Maniek się w grobie przewraca - WP Kobieta\nManiek się w grobie przewraca\nZnali się od dziecka. Ewa z Wrocławia jeździła na wakacje do dziadków pod Radomskiem, gdzie mieszkał trzy lata starszy Marian. Jak dorośli, to zaiskrzyło, zakochali się w sobie, wzięli ślub. Do Zabrza przyjechali za chlebem, Marian dostał pracę w kopalni. A Ewa była po technikum górnictwa dołowego i tak jak on dobrze wiedziała, czym taka robota pachnie. A raczej śmierdzi.\nŹródło: Krzysztof Mordasiewicz/WZZ Sierpień 80\nMówiła: "Maniek, gdzie ty, na kopalnię? Dzieci będą, coś się stanie, sama zostanę, bez niczego". A on jej na to: "Ewelinka, nie bój się, w razie czego będziecie mieć zabezpieczenie do śmierci".\nI zabezpieczenie było, faktycznie. Tylko że miało być do jej śmierci, a było do jego.\n* "Rodzina będzie bezpieczna"*\nW piątek 6 marca 2005 roku Marian poszedł normalnie do pracy. Pewnie wziął kanapki, cmoknął Ewę, może mu trochę po głowie chodziła córka Magda, za dwa miesiące matura, dopiero co pół Śląska zjechali, żeby jej sukienkę na studniówkę kupić. Nad ranem zadzwonił telefon. "Maniek jest w szpitalu", tak mógł oznajmić głos w słuchawce, Ewa jak wraca do tamtego dnia, to jej stają w oczach łzy, a w gardle gula.\nMówi urywkami: że Maniek "zginął nietypowo", że pod ziemią było bardzo gorąco, odwodnił się, nerki wysiadły, że dostał obrzęku mózgu i gorączki 42 stopnie, że go wywieźli jakoś o trzeciej. I że w niedzielę rano zmarł. - Był nieprzytomny. Miałam nadzieję, że wróci, mówiłam: "Marian, obudź się, Madzia maturę zdaje, nie rób nam tego". Lekarz później powiedział, że nawet gdyby odzyskał przytomność, to byłby rośliną. A on chyba by tego nie chciał - opowiada Ewa.\nPo Marianie została jubileuszowa szabla, wisi na honorowym miejscu w dużym pokoju. Nie zdążył się nią nacieszyć, ledwie dwa miesiące minęły. - Dołowi praktycznie w ogóle ich nie dostają, tylko kadra. A Mańkowi dali za to, że był dobrym pracownikiem, lubili go bardzo, bo pomocny był, na przedzie zawsze robił, to ciężka praca. Na 25-lecie dostał. No, prawie 25-lecie, w kopalni robił 23 lata, wcześniej 7 lat w hucie.\nRenata o śmierci męża mówi jeszcze mniej, stara się nie wracać do tego pamięcią, chciałaby w końcu uwolnić umysł. Tylko tyle, że w kopalni zdążył przepracować 7,5 roku i cały czas robił dodatkowe kursy, dokształcał się, na jesieni skończył kolejny. - Potem zmienił stanowisko pracy, był bardzo zadowolony, że będzie pracował tam, gdzie jest mniejsza wypadkowość - mówi Renata. I dodaje, że także wtedy strach nie czaił się gdzieś z tyłu głowy, tylko "cały czas siedział z przodu".\nWie też, że jej mąż odszedł z myślą: "rodzina będzie bezpieczna". I podejrzewa, że wszyscy górnicy, którzy się przyjęli do pracy na kopalni przed 1999 rokiem, tak samo. - Myśmy nic nie wiedzieli, że się cokolwiek zmieniło, nie było żadnej zmiany umowy o pracę, a chyba powinna być, w prasie też żadnej wzmianki. To było całkowicie przemilczane - mówi Renata. Za to też ma żal, może jakby oficjalnie było wiadomo, że w przypadku nieszczęścia wdowy zostaną same i z niczym, to by się ci górnicy zastanowili, czy dalej chcą pracować na kopalni, czy można aż tak ryzykować.\n* "Całe mi życie zburzyli"*\nEwa nie zdążyła pójść do pracy, zajęła się córką, dopiero jak ją trochę odchowała, puściła do zerówki, to się zatrudniła na pół etatu w przedszkolu. Przepracowała tylko cztery miesiące. - Córka mi bardzo chorowała, ciągle łapała zapalenie ucha, musiałam pójść na miesiąc zwolnienia. To mi pani kierownik powiedziała, że takiego pracownika nie potrzebuje.\nZostała więc panią domu, gotowała, sprzątała, woziła córkę na rytmikę, na angielski, akordeon, później do szkoły muzycznej, na pianino. Maniek to się nawet śmiał, że chce sobie szlachciankę wychować. A Ewa mu wtedy mówiła: "nie mamy żadnych majątków, ale tego, co się nauczy, to jej się przyda w życiu. Jak jej zabraknie na chleb, a będzie płynnie mówić po angielsku, to wyjedzie zagranicę. Albo pójdzie, zagra do kotleta. Tego jej nikt nigdy nie zabierze".\nTo takie dywagacje były, na wszelki wypadek, bo lodówka u Ewy i Mariana w domu nie świeciła pustkami. Wiadomo, górnicza pensja, dodatki, barbórka. - Luksusów może nie było, przynajmniej nie takie, żebyśmy po świecie jeździli, na wakacje to w sumie zawsze do Wrocławia, no i ja na miesiąc z córką nad morze, na te uszy. Tak normalnie się żyło, skromnie, ale na chleb to nigdy nie brakowało - mówi Ewa.\nJak zmarł Marian, miała 43 lata, biurokracja wcisnęła ją w, jak to sama mówi, lukę prawną. Bo wcześniej żona górnika miała rentę po jego śmierci dożywotnio, bez względu na to, w jakim wieku owdowiała czy jaki był jej stan zdrowia, ale w 1999 roku weszła w życie ustawa emerytalna. I teraz warunek jest taki, że wdowa musi mieć nieletnie dzieci na wychowaniu, a jeśli dzieci zdążyły dorosnąć, to co najmniej 50 lat. By się więc na rentę załapać, Ewie zabrakło siedem lat (jej córka była już pełnoletnia). Ewa: - Oni mi całe życie zburzyli. To znaczy państwo. Nie dość, że straciłam męża, to jeszcze odebrano mi chleb, na który on ciężko pracował.\n(Ewa Nowak fot. Krzysztof Mordasiewicz, WZZ Sierpień 80)\nRenata owdowiała jeszcze wcześniej, miała 29 lat, siedem lat pracy w handlu za sobą i wychowanie dwóch małych synków w pojedynkę przed. - Już miałam wracać do pracy, młodszy syn miał niecałe trzy latka, już nawet do przedszkola był zapisany. I wtedy mąż zginął, to przekreśliło wszystkie plany.\nNa wdowy Ewa i Renata według prawa były więc za młode, na pracę - za stare. Bo życie luki na rynku dla niech nie znalazło. - Dali mi rentę na rok, na pół z córką, miałam się przez ten czas aktywizować zawodowo. I ja bym z miłą chęcią do pracy poszła, tylko że tu nie ma pracy nawet dla młodych, wszyscy do Anglii uciekają - wyjaśnia Ewa. Renata mówi z kolei:\n- Jak się wypadnie z rynku pracy, to nie jest tak prosto wrócić. A ja chciałam, gdy młodszy syn miał kończyć podstawówkę, chciałam przez urząd pracy dokształcać się, jakieś kursy porobić, nie wyciągałam ręki po pieniądze. Ale że miałam rentę rodzinną, to mogłam być zarejestrowana tylko jako poszukująca pracy. A poszukującemu kursy nie przysługują. Jak to usłyszałam, to nie wiedziałam, czy śmiać się, czy płakać. Człowiek jest kompletnie bezradny.\nEwa na kursy się załapała, przez prawie pięć lat brała wszystko, co jej w urzędzie pracy zaproponowali: program 45+, później 50+, kursy poszukiwania pracy, stylizacji, komputerowy, biurowy. Po miesiąc, dwa, a później kwitek i do pracy. - Wysłali mnie, na przykład, jako pracownika biurowego do Policji, niby mieli miejsce na stażu. Ja przychodzę, a oni się mnie pytają, czy mam doświadczenie. No, nie. To mi podziękowali. I tak było wszędzie, gdzie nie poszłam, to wszyscy chcieli, żebym już wszystko umiała.\n"Moja żałoba? Sześć lat w sądach"\nEwa: - Moja żałoba przez sześć lat polegała na tym, że chodziłam po sądach, słuchałam zeznań świadków, czy mąż oddychał, czy charczał, jak umierał. Nie życzę tego nikomu.\nNajpierw był sąd pracy, bo kopalnia uznała, że Marian nie zginął na robocie. Przez to Ewa w ramach odprawy pośmiertnej dostała 6-krotną pensję męża (przy wypadku jest 15-krotna, Ewa w końcu dostała w 2011 roku wyrównanie). Po dwóch latach wywalczyła to, że oficjalnie stwierdzono: jej mąż zginął w wypadku przy pracy. Ale to wina nie kopalni, tylko lekarza, który dał mu pozwolenie na zejście pod ziemię mimo nadciśnienia I stopnia.\nJak się dalej, przez dwa lata, starała się o rentę wyrównawczą, to ją odesłano do sądu cywilnego, żeby się z lekarzem procesowała. - Po sześciu latach nie miałam już pieniędzy, żeby się dalej sądzić, musiałam zrezygnować.\nW międzyczasie, w 2010 roku, Ewa z Renatą i paroma koleżankami założyły Stowarzyszenie Wdów Górniczych. Tak im doradziła wicemarszałek Senatu Krystyna Bochenek. Żeby miały osobowość prawną i żeby je w końcu ktoś zaczął traktować poważnie. Bo jak wcześniej chodziły za przywróceniem rent, to albo całowały klamkę, albo słuchały farmazonów. Ot, przyszły jakieś baby, coś chcą, głupoty gadają.\n(fot. Krzysztof Mordasiewicz, WZZ Sierpień 80)\nZ listy, którą z pomocą Fundacji Rodzin Górniczych przygotowały marszałek Bochenek i posłanka Pietraszewska, jak szykowały do premiera Tuska wniosek o renty specjalne dla górniczych wdów, Ewa wyciągnęła ponad 40 nazwisk. Wszystkie kobiety obdzwoniła, każdej mówiła: "zakładamy stowarzyszenie, może w końcu coś zdziałamy". I każda odpowiadała: "to i mnie wpiszcie!".\nTeraz lista jest krótsza, zostało 28 wdów. Jedna zmarła, inne zrezygnowały, bo już im cierpliwości zabrakło. Bo tak: trzy projekty zmiany ustawy w Sejmie, komisje, interpelacje poselskie, pisma do prezydenta, obietnice wiceministrów, nieodebrane telefony, zdawkowe odpowiedzi. Ewa nie kryje rozczarowania: - Jak się ogląda Sejm w telewizji, to sobie człowiek myśli, że tam ludzie decydują o poważnych sprawach, ale to, co ja na komisji sejmowej zobaczyłam, to jest chore. Miałam możliwość wypowiedzenia się, przedstawienia naszych argumentów. A z tyłu za mną siedziały młode dziewczyny z Platformy i sobie w netbookach oglądały sukienki, w ogóle nie słuchały, co się mówi. A później głosowały na nie.\n"Moje dzieci nie trafią na kopalnię"\nNiektóre wdowy odeszły ze stowarzyszenia, bo oprócz cierpliwości i nadziei zabrakło im pieniędzy. Ewa: - Mamy składkę, 10 złotych miesięcznie. Na wyjazdy do Warszawy, wysyłanie pism i tak dalej. Ale u nas każda z groszem się liczy, niektórych po prostu na zapłacenie tych 10 złotych już nie stać.\nTrzy z ponad 40 nie załapały się na rentę specjalną, którą w grudniu 2009 przyznawał premier Tusk. - Niektóre, tak jak ja, dostały ją, inne mają tylko na dzieci, a nie może być dwóch w jednej rodzinie. To te właściwie są na utrzymaniu dzieci i to też, póki nie dorosną, bo wtedy renta się skończy. A trzy nie dostały w ogóle - mówi Ewa.\nWśród nich była Renata. Dlaczego akurat ona? Do dzisiaj właściwie nie wie. Może się komuś podejrzane wydało, że dom na wsi kupiła. Co tam dom, domek, malutki, za pieniądze z odprawy i oszczędności. Renata tłumaczy: - Przeprowadziłam się, żeby mieć do rodziców bliżej. I w amoku myślałam, że jak się wyprowadzę wystarczająco daleko, to moje dzieci już nie trafią do pracy na kopalnię. No i jak już wiedziałam, że nie dostanę renty po mężu, to kupiłam go z myślą, że jeżeli kiedyś mnie nie będzie stać na prąd czy gaz, to z domu mnie nikt nie wyrzuci, a z bloku i owszem.\n* "To po co Maniuś tak ciężko robił?"*\nRenata przyznaje też, że jak się zawiązywało stowarzyszenie, to zapaliła się w niej iskierka nadziei. A później stopniowo przygasała. W zeszłym roku, jak projekt przywrócenia rent górniczych dla wdów na warunkach sprzed 1999 roku zgłosiła partia Twój Ruch i jak koleżankom udało się porozmawiać z premier Kopacz, trochę się jeszcze tliła. Teraz już jej nie ma.\nOstatni projekt, tak jak wcześniejsze, został odrzucony. "Rząd uznał, że powrót dawnych przepisów emerytalnych jest sprzeczny z polityką zmierzającą do aktywizacji zawodowej wszystkich osób zdolnych do pracy", pisał wtedy "Dziennik Zachodni".\nEwa pamięta, że padły też argumenty "szczególnego uprzywilejowania" i "obciążania budżetu państwa". - Raz, że inne grupy zawodowe nigdy nie miały takiej ustawy, tylko kobiety górników, bo to była najcięższa praca i to górnicy w pracy ginęli. Dwa - żadna z nas łaski nie potrzebuje, tylko niech państwo odda to, co nasi mężowie na emeryturę odkładali. Bo tak to państwo nas zwyczajnie okradło - mówi Ewa.\nJej mąż w 2008 roku miał iść na emeryturę, dostawałby ponad 3,6 tysiąca na rękę. Renty specjalnej Ewa dostaje natomiast około 1200 złotych. - Akurat, opłacę mieszkanie, media i na życie zostaje 400 złotych. Albo i mniej, jak jeszcze muszę kupić leki, bo się łuszczycy na tle nerwowym nabawiłam, co tylko jakiś stres, to zaraz wraca, i tarczycę mam chorą, guz, trzy centymetry - wylicza Ewa. De facto jest więc na utrzymaniu córki, która też nie pracuje tam, gdzie by chciała, jak się kształciła, tylko tam, gdzie się robota znalazła. - Jak się ma czuć matka, która musi żyć z pieniędzy dziecka? To się przecież dziecku pomaga, jak wkracza w dorosłe życie, a nie odwrotnie - wzdycha Ewa. I jeszcze raz, gdy mówi: - Córka ma 29 lat, nie założyła rodziny. Który facet ją weźmie, jak wie, że ona ma jeszcze matkę na utrzymaniu?\nRenata rentę rodzinną, do podziału z synami, dostawała do końca sierpnia tego roku, po waloryzacji trochę ponad 2200 złotych. Ale jak młodszy syn skończył 18 lat, to i skończyła się dla Renaty renta. Zgłosiła się więc do urzędu pracy, żeby się zarejestrować, na kursy zapisać. Ale kursów, takich dla kobiet, a nie na przykład na koparko-ładowarkę, już wtedy nie było, był tylko "brak funduszy". - Nie mam prawa do zasiłku, ja jestem bezrobotna poszukująca pracy, trochę żyję z oszczędności, właściwie jestem na utrzymaniu 18-letniego syna, z jego renty. Ale ja przecież nie mogę wymagać, żeby mi pomagali synowie. Wolałabym uniknąć wyciągania ręki do dzieci, więc muszę stanąć na głowie i pracę znaleźć. Albo wyjechać z kraju - mówi Renata.\nNieraz któryś sąsiad czy sąsiadka Ewę zagadnie: "tobie to dobrze, masz rentę po mężu". A jak im Ewa mówił, że guzik ma a nie rentę, to trochę zdziwieni krygują się: "no, ale jak skończysz 60-tkę, to dostaniesz!". Ewa więc dalej tłumaczy, że ani po 60-tce, ani po 80-tce, ani nigdy. I wtedy sąsiedzi mówią zawsze to samo: "to po co Maniuś tak ciężko robił?".\nA Ewa często sama do siebie powtarza: "Maniek to się teraz w grobie przewraca".


Badania przesiewowe w przedszkolu - Domek Elfów - Piaseczno\nOpublikowano lis 2, 2021\nW trosce o zdrowie oraz prawidłowy rozwój naszych przedszkolaków, organizujemy regularne badania przesiewowe. Ich wyniki pozwalają na szybką reakcję rodziców w przypadku wykrycia jakichkolwiek nieprawidłowości. Dzięki przeprowadzaniu badań przesiewowych w przedszkolu, zapewniamy dzieciom maksymalne poczucie bezpieczeństwa i komfortu. Zawsze towarzyszy im luźna atmosfera, pozwalająca na przeprowadzenie szczegółowej oceny lekarza.\nTym razem wyszliśmy z inicjatywą zaproszenia specjalisty ze SPECJALISTYCZNEGO CENTRUM TERAPII DZIECI I MŁODZIEŻY „RĘKA GŁOWA NOGA”, który wykona przesiewowe badanie słuchu i przetwarzania słuchowego naszych wychowanków. Badaniem są objęte dzieci powyżej 2,5 roku życia. Jest ono bezpłatne dla rodziców i już wkrótce otrzymają informację zwrotną w przypadku konieczności przeprowadzenia dogłębnych badań słuchu w specjalistycznym ośrodku.\nBadania będą przeprowadzane przez cały listopad. Są to indywidualne spotkania dziecka ze specjalistą, które trwają około 30 – 45 minut. Jeżeli będzie potrzeba w obecności Wychowawcy – zostaną wykonane:\nbadanie audiometrem tonalnym (badanie słuchu)\nbadanie przesiewowe wyższych funkcji słuchowych (badanie przetwarzania słuchowego)\nbadanie odruchów pierwotnych (zgodnie z INPP)\nCzym są zaburzenia przetwarzania słuchowego – znane również jako Centralne Zaburzenia Przetwarzania Słuchowego to zespół objawów wynikających z zaburzeń zmysłu słuchu. Objawy pojawiają się w efekcie występowania nieprawidłowości na poziomie centralnego układu nerwowego. Taka sytuacja ma miejsce kiedy pacjent słyszy (podstawowe badania słuchu nie wykazują występowania problemów), ale nie słucha – zachowuje się i funkcjonuje podobnie do człowieka z niedosłuchem.\nZwracamy w tym miejscu również uwagę rodziców na badanie odruchów pierwotnych.\nW momencie narodzin dziecko ma minimalną kontrolę nad ruchami swojego ciała. W pierwszych tygodniach życia odruchy pierwotne pojawiają się jako niezależna od woli dziecka reakcja na pewne bodźce. Stopniowo przekształcają się one w bardziej zaawansowane umiejętności motoryczne. Wczesne odruchy zapewniają swego rodzaju trening dla wielu aspektów późniejszego funkcjonowania. Rozwój mózgu niemowląt w pierwszym roku życia powoduje, że połączenia do wyższych partii mózgu stają się silniejsze, a odruchy pierwotne są stopniowo zastępowane przez bardziej dojrzałe wzorce reakcji – odruchy posturalne. Te odruchy posturalne wspierają kontrolę równowagi, postawy i ruchu w środowisku opartym na oddziaływaniu grawitacji. Ich rozwój znajduje odzwierciedlenie w rosnącej możliwości niemowlęcia do kontrolowania swojego ciała, postawy oraz ruchów dowolnych.\nkoordynację ręka-oko – trudności, takie jak zdolność do kontrolowania ramienia i dłoni podczas pisania;\nzdolność przekroczenia pionowej linii środkowej ciała – na przykład praworęczne dziecko może trudność z pisaniem po lewej stronie kartki;\nrozwój lateralizacji – na przykład skrzyżowaną lub nieustaloną.\nintegrację górnych i dolnych części ciała – na przykład podczas pływania,\npostawę podczas siedzenia – skłonność do pokładania się na biurku,\numiejętność usiedzenia w jednym miejscu,\ntendencję do chodzenia na palcach,\ntrudności w zakresie oceny kierunku i przestrzeni,\nruchy gałek ocznych – wpływające na czytanie,\npercepcję wzrokową – wpływające na czytanie i pisanie,\nnieumiejętność ignorowania bodźca – wpływ na koncentrację uwagi, zwiększenie rozpraszalności,\nWięcej informacji o odruchach pierwotnych można znaleźć na stronie Instytutu Psychologii Neurofizjologicznej INPP Polska


19 września, 2018 – To jest klasa!\n19 września, 2018 tojestklasa\nJuż prawie jesień. Z drzew spadają owoce i pierwsze, kolorowe liście. Zuzia, która mieszka blisko lasu, nazbierała dla nas kasztanów, by na zajęciach rozwijających kreatywność zamienić je w kolorowe stworki. Najpierw zaprojektowaliśmy na kartkach, co chcemy wyczarować z kasztanów, a potem wreszcie przystąpiliśmy do działania.\nA co można wyczarować z kasztanów? Oto nasze pomysły:\nOd kilku dni zastanawialiśmy się, czy warto być grzecznym. Co zrobić, by być lubianym przez wszystkich dookoła. Już wiemy – trzeba jak najczęściej używać magicznych słów: proszę, dziękuję, przepraszam, dzień dobry, do widzenia, dobry wieczór i dobranoc. Aby to dobrze zapamiętać wykonaliśmy plakaty, które zawisną w naszej klasie.\nSłowami: PRZEPRASZAM, PROSZĘ, DZIĘKUJĘ\nzawsze wszystkich chętnie obdaruję!


Dualizm ekonomiczny – Encyklopedia Zarządzania\nCzynniki mające wpływ na powstanie dualizmu gospodarczego\nPaństwa Europy Środkowo- Wschodniej w czasie powstania dualizmu ekonomicznego przeżywały szybki przyrost demograficzny. Wzrost ludności oraz rozwój miast skutkował większym zapotrzebowaniem na produkty spożywcze i handlowe. Tendencje te wykorzystała rycerstwo, którego znaczenie w wojsku rycerskim bardzo spadło. Rycerstwo z czasem przekształciło się w osiadła szlachtę. Psucie monety spowodowało natomiast znaczne obniżenie wartości czynszów, które do tej pory płaciło chłopstwo. Szlachta starała się za wszelką ceną zmienić świadczenia chłopstwa, aby tym samym uniemożliwić im opuszczenie wsi. Innymi czynnikami mającym wpływ na dualizm ekonomiczny były konsekwencje związane z wielkim odkryciami geograficznymi. Rozwój przemysłu w Zachodniej Europie, który dzięki kolonizacji zamorskiej miał się bardzo dobrze pociągną za sobą inne czynniki, a mianowicie pozyskane z tego źródła dochody zwiększyły dochody mieszkańców Europy Zachodniej oraz w dużym stopniu wpłynęły na popyt. Wyjałowione gleby Europy Zachodniej nie mogły zaspokoić wzrastających potrzeb konsumpcyjnych wciąż wzrastającej liczby ludności.\nEuropa Zachodnia rozluźniła gorset poddaństwa i preferowała procesy kształtujące rynek towarów i rynek siły roboczej. W krajach Europy Zachodniej pańszczyzna była wspierana przez pracę najemną. Upowszechnienie się pracy najemnej sprzyjało bardziej intensywnej gospodarce rolnej. Podstawowym świadczeniem w rolnictwie stał się czynsz pieniężny. Wzrosła również rola kapitału agrarnego. W XVII w. w krajach Europy Zachodniej pojawiły się różne odmiany wielopolówki, zmniejszyły się ugory, zwiększyła się wydajność gleby. Szlachta (rzadziej chłopi) inwestowała kapitał zakumulowany w rolnictwie w różne przedsięwzięcia przemysłowe. Zmiany zachodzące w tym czasie w Europie Zachodniej, zmierzające do kapitalizmu przejawiały się również w:\nindywidualnym władaniem ziemią,\npowiązaniami z kapitałem przemysłowy,\nW Europie Wschodniej widoczny był nawrót do ostrzejszych form poddaństwa i brak bodźców do upowszechnienia intensywnych form gospodarowania. W XVI - XVIII w. dominującą formą organizacji rolnej był system folwarczno - pańszczyźniany. Istota jego polegała na tym, że feudalni właściciele w obrębie swoich włości tworzyli własne gospodarstwa rolne (folwarki), uprawiane przy pomocy pańszczyźnianej siły roboczej. Folwark funkcjonował dzięki pracy chłopa pańszczyźnianego, wzrosła zależność osobista chłopa od feudała - chłop wraz ze swym gospodarstwem został całkowicie podporządkowany panu. Literatura historyczna mówi o wtórnym poddaństwie chłopów. Rozległe regiony Europy (Sycylia, Sardynia, Bałkany, Polska, Litwa) podporządkowane zostały rynkom zachodnim i skazane na dostosowanie produkcji do popytu na rynkach zagranicznych, a nie do potrzeb krajowych. Rozwój gospodarczy Europy Wschodniej, był uwarunkowany od narzuconego popytu na zboże, a ogólny rozwój nastawiony był na produkcję rolną.\nSystem półfeudalny inaczej zwany połownictwo występował głównie we Włoszech, Francji i Hiszpanii. System ten polegał na oddawaniu przez chłopów oprócz czynszu pieniężnego, również części zbiorów rolnych lub produktów hodowli, w zamian za używanie ziemi. Część oddawanych planów wynosiła od 1/3 do 2/3 wyprodukowanych dóbr. Oprócz tych obciążeń dochodziły inne np. podatki na rzecz państwa, monopole dworskie czy dziesięcinę na rzecz Kościoła. Łączny ciężar obciążę sięgał czasami 60% chłopskich przychodów.\nBartkowiak, R. (2010). Współczesne teorie ekonomiczne. WNRLiE, nr 16.\nCameron R., Neal L. (2004). Historia gospodarcza świata. Od paleolitu do czasów najnowszych, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa.\nKula W. (1983). Problemy i metody historii gospodarczej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.\nSkodlarski J.(2002). Zarys historii gospodarczej Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Łódź.\nSkodlarski J., Matera R. (2005). Gospodarka światowa. Geneza i rozwój, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.\nWojnarski D.(2004). Powszechna Historia gospodarcza, Wydawnictwo Poltext, Warszawa.\nAutor: Katarzyna Kolodziejczyk, Franciszek Bolechowski


Lopes Brian , Mccormack Lee\nMistrz świata Brian Lopes i znany trener Lee McCormack prezentują techniki jazdy rowerem górskim, niezbędne, by osiągnąć wyższy poziom kolarskich możliwości. Jazda rowerem górskim to książka, która pomaga jeździć lepiej, szybciej i pewniej po nierównym terenie. Nowe wydanie wzbogacono m.in. o informacje o rowerach dla kobiet oraz duży dział o unikaniu kontuzji. Wysokiej jakości zdjęcia sekwencyjne i sytuacyjne wraz z anegdotami z wyścigów Briana tworzą ciekawą i przydatną mieszankę wiedzy i poczucia humoru.\nAutor: Lopes Brian , Mccormack Lee\nWymiary produktu [mm]: 259 x 15 x 200\nMistrz świata Brian Lopes i znany trener Lee McCormack prezentują techniki jazdy rowerem górskim, niezbędne, by osiągnąć wyższy poziom kolarskich możliwości. Jazda rowerem górskim to książka, która ...\n28-08-2017 o godz 08:28 Pumpkinka123 dodał recenzję:\nbardzo fajna pozycja zarowno dla poczatkujacych jak i bardziej zaawansowanych. kupilam w prezencie dla brata byl bardzo zadowolony\n20-02-2016 o godz 08:08 Michał Hełka dodał recenzję:\nBardzo dobra książka dla każdego kto jeździ na rowerze, w każdym wieku. Jeżeli chcesz jeździć lepiej to jest to obowiązkowa pozycja. Polecam!\n16-08-2015 o godz 17:39 Grzegorz dodał recenzję:\nKsiążka skupiająca się głównie na technice jazdy rowerem górskim. Brian i Lee w bardzo szczegółowy sposób przedstawiają techniczne aspekty kolarstwa górskiego popierając to licznymi ilustracjami i schematami. Dodatkowo robią to na swój luźny sposób, że pomimo iż książka jest dosyć techniczna, to bardzo dobrze ją się czyta. Godna polecania zarówno początkującym rowerzystom jak i tym bardziej doświadczonym, aby mogli skonfrontować swoją wiedzę.\n03-12-2014 o godz 16:32 Katarzyna dodał recenzję:\nwszystko co trzeba wiedzieć w kapsułce. Bardzo dobra technicznie książka, szczegółowe ilustracje. Polecam każdemu nawet doświadczonemu, gdyż mimo wszystko wiele ciekawych drobnostek można ulepszyć by poprawić całokształt


Wyprodukowany przez Richa Costeya (Foo Fighters, Muse, The Killers) utwór "Instant History" to bezpośredni, głośny komunikat od tria. Nieustannie przesuwając granice swego brzmienia, na "Instant History" zespół obrał kolizyjny kurs na porywające melodie, agresję oraz niebotyczne refreny. Dynamiczna siła ich muzyki została odświeżona za sprawą wyrazistych, filmowych syntezatorów i urzekających harmonii wokalnych.\n- Tym razem zależało nam, by po prostu wyłożyć kawę na ławę. "Instant History" to największy, najbardziej popowy numer, nad jakim pracowaliśmy - ekscytuje się frontman Simon Neil. - To fantastyczna zapowiedź, choć muzycznie nie odzwierciedla kierunku, jaki obraliśmy na płycie. Jeśli natomiast chodzi o tekst, dostajemy dobrą wskazówkę dotyczącą tego, o czym jest ten album: o uczeniu się na błędach i zrozumieniu, że można posunąć sprawy naprzód. Niektóre rzeczy będą podobne, ale nie będą takie same i nie możemy się tego bać.\nNa nowym albumie zespół Biffy Clyro - którego skład uzupełniają bracia James (bas) i Ben (perkusja) Johnstonowie - wchodzi ze wszystkimi swymi umiejętnościami na wyższy poziom. Nagrali jedne z najbardziej chwytliwych refrenów w swej karierze, dodając do nich eksplodującą, pierwotną siłę i poruszające orkiestracje. Eklektyzm sprawia, że płyta jest nieprzewidywalna, szczególnie, że te najróżniejsze elementy często pojawiają się w ramach jednego utworu


Simmons, Dan - "Hyperion" #2 - katedra.nast.pl\nSimmons, Dan - "Hyperion" (Artefakty)\nSimmons, Dan - "Hyperion" #2\nKonsul obudził się z tym szczególnym bólem głowy, suchością w gardle i wrażeniem zapomnienia tysiąca wizji sennych, jakie pozostawia po sobie sen kriogeniczny. Zamrugał, dźwignął się do pozycji siedzącej na niskiej leżance i półprzytomnie odlepił ostatnie przyczepione do ciała czujniki. W pozbawionej okien jajowatej kajucie towarzyszyły mu dwa bardzo niskie klony załogowe i jeden bardzo wysoki templariusz w płaszczu z kapturem. Jeden z klonów podał mu szklankę soku pomarańczowego, którym tradycyjnie witano ludzi wybudzonych z kriogenicznego snu. Konsul przyjął ją z wdzięcznością i pił łapczywie.\n– Drzewo dzielą od Hyperiona dwie minuty świetlne i pięć godzin lotu – powiedział templariusz.\nKonsul zdał sobie sprawę, że ma przed sobą Heta Masteena, kapitana drzewostatku templariuszy i Prawdziwy Głos Drzewa. Miał mętną świadomość, że to wielki zaszczyt, zostać obudzonym osobiście przez kapitana, ale na razie był zbyt otumaniony skutkami kriosnu, żeby należycie to docenić.\n– Inni nie śpią już od kilku godzin. – Het Masteen gestem odprawił klony. – Zebrali się na dziobowej platformie jadalnej.\n– Hhrghn – powiedział konsul. Napił się soku, odkaszlnął i spróbował jeszcze raz: – Dziękuję ci, Hecie Masteenie – wykrztusił.\nRozejrzawszy się po jajowatej kajucie – kobierzec ciemnej trawy na podłodze, przezroczyste ściany, żebrowanie z giętego jazodrzewia – doszedł do wniosku, że znajduje się w jednym z mniejszych strąków mieszkalnych. Przymknął oczy i spróbował sobie przypomnieć spotkanie z Yggdrasillem, tuż przed tym, gdy statek templariuszy dokonał skoku kwantowego.\nPrzypomniał sobie, jak szykując się do cumowania, pierwszy raz zobaczył kilometrowej długości drzewostatek. Szczegóły widoku rozmywały się w zdublowanym polu siłowym generowanym przez maszyny i ergi, które otaczało jednostkę jak kulisty obłok mgły. Mimo to było widać, że ulistniona masa mieni się tysiącami światełek – łagodnie prześwietlały liście i cienkie ścianki strąków mieszkalnych, lśniły na niezliczonych platformach, pokładach, mostkach, schodach i w altanach. Przy rufie skupiły się kuliste moduły napędowe i ładunkowe, podobne do przerośniętych galasów. Błękitnofioletowe smugi kondensacyjne snuły się za statkiem jak długie na dziesięć kilometrów korzenie.\n– Inni czekają – przypomniał półgłosem Het Masteen i skinieniem głowy wskazał poduszki, na których złożono bagaż konsula, czekający teraz na otwarcie.\nPodczas gdy templariusz w zadumie podziwiał jazodrzewiowe dźwigary, konsul ubrał się w półoficjalny strój wieczorowy: luźne czarne spodnie, wyglansowane wysokie buty, koszulę z białego jedwabiu wydymającą się w talii i na łokciach, pochodzącą z Carvnel ozdobioną topazem spinkę do kołnierzyka, krótki czarny płaszcz z epoletami połyskującymi karmazynem Hegemonii, oraz miękki trójgraniasty kapelusz w złotym kolorze. Fragment zakrzywionej ściany zmienił się w lustro, w którym mógł się przejrzeć – zobaczył człowieka w wieku nieco dojrzalszym niż średni, elegancko ubranego, opalonego, z dziwnie bladymi plamami poniżej smutnych oczu. Zmarszczył brwi, skinął głową i odwrócił się plecami do lustra.\nZakapturzony templariusz dał mu znak gestem i razem wyszli przez otwór, który pojawił się w strąku, na biegnący w górę chodnik, który zakręcał i znikał im z oczu za litą ścianą pokrytego korą pnia drzewostatku. Konsul zawahał się, zszedł na skraj chodnika... i natychmiast się cofnął. Przepaść mierzyła co najmniej sześćset metrów (sztuczne ciążenie – równe jednej szóstej ziemskiego, a wytwarzane przez spętane u nasady drzewa sfery osobliwości – pozwalało odróżnić „dół” od „góry”), a chodnik nie miał barierki.\nW milczeniu podjęli wędrówkę na górę. Trzydzieści metrów i pół obwodu pnia dalej porzucili spiralny chodnik na rzecz delikatnego mostu wiszącego i dotarli do konara o pięciometrowej średnicy, po którym zaczęli oddalać się od pnia. Kierowali się w stronę gęstego skupiska liści mieniących się w blasku hyperiońskiego słońca.\n– Czy mój statek został wyprowadzony z hangaru? – zainteresował się konsul.\n– Zatankowany i gotowy do startu czeka w sferze numer jedenaście – odparł Het Masteen.\nZnaleźli się w cieniu pnia. W czarnych przestrzeniach pośród liści zapłonęły gwiazdy.\n– Pozostali pielgrzymi zgodzili się skorzystać z pańskiego statku podczas lądowania na Hyperionie, jeśli tylko dowództwo ARMII wyda stosowne pozwolenie – dodał templariusz.\nKonsul przetarł oczy. Żałował, że nie dano mu więcej czasu, żeby doszedł do siebie po lodowatych uściskach kriosnu.\n– Macie kontakt z flotą ewakuacyjną?\n– Naturalnie. Wywołali nas, gdy tylko zakończyliśmy skok kwantowy. Od tamtej pory jesteśmy... eskortowani przez okręt wojenny Hegemonii.\nMasteen wskazał niebo nad głową.\nKonsul zmrużył oczy i spojrzał w górę, ale w tej samej chwili górne gałęzie obracającego się powoli drzewa wynurzyły się z cienia i rozległe połacie liści zapłonęły słonecznymi kolorami. Nawet tam, gdzie nadal zalegał cień, gnieżdżące się nad chodnikami żarptaki lśniły jak japońskie lampiony, światłopnącza rozświetlały wiszące mosty, a ziemskie świetliki i muślinki z Maui-Przymierza, które z tajemniczym mruganiem przemierzały liściaste labirynty, mieszały się z gwiezdnymi konstelacjami w sposób zdolny zmylić najlepszych gwiezdnych nawigatorów.\nHet Masteen wsiadł do kosza windy zawieszonego na linie z włókna węglowego, której drugi koniec ginął gdzieś wśród trzystu metrów gałęzi nad ich głowami. Konsul poszedł w jego ślady i kosz bezszelestnie ruszył do góry. Chodniki, strąki i platformy były dziwnie puste, jeśli nie liczyć kilku templariuszy i ich malutkich pomocników, klonów. Wcześniej, przez wypełnioną gorączkowym pośpiechem godzinę, która upłynęła od zacumowania na drzewostatku, do momentu, gdy zapadł w sen, też nie widział żadnych intruzów, ale wtedy tłumaczył to sobie bliskością skoku kwantowego i domniemywał, że pasażerowie spoczywają bezpiecznie na leżankach kriogenicznych. Teraz jednak statek poruszał się z prędkością daleką od relatywistycznej, i wśród gałęzi powinno się wprost roić od gapiów.\nZwrócił na to uwagę templariuszowi.\n– Wy, szóstka pielgrzymów, jesteście naszymi jedynymi pasażerami – odparł Masteen.\nKosz zatrzymał się w gąszczu listowia. Templariusz wysiadł i stanął na sfatygowanych drewnianych stopniach wiekowego eskalatora.\nKonsul zaniemówił ze zdumienia. Przeciętny statek templariuszy (bez wątpienia najlepszy pojazd do podróży międzygwiezdnych) przewoził zwykle od dwóch do pięciu tysięcy ludzi. Drzewostatki rzadko gromadziły dług czasowy większy niż cztery, pięć miesięcy; kursowały na krótkich, widowiskowych trasach wśród gęsto rozmieszczonych układów gwiezdnych, dzięki czemu ich zamożni pasażerowie spędzali w kriośnie absolutne minimum czasu. Kurs Yggdrasilla na Hyperiona i z powrotem oznaczał sześcioletni dług mierzony czasem Sieci oraz – biorąc pod uwagę absolutnie niekomercyjny charakter rejsu – gigantyczne straty finansowe dla templariuszy.\nDopiero chwilę później zdał sobie sprawę, że drzewostatek idealnie nadaje się do mającej wkrótce nastąpić ewakuacji mieszkańców planety, a wtedy wszelkie koszty operacji zostaną pokryte przez Hegemonię. Co w niczym nie zmieniało faktu, że Bractwo Templariuszy podjęło ogromne ryzyko, sprowadzając tak piękną, bezbronną i cenną jednostkę (istniało tylko pięć statków tej klasy) w potencjalną strefę wojny.\n– A oto pozostali pielgrzymi – obwieścił Het Masteen, gdy schody wyniosły ich obu na szeroką platformę.\nPrzy końcu długiego drewnianego stołu zasiadała niewielka grupa ludzi. Nad nimi płonęły gwiazdy (kosmiczna panorama obracała się od czasu do czasu, gdy statek zmieniał kurs), a widoczne z obu boków sferyczne ściany listowia przywodziły na myśl skórkę olbrzymiego owocu. Konsul zorientował się, że znaleźli się na kapitańskiej platformie jadalnej, zanim jeszcze pozostała piątka wstała na powitanie, a Het Masteen zajął miejsce u szczytu stołu. Na lewo od kapitana pozostawiono wolne krzesło dla konsula.\nKiedy wszyscy usiedli i ucichli, Het Masteen dokonał oficjalnej prezentacji. Konsul nie znał pozostałych gości osobiście, ale niektóre nazwiska brzmiały znajomo, a dzięki wieloletniemu doświadczeniu dyplomatycznemu, z łatwością katalogował tożsamości i pierwsze wrażenia.\nPo lewej ręce miał księdza Lenara Hoyta, kapłana staroświeckiej chrześcijańskiej sekty katolików. W pierwszej chwili nie skojarzył znaczenia czarnego stroju i koloratki, dopiero potem przypomniał sobie szpital św. Franciszka na Hebronie, gdzie prawie cztery standardowe dziesięciolecia wcześniej odbył alkoholową kurację odwykową po swojej pierwszej – katastrofalnej – misji dyplomatycznej. Poza tym dźwięk nazwiska Hoyta podsunął mu wspomnienie innego księdza, który przepadł bez wieści na Hyperionie mniej więcej w połowie jego kadencji konsularnej.\nWedle oceny konsula, Lenar Hoyt był człowiekiem młodym, tuż po trzydziestce, wydawało się jednak, że jakieś wydarzenia z nieodległej przeszłości okrutnie go postarzyły. Ściągnięta twarz, ziemista skóra opięta na kościach jarzmowych, duże, głęboko zapadnięte oczy, wąskie wargi zaciśnięte w permanentnym skurczu i skrzywione w sposób daleki od choćby najbardziej cynicznego uśmiechu, włosy nie tyle przerzedzone, ile wręcz zmasakrowane działaniem promieniowania... Konsul nie mógł się oprzeć wrażeniu, że ma przed sobą człowieka, który od wielu lat walczy z chorobą – a jednak z zaskoczeniem stwierdził, że pod tą maską skrywanego bólu przetrwał cień chłopca z przeszłości: ledwie widoczny zarys pulchnej twarzy, zdrowej cery i łagodnych ust młodszego, zdrowszego, mniej zgorzkniałego Lenara Hoyta.\nObok księdza siedział człowiek, którego twarz przed laty znali prawie wszyscy obywatele Hegemonii. Ciekawe, pomyślał konsul, czy zbiorowa pamięć mieszkańców Sieci jest obecnie równie krótka jak w czasach, gdy ja tam mieszkałem. Pewnie tak. A może jeszcze krótsza. W takim razie pułkownik Fedmahn Kassad, zwany Rzeźnikiem Bressii Południowej, nie cieszył się już zapewne ani sławą, ani nawet niesławą. Dla ludzi z pokolenia konsula i wszystkich ekspatriantów, których życie toczyło się powolnym, prowincjonalnym rytmem, Kassad nie był człowiekiem, którego łatwo się zapomina.\nPułkownik Fedmahn Kassad – wysoki mężczyzna, niewiele niższy od mierzącego dwa metry wzrostu Masteena – był ubrany w czarny mundur ARMII pozbawiony wszelkich insygniów i odznaczeń. Jego strój był poniekąd podobny do czarnego ubioru Lenara Hoyta, ale sam pułkownik w niczym nie przypominał księdza. W przeciwieństwie do wychudzonego Hoyta, Kassad – mocno opalony i żylasty jak rękojeść bicza – był w świetnej formie. Pod skórą ramion, nadgarstków i szyi rysowały się włókna mięśni. Oczy miał małe, ciemne i wszystkowidzące, niczym obiektywy jakiejś prymitywnej kamery wideo, a rysy ostre i kanciaste – jego twarz cała składała się z cieni, płaszczyzn i faset. Nie była wymizerowana jak twarz Hoyta, wyglądała raczej na wykutą w zimnym kamieniu, a biegnąca wzdłuż żuchwy cienka kreska zarostu dodatkowo uwypuklała wyrazistość jej linii, jak krew podkreślająca ostrze noża. Powolne, wyrachowane ruchy pułkownika przywodziły konsulowi na myśl ziemskiego jaguara, którego dawno temu widział na Lususie, w prywatnym ZOO na statku osiedleńczym. Kassad nie podnosił głosu, nie dało się jednak nie zauważyć, że nawet jego milczenie przykuwa uwagę.\nDługi stół wydawał się prawie pusty, po tym jak wszyscy skupili się przy jednym jego końcu. Naprzeciw Fedmahna Kassada siedział mężczyzna, którego Het Masteen przedstawił jako poetę, Martina Silenusa.\nSilenus stanowił przeciwieństwo swojego vis-à-vis. Kassad był wysoki i szczupły, Silenus – niski i wyraźnie zapuszczony. W porównaniu z ciosanym w kamieniu obliczem pułkownika, twarz poety była ruchliwa i wyrazista jak u ziemskich naczelnych. Głos miał donośny, chrapliwy, pospolity. Zdaniem konsula, Martin Silenus – z tymi rumianymi policzkami, szerokimi ustami, wysoko zarysowanymi brwiami, lekko szpiczastymi uszami, i wiecznie gestykulującymi dłońmi o długich palcach, których pozazdrościłby mu wirtuoz fortepianu (a także dusiciel) – miał w sobie coś niemal sympatycznie demonicznego. Srebrzyste włosy tworzyły niechlujnie przystrzyżoną grzywkę. Wyglądał na człowieka dobiegającego sześćdziesiątki, ale charakterystyczne sine przebarwienia szyi i dłoni zdradzały, że przeszedł już niejedną kurację poulsenowską, tak że równie dobrze mógł mieć od dziewięćdziesięciu do stu pięćdziesięciu lat standardowych. Jeśli bliżej mu było do tej górnej granicy, to – jak doskonale wiedział konsul – najprawdopodobniej miał nierówno pod sufitem.\nO ile Silenus przy pierwszym spotkaniu sprawiał wrażenie krewkiego i hałaśliwego, o tyle jego sąsiad przy stole emanował nie mniej imponującą aurą inteligentnej powściągliwości. Kiedy podczas prezentacji Sol Weintraub podniósł wzrok, uwagę konsula zwróciła krótka siwa broda, pożłobione zmarszczkami czoło i błyszczące smutne oczy słynnego naukowca. Już wcześniej słyszał historię Żyda Wiecznego Tułacza i jego beznadziejnej misji, ale i tak wstrząsnął nim widok niemowlęcia w jego ramionach: Weintraub trzymał na rękach kilkutygodniową Rachel, swoją córkę.\nKonsul odwrócił wzrok.\nSzóstym pielgrzymem – i jedyną kobietą przy stole – była Brawne Lamia. Kiedy ich sobie przedstawiano, pani detektyw wpatrywała się w konsula z taką natarczywością, że jej spojrzenie ciążyło mu jeszcze długo po tym, gdy odwróciła wzrok.\nLamia – pochodząca z Lususa, gdzie ciążenie wynosiło jeden i trzy dziesiąte ziemskiego – wzrostem zaledwie dorównywała siedzącemu dwa krzesła dalej poecie, ale nawet luźny sztruksowy skafander pokładowy nie maskował jej potężnej muskulatury. Czarne loki opadały na ramiona, brwi rysowały się poziomymi ciemnymi krechami na szerokim czole, nos – ostry i wydatny – podkreślał ptasi charakter profilu. Usta miała szerokie i wyraziste, niemal zmysłowe, leciutko uniesione w kącikach w delikatnym uśmiechu, o którym jednak trudno byłoby powiedzieć, czy jest okrutny, czy tylko figlarny, a ciemne oczy sprawiały wrażenie prowokujących rozmówcę do odkrycia prawdy.\nKonsul doszedł do wniosku, że Brawne Lamię można uznać za piękną kobietę.\nGdy prezentacja dobiegła końca, odchrząknął i zwrócił się do templariusza:\n– Zapowiadał pan, kapitanie, że pielgrzymów będzie siedmioro. Czy siódmym jest dziecko M. Weintrauba?\nKaptur Heta Masteena poruszył się wolno z boku na bok w geście zaprzeczenia.\n– Nie. Tylko ci, którzy świadomie wyruszą na poszukiwanie Dzierzby, mogą być nazywani pielgrzymami.\nPrzy stole zapanowało lekkie poruszenie. Wszyscy z pewnością wiedzieli to, o czym pomyślał konsul: jeżeli Kościół Dzierzby miał wyrazić zgodę na pielgrzymkę, liczba jej uczestników musiała wyrażać się liczbą pierwszą.\n– Ja jestem siódmym pielgrzymem – dodał Het Masteen, templariusz, kapitan drzewostatku Yggdrasill i Prawdziwy Głos Drzewa.\nW ciszy, jaka zapadła po tych słowach, Masteen dał znak ręką i gromada klonów podała pielgrzymom ostatni posiłek przed lądowaniem na planecie.\n– Czyli Wygnańców nie ma jeszcze w układzie? – spytała Brawne Lamia. Miała gardłowy, lekko chrapliwy głos, którego brzmienie fascynowało konsula.\n– Jeszcze nie – odparł Het Masteen – ale wyprzedzamy ich zaledwie o kilka dni standardowych, nie więcej. W obłoku Oorta układu Hyperiona nasze przyrządy wykryły ślady użycia napędu termojądrowego.\n– Czy wybuchnie wojna? – zaniepokoił się Hoyt. Głos miał równie zmęczony jak twarz.\nKiedy nikt nie pośpieszył z odpowiedzią, ksiądz spojrzał w prawą stronę, jakby poniewczasie postanowił skierować swoje pytanie do konsula.\nKonsul westchnął. Żałował, że klony podały wino, a nie whisky.\n– Kto wie, co zrobią Wygnańcy? – odpowiedział pytaniem. – Raczej nie kierują się już ludzką logiką.\nMartin Silenus wybuchnął gromkim śmiechem. Gestykulując kieliszkiem, rozchlapywał wino na boki.\n– To żeś, kurwa, wymyślił. Tak jakbyśmy my, ludzie, kiedykolwiek kierowali się ludzką logiką!\nPociągnął solidny łyk wina, otarł usta i znów się zaśmiał.\n– Jeżeli rozgorzeją walki – zauważyła Lamia, marszcząc brwi – możemy nie dostać pozwolenia na lądowanie.\n– Dostaniemy je – zapewnił ją Het Masteen. Słońce zakradło się pod fałdy kaptura i padło na żółtawą skórę.\n– I ocaleni przed pewną śmiercią na wojnie, zginiemy równie pewną śmiercią z rąk Dzierzby – mruknął Hoyt.\n– Nie ma śmierci we wszechświecie! – zacytował Silenus głosem, którym (konsul dałby sobie głowę uciąć) obudziłby człowieka z kriosnu.\nPoeta dopił wino i uniósł pusty puchar, jakby wznosił toast na cześć gwiazd:\nNigdzie nie odczujesz\nŻadnej woni śmiertelnej – a śmierć przyjść powinna.\nZapłacz, zapłacz, o, zapłacz, Cybelo! Twe dzieci\nOkrutne – w dreszcz bezsiły przemieniły boga.\nPłaczcie, bracia, o, płaczcie! Nie mam żadnej mocy,\nSłaby jak trzcina – słaby – słaby jak mój głos,\nO, o, ból, ten straszliwy ból słabości! Płaczcie,\nBo ciągle się rozpadam...\nZnienacka zawiesił głos, dolał sobie wina i beknął głośno w ciszy, która zapadła po jego recytacji. Pozostała szóstka spojrzała po sobie. Konsul zauważył, że Sol Weintraub uśmiecha lekko – dopóki dziecko nie poruszyło się w jego ramionach i nie odwróciło jego uwagi.\n– No tak... – odezwał się niepewnie Lenar Hoyt, jakby próbował pochwycić zgubiony przed chwilą wątek. – Jeżeli konwój Hegemonii odleci, a Wygnańcy zajmą Hyperiona, być może okupacja obejdzie się bez rozlewu krwi i pozwolą nam zająć się swoimi sprawami.\nPułkownik Kassad parsknął cichym śmiechem.\n– Wygnańcy nie zamierzają okupować Hyperiona – powiedział. – Jeżeli zajmą planetę, to złupią co się da, a potem zrobią to, co potrafią najlepiej: zburzą i spalą miasta, rozbiją gruzy i zgliszcza na malutkie kawałeczki, a później będą te kawałeczki tak długo przypiekać, aż same zaczną świecić. Następnie stopią lody na biegunach, wygotują oceany i uzyskaną w ten sposób solą obsypią pozostałości kontynentów, żeby nic tam już nigdy nie wyrosło.\n– No tak... – zaczął znów Hoyt, ale tym razem umilkł na dobre.\nNikt nic nie mówił, kiedy klony uprzątały talerze po zupie i przystawkach i podawały drugie danie.\n– Powiedział pan wcześniej, że eskortuje nas okręt wojenny Hegemonii – przypomniał Masteenowi konsul, gdy skończyli rostbef i gotowanego podniebnego kalmara.\nKapitan pokiwał głową i wskazał coś wyciągniętą ręką. Konsul zmrużył oczy, ale niczego nie wypatrzył na tle wirującego gwiezdnego tła.\n– Proszę – powiedział Fedmahn Kassad, i sięgnąwszy ponad Lenarem Hoytem, podał konsulowi składaną lornetkę wojskową.\nKonsul podziękował skinieniem głowy, włączył lornetkę i spojrzał we wskazany przez Masteena sektor nieba. Stabilizujące optykę kryształy żyroskopowe zabuczały cicho i lornetka zaczęła skanować pole widzenia zgodnie z zaprogramowanym schematem. Nagle obraz znieruchomiał, rozmazał się, powiększył i wyostrzył. Konsulowi zaparło dech w piersi.\nOkręt Hegemonii wypełniał przestrzeń. Wbrew oczekiwaniom konsula, podrasowany elektroniką kontur nie odpowiadał ani rozmytej w polu siłowym sylwetce małej kanonierki, ani pękatego niszczyciela – to był matowoczarny lotniskowiec uderzeniowy, imponujący w ten sam sposób, w jaki od setek lat potrafiły imponować tylko okręty wojenne: osobliwie opływowy kadłub, cztery pęki wysięgników wtulone w korpus w gotowości bojowej, sześćdziesięciometrowy mostek dowódczy zaostrzony jak liściowaty grot z Clovis, napęd Hawkinga i bąble silników termojądrowych umieszczone daleko, przy końcu szybu startowego, jak brzechwa na drzewcu strzały.\nKonsul bez słowa oddał lornetkę Kassadowi. Jeżeli flotę ewakuacyjną było stać na oddelegowanie lotniskowca do eskortowania Yggdrasilla, to jaką siłę ognia szykowali na odparcie inwazji Wygnańców?\n– Ile zostało czasu do lądowania? – zainteresowała się Brawne Lamia. Połączyła się przez swój komlog z datasferą drzewostatku, ale wyraźnie nie spodobało jej się to, co tam znalazła. Albo czego nie znalazła.\n– Cztery godziny do wejścia na orbitę – odmruknął Het Masteen. – Plus parę minut w lądowniku. Nasz przyjaciel konsul zgodził się przewieźć nas swoim prywatnym statkiem.\n– Do Keats? – zapytał Sol Weintraub. Odezwał się pierwszy raz, odkąd podano obiad.\nKonsul pokiwał głową.\n– W dalszym ciągu jest to jedyny kosmoport na Hyperionie przystosowany do obsługi jednostek pasażerskich – wyjaśnił.\n– Jak to, kosmoport? – zabrzmiał zagniewany głos księdza Hoyta. – Myślałem, że polecimy prosto na północ, do królestwa Dzierzby.\nHet Masteen cierpliwie pokręcił głową.\n– Wszystkie pielgrzymki zaczynają się w stolicy. Dotarcie do Grobowców Czasu zajmie nam kilka dni.\n– Kilka dni – parsknęła Lamia. – To niedorzeczne!\n– Być może – zgodził się Masteen – ale takie są fakty.\nKsiądz Hoyt miał taką minę, jakby coś przyprawiło go o niestrawność, chociaż prawie nic nie zjadł.\n– A nie moglibyśmy ten jeden raz zmienić tej zasady? – zasugerował. – Ze względu na bliski wybuch wojny, i tak dalej... Można by wylądować przy Grobowcach Czasu albo gdzieś w pobliżu i mieć sprawę z głowy.\nKonsul pokręcił głową.\n– Statki kosmiczne i samoloty od czterystu lat próbują latać na skróty, wprost na północne wrzosowiska – wyjaśnił. – Nie słyszałem jeszcze, żeby któremuś się udało.\nMartin Silenus z zadowoloną miną podniósł rękę, jak uczniak zgłaszający się do odpowiedzi.\n– A można, za przeproszeniem, zapytać, co się stało z tym pierdyliardem statków?\nKsiądz Hoyt spiorunował go wzrokiem, Kassad uśmiechnął się lekko, a Sol Weintraub odparł:\n– Konsul nie sugerował, że jest to obszar całkowicie niedostępny: można się tam dostać drogą morską lub jedną z kilku dróg lądowych, a statki i samoloty nie przepadają bynajmniej jak kamień w wodę. Bez przeszkód lądują przy ruinach albo w okolicy Grobowców Czasu i z równą łatwością wracają do zadanych komputerom pokładowym lokalizacji. Tylko piloci i pasażerowie znikają bez śladu.\nPo tych słowach przełożył niemowlę do zawieszonego na szyi nosidełka.\n– Takie chodzą słuchy... – przyznała Brawne Lamia. – A co wynika z dzienników pokładowych?\n– Nic – odrzekł konsul. – Brak śladów walki. Brak oznak wtargnięcia na pokład. Brak odchyleń od kursu. Brak zakłóceń biegu czasu. Brak niezwykłych emisji i rozpływów energii. Brak wszelkich zjawisk fizycznych.\n– Brak pasażerów – uzupełnił Het Masteen.\nKonsul spojrzał na niego podejrzliwie. Jeżeli to miał być żart, była to pierwsza sytuacja w jego kilkudziesięcioletnich kontaktach z templariuszami, w której jeden z nich przejawił choćby szczątkowe poczucie humoru. Wyzierający spod kaptura fragment lekko orientalnej twarzy kapitana nie sugerował jednak dowcipnej puenty.\n– Jakie to cudownie melodramatyczne! – Silenus parsknął śmiechem. – Chryste Panie, toż to najprawdziwszy Trójkąt Bermudzki ludzkich dusz, a my płyniemy prosto w jego środek! Kto w ogóle wymyślił tę gównianą fabułkę?\n– Zamknij się, dziadu – złajała go Lamia. – Jesteś pijany.\nKonsul westchnął. Znali się od niespełna godziny.\nKlony uprzątnęły naczynia i podały deser – sorbety, kawę, owoce drzewostatku, draum, torty i słodycze na bazie sprowadzonej z Renesansu czekolady.\nMartin Silenus zbył deser machnięciem ręki i kazał sobie przynieść następną butelkę wina. Konsul po krótkim namyśle poprosił o whisky.\n– Pomyślałem sobie – odezwał się Sol Weintraub, gdy kończyli deser – że nasze przetrwanie może zależeć od tego, czy będziemy ze sobą rozmawiać.\n– To znaczy? – spytała Brawne Lamia.\nWeintraub odruchowo kołysał śpiące na jego piersi niemowlę.\n– Taki przykład: czy ktoś z nas wie, dlaczego został wybrany przez Kościół Dzierzby i Wszechrzecz do udziału w pielgrzymce?\n– Tak myślałem – powiedział Weintraub. – Druga sprawa jest jeszcze bardziej fascynująca: czy ktokolwiek z was jest członkiem Kościoła Dzierzby? Bo ja, na przykład, jestem żydem i chociaż bardzo się ostatnio zamotałem w swoich przekonaniach religijnych, wciąż nie ma w nich miejsca na oddawanie czci organicznej machinie do zabijania.\nUniósł brwi i popatrzył po swoich towarzyszach podróży.\n– Ja jestem Prawdziwym Głosem Drzewa – odparł Het Masteen. – Wielu templariuszy wierzy, że Dzierzba jest ucieleśnieniem kary czekającej wszystkich tych, którzy nie czerpią z korzenia, ja jednak uważam ten pogląd za herezję, która nie ma podstaw ani w Przymierzu, ani w pismach Muira.\nSiedzący na lewo od niego konsul wzruszył ramionami.\n– Jestem ateistą – przyznał. Podniósł szklankę whisky do światła. – Nigdy nie miałem nic wspólnego z kultem Dzierzby.\nKsiądz Hoyt uśmiechnął się niewesoło.\n– Mnie wyświęcił Kościół katolicki. Kult Dzierzby stanowi zaprzeczenie wszystkiego, co jest nam drogie.\nPułkownik Kassad tylko pokręcił głową; nie sposób było stwierdzić, czy w ten sposób odmawia odpowiedzi, czy tylko wskazuje, że nie należy do Kościoła Dzierzby.\nMartin Silenus wykonał zamaszysty gest ręką.\n– Zostałem ochrzczony w tradycji luterańskiej. To nieistniejący już dziś odłam chrześcijaństwa. Zanim wasi rodzice przyszli na świat, pomagałem kłaść podwaliny gnostycyzmu zen. Byłem katolikiem, rewelacjonistą, neomarksistą, sprzęgofanatykiem, rozłamowcem, satanistą, biskupem Kościoła Nicości Jake’a oraz sumiennym członkiem Instytutu Gwarantowanej Reinkarnacji. Teraz zaś z przyjemnością mogę stwierdzić, że jestem zwykłym poganinem. – Uśmiechnął się do wszystkich. – Dla poganina Dzierzba jest całkiem zadowalającym bóstwem.\n– Religie mnie nie interesują – powiedziała Lamia. – Nie ulegam ich wpływom.\n– W takim razie wyraziłem się chyba dostatecznie jasno – podsumował Sol Weintraub. – Żadne z nas nie przyznaje się do powinowactwa z Kościołem Dzierzby, a mimo to jego starszyzna wybrała właśnie nas spośród milionów wiernych ubiegających się o prawo odwiedzenia Grobowców Czasu... i ich okrutnego boga... podczas pielgrzymki, która może być ostatnią.\n– Być może, M. Weintraub, wyraził się pan jasno – powiedział – ale ja nadal nie rozumiem, do czego pan zmierza.\nNaukowiec z roztargnieniem skubnął brodę.\n– Najwyraźniej powody, dla których chcemy wrócić na Hyperiona, są na tyle ważne, że nawet kierujące się probabilistyką sztuczne inteligencje we Wszechrzeczy i Kościele Dzierzby zgodziły się, że zasługujemy na ten powrót. Niektóre z tych powodów są tajemnicą poliszynela, tak jak w moim przypadku, jestem jednak przekonany, że tylko sami zainteresowani znają ich prawdziwą naturę. Proponuję, żebyśmy w ciągu tych kilku dni, jakie mamy ze sobą spędzić, podzielili się swoimi historiami.\n– Po co? – spytał Kassad. – Przecież to niczemu nie posłuży.\n– Przeciwnie – odparł z uśmiechem Weintraub. – W ten sposób zapewnimy sobie odrobinę rozrywki i choć przelotnie zajrzymy w dusze współtowarzyszy podróży, zanim przytrafi nam się spotkanie z Dzierzbą lub inna katastrofa. Poza tym może dzięki temu zdołamy ocalić życie, jeśli tylko wykażemy się dostateczną inteligencją, żeby dostrzec wspólny wątek, który splótł nasze losy z kaprysami Dzierzby.\nMartin Silenus roześmiał się, przymknął powieki i zadeklamował:\nTe Niewiniątka na grzbietach delfinów\nNa śmierć powtórną czekając, płyną,\nOtwarte znów ich rany.\n– To Lenista, prawda? – spytał ksiądz Hoyt. – Uczyłem się o niej w seminarium.\n– Blisko. – Silenus otworzył oczy i dolał sobie wina. – To Yeats. Skurczybyk bujał się po świecie pięćset lat przed tym, jak Lenista pierwszy raz skubnęła metalowy cycek matki.\n– Ale jaki sens miałoby opowiadanie tych historii? – wtrąciła Lamia. – Spotykamy Dzierzbę, każdy mu mówi, czego chce, on spełnia życzenie jednego z nas, a pozostali umierają. Tak to ma wyglądać, zgadza się?\n– Tak mówi mit – przyznał Weintraub.\n– Dzierzba nie jest mitem – zaoponował Kassad. – Ani on, ani jego stalowe drzewo.\n– Więc po co zanudzać się nawzajem bajeczkami? – spytała Lamia i nabiła na widelec ostatni kawałek sernika w czekoladzie.\nWeintraub delikatnie pogłaskał śpiące dziecko po głowie.\n– Żyjemy w niezwykłych czasach – powiedział. – Ponieważ zaliczamy się do tej jednej dziesiątej jednej dziesiątej jednego procenta obywateli Hegemonii, którzy podróżują wśród gwiazd, a nie tylko pomiędzy planetami Sieci, reprezentujemy różne epoki naszej niedawnej przeszłości. Na przykład ja mam sześćdziesiąt osiem lat standardowych, ale ze względu na nagromadzony podczas rejsów kosmicznych dług czasowy, moje niecałe siedem dekad obejmuje dobrze ponad sto lat dziejów Hegemonii.\n– Co z tego? – spytała Lamia.\nWeintraub gestem dłoni ogarnął wszystkich przy stole.\n– Reprezentujemy wyspy czasu i oceany perspektywy. Albo inaczej, to będzie lepsze porównanie: każde z nas może być w posiadaniu elementu układanki, której nikt nie potrafi poskładać w całość, odkąd człowiek wylądował na Hyperionie. – Podrapał się po nosie. – Zagadki zawsze mnie intrygowały, i ta również nie daje mi spokoju. Mam świadomość, że to może być mój ostatni tydzień na cieszenie się nią, i z przyjemnością powitałbym choć cień zrozumienia, ale gdy tego zabraknie, zadowolę się samą próbą jej rozwiązania.\n– Zgadzam się – poparł go beznamiętnym głosem Het Masteen. – Wcześniej o tym nie pomyślałem, ale dostrzegam sens podzielenia się naszymi opowieściami, zanim stawimy czoło Dzierzbie.\n– Co by nas miało powstrzymać przed kłamstwem? – zapytała Brawne Lamia.\n– Nic. – Silenus wyszczerzył zęby w uśmiechu. – I to jest w tym wszystkim najpiękniejsze.\n– Powinniśmy to przegłosować – zasugerował konsul.\nMeina Gladstone podejrzewała, że ktoś w tej grupie jest szpiegiem Wygnańców. Czy te historie mogły doprowadzić do jego ujawnienia?\nKonsul uśmiechnął się na myśl o tym, że agent miałby się okazać aż tak głupi.\n– A kto powiedział, że jesteśmy małą, szczęśliwą demokracją? – spytał oschle pułkownik Kassad.\n– Tak by było najlepiej – zauważył konsul. – Każdemu z nas przyświeca inny cel, ale żeby go osiągnąć, musimy razem dotrzeć do krainy Dzierzby. A do tego potrzebny będzie jakiś mechanizm decyzyjny.\n– Moglibyśmy wyznaczyć przywódcę – nie ustępował Kassad.\n– Z dupy pomysł – orzekł życzliwie poeta. Pozostali też pokręcili głowami.\n– W takim razie – powiedział konsul – będziemy głosować. Nasza pierwsza decyzja dotyczy propozycji M. Weintrauba, żebyśmy opowiedzieli o swoich związkach z Hyperionem.\n– Wszystko albo nic – dodał Het Masteen. – Albo opowiadają wszyscy, albo nikt. Podporządkujemy się woli większości.\n– W porządku – zgodził się konsul. Odczuwał ogromną ciekawość na myśl o tym, że miałby usłyszeć historie pozostałych, i równie wielką pewność, że sam swojej nie opowie. – Kto jest za?\n– Ja – powiedział Sol Weintraub.\n– Ja – zawtórował mu Het Masteen.\n– Absolutnie – przytaknął Silenus. – Możliwości obejrzenia takiej farsy nie oddałbym nawet za miesiąc w orgazmicznych źródłach na Prosiaku.\n– Ja też głosuję za. – Konsul zaskoczył sam siebie. – Kto jest przeciw?\n– Ja – odparł bez przekonania ksiądz Hoyt.\n– Moim zdaniem to głupota – powiedziała Brawne Lamia.\nKonsul spojrzał na Fedmahna Kassada.\n– Panie pułkowniku?\nKassad wzruszył ramionami.\n– Cztery głosy za, dwa głosy przeciw, jedna osoba wstrzymała się od głosu – podsumował konsul. – Wniosek został przyjęty. Kto chce zacząć?\nCisza przy stole przedłużała się, w końcu Silenus podniósł wzrok znad kartki papieru, na której coś gryzmolił. Podarł kartkę na wąskie paski.\n– Zapisałem tu cyfry od jednego do siedmiu – wyjaśnił. – Proponuję ciągnąć losy i w ten sposób ustalić kolejność.\n– Nie uważasz, że to dziecinne? – spytała Lamia.\n– Ja w ogóle jestem dziecinny – odparł Silenus z uśmiechem satyra. – Panie ambasadorze... – Skinął na konsula. – Pożyczy mi pan tę złoconą poduchę, którą nosi pan na głowie?\nKonsul oddał mu swój trójgraniasty kapelusz. Poeta wrzucił do środka losy i puścił kapelusz w obieg. Sol Weintraub losował pierwszy, Martin Silenus ostatni.\nKonsul rozwinął swój papierek w taki sposób, żeby nikt inny nie zobaczył, co na nim napisano. Numer siódmy. Napięcie ulotniło się z niego jak powietrze z przekłutego balonu. Może rozwój wypadków pokrzyżuje im plany, zanim zdąży opowiedzieć swoją historię. Albo wybuchnie wojna, i cały pomysł straci sens. Albo pielgrzymom znudzą się historyjki. Albo król umrze. Albo koń umrze. Albo on nauczy konia mówić.\nDość whisky, pomyślał.\n– Kto pierwszy? – spytał Martin Silenus.\nW ciszy konsul słyszał szelest liści poruszanych niewyczuwalnymi powiewami wiatru.\n– Ja – odparł ksiądz Hoyt.\nPokazał karteluszek z wielką, wyraźnie wyrysowaną jedynką. Na jego zbolałej twarzy malowała się taka sama z trudem skrywana rezygnacja, jaką konsul widywał u przyjaciół w terminalnym stadium choroby.\n– Dobrze – powiedział Silenus. – Zaczynaj.\nJedynymi oznakami faktu, że Silenus opróżnił co najmniej dwie butelki wina, było mocniejsze zaczerwienienie jego i tak rumianych policzków oraz ciut bardziej demoniczna krzywizna uniesionych brwi.\n– Do lądowania zostało nam jeszcze kilka godzin – ciągnął poeta. – Nie wiem jak inni, ale ja nie zamierzam odsypiać pobytu w zamrażarce dopóki nie osiądziemy bezpiecznie wśród zamieszkujących Hyperiona prostaczków.\n– Coś w tym jest – przyznał półgłosem Sol Weintraub. – Jeżeli mamy snuć gawędy, to godzina w porze poobiedniej wydaje się do tego najodpowiedniejsza.\nKsiądz Hoyt wstał z westchnieniem.\n– Jedną chwileczkę – powiedział i zszedł z platformy.\nMinęło kilka minut, zanim Brawne Lamia spytała:\n– Myślicie, że się spietrał?\n– Nie – odparł Lenar Hoyt. Wyłonił się właśnie u szczytu eskalatora, pełniącego rolę głównych schodów do jadalni. – Musiałem je przynieść – dodał i rzucił na stół dwa małe, poplamione notesy. Usiadł na swoim miejscu.\n– To nie fair, czytać jakieś gotowce – zaperzył się Silenus. – To miały być nasze własne historie, czarowniku!\n– Zamknijże się, do diabła! – krzyknął Hoyt.\nPrzesunął dłonią po twarzy, dotknął piersi. Po raz drugi tego wieczoru konsul odniósł wrażenie, że ma przed sobą człowieka ciężko chorego.\n– Przepraszam – zmitygował się ksiądz. – Jeśli jednak mam przedstawić swoją... swoją historię, muszę wam opowiedzieć jeszcze o kimś. Te dzienniki należą do człowieka, przez którego przybyłem na Hyperiona... i przez którego dziś na niego wracam.\nKonsul dotknął dzienników. Były brudne i osmolone, jakby ocalały z pożaru.\n– Pański przyjaciel musi mieć staroświecki gust – zauważył – skoro w dalszym ciągu spisuje pamiętniki.\n– Istotnie – przytaknął Hoyt. – Jeżeli wszyscy jesteście gotowi, zacznę.\nPielgrzymi pokiwali głowami. Rozciągający się poniżej platformy jadalnej drzewostatek ciął mroki nocy, pulsując jak żywa istota. Weintraub wyjął córeczkę z nosidełka i ostrożnie ułożył ją na miękkiej macie obok swojego krzesła. Zdjął komlog, położył go obok maty i włączył generator białego szumu. Tygodniowy noworodek leżał na brzuchu i spał.\nKonsul odchylił się na krześle i odszukał wzrokiem niebieskozieloną kropkę, która była Hyperionem. Miał wrażenie, że planeta rośnie w oczach.\nHet Masteen naciągnął kaptur na twarz. Sol Weintraub zapalił fajkę. Pozostali dolali sobie kawy i rozsiedli się wygodnie.\nMartin Silenus, który z największym zaangażowaniem wyczekiwał początku opowieści, pochylił się nad stołem i wyszeptał:\nWyrzekł: „Skoro mam zacząć krotochwilę,\nWięc w Imię Boże, los swój witam mile!\nA teraz jadąc słuchajcie, co powiem”.\nI ruszyliśmy przy ostatnim słowie,\nA on rozpoczął, ucieszony szczerze,\nSwoją opowieść w takowej manierze.\nDodano: 2015-09-11 15:54:38


Crysis 2 Patch 1.9 Download - Pobierz za Darmo\nCrysis 2 Patch to poprawka do gry komputerowej Crysis 2, czyli pierwszoosobowej strzelaniny osadzonej w realiach science-fiction autorstwa studia Crytek. Aktualizacja pozwala lepiej dostosować produkcję pod względem grafiki.\nCrysis 2 Patch 1.9 to poprawka do popularnej gry Crysis 2, wydanej w 2011 r. Jest to pierwszoosobowa strzelanka wideo opracowana przez Crytek, a wydana przez Electronic Arts. Ciekawostką jest to, żeby była to pierwsza gra prezentująca silnik gry CryEngine 3 i pierwsza gra wykorzystująca ten silnik, która została wydana na konsole. Kontynuacja, Crysis 3, została wydana w 2013 r. Aktualizacja do Crysis 2 Crysis 2 Patch 1.9 pozwala nam zwiększyć wrażenia z rozgrywki, dostosowując produkcję do nowszych systemów komputerowych. Istotną zmianę zobaczymy na pewno pod kątem grafiki – dzięki aktualizacji mamy zapewnioną większą jakość wyświetlanego obrazu.\nlepsza jakość oprawy graficznej oraz większa wydajność – to gwarantuje poprawka do gry Crysis 2 Patch 1.9 dostępna za darmo\nCrysis 2 Patch 1.9 - Tekstury, zmiana w statystykach oraz szereg innych poprawek\nCrysis 2 to strzelanka pierwszoosobowa. Gracz wciela się w żołnierza Force Recon Marine zwanego Alcatraz. Podobnie jak jego poprzednik, zapewnia swobodę dostosowywania broni i umiejętności. Atmosfera miejskiej dżungli oferuje nowe możliwości w zakresie postępów i planowania ataków. Gracze mogą poruszać się między piętrami i budynkami, a także po zniszczonym mieście. Crysis 2 Patch 1.9 pozwala jeszcze lepiej zauważyć wszystkie szczegóły produkcji, ponieważ dostosowuje grę do nowszych technologii. Ulepszono obsługę GPU oraz naprawiono problem ze statystykami. Dodano także pakiet tekstur o wyższej rozdzielczości.\ntagi: gry akcji, gry komputerowe, patch do gier, poprawka\nOcena Crysis 2 Patch 1.9\nInformacje o Crysis 2 Patch\nPobrano 14 012 razy\nLiczba pobrań: 15 861\nPobrano: 143 354\nPobrano: 126 619\nPobrano: 34 657\n1. Crysis 2 Multiplayer Demo\n2. Crysis Demo\n3. Crysis 2 - DirectX 11 Ultra Upgrade\nPobrano: 3 073\n4. Crysis Mod Pack


Pożar w centrum Piaseczna - www.przegladpiaseczynski.pl\nStrażacy zmagają się z pożarem pustostanu przy ul. Kościuszki w Piasecznie. To kolejny w ostatnich latach pożar tej nieruchomości. Straż pożarna stara się ugasić płonący budynek, by pożar nie przeniósł się na sąsiadującą z pustostanem pocztę oraz budynki mieszkalne. Ten sam budynek płonął już pod koniec 2017 roku. Wówczas śmierć poniosła 1 osoba, a ze zniszczonego w efekcie pożaru budynku lokatorzy zostali wykwaterowani.\nNa miejscu pracuje 6 jednostek straży pożarnej z Piaseczna, Chojnowa, Jazgarzewa i Warszawy. Na miejsce dotarł też podnośnik. Przejazd ul. Kościuszki od wysokości ul. Wschodniej jest zamknięty.\nPoprzedni artykułPolicja skontroluje autokary\nNastępny artykułBroń, narkotyki i łapówka


Randomizowana próba leczenia długoterminowego z objawami przypisywanymi chorobie z Lyme cd – infekcje intymne\nPacjenci zostali przyjęci na miejsce badania w celu podania ceftriaksonu w dniach i 2; kolejne dawki podawano dożylnie przez wyspecjalizowane pielęgniarki domowe. Po zakończeniu dwutygodniowego cyklu leczenia ceftriaksonem pacjenci otrzymywali 12-tygodniowy doustny cykl podawania doksycykliny (100 mg doksycykliny dwa razy na dobę w skojarzeniu z placebo dwa razy na dobę), klarytromycyny-hydroksychlorochinonu (500 mg klarytromycyny dwa razy na dobę w skojarzeniu z 200 mg hydroksychlorochiny dwa razy dziennie) lub placebo (dwie różne kapsułki placebo dwa razy dziennie), losowo przypisane w sposób zaślepiony. Badane leki i placebo przygotowano w postaci kapsułek o identycznym wyglądzie. Aktywne leki zakupiono jako standardowe tabletki w dziale apteki szpitalnej i umieszczono je w wielkości 000 kapsułek; placebo wytworzono przez wypełnienie kapsułek o dopasowanej barwie wielkości 000 z nieaktywną mikrokrystaliczną celulozą. Zgodność zweryfikowano za pomocą liczenia pigułek, dzienników pacjentów i systemu monitorowania zdarzeń medycznych (grupa AARDEX), w których mikroprocesory w pokrywie butelki z lekiem rejestrują elektronicznie za każdym razem, gdy butelka jest otwarta.13 Stosowanie specyficznych współdziałających leków było zabronione podczas całego okresu badania, jak opisano wcześniej.11 Mierniki rezultatu\nWyniki oceniano za pomocą samodzielnie wypełnionych kwestionariuszy na początku badania, pod koniec okresu leczenia po 14 tygodniach (tj. Po zakończeniu dwutygodniowego cyklu ceftriaksonu i 12-tygodniowej fazy randomizowanej), w 26. (12 tygodni po zakończeniu okresu leczenia), 40 tygodni (koniec badania, 26 tygodni po zakończeniu okresu leczenia) i 52 tygodnie po rozpoczęciu okresu leczenia. Wizyty studyjne oceniające bezpieczeństwo zostały zaplanowane na 2, 8 i 14 tygodnie i obejmowały wywiad chorobowy, badanie fizykalne i badania laboratoryjne. Pierwszorzędowym miernikiem wyniku była jakość życia związana ze zdrowiem pod koniec okresu leczenia, oceniona na podstawie skróconego wyniku oceny komponentu fizycznego RAND SF-36.12,14. Wynik ten opiera się na ważonych wynikach T czterech skale RAND SF-36 (funkcjonowanie fizyczne, ograniczenia roli wynikające z problemów zdrowotnych, bólu i ogólnego postrzegania zdrowia). Skrócony wynik sumy składników fizycznych SF-36 został przekształcony w oparty na normach T-score (zakres od 15 do 61), ze średnim (. SD) wynikiem 50 . 10 w ogólnej populacji (wyższe wyniki wskazują na lepsze fizyczna jakość życia).\nTabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa w zmodyfikowanej populacji, której celem było leczenie w celu leczenia. Główne drugorzędne wyniki to fizyczne i psychiczne aspekty jakości życia związanej ze zdrowiem, oceniane za pomocą RAND SF-36,11 i zmęczenia, oceniano za pomocą skali zmęczenia siły indywidualnej listy kontrolnej, w której wyniki mieszczą się w zakresie od 8 do 56, z wyższymi punktami wskazującymi więcej zmęczenia15 (tabela 1).\nPierwotne analizy przeprowadzono w zmodyfikowanej populacji zamiar-leczyć, która obejmowała wszystkich pacjentów, którzy zostali losowo przydzieleni do grupy badanej i otrzymali co najmniej jedną dawkę ceftriaksonu. W analizie podstawowej trzy grupy badane były porównywane pod koniec okresu leczenia za pomocą analizy kowariancji, przy czym płeć i wyjściowy wynik sumaryczny składnika fizycznego SF-36 jako współzmienne\n[podobne: vita oławska, przeciwciala ana, cilest cena ]\nPowiązane tematy z artykułem: cilest cena przeciwciala ana vita oławska


Duża lampa wisząca drewniana SHINGLE LGH0246 - gie-el.pl\nLampa o niebanalnym materiale i naturalnej kompozycji. SHINGLE to kolekcja lamp z użyciem drewna. Deszczułki, którymi niegdyś kryto dachy, wykorzystaliśmy w aranżacji wnętrz. Ten piękny i naturalny materiał posłużył nam do stworzenia lamp SHINGLE.\nLampa o niebanalnym materiale i naturalnej kompozycji. SHINGLE to kolekcja lamp z użyciem drewna. Deszczułki, którymi niegdyś kryto dachy, wykorzystaliśmy w aranżacji wnętrz. Ten piękny i naturalny materiał posłużył nam do stworzenia lamp SHINGLE. Lampa ta eksponuje naturalne piękno materiału, stając się produktem o charakterystycznej i unikatowej formie. Za projekt lampy odpowiadają Maria i Jacek Rypułowie, architekci i założyciele marki Gie El. Małżeństwo projektantów, którzy na co dzień pracują i w swojej twórczości wykorzystują naturalne materiały, eksponując ich formę, strukturę i ponadczasowe piękno.\nPonadczasowa drewniana lampa wisząca SHINGLE LGH0246\nLampa ta składa się z wielu kawałków drewnianego gontu. Drewno to początkowo poddaje się obróbce polegającej na jego łupaniu. Dzięki temu otrzymujemy pojedyncze gontowe deseczki, które w procesie schnięcia otrzymują naturalny, nieco łukowy kształt. Następnie każdy z gontów jest ręcznie selekcjonowany i pokrywany obustronnie naturalnym woskiem. Zabieg ten konserwuje drewno, jednocześnie eksponując jego naturalną strukturę. Kształt lampy przypomina szyszkę i tak też jest ona często nazywana. Szyszką. Ten model charakteryzuje się spektakularną wysokością, przez co dedykowany jest do wnętrz wymagających silnej dominanty i produktu o wyjątkowym, zdecydowanym charakterze. To nie jest lampa kryjąca się w cieniu. Będzie ozdobą i mocnym estetycznym akcentem w aranżacji wnętrza. Często wybierana przez architektów i projektantów, dla wnętrz które swą stylistyką wyłamują się konwencjonalnym i szablonowym rozwiązaniom oraz powszechnym, opatrzonym schematom. Ta piękna lampa z duszą znakowana jest wypalonym logiem marki.\nDesignerska lampa wisząca SHINGLE LGH0246\nGie El po raz kolejny przełamuje stereotypy i podnosi nieoczywisty materiał do rangi designu. Sięgając po produkty Gie El, wybierasz polską produkcję, świadome wzornictwo i poszukiwanie nowej jakości. Decydujesz się na ręczną produkcję i unikatowość każdego pojedynczego egzemplarza. Cieszymy się z Twoich wyborów. Witaj w świecie Gie El.


Torcik jabłkowo-budyniowy przepis – Zobacz na przepisy.pl\nJabłka zetrzeć na tarce, lekko odcisnąć dodać cukier i sok z cytryny.\nBudyń ugotować z mlekiem, dosładzając cukrem cynamonowym, jeśli używamy budyń bez cukru.\nCałe jajka ubić z cukrami, dodawać powoli mąkę wymieszaną z proszkiem oraz roztopione masło.\nFormę wyłożyć papierem do pieczenia. Układać kolejno warstwy: jasne ciasto, jabłka, budyń, ciemne ciasto.\nPiec w temperaturze 180 C przez około 40 minut.


Liga Światowa 2016: Serbia w finale po wygranej z reprezentacją Włoch |\nLiga Światowa 2016: Serbia w finale po wygranej z reprezentacją Włoch\nW pierwszym półfinałowym meczu, Serbowie zwyciężyli z Włochami po emocjonującym tie-breaku.\nNa początku pierwszego seta zdecydowanie lepiej zaprezentowali się Serbowie, m.in. dzięki silnym atakom. Włosi zdołali doprowadzić do remisu (5:5), jednak na pierwszej przerwie technicznej przewagę znów objął serbski zespół, 8:6. Obie drużyny prowadziły wyrównaną walkę (13:13), a na drugiej przerwie technicznej znów przewagę utrzymywała Serbia. Po dość równej końcówce (22:22, 23:23) piłka setowa należała do Włochów, którzy zatriumfowali w pierwszym secie (25:23).\nDruga część spotkania dała na pierwszej przerwie technicznej identyczny wynik jak w pierwszym secie. Po autowej zagrywce Ivana Zaytseva Serbia prowadziła 10:7. Obie drużyny prezentowały wysoki poziom gry, długie wymiany piłek i celne ataki przysparzały kibicom wielu emocji. Przy wyniku 12:13 dla Włoch, o przerwę poprosił trener Nikola Grbić. Włosi dzięki szczelnemu bloków doprowadzili do remisu, 19:19, by po ataku po skosie Zaytseva objąć jednopunktowe prowadzenie. O czas poprosił po raz kolejny serbski trener. W końcówce seta skuteczniejsi okazali się Serbowie, 25. punkt zdobyli bezpośrednio z zagrywki.\nNa początku trzeciego seta oba zespoły szły łeb w łeb (2:2, 3:3, 6:6), jednak na pierwszej przerwie technicznej po raz kolejny dwa punkty więcej miała na koncie serbska grupa. Podopieczni Nikoli Grbića nie oddali przewagi przeciwnikom i na drugiej przerwie technicznej prowadzili 16:11. Włosi starali się odrobić straty jednak było to niełatwe (21:16). Przekroczenie linii 9. metra przy zagrywce przez Kovacevica oraz nieudany blok Serbów dały możliwość zyskania punktów drużynie włoskiej (21:19). Niesamowity atak Kovacevica dał piłkę setową zawodnikom z Serbii, którzy zwyciężyli 25:23.\nCzwarty set rozpoczął się od remisu, jednak tym razem na prowadzenie wyszedł włoski zespół (7:12). Skuteczny blok i dobre przyjęcie Włochów dało drużynie prowadzenie na drugiej przerwie technicznej (9:16). As serwisowy dał Serbii 16. punkt (16:20), jednak Włosi nie zwolnili tempa doprowadzając do piłki setowej (17:24). Czwarta partia należała do podopiecznych Blenginiego (18:25).\nW tie-breaku najdłuższa wymiana piłek w meczu, skuteczne ataki obu zespołów oraz dobre przyjęcia przyczyniły się do bardzo wyrównanej gry, której towarzyszyły jednopunktowe różnice w wyniku. Ostatecznie zwycięzcami zostali Serbowie (15:11).\nSerbia – Włochy 3:2 (23:25, 25:21, 25:23, 18:25, 15:11)


Zabawki hama gwarancją szybkiego rozwoju - Nasza Marysia\nHome » E-Działalność » Dla Dzieci » Zabawki hama gwarancją szybkiego rozwoju\nDodane: 2016-08-09 :: Kategoria: E-Działalność / Dla Dzieci\nHama są to zyskujące na popularności podstawki i koraliki z wypustkami, z których mnożna układać różne, zarówno proste, jak i bardziej skomplikowane konstrukcje i zwory. Koraliki te można dowolnie przekładać, aż do momentu, kiedy postanowimy dany wzór utrwalić. Do każdego zestawu koralików dołączony jest specjalny papier, który należy przyłożyć do naszego wzoru i przeprasować żelazkiem. Z powodzeniem z koralików można ułożyć naszyjniki, bransoletki oraz wiele innych rzeczy.\nOgranicza nas jedynie wyobraźnia, która dzięki koralikom hama jest skutecznie rozwijana. Wszystkie elementy wykonane z bezpiecznych materiałów. Nawet gdy dziecko przypadkowo połknie taki element jego zdrowiu nie będzie zagrażało niebezpieczeństwo. Układanie różnych wzorów z koralików rozwija u dzieci wyobraźnię i uczy kreatywności, a ponadto rozwija zdolności manualne. Koraliki są dostępne w różnych rozmiarach co pozwala dostosować je do wieku naszej pociechy. Im mniejsze koraliki tym ciekawsze wzory można z nich ułożyć.\nSchorzenia wątroby należą do szczególnie niebezpiecznych, gdyż przez wiele lat nie dają żadnych zauważalnych objawów. Tymczasem dieta oparta na tłustych, a także wysoko przetworzonych potrawach powoduje w niej prawdziwe spustoszenie. Wątroba funkcjonuje coraz gorzej, a w wyniku tego do organizmu przedostaje...\nUrządzenia gastronomiczne do bufetu


Absolutnie rekordową kwotę 77 729,97 uzbierał Sztab Miejski Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w trakcie 30 finału, 30 stycznia. Mieszkańcy Pyskowic – jesteście wielcy! W tym roku Orkiestra grała pod hasłem „Przejrzyj na oczy”, a kwesta przeznaczona zostanie na doposażenie okulistyki dziecięcej. 30 stycznia ze sztabu…\nMamy już wstępne podsumowanie finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy!\n2 lutego 2022 2 min czytania\nWOŚP w Świętochłowicach nie zwalnia tempa\nW niedzielę 30 stycznia 2022 roku odbył się okrągły, 30. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Sztab w Świętochłowicach jak zawsze dał z siebie wszystko, ale nie zwalnia tempa! Po podliczeniu wczorajszych datków w puszkach świętochłowicki oddział zebrał 49 720,32 zł. To jednak nie koniec. Nie…\nJuż 30 stycznia odbędzie się 30. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy! Jak co roku Dąbrowa Górnicza gra razem z WOŚP i zachęca wszystkich mieszkańców do wsparcia tej inicjatywy! Miejskie atrakcje 30 stycznia zapraszamy do Pałacu Kultury Zagłębia! 14.00 – 20.00 – stoiska w PKZ (Stowarzyszenie…\nJak co roku Będzin przyłącza się do Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, której 30. Finał odbędzie się w niedzielę 30 stycznia w hali widowiskowo-sportowej Będzin Arena. Zapraszamy, będzie się działo! Program: Line Up 10.00-12.00 – Występy artystyczne i aukcje /SP nr 10/ 12.00-13.00 – Występy artystyczne…\nJak co roku Sosnowiec całym sercem włącza się w finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. W tym roku poza niezwykłym koncertem, miasto przygotowało liczne aukcje, a prezydent uruchomił swoją eSkarbonkę. 30. finał WOŚP już 30 stycznia, a punktem centralnym ponownie będzie Górka Środulska. – O godzinie 15…\n24 stycznia 2022 2 min czytania\n19 stycznia 2022 3 min czytania


Z Kuchni Do Kuchni: Sernik z brzoskwiniami\nPrzepis na sernik z brzoskwiniami, który wyjdzie każdemu. Sernik wygląda na zbity ale gwarantuję, że jest puszysty i „nie zatyka”. Robiłam go wczoraj wieczorem, kiedy „mnie nosiło” i nie wiedziałam „co mam zrobić z rękami”. I został rozkrojony na „śniadanie”.\n1 kg mielonego sera białego- zmielić 3 razy nie korzystać z sera z wiaderka\npół szklanki cukru pudru + dodatkowo 4 łyżki cukru do budyniu\nbrzoskwinie z puszki odsączone z zalewy\nNajpierw gotujemy 400 ml mleka z cukrem a w 200 ml rozpuszczamy dwa budynie. Gdy mleko z cukrem zagotuje się, energicznie mieszając wlewamy zimne mleko z proszkiem budyniowym.Mieszamy aby nie powstały grudki, ja to robię zawsze za pomocą miksera. Mieszać dosłownie kilka sekund. Włożyć do zimnej wody i schłodzić do temperatury pokojowej. Aby nie powstał kożuch można przykryć budyń folią spożywczą.\nZmielić trzykrotnie twaróg, włożyć do miski, dodać schłodzony budyń, cukier puder oraz cukier waniliowy. Ponadto 1 budyń z torebki, łyzkę mąki ziemniaczanej oraz jaja. I utrzec masę do momentu, aż będzie gładka i puszysta. Ma być jednolita i lśniąca.Dodać pokrojone w kawałeczki brzoskwinie.\nNastępnie margarynę, cukier, mąkę z proszkiem do pieczenia siekamy a potem ugniatamy na kruszonkę , dodajemy jajo i szybko zagniatamy ciasto. Ja mam troszke ułatwioną sytuacje bo wkaldam składniki do robota i w kilka sekund mam kulę ciasta.\nDno tortownicy o średnicy 26 cm wysmarować masłem i wyłożyć ciastem. Zrobic dziurki widelcem. I wlać masę serowa na ciasto.\nI tu jak wolicie ,pieczecie tak jak jest, a następnie tylko cukier puder lub polewa na wierzchu.\nJa ubiłam pianę z białek i cukru , delikatnie połozyłam na wierzch i posypałam startym na tarce zamrożonym ciastem, które sobie oderwałam od tego na spód. To już zależy od was.\nTortownicę wstawić do nagrzanego do 180 stopni piekarnika. Następnie szybko zmniejszyć temperaturę do 150 stopni i piec na środkowej półce piekarnika przez około półtorej godziny. Powolutku. Nie wiem jakie macie piekarniki. Po godzinie już radzę do sernika zaglądać. Po upieczeniu wystudzić i wstawić serniczek do lodówki.Nazajutrz już gotowy do krojenia!\nAutor: Z KUCHNI DO KUCHNI o czwartek, stycznia 22, 2015\nKulinarna Maniusia 22 stycznia 2015 10:27\nUwielbiam serniczek więc się częstuje :-)\nZ KUCHNI DO KUCHNI 24 stycznia 2015 10:03\nProszę bardzo,podaję espresso !\nObżarciuch 20 marca 2015 19:19\nale puszysty wyszedł Ci ten serniczek :) chętnie poczęstuję sie kawałkiem :)\nsmak i uczucie 20 marca 2015 20:25\nsernik zawsze , a Twój wygląda mega apetycznie :)


Region > Akcja "Wielkanoc 2008": prędkość i pasy | Gazeta Współczesna\nRegion > Akcja "Wielkanoc 2008": prędkość i pasy\nOd wczoraj w naszym mieście i w całym powiecie trwa policyjna akcja "Wielkanoc 2008".\n- W okresie świąt wielkanocnych chcemy zapewnić maksymalne bezpieczeństwo wszystkim na drogach - wyjaśnia Dariusz Wesołowski, rzecznik prasowy Komendy Policji w Ostrołęce.\nPolicjantów wspierać będą także funkcjonariusze straży miejskiej. Kierowcy muszą się w tym okresie liczyć ze wzmożonymi patrolami na drogach.\nPolicjanci z sekcji ruchu drogowego będą starać się przede wszystkim wyłapywać tych, którzy przekraczają dopuszczalną prędkość i tych, którzy za kierownicę wsiadają pod wpływem alkoholu. Doświadczenie uczy, że właśnie okres świąt sprzyja takim nieodpowiedzialnym zachowaniom kierowców.\nFunkcjonariusze zapowiadają, że będą także bardziej wnikliwie przyglądać się, czy kierowcy i pasażerowie pilnują obowiązku zapinania pasów i przewożenia dzieci w fotelikach.\nPolicjanci apelują jednocześnie o zachowanie szczególnej ostrożności w miejscach takich jak dworce, targowiska, zatłoczone sklepy. Nasze przedświąteczne zakupy to czas, w którym szczególnie aktywni stają się kieszonkowcy.\nA także o to, żeby zachować rozsądek podczas... lanego poniedziałku. Tak, żeby\ntradycja polewania się wodą nie przerodziła się w chuligańskie wybryki.


meble kuchenne – Page 2 – FORESTOR COMMUNICATION\nTags : kuchniameble kuchenne\nJak zapowiadają designerzy, w nadchodzącym sezonie nadal modne będą minimalistyczne zabudowy kuchenne, w tym jednobarwne fronty w wysokim połysku, ale prawdziwym hitem staną się fronty matowe i meble przyciągające uwagę kolorystycznym akcentem, np. we wnętrzach otwartych półek, które są zdecydowanym “must have” najnowszych aranżacji kuchennych.\n– Jeżeli decydujemy się na kolor to najlepiej intensywny, taki jak turkus, pomarańcz czy kurkuma, stosujemy go jednak z umiarem ? radzi Sylwia Kowalska-Mikutel, projektantka Spółki Meblowej KAM z Milejewa.\nDzięki nowej propozycji linii wzorniczej KAMPlus udało się osiągnąć optyczną lekkości wnętrza i wrażenie większej przestronności. Wszystko to za sprawą połączenia jednobarwnych matowych frontów górnych szafek oraz ciemniejszej dolnej zabudowy, której fronty odzwierciedlają naturalny rysunek drewna. Jednocześnie drewniany dekor dębowy wykorzystano również w korpusach górnych szafek, przez co projekt ? pomimo zróżnicowania ? stanowi spójną całość.\n– Połączyliśmy piękny matowy dekor w odcieniu porcelany, z dekorem dąb highline z naszej nowej kolekcji dekorów wysoko strukturalnych, które ? również poprzez wrażenie haptyczne ? wiernie oddają usłojenie drewna ? zdradza projektantka firmy KAM.\nCiekawy efekt udało się uzyskać poprzez zastosowanie koloru turkusowego we wnętrzu otwartych półek, dodatkowo podkreślony przez ich oświetlenie. Fot. KAM\n– Aby całości dodać przysłowiowego ?pazura? wprowadziliśmy kontrastowy akcent w postaci dekoru turkusowego. Nie tylko ożywił aranżację, ale nadał jej zupełnie nowego, intrygującego charakteru ? mówi Sylwia Mikutel Kowalska\nNowy dekor dąb highline doskonale imituje strukturę drewna. Jasna barwa drewna to doskonałe ?tło? dla intensywnego turkusu. Fot. KAM\nTags : drzwi orzesuwnekuchniameble kuchenneokucia do drzwi przesuwnych\nTags : KAMmeble kuchennewydarzenie\nCategory : KAM , WYDARZENIA (EVENTS)\nKAMmoduł ProLine to nowy system w ofercie mebli kuchennych na wymiar Spółki Meblowej KAM, który miał swoją premierę podczas tegorocznych targów Meble w Poznaniu. Linia ProLine powstała na bazie doskonale sprawdzonego i nagrodzonego Złotym Medalem MTP systemu mebli KAMmoduł.\n– Charakterystyczny podział szuflad zaadoptowany został z systemu KAMmoduł, który zdaniem naszych klientów jest podziałem doskonałym ? z dumą podkreślał Andrzej Wołosz podczas szkolenia dla kontrahentów, którzy są zainteresowani sprzedażą tego systemu w swoich salonach. ? My to nazywamy szufladą sztućcową, przyprawową i magazynową. W ten sposób wszystkie produkty i akcesoria, z których się korzysta w kuchni, można bez problemu pomieścić w optymalnie dopasowanych do nich szufladach.\nZalety i nowe rozwiązania wprowadzone w systemie ProLine omówił w pierwszej części szkolenia współwłaściciel firmy KAM Andrzej Wołosz. Fot. Forestor\nCharakterystyczną cechą ProLine jest brak tradycyjnych uchwytów, których rolę pełnią profile zamontowane w korpusie szafek, a nie we frontach, jak ma to miejsce w typowych meblach kuchennych. Wszystkie szafki typu komodowego czy słupkowego posiadają uchwyty pionowe, zaś szafki dolne ? uchwyty poziome.\nNa uwagę zasługuje bardzo przemyślana kolorystyka zestawu ProLine. Proponowane kolory blatów zostały idealnie dobrane do dostępnych kolorów frontów. W ten sposób można stworzyć spójny stylistycznie zestaw, w którym dominuje jednolita kolorystyka.\nKuchnia ProLine zachwyca nie tylko nowoczesnym, minimalistycznym designem, ale również swoim wnętrzem, które zwiększyło trwałość mebli i komfort ich użytkowania. Szafki wiszące wyposażone zostały w nowe zawieszki o tzw. czterech punktach podparcia, dzięki czemu mają jeszcze większą wytrzymałość. Aby wyeliminować problem uginania się półek, w szafkach o szerokości 90 cm i powyżej wprowadzono w standardzie piaty punkt podparcia w postaci aluminiowego profilu. Przyszli użytkownicy kuchni docenią również nowy system otwierania szafek wiszących okapowych, który działa jeszcze lepiej od dotychczas stosowanych przez KAM systemów.\nPo prezentacji systemu ProLine, kilkunastu uczestników szkolenia zapoznało się z pozostałymi nowościami w ofercie producenta mebli kuchennych z Milejewa, m.in. systemem narożnym o wymiarach 80 x 80 cm, półkami podświetlanymi czy nowym rozwiązaniem szafki cargo, które po raz kolejny dowodzą o innowacyjności firmy KAM.\nSpotkanie było okazją do dokładnego przyjrzenia się wszystkim nowościom, jakie producent wprowadził w swoich kolekcjach mebli. Fot. Forestor\nGoście mieli także okazję zwiedzić położoną nieopodal salonu firmowego fabrykę i dowiedzieć się jak produkowane są meble, które na co dzień oferują swoim klientom. O poszczególnych etapach powstawania mebli na nowoczesnych, sterowanych numerycznie maszynach o niezwykłej dokładności opowiadał kierownik produkcji Sławomir Brzeziński.\n– KAM może się pochwalić nowoczesnym parkiem maszynowym i doświadczoną załogą, dzięki której udaje się realizować nowe linie wzornicze naszych projektantów i sprawnie realizować zamówienia klientów ? przekonywał Sławomir Brzeziński.\nDruga część spotkania poświęcona była szczegółowemu szkoleniu z projektowania kuchni na wymiar z modułów oferowanych w ramach systemu ProLine. Na wszystkie pytania uczestników odpowiadała projektantka zestawu ? Sylwia Kowalska-Mikutel.\n– Kuchnia budowana w oparciu o gotowe moduły jest niezwykle prosta i intuicyjna ? przekonywała projektantka. ? To niemal jak budowanie z klocków, które łączymy w odpowiedni sposób. Wiadomo, że idealne budowle powstają tylko z elementów, które mają dokładne wymiary, idealne krawędzie i są doskonale zmontowane, tak jak moduły ProLine.\nTags : biurokuchniameble kuchenne\nWrzesień to czas powrotu naszych pociech do szkoły i koniec urlopów. Naładowani pozytywną wakacyjną energią wracamy do biur, a tu ? aby jej nie stracić i sprawnie pracować ? powinniśmy pomyśleć także o zdrowym i pożywnym posiłku. Jak przekonują dietetycy, nie powinniśmy spożywać go w biegu albo przed monitorem komputera. Niestety zdarza się jeszcze, że kuchnia w miejscu pracy jest ograniczona do czajnika elektrycznego ustawionego na szafce i kubka w szufladzie, ale coraz więcej firm posiada już miejsce, w którym pracownicy mogą przygotować i spokojnie zjeść posiłek.\nKuchnia kojarzy nam się głównie z domem, ale przecież kuchnię mamy również w miejscu pracy. To tu najczęściej parzymy poranną kawę, na którą nie mamy czasu w domu. To również w tej kuchni w biurze zjadamy drugie śniadanie ? czasami są to po prostu kanapki, ale nierzadko również ciepły posiłek przygotowany wcześniej w domu. Ten drugi jest oczywiście możliwy wówczas, kiedy w naszym biurze znajduje się kuchnia z miejscem przewidzianym na odgrzanie takiego posiłku, czyli wyposażona w odpowiedni sprzęt AGD. Co jeszcze oprócz piekarnika, mikrofali i lodówki powinno znaleźć się na wyposażeniu kuchni w biurze? Czy zabudowa kuchenna do pomieszczeń biurowych różni się zasadniczo od tej, którą przeznaczamy do pomieszczeń mieszkalnych?\nW kuchni konieczna jest zmywarka, by nie szukać po całym biurze właściciela kubka po kawie pozostawionego w komorze zlewozmywaka. Fot. KAM\n– Wybierając kuchnię do pomieszczeń biurowych należy zwrócić przede wszystkim uwagę na trwałość materiałów, z jakich została wykonana i solidne okucia, które pozwolą na sprawne i bezawaryjne jej użytkowanie często przez większą ilość pracowników ? podpowiada Sylwia Kowalska-Mikutel, projektantka Spółki Meblowej KAM z Milejewa. ? Najlepiej wybrać proste bryły bez zbędnych ozdób, które są zdecydowanie łatwiejsze w utrzymaniu czystości.\n– Warstwa akrylu na frontach, które mamy w naszej ofercie, ma grubość ok. 1 mm i w przypadku delikatnych zarysowań wystarczy wypolerować go specjalną pastą, aby zatuszować uszkodzenie ? zapewnia Sylwia Kowalska-Mikutel.\nDobrym wyborem są fronty akrylowane. Blask akrylowanych powierzchni nada elegancki wygląd kuchni. Dodatkowo płyta akrylowana łączy się doskonale z innymi materiałami. Fot. KAM\nW mniejszych biurach kuchnia nie musi być bardzo przestronna ? wystarczy mały aneks kuchenny z zapewnionym miejscem do spożywania posiłków. W nowoczesnych biurowcach z kolei projektuje się przestronne kuchnie, które dodatkowo pozwalają na wypicie kawy czy zjedzenie posiłku w towarzystwie kolegów z pracy. Coraz bardziej popularne stają się dystrybutory wody czy profesjonalne ekspresy do kawy. W takiej kuchni można zregenerować siły, ale to również ważne miejsce integracji pracowników, gdzie mogą się wymienić pomysłami. Dlatego dużą rolę odgrywają tu kolory. Powinny być ciepłe, nie za bardzo jaskrawe, raczej stonowane i uspokajające. Na pewno sprawdzą się wszelkie dekory drewniane, które przywołują pozytywne skojarzenia z naturą. Rysunek drewna łatwo jest także dopasować do wystroju biura niezależnie od stylu, w jakim jest zaaranżowane.\n– Obserwacja naszych zwyczajów zdaje się potwierdzać: kuchnia odgrywa znaczącą rolę w naszych domach. To wokół niej koncentruje się nasze codzienne życie domowe, ale i towarzyskie ? mówi Sylwia Kowalska-Mikutel. ? Mniej oficjalna atmosfera, o jaką łatwiej w kuchni z kubkiem kawy w dłoni niż przy biurku, może sprzyjać inspirującym rozmowom, z których mogą zrodzić się nowe pomysły.


Firma oferująca strzelanie z broni palnej - walkers\nHome » Ćwiczenia » Zajęcia Sportowe i Rekreacyjne » Firma oferująca strzelanie z broni palnej\nDodane: 2017-01-23 :: Kategoria: Ćwiczenia / Zajęcia Sportowe i Rekreacyjne\nPrzedsiębiorstwo WAR-SZTAT oferuje swoim klientom różnego rodzaju treningi oraz warsztaty funkcjonalne. Ta właśnie firma oferuje swoim klientom między innymi boks, czy też strzelanie. Warszawa jest miastem, które niesamowicie dynamicznie się rozwija, dlatego też właśnie tutaj została założona ta firma. Wszystkie zajęcia oraz warsztaty, które firma ta organizuje cieszą się niezwykłą popularnością wśród mieszkańców naszej przepięknej stolicy. Bardzo dużo osób każdego dnia uczęszcza zarówno na przeróżne treningi fitness, jak i na treningi, na których doskonalić można swoje strzelanie. Warszawa jest miastem, w którym pełno jest takich miejsc, które oferują przeróżne formy treningów, jednakże to właśnie WAR-SZTAT ma zdecydowanie najlepszą oraz najbogatszą ofertą treningową, która idealna jest zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn. Warto zajrzeć na stronę i zapoznać się z ofertą treningową tej firmy.


Termogeniki - Sportowe Suple\nGłówna > Termogeniki\nBrak filtrów Tropikalny (1)\nTermogeniki jest to ogólna nazwa substancji wspomagających proces przemiany materii oraz odpowiadają za zwiększenie się temperatury ciała. Są one nieocenionym pomocnikiem w trakcie redukcji wagi. Wiele z termogeników to popularne produkty żywnościowe takie jak guarana, kawa, zielona herbata czy ostre przyprawy. Ich działanie znacząco przyśpiesza spalanie zbędnych kalorii, a w połączeniu z intensywnym treningiem potrafią znacząco poprawić szybkość uszczuplania się tkanki tłuszczowej. Przy wzmożonym wysiłku fizycznym powodują „wypacanie się” zbędnej wody z organizmu. Dodatkowo hamują również apetyt, przez co nawet pomiędzy treningami można uzyskać pewność, że nie przytyje się w skutek nadmiernej ilości pożywienia dostarczanej do organizmu.\nTermogeniki Jest 17 produktów\nTrec - Lipo(X)Pack 15sasz\nOlimp - Thermo Stim 60kap\nPokazuję 1 - 15 z 17 produktów


Bezprzewodowe systemy sygnalizacji pożaru\nW swojej ofercie posiadamy możliwość budowy systemu sygnalizacji pożaru w oparciu o technologię bezprzewodową. Wszędzie tam gdzie montaż tradycyjnych systemów przewodowych może być zbyt uciążliwy dla działającego obiektu, systemu radiowe skrócą czas instalacji i oszczędzą uciążliwych prac związanych z bruzdowaniem tynków pod przewody, odmalowywaniem itp. Polecamy je także na obiekty zabytkowe z nietypowymi sklepieniami np. muzea, kościoły itp.\nWarto zaznaczyć że radiowe, czyli bezprzewodowe systemy sygnalizacji pożaru działają w oparciu o tradycyjne centrale sygnalizacji pożaru, do których podłączamy moduły komunikujące się z czujkami bądź ROPami drogą radiową. Nie musimy przy tym stosować czujek radiowych wszędzie, a jedynie w miejscach gdzie jest taka realna potrzeba, a resztę systemu oprzeć o tradycyjną technologię przewodową.\nMontujemy bezprzewodowe systemy sygnalizacji pożaru\nOferujemy montaż radiowych systemów sygnalizacji pożaru takich producentów jak Bosch, Polon Alfa, Esser.\nTrzeba pamiętać, że w fazie projektowania elementów sygnalizacji pożaru działających w technologii bezprzewodowej należy przeprowadzić pomiary zasięgu sygnału, który zależy od bardzo wielu czynników, a ma on istotny wpływ na skuteczność tego typu rozwiązań.\nAt essay maker with https://pro-essay-writer.com nearly 50, I hale from the chin up and cheer up generation.


Międzyszkolny Konkurs Matematyczny NIEDŹWIADEK 2008 dla uczniów klas III szkoły podstawowej - Miasto Przemyśl\nMiędzyszkolny Konkurs Matematyczny NIEDŹWIADEK 2008 dla uczniów klas III szkoły podstawowej\nDnia 17 kwietnia 2008 roku w Szkole Podstawowej nr 15 w Przemyślu odbył się finał VII Międzyszkolnego Konkursu Matematycznego NIEDŹWIADEK 2008 dla uczniów klas III szkoły podstawowej. Finał poprzedziły eliminacje na szczeblu szkolnym i gminnym.\nW finale konkursu matematycznego udział wzięło 41 uczestników ze Szkoły Podstawowej nr 1, 4, 5, 6, 8, 14, 15, 16 w Przemyślu oraz gmin: Bircza (SP Kuźmina, Lipa, Korzeniec), Dubiecko (SP Dubiecko i Drohobyczka), Orły (SP Kaszyce i Drohojów), Żurawica (SP Buszkowice), Stubno (SP Kalników, Nakło, Stubno), Przemyśl (SP Ostrów, Łętownia, Nehrybka).\nkształcenie umiejętności rozumowania, wykorzystania wiedzy w praktyce;\nrozwijanie uzdolnień i zainteresowań matematycznych uczniów;\npromowanie zdolnych uczniów i ich nauczycieli z nimi pracujących;\nwdrażanie do współzawodnictwa bez rywalizacji.\nUczniowie otrzymali do rozwiązania test jednokrotnego wyboru składający się z 21 zadań. Maksymalna liczba punktów do zdobycia to 40.\nWszyscy uczestnicy konkursu otrzymali pamiątkowe dyplomy, zaś uczniowie, którzy otrzymali największą liczbę punktów nagrody rzeczowe.\nSP 4 Przemyśl\nSP 6 Przemyśl