W obiektywie Karola Beyera. Boks, wojna i miłość Szapsy Rotholca Zagłuszarka Wolnej Europy Dworek na Czerniakowie Marka Karpińskiego - PDF\nW obiektywie Karola Beyera. Boks, wojna i miłość Szapsy Rotholca Zagłuszarka Wolnej Europy Dworek na Czerniakowie Marka Karpińskiego\nDownload "W obiektywie Karola Beyera. Boks, wojna i miłość Szapsy Rotholca Zagłuszarka Wolnej Europy Dworek na Czerniakowie Marka Karpińskiego"\n1 Boks, wojna i miłość Szapsy Rotholca Zagłuszarka Wolnej Europy Dworek na Czerniakowie Marka Karpińskiego Tour de Praga Kawa po warszawsku Kordiana Tarasiewicza Spacer z Markiem Nowakowskim cena 6, 50 zł (w tym 8% VAT) nr 3 (2240) marzec 2012 W obiektywie Karola Beyera Słychać nas na 101 FM\n3 W numerze: 4 Kronika 6 Dwugłos o naszym mieście po Warszawie czasów młodości z Markiem Nowakowskim spaceruje Stanisław Bukowski 9 Z notatnika miastoluba Marii Terleckiej 10 Architektura jest sztuką dialogu rozmowa Grzegorza Buczka z architektem Bohdanem Paczowskim HISTORIA 12 Wielka zagłuszarka, czyli jak zagłuszano Radio Wolna Europa Mariusz Prządak 15 Kto pamięta Adolfinę Bertę Pfeiffer? pyta prof. Jerzy Kochanowski 18 Boks, wojna i miłość losy Szapsela Rotholca przedstawiają Robert Gawkowski i Jarosław Rokicki 21 W małym dworku na Czerniakowie prof. Marek Karpiński 26 Zapomniani władcy Warszawy Jarosław Zieliński z cyklu Collegium Varsoviense LUDZIE I SŁOWA 28 Wyprawa w przeszłość prof. Kwiryna Handke DLA SWOJEGO MIASTA 30 Skarpa dla zakochanych Ewa Szafranowicz 31 Tour de Praga 2012 uczestnicy warsztatów dziennikarsko- -przewodnickich podążają śladami Olgierda Budrewicza po warszawskiej Pradze Elektroniczna wersja STOLICY: Portret kobiety w atelier, około 1855 r. Fot. Karol Beyer/Muzeum Narodowe w Warszawie ROZMOWA STOLICY 36 Kawa po warszawsku z Kordianem Tarasiewiczem, nestorem warszawskich przedsiębiorców i varsavianistą, rozmawia Tatiana Hardej KULTURA 40 Zawód: fotograf Danuta Jackiewicz o Karolu Beyerze z okazji promocji poświęconego mu albumu i wystawy 44 Notatnik warszawski 48 Film i historia Sebastian Pawlina 50 Liczy się tylko sztuka ze Stefanem Sutkowskim, dyrektorem Opery Kameralnej, rozmawia Ewa Solińska 52 Varsaviana 53 Czekając na wariata Agnieszka Czapla o Janie Rodzeniu, kierowniku warszawskiego Klubu Księgarza 55 Listy od Czytelników 57 Flesz Andrzeja Kałuszki 58 Warszawa na starej fotografii Jarosława Zielińskiego Adres Redakcji: al. Stanów Zjednoczonych 23/1, Warszawa tel , tel./faks Wydawca: EKBIN Redaktor naczelna: Ewa Kielak-Ciemniewska Zastępca redaktor naczelnej: Jarosław Zieliński Sekretarz redakcji: Dorota Czermińska Asystent sekretarza redakcji: Natalia Grzywalska Poprzednie nu me ry War szaw skie go Ma ga zy nu Ilu stro wa ne go STO LI CA moż na na być w Domu Spotkań z Historią przy ul. Karowej 20, w księgarni im. Bolesława Prusa przy Krakowskim Przedmieściu 7 i Księgarni Naukowej przy ul. Solidarności 83/89 Stale współpracują: Grzegorz Buczek, Elżbieta Ciborska, Paweł Elsztein, Jacek Fedorowicz, Jacek Głuski, Tadeusz Górny, prof. Kwiryna Handke, Tatiana Hardej, Andrzej Kałuszko, Michał Klubiński, Krystyna Kolińska, Katarzyna Komar- -Michalczyk, Michał Krasucki, Jan Tomasz Lipski, Tomasz Markiewicz, Ryszard Mączewski, Marcin Mierzejewski, Krzysztof Mordyński, Jacek Olecki, Przemysław Pasek, Sebastian Pawlina, Norbert Piwowarczyk, Paweł Stala, Janusz Sujecki, Tadeusz Wł. Świątek, Maria Terlecka. Zdjęcia: Magdalena Hajnosz, Andrzej Kałuszko, Norbert Piwowarczyk, Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, Archiwum Państwowe m.st. Warszawy, archiwum STOLICY Promocja: Paweł Ciemniewski stolica.pl Projekt graficzny: Ryszard Kajzer Skład i łamanie: Magdalena Hajnosz Druk: Zakłady Graficzne TAURUS Tekstów niezamówionych Redakcja nie zwraca, teksty do druku przyjmujemy tylko w formie elektronicznej. Copyright STOLICA ISSN\n4 Kronika miesiąca 4 Ze względu na zły stan techniczny nadzór budowlany wydał decyzję o zamknięciu wszystkich obiektów sportowego klubu Gwardia. Zakaz użytkowania będzie obowiązywać do czasu usunięcia uchybień poinformowała Alina Celińska, wicedyrektor stołecznego Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Gwardia ma na to czas do końca roku. Słynący z ciasnoty, nieczynny od trzech lat terminal Etiuda na Okęciu znowu przyjmie podróżnych. Władze Lotniska Chopina zdecydowały, że w czasie Euro 2012 Etiuda będzie wspomagać główny terminal, bo ten mógłby nie pomieścić wszystkich przylatujących i odlatujących kibiców. Konstancińską oczyszczalnię ścieków kupiła od fińskiego koncernu papierniczego Metsä Tissue francuska firma Saur. Zapowiada rozbudowę przestarzałego zakładu, tak by mógł obsługiwać całą gminę, w tym także tereny likwidowanej papierni, na których może wyrosnąć nowe osiedle. Pod koniec stycznia został otwarty kompleks sportowy przy ulicy Wiertniczej, największa inwestycja dzielnicy Wilanów ostatnich lat. Pływalnia z sześciotorowym 25-metrowym basenem i brodzikiem oraz wielofunkcyjna hala sportowa, połączona podziemnym tunelem z pobliską szkołą, kosztowały w sumie 28 mln zł. Budowa zaczęła się w 2009 r. Uczniowie korzystają z obiektów od września; basen będzie niebawem dostępny także dla mieszkańców. Francuska sieć supermarketów Auchan chce otworzyć trzy galerie handlowe w podwarszawskich miejscowościach: Piasecznie, Wiązownie i Łomiankach. Galeria w Łomiankach zostanie oddana do użytku już pod koniec tego roku. Tanie linie lotnicze Wizzair będą strategicznym partnerem nowego podwarszawskiego lotniska w Modlinie. Już 18 lipca przewoźnik przeniesie tam wszystkie swoje loty z Okęcia; Wizzair lata z Warszawy do dziewiętnastu miast w Europie. Zdaniem przedstawicieli przewoźnika bilety mogą być teraz tańsze o proc., ponieważ za starty i lądowania w Modlinie Wizzair zapłaci mniej niż na Okęciu. Inny tani przewoźnik Ryanair też zapowiedział uruchomienie pierwszego połączenia z Modlina już od lipca. Obie linie ostro konkurują z sobą o pasażerów. Panie Profesorze 200 lat! Polityk, dziennikarz, pisarz, historyk, więzień Auschwitz, żołnierz Armii Krajowej, działacz Polskiego Państwa Podziemnego, uczestnik Powstania Warszawskiego, minister spraw zagranicznych, sekretarz stanu w kancelarii premiera, pełnomocnik do spraw dialogu międzynarodowego... I długo jeszcze można byłoby wymieniać, bowiem życiorysem Władysława Bartoszewskiego który 19 lutego obchodził uroczyście na Zamku Królewskim 90. urodziny dałoby się obdzielić kilkanaście osób. W uroczystości urodzinowej uczestniczyli m.in. prezydent i premier, marszałkowie Sejmu i Senatu, prominenci świata kultury, nauki i najbliższa rodzina Profesora. Prezydent Bronisław Komorowski, wręczając Bartoszewskiemu medal z jego wizerunkiem i napisem: Temu, który odważył się być niepokorny, przypomniał słowa wypowiedziane niegdyś przez Jana Nowaka-Jeziorańskiego, iż nie zna człowieka, który miałby tak bogaty i piękny życiorys, a premier Donald Tusk w swoim przemówieniu nazwał Profesora naszym dobrem narodowym i naturalnym drogowskazem. Moja recepta na życie jest receptą umiarkowanego realisty-optymisty, lubię życie i lubię ludzi, lubię ludzi takimi, jakimi są wyznał w swoim wystąpieniu sam Bartoszewski. Przypomniał, że jedna z jego książek nosi tytuł Warto być przyzwoitym, dodając, że zdania na ten temat nie zmienił. Trzeba rozróżniać pojęcia wartości i opłacalności mówił Jubilat. Na pewno warto być przyzwoitym, a czy to się dorywczo opłaca, to już zupełnie inna sprawa żartował. Stwierdził też, że życie nie musi być łatwe, byleby nie było nudne. Jego na pewno nudne nie jest. Podczas uroczystości odczytano fragmenty listów gratulacyjnych od prezydentów Francji, Austrii i Izraela, a także kanclerz Niemiec. Wzór dla młodych Europejczyków; człowiek honoru, uosabiający gotowość do pojednania tak napisali o Władysławie Bartoszewskim przywódcy. Życzenia w telegramie gratulacyjnym przekazał też papież Benedykt XVI. W trakcie trwającej półtorej godziny uroczystości wystąpiła Aga Zaryan. Sto lat w zmienionej na dwieście lat wersji zaintonował Sebastian Karpiel-Bułecka z zespołu Zakopower. Fot. A.Ring\n5 Rynek nieruchomości Klient nasz pan Według raportów analityków rynku, Warszawa opiera się skutkom kryzysu lepiej niż wiele innych miast europejskich. Polska stolica przesuwa się na wyższe pozycje w rankingach miast atrakcyjnych dla inwestorów, coraz więcej nowych spółek i marek handlowych lokuje się nad Wisłą, powoli wzrasta zatrudnienie w sektorze wysoko wyspecjalizowanych usług. Choć wszyscy zgadzają się, że nie wiadomo, co przyniesie najbliższa przyszłość, to jednocześnie wskazują na oznaki rosnącej po okresie zastoju aktywności na rynku nieruchomości, zwłaszcza w sektorze wynajmu biur i transakcji gotowych biurowców (w 2011 r. właścicieli zmieniło 18 biurowców), a także sprzedaży mieszkań. Warszawa jest największym i najbardziej rozwiniętym rynkiem nieruchomości w Polsce, ale w porównaniu z europejskimi metropoliami, takimi jak Paryż (54 mln m 2 powierzchni biurowej), Londyn (Central London 20 mln m 2 ), Mediolan (12 mln m 2 ) czy Wiedeń (10 mln m 2 ), nadal jesteśmy we wczesnej fazie rozwoju i gonimy największe miasta. Według CBRE, Warszawa znajduje się na drugim miejscu w Europie po Paryżu (1,5 mln m 2 ) i przed Moskwą (500 tys. m 2 ) pod względem ilości metrów kwadratowych biur pozostających w budowie m 2, które mają zostać oddane do użytku w latach Deweloperzy zachęceni rosnącym popytem wznowili budowę zamrożonych projektów i rozpoczęli nowe. Dotyczy to również budowy mieszkań. W ubiegłym roku odnotowano widoczny wzrost liczby sprzedanych mieszkań, zwłaszcza tych nr 3 marzec 2012 Rezydencja Kaliska na Ochocie mniejszych (około 50 m 2 ), co świadczy o bardziej realistycznej ocenie przez nabywców własnej kieszeni i zdolności kredytowej. Rynkowi sprzyjał też kończący się niestety program Rodzina na swoim. Deweloperzy dostosowują więc swoją ofertę do możliwości kupujących, spełniają także ich wymagania dotyczące wykańczania mieszkań pod klucz. Nowe projekty wprowadzają nie tylko warszawscy liderzy rynku Dom Development i Dolcan, ale i ci spoza Warszawy np. Echo Investments i Rogowski Development. Nadal też zainteresowaniem cieszą się najbardziej luksusowe apartamenty. Są firmy, które mają w jednym projekcie propozycje dla różnych segmentów rynku. LC Corp. w Rezydencji Kaliska na starej Ochocie u zbiegu ulic Kaliskiej i Niemcewicza wśród 94 mieszkań zapewnił w ofercie zarówno studia od 40 m 2, jak i mieszkania ponad 70-metrowe, a także dwupoziomowe luksusowe apartamenty o charakterze penthouse, o powierzchni 270 m 2 i wysokości do 3 m, z dostępem do rozległych tarasów. Aby uatrakcyjnić swoją ofertę, deweloper wraz z RedNet Dom Sp. z o.o. przygotował propozycję oddawania mieszkań pod klucz w czterech atrakcyjnych cenowo programach: Silver, Gold, Platinum i Individual. Choć mieszkania na rynku były już wcześniej, jak podkreślają przedstawiciele dewelopera, 50 proc. wszystkich transakcji dokonano w 2011 r. Czy ten trend utrzyma się mimo wejścia w życie dyrektywy bankowej zaostrzającej przyznawanie kredytów? Miejmy nadzieję, że tak, wszak rynek nieruchomości jest najczulszym barometrem sytuacji gospodarczej. Mecz piłkarski o Superpuchar Polski między Wisłą a Legią, który miał się odbyć na Stadionie Narodowym 11 lutego, nie został rozegrany. Zastrzeżenia do bezpieczeństwa stadionu miały policja, straż pożarna i sanepid. Spadkobiercy rodziny Zamoyskich, dawnych właścicieli Pałacu Błękitnego przy Senatorskiej i ponad 1 ha działki, która po wojnie stała się częścią Ogrodu Saskiego, odzyskali decyzją prezydent Hanny Gronkiewicz-Waltz swój dawny pałacowy ogród oraz teren zajmowany do wybuchu wojny przez oficyny Pałacu Błękitnego. Nie na Mokotowie, ale w rejonie Okęcia Politechnika Warszawska zbuduje swoje ultranowoczesne laboratorium Centrum Zaawansowanych Technologii i Materiałów. Uczelnia ściga się z czasem budynek musi postawić do końca 2015 r., bo inaczej straci ponad 350 mln zł dotacji z Unii. W marcu rozstrzygniemy przetarg na pracownię, która zaprojektuje budynek. Liczymy na to, że do końca roku uda się nam zdobyć potrzebne zgody i zaczniemy pierwsze prace powiedział Marek Marchut z Politechniki. Ponad połowa warszawiaków nadal pozytywnie ocenia prezydent Hannę Gronkiewicz-Waltz, ale po roku od powtórnego wyboru na fotel prezydenta stolicy z jej rządów zadowolonych jest aż o 13 proc. mniej mieszkańców. Spadek jej popularności zbiega się z gorszymi wynikami Platformy Obywatelskiej w całym kraju. 13 lutego rakieta Europejskiej Agencji Kosmicznej wystrzelona z Gujany Francuskiej wyniosła w kosmos pierwszego polskiego satelitę, skonstruowanego przez studentów Politechniki Warszawskiej we współpracy z Centrum Badań Kosmicznych PAN. Głównym zadaniem PW-Sata jest przetestowanie systemu deorbitacji, tj. skrócenia życia zużytych satelitów poprzez kontrolowane spalanie ich w atmosferze, co rozwiązałoby narastający problem groźnych kosmicznych śmieci, których już tysiące krąży po orbicie. Inwestor, spółka Konstancin Real Estate Management, który zrównał z ziemią jedną z najcenniejszych willi Konstancina Julisin musi ją odbudować. Za samowolę odpowie też przed sądem. Sprawcom grozi nawet do pięciu lat więzienia. Tak poważne konsekwencje nie dotknęły wcześniej żadnego niszczyciela zabytków w Warszawie i okolicach. Kronika miesiąca 5\n6 Kronika miesiąca 6 Ministerstwo Skarbu Państwa wystawiło na sprzedaż spółkę Meble Emilia. Zainteresowane firmy mają czas na składanie ofert do 19 marca. To ponowna próba prywatyzacji spółki do przetargu ogłoszonego pod koniec 2011 r. nikt się nie zgłosił. Jeżeli tym razem znajdzie się chętny, przejmie kontrolę nad firmą z dość znaną marką i z 12 sklepami ulokowanymi głównie w Warszawie i okolicach. Najbardziej znany jest przeszklony pawilon przy ul. Emilii Plater, w którym meble sprzedawane są od 40 lat. Robot pirotechniczno-bojowy, taktyczny robot miotany, wyrzutnik pirotechniczny, przenośny rentgen oraz pojazdy patrolowe trafiły do Straży Granicznej i celników zabezpieczających ruch podróżnych na Lotnisku Chopina. Sprzęt za ponad 2,2 mln zł przekazał wojewoda mazowiecki. Straż Graniczna i Izba Celna otrzymały także metalowe szafy na broń oraz po trzy jednoosobowe żyroskopowe dwukołowce Segway. Tramwaje Warszawskie przymierzają się do budowy zajezdni na Annopolu niedaleko Trasy Toruńskiej. Według wstępnych szacunków ma ona kosztować mln zł i pomieścić długich składów (takich jak nowe swingi). W obecnej zajezdni na Szmulkach Tramwaje chcą wystawiać zabytkowe wagony. 21 lutego Hanna Gronkiewicz-Waltz wydała zgodę na rozegranie pierwszego meczu piłkarskiego na Stadionie Narodowym. 29 lutego na murawę wybiegły reprezentacje narodowe Polski i Portugalii. Decyzję o wydaniu zgody na imprezę jak zwykle podjęliśmy na podstawie opinii służb, w tym pozytywnej opinii policji mówiła prezydent. Rzecznik stołecznej policji zapewniał, że problemy z łącznością, które storpedowały rozegranie meczu o Superpuchar Wisła Legia, zostały usunięte. Sąd administracyjny zarzucił Ratuszowi rażące naruszenie prawa przy uchwalaniu strategii planistycznej terenów po zakładach Ursus. Nie wzięto bowiem pod uwagę dotychczasowego ich przeznaczenia oraz uzbrojenia, a także własności gruntów, na których prowadzą działalność przedsiębiorcy. Urząd m.st. Warszawy wciąż planuje tutaj gigantyczne osiedle, które zwiększy liczbę mieszkańców dzielnicy o połowę, choć na terenie byłej fabryki funkcjonuje 100 firm i pracuje 2 tys. osób. Fot. M. Hajnosz Dwugłos o naszym mieście Marek Nowakowski: Obaj jesteśmy warszawiakami. Z tym, że z dwóch stron miasta. Ty z Mokotowa, ja, nieco gorszy, z przedmieścia, z Włoch. Chodząc po Warszawie, wielokrotnie myślałem o tym, w jaki sposób chciałbym z tobą o niej porozmawiać. A chodzę po Warszawie dość dużo i Warszawa mieni mi się różnymi obrazami, tak jakbym chodził po mieście, które odkrywa inne miasto. A to inne miasto odkrywa mi jeszcze inne miasto. Nie jestem historykiem, który przypomina sobie, co czytał o konkretnych ulicach czy budynkach. Widzę Warszawę taką, jaką kiedyś znałem. Jej już nie ma. Właściwie nie ma jej trzech, a może i czterech wcieleń. I o to właśnie mi chodzi. Bo patrz. Ty wychodzisz od siebie z Puławskiej. I co widzisz? Nie teraz. Jaka Warszawa ci się odsłania? Z dzieciństwa, młodości O Warszawie z MARKIEM NOWAKOWSKIM rozmawia Stanisław Bukowski Marek Nowakowski i Stanisław Bukowski Stanisław Bukowski: Idę Narbutta do Puławskiej. I słyszę odgłos kopyt koni dorożkarskich. M.N.: To niebywałe. Bo ja, gdy sięgam pamięcią wstecz, też słyszę odgłos końskich kopyt. Kojarzy mi się on z ulicą Lwowską, gdzie na rogu z Koszykową był postój dorożek. Zniknął w drugiej połowie lat 50. Byłoby to zbyt symboliczne, gdybym powiedział, że po Październiku, ale mniej więcej w tym czasie. Drugi znany mi postój znajdował się na Brzeskiej róg Ząbkowskiej. Stało tam zwykle pięć, sześć dorożek. To piękny odgłos ten stuk kopyt. Szczególnie wieczorem, jak padał deszcz i stuk zmieniał się w kląskanie. W stuk, który miał w sobie coś miękkiego. Zwłaszcza że było wówczas dużo bruku. Targowa, Kawęczyńska Myślę, że tak samo było na Mokotowie.\n7 St.B.: Oczywiście, na Narbutta i Puławskiej nie położono przecież jeszcze asfaltu. M.N.: To była nieco ekskluzywna dzielnica. Ulica Narbutta pozostała w kształcie przedwojennym. Domy, nie całkiem zniszczone, stanowiły przykład nowoczesnego budownictwa końca lat 30. Piękne, szerokie okna weneckie, zdobione fasady. St.B.: A później, gdy dorożki zaczęły zastępować nieliczne z początku samochody, słychać było odgłos kopyt koni ciągnących duże wozy, platformy. M.N.: Mamy więc wspólne wspomnienia dźwiękowe. Do tych platform, ciągniętych przez duże konie, perszerony albo konie belgijskie, były podwieszone beczki z piwem. Beczki drewniane, ciemne, brązowe, teraz zastąpione przez jasne beczki metalowe. Niektóre z nich miały napisy Haberbusch i Schiele. A czy pamiętasz na Mokotowie małe prywatne sklepiki? Było ich dużo, nawet do lat 80. Na Grochowie przetrwał jeden z napisem sklep chrześcijański. Oczywiście wiązało się to z przedwojenną konkurencją w handlu żydowskim i nieżydowskim. Ale nie będziemy tu mówili o tym problemie. Odkrywamy bowiem kolejne obrazy Warszawy, kolejne warstwy w naszych wspomnieniach o mieście, czyli to, co nazywamy palimpsestem. Nasze wspomnienia, które niczym pierwotny rękopis na pergaminie zeskrobano i zapisano na nowo. Dzięki odpowiedniej technice można odczytać jednak usunięty tekst. Tak było między innymi z Republiką Cycerona, którą starto i zapisano w tym miejscu komentarze św. Augustyna czy kogoś podobnego. Tak my odkrywamy we współczesnej Warszawie odgłosy końskich kopyt, których już nigdzie tu nie słychać. St.B.: Ale gdy mówimy o konnych platformach, to trzeba wspomnieć o jeszcze powszechniejszym ich zastosowaniu. A mianowicie o platformach z węglem i oszukujących na wadze, pijanych i przeklinających wozakach. W Warszawie w każdym mieszkaniu były wówczas piece albo przynajmniej metalowe kozy opalane węglem. M.N.: Jak do nas podjeżdżała platforma z przydziałowym węglem, to ojciec stawał przy wadze, bo strasznie oszukiwali podczas ważenia. Często jednak pośród węglarzy zdarzali się jego byli uczniowie i wówczas znacznie mniej oszukiwali. Usypywali górę węgla pod piwnicznym okienkiem i odjeżdżali. Trzeba było wrzucić łopatami węgiel do piwnicy, a później nosić codziennie w wiadrach Fot. Archiwum Stolicy Dorożką jeździł też w latach 60. Stefan Wiechecki Wiech na górę, do mieszkania. Konne wozy z węglem były po wojnie szalenie ważne, bo mrozy w zimie bywały siarczyste, a nie mieliśmy przecież centralnego ogrzewania. A czy kiedy szedłeś pryncypalną ulicą swojej dzielnicy, czyli Puławską, widziałeś zburzone domy? St.B.: To była ulica stosunkowo mało zniszczona, choć fragmenty sąsiednich ulic, jak chociażby Sandomierska, zostały mi w pamięci jako góry i pagórki gruzów. Zimą zjeżdżało się z nich na sankach, na tornistrze albo bezpośrednio na pupie. Na tyłach pobliskiej kaplicy, czyli na Łomnickiej, a obecnie św. Szczepana, miałem szkolnego kolegę, który mieszkał w ziemiance. A były to lata 50.! Dom, w którym się urodziłem i do dzisiaj mieszkam, został zbudowany pod koniec lat 30. Z sąsiedniego budynku w roku 1925 nadano pierwszą w Polsce godzinną audycję radiową. Dopiero rok później stację dużo większej mocy zbudowano w pobliskim Forcie Mokotowskim przy Racławickiej, a studio przeniesiono na Kredytową. Po wojnie były tam koszary KBW, później WOP, a teraz jest Ośrodek Karta. Dalej stoi wspomniana kaplica św. Szczepana. Kiedyś była tam willa Lubomirskich, przekazana po wojnie jezuitom. Mieszkał w niej tuż przed śmiercią kardynał Hlond i pamiętam jak przez mgłę spacerujące po ogrodzie pawie. Po drugiej stronie rozpalał wyobraźnię zapuszczony, tajemniczy ogród, a w głębi piękna willa, własność rodziny słynnych szewców Hiszpańskich. Dalej była moja szkoła podstawowa im. Benita Juáreza, z drewnianymi, wyślizganymi schodami i wielkim globusem pod gabinetem kierowniczki. Tuż przed Puławską, w miejscu gdzie teraz jest sklep z karmą dla zwierząt, znajdowała się restauracja Sikorskich, której klientami byli przede wszystkim aktorzy i pracownicy techniczni pobliskiej Operetki Warszawskiej, a następnie Teatru Nowego. Później mieściła się tam przez pewien czas 7 nr 3 marzec 2012\n8 8 cukiernia Gajewskiego. Po przeciwnej stronie był stary dom i fryzjer, gdzie strzyżono mnie, sadzając na desce umieszczonej na poręczach fotela. Na podwórzu znajdowała się wytwórnia opłatków do proszków od bólu głowy prawdziwy raj dla dzieciaków. Po szkole chodziliśmy tam i dopraszaliśmy się resztek opłatków. Smakowały bosko. Wreszcie Puławska i dwa miejsca, które mogły zainteresować chłopca. Sklep z zabawkami na rogu i pierwsza Zielona Budka z lodami przy kamienicy Wedla na rogu Madalińskiego. Później została przeniesiona na drugą stronę Puławskiej, gdzie był bazarek. Już w latach młodzieńczych, kiedy to zmieniają się zainteresowania, Puławska jawiła mi się jako zagłębie restauracyjno-barowe. W miejscu, gdzie teraz jest Dziki Ryż, działał bar Morskie Oko z najprawdziwszym szynkwasem i jedzeniem przywożonym w termosach z pobliskiej Puławianki. Bywali tam dziennikarze, miejscowa żulia i politycy. Później bar był wielokrotnie przebudowywany. Na rogu Narbutta i Puławskiej znajdowała się Pszczółka, połączenie sklepu z miodem i baru z miodami pitnymi. W czasach, gdy alkohol sprzedawano od 13.00, stali klienci dostawali półtoraka w filiżankach od kawy. Dalej był koktajlbar i wspomniana Puławianka z salą, gdzie przy barze można było na stojąco wypić setkę wódki, i salą ze stolikami. Sąsiadował z nimi bar mleczny Tramwajowy. Jego nazwa wzięła się stąd, że sala była wąska z pojedynczymi stolikami po obu stronach, niczym siedzeniami w tramwaju. Na rogu Puławskiej i Olszewskiej mieściła się znana ci knajpa rybna Wzorcowa z wielkim akwarium. M.N.: Pracowali tam przedwojenni kelnerzy, których spotykałem wcześniej w Kameralnej, a później między innymi w Mesie na placu Zbawiciela. Na Twojej Puławskiej, Stasiu, pamiętam mały bar kawowy Brasil. St.B.: Wreszcie Moskwa, jedno z dwóch pierwszych kin zbudowanych na Mokotowie. Drugim była Stolica. Moskwa powstała tam, gdzie kiedyś znajdował się dworek Jana Potockiego, autora Pamiętnika znalezionego w Saragossie. Obok, na Goworka, była zajezdnia tramwajowa. Cokolwiek byśmy powiedzieli o wątpliwej urodzie kina, to teraz znajduje się w tym miejscu koszmarny Europlex i Centrum Finansowe Puławska z rzeźbami Abakanowicz i kręcącymi się w kółko talarami z soli autorstwa Bałki. Oto przykład kolejnych warstw palimpsestu. Mokotów kończy się na placu Unii Lubelskiej. Stoją tam dwie zabytkowe rogatki. Tu, gdzie jest winiarnia, była toaleta publiczna, a w drugiej znajdowały się kasy MPK. Na środku placu stał po wojnie postument, pozostałość po pomniku Lotnika, odtworzonym później na Żwirki i Wigury. Tramwaje okrążały plac i skręcały w Marszałkowską obok baru Dwójka, miejsca odpoczynku i pracy twórczej dziennikarzy Życia Warszawy. Tam, gdzie od 1962 r. stał Supersam, był pusty plac, na którym w sezonie rozbijano namioty cyrkowe. Przed wojną rozpoczęto tam budowę nowej siedziby Polskiego Radia. M.N.: A kogo spotykałeś przez te lata na Mokotowie? St.B.: Dawno temu złej sławy pułkownika UB Różańskiego, generała Berlinga, Władysława Broniewskiego, Melchiora Wańkowicza, Marię Dąbrowską, później towarzysza Grudnia, a teraz Janusza Onyszkiewicza czy w ostatnim czasie Michała Boniego i Renatę Dancewicz. M.N.: To ja ci powiem, że znacznie wcześniej, bo w latach 1952, 1953, łaziłem po Marszałkowskiej, która wówczas była parterowa, ale i pełna życia. Od obecnych Domów Centrum do placu Zbawiciela stały niektóre oficynki, a kamienice leżały w gruzach bądź pozostały po nich fragmenty, w których otwierano sklepiki, cukiernie, kawiarnie. W tych parterach najdłużej przetrwała knajpka Pod Setką między Widok a Chmielną. Pierwsze piętro występowało rzadko, choć pamiętam na rogu Jerozolimskich i Marszałkowskiej duże, dobrze zachowane kamienice wielooficynowe, z dwoma podwórzami. Tu, gdzie jest przeszklony pawilon i placyk przy hotelu Marriott, też była ogromna kamienica. Zlikwidowano ją, odbudowując Marszałkowską według nowych, socjalistycznych wzorców wszystkie domy, które przeszkadzały w poszerzaniu pryncypalnej ulicy śródmiejskiej, wyburzano. Tak jak dla ciebie najważniejszą ulicą była Puławska, tak dla mnie były to Aleje Jerozolimskie i Marszałkowska. Ale nie całe, tylko ten zachowany ciąg kamienic. I to jest obraz mojego miasta późnych lat 40. i wczesnych 50. Varsavianiści mówią o okazałym dworcu Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej na rogu Jerozolimskich i Marszałkowskiej. Ja pamiętam w tym miejscu powojenny, drewniany dworzec z wielkim zegarem vis-à-vis Polonii. Jeździłem wówczas z Włoch kolejką EKD i ostatni przystanek był przy samej Marszałkowskiej na Nowogrodzkiej. W jednym z parterowych budynków znajdowała się kasa, w drugim bar o nazwie nomen omen Przystanek. Później przystanek przeniesiono naprzeciwko poczty na Nowogrodzkiej. Był tam cały ciąg ocalonych kamienic. Na rogu Poznańskiej znajdowała się przedwojenna restauracja myśliwska Dzik z łbem dzika zawieszonym przy wejściu. Była to dobra knajpa o przedwojennym charakterze, z przedwojennymi kelnerami. Stare, niezniszczone wnętrze z dwoma salami. W latach 60. Marszałkowską zabudowano blokami. Po jej prawej stronie została między nowymi domami jedna oficyna domu wyburzonego podczas poszerzania ulicy. I z tym wiążą się moje wspomnienia. Podwórze, figurka Matki Boskiej. Inny świat. Tu gwar Warszawy Anno Domini 2012, a tu wspo-\n9 mnienia związane z kolegą mieszkającym w tym miejscu przez wiele lat po wojnie. Handlował warzywami. Wózki dwukołowe ustawiano w różnych miejscach miasta i sprzedawano z nich warzywa i owoce. Część tego handlu była legalna, a część nielegalna. To była prawdziwa piesza kawaleria. Po przeciwnej stronie Marszałkowskiej, w kamienicy na rogu Wilczej, działała restauracja Dziedzilla. Później otoczyły ją bloki, a w jednym z nich Parana. I związane z nią wspomnienia o pewnym stałym kliencie. Starszy pan w pelisie, z bobrowym kołnierzem i dużym sygnetem, o lasce. Wszyscy go tam szanowali. Mówiono, że był właścicielem kamienicy, która niegdyś stała w tym miejscu. W Paranie zbierało się towarzystwo wyścigowe. Starzy, przedwojenni gracze z programami wyścigów konnych. Tak jak na Mokotowie we Wzorcowej, gdzie teraz jest Pizza Hut. Przychodzili tam ci, którzy wygrali na wyścigach. To było swoiste zwieńczenie dnia na torze. Nie byłem hazardzistą, ale lubiłem atmosferę wyścigów. Te słoneczne dni, podczas których na Służewcu można było spotkać kilka pokoleń warszawiaków. Także tych, którzy grali jeszcze na Polu Mokotowskim, zanim zbudowano tory służewieckie. Poznałem jeszcze starych dżokejów i trenerów, m.in. Chatizowa, Osetyńca, który uciekł do Warszawy przed rewolucją. Mówiono o nim, że wygrał Wielką Pardubicką. Teraz wyścigi podupadły, ale w czasach PRL-u kwitły, stanowiły swoistą enklawę wolności, której symbolem były pędzące konie. Nikt nie pamięta Szczyglej, a to była ulica na tyłach Kopernika, tam gdzie jest wąwóz dochodzący do murów klasztoru. Rozmawiałem kiedyś ze Zdzisławem Umińskim, pisarzem i dziennikarzem Kierunków. Po wojnie pracował on jako dżokej na Zachodzie. Wrócił do Polski z Francji, gdzie trafił po perypetiach powstańczych i niemieckim obozie. Opowiadał mi, że w czasie okupacji na Szczyglej była kasa, gdzie obstawiano wyścigi konne w Lublinie. Starał mi się pokazać, w którym miejscu był ten dom, ale nawet on tego nie pamiętał. Wszystko się zmienia, wyciera, gubią się ulice. W Śródmieściu Koszykowa pojawia się i znika. Po jednej stronie Piękna jest schowana, a po drugiej pojawia się i dochodzi do parku Ujazdowskiego... Wybrałem ten rodzaj wędrówki, by pokazać różnorodność miasta, jego wielość. Odskrobuję obrazy. Mieszkałem w Warszawie, która z latami zmieniała się w zupełnie inne miasto. Hoża i parter po kamienicy, na rogu w niewielkim pomieszczeniu słynne flaki po warszawsku. To był Flis. Później knajpa przeniosła się na Marszałkowską. Ale wtedy flaki już tak nie smakowały. Bo odchodzili przedwojenni fachowcy. Ci nowi je paprali, nie mieli pewnie starych receptur, nie mieli do tego dobrej ręki. A te flaki w małym lokaliku były świetne. Podawano je w glinianych miseczkach, obok stały miseczki z papryką, zwaną potocznie cegłą. Przychodzili węglarze, urzędnicy, artyści. Wszyscy na flaki. A później degradacja. Już nie prywatne, ale państwowe. Prywatna przedsiębiorczość umierała. Znikało prywatne rzemiosło, handel. Maleńkie sklepy typu mydło i powidło zachowały się jeszcze w starych domach. W blokach ich już nie było. Skończmy zatem naszą peregrynację po mieście teraźniejszym i takim, jakie przechowujemy w pamięci. Nie jesteśmy znikąd. I trzymajmy się tego jak ostatniej deski ratunku. Odnawiajmy w sobie obraz miasta w odsłonach upływającego czasu. Kończmy i chodźmy do McDonalda. Albo pospacerujmy po piętrach Galerii Mokotów. Oczywiście tego nie zrobimy nr 3 marzec 2012 Z notatnika miastoluba Szlaki hańby Maria Terlecka Przed sześćdziesięciu kilku laty pierwszymi jaskółkami budzącego się do życia miasta były różne kanciapy z gorącą zupą. W przedziwnych miejscach zrujnowanej Warszawy rodziły się restauracyjki, kawiarenki, garkuchnie z niewyszukanym żarciem, w których serwowano coś na ciepło, coś na zimno i coś do wypicia. Po latach tułaczki, rozłąk, ludzi do ludzi ciągnęło. Ulica Marszałkowska była jak zakopiańskie Krupówki, pielgrzymowano od Alej Jerozolimskich do placu Unii i z powrotem. Dzień dobry, dzień dobry, co słychać, jak leci. Wypadało pogadać z tym i z tamtym, dowiedzieć się, kto z wojny wrócił, cudem ocalał, kto przepadł bez wieści. Nikomu donikąd się nie spieszyło. Wstępowano do kawiarenki na maszynkę kawy, podawaną właśnie w maszynce prototypie dzisiejszego ekspresu. Młodych mężczyzn jakaś siła gnała w miasto pełne ruin, do miejsc gdzie można było kogoś spotkać, poznać, napić się. W maleńkim, parterowym lokaliku z wyszynkiem przy Puławskiej, tuż obok wieżyczki-gołębnika przy drodze wjazdowej do zrujnowanego pałacyku Szustra, spotkać można było ostatniego dziedzica Mokotowa, już bardzo przez używki i historię zniszczonego i zdeklasowanego Tadzia Szustra. Należało wypić z nim setkę pod śliweczkę lub grzybka z octu. Nie ma śladu po lokaliku. Nie ma śladów po licznych ciągnących się do placu Unii knajpkach, w których serwowano gorące i zimne dania do zimnej (mimo braku lodówek) wódki. Sanepid jeszcze wtedy nie szalał, ale jakoś ludzie po podawanym tam żarciu nie padali martwi. Poznikały prowizoryczne barki i ich swojski wdzięk, gdzie na zakąskę proponowano ostrygę po polsku, czyli surowe żółtko w kieliszku z maggi i pieprzem. Wędrówki od knajpy do knajpy pielgrzymi nazywali szlakami hańby. Zbiegały się one z różnych dzielnic w Śródmieściu. Mokotowski w restauracji Pod Dwójką przy Marszałkowskiej 2. Potem skok przez ruiny, podwórka, zaułki na ulicę Foksal. Kameralna zwieńczenie szlaku hańby. Wpuścili albo nie wpuścili. Zależało to od formy i stopnia ucywilizowania pielgrzyma. Bywalec kładł np. 100 zł na kontuarze i barman Józef albo Edward w granicach tej sumy serwował wódeczkę i zakąskę. Między toastami tańce. Modny był jazz, swing. Grała orkiestra z podstawowym składem jazzowym pod batutą Charles a Bovery ego. Śpiewały ciemnoskóra Elisabeth Charles i jasnowłosa Angielka Jeanne Johnstone-Schiele. Teraz zapomniane przybytki z wyszynkiem wracają w wersji zmodyfikowanej: nazwa swojska, zgrzebna, wnętrze stylizowane na dawną Warszawę, ale w takiej nowo-starej knajpie brakuje ówczesnego familiarnego układu. Biznes to, ale i tęsknota za niegdysiejszym miastem. Kameralnej nie ma. Jej historia zapisana na kartach książek. Wielu wędrowców ze szlaku hańby odeszło w zaświaty. Żywi spotykają się czasami w Amatorskiej i wypijają co nieco za nieobecnych. Dziś na Foksal roi się od restauracji, ale czy ich dzieje doczekają się monografii? PS W poprzednim felietonie Panowie inżynierowie jadą do pracy inżynierem, który dojeżdżał z Żoliborza na Żerań, był inż. Maciej (nie Maciek jak napisałam). 9\n10 Pomysły na Warszawę Architektura jest sztuką dialogu Z architektem BOHDANEM PACZOWSKIM rozmawia Grzegorz A. Buczek 10 Grzegorz A. Buczek: Wspólny projekt pracowni WWAA i Platige Image SA wygrał konkurs na koncepcję ekspozycji stałej Muzeum Historii Polski. Konkurs ten przeprowadzono już po rozstrzygnięciu wygranego przez pracownię Paczowski et Fritsch Architectes konkursu architektonicznego. Czy nie powinno być odwrotnie? Bohdan Paczowski: Miałem okazję być w jury kilku konkursów na muzea w Warszawie, Katowicach i Szczecinie. W żadnym z nich szczegółowy program ekspozycji nie wydał mi się czynnikiem decydującym o wyborze projektu architektonicznego. Na przykład na werdykcie jury dotyczącym Muzeum Sztuki Nowoczesnej zaważyło chyba bardziej dominujące sąsiedztwo Pałacu Kultury niż ogólnie zresztą określona zawartość budynku. W nowo powstających muzeach historycznych szczególnie trudno o oryginalne eksponaty, bo niemal wszystkie mają już swoje stałe miejsce w istniejących zbiorach państwowych czy prywatnych. Chyba tylko Muzeum Historii Żydów Polskich jest wyjątkiem, bo historia nie sprzyjała powstawaniu miejsc skupiających dorobek kultury żydowskiej. Tu można więc próbować tworzyć zbiór muzealiów od nowa, choć i w tym projekcie przestrzenie wystawowe są neutralne i nie wpływają na zewnętrzny kształt budynku. Klasycznym przykładem muzeum sztuki nowoczesnej zaprojektowanym i zbudowanym na miarę dla istniejącego od lat zbioru dzieł tejże sztuki jest otwarte 30 lat temu miejskie muzeum w Mönchengladbach, za które jego twórca Hans Hollein dostał Nagrodę Pritzkera. Nie potrafiłbym jednak przytoczyć wielu tego rodzaju przykładów. Na ile lokalizacja siedziby MHP na Jazdowie, z tak znakomitym, prestiżowym sąsiedztwem była dla Pana inspiracją, a na ile ograniczeniem? Jak dodatkowo wpłynęło na kształtowanie się koncepcji usytuowanie Muzeum nad Trasą Łazienkowską? Cytowany wcześniej profesor Hans Hollein powiedział mi kiedyś, że dla niego najtrudniejszym zadaniem byłoby chyba zaprojektowanie czegoś na pustyni. Architektura nie jest sztuką monologu, tylko dialogu, a do rozmowy potrzebny jest rozmówca Muzeum Historii Polski zwycięski projekt pracowni Paczowski et Fritsch Architectes ten ktoś inny albo to coś innego, co już istnieje w danym miejscu. Bywa, że architektura, wprowadzona w jakiś fragment przestrzeni, podnosi rangę danego miejsca, tworzy z nim całość i nadaje mu nowy sens. Jeśli idzie o konkurs na Muzeum Historii Polski, to obok wagi samego tematu do uczestnictwa w nim skłoniło mnie w dużym stopniu wyzwanie, jakim była możliwość odtworzenia przerwanej ciągłości trasy spacerowej Jazdowa i alei Na Skarpie, a więc przywrócenia życia jednemu z najpiękniejszych miejsc pejzażowych Warszawy tak bliskiemu pamięci mojego dzieciństwa. Zanim jeszcze zgłosiłem naszą kandydaturę, pomyślałem o moście jako o kształcie, który najlepiej odpowiada takiemu wyzwaniu i jako o jednym z najbardziej wielostronnych Schemat przestrzenny\n11 nia otwartych rozwiązań przestrzennych, tak by przyszłe sekwencje stałej ekspozycji mogły się w nich swobodnie rozwinąć, bez trudu szukania sobie miejsc w nieuzasadnionych nieraz meandrach planu i przekroju. Dlatego ucieszył mnie sposób, w jaki autorzy nagrodzonego projektu wystawy wykorzystali stworzoną przez nas przestrzeń regularną, wypełniając ją dynamicznym obrazem ich opowieści i wprowadzając do niej płynny ciąg zwiedzania, skandowany mocnymi akcentami gniazd tematycznych. Na pewno jednak powściągliwy kształt naszego projektu nie narodził się tylko ze starania o łatwe wykorzystywanie przestrzeni wystawowej. Zamiast tworzyć osobny przedmiot, odnoszący się do siebie samego, staraliśmy się budować nową całość miejsca, z wszystkim, co się na nie składa, szukając odpowiedniej skali dla dominanty Zamku i wiekowego drzewostanu, ale i nie zapominając o tak bliskiej Warszawie tradycji klasycznej, jaka odcisnęła swój wyrazisty ślad na tym, co zbudowano od Krakowskiego Przedmieścia aż po Łazienki i Belweder. 11 Przekrój poprzeczny Projektując MHP, staraliśmy się budować nową całość miejsca, szukając odpowiedniej skali dla dominanty Zamku i wiekowego drzewostanu symbolicznie obiektów, które dzieląc, równocześnie łączą i trwają w przepływającym przez nie strumieniu życia. A jak postrzega Pan sąsiedztwo domków fińskich na Jazdowie, które zresztą jak wiemy od niedawna mają zostać zlikwidowane. Czy uważa Pan ten specyficzny relikt pionierskich czasów odbudowy Warszawy i realizacji Pałacu Kultury za wart zachowania, za właściwe sąsiedztwo Muzeum Historii Polski? Choć patrząc na miłe nam miasto, odbieramy je równocześnie sercem i głową, bywają miejsca, gdzie przeważa czasem jedno, a czasem drugie. Przemierzając tę część Jazdowa, trzeba by pomyśleć na chwilę sercem. Te pamiątkowe domki w środku miasta, zaszyte w gęstej zieleni, tworzą wyspę innej formy życia, posadowioną między prestiżowymi przestrzeniami polityki i dyplomacji a światem pamięci, sztuki i kultury. Dlatego, projektując muzeum, staraliśmy się nie naruszać w żadnym miejscu tej swoistej arkadii i zachować dwie różne atmosfery na dwóch krańcach zaprojektowanego przez nas spacerowego forum atmosferę podejścia od strony południowego placu, wspólnego z Centrum Sztuki Współczesnej, i bliższą naturze atmosferę północnego wybiegu. Jednak uczucia, a czasem nawet pamięć mają dziś ograniczony wpływ na przemiany miasta. Najgroźniejsza dla jego kształtu jest moc pieniądza pozostawiona samej sobie. Bariery planowania ograniczające jej samowolę nie mogą jednak często wyjść poza decyzje natury praktycznej, pozostawiając na drugim planie uczucia czy wspomnienia, co w wypadku zamierzonej likwidacji dzielnicy domków fińskich zdaje się przeważać. Wasza zwycięska praca ma, najogólniej mówiąc, dwa istotne walory wielki respekt dla otoczenia oraz elastyczność, czyli otwartość na zmienny program funkcjonalny. Ogólnie sformułowany program Muzeum Historii Polski skłonił nas do szuka- nr 3 marzec 2012 Na ile wybrana koncepcja ekspozycji przyspieszy opracowanie projektu architektonicznego? Jak dalece jest ono zaawansowane? 6 grudnia ubiegłego roku dokładnie po dwóch latach od rozstrzygnięcia konkursu na projekt architektoniczny ogłoszono wyniki konkursu na projekt ekspozycji stałej. Dwa lata oczekiwania, które na razie się nie kończy. Wiem, że uruchomienie projektu, nie mówiąc o jego realizacji, zwłaszcza w warunkach kryzysu, wymaga woli i środków, a w wypadku muzeów historycznych dodatkowa trudność tkwi jeszcze w ich tematyce. Kontrowersje wynikające ze zróżnicowanego stosunku do przeszłości są najlepszym dowodem na to, jak bardzo jej treści są wciąż żywe i aktualne, nie tylko kulturowo, ale też politycznie. Świadczy o tym choćby spór historyków, który rozgorzał w prasie francuskiej, kiedy prezydent Sarkozy ogłosił zamiar zbudowania Domu Historii Francji. W rozwiniętej demokracji odmienne poglądy muszą się jednak nawzajem dopełniać w nieustannej wymianie argumentów, a jednym z ważnych miejsc takiej wymiany, wzbogacającej wiedzę o własnych dziejach, powinno się stać muzeum historyczne, jako miejsce spotkań wszystkich sił działających na polu polskiej kultury i nauki. Z doświadczenia wiem jednak, że projekt konkursowy jest zawsze przybliżoną interpretacją warunków i wymaga wielu dodatkowych wyjaśnień, uzupełnień i skoordynowania z sobą różnych punktów widzenia. Fakt, że rozstrzygnięty został konkurs na wystawę stałą i że znamy już jej zarys i charakter, pozwala na rozpoczęcie wstępnych konsultacji, w których uczestniczyliby historycy, autorzy projektu wystawy i architekt wraz z technologiem. Ich owocem byłaby wizja całości, zgranie obrazu wystawy z przestrzeniami wewnętrznymi, ich relacji z otoczeniem i wprowadzenie ewentualnych korekt technologicznych niezbędny punkt wyjścia do właściwego projektowania. Powierzenie nam takiego zadania wymagałoby nieporównanie skromniejszych środków, niż opracowanie pełnych projektów koncepcyjnego, budowlanego i wykonawczego a przerwałoby wreszcie zamknięty krąg bezczynnego oczekiwania. Bohdan Paczowski architekt, eseista. W 2009 r. jego pracownia Paczowski et Fritsch Architectes wygrała konkurs na projekt Muzeum Historii Polski w Warszawie. Autor wielu artykułów, esejów i książki Zobaczyć, publikował m.in. W Res Publice Nowej, Tygodniku Powszechnym, Zeszytach Literackich, Architectural Review i l Architecture d Aujourd hui\n12 Sejm ogłosił maj miesiącem Radia Wolna Europa. W tym roku mija 60 lat od założenia rozgłośni, która w okresie PRL była nazywana głosem wolnej Polski Wielka zagłuszarka 12 Mariusz Przàdak Mówi Radio Wolna Europa, głos wolnej Polski... Miliony Polaków każdego dnia próbowało dostroić swoje radia, by móc wysłuchać tych słów. Uniemożliwiała to w dużym stopniu działająca w Radiówku pod Warszawą Rządowa Stacja Zagłuszeń Radiowych, tzw. wielka zagłuszarka, silny oręż w walce z antypolską propagandą nadawaną z Monachium Radio Wolna Europa zaczęło nadawać własne audycje 4 lipca 1950 r. Pierwsze programy polskie półgodzinne, a następnie godzinne nagrywane były w studiu w Nowym Jorku, wysyłane pocztą lotniczą do Niemiec i emitowane z nadajnika pod Frankfurtem. 3 maja 1952 r. nadano pierwszą audycję na żywo z Rozgłośni Polskiej RWE w Monachium, którą założył i kierował przez 25 lat Jan Nowak-Jeziorański. Główny budynek Radiostacji Kontrwywiadu w Radiówku pod Warszawą Szumy i warkoty w całym kraju Na odpowiedź bloku wschodniego nie trzeba było długo czekać. Już 24 października 1951 r. Rada Ministrów ZSRR podjęła tajną uchwałę O stworzeniu na terytorium Polski przeszkód dla antypolskiej propagandy radiowej. W tym celu wykorzystano istniejące nadajniki, które uzupełniono dodatkową infrastrukturą. W miastach zostały rozmieszczone zagłuszarki emitujące szum na częstotliwościach zagłuszanej stacji. W Warszawie na budynku Ministerstwa Komunikacji przy ulicy Chałubińskiego 4/6 stało 12 nadajników zagłuszających fale krótkie. Inne warszawskie zagłuszarki znajdowały się m.in. w Forcie Mokotowskim przy Racławickiej i na budynku dyrekcji kolei na Pradze. Z kolei radiostacja w Woli Rasztowskiej koło Radzymina zagłuszała audycje na falach średnich, nadając na częstotliwości Radia Wolna Europa II Program Polskiego Radia. Zakłady T-12 na Żeraniu wytwarzały m.in. nadajniki dla poczty, które generowały szumy i warkoty zakłócające odbiór obcych audycji. W innych, tajnych warsztatach montowano słynne szmitówki (zwane tak od nazwiska konstruktora, który otrzymał za ich projekt wysoką nagrodę państwową). Były to tanie i proste nadajniki jednolampowe, których do 1955 r. uruchomiono aż 249, pokrywając sygnałami zagłuszającymi wszystkie duże miasta. Historia jednej radiostacji Ważnym elementem całego systemu zagłuszania była Radiostacja Kontrwywiadu w Radiówku koło Wiązownej pod Warszawą. Historia tego obiektu jest jednak dłuższa niż Radia Wolna Europa. Wszystko zaczęło się w latach 30. XX wieku, kiedy Przedsiębiorstwo Państwowe Polska Poczta Telefon i Telegraf postanowiło wybudować w tym rejonie radiostację. Pod koniec lat 30. zakupiono teren, zaprojektowano budowle techniczne radiostacji i budynek mieszkalny. Przed 1939 r. zdołano wybudować obiekt przy szosie lubelskiej, główny budynek radiostacji i stację\n13 transformatorową. Przed wojną prawdopodobnie radiostacji nie zdążono uruchomić. W latach okupacji zabudowania te były wykorzystywane jako szpital wojskowy. Zaraz po wojnie podjęto decyzję o uruchomieniu nadajników. Około 1948 r. sprowadzono i zamontowano odpowiednie wyposażenie techniczne. Jednocześnie rozpoczęto budowę osiedla dla pracowników, ale ogromne braki mieszkaniowe w samej Warszawie spowodowały, iż zamieszkali tu również urzędnicy instytucji związanych z Ministerstwem Łączności. W skład osiedla wchodziły dwa domy sześciorodzinne i 22 bliźniaki, uzupełnione o Dom Społeczny, który łączył w sobie funkcje kulturalne, oświatowe i usługowe. Mieścił on w różnych latach rozmaite placówki: kinoteatr, bibliotekę, sklep spożywczy, przedszkole, ośrodek zdrowia, szkołę i ośrodek szkoleniowy. Osiedle Radiówek, którego nazwa powstała od sąsiedniej radiostacji, wyróżniało się na tle innych obiektów realizowanych w tym okresie. Budynki mieszkalne swą architekturą i funkcjonalnością odbiegały od ówczesnych prymitywnych kanonów. Wszystkie domy były wyposażone w łazienki i miały dostęp do bieżącej wody i kanalizacji; osiedle miało własną oczyszczalnię ścieków. Dookoła osiedla biegła żwirowa droga z chodnikami po obu stronach. O czystość dbał specjalnie zatrudniony pracownik sadził kwiaty na klombach, malował krawężniki, zamiatał chodniki i wykonywał inne podobne prace. Poza pracownikami radiostacji mieszkali tu urzędnicy resortu łączności, dojeżdżający do Warszawy do pracy, pracownicy Instytutu Badań Jądrowych w Świerku. Początkowo osiedle było ogrodzone, ale dostępne dla wszystkich. Natomiast teren samej radiostacji był obiektem militarnym i znajdował się pod ochroną strażników. Właśnie dlatego nazwa Radiówek na mapach mogła się pojawić dopiero pod koniec lat 80. Sporym utrudnieniem dla mieszkańców osiedla był brak regularnej komunikacji. Jedyne połączenie z Warszawą stanowił samochód ciężarowy nazywany Karoliną, kursujący dwa razy dziennie. Z biegiem lat uruchomiono regularne kursy PKS na trasie Wawer Radiówek Otwock. Obecnie mieszkańcy mogą korzystać z podmiejskiej linii 722, która ma pętlę na tym osiedlu. Jarzeniówki świecą w rękach Radiokomunikacyjny Ośrodek Nadawczy w Radiówku, podległy Ministrowi Łączności, oprócz jawnej działalności, takiej jak obsługa ambasad, statków dalekomorskich czy Polskiej Agencji Prasowej, zajmował się łącznością tajną. Radiostacja była wykorzystywana przez służby wywiadu i kontrwywiadu, które miały tu zawsze do dyspozycji dwa nadajniki rezerwowe. To stąd w czasach PRL-u wysyłano zakodowane instrukcje dla szpiegów pracujących na Zachodzie. Na terenie ośrodka była ulokowana również Rządowa Stacja Zagłuszeń Radiowych, tzw. wielka zagłuszarka, silny oręż w walce z antypolską propagandą nadawaną z Monachium. Zimna wojna wymusiła powstanie licznych obiektów podziemnych, w tym w latach 50. bunkra przeciwatomowego, który był jednym z najbardziej chronionych obiektów w Polsce. Obiekt ten był całkowicie samowystarczalny, miał własną studnię i agregat prądotwórczy napędzany olbrzymim okrętowym silnikiem diesla o mocy 550 kw, zasilający wszystkie znajdujące się tu nadajniki. Zasięg nadajników był ogromny, podobnie jak wytwarzane przez nie pole elektromagnetyczne, szkodliwe dla pracowników obsługi. Podobno z powodu wysokiego natężenia tego pola wewnątrz zabudowań wzięte do ręki jarzeniówki same świeciły. Życzenia dla zagłuszających Obecnie obiekt jest opuszczony i powoli popada w ruinę. Kilka lat temu część budynków była wynajmowana przez Polsat Cyfrowy i Telekomunikację Polską. Na olbrzymim terenie wciąż jeszcze widać wycinki w lesie w kształcie rombów. To tutaj stały główne maszty, zdemontowane w 2002 r. Jest tu też niewielki bunkier pod stacją energetyczną, w którym znajdowały się dwa generatory prądu o mocy 800 kw. Na całym obszarze sterczą słupy, po których biegły tzw. linie fiderowe doprowa- 13 nr 3 marzec 2012\n14 dzające do anten sygnał o mocy 15 kw i częstotliwości od 4 do 23 khz. Wokół schronu z ziemi wystają rury. To nimi cysterny napełniały podziemne zbiorniki ropy dla agregatów prądotwórczych. Bunkier atomowy znajduje się pod sztucznym wzgórzem wysokim na kilkanaście metrów. Pod warstwą ziemi kryją się tysiące ton betonu; elementy konstrukcyjne mają po kilka metrów grubości. O obecności bunkra świadczy tylko kilka szybów służących jako czerpnie powietrza do chłodzenia urządzeń radiostacji i wejście zlokalizowane z boku wzniesienia. Eksploracja tego wielopoziomowego podziemnego obiektu, choć dostarcza wielu wrażeń, jest niebezpieczna i nieodpowiednia dla przypadkowych i nieprzygotowanych turystów. Niech zakończeniem będzie fragment audycji Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa z kwietnia 1955 r.: Halo, halo, uwaga, uwaga, stacje zagłuszające audycje głosu wolnej Polski! Wzywamy do głośników dyżurnych na stacjach zagłuszających. W naszym programie świątecznym głosu wolnej Polski, zapominając na krótki czas o problemach i pogadankach politycznych, nie możemy zapomnieć o ludziach, którzy tylko i wyłącznie przez nas będą w tych dniach świątecznych trwali tam gdzieś daleko na wyznaczonych im posterunkach pracy, niewdzięcznej pracy. Pomyślcie, jakie to okrutne zajęcie w dniach świąt Wielkiej Nocy kręcić na rozkaz sowiecki gałkami, gwizdać na polskie słowo Zachodu. Zatrzymajcie się przy waszych maszynach, trajkotkach, grzechotkach, świstawkach i słuchajcie. Nie gwizdajcie, nie wyjcie. Stop. Uwaga, tu mówi głos wolnej Polski w programie świątecznym. Nadajemy audycję pt. Życzenia dla zagłuszających nasz program. Współczujemy wam, że nawet w dniach świątecznych musicie z rozkazu waszych władz radzieckich trudzić się taką brudną robotą. Mariusz Prządak zwycięzca Retroringu 2011, mieszkaniec Kamionka. Zafascynowany planami niezaistniałej Warszawy z lat 30. i 50.; eksplorator stołecznych obiektów przemysłowych, militarnych i podziemnych Jeden z nielicznych pozostałych elementów wyposażenia bunkra przygotowanego na atak jądrowy Sala kolumnowa, główne pomieszczenie w podziemnym bunkrze atomowym 14 Zdjęcia: M. Prządak\n15 Historia Kto pamięta Adolfinę? Fot. APW Adolfina Pfeiffer mieszkała w domu przy Miodowej 21 w latach Jerzy Kochanowski Z 82 lat życia prawie 50 Adolfina Pfeiffer spędziła w Warszawie. Polskiej stolicy i jej mieszkańcom pozostała wierna zarówno w czasach dobrych, jak i tych najtrudniejszych Prowadząc w Domu Spotkań z Historią projekt Warszawiacy nie z tej ziemi, szukałem w archiwach śladów cudzoziemców mieszkających po wojnie w Warszawie. Trudno mi było uwierzyć, jak byli oni liczni (nawet w okresie stalinowskiej izolacji), z jak wielu krajów pochodzili i jak fascynujące były nieraz ich losy. Do najciekawszych należy bezsprzecznie historia Niemki Adolfiny Pfeiffer. Urodziła się 29 kwietnia 1889 r. w położonej na granicy z Alzacją miejscowości Kehl. Jej matką była pochodząca z Paryża Bertha Alexandrine Salomon, katoliczka o żydowskich korzeniach. Nie ulega wątpliwości, że pochodzenie matki zaważyło na przyszłości córki. Z jednej strony, Adolfina była świadoma swoich żydowskich przodków, z drugiej w czasie wojny podawała się nie za prawdziwą Niemkę, lecz za Alzatkę. Nic nie wiadomo o jej dzieciństwie i młodości. Można jedynie spekulować, że nie skąpiono na jej edukację, skoro w przyszłości została nauczycielką francuskiego i muzyki. Nie wiemy także, na czym polegała jej praca w jednym z sanatoriów w modnym na przełomie XIX i XX wieku kurorcie Königstein w górach Taunus, niedaleko Frankfurtu nad Menem. Nie było to jednak zapewne zajęcie intratne, skoro w 1920 r. Pfeiffer przyjęła propozycję Heleny Czyż, warszawskiej Żydówki, przeprowadzki do Warszawy i objęcia posady wychowawczyni i nauczycielki jej dzieci. Helena Czyż mogła sobie na to pozwolić. Jej mąż Nikodem przez całe dwudziestolecie prowadził, wraz z bratem Leonem, dużą hurtownię artykułów chemicznych przy ulicy Mylnej, a od początku lat 30. również przedstawicielstwo krakowskiej Fabryki Wyrobów Gumowych Semperit (przy Marszałkowskiej 119). Rodzina była więc stosunkowo zamożna, zasymilowana i wręcz kosmopolityczna. Cudzoziemki dbające o edukację dzieci, zwłaszcza o znajomość języków obcych, nie były rzadkością w mieszczańskich domach, zarówno polskich, jak i żydowskich. Nierzadko też taka osoba wrastała w rodzinę, jak najprawdopodobniej stało się w wypadku Adolfiny Pfeiffer, mieszkającej u Czyżów na Miodowej 21 do 1939 r. Jej zadaniem było nauczenie dwójki dzieci muzyki i języków. Z tego drugiego zadania wywiązała się tak dobrze, że córka Czyżów, Janina, mogła w 1938 r. wyjechać do Paryża na studia. Jej brat Stefan, w 1939 r. walczący jako podchorąży, dołączył do siostry po ucieczce z niewoli. Oboje przeżyli. Ich rodzice nie mieli tyle szczęścia. We wrześniu 1939 r. uciekli na wschód, zatrzymując się na terenach zajętych po 17 września przez ZSRR, w Zimnej Wodzie niedaleko Lwowa. Pfeiffer używająca wtedy imienia Else została w ich mieszkaniu na Miodowej, utrzymując stały kontakt z niedawnymi pracodawcami. Czyżom udało się uniknąć losu dużej części tzw. bieżeńców, uciekinierów z zachodniej części Polski, stanowiących większość wśród deportowanych z Kresów w końcu czerwca 1940 r. (tzw. trzecia deportacja). Może radziecka biurokracja ich po prostu przeoczyła, a może przekupili miejscowego urzędnika? Helena i Nikodem Czyżowie żyli w Zimnej Wodzie dzięki pieniądzom przesyłanym przez Pfeiffer, która zgodnie z ich dyspozycjami sprzedawała przedmioty z warszawskiego mieszkania. Niemka, jak sama zaznaczyła w złożonym w 1946 r. zeznaniu, utrzymująca w międzywojniu kontakty przede wszystkim z przedstawicielami środowiska żydowskiego, nie zarzuciła ich w okupowanej Warszawie także wtedy, kiedy jej znajomi znaleźli się w getcie, a ona przeprowadziła się do dzielnicy niemieckiej na ulicę 6 Sierpnia (obecnie aleja Wyzwolenia) i przyjęła nową posadę. Rodzina i znajomi państwa Czyżów pisała w złożonej po wojnie relacji znaleźli się w getcie. [ ] Z gettem nawiązałam kontakt od początku 15 nr 3 marzec 2012\n16 16 i w miarę moich możliwości pomagałam im i byłam łączniczką. Co sobotę dostawałam się do nich, przychodziłam z paczkami i zostawałam do poniedziałku. Przekradałam się różnymi drogami. Kilkakrotnie miałam duże przykrości ze strony Niemców i tylko cudem nie zostałam aresztowana. Jak podkreślała, robiłam to bezinteresownie, bo ja miałam za okupacji bardzo dobrą posadę jako kierowniczka świetlicy w fabryce Wola na ulicy Bema. Już przed utworzeniem getta zamieszkał u niej wysiedlony z Lipska niemiecki Żyd Max Felsen. Na przeprowadzkę za mur zdecydował się jakiś czas po zamknięciu dzielnicy żydowskiej, kiedy mieszkanie po stronie aryjskiej stawało się coraz bardziej niebezpieczne. Po pewnym czasie doszedł p. Felsen do wniosku pisała Pfeiffer po wojnie że w getcie jest coraz ciężej i prosił, żebym go wzięła do siebie, licząc się z tym, że w dzielnicy niemieckiej będzie bezpieczniej. Nie zastanawiając się nad moim niebezpieczeństwem i konsekwencjami, zgodziłam się i p. Felsen zamieszkał u mnie na 6 Sierpnia. Było to jednak tylko preludium do tego, co przyniosło lato 1942 r., kiedy zagłada warszawskiego getta weszła w decydującą fazę. Przy pierwszych wywózkach udało się jeszcze Pfeiffer, pokonując szalone trudności, uratować znajomego zabranego już na Umschlagplatz. Jak zaznaczyła, niestety tylko na niedługi czas. Jednocześnie dbała o swoich dawnych chlebodawców, dowożąc im z Warszawy pieniądze i żywność. Kiedy Helena Czyż padła Fot. Z. Siemaszko/Archiwum Stolicy ofiarą jednej z antyżydowskich akcji, Pfeiffer postanowiła sprowadzić jej męża do bezpieczniejszej jak się wydawało Warszawy. Korzystając z dobrego wyglądu Czyża i jego biegłej znajomości niemieckiego, zdecydowała się przewieźć go w wagonie przeznaczonym dla Niemców, bo w polskim argumentowała bałam się z powodu łapanki lub kontroli. Oprócz stałych lokatorów Czyża i Felsena przemieszkiwały u Pfeiffer również dwie żydowskie rodziny ze Lwowa. Tym samym w mieszkaniu na 6 Sierpnia nocowało nieraz dziewięć osób! Trudno powiedzieć, czy gestapo samo wpadło na ślad Pfeiffer, czy zauważył coś niemiecki sąsiad, czy też padła ofiarą polskiego szmalcownika. W każdym razie wieczorem 29 grudnia 1942 r. do mieszkania przy Miodowej weszło gestapo, zabierając najpierw Czyża i Felsena, a po półgodzinie również Pfeiffer. Zawieźli mnie Nowy Świat 47A na gestapo wspominała gdzie mnie bito i męczono, ponieważ szło im o to, gdzie są ci inni, którzy przychodzili lub niekiedy nocowali, a których nie zastali, i kogo jeszcze znam. Ponieważ niczego się dowiedzieć ode mnie nie mogli, wściekli zapowiedzieli mi, że mnie zabiją lub że zgniję w więzieniu. Blok przy ulicy Czerniakowskiej 139 Po prawie trzytygodniowym pobycie na Pawiaku wysłano Pfeiffer do obozu w podlubelskim Majdanku. Przeżyłam [tam] ciężkie czasy i głód, gdyż cały czas mego pobytu w Polsce żyłam tylko z Żydami, prawie nie miałam znajomych Polaków, nie miał kto mi przysyłać paczek. Pomoc ze strony Polskiego Czerwonego Krzyża zaczęła przychodzić do Pfeiffer w drugiej połowie marca 1943 r. i wkrótce jej obozowa sytuacja ustabilizowała się na tyle, że to ona mogła pomagać innym. Można tylko przypuszczać, że powodem mianowania ją blokową było jej niemieckie pochodzenie, Niemców było bowiem na Majdanku, w odróżnieniu od innych obozów, niewielu, a wiosną 1943 r. wraz z nadchodzącymi z likwidowanego warszawskiego getta transportami wzrosło zapotrzebowanie na funkcyjnych. W obozowej hierarchii Żydzi znajdowali się na najniższym szczeblu i Pfeiffer, która wśród przybyłych odnalazła wielu znajomych, próbowała otoczyć ich opieką. Jako Niemka i blokowa wspominała miałam możność ułatwić im lepsze wyżywienie i przydzielić względną pracę. Naraziła się tym jednak polskim współwięźniarkom, które na ogół źle ustosunkowane do Żydów nazywały mnie Żydowską Ciotką. Mogła pomagać, ale uratować nie była w stanie. 3 listopada 1943 r. podczas Aktion Erntefest (operacja Dożynki ) zostali wymordowani prawie wszyscy Żydzi z obozów i więzień w dystrykcie lubelskim. Na Majdanku zabito tego dnia około 18 tysięcy osób z różnych obozów z terenu Lublina, w tym około 8 tysięcy więźniów Majdanka. Wśród tych ostatnich było prawie 1600 kobiet, między innymi wszystkie podopieczne Pfeiffer. W kwietniu 1944 r. Pfeiffer została wysłana do obozu w Ravensbrück. Otrzymała tutaj numer i nie pełniła żadnych obozowych funkcji. Co charakterystyczne, została zarejestrowana w kartotece obozowej jako polnische Jüdin (polska Żydówka), dopiero później jakiś obozowy kancelista skorygował tę informację, wpisując Nationalität: Deutsch, wahrscheinlich (narodowość: niemiecka, prawdopodobnie). Miesiąc po wyzwoleniu obozu, 2 czerwca 1945 r., Pfeiffer była już z powrotem w Polsce. Decyzja była dla niej oczywista. Do Niemiec nie pojadę pisała w 1946 r. bo nie mam tam nikogo, czułabym się obco, bo jednak jestem 25 lat bez przerwy w Warszawie. Nie był to z pewnością powrót łatwy. Dawne życie, środowisko, znajomi przestali istnieć. Niezależnie od swoich przeżyć była Niemką w zniszczonej, nienawidzącej Niemców Warszawie, bez środków do życia, bez dokumentów. W maju 1946 r. zwróciła się do ulokowanego przy ulicy Targowej Centralnego Fot. P. Ciemniewski\n17 Komitetu Żydów w Polsce z prośbą o załatwienie jakichś dokumentów i pomoc materialną. Dokumentów nie dostała, pomoc zapewne tak. W każdym razie wróciła do dawnego zawodu jako wychowawczyni i pomoc domowa. W latach 50. do 1962/63 mieszkała przy Nowym Świecie 47A, a potem aż do śmierci w 1971 r. przy Czerniakowskiej 139. Jej powojenne dzieje trudno pogodzić z IPN-owską wizją wszechwiedzącego i wszechkontrolującego państwa. W Warszawie Bieruta i Gomułki mogła i to w ścisłym centrum mieszkać kilkanaście lat Niemka niemająca, jak zorientowano się w 1963 r., poza wypisem z aktu urodzenia oraz legitymacją ubezpieczeniową żadnych dokumentów (dowód niemiecki odebrało jej gestapo po aresztowaniu). Na początku lat 60. okazało się, że Pfeiffer nie figurowała w żadnych rejestrach cudzoziemców, nikt również nie był w stanie stwierdzić, jakiego kraju jest obywatelką! Na przełomie lat 1962 i 1963, występując o polskie obywatelstwo, mogła przedstawić dla uwiarygodnienia swojej osoby tylko zeznania kilkunastu świadków. Nie wiadomo jednak, czy została Polką. Pod koniec lat 60. miała co prawda dowód osobisty, co jednak nie musi oznaczać, że stała się obywatelką PRL. Zmarła w Warszawie 9 listopada 1971 r. Pierwotna wersja tekstu pt. (Nie)zwykła Niemka Adolfina Pfeiffer ukazała się w Gazecie Wyborczej Prof. Jerzy Kochanowski historyk, profesor w Instytucie Historycznym UW. Wydał m.in. prace: Proces szesnastu, Zapomniany prezydent. Życie i działalność Ignacego Boernera , Węgry. Od ugody do ugody Jego książka Tylnymi drzwiami.»czarny rynek«w Polsce była nominowana do Nagrody im. Kazimierza Moczarskiego dla najlepszej książki historycznej 2011 r. Autor prosi osoby mogące udzielić informacji o Adolfinie Pfeiffer i innych cudzoziemcach mieszkających przed 1989 r. na stałe w Warszawie o kontakt: Prof. Jerzy Kochanowski, Instytut Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, Warszawa, lub Dom Spotkań z Historią, ul. Karowa 20, Warszawa, tel. (22) , (22) Adresy, pod którymi mieszkała w Warszawie Adolfina Pfeiffer: Miodowa 21 ( ), 6 Sierpnia (obecnie aleja Wyzwolenia) ( ), Nowy Świat 47A (lata 50. do 1962/63), Czerniakowska 139 (1962/63 do 1971). REKLAMA 17 nr 3 marzec 2012\n18 Boks, wojna i miłość losy Szapsy Rotholca Robert Gawkowski, Jarosław Rokicki Świat zapamiętał Szapsela Rotholca jako znakomitego polskiego boksera gromiącego na ringu nawet najbardziej utytułowanych pięściarzy. Jego pojedynkami z Włochem Guidem Nardecchią czy Niemcem Nikolausem Obermauerem pasjonowała się cała sportowa Polska. Niestety, ta sława w czasie wojny okazała się przekleństwem. Hitlerowscy oprawcy doskonale pamiętali sławnego Żyda z ringu, który przed samą wojną odważył się pokonać Niemca 18 Szapsa Rotholc (z prawej) po remisowej walce bokserskiej z Włochem Guidem Nardecchią, 1938 r. Szapsel (Szapsa) Rotholc był warszawiakiem z krwi i kości. Urodził się w 1913 r. w ubogiej, od dawna osiadłej w Warszawie rodzinie żydowskiej. Już w niepodległej Polsce ukończył szkołę podstawową i rozpoczął pracę jako zecer w drukarni przy ulicy Granicznej 12. W żydowskiej dzielnicy na Muranowie popularny był wówczas robotniczy klub sportowy Gwiazda Warszawa i Rotholc w 1930 r. wstąpił w jego szeregi. Gwiazda była dla niego czymś więcej niż tylko klubem sportowym, była drugim domem. W 1935 r., gdy otwarto salę Gwiazdy przy ulicy Leszno 74, młody bokser tam właśnie zawzięcie trenował. Tam też zapewne zetknął się z ideologią socjalistyczną (przedwojenne kluby sportowe często znajdowały się pod wpływem którejś z partii politycznych, a Gwiazda była akurat pod wpływami towarzyszy z Poalej Syjon-Lewica). Polityka go jednak niespecjalnie interesowała, natomiast boks owszem bardzo. Fot. Żydowski Instytut Historyczny 110 wygranych walk Po pierwszym wygranym przez Szapsę Rotholca turnieju w 1930 r. cennych wskazówek zaczął mu udzielać sam Gedalja Borensztejn, znany żydowski bokser stołecznego klubu sportowego Makabi. Szapsa rozpoczął regularne treningi i wkrótce przyszły sukcesy. Startując w wadze muszej w 1933 r., zdobył mistrzostwo Polski. Zainteresowała się nim kadra Polski i Rotholc trafił w ręce najznakomitszego z trenerów Feliksa Stamma. W 1934 r. zdobył brązowy medal na mistrzostwach Europy, co było wielkim osiągnięciem, gdyż polski boks dopiero co\n19 wyszedł z fazy raczkowania. Polski Związek Bokserski liczył sobie zaledwie 10 lat, a sukcesów było jak na lekarstwo. Zwycięstwo Rotholca należało do jednego z pierwszych w polskim pięściarstwie. Ogółem bokser Gwiazdy stoczył 135 walk, z czego ponad 110 wygrał! Nic dziwnego, że w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski 1935 r. zajął szóste miejsce. Czasami jednak miał pecha. Oto bowiem został wytypowany do kadry olimpijskiej na igrzyska w Berlinie w 1936 r. Pojechał do Niemiec i kilka dni przed startem odnowiła mu się kontuzja ręki. W igrzyskach olimpijskich więc nie wystartował, ale olimpijczykiem był. Miał z tego powodu spore nieprzyjemności, bowiem jego rodzimy klub (tak jak większość środowiska żydowskiego) apelował do świata o bojkot igrzysk w hitlerowskich Niemczech. Świat tego apelu nie usłuchał, Rotholc także. Dlatego po powrocie z Berlina został wykluczony ze związku zawodowego drukarzy, wyrzucony z pracy i zawieszony w prawach sportowca w swojej ukochanej Gwieździe. Ciężko to przeżył, ale jakoś się pozbierał. Znalazł nową pracę w prywatnej drukarni, ożenił się, rozpoczął naukę w szkole wieczorowej. Wkrótce Gwiazda cofnęła zawieszenie. Bij Szwaba w swastykę! Walcząc w reprezentacji Warszawy w turnieju miast (zwłaszcza z bokserami z Monachium, Hamburga czy Berlina), Rotholc szybko stał się ulubieńcem warszawskiej publiczności. Zawodnicy niemieccy nosili już wtedy na piersiach znak swastyki. Mecz z Berlinem został rozegrany na stadionie Wojska Polskiego przy Łazienkowskiej. Ring ustawiono na środku murawy, widzów wpuszczano nie tylko na trybuny, ale i pod sam ring. Przyszło na ten mecz ponad 10 tysięcy ludzi, którzy entuzjastycznie dopingowali Polaka, krzycząc: Szapsio bij Szwaba w swastykę!. Bokser Gwiazdy odniósł wówczas kolejne zwycięstwo. Stosunki z Niemcami były już bardzo napięte, a w Rotholca, gdy walczył z przeciwnikiem oznaczonym swastyką, wstępował diabeł. Czy zadając ciosy bokserowi niemieckiemu, myślał o swoich rodakach już wówczas prześladowanych przez reżim hitlerowski? Tak interpretowała to warszawska ulica, która murem stała za swoim bokserem. Kiedy Szapsa walczył w reprezentacji narodowej, kibicowała mu cała Polska. No, prawie cała. Oto bowiem, gdzieś w końcu Fot. Żydowski Instytut Historyczny Reprezentanci Polski w boksie: Szapsa Rotholc, Antoni Czortek i Mieczysław Forlański, lata r., kraj zalała fala ksenofobii. Podczas walki w Poznaniu publiczność gwizdała na niego. Dla środowisk nacjonalistycznych Rotholc stawał się obcym. W 1938 r. na znak protestu bokserzy żydowskiego pochodzenia zbojkotowali występy w reprezentacji Warszawy. Pozbawiona żydowskich bokserów kadra stolicy wysoko przegrała ze Śląskiem, ale prasa narodowa pocieszała: Porażka istotnie wysoka, ale należy pamiętać, że zawsze jednak przyjemniej przegrać bez żydów w składzie, niż wygrać z żydowską pomocą. Perfidny plan Meisingera W 1939 r. Rotholc zdobywał kolejne tytuły. Był w dobrej formie, a mimo to nie uwzględniono go na planowane igrzyska olimpijskie w 1940 r. Chyba trochę się załamał i ogłosił koniec swej kariery. Na otarcie łez otrzymał w czerwcu 1939 r. złotą odznakę Polskiego Związku Bokserskiego. Znajomi podejrzewali, że zaledwie 26-letni bokser zmieni zdanie i jeszcze nie raz stanie na ringu. Wybuch wojny przekreślił wszystko. O Rotholcu pamiętali natomiast Niemcy. Sławnym bokserem zainteresował się osobi- 19 nr 3 marzec 2012\n20 20 Pięściarze Warszawy w drodze na Mistrzostwa Europy w Budapeszcie (1934 r.). Trzech z nich zdobyło tam medale. Od lewej: Roman Antczak (srebrny medal w wadze półciężkiej), Szapsa Rotholc (brązowy medal w wadze muszej), Mieczysław Forlański (brązowy medal w wadze piórkowej) i Adam Seweryniak ście Josef Meisinger, szef Policji Bezpieczeństwa, zwany rzeźnikiem Warszawy. On to kazał Rotholca aresztować i nieludzko się nad nim znęcać. Miała to być zemsta za porażki niemieckich bokserów. Postępowanie Meisingera było wyjątkowo perfidne, gdyż w końcu darował żydowskiemu bokserowi życie, by uczynić go... policjantem w getcie. Szapsa miał teraz strzec porządku w żydowskiej dzielnicy, czyli inaczej mówiąc, pakować ludzi do wagonów jadących do Treblinki. Praca straszna, do końca życia Rotholca dręczyć będą wyrzuty sumienia. Na razie jednak dzięki tej pracy mógł chronić rodzinę żonę Marię i nowo narodzonego syna Ryszarda. Całą gehennę okupacyjną Rotholców można poznać dzięki książce Barbary Stanisławczyk Czterdzieści twardych. To opowieść godna uwiecznienia w hollywoodzkiej produkcji. Rotholc jako policjant w Judenracie zarabiał, przyjmując łapówki od przerażonych, ale wciąż jeszcze względnie majętnych ludzi. Jednak w 1942 r. sytuacja znacznie się pogorszyła. Szapsa zaczął myśleć o dezercji. Najpierw z pomocą mniej znanego przedwojennego boksera Tadeusza Mańkowskiego, który działał w konspiracyjnej Żegocie, ukrył żonę i trzyletniego synka. Wreszcie tuż przed wybuchem powstania w getcie sam uciekł na aryjską stronę. Wraz z kilkoma innymi uciekinierami z getta ukrywał się najczęściej w domu, który stał przy zbiegu dzisiejszej Grzybowskiej i Jana Pawła II. Pod samym strychem mieli kryjówkę. Maria natomiast mieszkała z Tadeuszem Mańkowskim i udawała, że jest jego żoną. Miała jasne włosy, niebieskie oczy, nikt nie podejrzewał, że jest Żydówką. Może dlatego Mańkowski tak często wychodził z nią na przechadzki. Cieszyli się z życia i cieszyli się sobą. I tak w środku okupacyjnego piekła, gdy dogasały łuny nad gettem, między Tadeuszem a Marią wybuchła miłość. A nasz bohater? W normalnych warunkach zapewne wlałby konkurentowi. Wciąż jeszcze miał silny cios i resztkę formy. Ale w tym wypadku konkurent był zarazem zbawcą. Więc, jak pisze Barbara Stanisławczyk, musiał tolerować trójkąt. Nie wiem, co by było, gdyby wszyscy przeżyli. Pewnie by się znienawidzili z Rotholcem Mańkowski i Maria Rotholc jednak wojny nie przeżyli. Wydani przez jakiegoś donosiciela, zostali rozstrzelani. Ona za to, że była Żydówką, on za to, że działał w ruchu oporu i ukrywał Żydów. Przegląd Sportowy nr 30, 1934 Bez happy endu Nie ma w tej historii happy endu. Rotholc ocalał, ale żyć musiał ze strasznymi wspomnieniami, upokorzony po odrzuconej miłości. Nie mógł nawet znienawidzić nieżyjącego już konkurenta, bo dalej ukrywał go młodszy brat Mańkowskiego Stanisław. W czasie Powstania Warszawskiego obaj Stanisławowie (Rotholc używał fałszywego imienia i nazwiska Stanisław Dąbrowski) kilkakrotnie żegnali się z życiem. Raz nawet hitlerowcy postawili ich obu pod ścianą. Rotholc o mało nie zemdlał, bo selekcji dokonywał esesman, którego znał z ringu. To jego tak przed wojną okładał, bijąc jak chcieli kibice w swastykę. Hitlerowiec nie rozpoznał jednak w zmizerowanym, obdartym nieszczęśniku dawnego sławnego Szapsia. Przeżyli. Doskwierał im straszliwy głód. Młodszy Mańkowski po latach wspominał scenę, jak wspólnie z Rotholcem: Przez trzy dni jedliśmy po łyżeczce konserwy i popijaliśmy łykiem wódki. Jakbyśmy przyjmowali komunię. Po powstaniu zostali wywiezieni na roboty do Niemiec i tam doczekali końca wojny. Po 1945 r. sławnego przed wojną boksera Żydzi ocaleni z Holocaustu oskarżyli o zdradę. Nie został jednak ukarany, jeśli nie liczyć kary honorowej banicji ze świata żydowskiego na okres dwóch lat. Sądy uznały, że działał pod przymusem. Uciekając od tragicznych wspomnień, Szapsa znów zajął się boksem. Został trenerem pięściarstwa w Łodzi, w tamtejszym Zrywie. Nie miał już jednak tej siły co kiedyś. W 1949 r. opuścił Polskę na zawsze. Ostatecznie osiadł w Kanadzie, gdzie dorobił się skromnego zakładu kuśnierskiego. Zmienił nazwisko i żył w samotności. Zmarł w Toronto w 1996 r. Jego syn Richard, dziś ponad 70-letni, przeżył wojnę, bo niedługo przed aresztowaniem matki i Tadeusza Mańkowskiego został oddany do polskiej rodziny z Klarysewa. Potem, tak jak ojciec, wyjechał za granicę. Ich stosunki nie były jednak zbyt bliskie. Paweł Jasienica napisał kiedyś: Nawet żelazobeton ma swoją granicę odporności a cóż dopiero człowiek. Siły miażdżące żelazobeton najwyraźniej działały na życie Szapsy Rotholca ze zwielokrotnioną mocą. Robert Gawkowski dr historii UW, kustosz Muzeum UW, autor licznych prac związanych z historią przedwojennego sportu Jarosław Rokicki dr historii UW, absolwent studiów podyplomowych historii, filozofii i religioznawstwa; autor Encyklopedii Historii Sportu Żydowskiego przygotowywanej aktualnie do druku\nFrancja, Paryż - La Defense, futurystyczna dzielnica\nLa Défense to nowoczesna dzielnica biurowo-wystawienniczo-mieszkalno-handlowa w aglomeracji paryskiej, we Francji, znajdująca się formalnie na terenie trzech gmin Nanterre, Courbevoie i Puteaux w departamencie\nVersailles. Tomasz Majcherek staż 06.05 28.05.2013\nVersailles Tomasz Majcherek staż 06.05 28.05.2013 Rys historyczny Początkowo niewielki pałac myśliwski wybudowany przez Ludwika XIII. Z czasem rozbudowany przez Ludwika XIV, od 1682 roku stał się siedzibą\nSz.P. Maciej Król Dyrektor Departamentu Inwestycji Polskie Koleje Państwowe S.A. Centrala ul. Szczęśliwicka 62 00-973 Warszawa\nStowarzyszenie FORUM ROZWOJU OLSZTYNA e-mail: forum@fro.net.pl tel. 728 623 503 adres do korespondencji: ul. Osińskiego 7/9, 10-010 Olsztyn Stowarzyszenie Inicjatyw Obywatelskich WIZJA LOKALNA e-mail:\nzaprasza na wystawę fotografia Warszawy połączoną ze sprzedażą od 14 maja SERDECZNIE ZAPRASZAMY\nzaprasza na wystawę połączoną ze sprzedażą fotografia Warszawy od 14 maja SERDECZNIE ZAPRASZAMY WWW.ARTISSIMA.PL Większość spuścizny po Czesławie Olszewskim znajduje się w archiwach Muzeum Warszawy. Prezentowana\nSzczyt NATO w Warszawie zakazy ruchu\nWarszawa, 24 czerwca 2016 r. Szczyt NATO w Warszawie zakazy ruchu W dniach 8 i 9 lipca w Warszawie odbędzie się szczyt Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego. Od 7 lipca wprowadzone będą zamknięcia\nModernizacja budynku Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie\nWidok przedpola Galerii z promenady Plant Widok nowej przestrzeni ekspozycyjnej Modernizacja budynku Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie 14 października 2016 roku poznaliśmy zwycięzcę\nMariensztat rys historyczno varsavianistyczny\nMariensztat ryshistoryczno varsavianistyczny 1. PoczątkiMariensztatu Historiapewnejdrogi HistoriaMariensztatu,tohistoriadrogi,którajużodśredniowieczałączyłaKrakowskie Przedmieście z Wisłą. Biegła ona wąwozem\nSzembek wczoraj i dziś\nSzembek wczoraj i dziś Obchodzimy dziś trzecią rocznicę nadania imienia gen. Piotra Szembeka naszej szkole. Każda rocznica jest inna. Podczas pierwszej wśród naszych gości była prezydentowa Karolina Kaczorowska.\nNa ostatnie wybory do Zarządu Osiedla nr 3 przyszło ledwie około 30 osób. W innych osiedlach było ich znacznie mniej.\nKontakty z zagranicznymi samorządami były częścią szerszego otwierania się na świat. Jeszcze w pierwszej kadencji bliżej poznaliśmy się ze Szwedami, co zaowocowało współpracą z gminą Markaryd leżącą w\nKAMIENICA KORONNA. Kraków ul. Topolowa 8\nKAMIICA KOROA Kraków ul. Topolowa 8 Mieszkaj z klasą Kamienica Koronna, zbudowana w 1896 roku według projektu Adama Dębskiego, to miejsce wyjątkowe, dedykowane osobom, które szukają czegoś więcej niż tylko\nPROJEKTY STUDENCKIE - Anna Czapska 6/1 PROJEKTY STUDENCKIE\nPoniżej przedstawione zostały prace studentów Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki Lubelskiej wykonane pod kierunkiem Huberta Trammera. Prezentują one projekty koncepcyjne zagospodarowania\nHistoria i nowoczesność STYLOWE OSIEDLE gdzie historia przeplata się z nowoczesnością Unikalny styl i atrakcyjna zabudowa sprawią, że Osiedle Grafitowe III zaskoczy swoim nadzwyczajnym charakterem Grafitowe\nWakacje w mieście. Raport badawczy\nWakacje w mieście Raport badawczy Spis treści Slajdy Metodologia badania 3 Czas wolny podczas wakacji 4-12 Możliwości darmowego spędzania czasu wolnego 13-25 Struktura demograficzna 26-29 Kontakt 30 Metodologia\nProjektowanie Sieci Lokalnych i Rozległych wykład 12: RTCN Ślęża kiedyś i teraz\nProjektowanie Sieci Lokalnych i Rozległych wykład 12: RTCN Ślęża kiedyś i teraz Dr inż. Jacek Mazurkiewicz Instytut Informatyki, Automatyki i Robotyki e-mail: Jacek.Mazurkiewicz@pwr.wroc.pl Polskie Radio\nJarmark Europa. Zegar na wieży Zamku Królewskiego. Podróżnik w czasie. Zaginiony skarb\nJarmark Europa Wir czasu przenosi Cię na targowisko na Stadionie Dziesięciolecia. Ta karta pozwala na wymianę 1 własnej karty na 1 kartę innego gracza. Obaj gracze wykonują polecenie napisane na kartach.\nWidzicie tu Stan -czyli naszą piekarnię :). Zróbcie sobie wspólne zdjęcie przy otłoczyńskiej karczmie. Pamiętacie to zdjęcie z 2013 roku?\nDROGA W PRAWO 1. Jak wiecie budynek ten już od dawna jest po prostu budynkiem mieszkalnym(mieszkają tu co niektórzy z Was lub z drużyny przeciwnej).powstał tu w XIX wieku. Jednak gdy był budowany nie miał\nProtokół nr 3 z posiedzenia Komisji Rozwoju Miasta Rady Miasta Katowice.\nBRM.0012.8.2.2015.ŁB Protokół nr 3 z posiedzenia Komisji Rozwoju Miasta Rady Miasta Katowice. Data posiedzenia: 24.03.2015 r. Miejsce posiedzenia: Urząd Miasta Katowice, ul. Młyńska 4. Godzina rozpoczęcia\nRaport Merytoryczny, 2010 Stowarzyszenie Nasz Norblin ul. Dembego 8 m. 37 02-796 Warszawa\nRaport Merytoryczny, 2010 Stowarzyszenie Nasz Norblin ul. Dembego 8 m. 37 02-796 Warszawa 1 Raport merytoryczny Stowarzyszenia Nasz Norblin za 2010 r. Pełna nazwa Stowarzyszenie byłych właścicieli i ich\nTRASA TURYSTYCZNA. Z plecakiem po Żaganiu\nPOI 1 Liceum Ogólnokształcące im. S. Banacha 51 36'44.88"N 15 18'41.35"E Miejskie Gimnazjum i Liceum w Żaganiu powstało 10 września 1945 roku. Do dziś nad jednym z wejść widnieje płaskorzeźba byłego patrona\nRATUJMY REMBERTÓW REMBERTÓW BEZ BLOKÓW WNIOSEK I PROTEST OBYWATELSKI DO: Rady Miasta Stołecznego Warszawy na ręce Przewodniczącej Rady\nRATUJMY REMBERTÓW REMBERTÓW BEZ BLOKÓW WNIOSEK I PROTEST OBYWATELSKI DO: Rady Miasta Stołecznego Warszawy na ręce Przewodniczącej Rady Ewy Malinowskiej Grupińskiej oraz Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy\nWykorzystanie zewnętrznych źródeł finansowania w rozwój komunikacji miejskiej w Łomży\nWykorzystanie zewnętrznych źródeł finansowania w rozwój komunikacji miejskiej w Łomży XXXV Krajowy Zjazd Komunikacji Miejskiej - Grudziądz, 20-21.05.2014 r. Zdjęcie Łomży z lotu ptaka Suwałki Grudziądz\nPREZENTACJA WYBRANYCH INWESTYCJI Z LAT 1995 2015 OREG WAM w KRAKOWIE\n: PREZENTACJA WYBRANYCH INWESTYCJI Z LAT 1995 2015 OREG WAM w KRAKOWIE Jesteśmy dla Żołnierzy, świadczymy wysokiej jakości usługi w zakresie zakwaterowania. W okresie 20. lecia WAM, w ramach prowadzonych\nDialog i dyskusja Relacja z II zjazdu Akademii Polin\nDialog i dyskusja Relacja z II zjazdu Akademii Polin W dniach 7-9 lutego w Przystanku Historia Centrum Edukacyjnego IPN im. Janusza Kurtyki odbył się II zjazd Akademii Polin, podczas którego na wykładach\nZyj w luksusie i oszczedzaj\nZyj w luksusie i oszczedzaj Cieplice Slaskie-Zdrój Malownicza miejscowość już od przeszło 800 lat znana jest z leczniczych wód termalnych osiągających temperaturę nawet 90 C. Leżący w słynnej Dolinie Pałaców\nCentrum Historii Zajezdnia SOBOTNIE WYJŚCIE\nCentrum Historii Zajezdnia SOBOTNIE WYJŚCIE Urszula Lenartowicz 1d Wycieczka w sobotę 26 listopada 2016 roku odbyło się trzecie w tym roku szkolnym sobotnie wyjście. Chętnym, którzy dla dodatkowych punktów\nFrancja, Paryż - Wieża Montaparnasse, najbrzydszy budynek we Francji\nWieża Montparnasse wieża i należące do niej centrum handlowe powstałe w latach 1969-1972, w centrum dzielnicy Montparnasse, na avenue du Maine 33 w Paryżu (dzisiejszy odpowiednik SkyTower we Wrocławiu.\nOFERTA INWESTYCYJNA NR 7/2014/2015\nKSSE- Podstrefa Tyska OFERTA INWESTYCYJNA NR 7/2014/2015 NAJEM/DZIERŻAWA POMIESZCZEŃ PRZEZNACZONYCH NA BIURA PRZEDMIOT OFERTY JEST: - najem/dzierżawa pomieszczeń przeznaczonych i przystosowanych na biura,\nI Międzyuczelniane Inżynierskie Warsztaty Lotnicze\nI Międzyuczelniane Inżynierskie Warsztaty Lotnicze Bezmiechowa 2004 Partnerzy Pomysł, program, założenia Pomysłodawcą Warsztatów był prof. dr hab. inż. Zdobysław Goraj. Profesor przedstawił swą wizję członkom\nNOWA WILDA. fragment miasta. jednostka urbanistyczna z dominującą funkcją mieszkaniową. Mapa miejska\nNOWA WILDA fragment miasta jednostka urbanistyczna z dominującą funkcją mieszkaniową Mapa miejska KLIN ZIELENI wg prof. Władysława Czarneckiego Dopływ świeżych idei dla nowych wyzwań Miasta Koncepcja funkcjonalno-przestrzenna


Czarny ekran podczas uruchamiania - Windows 8 - dobreprogramy - forum\nwojcianiu (C3891541) 2013-04-14 06:02:50 UTC #1\nPodczas każdego uruchamiania systemu Windows 8 Pro Num Lock nie był włączany. W związku z tym poszperałem w Internecie i znalazłem, że aby zapisać ustawienie dot. Num Locka należy wyłączyć tryb szybkiego uruchamiania i zmienić klucz w rejestrze:\nna wartość 2. Zrobiłem to, ale po restarcie system się już nie uruchamiał, tzn. 2 pierwsze uruchomienia to uruchamianie przez około 10 sekund (bez loga systemu), a następnie restart. Za trzecim i kolejnym razem uruchamiała się diagnostyka, sprawdzenie dysku i potem ekran opcji awaryjnych typu Odśwież komputer (nie zadziałało) itp. Przywróciłem klucze wcześniej zmienione (także ten z szybkim uruchamianiem) przez awaryjny wiersz poleceń, ale nie pomogło. Próba wejścia w tryb awaryjny również kończy się fiaskiem. Nie mogę usunąć systemu, bo mam tam bardzo ważne pliki. Jak znów uruchomić komputer?\nEDIT: Pod tym adresem znajduje się treść pliku srttrail.txt zawierająca informacje nt. prób automatycznej naprawy.\nW jednej z nich wykryto, że problemem mogłaby być nowa instalacja sterownika lub aktualizacji, ale raczej nie dokonywałem takiej czynności.\nPiotr92 (Piotrkijak) 2013-04-14 16:45:55 UTC #2\nZrozum, że to jest tylko program i nie jest nieomylny. Po prostu zrobił to, co zostało mu zlecone przez programistę i zgodnie ze swoim kodem stwierdził, ze to wina sterownika, lub aktualizacji, co nie musi mieć odzwierciedlenia, ponieważ programista tak zaprogramował diagnostykę, że jeżeli to nie jest dysk itd. to jest to wina sterownika lub aktualizacje. Swoją drogą nie potrzebnie tylko dodałeś sobie roboty, ponieważ system kwalifikuje się moim zdaniem do reinstalacji, a tylko wystarczyło wejść w BIOS setup i przestawić bootup numlock na enabled… Dane to nie jest żaden problem, ponieważ to przecież nie jest żaden problem, ponieważ wystarczy podpiąć dysk pod pierwszego lepszego kompa posiadającego SATA czy tam ATA, ewentualnie zabootować płytkę z Linuxem Ubuntu choćby nawet i już masz wszystkie pliki na dłoni i możesz je skopiować na dowolny nośnik, nawet płytę. Swoją drogą na przyszłość sugeruję nie trzymać ważnych danych na partycji systemowej, bo następnym razem już możesz nie mieć tyle szczęścia, bo np. wysypie się nieodwracalnie partycja i masz po danych, a odzyskiwanie jest bardzo drogie, dlatego lepiej się zabezpieczyć i trzymać dane gdzie indziej i jeszcze najlepiej na drugim nośniku na wypadek awarii całego dysku, bo jakby nie bylo wieczny nie jest i też ma pełne prawo odmóeić współpracy nawet po kilku latach mając na uwdze jak producenci się nie przykładają do żywotności dysków.


Nzdjpy – wykres roboczy z szansą na sygnał, 16.01.2018r. | Galeria Zysków\nAnaliza nzdjpy – interwał H4.\nDość ciekawy i czytelny układ rysuje się na parze walutowej nzdjpy. O ile rynek będzie respektował analizę techniczną to istnieje szansa na setup po pokonaniu wsparć.\nWsparciem na wykresie jest w mojej ocenie linia trendu wzrostowego prowadzona po dołkach korekty oraz wsparcie poziome wynikające ze z bliskiej obecności poprzednich szczytów i dołków.\nAby pomyśleć o zajęciu pozycji powinny być spełnione w/w warunki. Oczywiście do tego należy dobrać odpowiednie MM i poziom zabezpieczenia stop, żeby nie handlować jak amator.\nWykres do obserwacji. Reagujemy na zmiany na wykresie, gdyż przykład jest tylko planem i punktem wyjścia. Możliwe, że powstanie inny sygnał kupna o niższym koszcie transakcyjnym.\nPosted on 18 sierpnia 2018 17 sierpnia 2018 Author Superadmin\nKonsumpcja gospodarstw domowych pozostaje główną siłą napędową dynamicznego rozwoju gospodarczego kraju; W pierwszym półroczu 2018 r. przybyło ponad 180 000 mkw. nowej powierzchni handlowej; Zgodnie z prognozami, na koniec 2018 r. do użytku ma zostać oddane około 330 000 mkw., co będzie najwyższym wynikiem podaży od trzech lat; Aż 40% nowej powierzchni udostępnionej w […]\nPolacy bankrutują na potęgę. 9.01.2020r.\nW 2019 r. padł rekord upadłości konsumenckich — zbankrutowało aż 8 tys. obywateli polskich. W ciągu 5 lat już prawie 27 tys. – pisze w środowym wydaniu dziennik „Puls Biznesu”. Zgodnie z przewidywaniami ekspertów, ubiegły rok okazał się rekordowy pod względem ogłoszonych przez sądy upadłości osób fizycznych. Przed spiralą zadłużenia w stan upadłości uciekło […]


Nasze materiały pobrano już 176753382 razy\n„Pierwszy krok w chmurach” to opowiadanie Marka Hłaski, które podejmuje typową dla tego autora problematykę. Ukazało się ono w pierwszym wydanym przez pisarza tomie opowiadań w 1956r. Utwór zdobył uznanie czytelników, o czym świadczy dwukrotne wznawianie jego wydania. Spotkał się także z przychylnością krytyków.\nTakiego sukcesu upatrywać można w konstrukcji opowiadania, która opiera się o kontrast pomiędzy niewinnością i pięknem miłosnej schadzki a brutalnością i wulgarnością pijaków, którzy przyłapują młodych ludzi podczas ich spotkania.\nNiewątpliwie na popularność utworu wpływ miał także sam sposób przedstawienia świata. Różni się on diametralnie od schematycznych socrealistycznych opisów. Hłasko zamiast pięknych słonecznych pejzaży, czystych miast, ludzi pełnych zapału do pracy, uśmiechniętych z optymizmem patrzących w przyszłość przedstawia brudne, opustoszałe miasto. Bohaterowie z kolei to zdegenerowani, pozbawieni moralności pijacy, których jedyną rozrywką i sensem życia jest wypicie kolejnego piwa.\nLudzie ci, kierujący się wręcz prymitywnymi instynktami, postanawiają przestraszyć kochającą się parę. Ze swoim wulgaryzmem i agresją burzą spokój i poczucie...


Huragan Florence Foto: NASA/NRL | Video: NOAA\nFlorence jest obecnie określana mianem huraganu kategorii drugiej w pięciostopniowej skali Saffira-Simpsona. Wiatr wieje w niej ze średnią prędkością prawie 180 kilometrów na godzinę.\nHuragan w czwartkowy poranek znajdował się w odległości około 450 kilometrów na południowy wschód od Myrtle Beach, miasta położonego we wschodniej części stanu Karolina Południowa.\nCo sprawia, że huragan Florence jest aż tak niebezpieczny? Oto cztery powody, dla których ewakuacja na tak dużą skalę ma uzasadnienie.\n1. Wielka siła przyszła szybko\nFlorence "awansowała" z huraganu kategorii drugiej na huraganową "czwórkę" w ciągu zaledwie kilku godzin. Zbliżając się do wybrzeża zaczęła słabnąć. W czwartek rano polskiego czasu była huraganem drugiej kategorii. Towarzyszy jej silny wiatr wiejący z prędkością 176 kilometrów na godzinę. Prognozuje się, że żywioł uderzy we wschodnie wybrzeże w piątek o godzinie 14 polskiego czasu.\n2. Śmiertelnie niebezpieczna ściana wody\nTo jednak nie wiatr jest w tej sytuacji najgroźniejszy.\n- Fala wywołana huraganem ma największą szansę na zabicie dużej liczby osób - powiedział Brock Long z Federalnej Agencji Zarządzania Kryzysowego (FEMA). - Ma też największy potencjał do spowodowania najpoważniejszych zniszczeń - dodał.\nNiektórzy meteorolodzy szacują, że fala może mieć wysokość nawet sześciu metrów. - Żeby nabrać perspektywy, trzeba wiedzieć, że każda fala wyższa niż 3,5 metra określana jest jako "zagrażająca życiu" - poinformował Ken Graham z Narodowego Centrum ds. Huraganów (NHC).\n— chad myers (@chadmyerscnn) 11 września 2018\n3. Możliwe powodzie w głębi lądu\nPoza zagrożeniem zalaniami na samym wybrzeżu, woda stanowić może problem także dla mieszkańców dalej położonych terenów. Jest to spowodowane faktem, że po dotarciu nad ląd Florence - zgodnie z prognozami - znacznie zwolni. A im dłużej huragan przebywa w jednym miejscu, tym więcej deszczu spada w tym rejonie.\nW przypadku tej konkretnej burzy bardzo ważne jest, aby przewidzieć miejsce spowolnienia huraganu. Zdaniem meteorologów w miejscach przestoju może spaść nawet 500-890 litrów deszczu na metr kwadratowy.\n- Śródlądowe powodzie będą poważnym zagrożeniem i także ludzie znajdujący się w dużej odległości od miejsca dotarcia huraganu do lądu powinni być mocno zaniepokojeni - twierdzi meteorolog Brandon Miller.\nPrognozowane opady podczas huraganu Florence (NHC)\n4. Ludzie nie są przyzwyczajeni\nHuragan ma na swojej trasie obie Karoliny, których mieszkańcy nie są przyzwyczajeni do takich zjawisk.\nW ciągu ostatnich 29 lat, czyli od czasu uderzenia huraganu Hugo, populacja na tych terenach znacznie się zwiększyła. - Jest o 25 procent więcej ludzi mieszkających na terenie między Charleston w Południowej Karolinie a Morehead City w Północnej Karolinie niż w czasie, kiedy w ląd uderzał huragan Hugo - mówił meteorolog Chad Myers.\n- Wielu z nich nigdy nie widziało tak silnej burzy - podkreślił. Dodał też, że nie wiedzą, co woda i wiatr mogą zrobić z ich domami, a dodatkowo nie wiedzą, jak się przygotować na taki kataklizm.\nnasłana przez Putina.\ndarla152 /2018-09-12 16:45


bielsko.info: Bezbramkowy remis Podbeskidzia z Chojniczanką Chojnice - Bielsko-Biała\nBezbramkowy remis Podbeskidzia z Chojniczanką Chojnice\nPodbeskidzie w drugim meczu nie straciło bramki, tym razem jednak również bielszczanie nie pokonali bramkarza rywali i zremisowali z Chojniczanką Chojnice 0:0.\nBezbramkowy remis Podbeskidzia z Chojniczanką Chojnice · fot. TS Podbeskidzie\nDla zespołu z Chojnic spotkanie z Podbeskidziem było wiosenną inauguracją, mecz zaplanowany na ubiegły tydzień, w którym Chojniczanka miała zmierzyć się z Rakowem Częstochowa, zostało odwołane. W składzie zespołu gości występuje były gracz Górali, Przemysław Pietruszka i to on miał najlepszą okazję do zdobycia bramki w pierwszej połowie. Po pomysłowo rozegranym rzucie rożnym piłka trafiła do lewego obrońcy Chojniczanki, ten złożył się do uderzenia, ale na szczęście obrońcy TSP zdołali zablokować to uderzenie.\nWięcej działo się pod bramką Chojniczanki, najlepszą okazję w pierwszej połowie stworzył Góralom sam Janukiewicz, bramkarz gości, który nieudanym wybiciem piłki otworzył drogę do bramki Sierpinie. Skrzydłowy Podbeskidzia opanował piłkę na 16 metrze i strzelił w kierunku bramki Golkiper z Chojnic jednak udaną interwencją naprawił swój błąd przy wyprowadzeniu piłki i zażegnał niebezpieczeństwo.\nDrugą połowę znów z dużym zapałem rozpoczęli zawodnicy trenera Adama Noconia. Prawym skrzydłem akcje rozpędzał Sierpina, raz oddał piłkę Modelskiemu, ale jego dośrodkowanie nie znalazło żadnego z partnerów. Chwilę później Rakowski wpadł w pole karne w indywidualnej akcji i dopiero trzeci z obrońców powstrzymał pomocnika TSP wybijając piłkę na rzut rożny. Po dośrodkowaniu z narożnika Bougaidis najwyżej wyskoczył i po jego uderzeniu piłka trafiła w poprzeczkę. Bardzo blisko szczęścia byli Górale. Równie blisko byli parę minut później zawodnicy z Chojnic. Po strzale Tomasza Lisowskiego piłka odbiła się od słupka. W 62 minucie przed ogromną szansą stanął Valerijs Sabala, który otrzymał prezent od obrony rywala. Do bezpańskiej piłki w polu karnym dopadł Łotysz i huknął bez zastanowienia, niestety prosto w obrońcę Chojniczanki. Bielszczanie sygnalizowali, że piłka trafiła rywala w rękę, ale sędzia Małyszek nie podyktował rzutu karnego.\nPodbeskidzie: Leszczyński - Modelski, Bougaidis, Malec, Oleksy - Guga, Hanzel - Kozak (77' Moskwik), Rakowski (83' Iliev), Sierpina - Sabala (69' Kostorz)\nChojniczanka: Janukiewicz - Lisowski, Boczek, Wołąkiewicz, Pietruszka - Zawistowski, Grzelak - Drozdowicz (75' Bąk), Steblecki (62' Górski), Ryczkowski (86' Fila) - Mikołajczak\nżółte kartki: Guga, Hanzel - Boczek, Steblecki, Grzelak, Zawistowski