucieństw. Ale najgorsi byli kupcy polujący na kość słoniową i niewolników. Utworzyli oni jakby osobną klasę ludzi, do której należeli wszyscy niemal naczelnicy pokoleń i zamożniejsi kupcy. Ci czynili zbrojne wyprawy daleko w głąb Afryki, grabiąc wszędy kły słoniowe i chwytając tysiące ludzi: mężczyzn, kobiet i dzieci. Niszczyli przy tym wsie i osady, pustoszyli pola, przelewali rzeki krwi i zabijali bez litości wszystkich opornych. Południowe strony Sudanu, Darfuru i Kordofanu oraz kraje nad górnym Nilem aż po jeziora – wyludniły się w niektórych okolicach prawie zupełnie. Lecz bandy arabskie zapuszczały się coraz dalej, tak że cała środkowa Afryka stała się ziemią łez i krwi. Otóż Anglia, która, jak ci wiadomo, ściga po całym świecie handlarzy niewolników, zgodziła się na to, by rząd egipski zajął Kordofan, Darfur i Sudan, był to bowiem jedyny sposób zmuszenia tych grabieżców do porzucenia tego obrzydliwego handlu i jedyny sposób utrzymania ich w ryzach. Nieszczęśliwi Murzyni odetchnęli, napady i grabieże ustały, a ludzie poczęli żyć pod jakim takim prawem. Ale oczywiście taki stan rzeczy nie podobał się handlarzom, więc gdy znalazł się między nimi Mohammed-Achmed, zwany dziś Mahdim, który począł głosić wojnę świętą pod pozorem, że w Egipcie upada prawdziwa wiara Mahometa, wszyscy rzucili się jak jeden człowiek do broni. I oto rozpaliła się ta okropna wojna, która, przynajmniej dotychczas, bardzo źle idzie Egipcjanom. Mahdi pobił we wszystkich bitwach wojska rządowe, zajął Kordofan, Darfur, Sudan; hordy jego oblegają obecnie Chartum i zapuszczają się na północ aż do granic Nubii. – A czy mogą dojść aż do Egiptu? – zapytał Staś. – Nie – odpowiedział pan Rawlison. – Mahdi zapowiada wprawdzie, że zawojuje cały świat, ale jest to dziki człowiek, który o niczym nie ma pojęcia. Egiptu nie zajmie nigdy, gdyż nie pozwoliłaby na to Anglia. – Jeśli jednak wojska egipskie zostaną zupełnie zniesione? – Wówczas wystąpią wojska angielskie, których nie zwyciężył nigdy nikt. – A dlaczego Anglia pozwoliła Mahdiemu zająć tyle krajów? – Skąd wiesz, że pozwoliła – odpowiedział pan Rawlison. – Anglia nie śpieszy się nigdy, albowiem jest wieczna. Dalszą rozmowę przerwał służący Murzyn, który oznajmił, że przyszła Fatma Smainowa i błaga o posłuchanie. Kobiety na Wschodzie zajmują się sprawami prawie wyłącznie domowymi i rzadko nawet wychodzą z haremów. Tylko uboższe udają się na targi lub pracują w polach, jak to czynią żony fellachów, to jest wieśniaków egipskich. Ale i te przesłaniają wówczas twarze. Jakkolwiek w Sudanie, z którego pochodziła Fatma, zwyczaj ten nie bywa przestrzegany i jakkolwiek przychodziła ona już poprzednio do biura pana Rawlisona, jednakże przyjście jej, zwłaszcza o tak późnej porze i do prywatnego domu, wywołało pewne zdziwienie. – Dowiemy się czegoś nowego o Smainie – rzekł pan Tarkowski. – Tak – odpowiedział pan Rawlison dając zarazem znać służącemu, aby wprowadził Fatmę. Jakoż po chwili weszła wysoka, młoda Sudanka, z twarzą zupełnie nieosłoniętą, o bardzo ciemnej cerze i przepięknych, lubo dzikich i trochę złowrogich oczach. Wszedłszy, padła zaraz na twarz, a gdy pan Rawlison kazał jej wstać, podniosła się, ale pozostała na klęczkach. – Sidi – rzekła – niech Allach błogosławi ciebie, twoje potomstwo, twój dom i twoje trzody! – Czego żądasz? – zapytał inżynier. – Miłosierdzia, ratunku i pomocy w nieszczęściu, o panie! Oto jestem uwięziona w Port-Saidzie i zatrata wisi nade mną i nad mymi dziećmi. – Mówisz, żeś uwięziona, a przecież mogłaś tu przyjść, a do tego w nocy. – Odprowadzili mnie tu zabtiowie, którzy we dnie i w nocy pilnują mego domu, i wiem, że mają rozkaz poucinać nam wkrótce głowy. – Mów jak niewiasta roztropna – odpowiedział, wzruszając ramionami, pan Rawlison. – Jesteś nie w Sudanie, ale w Egipcie, gdzie nie zabijają nikogo bez sądu, więc możesz być pewna, że włos nie spadnie z głowy ani tobie, ani twym dzieciom. Lecz ona poczęła go błagać, by wstawił się za nią jeszcze raz do rządu, wyjednał jej pozwolenie na wyjazd do Smaina: „Anglicy tak wielcy jak ty, panie (mówiła), wszystko mogą. Rząd w Kairze myśli, że Smain zdradził, a to jest nieprawda! Byli u mnie wczoraj kupcy arabscy, którzy przyjechali z Souakimu, a przedtem kupowali gumę i kość słoniową w Sudanie, i donieśli mi, że Smain leży chory w El-Faszer i wzywa mnie wraz z dziećmi do siebie, by je pobłogosławić…”. – Wszystko to jest twój wymysł, Fatmo – przerwał pan Rawlison. Lecz ona zaczęła zaklinać się na Allacha, że mówi prawdę, a następnie mówiła, iż jeśli Smain wyzdrowieje – to wykupi niezawodnie wszystkich jeńców chrześcijańskich, jeśli zaś umrze, to ona, jako krewna wodza derwiszów, łatwo znajdzie do niego przystęp i uzyska, co zechce. Niech jej tylko pozwolą jechać, albowiem serce w jej piersiach skowyczy z tęsknoty za mężem. Co ona, nieszczęsna niewiasta, zawiniła rządowi i chedywowi? Czy to jej wina i czy może za to odpowiadać, że ma nieszczęście być krewną derwisza Mohammeda-Achmeda? Fatma nie śmiała wobec „Anglików” nazwać swego krewnego Mahdim, ponieważ znaczy to: odkupiciel świata – wiedziała zaś, że rząd egipski uważa go za buntownika i oszusta. Ale bijąc wciąż czołem i wzywając niebo na świadectwo swej niewinności i niedoli, poczęła płakać i zarazem wyć żałośnie, jak czynią na Wschodzie niewiasty po stracie mężów lub synów. Następnie rzuciła się znowu twarzą na ziemię, a raczej na dywan, którym przykryta była posadzka – i czekała w milczeniu. Nel, której chciało się trochę spać pod koniec obiadu, rozbudziła się zupełnie, a mając poczciwe serduszko, chwyciła rękę ojca i całując ją raz po raz, poczęła prosić za Fatmą: – Niech jej tatuś pomoże! – niech jej pomoże! Fatma zaś, rozumiejąc widocznie po angielsku, ozwała się wśród łkań, nie odrywając twarzy od dywanu: – Niech cię Allach błogosławi, kwiatku rajski, rozkoszy Omaja, gwiazdko bez zmazy! Jakkolwiek Staś był w duszy bardzo zawzięty na mahdystów, jednakże wzruszył się także prośbą i bólem Fatmy. Przy tym Nel wstawiała się za nią, a on ostatecznie zawsze chciał tego, czego chciała Nel – więc po chwili ozwał się niby do siebie, ale tak, by słyszeli go wszyscy: – Ja, gdybym był rządem, pozwoliłbym Fatmie odjechać. – Ale ponieważ nie jesteś rządem – odpowiedział mu pan Tarkowski – lepiej zrobisz, nie wdając się w to, co do ciebie nie należy. Pan Rawlison miał również litościwą duszę i odczuwał położenie Fatmy, ale uderzyły go w jej słowach rozmaite rzeczy, które wydały mu się prostym kłamstwem. Mając prawie codzienne stosunki z komorą w Izmaili, wiedział dobrze, że żadne nowe ładunki gumy ani kości słoniowej nie przechodziły w ostatnich czasach przez kanał. Handel tymi towarami ustał prawie zupełnie. Kupcy arabscy nie mogli też wracać z leżącego w Sudanie miasta El-Faszer, gdyż mahdyści w ogóle z początku nie dopuszczali do siebie kupców, a tych, których mogli złapać, rabowali i zatrzymywali w niewoli. Było to też rzeczą niemal pewną, że opowiadanie o chorobie Smaina jest kłamstwem. Lecz ponieważ oczki Nel patrzyły wciąż błagalnie na tatusia, więc ten, nie chcąc zasmucać dziewczynki, rzekł po chwili do Fatmy: – Fatmo, pisałem już do rządu na twoją prośbę, ale bez skutku. A teraz słuchaj. Jutro z tym oto mehendysem (inżynierem), którego tu widzisz, wyjeżdżamy do Medinet-el-Fajum; po drodze zatrzymamy się przez jeden dzień w Kairze, albowiem chedyw chce rozmówić się z nami o kanałach prowadzonych od Bahr-Jussef i dać nam co do nich polecenia. W czasie rozmowy postaram się przedstawić mu twoją sprawę i uzyskać dla ciebie jego łaskę. Ale nic więcej uczynić nie mogę i nie przyrzekam. Fatma podniosła się i wyciągnąwszy obie ręce na znak dziękczynienia, zawołała: – A więc jestem ocalona! – Nie, Fatmo – odpowiedział pan Rawlison – nie mów o ocaleniu, albowiem powiedziałem ci już, że śmierć nie grozi ani tobie, ani twoim dzieciom. Czy jednak chedyw pozwoli na twój odjazd, nie ręczę, albowiem Smain nie jest chory, ale jest zdrajcą, który zabrawszy rządowe pieniądze, nie myśli wcale o wykupieniu jeńców od Mohammeda-Achmeda. – Smain jest niewinny, panie, i leży w El-Faszer – powtórzyła Fatma – a gdyby on sprzeniewierzył się nawet rządowi, to ja przysięgam przed tobą, moim dobroczyńcą, że jeśli pozwolą mi wyjechać, póty będę błagać Mohammeda-Achmeda, póki nie wyproszę waszych jeńców. – A więc dobrze. Obiecuję ci raz jeszcze, że wstawię się za tobą do chedywa. Fatma poczęła bić pokłony. – Dzięki ci, sidi! Jesteś nie tylko potężny, ale i sprawiedliwy. A teraz błagam cię jeszcze, abyś pozwolił służyć nam sobie jak niewolnikom. – W Egipcie nikt nie może być niewolnikiem – odpowiedział z uśmiechem pan Rawlison. – Służby mam dosyć, a z twoich usług nie mogę korzystać jeszcze i dlatego, że jak ci powiedziałem, wyjeżdżamy wszyscy do Medinet i może być, że pozostaniemy tam aż do ramazanu13. – Wiem, panie, albowiem powiedział mi to dozorca Chadigi, ja zaś, dowiedziawszy się o tym, przyszłam nie tylko błagać cię o pomoc, ale by ci powiedzieć także, że dwaj ludzie z mego pokolenia Dangalów, Idrys i Gebhr, są wielbłądnikami w Medinet i że uderzą przed tobą czołem, gdy tylko przybędziesz, ofiarując na twe rozkazy siebie i swe wielbłądy. – Dobrze, dobrze – odpowiedział dyrektor – ale to sprawa kompanii Cooka, nie moja. Fatma, ucałowawszy ręce obu inżynierów i dzieci, wyszła, błogosławiąc szczególniej Nel. Dwaj panowie milczeli przez chwilę, po czym pan Rawlison rzekł: – Biedna kobieta… ale kłamie tak, jak tylko na Wschodzie kłamać umieją – i nawet w jej oświadczeniach wdzięczności brzmi jakaś fałszywa nuta. – Niezawodnie – odpowiedział pan Tarkowski – ale co prawda, to czy Smain zdradził, czy nie zdradził, rząd nie ma prawa zatrzymywać jej w Egipcie, gdyż ona nie może odpowiadać za męża. – Rząd nie pozwala teraz nikomu z Sudańczyków wyjeżdżać bez osobnego pozwolenia do Souakimu i do Nubii, więc zakaz nie dotyka tylko Fatmy. W Egipcie znajduje się wielu, przychodzą tu bowiem dla zarobku, a między nimi jest pewna liczba należących do pokolenia Dangalów, to jest tego, z którego pochodzi Mahdi. Oto na przykład należą do niego, prócz Fatmy, Chadigi i ci dwaj wielbłądnicy w Medinet. Mahdyści nazywają Egipcjan Turkami i prowadzą z nimi wojnę, ale i między tutejszymi Arabami znalazłoby się sporo zwolenników Mahdiego, którzy by chętnie do niego uciekli. Zaliczyć trzeba do nich wszystkich fanatyków, wszystkich dawnych stronników Arabiego paszy i wielu spośród klas najuboższych. Biorą oni za złe rządowi, że poddał się całkiem wpływom angielskim, i twierdzą, że religia na tym cierpi. Bóg wie, ilu uciekło już przez pustynię, omijając zwykłą drogę morską na Souakim, więc rząd, dowiedziawszy się, że Fatma chce także zmykać, przykazał ją pilnować. Za nią tylko i za jej dzieci, jako za krewnych samego Mahdiego, może będzie można odzyskać jeńców. – Czy istotnie niższe klasy w Egipcie sprzyjają Mahdiemu? – Mahdi ma zwolenników nawet w wojsku, które może dlatego bije się tak źle. – Ale jakim sposobem Sudańczycy mogą uciekać przez pustynię? Przecie to tysiące mil? – A jednak tą drogą sprowadzono niewolników do Egiptu. – Sądzę, że dzieci Fatmy nie wytrzymałyby takiej podróży. – Chce też ją sobie skrócić i jechać morzem do Souakimu. – W każdym razie biedna kobieta… Na tym skończyła się rozmowa. A w dwanaście godzin później „biedna kobieta”, zamknąwszy się starannie w domu z synem dozorcy Chadigiego, szeptała mu ze zmarszczonymi brwiami i ponurym spojrzeniem swych pięknych oczu: – Chamisie, synu Chadigiego, oto są pieniądze. Pojedziesz dziś jeszcze do Medinet i oddasz Idrysowi to pismo, które na moją prośbę napisał do niego świątobliwy derwisz Bellali… Dzieci tych mehendysów są dobre, ale jeśli nie uzyskam pozwolenia na wyjazd, to nie ma innego sposobu. Wiem, że mnie nie zdradzisz… Pamiętaj, że ty i twój ojciec pochodzicie także z pokolenia Dangalów, w którym urodził się wielki Mahdi.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_pustyni_i_w_puszczy-ebookRO/p02045556i020" target="_blank" title="W pustyni i w puszczy [Henryk Sienkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W pustyni i w puszczy [Henryk Sienkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Rangi - dyskusje ogólne - Strona 3 -\nPostautor: Kasim Hazim » 05 maja 2016, 21:31\nDyskusja na temat rang dla wyżej zaproponowanych osób dalej trwa.\nCo do Rgx'a - tak, jego relacja jest świetna, ale na forum nie pokazuje się już od jakiegoś czasu, a dalszych relacji jak nie było tak nie ma. Ranga, to duża nagroda na tym forum i żeby ją dostać trzeba włożyć dużo pracy, która się nie powinna kończyć po dostaniu rangi, tylko nadal trwać. Na rangę pracuje się także po jej dostaniu - tak mi się przynajmniej wydaje.\nPostautor: Kapitan Indra » 05 maja 2016, 21:41\nSimwood - mnie też szkoda, rgx'a i jego relacji, ale czasami rozmawiam z nim poza forum i on teraz nie ma dla nas czasu, wziął się za swoje prawdziwe życie. Jeśli kiedyś wróci i nadal będzie chciał kontynuować Lisie Piekło, rangę pewnie mu się przywróci.\nCo do propozycji jeśli chodzi o Liona i MałąMi, to na razie są rozpatrywane przez nas\nPostautor: Kasim Hazim » 30 maja 2016, 20:15\nZ dniem dzisiejszym kontrowersyjna kaczuszka dostaje rangę architekta. Gratulujemy i mamy nadzieję, że cudnych domków jego autorstwa będzie przybywać.\nPostautor: Simwood » 30 maja 2016, 20:22\nGratulacje dla kaczuchy (sam to kiedyś proponowałem) i mam nadzieję, że sprawdzi się w nowej roli\nPostautor: kontrowersyjna kaczuszka » 30 maja 2016, 20:48\nDzięki dzięki. Mam nadzieję że wraz z rangą przybędzie większe zainteresowanie domkami (czyt. więcej komentarzy, które serio pomagają w dalszej pracy).\nDziękuję jeszcze raz. + dopowiem, że mam przygotowany jeden dom i jedną bryłę do udostępnienia, tylko czekają na przełamanie lenistwa\nPostautor: Lenna » 30 maja 2016, 23:35\nGratuluję rangi, jak najbardziej zasłużona! <3 Czekam na kolejne prace\nPostautor: Galcia » 09 sty 2017, 9:00\nChciałabym się upomnieć o rangę scenarzysty dla MałejMi i Liona. "Simowe poczynania Liona" ukazują się (z małą przerwą) od ponad roku i mają grono wiernych czytelników, poza tym jest to już druga relacja Liona, i to druga dobra. Z kolei "Pamiętniki Łabędzi" ukazują się prawie rok, a o ich popularności najlepiej świadczy liczba wyświetleń.\nPostautor: Simwood » 09 sty 2017, 9:15\nPopieram panią Galciowicz i również apeluję o rangi dla Mi i Liona\nOprócz tego rozważyłbym kandydaturę Guni, ale dopiero za kilka miesięcy\nOstatnio zmieniony 09 sty 2017, 14:51 przez Simwood, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Lenna » 09 sty 2017, 14:08\nPostautor: Kasim Hazim » 09 sty 2017, 14:45\nPo rozpatrzeniu powyższych propozycji Redakcja przyznaje rangę scenarzysty Lionowi i MałaMi - gratuluję i życzę dalszej weny w pisaniu relacji!\nNiestety, w obecnym momencie rangę scenarzysty nie mogę przyznać Guni, gdyż prowadzi relację od niedawna. Może za jakiś czas, jak dalej będzie relację prowadzić.\nPostautor: Dolce_Lamiya » 09 sty 2017, 15:54\nTo ja chciałbym w takim razie zgłosić kandydaturę Lenny na rangę scenarzysty za jej już półtoraroczną relację Miłowo. Nie da się ukryć, iż jej temat cieszy się sporą popularnością, a sama zawartość tematu aż wciąga czytelnika do lektury.\nPostautor: Simwood » 09 sty 2017, 18:23\nJestem za przyznaniem Lennie rangi .... ale nie scenarzysty. Wybacz mi, Lenka, ale Twoje relacje pojawiają się dosyć rzadko, a dużo częściej udzielasz się w tematach ze zdjęciami, dlatego rozważyłbym raczej rangę Fotografa,bo zdjęcia robisz naprawdę piękne. Mam nadzieję, że się nie obrazisz :\nKasim pisze: Niestety, w obecnym momencie rangę scenarzysty nie mogę przyznać Guni, gdyż prowadzi relację od niedawna. Może za jakiś czas, jak dalej będzie relację prowadzić\nNapisałem, że dopiero za kilka miesięcy (oczywiście jeśli nie porzuci tematu )\nNo i gratuluję nowym scenarzystom\nPostautor: MalaMi95 » 09 sty 2017, 18:51\nBardzo dziękuje za rangę\nWciąż mam mnóstwo pomysłów na moją relację, więc póki co na pewno przez najbliższe 10 lat... nie braknie nowych odcinków\nPostautor: Lion » 10 sty 2017, 9:03\nO, jaka miła niespodzianka ! Bardzo dziękuję za nominacje i przyznanie rangi. I gratulacje dla MałejMi - twoja relacja od dawna zasługiwała na wyróżnienie.\nPostautor: Kapitan Indra » 10 sty 2017, 16:39\nSimwood pisze: Jestem za przyznaniem Lennie rangi .... ale nie scenarzysty. Wybacz mi, Lenka, ale Twoje relacje pojawiają się dosyć rzadko, a dużo częściej udzielasz się w tematach ze zdjęciami, dlatego rozważyłbym raczej rangę Fotografa,bo zdjęcia robisz naprawdę piękne. Mam nadzieję, że się nie obrazisz\nAle tu też nie chodzi o to, żeby sypać relacjami jak z rękawa, codziennie nowa, ale byle jak (niech nikt nie czuje się urażony, bardzo proszę, bo ja tylko podaję ogólny przykład, nie twierdzę, że ktoś wstawia byle jakie i kiepskie relacje), tylko te relacje mają mieć jakiś poziom. A Lenny opowieść może i pojawia się rzadko, ale za to wciąga i jest dopracowana. Dlatego uważam, że Lennie ranga scenarzysty jak najbardziej się należy.\nPostautor: Simwood » 10 sty 2017, 17:30\nTo było tylko moje spostrzeżenie. Nic nie sugerowałem\nPostautor: Kapitan Indra » 11 sty 2017, 0:15\nSimwood pisze: To było tylko moje spostrzeżenie. Nic nie sugerowałem\nPrzecież spoko, nikt nie ma do Ciebie pretensji\nLenna i Gunia - gratulujemy rangi scenarzysty\nPostautor: Lenna » 11 sty 2017, 10:47\nSimwood, nie obrażę się Sama uważam, że mi się ranga jeszcze nie należy.\nDlatego bardzo się zaskoczyłam, że jednak ją dostałam Bardzo dziękuję i gratuluję wszystkim nowym scenarzystom\nBiorę się do pracy, o ile klawiatura znowu mi się nie zepsuje\nPostautor: Kasim Hazim » 03 mar 2017, 19:57\nZa naprawdę piękne zdjęcia, nagradzam Jowisza rangę fotografa. Gratuluję!\nPostautor: Dolce_Lamiya » 19 lip 2017, 21:29\nChciałbym nominować użytkowniczkę msreckless do rangi Fotograf za piękne zdjęcia w słynnej relacji Joseph's Asylum oraz zdjęciach ukazujących się w tematach ze zdjęciami z The Sims 2.


Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) vs Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) - porównanie cech | Autokult.pl\nFord Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) vs Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM)\n1.6 TDCi MT (90 KM) 2.5 T MT (305 KM)\n1459 kg 1468 kg\n1880 kg 1860 kg Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) jest lżejszy.\n1258 l 1247 l Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) ma pojemniejszy bagażnik.\n421 kg 392 kg Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) ma większą ładowność.\n1560 cm3 2521 cm3 Silnik w Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) ma większą pojemność.\n90 KM 305 KM Silnik w Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) ma większą moc.\ndo 4 000 obr/min od 6 000 do 6 500 obr/min\n215 Nm 440 Nm Silnik Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) ma większy moment obrotowy.\n88.3 mm 93.2 mm\n1750 obr/min 2250 do 4500 obr/min\n177 km/h 263 km/h Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) ma większą prędkość maksymalną.\n12.6 s 5.9 s Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) ma lepsze przyspieszenie.\n53 l 62 l Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) ma bardziej pojemny zbiornik paliwa.\n5.6 l 13.4 l Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) zużywa mniej paliwa w mieście.\n3.8 l 7 l Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) zużywa mniej paliwa poza miastem.\n4.5 l 9.4 l Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) zużywa mniej paliwa w cyklu mieszanym.\nod 950 do 1 390 km od 460 do 890 km\n10.4 m 12.2 m Ford Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) ma mniejszą średnicę zawracania.\nFord Focus 2 generacji [FL] Hatchback 3-dw. 1.6 TDCi MT (90 KM) vs Ford Focus 2 generacji [FL] RS Le Mans Edition hatchback 3-dw. 2.5 T MT (305 KM) Porównania i newsy


Agenda Krosno • Agenda Sp. z o.o. w Krośnie\n38-400 Krosno, Mickiewicza 31\n13 426... 09 73więcej\nFirma nasza powstała w 2001 r. w Krośnie jako agencja reklamowa. Przez lata stworzyliśmy prężnie rozwijającą się firmę działającą nie tylko na Podkarpaciu ale również w skali ogólnopolskiej oraz zagranicy.\nNasz zakład składa się z drukarni wielkoformatowej, w której znajdują się maszyny do druku solventowego , plotery tnące i frezujące oraz ślusarni wyposażonej w niezbędne maszyny do obróbki stali i aluminium.\nNasza oferta to produkty...\nNasza oferta to produkty wykonywane w oparciu o własne systemy aluminiowe. Należą do nich: gabloty informacyjne, gabloty muzealne, tablice magnetyczne, tablice aluminiowe.\nStale poszerzamy zakres działania, wzbogacamy ofertę o nowe produkty dopasowując się do potrzeb i oczekiwań naszych klientów. Bogate doświadczenie oraz wieloletnia praktyka pozwala nam na zaoferowanie wyrobów i usług najwyższej jakości, po atrakcyjnych cenach.\nKształtujemy Państwa wizje od projektu graficznego, technicznego, poprzez wykonawstwo oraz montaż.\ntablice magnetyczne suchościeralne z grafiką.\nTablice magnetyczne jako ścianki działowe, z Twoją grafiką, w dowolnych konfiguracjach.\nTablca typu lean (lean corner) (Tablice informacyjne)\nWykonujemy tablice magnetyczne w dowolnych wymiarach oraz konfiguracji jako tablice modułowe w formie parawanu z możliwością zastosowania własnego projektu graficznego (tabele, wykresy itp.).\nTablica magnetyczna suchościeralna (Tablice informacyjne)\nWykonujemy wysokiej jakości tablice magnetyczne modułowe. Zastosowane profile aluminiowe pozwalają na tworzenie różnych konfiguracji w formie parawanów, ścianek działowych oraz lean corner.\nTablica cieni - kącik czystości 5s (Tablice informacyjne)\nWykonujemy projekty indywidualne tablic 5s, pod względem kształtu, rozmiaru oraz druku.\nGabloty wystawowe, gabloty muzealne, witryny (Gabloty wystawowe- muzealne)\nGabloty wystawowe, witryny szklane, gabloty aluminiowe - producent\nFax.: 13 426... 09 73więcej\nBusiness - Wyświetleń w branży Reklama zewnętrzna: 284439 - Odwiedzin: 34781


"Ziobryści" mają trzeciego Ziobrę\n02 grudnia 2011, 13:43\nFoto: TVN24 Poseł Kazimierz Ziobro przeszedł z PiS do Solidarnej Polski\nPoseł Kazimierz Ziobro przeszedł z PiS do klubu Solidarnej Polski. Klub ma teraz 19 posłów i dwóch senatorów.\nNowego posła w klubie Solidarna Polska zaprezentował dziś przed południem na konferencji prasowej w Świlczy k. Rzeszowa lider Solidarnej Polski, Zbigniew Ziobro.\n- Mamy wiele wspólnego, jeśli chodzi o patrzenie na świat z punktu widzenia wartości - powiedział Zbigniew Ziobro. Zdementował pogłoski, że z nowym posłem SP są rodziną.\nPodkreślił, że Kazimierz Ziobro ma doświadczenie w działalności opozycyjnej na Podkarpaciu - był jednym z założycieli NSZZ "Solidarność" w Jarosławiu, w "czasach, gdy odwaga kosztowała" i delegatem na pierwszy zjazd "S" w Gdańsku w 1981 r.\nZbigniew Ziobro wyraził też przekonanie, że "nowa energia w ruchu Solidarnej Polski (...) będzie służyć zwycięstwu polskiej prawicy i zmianom, które będą mogli realnie wprowadzać nie z ław opozycji, ale z ław rządowych". Zwrócił uwagę, że Podkarpacie jest "twierdzą prawicy" i tu SP zamierza zwyciężyć w kolejnych wyborach.\n19. poseł, trzeci Ziobro\nKazimierz Ziobro jest już trzecim podkarpackim parlamentarzystą PiS, który przeszedł do klubu Solidarna Polska. Przed nim byli Mieczysław Golba i Krzysztof Jaworski.\nDzięki jego przejściu klub parlamentarny Solidarna Polska, będzie liczył 19 posłów i dwóch senatorów. Co ciekawe, w SP oprócz najbardziej znanego polityka o nazwisku Ziobro - Zbigniewa, jest już Jan Ziobro.


Trwają prace nad projektem "Karta Nowosądeczanina " - Sądeckie.pl - Informacje Nowy Sącz\nStrona Główna Informacje lokalne Trwają prace nad projektem "Karta Nowosądeczanina "\nTrwają prace nad projektem "Karta Nowosądeczanina "\n2019-02-22 10:25:34 - 2 lata temu\nPrawdopodobnie już niedługo mieszkańcy Nowego Sącza oraz osoby płacące w mieście podatki będą mogły m.in. korzystać z darmowych przejazdów komunikacją miejską oraz bezpłatnie parkować auta na nowo powstałych parkingach. Wszystko to w ramach przygotowywanego właśnie projektu "Karta Nowosądeczanina".\nKwestiami związanymi z nowym przedsięwzięciem będzie zajmował się specjalnie powołany w tym celu zespół, w którym zasiadają: Jacek Żelasko – przewodniczący, Anna Bednarczyk-Maśko – wiceprzewodnicząca oraz członkowie: Marcin Poręba, Bożena Borkowska, Michał Sach i Paweł Kupczak.\nOsoby te będą odpowiedzialne m.in. za przygotowanie regulaminu i wzoru "Karty Nowosądeczanina", opracowanie zasad współpracy z partnerami programu oraz nadzór nad wprowadzeniem i późniejszym funkcjonowaniem Karty.\nO wprowadzeniu "Karty Nowosądeczanina" zadecydują radni Rady Miasta Nowego Sącza.\n727. rocznica lokacji Miasta Królewskiego Nowego Sącza\nNa ul. Kilińskiego płonęła stacja transformatorowa\nOSP GDDKiA Pod paragrafem Ekologia Pod paragrafem Wypadek Zdrowie Koronawirus Zdrowie Koronawirus Newag Biznes


Program "Wschód": Wspólna ławka na Syberii - Studio Wschód\nMieszkający na Syberii Polacy w Ułan -Ude żyją od wieków razem z mongolskim ludem Buriatów co wydało niesamowitą mieszankę kulturową. Są zaciekawieni ziemią swoich przodków. Szczególnie młode pokolenie chce znać losy pradziadów zsyłanych po wielkich narodowych powstaniach na nieludzką ziemię. Podróż do Polski jest dla nich wyjątkowym doświadczeniem.\nPod koniec ubiegłego roku grupa buriackich dzieci odwiedziła Warszawę. Z dalekiej Syberii przyjechali na zaproszenie Szkoły Podstawowej nr 203 w ramach projektu „Wspólna ławka”. Razem z polskimi uczniami poznawali zabytki stolicy naszego kraju, a także historię wielkich Polaków, którzy swoje losy związali z Syberią. Dzieciaki spędziły ze sobą ponad tydzień, zaprzyjaźniły się i polubiły. Tuż po zakończeniu tegorocznych wakacji uczniowie z Warszawy wybrali się z rewizytą do Ułan-Ude. Czekali na nich koledzy ze wspólnej ławki, ale także nasi rodacy wzruszeni wizytą obecnością na Syberii najmłodszych przedstawicieli polskiego narodu.\nEkipa Studia Wschód sporządziła szereg niesamowitych wideo reportaży na Syberii.\nProgram „Wschód”: Polscy włościanie na syberyjskiej ziemi\nProgram „Wschód”: Misja w Irkucku\nProgram „Wschód”: Mazowsze na Syberii


Dolmadakia przepis - Durszlak.pl\nZawinięte i ściśnięte czyli recycling ogrodowy... 108\nCzasem sięgam po gotowe rzeczy. Robię to bardzo rzadko ale czasem nie umiem się powstrzymać….dlatego dolmadakia z puszki…i co pychota! Tak po prostu, wyciągnąć z puszki, skropić oliwą i zjeść…. A jut Zobacz więcej\nTaverna Patris to grecka tawerna mieszcząca się w raczej nie najpiękniejszej lokalizacji (przy ruchliwej ulicy Wał Miedzeszyński w Warszawie), w dodatku ze złą sławą (w poprzedniej knajpie, która funk Zobacz więcej\nJAJKA ZAPIEKANE W POMIDORACH Z FETĄ 104\nSkładniki: 2 jajka 1 puszka krojonych pomidorów 100 g fety 1 cebula 2 łyżki oliwy z oliwek sól, pieprz szczypta cukru oregano Chwilową nieobecność tłumaczę Wielkanocami. Liczba mnoga to nie pomyłka. W Zobacz więcej\nRodyjskie gołąbki z winorośli, czyli giaprakia 10\nGiaprakia (gr. Γιαπράκια) to nazwa na to, co większość z was zna jako dolmadakia (gr. Ντολμαδάκια), czyli nadziewane. Niekiedy nazywane są też sarmadakia (gr. Σαρμαδάκια), czyli zawinięte. Wszystko sp Zobacz więcej\nTop 5 tawern kreteńskich wg rozkoszy stołu 14\nDolmadakia z soczewicą 172\nO małych gołąbeczkach z liści winogron w wydaniu klasycznym pisałam już wcześniej. Dzisiaj chciałam przedstawić wersję, która jest tradycyjną wersją tej potrawy podawaną na Rodos. Zamiast nadzienia ry Zobacz więcej\nOtwarcie Taverny Akropolis 43\nesień przywitała nas już na dobre. Chociaż ciągle skrywam w sobie głęboką nadzieję na polepszenie aury przed nadejściem zimy. W tym oczekiwaniu na słońce miałem przyjemną okazję poczuć się, choć odrob Zobacz więcej\nWeekend w Winnicy Płochockich 47


Carrera DIGITAL 132 - Porsche 917K "Porsche Salzburg No.23", 1970 30833\n|Samochody|Carrera DIGITAL 132 - Porsche 917K "Porsche Salzburg No.23", 1970 30833\nPorsche 917 był jednym z najbardziej udanych wyścigowych samochodów sportowych swoich czasów, które po raz pierwszy odniosły kilka zwycięstw w największej wówczas klasie wyporności. W sezonie wyścigowym 1970 r. Powstał krótki ogon w kształcie klina i zoptymalizowane prowadzenie. Francuski 24-godzinny wyścig w tym samym roku był bardzo ważny dla nowego modelu Porsche. Porsche Salzburg wysłał na początek numer 9 Porsche 917K. Z Hansem Herrmannem i Richardem Attwoodem za kierownicą, samochód wyścigowy wygrał wyścig w uderzającym czerwonym i białym kolorze i przeszedł do historii. Porsche 917K "Salzburg No.23", 1970 jest wyposażony w światło przednie i tylne / światło hamowania i zachwyca prawdziwym do oryginalnego przetwarzania. Samochód Carrera jest indywidualnie kodowany, sterowany cyfrowo i zapewnia prawdziwą przyjemność z jazdy.


Portal Zespołu Szkół Ekonomiczno-Gastronomicznych w Cieszynie - INTERREG Kurs Barmański\nPięcioro wspaniałych uczestniczyło w kolejnej możliwości zdobywania doświadczenia z dziedziny gastronomii. W ramach polsko – czeskiego projektu INNERREG wzięli udział w kursie organizowanym przez AHOL - Střední školu gastronomie, turismu a lázeňství w Ostrave.\nNina Czaja, Ania Strządała, Justyna Stokłosa, Bartek Dąbrowski, Adam Klimosz oraz 9 uczniów z czeskiej strony pod okiem doświadczonych barmanów : Martina Eichenbauma i Milana Tomiczka pilnie uczyli się przez 5 dni, zdobywając zarówno wiedzę teoretyczną jak i praktyczną.\nW ostatnim dniu kursu po ciężkim 3 – częściowym egzaminie wszyscy jednogłośnie stwierdzili, że WARTO BYŁO! trochę się potrudzić: wcześnie wstawać, uczyć się, codziennie pokonywać tyle kilometrów aby zdobyć doświadczenie i Certyfikat CBA ( ČESKÁ BARMANSKÁ ASOCIACE) uznawany na całym świecie.


Premium Floor: Panele układane w jodełkę angielską\nPanele układane w jodełkę angielską\nPonadczasowe i z charakterem, wpisujące się znakomicie w aktualnie najpopularniejsze trendy wnętrzarskie. Panele laminowane ułożone w angielską jodełkę to obecnie najchętniej wybierana przez klientów opcja. Eleganckie i uniwersalne, a przy tym proste w montażu i bardzo trwałe. Pasuje zarówno do wnętrz urządzonych w stylu glamour, retro, jak i nowoczesnym.\nJodełka to zdecydowanie ponadczasowy wzór, wybieramy w wielu pomieszczeniach. Pomimo upływu lat nie straciła na swojej popularności i wielu klientów decyduje się na takie ułożenie paneli, przywołując wspomnienia z dawnych lat, bądź nadając wnętrzu niepowtarzalnego klimatu z nowoczesnym sznytem. Jedyną znaczącą zmianą w trendach wnętrzarskich jest rezygnacja z drewna na rzecz paneli laminowanych, które są doskonałą imitacją naturalnych desek.\nJodełka to ułożenie paneli w charakterystyczny "grzmot". Możemy wyróżnić trzy dostępne na rynku typy ułożenia podłogi:\nJodełkę angielką (klasyczną)\nDzisiaj w pełni skupimy się na charakterystyce jodełki angielskiej, ze względu na jej uniwersalność i ponadczasowy charakter. Podłoga w jodełkę klasyczną układana jest pod kątem prostym z desek o jednakowej wielkości. Aby osiągnąć idealną symetrię, trzeba dopilnować, by krótszy bok panela stykał się pod kątem 90 stopni z dłuższym bokiem drugiej klepki. Sposób ułożenia możemy dopasować do własnych preferencji, lub wielkości powierzchni. Do dużych pomieszczeń lub nowoczesnych apartamentów często stosuje się podwójne ułożenie paneli, jednak nie jest to zasada, a jedynie kwestia estetyczna.\nPanele laminowane Premium Floor idealne na parkiet\nPanele laminowane z kolekcji Maison to wyjątkowa propozycja, która spełni oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów, nadając przestrzeni luksusowego szyku i tworząc subtelne tło dla pozostałych elementów wyposażenia. Stworzony z nich parkiet świetnie sprawdzi się w domu, w intensywnie użytkowanych pomieszczeniach, takich jak korytarz, pokój dzienny czy kuchnia, nadając pomieszczeniu wyjątkowego uroku.\nJodełka klasyczna może być z powodzeniem zastosowana również w obiektach wykorzystywanych do celów komercyjnych. Spełni swoją rolę na przykład w kameralnych sklepach oraz niewielkich biurach, czyli wszędzie tam, gdzie duży nacisk kładzie się na estetykę wykończenia wnętrza oraz trwałość użytych materiałów.\nPanele w jodełkę Maison są doskonałym wyborem ze względu na swoje wyjątkowe parametry techniczne. Klasa ścieralności AC4 świadczy o wysokiej odporności na uszkodzenia mechaniczne. Skutecznie chroni przed odkształceniami, ciężarem i wszelkimi zadrapaniami. Wykonana podłoga będzie cieszyć oko przez lata, o czym zapewnia sam producent, obejmując podłogi dożywotnią gwarancją. Dodatkowo panele w jodełkę Maison wykonane są ze szczególną troską o detale. Stworzone w technologi soft touch mat zapewniają wysoki komfort użytkowania, ich materiał jest przyjemny w dotyku i sprawia wrażenie zawsze ciepłego. Dodatkową charakterystyką naszych paneli jest 4 stronna v-fuga i idealne odtworzenie wzorów naturalnego drewna. Dzięki temu nasz produkt jest trudno rozróżnić od prawdziwej deski. Podłogę można bez problemu zastosować na ogrzewanie podłogowe.\nWięcej informacji o naszej kolekcji Maison znajdziecie na tej stronie https://www.premiumfloor.pl/downloads/20210615093353.pdf\nJodełka angielska — gdzie i jak?\nPrawidłowy montaż to klucz do stylowego wnętrza. Jednak jak układać panele, by klasyczna jodełka wyglądała najlepiej? Panele w jodełkę podwójną doskonale sprawdzą się do dużych, przestrzennych pomieszczeń, nadając im charakteru. W przypadku mniejszych pokoi, taki wzór może wpłynąć negatywnie na wielkość pomieszczenia, wizualnie je pomniejszając. Dlatego lepiej układać panele w pojedyncze rzędy lub można zastosować jasne kolory, które zrównoważą wzór jodełki.\nDąb Belweder — Naturalnie piękne panele podłogowe o klasycznym kolorze. Stana się doskonała podstawa kolorystyczna pod wszelkie aranżacje wnętrza i kolorowe dodatki. Więcej informacji znajdziecie tutaj.\nDąb Wersalski — Wszechstronne panele laminowane o neutralnym kolorze. Dopełnią każde wnętrze, stając się stylową i ponadczasową bazą. Szczegóły znajdują się tutaj.\nKolekcja Maison - jodełka, cegła, drabina, a może mozaika?\nSystem łączenia laminowanych paneli podłogowych z kolekcji Maison został tak zaprojektowany, aby poszczególne elementy z łatwością się łączyły technika "na klik". Dzięki temu zamontowanie parkietu nie sprawia żadnego problemu i może zostać wykonane bez pomocy specjalisty. Ponadto, dekory te ułożyć można nie tylko w uwielbianą przez projektantów wnętrz jodełkę angielską, ale też w inne wzory — cegłę, drabinę lub mozaikę. Daje to szerokie spektrum możliwości w zakresie aranżacji wnętrz. Dekory te są kompatybilne z ogrzewaniem podłogowym, a także posiadają dożywotnią gwarancję producenta. To zaś sprawia, że są godnym polecenia, sprawdzonym i funkcjonalnym rozwiązaniem o nieprzeciętnych walorach wizualnych.\nParkiet Maison – stylowa podłoga dla wymagających\nKolekcja Maison to odpowiedź na potrzeby klientów poszukujących idealnej podłogi do nowo wybudowanego domu lub remontowanego mieszkania. Parkiety układane w jodełkę, wzór cegły, drabiny lub mozaiki to subtelny sposób na podkreślenie charakteru wnętrza. Laminowane panele Premium Floor nie tylko do złudzenia przypominają prawdziwe, dębowe drewno — są też bardzo trwałe, więc przy prawidłowym użytkowaniu przez długie lata zachowują swój blask.


Najładniejsze domy na świecie – oto 10 prawdziwych dzieł sztuki - ELLE Decoration\nfot. Sławomir Ślusarczyk, BXB studio, Luke Skyvideo\nNajładniejsze domy na świecie – niesamowite projekty\n1. Małopolska Chata Podcieniowa, projekt BXBstudio\n2. Dom Chmura, projekt McBride Charles Ryan\n3. From the Garden House, projekt KWK Promes Robert Konieczny\n4. Shaw House, projekt Patkau Architects\n5. Stacking Green House, projekt Vo Trong Nghia Architects\n6. 747 Wing House, projekt David Randall Hertz\n7. Open House, projekt XTEN Architecture\n8. Oak Pass House, projekt Walker Workshop\n9. Arka Koniecznego, KWK Promes Robert Konieczny\n10. Andrew Road Singapur, projekt A D Lab\nJak wyglądają najładniejsze domy na świecie? Poznaj prawdziwe architektoniczne perełki – zebraliśmy zarówno minimalistyczne, jak i zupełnie ekstrawaganckie projekty.\nNajciekawsze domy świata zdobywają nagrody i światowe uznanie na wielu konkursach poświęconych architekturze. Pośród 10 najładniejszych domów, które wybraliśmy, aż 3 z nich znajdują się w Polsce – są to projekty docenione przez uznanych jurorów. Jak ci się podobają?\nŚwiatowa architektura bez wątpienia zaskakuje – chociaż minimalizm i szkło zdają się dominować, nie da się ukryć, że każdy z zaprezentowanych projektów charakteryzuje się oryginalnością. Co równie istotne, nie wszystkie spośród najładniejszych domów na świecie posiadają ogromną powierzchnię – jeden z budynków, który znalazł się w naszym zestawieniu, został zaprojektowany z myślą o zaledwie jednym mieszkańcu!\nCechą wspólną wielu projektów zebranych w rankingu jest skupienie się na otaczającej budynek naturze. Wielu architektów dąży do tego, aby powstały budynek nie ingerował w przyrodę, a co więcej – czerpał z niej, uzupełniaj ją i z nią współegzystował. Co sądzisz o takim podejściu? Jak to wygląda w praktyce? Sprawdź, który z najpiękniejszych domów na świecie wywrze na tobie największe wrażenie.\nWedług międzynarodowego konkursu Global Architecture & Design Awards 2021 najpiękniejszym domem na świecie jest willa, która znajduje się… w Polsce!\nCzym budynek się wyróżnia? Jak tłumaczą architekci odpowiedzialni za zwycięski projekt: „Małopolska Chata Podcieniowa to dom designerski, ale jednocześnie trwały i ponadczasowy, bo zakorzeniony w tradycji. Wierzymy w BXB studio, że dzięki temu jest on czymś więcej niż tylko nowoczesnym budynkiem”. Połączenie tradycji z nowoczesnością okazało się strzałem w dziesiątkę.\nDom robi niesamowite wrażenie także za sprawą malowniczej działki, na której się znajduje. Otwarta, przeszklona przestrzeń, dzięki której domownicy mogą podziwiać piękny widok, z pewnością dodaje całości przytulnego charakteru.\nDom w kształcie chmury? Pomysł może wydać się surrealistyczny, tymczasem dzięki wyjątkowej architektonicznej wyobraźni ten ekscentryczny pomysł został wprowadzony w życie. Dom przypominający chmurę można zobaczyć w Australii.\nCo ciekawe, od ulicy budynek prezentuje się niepozornie – niczym nie wyróżnia się spośród sąsiadujących domów. Dlatego też mógł zostać wybudowany na zwyczajnym osiedlu, jakich setki w okolicy.\nJednak, gdy tylko spojrzymy na budynek z ogrodu, możemy dostrzec opływowe kształty, układające się w kształt chmury. Elementy, które ją tworzą, zostały nadbudowane na istniejącym już wcześniej typowym, jednorodzinnym domu. Rozbudowano go w doprawdy niecodzienny sposób – dzięki „chmurze” dom zyskał dodatkową strefę dzienną i powiększył swoją powierzchnię.\nCałość nie tylko zachwyca oryginalnym konceptem, ale i subtelnym połączeniem drewna i szkła – dom zarówno nawiązuje do tradycji, jak i nowoczesności. Modernistyczna wydaje się zwłaszcza, utrzymana w głębokiej czerwieni, część jadalna.\nKolejny polski projekt, który zdobył uznanie na całym świecie! Budynek From the Garden House wygrał konkurs Archello BEST OF 2021. Jeden z najpiękniejszych domów na świecie powstał w nietypowych warunkach.\nZwykle najpierw wznosi się budynek, a dopiero potem planuje ogród. W tym przypadku było inaczej – „Rozległy ogród był dla nas elementem zastanym, na który mieliśmy minimalny wpływ, dlatego potraktowaliśmy go jak element naturalny, którego się nie wybiera. Stąd nazwa projektu, bo z ogrodu ten dom wynika” wyjaśniają architekci.\nBez wątpienia stworzenie tak niesamowitego projektu i jednoczesne nienaruszenie ogrodu stanowiło wyzwanie. Jednak, polscy architekci z pewnością mu sprostali – przepiękny dom zachwyca nie tylko oryginalnym designem, ale i praktycznymi rozwiązaniami. Budynek czerpie energię z alternatywnych źródeł – stanowi niemalże samowystarczalny organizm.\nZnajdujący się w Kanadzie Shaw House to prawdziwa willa marzeń dla minimalistów. Na wskroś prosty, pozbawiony wielu dodatkowych elementów budynek wydaje się wręcz ascetyczny.\nJednak, takie wrażenie sprawia tylko jego widok z zewnątrz. W środku nie brak ekstrawagancji – na dachu domu znajduje się przeszklony basen. Dno basenu jest jednocześnie sufitem w korytarzu domu, dzięki czemu możesz z zachwytem spoglądać na pływających ludzi czy też zachwycać się światłem, które – przepuszczone przez wodę – tworzy niesamowity efekt.\nCo interesujące, ten wyjątkowy budynek został stworzony z myślą o… jednym domowniku. Nie da się ukryć, byłaby to wyjątkowa kawalerka.\nZnajdujący się w Wietnamie budynek zachwyca swoją oryginalnością, a zarazem jest prosty i nieprzekombinowany. Dom niemalże w całości jest utrzymany w bieli, świetnie kontrastującą z bogatą roślinnością, która stała się nieodzowną częścią projektu. Jak to możliwe? Pomiędzy kondygnacjami umieszczono rośliny, przy czym zadbano o to, aby mogły swobodnie się rozrastać.\nGęsta, bogata roślinność nie tylko pełni funkcje estetyczne – dzięki niej powietrze zostaje oczyszczone. Co więcej, rośliny chronią przed promieniami słonecznymi i hałasem, co w tak gęsto zaludnionym mieście jak Wietnam, staje się wyjątkowo istotne.\nStacking Green House to przykład domu, w którym połączono miejski minimalizm z dzikością natury. Efekt zaskakuje!\nCoraz popularniejszy staje się program „Najbardziej niezwykłe domy świata”, który można obejrzeć na platformie Netflix. Architekt Piers Taylor wraz z Caroline Quentin zwiedzają świat i znajdują najbardziej nietypowe, budzące zachwyt budynki.\nProjekt 747 Wing House znalazł się w jednym z pierwszych odcinków programu. Nic dziwnego – przyciąga uwagę nie tylko przepięknym, oryginalnym designem. Wyróżnia go coś jeszcze – do budowy domu wykorzystano skrzydła i stery ogonowe Boeinga 747. Ze względu na użycie części samolotu, dom ma wyjątkowo futurystyczny charakter, jednak otaczająca go natura i rozciągający się widok na Malibu świetnie przełamują ten efekt. Jednak, żeby go osiągnąć, potrzeba było nie tylko wiele pracy, ale i pozwoleń – zbudowanie domu z części Boeninga nie było łatwe.\nUltranowoczesne projekty do ciebie nie przemawiają? Sprawdź najpiękniejsze zamki w Polsce i wybierz się na wyjątkową wycieczkę z historią w tle.\nNowoczesna rezydencja znajdująca się na hollywoodzkich wzgórzach robi wyjątkowe wrażenie. Jak sugeruje nazwa, dom jest „otwarty” na wszystko to, co wokół niego. I to dosłownie – właściwie trudno wskazać, gdzie zaczyna się jego wnętrze, a gdzie zewnętrze. Otaczająca go natura wręcz przenika do środka.\nOpen House zaliczany jest do najpiękniejszych willi świata. Dlaczego? Na dachu budynku znajduje się rozległy basen oraz jacuzzi, z którego można podziwiać przepiękny krajobraz. Budynek bez wątpienia jest luksusowy i na wskroś nowoczesny, chociaż nie brakuje mu uroku – wszystko za sprawą elementów związanych z przyrodą, które znajdują się w każdym pomieszczeniu budynku.\nJeśli marzysz o odpoczynku w podobnie luksusowych wnętrzach – chociaż przez weekend – poznaj najpiękniejsze hotele w Polsce i zaplanuj wyjątkowe wakacje. Zasługujesz na relaks w najlepszych warunkach!\nKolejny budynek, w którym skupiono się na ukazaniu koegzystencji z naturą. Jednym z największych walorów domu Oak Pass House jest… rosnący w pobliżu dąb. Rozłożyste gałęzie wielkiego, majestatycznego drzewa odbijają się w pobliskim basenie, co tworzy niesamowity efekt.\nI tym razem, podczas projektowania wzięto pod uwagę rosnącą na działce naturę. Dom, który powstał, w pełni dostosowuje się do ukształtowania terenu i w żaden sposób nie narusza krajobrazu.\nNatura przepięknie komponuje się z przeszklonym, minimalistycznym projektem. Budynek, chociaż przyjmuje kształt bryły i bez wątpienia ma nowoczesny charakter, jednocześnie jest wyjątkowo przytulny.\nKolejny projekt architekta Roberta Koniecznego i tym samym następny, znajdujący się w Polsce budynek, który otrzymał miano najpiękniejszego domu na świecie. W 2017 roku projekt wygrał prestiżowy konkurs Design Awards oraz został uznany za najlepszy budynek świata na World Architecture Festival.\nBez wątpienia „Arka” jest oryginalnym projektem – dom wygląda tak, jak gdyby wisiał w powietrzu. Podtrzymują go ukryte pale, co sprawia, że tak właściwie budynek jest mostem. Pomiędzy palami może przepływać deszcz czy zgromadzony na zboczu gór topniejący śnieg. Surowy, nowoczesny budynek otacza piękna, beskidzka natura, którą można podziwiać z długiego tarasu lub przeszklonego salonu.\nCo istotne, niesamowita estetyka projektu łączy się z funkcjonalnością. Jak podkreśla twórca Arki, zadbano o bezpieczeństwo domowników – do budynku prowadzi platforma działająca niczym „most zwodzony”, co sprawia, że nieproszeni goście nie mają możliwości dostania się do środka.\nWymarzona willa dla miłośników nowoczesnych rozwiązań. Pełna skosów bryła wydaje się ekscentryczna, choć zgaszone kolory delikatnie łagodzą pełen ekspresyjności i dynamizmu efekt.\nRezydencja znajduje się w miejscu, w którym trudno o ciszę i spokój – właśnie dlatego część sypialnia znajduje się… pod ziemią. Dzięki temu rozwiązaniu zapewniono domownikom jak najwięcej intymności i prywatności. Widać więc, że nawet najładniejsze domy na świecie nie są pozbawione funkcjonalności – architekci zadbali o to, aby odpowiedzieć na potrzeby domowników.\nPodświetlony basen i liczne przeszklenia nie tylko świetnie się prezentują, ale również dodają całości luksusu. I w tym przypadku nie brak natury – bogata roślinność świetnie komponuje się z minimalistycznym stylem budynku.\ndom architektura domy\nMałopolska Chata Podcieniowa z nagrodą Rethinking the Future Awards. Najpiękniejszy dom na świecie stanął pod Krakowem - ELLE Decoration\nNa ELLE Decoration czytaj o trendach wnętrzarskich, dekoracjach, architekturze, ciekawych wystrojach wnętrz, poradach dla domu, mieszkania i ogrodu, i innych inspiracjach.


Marcin Prokop pokazał zdjęcie ze szkolnej ławy. Nawiązał do nauki zdalnej - Dzień Dobry TVN\n1 września 2021, 10:23 Aktualizacja: 1 września 2021, 14:49\nNowy rok szkolny zapowiada się inaczej od poprzedniego, w którym z powodu pandemii koronawirusa lekcje odbywały się online. Powrót do szkoły nie oznacza jednak, że nauka zdalna na pewno nie powróci. Jak poinformował minister edukacji Przemysław Czarnek, decyzja o przejściu na tryb zdalny będzie należała do dyrektorów placówek. W razie konieczności będzie także możliwość kierowania całej klasy na kwarantannę, dzięki czemu pozostali uczniowie będą mogli dalej kontynuować naukę w trybie stacjonarnym.\nMarcin Prokop o rozpoczęciu roku szkolnego - "Trzymam kciuki"\nZ okazji rozpoczęcia roku szkolnego, Marcin Prokop zamieścił post, w którym przesyła słowa wsparcia dla uczniów oraz ich rodziców. Nauka zdalna bez wątpienia odcisnęła piętno na dzieciach, które nie miały kontaktu z rówieśnikami. W nowym roku szkolnym lekcje będą odbywały się stacjonarnie, co po tak długiej przerwie z pewnością będzie wiązało się z dodatkowym stresem. Dziennikarz w zabawny sposób odniósł się do tego problemu. Prowadzący Dzień Dobry TVN napisał:\nNo i jak tam, gotowi na powrót do szkoły? ?trzymam za was (i waszych rodziców) kciuki, żeby pierwsze dni w klasie, po rocznym siedzeniu w domu przed komputerem, nie przypominały lądowania na marsie, gdzie jest obco i dziwnie, a wszyscy wokół zachowują się jak kosmici. I nie zapomnijcie worka z kapciami na zmianę, bo was woźna nie wpuści. ??\nPod postem pojawiły się komentarze od fanów, którzy również podzielili się swoimi spostrzeżeniami z rozpoczęcia roku szkolnego. "Generalnie 1 września to rodzice się cieszyli, a dzieci niekoniecznie . Ten rok jest zdecydowanie inny: (mam nadzieję że lepszy!) rodzice się cieszą i dzieci również. Oby tak zostało! Oby nam się mnożyło to i owo ?", "Woźna...druga najważniejsza osoba w szkole...zaraz po dyrku?", " Pytanie jak długo będzie realnie chodzenie do szkoły, bo mam wrażenie, że za długo ten stan nie potrwa i znowu dzieci będą w domu ...", "Kuzynka mówiła, że dzisiaj nie idzie bo 'Facetka' mówiła, że raz można nie być w semestrze ?", " Powodzenia dla dzieci i rodziców ?Na szczęście już mam za sobą szkołę ? Moje dzieci już dorosłe ?" – pisali internauci.\nZoacz wideo: Braki nauczycieli w polskich szkołach


Ulica Emancypantek - Lublin - mapa Lublina z ulicami\nAktualnie wyświetlana jest mapa Lublina, Ulica Emancypantek\nLublin, Ulica Emancypantek\nUlica Emancypantek położona jest na mapie Lublina 2.8 km od centrum. Kod pocztowy PNA dla tej ulicy to 20-636. W tej miejscowości znajduje się jeszcze 1370 ulic(e). Ulica Emancypantek jest jeszcze w 2 innych miejscowościach. Położenie GPS centralnego punktu to (22.5325 E, 51.2354 N)\nUlica Emancypantek w pozostałych 2 miejscowościach:\nPRUSZKÓW Emancypantek * LUBLIN Emancypantek *\nKrakowskie Przedmieście Lublin * Juliana Fałata Lublin * Bajkowa Lublin * Morsztynów Lublin * Górna Lublin * Bławatkowa Lublin * Kminkowa Lublin * Żniwna Lublin * Jemiołuszki Lublin * gen. Leona Berbeckiego Lublin *