Szkolenie w celu przedłużenia erekcji - Penisa man care\nWłaściwości Viagry – warto je poznać\nPrzedwczesny wytrysk: jak przedłużyć stosunek? - Blog heylady.pl\nZaburzenia erekcji u chorych na cukrzycę — znaczenie sildenafilu w leczeniu tych chorych Cukrzyca jest czynnikiem ryzyka rozwoju wielu powikłań mikro- i makronaczyniowych. Ryzyko wystąpienia powikłań dotyczących układu moczowo-płciowego u chorych na cukrzycę typu 2 jest większe. Najczęstszymi powikłaniami wynikającymi z niedoboru androgenów, a występującymi u chorych na cukrzycę są zaburzenia erekcji.\nNajważniejszą przyczyną zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę jest uszkodzenie neuronów układu nerwowego, czyli tzw. U chorych na zaburzenia erekcji i cukrzycę zaleca się zaprzestanie palenia tytoniu, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała oraz poprawę kontroli glikemii, nadciśnienia tętniczego i wyrównanie zaburzeń lipidowych. Leczenie zaburzeń erekcji prowadzi się, podając doustne inhibitory fosfodiesterazy typu 5 PDE5i lub alprostadyl w iniekcjach do ciał jamistych bądź stosując próżniociągi.\nW opracowaniu przestawiono efekty zastosowania sildenafilu w leczeniu zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę.\nCukrzyca jest czynnikiem ryzyka rozwoju wielu powikłań mikro- i makronaczyniowych. Ale wykazano również, że ryzyko wystąpienia powikłań dotyczących układu moczowo-płciowego u chorych na cukrzycę typu 2 jest większe.\nMam tutaj na myśli częstsze występowanie nowotworów układu moczowo-płciowego raka gruczołu krokowego, raka pęcherza moczowego, raka jasnokomórkowegozakażeń układu moczowego, kamicy nerkowej czy objawów związanych z niedoborem androgenów. Najczęstszymi powikłaniami wynikającymi z niedoboru androgenów, a występujących u chorych na cukrzycę są zaburzenia erekcji. Zaburzenia erekcji to utrzymująca się niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania wzwodu prącia wystarczającego do odbycia satysfakcjonującego stosunku płciowego .\nW badaniu Massachusetts Mężczyźni mają słabą erekcję Aging Study wykazano, że zaburzenia erekcji występują trzy razy częściej w populacji chorych na cukrzycę w porównaniu z mężczyznami z prawidłową tolerancją węglowodanów. Częstość występowania tych zaburzeń w cukrzycy wzrasta wraz z wiekiem, czasem trwania choroby i pogorszeniem kontroli glikemii i jest większa w odniesieniu do chorych na cukrzycę typu 2 w porównaniu z chorymi na cukrzycę typu 1 .\nWykazano związek pomiędzy obecnością zaburzeń erekcji a wzrostem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, szczególnie u mężczyzn obciążonych zespołem metabolicznym . Wczesna diagnoza zaburzeń erekcji u pacjentów z cukrzycą może pomóc zapobiec zaburzeniom organicznym i emocjonalnym u szkolenie w celu przedłużenia erekcji mężczyzn. Optymalizacja leczenia przeciwcukrzycowego kontroli glikemii, kontrola gospodarki lipidowej, kontrola ciśnienia szkolenie w celu przedłużenia erekcji krwileczenie schorzeń współistniejących i zmiana stylu życia są podstawami postępowania terapeutycznego u chorych na cukrzycę [3, 5].\nMechanizm erekcji oraz jego biochemiczne podstawy Mechanizm erekcji wymaga współdziałania szkolenie w celu przedłużenia erekcji nerwowego ośrodkowego i obwodowego oraz układu naczyniowego. Elementem, który odgrywa podstawową rolę w mechanizmie erekcji, są ciała jamiste prącia. W prąciu wiotkim ciała jamiste są niemal opróżnione.\nW trakcie wzwodu ciała jamiste silnie wypełniają się krwią, napinają błonę białawą oraz zwiększają swoją objętość, co skutkuje uciskiem żył prącia uniemożliwiającym odpływ krwi. Prącie jest utrzymywane w stanie wiotkości dzięki tonicznej aktywności nerwów współczulnych ze splotu podbrzusznego dolnego.\nAktywność nerwów współczulnych zawsze powoduje zwężanie tętnic — tak więc w tym wypadku dopływ krwi do prącia jest ograniczany. Po aktywacji ośrodka erekcji w rdzeniu kręgowym zlokalizowanym na poziomie S2—S4splot podbrzuszny dolny wysyła gałązki nerwów przywspółczulnych nerwy miedniczne do narządów płciowych a dokładnie nerwów wzwodowych, ciał jamistych szkolenie w celu przedłużenia erekcji i ciała gąbczastegowskutek czego następuje przewaga unerwienia przywspółczulnego rozszerzającego naczynia nad współczulnym.\nPrzewaga unerwienia przywspółczulnego nad współczulnym powoduje wzrost wydzielania tlenku azotu przez komórki śródbłonka i przez zakończenia nerwowe w ciałach jamistych prącia. Tętnice się rozszerzają. Ciśnienie w ciałach jamistych zwiększa się i krew zaczyna w nich zalegać, ponieważ odpływ żylny jest zablokowany. Ciśnienie w ciałach jamistych przekracza zazwyczaj mm Hg czyli jest wyższe niż ciśnienie skurczoweco umożliwia kopulację.\nGłównym mediatorem erekcji jest NO, który powstaje w autonomicznych zakończeniach nerwowych przez deaminację argininy.\nPowoduje to rozkurcz relaksację komórek mięśniówki naczyń i ciał jamistych prącia oraz zwiększenie napływu do nich krwi . Jednocześnie w miarę wzrostu ciśnienia krwi w ciałach jamistych następuje stopniowe zaciskanie naczyń żylnych, co skutkuje zmniejszeniem odpływu krwi tożsamym ze zwiększeniem napływu krwi tętniczej do zatok ciał jamistych prącia.\nLeki będące selektywnymi kompetytywnymi inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 np. Dlaczego u chorych na cukrzycę dochodzi do zaburzeń erekcji Najważniejszą przyczyną zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę jest uszkodzenie neuronów układu nerwowego, czyli tzw. Szczególne znaczenie w zaburzeniu erekcji ma tzw. U chorych na cukrzycę utrzymująca się hiperglikemia uszkadza neurony oraz osłabia tempo przewodzenia bodźców przez układ nerwowy. W cukrzycy typu 1 wymagającej wstrzyknięć insuliny pogarszanie czynności włókien nerwowych następuje najszybciej, zaraz po ujawnieniu się cukrzycy.\nW ciągu następnych 2—3 lat, jeśli cukrzyca jest dobrze wyrównana, proces ten ulega zwolnieniu. Zaburzenia neurologiczne w cukrzycy nie są jedyną przyczyną nieprawidłowości związanych z erekcją.\nPrzyczyną zaburzeń erekcji mogą być inne choroby wywołane cukrzycą. Najważniejszą przyczyną z masażem prostaty pojawił się montaż są choroby małych naczyń krwionośnych mikroangiopoatia oraz dużych naczyń makroangiopatia. Przyspieszają one miażdżycę naczyń krwionośnych i mogą hamować krążenie w obrębie miednicy, a w konsekwencji prowadzić do niedokrwienia prącia i upośledzenia funkcji seksualnych.\nPrzykładowo w miażdżycy naczyń doprowadzających krew do ciał jamistych członka wskutek odkładania się na wewnętrznych ściankach naczyń członka cholesterolu i wapnia zmniejsza się światło i intensywność przepływu krwi, co uniemożliwia właściwe stwardnienie ciał jamistych. Może to spowodować wydłużanie się czasu potrzebnego na osiągnięcie erekcji, niepełne stwardnienie członka lub też przedwczesne zakończenie wzwodu. Ponadto do czynników ryzyka zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę zalicza się schorzenia układu moczowo-płciowego, niedobór testosteronu, bezdech senny, niektóre leki neuroleptyki, antydepresanty, benzodiazepiny, antyandrogeny, diuretyki, sympatykolityki, beta-adrenolityki, antagoniści wapnia oraz radykalne leczenie raka stercza — zarówno chirurgiczne, jak i radioterapia [7, 8].\nCo ważne, powszechne występowanie zaburzeń seksualnych, najczęściej zaburzeń erekcji, zostało także potwierdzone u mężczyzn ze świeżo rozpoznaną cukrzycą .\nJuż od 16,00 zł za sztukę Powiązany produkt Jak przedłużyć stosunek?\nLeczenie zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę Patofizjologia i leczenie zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę różni się znacznie od tego u pacjentów bez zaburzeń gospodarki węglowodanowej. Zaburzenia erekcji u chorych na cukrzycę mają etiologię wieloczynnikową, są bardziej nasilone i bardziej odporne na leczenie niż w populacji ogólnej [3, 5].\nWykazano istotny związek siedzącego trybu życia z częstością zaburzeń erekcji u mężczyzn chorujących na cukrzycę . W badaniach eksperymentalnych wykazano zmniejszenie ekspresji genów dla czynnika neurotroficznego 3 neurotrophic factor 3 — NTF-3współczynnika wzrostu nerwów nerve growth factor — NGFczynnika neurotroficznego pochodzącego z komórek glejowych glial cell szkolenie w celu przedłużenia erekcji neurotrophic factor — GCLDNF i neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego brain-derived neurotrophic factor — BDNF w obrębie głównego zwoju nerwowego w miednicy major pelvic ganglia w ciągu pięciu tygodni po wyindukowaniu cukrzycy typu 2, którym towarzyszyły istotne zaburzenia funkcji erekcyjnej.\nBadający sugerują, że zaburzeniom erekcji można zapobiegać poprzez suplementację czynników neurotroficznych w początkowym stadium cukrzycy typu 2 szkolenie w celu przedłużenia erekcji. U chorych na zaburzenia erekcji i cukrzycę zaleca się zaprzestanie palenia tytoniu, regularną aktywność fizyczną, redukcję masy ciała oraz poprawę kontroli glikemii, nadciśnienia tętniczego i wyrównanie zaburzeń lipidowych [3, 5].\nW niniejszym opracowaniu przestawiono efekty zastosowania sildenafilu w leczeniu zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę. Blokery fosfodiesterazy 5 Blokery fosfodiesterazy 5 wprowadzono na rynek w r. Zastosowanie tych leków przyczyniło się do przełomu w leczeniu zaburzeń erekcji. Pierwszym z wprowadzonych leków był sildenafil.\nW rezultacie hamują odpływ krwi z prącia, utrzymując go we wzwodzie.\nSildenafil Sildenafil, organiczny związek chemiczny stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji, jest pierwszym wprowadzonym do obrotu inhibitorem PDE 5. Opatentowano go w r. Mechanizm działania sildenafilu W momencie pobudzenia seksualnego mózg wysyła sygnał do komórek nerwowych u rdzenia prącia, sterujących działaniem mięśni gładkich, które normalnie ograniczają dopływ krwi przez tętnice do ciał jamistych prącia.\nKomórki nerwowe po otrzymaniu sygnału z mózgu zaczynają wytwarzać NO. W mięśniu gładkim występuje stałe stężenie trójfosforanu guanozyny GTP oraz enzym — cyklaza guanozynowa.\nEnzym ten jest uaktywniany przez NO produkowany przez komórki nerwowe. Po uaktywnieniu przekształca GTP w cGMP cykliczny monofosforan guanozynyktóry uruchamia ciąg przemian doprowadzających do rozluźnienia mięśni gładkich, a co za tym idzie — zwiększenia napływu krwi do ciał jamistych członka i jego wzwodu.\nDopóki stężenie cGMP utrzymuje się na odpowiednio wysokim poziomie, mięsień gładki jest rozluźniony, a członek wzwiedziony.\nW normalnych warunkach cGMP jest jednak stale przekształcany przez inny enzym — fosfodiesterazę — w nieaktywny GMP zwykły monfosforan guanozyny. Stąd utrzymywanie się wzwodu prącia jest warunkowane stałym wytwarzaniem cGMP, a co za tym idzie — stałym dostarczeniem NO przez komórki nerwowe, które muszą być stymulowane przez mózg.\nU wielu mężczyzn jednak na skutek nerwic, napięcia psychicznego, nierównowagi hormonalnej czy zaburzeń nerwowego układu współczulnego, wytwarzanie NO przez komórki nerwowe jest niedostateczne lub krótkotrwałe, co prowadzi do słabych i zbyt krótko trwających wzwodów. Sildenafil działa przez hamowanie enzymu fosfodiesterazy. Ma podobny kształt geometryczny do cGMP i dobrze mieści się w centrum aktywnym fosfodiesterazy, jednak wiąże się z fosfodiesterazą na dłużej, blokując możliwość katalizowania reakcji przejścia szkolenie w celu przedłużenia erekcji w zwykłe GMP.\nLek szybko absorbuje się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie osiąga po 30— min od podania śr.\nMetaanaliza badań z randomizacją nad skutecznością sildenafilu u chorych na cukrzycę z zaburzeniami erekcji Na świecie przeprowadzono wiele badań mających ocenić skuteczność sildenafilu w leczeniu zaburzeń erekcji u chorych na cukrzycę.\nBalhara i wsp. Ogólnie autorzy do wstępnej analizy zakwalifikowali badań. Zastosowane przez nich kryteria spełniało 17 z wybranych badań. Trzy badania były prowadzone w sposób randomizowany otwarty, a pozostałe 14 w sposób randomizowany z zastosowaniem metody podwójnie ślepej próby.\nDo poszczególnych badań włączono 21— chorych na cukrzycę z zaburzeniami erekcji. Czas trwania badań wynosił od 10 dni do 16 tygodni.\nSildenafil w tej analizie okazał się bardzo skutecznym lekiem. W celu uzyskania efektu terapeutycznego należało sildenafil stosować u 2,4 chorego. Wartość ta była istotnie lepsza niż po stosowaniu tadalafilu 2,6 czy wardenafilu 4,1.\nCzęstość występowania objawów ubocznych, takich jak bóle głowy, dyspepsja, uderzenia ciepła czy katar, była dwukrotnie wyższa niż w grupie placebo. Podsumowując — autorzy po przeprowadzeniu analizy wszystkich badań stwierdzili, że sildenafil jest efektywnie działającym lekiem u chorych na cukrzycę z zaburzeniami erekcji.\nJednocześnie podkreślają, że sildenafil jest lekiem bezpiecznym .\nDawkowanie leku U chorych z zaburzeniami erekcji sildenafil stosuje się na żądanie pacjenta, a jego zalecana dawka wynosi 50 mg — powinna być przyjęta godzinę przed podjęciem aktywności płciowej. Dawkę można modyfikować, przy czym maksymalna wynosi mg na dobę.\nNie należy stosować leku częściej niż raz dziennie. Zalecana dawka leku powoduje utrzymywanie się wzwodu przez normalny dla zdrowego mężczyzny czas, czyli od 30 minut do godziny.\nU chorych powyżej U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek kl\nErekcja żelu kremowa\nCzy viagra wydłuża stosunek? - Blog heylady.pl


Zderzenie auta z pociągiem na Podkarpaciu. Nie żyją dwie osoby - Polsat News\n19.06.2018, 11:36 Polska\nJak poinformowała Anna Klee z zespołu prasowego podkarpackiej policji, nie jest na razie znana tożsamość ofiar; prawdopodobnie jest to mężczyzna i kobieta. Wiadomo, że samochód wjechał pod pociąg relacji Przemyśl-Warszawa. Dodała, że trwa wyjaśnienie okoliczności zdarzenia. Maszynista był trzeźwy.\nKRAJ OFIARY ŚMIERTELNE POCIĄG PODKARPACIE SAMOCHÓD OSOBOWY WYPADEK ZDERZENIE


Strona główna / Meble białe/Stolik kawowy na jednej nodze Galena\n- Mebel jest wykonany z płyty MDF oraz drewna blat jest fornirowany\nStolik kawowy na jednej nodze Galena to mebel, którego istotę stanowi podstawa, będąca zarazem pojedynczą masywną nogą. Jej forma w ogólnym zarysie przypomina nieco klepsydrę z dużym przewężeniem w połowie wysokości. Całość konstrukcji tworzy masywna czworokątna belka umieszczona pionowo pod blatem. W dolnej i górnej części do każdego jej boku przymocowano po dwie krótsze belki tworzące rodzaj trójkąta. W komplecie tworzą one razem dwie czteroramienne podstawy, z których jedna opiera się na podłodze, a druga zapewnia miejsce dla blatu. Stolik kawowy na jednej nodze Galena wyposażony tylko w jedną nogę jest bardzo praktycznym meblem do ciasnych wnętrz. Funkcjonalność modelu zwiększa nie tylko mała przestrzeń kwadratowego blatu, ale również fakt, że pojedyncza noga nie przeszkadza w zajmowaniu miejsca na kanapie czy fotelu bez potrzeby przesuwania mebla. Poza niewątpliwą praktycznością stolik jest też bardzo dekoracyjny, a stylowy charakter zawdzięcza tradycyjnemu zestawieniu białego koloru z blatem o naturalnym odcieniu drewna. Model doskonale sprawdzi się w stylizacjach rustykalnych, ale również we wnętrzach vintage, w których meble retro są jedynie akcentem w bardziej nowoczesnym wystroju. Stolik kawowy na jednej nodze Galena może też zastąpić konsolę w małych wnętrzach zapewniając miejsce na wazon czy inną dekorację.\n1 348,00 zł Zobacz\nStolik kawowy na jednej nodze Galena - Stolik na pojedynczej nodze Galena to mebel do... - Cena : 1640,00 zł -


Radosław Leniarski, Monako 26.05.2008 00:00\nFerrari dogadało się z Fernando Alonso? Nowe wiadomości mogą wstrząsnąć kibicami w Polsce, ale nie muszą robić wrażenia na Robercie Kubicy - pisze z Monako wysłannik Sport.pl Radosław Leniarski\nHamilton przebił oponę na ostatnim okrążeniu. Wygrałby Kubica!\nKubica jedzie pierwszy - zobacz wideo zczuba.tv\nW padoku krążą wiadomości, że od 2010 roku w Ferrari będzie jeździł Fernando Alonso, obecnie męczący siebie i swoich kibiców w zespole Renault (a także rywali, jak np. Nicka Heidfelda, którego staranował w Monte Carlo podczas próby wyprzedzania na zakręcie Loew, gdzie nie udało się nikomu nikogo wyprzedzić od powstania tej ulicznej agrafki w XIX wieku). To zaś - gdyby było prawdą - oznacza, że miejsca tam dla Kubicy nie ma. Tymczasem od jakiegoś czasu na włoskich stronach internetowych i gazetach sporo jest sugestii, że Ferrari, ikona wyścigów samochodowych, powinna stawiać na przyszłą hipergwiazdę, czyli Polaka właśnie.\nGdyby nie pierwsze od 1969 roku zwycięstwo Brytyjczyka w Monako, największym bohaterem zawodów byłby Kubica. Dziś, gdy nieco opadły emocje, w pełni można zanalizować dlaczego.\nKubica jako jedyny nie popełnił błędu w czasie całego wyścigu. Jako jedyny nie dryfował razem z wydarzeniami, tylko na nie reagował. Dla mnie najważniejsze były wydarzenia tuż przed drugim zjazdem Kubicy do garażu. To on krzyczał przez radio do inżyniera Tony Cuquerelli: "Zmieniamy koła na suche. Już!" bo zauważył, że używający ich Timo Glock jest szybszy w Toyocie niż on i Felipe Massa w dużo lepszych samochodach. To się nazywa mózg ściganta, to świadczy o inteligencji wyścigowej.\nA teraz porównajmy to, czego dokonał samodzielnie Hamilton w Monako, aby wygrać. Dysponując dużo lepszym samochodem niż Kubica popełnił błąd, pojechał po bandzie, naraził swój zespół McLaren na straty. I to zespół - nie Hamilton - zareagował genialnie, zgodnie z doświadczeniem zebranym w dekadach ścigania się. Po kilkuset metrach od przytarcia się o bariery dzięki błyskawicznej, inteligentnej decyzji inżynierów o zmianie taktyki, Brytyjczyk dostał nowe koła i paliwa pod korek. No, i pomógł mu wjazd samochodu bezpieczeństwa, wyrównujący szanse tuż po dołączeniu Hamiltona do wyścigu.\nAż chciałoby się powiedzieć, że Kubica jadący w Ferrari, a nawet w McLarenie, były jedynym kierowcą w swojej klasie. Mam wrażenie, że już nie ma fachowca w Formule 1, który by o tym wątpił. Dlatego, w niejednym miejscu internetowym, przy plotce o transferze Alonso do Ferrari, autorzy wyrażają swoje zdziwienie: jak to? Ferrari nie patrzy w przyszłość? Przecież już teraz Kubica jest najbardziej gorącym kierowcą F1. A co dopiero w 2010 roku, kiedy wygaśnie kontrakt Felipe Massy w Ferrari i ma dojść do transferu Alonso z Renaulta?\nKubica to lojalny kierowca i nie sądzę, aby próbował wyzwolić się z kontraktu z BMW Sauber, choćby nawet była taka możliwość. Zdaje się, że ceni ludzi, którzy mu zaufali jako pierwsi i którzy teraz z pewnością zgodzą się na lepsze warunki finansowe.\nZ drugiej strony zrozumiałbym, jeśli Polak chciałby przejść do zespołu, który gwarantuje mu zwycięstwa. Domyślam się, że to dojmujące uczucie, gdy ktoś jest pewien swojej klasy, pewien że jest w stanie wygrać dowolny wyścig, tylko że w samochodzie, którym dysponuje rywal. Zwłaszcza, że Formuła 1 jest bezlitosna, kapryśna i nienawidzi zastoju. Łatwo można przeoczyć tą najważniejszą Chwilę.\nPrzypomnijmy: Jeszcze dwa miesiące temu Nicka Heidfelda nazywano Quick Nick. A teraz już tylko Little Nick.\nMassa: Mistrzem Ferrari albo Kubica


Ostrów: Fałszywi pracownicy wodociągów - Nasz Rynek\nOstrów: Fałszywi pracownicy wodociągów\nPo raz kolejny oszuści, podający się za pracowników instytucji zapukali do drzwi mieszkańców naszego miasta. W jednym z mieszkań fałszywi pracownicy wodociągów skradli seniorce wartościową biżuterię.\nMężczyźni podali się za pracowników wodociągów i oszukali 73-letnią ostrowiankę. Oszuści poinformowali kobietę, że pękła główna rura z wodą i muszą u niej w mieszkaniu sprawdzić czy wszystko jest w porządku. Kobieta wpuściła mężczyzn do mieszkania. Tłumaczyła policjantom, że oszuści kazali jej iść do łazienki i puścić wodę. Po pewnym czasie, mężczyźni stwierdzili, że wszystko jest w porządku i wyszli z mieszkania pokrzywdzonej. Gdy 73-latka została sama, zorientowała się, że z jej mieszkania zniknęła biżuteria warta kilka tysięcy złotych.


Kompleks Quasimodo | Zdrowie dzień po dniu\nKompleksy są w stanie utrudnić i uprzykrzyć życie, o czym być może doskonale wiedzą niektórzy z nas. Życie z nękającymi kompleksami nie jest łatwe, zwłaszcza, kiedy kompleksy dotyczą wyglądu zewnętrznego. Zarówno kompleksy nastolatków: na punkcie wzrostu, wagi, zębów, jak i kompleksy kobiet: na punkcie biustu, pośladków, nosa mogą stanowić przyczynę zaniżonej samooceny, a nawet przyczyniać się do rozwoju depresji. Istnieje bardzo wiele różnego rodzaju kompleksów, ale te najpowszechniejsze dotyczą właśnie wizerunku.\nJednym z popularniejszych kompleksów związanych z wyglądem fizycznym jest kompleks Quasimoda. Jest to kompleks, który w psychoanalizie jest określany jako wroga postawa do płci przeciwnej oraz jako zazdrość wobec pięknego ciała. Kompleks Quasimoda na ogół dotyczy osób, które borykają się z widocznymi defektami oraz zniekształceniami własnego ciała. Nazwa tego kompleksu nawiązuje do postaci Quasimodo z powieści Victora Hugo zatytułowanej „Katedra Maryi Panny w Paryżu”. Kompleks Quasimoda może przejawiać się na wiele sposobów, ale najczęściej wyraża się on jako rezygnacja z prób nawiązywania kontaktów partnerskich. Osoba borykająca się z tego rodzaju kompleksem cierpi na zaniżone poczucie wartości, często tłumi własne potrzeby emocjonalne, co w skrajnych przypadkach może nawet wyrażać się we wrogim nastawieniu do stosunków intymnych. Kompleks Quasimoda jest dość specyficznym rodzajem kompleksu, który zazwyczaj rozwija się u osób z widocznymi defektami fizycznymi ciała.\nNieprawidłowości w budowie ciała stanowią dość poważny problem, który często przyczynia się do tego, że osoby z takimi wadami po prostu czują się gorsze oraz brzydsze od innych. Kompleks Quasimoda może nie tylko utrudniać nawiązywanie kontaktów, ale również sprawiać, że dana osoba zacznie wycofywać się ze świata zewnętrznego, co w ostateczności może prowadzić do całkowitej izolacji oraz depresji. W przypadku takich osób własne ciało jest nieakceptowane, stanowi ono przyczynę cierpień. W skrajnych przypadkach kompleks Quasimoda może też prowadzić do nerwicy, niebezpiecznych stanów lękowych czy kształtowania się postaw antyspołecznych.\nKompleks Quasimodo stanowi istotne zagadnienie psychoanalityczne, które wiąże się z przekonaniem o własnej nieatrakcyjności. Powodem takiej postawy są defekty w budowie ciała, które mogą prowadzić do wycofania i alienacji. Osoby dotknięte kompleksem Quasimodo sądzą, iż szpecące defekty w fizjologicznej budowie ciała skazują je na samotność. Takie osoby czują się gorsze od innych i na ogół nie są w stanie zaakceptować swojego ciała.\n23 sierpnia 2013 by\tannag\nTaggs:\tfobia społeczna kompleks kompleksy leczenie kompleksów pomoc psychologiczna poradnia zdrowia psychicznego psycholog zaburzenia psychiczne\nPrevious Post: Jak rozpoznać czerniaka skóry?\nNext Post: Czy kolorowe soczewki są bezpieczne?\nból brzucha bóle pleców dieta w ciąży bóle miesiączkowe sok z buraków diety profilaktyka zdrowotna ugryzienie przez kleszcza planowanie ciąży depresja karmienie piersią dieta cholesterolowa insulina usuwanie kleszcza zaburzenia psychiczne leki naturalne ból cukrzyca badanie ginekologiczne alkoholizm menstruacja aktywność fizyczna cykl miesiączkowy pierwsza pomoc choroby cywilizacyjne choroby psychiczne choroby przenoszone przez kleszcze nadwaga kleszcze alergia uczulenie wady tabletek antykoncepcyjnych jak rzucić palenie dolegliwości mięśni zdrowe odżywianie


Kompozytowe rozwiązania - O nas - Alumast\nJesteśmy wiodącym projektantem i producentem innowacyjnych rozwiązań kompozytowych oraz aluminiowych, wykorzystywanych m.in. w branży kolejowej, energetycznej, wodociągowej czy drogowej.\nWszechstronne zastosowanie produktów to efekt naszej stałej dbałości o rozwój technologiczny i podnoszenie jakości, a także ciągłe poszukiwanie nowych zastosowań dla kompozytu poliestrowego.\nSzczególną uwagę poświęcamy ciągłemu udoskonaleniu parametrów wytrzymałościowych i odpornościowych konstrukcji z kompozytu poliestrowego, realizując badania zderzeniowe i optymalizując odporność mechaniczną oferowanych przez nas słupów i masztów. W efekcie podnosimy innowacyjność i poziom bezpieczeństwa biernego konstrukcji Alumast S.A.\nNasi eksperci aktywnie wspierają samorządy, zarządców dróg i projektantów, realizując cykliczne szkolenia z zakresu wpływu kompozytu polimerowego na poziom bezpieczeństwa biernego, innowacyjności inwestycji i możliwości wdrażania inteligentnych rozwiązań.\nW Alumast S.A. projektujemy innowacyjne rozwiązania oparte o technologię kompozytową. Dostarczając produkty najwyższej jakości, sprawiamy, że idea bezpieczeństwa biernego stajemy się powszechna i dostępna. Wierzymy, że dzięki temu jesteśmy coraz bliżej realizacji „Wizji Zero”, czyli świata, w którym wszyscy pomyślnie docierają do celu.\nrur kompozytowych opuściło naszą linię produkcyjną\nklientów w kraju i za granicą\nzaawansowanych technologii, które można wykorzystać w Smartpole


Missha Misa Cho Gong Jin Premium Cream Krem do masażu twarzy na bazie wywaru ziołowego Pojemność : 60 ml nawilża uelastycznia działa przeciwzmarszczkowo nadaje zdrowy wygląd Misa Cho Gong Jin Premium Cream to krem do masażu twarzy, który powstał\nKod katalogowy: 24602\nKrem do masażu twarzy na bazie wywaru ziołowego\nMisa Cho Gong Jin Premium Cream to krem do masażu twarzy, który powstał na bazie wywaru ziołowego i oparty jest na tajemniczej recepturze Gongjinbichaekdan.\nProdukt posiada bardzo łagodną konsystencję, które delikatnie wtapia się w skórę pod wpływem temperatury ciała. Krem świetnie nawilża, uelastycznia oraz zawiera warstwę polimerową, która zatrzymuje wilgoć w skórze. Stosowany na noc zapewnia intensywne nawilżenie skóry oraz zdrowy, promienny wygląd przez kolejne 24 godzin!\nGonjindan - nawilża oraz silnie ujedrnia\nPhellinus linetus - wzmacnia elsatyczność skóry, chroni ją przed przedwczesnym wiotczeniem\nSposób użycia : Nałóż odpowiednią ilość kremu na czoło, nos, policzki oraz podbródek. Wmasuj produkt w skórę, aż całkowicie się wchłonie. Po masażu przytrzymaj rozłożone dłonie na twarzy, aby skóra mogła w pełni zaabsorbować składniki odżywcze.\nMissha Misa Cho Gong Jin Ampoule - Przeciwzmarszczkowe serum do skóry dojrzałej 30ml


Magia książek porwie każdego, kto w nią uwierzy: Zapowiedź\nAkta Dresdena - po serialu czas na książkę\nAkta Dresdena to serialowa ekranizacja stworzona na motywach bestseleru Jima Butchera, która opowiada historię mieszkającego w Chicago prywatnego detektywa Harrego, który wykorzystuje swoje paranormalne umiejętności w pracy detektywistycznej i pomaga lokalnej policji w rozwiązywaniu najbardziej zagmatwanych spraw. Harry Blackstone Copperfield Dresden figuruje w chicagowskiej książce telefonicznej pod M, jako Mag. Jest najlepszy w swoim fachu i zarazem jedyny. Harry Dresden jest najlepszy w tym, co trobi - i wcale nie dlatego, że robi to jako jedyny. Kiedy więc chicagowska policja trafia na sprawę, która przekracza możliwości śmiertelników, to u niego szuka odpowiedzi. Zwyczajny świat bowiem wcale nie jest taki zwyczajny, jak mogłoby się wydawać. W rzeczywistości jest pełen niezwykłych, nadprzyrodzonych istot - a większość z nich słabo zgadza się z ludźmi. W takich sytuacjach wkracza Harry - trzeba maga, żeby schwytać... no, to właśnie, z czym policja akurat ma kłopoty.\nMagia. Potrafi zabić.\nTytuł: Front burzowy\nRok wydania: 19 październik 2011\nCena detaliczna: 35,00\nAutor: Viconia o 02:57:00\nScathach 21 września 2011 03:03\nOoo czytałam ją dobre kilka lat temu, jak wyszła bodajże nakładem wydawnictwa Amber.\nPomysł na książkę niezły, ale chyba już bym do niej nie wróciła. Jestem ciekawa czy Mag wypuści też pozostałe części, bo ich akurat nie miałam okazji czytać;D\nDominika Anna 21 września 2011 03:41\nCyrysia 21 września 2011 05:43\nPierwszy raz słyszę o tej książce, ale z twej recenzji wynika, że zapowiada się interesująco, więc jak gdzieś przypadkiem spotkam tę pozycję postaram się ją kupić.\nTalizman z jeziora - Agnieszka Kumor\nDotyk Ciemności – Karen Chance\nMężczyźni, którzy lubią niebezpieczne zabawy – Hel...


author:RunSendaiRun | [content goes here]\nArchive for the ‘author:RunSendaiRun’ Category\nPosted by: Rumpelstriltskin on: September 10, 2017\nChwytałam właśnie spadające gwiazdy dla mojej ukochanej, żebyśmy mogły razem podpalić parlament, kiedy podejrzany mężczyzna zaczął siłować się z księżycem. Mogliby przynajmniej nie robić tego publicznie, nad głowami wszystkich, pomyślałam sobie, kiedy od zakładania nelsona przeszli płynnie do pocałunków i widać w tym było wieloletnią wprawę. Co się głupio gapisz, wrzasnął na mnie podejrzany mężczyzna w bardzo niegrzecznym japońskim, gryząc księżyc w ucho, więc krzyknęłam mu, żeby mi spływał z horyzontu, jeśli tak mu zależy na prywatności. Księżyc wzdrygnął się od nagłego hałasu. Nic dziwnego: pracuje w nocy, więc na pewno przyzwyczajony jest do ciszy. I nie drzyj się księżycowi w ucho, dodałam złośliwie, na co podejrzany mężczyzna zlustrował mnie, moje spadające gwiazdy, a potem sieci i sidła, które przyszykowałam sobie z boku, i paskudnie zarechotał: hehe, hehe, hehe! Sama lepiej zajmij się swoją ukochaną, bo bardzo dobrze stąd widać, że porwały ją syreny z rzeki Warty!\nSzczerze mówiąc, w ogóle mnie to nie zaskoczyło: moja ukochana jest w pewnym sensie łatwym celem. Skupiona i skoncentrowana, myśli o pracy i wpada w dziury w chodniku albo, kontemplując miękkie, gruszkowate piersi, pisze o ssaniu paczki mrożonego kalafiora i lizaniu termometru w esemesie do mamusi. Więc samo porwanie w ogóle mnie nie zaskoczyło. Ale znowu, nie mogę zostawić ukochanej w lodowatych odmętach tej okropnej rzeki, aż obrośnie w algi, wodorosty i różne dziwne przedmioty, które mieszczanie chętnie wyrzucają do wody.\nCzym prędzej ruszyłam więc w stronę Poznania. Wiatry mi sprzyjały i już godzinę później moja łódź dotarła do tego pięknego nadmorskiego portu. Zacumowałam przy nadbrzeżu, wzięłam plecak i wędkę i poszłam nad rzekę. Od razu wiadomo było, na czym polegał problem. Na powierzchni wody unosiły się tysiące syrenich piersi, okrągłych i owalnych, małych i dużych, wielkich i zupełnie płaskich, a na nich sutki we wszystkich kolorach tęczy, jak na martwej naturze flamandzkiego mistrza. Oczywiście, nie było w tym nic martwego, bo tuż pod piersiami były pozostałe części syren, ich ręce, zalotnie poprawiające włosy, odgarniające zaczepnie kosmyki z czoła i przesuwające pazurami po ramionach oraz brzuchy, zmysłowo kręcące ogonami. W każdym razie, cała Warta była jedną wielką ławicą kuszących spojrzeń, pełnych bioder, wysuniętych języków i dołeczków, a nad powierzchnią wody rozlegały się dźwięki niemieckiej muzyki biesiadnej, ulubionej przez syreny.\nNaszykowałam wędkę i wyciągnęłam z plecaka lodówkę turystyczną, w której ukryłam zapas jajecznicy z kiełbasą: jajecznica z kiełbasą jest bowiem najlepszą przynętą na syreny. Od razu muszę zastrzec: nie zbadałam tego sama, ale zaczerpnęłam z uważnych antropologiczno-meluzynologicznych pewnej poznańskiej autorki, która od lat obserwuje rodzinę syren mieszkającą w wilgotnych piwnicach jeżyckiej kamienicy. Jajecznica z kiełbasą ma być, tuż za ludzkim mięsem i pierogami ruskimi, ich ulubioną potrawą.\nZarzuciłam wędkę w głębiny Warty. Teraz pozostawało mi tylko mieć nadzieję, że jajecznica wpadnie prosto do podwodnego syreniego salonu, między kordonkowe serwetki, pluszowe kanapy i kryształowe wazony. Nie wiedziałam jednak, czy moją ukochaną trzymały w jednym z takich pomieszczeń, wśród odziedziczonej po prababci porcelany, czy gdzieś indziej, przykutą łańcuchami do skały, jak Prometeusza i Andromedę: było to ze wszech miar prawdopodobne, bo wszyscy wiedzą, że syreny porywają piękne kobiety, żeby drapać je pazurami po ramionach, wiązać linami splecionymi z wodorostów, gryźć w uda i wkładać palce, gdzie tylko się da, a włosy ozdabiać ośćmi. Ciężki jest los schwytanej przez syreny! Nie chciałam, żeby moja ukochana musiała spędzać całą zimę na pieczołowitym wyczesywaniu rybich kości.\nPierwsza syrena złapała się już po kwadransie. Kiedy przeżuła jajecznicę, spojrzała na mnie z irytacją, ale nie mogła wrócić do wody, bo haczyk mojej wędki utkwił jej w podniebieniu. No dobrze, powiedziałam. Mam więcej jajecznicy, ale nie oddam jej za darmo.\nNegocjacje nie trwały długo i już po chwili moja ukochana stanęła obok mnie na brzegu, w podartych ubraniach, przemarznięta, ale zadowolona. Owinęłam ją w kocyk, który zawsze noszę w plecaku, bo nigdy nie wiadomo, kiedy będzie potrzebny, a potem wzięłam ją za rękę i poszłyśmy na pomidorową.\nTags: trochę porno\nPosted by: Rumpelstriltskin on: June 8, 2017\nNajpierw była część teoretyczna: pokazywali nam, jak budować mury, fosy i okopy, a wszystko na niewielkiej zielonej tablicy. Największą biegłość szybko osiągnął Ryłonóg, który niezwykle zręcznie, jak na dzika, posługiwał się kredą, dziarsko wymachując nią swoim zakręconym ogonkiem. Potem poszliśmy do lasu.\nTutaj Ryłonóg nie radził sobie już tak dobrze: ciągle rozpraszał go odruch rycia za żołędziami. Wreszcie z zarośli wyszliśmy na polanę. Tam ćwiczyliśmy kontakt, atak, masakrowanie borówek, co zrobić jak ciebie atakują, co robić, jak cię atakuje Specnaz (uciekać w krzaki, nie patyczkować się). Tylko nie mieliśmy amunicji, więc wydawaliśmy odgłosy strzałów.0\nKrzyczeliśmy: jeb, jeb, jeb. Ryłonóg wpadł jednak szybko na genialny pomysł używania żołędzi: i po chwili wszyscy rzucaliśmy w siebie tymi pysznymi pociskami w czapeczkach.\nNajważniejsze, żeby właściwie reagować, jak ktoś trzyma broń jak worek kartofli: na przykład: kontakt – przód – przecięcie. Kartofle są bowiem bardzo pożywne i szkoda, żeby się marnowały.\nPotem bobrzyca Warga symulowała atak Specnazu: padła na ziemię i turlała się ze śmiechu, z każdym obrotem puszczając serię z AK-47 (Ryłonóg uważa, że to kiepska broń i że żołędzie lepiej puszczać z przenośnej miotni palczastej, to jest z ręki). Trzeba było paść na ziemię, celować i krzyczeć jak najgłośniej jeb, jeb, jeb. Niby odeprzeć atak wroga.\nPotem musieliśmy jeszcze sprawdzić, które żołędzie są czyje i kto miał najwięcej trafień.\nNa koniec był wykład lisa Studzienki. Opowiadał, że mamy przecież pewność lub prawie pewność, że wojna nastąpi i jeżeli się na nią nie przygotowujemy, to jesteśmy głupi, a my wszyscy pilnie notowaliśmy. Chodzą słuchy, że zagrożenie ze Wschodu jest niewielkie, a w każdym razie nie od strony Rijadu, gdzie na pustyni podobno znaleziono złoże diamentowych światłowodów. Tak naprawdę zagrożenie dużo większe jest z Zachodu, bo za chwilkę będziemy graniczyli z kalifatem Niemiec i od tej strony powinniśmy się bronić.\nTo rzekłszy, Studzienka powołał się na swoje tradycje rodzinne: kołnierz z jego pradziadka należał do samego Marszałka!\nTags: dziki, heheszki, pasta, żołędzie\nPosted by: Rumpelstriltskin on: May 27, 2017\nW mieście Poildecarotte domy i pałace wyrastają głębią traw i trzcin aż po same niebo. Po ulicach ze ślimaczych muszelek spacerują powoli syreny: pół-kobiety, pół-rowery ze złotymi przerzutkami powiewającymi na wietrze i włosami zaplecionymi w warkocze stalowych żyłek. W cieniu dorastających dziewcząt kwitną kwiaty paproci, a taksówki z porcelany przyjeżdżają raz na sto lat.\nKhatun nie wierzyła w żadną opowieść Marietty, zwłaszcza te o miastach wydawały się jej podejrzane. Pałace nie wyrastają z piasków pustyni, mówiła, khatun, pałace to nie kamienie, skorpiony i węże. Czy Marietta nie zechce przejrzeć archiwów z listami zakupów, planów i wypłat dla rzemieślników z czasów, kiedy pradziadek khatun budował w oazie miasto? Kancelaria chętnie przygotuje wszystko do dyspozycji Marietty w dwóch skromnych pokojach, nie większych niż pastwisko, na którym wezyr wypasa swoje wielbłądy.\nAle Marietta zawsze odmawiała.\nW Persimonie, starożytnej metropoli nad brzegiem Adriatyku, ponurzy bladzi niewolnicy zbudowali dla swojego króla-kapłana ogromny grób w kształcie labiryntu z siedemdziesięcioma siedmioma piramidami z grabowego drewna w środku. Te z kolei otoczyli dwunastoma bramami, które nazwali kolejno od czterech stron świata, Słońca, Księżyca i Talii Aquiliny, która przechytrzyła weneckiego dożę. Wszystkie sklepy w Persimonie służyły albo zaopatrzeniu kompleksu grobowego w odpowiednie ofiary, aby duch króla-kapłana nie powracał, rozgniewany, z zaświatów, albo wykarmieniu rzeszy niewolników, mnichów i sługów świątynnych, którzy nosili kosze świętych krokusów, pachnących mirtów i mięsa czarnych owiec na centralny dziedziniec, gdzie duch króla-kapłana mógł cieszyć się odżywczym dymem wonnych darów. Całą aktywność i przedsiębiorczość mieszkańców Persimony podporządkowano jedynemu świętemu celowi.\nKhatun mówiła Marietcie, że taki model ekonomiczny nie ma szans przetrwać dłużej niż parę dziesięcioleci, a niemądrzy obywatele Persimony lepiej by uczynili, wkładając swój ogromny wysiłek w budowę kanałów irygacyjnych, które mogłyby zapewnić bogactwo i powodzenie ich dzieciom, a potem dzieciom ich wnuków. Czy Marietta nie miałaby chęci przyjrzeć się budowie skomplikowanych mechanizmów nawadniających, jakie khatun rozkazała przeprowadzić na przedmieściach stolicy? Za pięć lat zapowiadają się naprawdę obfite żniwa.\nAle Marietta odmawiała z uśmiechem i obejmowała khatun wątłymi, bladymi ramionami.\nSpośród piasków pustyni wyrastało złote miasto na dziesięciu tysiącach latających dywanów.\nPosted by: Rumpelstriltskin on: April 2, 2017\nOstatni tydzień spędziłam żałośnie burcząc i narzekając w domu, trawiona gorączką (to akurat bezczelne kłamstwo) z wiosennym, marcowym zapaleniem płuc (to już nie), nie powinno nikogo więc dziwić, że tak unieruchomiona zapragnęłam odpoczynku, przyjemności i rozrywki (jakich nie mogły mi dostarczyć moje zdradzieckie drogi oddechowe, w każdym razie), co znalazło wyraz w desperackim błaganiu o sprawdzone, przeczytane i wypróbowane rekomendacje książkowe, co z kolei zakwitło i wydało owoc na rozmaitych mediach społecznościowych, które wypełniłam (o, bezsiło! Bezradności!) poirytowanym i obrażonym fukaniem, burczeniem i mamrotem, bo, zasadniczo, większość z tych książek zupełnie nie nadawała się do czytania: i nie mam na myśli w wąskim zakresie, to znaczy, że po prostu nie przypadła mi do gustu, problem tkwił znacznie głębiej, w środkach wyrazu, strukturze i zapamiętywaniu przez autorkę-narratorkę, z jakiego źródła (któremu przypisywane jest zaufanie bądź nie) pochodzą prezentowane przez nią informacje. Och, wiele jest książek, które po prostu mi się nie podobają, to chyba jasne: ale kiedy książka jest dobra, od razu widać, że jest dobra, i nawet jeśli ja nie mam na nią ochoty, to pewnie gdzieś czeka jakaś przyjaciółka, znajoma, sympatia a nawet stara ciotka mizandrystka, która ją chętnie przytuli: taki bowiem jest los dobrych książek.\nAle fantastyka, bo o fantastyce zasadniczo tu mówię, jest po prostu zła, zła, zła i bez sensu [przy czym nie będę zatrzymywać się nad każdą [nied]-prze/do-czytaną przeze mnie pozycją, bo zwyczajnie szkoda czasu, a poza tym, musiałabym porządnie wszystko przemyśleć, bo czytam ustami, zębami, rozrywając stronę na sztuki, żując, przełykając, i brzuchem i całym ciałem, i mam plamy z literek na bluzeczce i sami rozumiecie (albo nie: ale wtedy zastanówcie, jak i ja się muszę zastanawiać, kiedy to nieintuicyjne)], i nie tylko nie daje najmniejszej przyjemności\n(tutaj muszę dodać, że największym rozczarowaniem były dla mnie wszelkiego rodzaju retellingi: bo przecież uwielbiam Susannę Clarke, a gdzieś z tyłu głowy mam wspomnienie “Domu Asteriona”, chociaż oczywiście nikt nie jest jak Borges – ale nie rozpisując się zbytnio – bo i nie ma o czym – te retellingi ballad, legend i historii wnoszą dokładnie tyle, co przeczytanie artykułu w Wikipedii, a czasem nawet mniej – czy też więcej, ale w negatywnym sensie, dodając od siebie pewne novum: zmęczenie – żadnego z nich nie byłam w stanie nawet skończyć, co świadczy wyłącznie o nich: to były teoretycznie książki, które musiałyby mi się podobać, gdyby były dobre)\nale nawet wpędza czytelniczkę w melancholię nad marnowaniem kolejno: możliwości, potencjału, papieru, mojej cierpliwości, czasu.\nAle nie po to tu przyszłam, żeby kopać leżącego (a że fantastyka leży – to przecież widać: nawet moje koty, stworzenia kochane, ale niezbyt mądre, tylko popacały ją po wzdętym trupio brzuchu łapkami i odeszły). Oto: u schyłku tygodnia zaczęłam szukać przyjemności i odpoczynku gdzie indziej – aż sięgnęłam po “Opowieść o Sinuhe” (egipski oryginał, nie powieść Miki Waltariego) w cudownej edycji R. B. Parkinsona i tutaj miały miejsce dwa przełomowe wydarzenia: happy end w moim poszukiwaniu przyjemności i pewne odkrycie: współczesna fantastyka (poza nielicznymi wyjątkami: ale któż jest jak Borges?) nie potrafi osiągnąć tego samego poziomu reprezentacji obcości i inności, mimo kosmitów, elfów, całego sztafażu (ach, sztafaż, to tutaj słowo-klucz!) sztucznych inteligencji, jaki zadowolona czytelniczka bez trudu odnajduje w trochę ponad trzystu wersach “Opowieści o Sinuhe”.\nNie oczekiwałabym rekonstrukcji obcości w aż takim wymiarze – bo byłaby nie do odczytania bez przypisów co najmniej równie długich jak książka – we współczesnej powieści: ale w takim razie trzeba zadać podstawowe pytanie –\nPo co w ogóle fantastyka, jeśli prawdziwa przeszłość jest bardziej obca?\nŻeby nie być gołosłowną:\nThe Patrician and Count,\nGovernor of the Sovereign’s Domains in the Syrian lands,\nthe True Acquaintance of the King, whom he loves,\nthe Follower, Sinuhe, says,\n‘I was a Follower who followed his lord,\na servant of the Royal Chambers\nand of the Patrician Lady, greatly praised,\nthe Queen of Senwosret in Khnemsut,\nthe Princess of Amenemhat in Qanefru,\nNefru, the blessed lady.\nRegnal year 30, month 3 of the Inundation Season, day 7:\nThe God ascended his horizon;\nThe Dual King Sehotepibre\nmounted to heaven,\nand was united with the sun,\nthe divine flesh mingling with its creator.\nThe Residence was in silence,\nhearts were in mourning,\nthe Great Portal was shut,\nthe entourage was bowed down,\nand the patricians were in grief.\nTags: fantastyka, prawda, sinuhe\nPosted by: Rumpelstriltskin on: March 30, 2017\nWschodnie krainy nawiedziła okropna potwora: blada jak papier, cuchnąca jak piwnica i okrutna jak upał latem, a żywiła się książkami. Nie przebierała w słowach, kryminały tak samo jak Homer chrupały w żelaznym uścisku jej szczęk, “Romans o róży” ginął w przepastnej gardzieli przyprawiony poezją futurystyczną i Małgorzatą Musierowicz, potworne zębiska na identycznie maleńkie kawałki rozdrabniały “Palę Paryż”, “Obłok w spodniach”, “Wykorzenioną” i “Trędowatą”. Świat zalewała ogromna masa makulaturowej miazgi, “Cyberiada” podłączała do prądu “Lewą rękę ciemności”, Sherlock Holmes przechodził przez żwacz ramię w ramię z Albertyną, uczniem czarnoksiężnika i Lancelotem. Na końcu ich drogi czekał tylko kwas.\nCzarownice bezradnie wzruszały ramionami, magowie dyskretnie oddalili się w stronę swojego uniwersytetu, pan Twardowski podjął pośpieszną decyzję o powrocie na Księżyc. W Towarzystwie Alchemiczny zapanował popłoch i tylko w piwnicy czeladnicy gorączkowo próbowali przemienić papier w ołów. Smoczyca krakowska jedynie parsknęła dymem w stronę szwaczek, które przyszły poprosić ją o pomoc, i przewróciła się na drugi bok na swojej górze klejnotów. Skrybowie prowadzili tymczasem powolną ewakuację najcenniejszych manuskryptów drogą rzeczną do Timbuktu.\nW trakcie pożerania bibliotek potwora szczególnie upodobała sobie literaturę feministyczną. Równouprawnienie? – mówiła – nie rozśmieszajcie mnie. Kto wniesie wam pralkę, lodówkę i zmywarkę na szóste piętro? Winda jest kobietą? Sama jesteś kobietą, bezczelna dziewucho, nie rozumiesz, że mężczyźni mogą poczuć się wykluczeni? Podaj mi lepiej tamtą Cisoux, zanim odgryzę twoją rękę zamiast strony tytułowej. A jestem przekonana, że i tak byłaby niesmaczna. No, szybko! Płacę, to wymagam!\nNarady w sprawie pilnego rozwiązania kwestii potwory nie ustawały, ale im więcej mówiono, tym mniej udawało się ustalić. Jedynie Hieronymus Korneliusz Brosz, bystry bibliotekarz, i jego piękna młodsza siostra, Calypso, nazwana tak nie na cześć bohaterki Odysei, ale epizodu Ulissesa, podstępnie obmyśliły, by karmić potworę zwykłą starą makulaturą, papierem toaletowym i kartkami, zadrukowanymi specjalnie na tę okazję przypadkowymi szeregami znaków.\nMlaskanie i ciamkanie potwory zbudziło ze snu leniwą Jaszczurkę, która co prawda nie miała w zwyczaju pracować za darmo, ani tym bardziej przed południem, ale teraz jak szczur uciekający z tonącego statku poczuła groźbę wiszącą nad jej kolekcją stu pięćdziesięciu wydań Tysiąca i jednej nocy. Jaszczurka zasyczała gniewnie i wyciągnęła swój stary podręcznik do czarnej magii.\nSiedem dni i siedem nocy później wyszła z łóżka (tam bowiem znajdowało się jej ulubione miejsce pracy) w dresie, zionąc ogniem i plując trucizną, otoczona czarną chmurą nienawiści.\n– Wyjdź, potworo! – zawołała ze złością.\nI potwora wyszła. Ale niejedną książkę zdążyła już pożreć, więc nie dała wziąć się z zaskoczenia. Rzuciła za siebie butelkę wody, która rozlała się przed Jaszczurką, tworząc morze.\n– Też coś! – powiedziała Jaszczurka. – nie boję się twojego atramentu!\nI faktycznie: granatowa toń stawała się coraz ciemniejsza, coraz mniej wzburzona, aż w końcu zamknęła się w kałamarzu, którego zawartość Jaszczurka łapczywie wypiła.\nKiedy ponownie ruszyła śladem potwory, ta rzuciła za siebie grzebień, z którego wyrosło dziewiętnaście wysokich, skalistych gór.\n– Też coś! – powiedziała Jaszczurka. – Jadłam większe torty!\nI rzeczywiście: dziewiętnaście gór zaczęło się kurczyć i prostować, mięknąć i pachnieć wanilią. Po chwili Jaszczurka przeżuwała ciasto czekoladowe z płatkami owsianymi, próbując jednocześnie biec i nie udławić się.\nAle potwora nie dawała za wygraną. Rzuciła za siebie swój wełniany szal, który natychmiast rozrósł się w szeroką, gorącą pustynię.\n– Też coś! – powiedziała Jaszczurka. – Nie z takimi naleśnikami miałam do czynienia!\nI już w trakcie, gdy to mówiła, żółtość piasku zmieniała się w rumianość ciasta, a sypkość i ziarnistość wydmowego pyłu w delikatną miękkość cukru pudru.\nJeszcze z okruszkami w kąciku ust Jaszczurka ruszyła w dalszy pościg. Widząc, że zbliża się coraz bardziej i bardziej, potwora wyrwała sobie z trzy włoski zza lewego ucha i rzuciła je za siebie: te zaś zakorzeniły się w ziemi i wyrosły w ogromną, nieprzebytą puszczę.\n– Też coś! – powiedziała Jaszczurka. – Jem kiełki, bo są zdrowe!\nI faktycznie: zanim jeszcze skończyła mówić, las zwiotczał, zachrobotał i zrzucił korę, gałęzie i ściółkę, a na jego miejscu znalazło się małe pudełeczko z kiełkami fasolki, które Jaszczurka z zadowoleniem zaczęła przeżuwać, bo wiedziała, że potwora nie ma się już jak bronić.\nI rzeczywiście: Jaszczurka nie zdążyła nawet zrobić porządnego rozbiegu, gdy na horyzoncie pojawił się najpierw ogon potwory, potem kurz, który wzbijała swoimi jedenastoma tylnymi łapami i siedmioma przednimi, a wreszcie zarys baranich rogów, które wyrastały z jej lwiego pyska.\n– A teraz zjem ciebie! – powiedziała zdecydowanie Jaszczurka i przyśpieszyła kroku, a po chwili ogon potwory był już w zasięgu jej ręki, a miękkie podbrzusze w zasięgu jej kłów, które przez siedem dni i siedem nocy hodowała za pomocą czarnej magii.\nI to by było na tyle. Mówią jeszcze, że potem przez całe lata Jaszczurce odbijało się czasem perską poezją dworską, a czasem wierszami Tuwima, ale poza tym nic jej nie dolegało, a kolekcja stu siedemdziesięciu wydań Tysiąca i jednej nocy stale się rozrastała. Sprytny bibliotekarz, Hieronymus Korneliusz Brosz, wyruszył w podróż po Amazonii, a jego piękna młodsza siostra została menadżerką Towarzystwa Alchemików.\nWszyscy żyli długo i szczęśliwie, a Paryż w końcu spłonął.\nTags: mary sue, nienawiść, yesallmen\nKobieta jaką sobie wymarzył\nPosted by: Rumpelstriltskin on: March 28, 2017\nOd młodości powtarzał, że po stokroć od żywych kobiet, rozgadanych, spoconych i rozczochranych, woli te dwuwymiarowe: niezmienne, nieruchome, prawdziwe piękności. Kiedy ojciec pokazywał mu dziedziniec domu, pusty i cichy, i wspominał z tęsknotą okrzyki bawiących się dzieci, okrutnie stwierdzał, że weźmie ślub jedynie z najpiękniejszą Paryżanką z Knossos, z tajemniczą Mona Lisą z Nimrud i z żadną inną, której niefortunny grymas wykrzywi twarz, której delikatną bladość spali nieładnie słońce; na co ojciec docinał mu, że boi się kobiet.\nAle potem przestał w ogóle o tym myśleć: wokół było tylko bloków marmuru, czekających tylko, aż ktoś wydobędzie z nich zamknięte przez sekretne siły wulkanów piękne kobiety, kości słoniowej, wygiętej w delikatny łuk, jak smukła kibić albo miękkie udo, albo biodro, które należało jeszcze tylko trochę wygładzić. Miał o czym myśleć (o sobie: o tym, czego może dokonać, o tym, jak lekko alabaster poddaje się jego dłutom, o zwodniczej miękkości wapienia, o chłodzie kamieni, które trzymają w sobie zimne piękno, zawsze świeże, wiecznotrwałe: pewną ręką dodawał rzeźbom niebieskie jak lapis lazuli i czarne jak obsydian oczy, a spowijające je tkaniny malował w pyszne, kolorowe pasy).\nStarał się nie myśleć o tym, co jest na zewnątrz: o kurzu, wietrze, pyle, brudnych stopach, zapachu spoconych kobiet, ludzkiej skóry, długich włosów, krzywych zębów nierządnic projtydzkich, nieświeżych owoców na targu, mokrej wełny i agory po deszczu.\nJego siostra śmiała się (okropnym, piskliwym głosem), że nie interesują go żywi: ale nie była to prawda. Z przyjaciółmi spotykał się wieczorami i dla ich towarzystwa znosił octowaty zapach taniego wina. Ale oni nie rżeli w prostackiej radości strasznymi, drażniącymi głosami, ale rzeźbili w słowach jak w kamieniu i przyjemnie było ich słuchać, kiedy powoli, pieczołowicie polerowali westchnienia, oddechy i pauzy. Prawie zapominał z nimi, co znajduje się poza jego pracownią, ale potem znowu wychodził na zewnątrz rano, na śmierdzące ulice pełne kurzu, gdzie wstrętne przekupki wrzeszczały zachryple, a służące wylewały na drogę brudną wodę. Widział się w świecie złotych kolumn i pomarańczowych portyków, oczu jak lapis lazuli i ust jak karneolowe paciorki z dalekich wschodnich krajów. Marzył o kariatydach, liściach laurowych i gładził w wyobraźni piersi tej jedynej, najpiękniejszej, niezrównanej, po której każda następna będzie tylko cieniem i echem. Ale jeszcze nie nadeszła pora: jeszcze nie była gotowa – jej obojczyki nie wznosiły się jeszcze stromą falą jak spienione bałwany na wybrzeżu Kourion, jej ramiona nie opadały bezwładnie jak wiotkie gałązki tamaryszku.\nCzekało go wiele pracy: tymczasem szczerbata żebraczka szturchnęła go łokciem między żebra.\nPracował jak w transie: tak musiała czuć się Pytia, kiedy wierszem przepowiadała losy możnych – ze wzrokiem bystro skierowanym ku przyszłości, nieświadoma tego, co tuż przed nią. Wyobrażał sobie, że w końcu ją pocałuje – zimny, świeży, gładki kamień. Na jej twarzy będzie malować się zawsze ten sam zachwyt. Oczy, które sam pomalował w barwy lapis lazuli, nie przestaną na niego patrzeć z całą uwagą, na jaką zasługuje, nawet gdy on sam nie będzie już nic więcej widzieć. Wyobrażał sobie, że bogowie patrzą na niego z góry, Hefajstos z zazdrością, Atena z podziwem, Afrodyta z zachwytem i współczuciem. Myślał o wszystkich Orfeuszach tego świata, że może i budzą śpiewem kamienie i wprawiają je w taniec, ale nie są z nich w stanie wydobyć prawdziwego piękna. To potrafi tylko on, jego silne ręce, zwinne palce, pewny uścisk dłoni na dłucie.\nW końcu o zachodzie słońca, którego ostatnie promienie ozłacały jej czarne loki, przyłożył delikatnie usta do jej ust. Na początku zdawało mu się, że są ciepłe albo przynajmniej nie zimne, ale szybko zrozumiał, że to tylko takie złudzenie. Resztki upału musiały ogrzać najpiękniejszą, która przecież cały czas stała naprzeciwko okna. Na wszelki wypadek pocałował ją jednak jeszcze raz: a wtedy zdarzyło się niemożliwe i Galatea wzięła głęboki wdech. Zamrugała szybko oczami i czarne jak antracyt rzęsy przesłoniły na chwilę jej niebieskie źrenice z lapis lazuli. Zasłoniła ręką idealnie okrągłe piersi: a jej ramię było wdzięczne i wiotkie jak gałąź oliwki.\nPomyślał sobie: jesteś nareszcie, moja cudowna, wymarzona, najpiękniejsza! Ale ona spojrzała tylko na niego i powiedziała:\n– Przepraszam, ale chyba nie zostaliśmy sobie przedstawieni.\n– Najwyższa pora – ciągnęła dalej – bo zawsze chciałam biegać po lasach z bachantkami. Ciekawe, gdzie się podziewa Eurydyka o tej porze roku.\nI wybiegła z pracowni, na brudną zakurzoną drogę, prosto w promienie zachodzącego słońca, które szybko ją przed nim ukryły, ale nie zanim zobaczył na jej czole wstrętną, och, wstrętną strużkę potu.\nZdawało mu się, że słyszy jeszcze, jak wzdycha, dziękując bogom, że uwolnili ją z lepkiego zamknięcia niechcianych dotyków: ale musiało mu się coś przesłyszeć.\nTo on ją przecież stworzył.\nTags: fanfik, galatea, prokrastynacja\nHelena, córka fabrykanta\nPosted by: Rumpelstriltskin on: March 18, 2017\nSłodkie lata kondycji lumpenproletariackiej minęły jak złoty sen, jak marzenie motyla, jak babie lato i matka Heleny wydała się za mąż kolejno za producenta meloników z poważnymi problemami gastrycznymi, projektanta budynków gospodarczych, którego dręczyły straszne bóle głowy, fabrykanta wody sodowej cierpiącego na podagrę, która okazała się czymś znacznie poważniejszym, a wreszcie właściciela kopalni papieru toaletowego.\nPraca w szpitalu zawsze jest dobrym wyborem dla kobiety, powtarzała matka Helenie już od dzieciństwa i, jak widać, miała swoje powody. Była na miejscu pierwsza, żeby dowiedzieć się o chorobach żon, ciotek, kuzynów, mężów, a potem o ich śmierciach, kiedy się zdarzały. Kobieta najlepiej wygląda w białym fartuchu, zwłaszcza, jeśli trochę poplamiony jest krwią, opowiadała Helenie, kiedy ta miała jedenaście lat, a sama zajęta była praniem czepka. Kobieta najpiękniej się uśmiecha, kiedy para się przedsiębiorczością, wyjaśniała cierpliwie Helenie, dokonując skomplikowanych operacji kredytowych, inwestycji i przejęć, mających na celu zapewnienie jej najważniejszych serii zabiegów kosmetycznych, zakupów we właściwych butikach i nieskończonej parady wygodnych, ale seksownych butów.\nNo więc matka Heleny została żoną właściciela kopalni papieru toaletowego: ten pożądany i rzadki towar w okolicy wydobywali tylko górnicy i górniczki w dwóch kopalniach: Iskra i Pożar, ale cały urobek z Iskry szedł na eksport za Watowe Góry, a połowa papieru z Pożaru wymieniana była w Jelitkowie na szkatułki i parawany niezbędne do funkcjonowania miejscowej gospodarki rybnej.\nMatka Heleny wydała się za właściela kopalni i tak naprawdę w życiu Heleny bardzo niewiele się zmieniło, bo już małżeństwo z fabrykantem wody sodowej spowodowało liczne i gwałtowne transformacje w regularności przelewów i ich wysokości, ale też już od związku z projektantem budynków gospodarczych, zaangażowanym we wsi na okres siedmiu lat przy budowie dwunastu zbiorników wodnych na ryby hodowlane, niby-ryby, pseudo-ryby i ryby lądowe, stanowiące ostatecznie podstawę miejscowej gospodarki, Helena pożegnała się ostatecznie z kondycją prekarną. Nagle wszystko się ustabilizowało: opłaty za studia, podatek od morowego powietrza i zamówienia pocztowe przesyłane na bieżąco. Helena musiała uczyć się wszystkiego od nowa, bo jej dzieciństwo wyglądało przecież zupełnie inaczej, spędzone wśród górników, spoconych i śmierdzących surowym papierem, kaszlących od papy, która pod ziemią dostawała im się do płuc i nieustannie umazani na szarobiało.\nW pewnym sensie życie Heleny wypłynęło wtedy na powierzchnię. A potem przyszło babie lato, marzenie motyla, popołudniowa drzemka, krótki sen przelotnych znajomości z gośćmi miejscowego zajazdu, którzy przyjeżdżali na chwilę, sprawdzić coś albo zabrać, albo dostarczyć, żeby zaraz potem zniknąć w tumanach mułu i wodorostów.\nAle Helena nie narzekała: przynajmniej nie kaleczyła sobie ciągle palców przy szyciu meloników, co było wcześniejszym etapem jej drogi przez kondycję prekarną do stanu odpowiadającego zakończeniom bajek, które nawet w dzieciństwie, kiedy jej matka w białym kitlu tłumaczyła jej, co to znaczy być kobietą, wydawały się jakieś podejrzane.\nPo babim lecie przychodzi jesień: drzewa uginają się pod ciężarem tłustego ptactwa, owoców i homarów.\nHelena ugryzła jabłko.\nTags: fanfik, prawdziwa historia, prokrastynacja


Dziennik Prawny Coraz więcej cudzoziemców ubezpieczonych w\nJeszcze nigdy w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych nie było tak wielu ubezpieczonych cudzoziemców – wynika ze statystyk instytucji. Za największy wzrost odpowiadają Ukraińcy, ale to nie jedyna narodowość, której przedstawiciele podejmują legalną pracę w Polsce.\nPandemia a rynek pracy cudzoziemców\nWbrew prognozom, które pojawiały się w czasie pierwszej i drugiej fali pandemii, sytuacja związana z koronawirusem nie wpłynęła na spadek liczby cudzoziemców legalnie zatrudnionych w Polsce. Jak wskazują statystyki, po chwilowym załamaniu wiosną 2020 roku, zauważamy stały wzrost liczby osób ze wschodniej Europy, którzy decydują się związać swoje zawodowe losy z Polską.\nIlu obcokrajowców ubezpieczonych jest w ZUS?\nJak przyznaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, jeszcze nigdy w bazie danych ubezpieczonych w Polsce nie było tak wielu cudzoziemców. Według danych na koniec września mówimy o 864,6 tys. osobach. To więcej, niż wynosi liczba mieszkańców, drugiego pod względem ludności miasta Polski, czyli Krakowa.\nTuż przed pandemią, tj. w lutym 2020 roku liczba obcokrajowców, którzy byli zgłoszeni do ubezpieczenia w ZUS, wynosiła około 688 tysięcy. To oznacza, że od tego czasu zanotowaliśmy przeszło 20-procentowy wzrost.\nKto najczęściej przyjeżdża do pracy w Polsce?\nZa największy wzrost w ostatnim czasie odpowiadają Ukraińcy (ok. 7,6 tys. nowych zarejestrowanych). Na podium nowoprzybyłych pracowników znajdują się także Białorusini oraz Gruzini.\nO tym, że w naszym kraju brakuje rąk do pracy, świadczy fakt, że mimo sporego napływu pracowników zza wschodniej granicy, notujemy dalszy spadek stopy bezrobocia rejestrowanego.\nPrzypomnijmy, wg najnowszych prognoz Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, we wrześniu 2021 wskaźnik ten wyniósł 5,6 procent. A to oznacza spadek o 0,2 p.p. w stosunku do sierpnia 2021 roku. Pod koniec września urzędy pracy wykazywały łącznie 936 tys. osób bezrobotnych, a to oznacza spadek o 88 tys. względem tego samego miesiąca rok wcześniej.\nTagi: ubezpieczenia pracownik Praca


Derby (34). Górnik Wałbrzych – Zagłębie Wałbrzych - SlowFoot - O piłce z wolnej stopy\n24 maja 2015 - Dariusz Kimla\nDerby (34). Górnik Wałbrzych – Zagłębie Wałbrzych\nZ Manchesteru przenosimy się na krajowe podwórko. Dziś przystanek w Wałbrzychu, gdzie rozgrywane były nieco zapomniane już derby pomiędzy Górnikiem i Zagłębiem.\nOba kluby od lat borykają się z problemami finansowymi, co nie znaczy, że należy je w cyklu pominąć. Przypomnijmy sobie o tych firmach, bo mimo, iż żadnych klasycznych trofeów nie mają na koncie, to jednak są zasłużonymi w historii polskiego futbolu.\nWałbrzych, to miasto leżące w województwie dolnośląskim, w centralnej części Sudetów Środkowych w malowniczej kotlinie, nad którą rozciągają się lesiste pasma Gór Wałbrzyskich. Przez Wałbrzych płynie rzeka Pełcznica, miasto liczy ok. 120 tys. mieszkańców.\nMimo, iż jest drugim co do wielkości miastem na Dolnym Śląsku i mimo przemysłowego do niedawna charakteru, nie odczuwa się tam atmosfery dużej aglomeracji. Powód jest prosty – malownicze położenie i tereny zielone, które stanowią ponad połowę miejskiej powierzchni. Tytułowa, niemiecka nazwa miasta, oznacza dosłownie „leśny gród”.\nWałbrzych jest miastem godnym odwiedzenia; to idealne miejsce dla amatorów kolarstwa górskiego; wytyczono tam ok. 100 km tras rowerowych o różnym stopniu trudności, gdzie zmaga się czołówka europejska tego pięknego sportu.\nNa szczególną uwagę zasługuje Zamek Książ (na fotce powyżej), który jest trzecim co do wielkości zamkiem w Polsce (po Malborku i Wawelu). Zamek wybudowany został w latach 1288–1292 dla Bolka I Surowego, by mógł się on bronić przed najazdem Czechów. Piękne miejsce, które w czasie wojny przebudowali na swoje potrzeby Niemcy, a po wojnie, zamek zdewastowała i rozkradła stacjonująca tam swołocz, czyli żołnierze radzieccy. Na szczęście, ten historyczny obiekt przeszedł renowację. Wracamy do derbów.\nPo sześć sezonów\nKlub Sportowy Górnik Wałbrzych powstał 22 marca 1946 roku, przy Dyrekcji Dolnośląskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego w Wałbrzychu.\nKlub od początku istnienia nazywał się „Górnik”.\nBarwy to kolory biały i niebieski.\nPrzydomek klubu: „Górnicy”.\nGórnik nie odnosił znaczących sukcesów i nie ma na koncie żadnego klasycznego trofeum, ale może się pochwalić kilkoma osiągnięciami. Juniorzy zdobywali dwukrotnie mistrzostwo Polski. Dorosła drużyna zajmuje w tabeli wszech czasów 44. pozycję (sześć sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej). Dwa razy udało się zająć szóste miejsce w I lidze, a trzykrotnie drużyna osiągała pułap półfinału Pucharu Polski.\nAktualnie Górnik gra w II lidze.\nKlub swoje mecze rozgrywa na Stadionie Tysiąclecia. Obiekt może pomieścić ok. 15 tys. kibiców. Niegdyś był to stadion rywali zza miedzy…\nGórniczy Klub Sportowy Zagłębie Wałbrzych powstał 12 grudnia 1945 r. na Białym Kamieniu (od 1951 r. osiedle Wałbrzycha). Pierwsza nazwa klubu – KS Julia Biały Kamień. Później klub kilkukrotnie jeszcze zmieniał nazwę (KS Górnik Biały Kamień, GKS Thorez Wałbrzych), by od 1968 r. przyjąć nazwę GKS Zagłębie Wałbrzych.\nZagłębie również nie odniosło znaczących sukcesów, ale za to reprezentowało nasz kraj w europejskich pucharach! Po kolei…\nW tabeli wszech czasów klub zajmuje 47. miejsce (także sześć sezonów w I lidze). Raz udało się drużynie dojść do ćwierćfinału PP. Sezon 1970/71 był najlepszym w całej historii klubu. Zagłębie zajęło miejsce na podium, ustępując tylko zabrzańskiemu Górnikowi i Legii Warszawa. Nagrodą było uczestnictwo w pierwszej edycji Pucharu UEFA. W I rundzie wałbrzyszanie pokonali 1:0 i 3:2 czeskie FK Teplice, a w drugiej ulegli nieznacznie rumuńskiemu UT Arad (1:1 w Wałbrzychu i 1:2 po dogrywce w Aradzie).\nObecnie Zagłębie gra w Klasie B (grupa: Wałbrzych).\nKlub swoje mecze rozgrywa na Stadionie „Stare Zagłębie”, który może pomieścić 2 tys. kibiców.\nW 1992 roku po połączeniu sekcji piłki nożnej Zagłębia z Górnikiem powstał Klub Piłkarski Wałbrzych, potem przemianowany na Górnik/Zagłębie Wałbrzych. Nowy twór grał w II lidze w miejsce Zagłębia. Jak to przy każdej próbie powoływania takich sztucznych (po)tworów i tu musiało się to zakończyć fiaskiem. Oto co można przeczytać o okolicznościach na ten temat w Internecie:\nOjcami chrzestnymi klubu KP Wałbrzych byli niewątpliwie przedstawiciele strony neutralnej – czyli ludzie z Ratusza. To oni namówili działaczy obu klubów do fuzji, mamiąc ich pieniędzmi, których rzekomo miało być więcej. Starsi kibice do dzisiaj się śmieją z tej naiwności, bo jak świat światem to w kasie miejskiej może być co najwyżej tyle samo o ile nie mniej. Zresztą uważny czytelnik spostrzegł, że pierwszy prezes Nowego Klubu Skorupski – szybko uciekł z tejże jakże zaszczytnej funkcji. A to przecież on miał być gwarantem miejskich pieniędzy. Duża liczba widzów na pierwszym meczu po fuzji wierzyła, że wreszcie będzie lepiej… W całym tym biurokratycznym zamieszaniu zwracają uwagę jeszcze następujące sprawy. GKS Zagłębie Wałbrzych zmienia nazwę na KP Wałbrzych i dostaje w prezencie piłkarzy KS Górnik Wałbrzych, paru działaczy i… Stadion na Nowym Mieście.\nOstatecznie cały kompleks Zagłębia stał się własnością miasta, a klub wylądował na samym dnie. Reaktywacja drużyny seniorskiej miała miejsce w 2007 roku…\nKompletny wykaz derbów Wałbrzycha dotyczy spotkań w lidze. Co ciekawe, obie drużyny spotykały się ze sobą tylko w II lidze.\nLigowe derby Wałbrzycha rozgrywano łącznie 20 razy. Korzystniejszy bilans ma Zagłębie – osiem zwycięstw, przy trzech wygranych Górnika i dziewięciu remisach.\nStosunek bramek – 21:13 dla „Thoreziaków”.\nJózef Kwiatkowski – Skrzydłowy, ur. w 1950 r. Karierę zaczynał w Zagłębiu, kończył w Górniku. W międzyczasie w Śląsku Wrocław, gdzie do dziś pozostaje jednym z najlepszych strzelców klubu. W Zagłębiu w pamiętnym sezonie 1970/71 grał pierwsze skrzypce i w dużej mierze dzięki niemu drużyna osiągnęła tak znakomite rezultaty. W europejskich pucharach zdobył dla Thoreza trzy gole i do dziś pozostaje rekordzistą klubu pod tym względem. W reprezentacji siedem meczów i jedna bramka.\nAdam Matysek – Bramkarz, ur. w 1968 r. w Piekarach Śląskich. Wychowanek Zagłębia, grał także przez chwilę w Górniku Wałbrzych.\nSłyniemy ze świetnych bramkarzy, Matysek był jednym z nich. W reprezentacji 34 mecze. Ostatnio, przez 10 lat trenował golkiperów w 1. FC Nürnberg.\nStanisław Paździor – Obrońca, ur. w 1944 r. w Andrychowie. Wychowanek tamtejszego Beskidu, później w Cracovii, skąd przeniósł się do Wałbrzycha. Spędził tam aż 15 lat; w Górniku trzykrotnie łącznie przez osiem lat, w Zagłębiu siedem sezonów. W reprezentacji jeden występ (przeciwko Szwajcarii).\nMarek Wierzbicki – Obrońca, ur. w 1965 r. w Bukownie. Karierę seniorską zaczynał w Zagłębiu, ale tym z Sosnowca. Zauważony przez działaczy Zagłębia (tego wałbrzyskiego) zasilił szeregi klubu. Tam łącznie ponad pięć lat (1987-92), w biało-niebieskich barwach później; w sezonie 2000/01. Pan Marek grał przez kilkanaście sezonów w siedmiu różnych klubach na Wyspach Owczych! Tam też zakończył karierę piłkarską w wieku 43 lat.\nHistoria obu kibicowskich ekip w omawianym mieście jest wielce ciekawa. Spróbuję ją streścić, by nie zanudzić, nie pomijając jednak istotnych wątków…\nRuch kibicowski na Zagłębiu sięga początku lat 70. i należy do jednych z najstarszych w Polsce! W tamtym okresie „Thoreziacy” byli dominującą siłą w mieście i mieli większą rzeszę sympatyków, niż lokalny rywal…\nZagłębie posiadało swój młyn liczący kilkaset osób, kibice jeździli na wyjazdy (m.in. w dwa autokary byli w Czechach na meczu Pucharu UEFA). Przyjaźnili się z fanami Śląska Wrocław i Lechii Gdańsk. To były mocne zgody, szczególnie ta ze Śląskiem.\nTak oto pisze jeden z fanów pamiętający tamte czasy:\nPrzed, w trakcie i po meczu dochodziło do wielu bijatyk. Były one prowokowane nie przez przedstawicieli naszego „młyna”, ale przez kibiców „niezorganizowanych” z Wałbrzycha i Wrocławia. Eufemistycznie można ich nazwać ówczesnymi „postrachami podwórek”, czy inaczej „git-ludźmi”. Zajścia te nie przeszkodziły w naszej późniejszej, najstarszej zgodzie z kibicami Śląska Wrocław, który był przez wiele lat naszym najlepszym przyjacielem…\nPo spadku z pierwszej ligi w 1974 r. ruch kibicowski na Zagłębiu zaczął podupadać. Wiązało się to również z nastrojami społecznymi i sytuacją gospodarczą regionu – kopalnie zaczęto zamykać, ludzie zaczęli tracić pracę, skończyły się fundusze resortowe itd.\nW młynie zasiadali wtedy różni ludzie, reprezentujący nowe subkultury młodzieżowe, w ekipie Zagłębia nie brakowało punków (na meczach bywali m.in. członkowie kultowej kapeli Defekt Muzgó), a także cyganów. Nikt jednak nikogo nie obrażał, grupa była jednością: Łączyła nas miłość do zielono-czarnych barw. Ktoś, kto obraził „kolegę po szalu” ze względu na „rasę” narażał się na ciężki wpierdol od innych Zagłębiaków.\nBastiony Zagłębia to Biały Kamień, Szczawno, Piaskowa Góra i Gorce.\nPóźniej była wspomniana wcześniej fuzja, kibice obu ekip siedzieli obok siebie i jakoś przełknęli tę gorzką pigułkę, ale to już nie było to. Czegoś brakowało, brakowało ducha starej, dobrej ekipy. Odczuwali to zarówno „Thoreziacy”, jak i „Górnicy”.\nDziś na Zagłębiu została tylko stara gwardia, grupa pamiętająca odległe, dobre czasy…\nHistoria się tak potoczyła, że dziś przytłaczającą przewagę w Wałbrzychu ma Górnik…\nRuch kibicowski na Górniku rozpoczął się na początku lat 80. Wtedy właśnie drużyna uzyskała upragniony awans do I ligi. Na mecze przychodziło wtedy po 40 tys. ludzi, a na wyjazd do Wrocławia wybrało się ok. 10 tys. biało-niebieskich sympatyków!\nZ racji bliskości Wałbrzycha i Wrocławia, Górnik prowadził swoistą „wojnę” z fanami Śląska: Atrakcją podróży pociągami tamtych lat była ekipa Śląska Wrocław (przez który wiódł każdy wyjazd) koczująca nieustannie i niestrudzona w wyczekiwaniu na przejezdnych na dworcu głównym.\nNa początku lat 90. także i „Górnicy” odczuli kryzys. Klub dogorywał, ludzie byli bezsilni, wiele osób wyjechało w poszukiwaniu pracy. Pewną ciekawostką jest fakt, iż w roku 1991 ludność Wałbrzycha oscylowała w granicach 140 tys. (o 20 tys. więcej niż dziś!). To pokazuje skalę problemu. I znów pojawia się owa nieszczęsna fuzja, ale dość już o tym.\nDziś ruch kibicowski na Górniku wygląda przyzwoicie; liczny młyn, oprawy, wyjazdy, wspieranie zgód itd. Górnik Wałbrzych się odrodził i od kilku lat znów liczy się na kibicowskiej mapie Polski.\nFani KSG mają zgody z następującymi ekipami: Arka Gdynia, GKS Tychy, Gwardia Koszalin, Zawisza Bydgoszcz i czeska Slavia Praga.


ManUtd.pl ocenia: mecz na zero | ManUtd.pl - Serwis kibiców klubu Manchester United\nManUtd.pl ocenia: mecz na zero\nW meczu bezbarwnym jak murawa na Cars Jeans Stadion, Manchester United zremisował z AZ Alkmaar 0:0 w 2. kolejce rozgrywek Ligi Europy, nie notując przy tym żadnego celnego strzału. Zapraszamy do zapoznania się z oceną występu podopiecznych Ole Gunnara Solskjaera, jakiej dokonał jeden z redaktorów serwisu ManUtd.pl.\nDavid de Gea – Poradził sobie z dwoma solidnymi strzałami Idrissiego i mocną próbą Wijndala. Ocena: 6\nDiogo Dalot – Nie bez problemów pod własnym polem karnym, bo AZ preferował ataki jego stroną. Zdarzyło mu się przegrać pojedynek biegowy, dopuścić Idrissiego do dośrodkowania i zgubić krycie w sytuacji, którą kompletnie zepsuł Boadu. Z przodu był jednak jedyną nadzieją zespołu na wykreowanie okazji strzeleckich – posłał dwa dobre dośrodkowania i poklepał z Jamesem w 29. minucie, a w 79. świetnie wypuścił Rashforda. Ocena: 5\nVictor Lindelof – Wykonywał swoją pracę po cichu, dzięki dobremu ustawieniu, co nie znalazło odzwierciedlenia w statystykach. Ocena: 6\nMarcos Rojo – Zanotował wpadkę na samym początku spotkania, bardzo słabo wypadało jego rozegranie długą piłką, ale systematycznie punktował w obronie dobrymi interwencjami przy dośrodkowaniach gospodarzy. Ocena: 6\nBrandon Williams – Niewątpliwie najlepszy z młodzików. Potrafił przenieść piłkę do przednich formacji odważnymi dryblingami i chętnie podłączał się do ofensywy dając opcję “na obieg”. Bez większych wpadek z tyłu, choć szczęśliwie jego zagranie ręką w szesnastce nie zostało zinterpretowane na korzyść AZ. Ocena: 6\nFred – Zawstydzające błędy w rozegraniu (choć może “rozegranie” będzie tu nadużyciem) i słaba postawa w defensywie. Ocena: 3\nNemanja Matić – Kilka przydatnych zagrań w defensywie (patrz – interwencja tuż przed przerwą), dwa przebłyski w strefie ataku, które jednak nie są w stanie zatuszować braku mobilności Serba, szczególnie na tle młodzieńczej werwy rywali, co dawało o sobie znać w końcówce. Nie upilnował Idrissiego w 76. minucie i stracił piłkę pod własną szesnastką w 84. Ocena: 3,5\nJuan Mata – Kompletnie anonimowy występ. Zero strzałów, dryblingów, podań kluczowych czy wywalczonych stałych fragmentów. Poza rozrzutami do skrzydeł w pierwszej połowie w zasadzie tylko jedno jego podanie wiązało się z podjęciem jakiegokolwiek ryzyka. Ocena: 3\nAngel Gomes – Nie wyróżniał się. Wykonał dwa udane dryblingi, choć w strefach, które nie wiązały się z zagrożeniem dla przeciwnika, a pod bramką rywala brakowało mu dokładności. Ocena: 4\nMason Greenwood – To jemu trafiła się jedyna realna szansa bramkowa zespołu, jednak 18-latek wyraźnie nie trafił z dyspozycją dnia i popełniał zbyt dużo niewymuszonych błędów. Ocena: 3\nDaniel James – Zawiązał dwie bardzo dobre akcje z Dalotem, ale nie potrafił odnaleźć się pośród zmasowanej obrony AZ. Ocena: 4,5\nMarcus Rashford – Wywalczył rzut wolny (później fatalnie przezeń wykonany) i powinien był usłyszeć gwizdek po tym, jak został podcięty w polu karnym. Poza tym kompletnie poza grą, mimo 30 minut na boisku. Ocena: 4\nJesse Lingard – Przestrzelił w obiecującej sytuacji, a po chwili opuścił boisko z kontuzją. Bez oceny\nScott McTominay – Zameldował się na boisku kapitalnym podaniem do Lingarda. Bez oceny\nPoprzedni artykułDalot i De Gea po meczu z AZ Alkmaar dla BT Sport: jesteśmy zadowoleni z tego punktu\nNastępny artykułSolskjaer chwali Brandona Williamsa po meczu z AZ Alkmaar


AMD idzie na całość. Tym ruchem firma może odzyskać serca graczy\nMimo że to Nvidia ostatnio dominuje na rynku układów graficznych, AMD nie przestaje walczyć z nią o palmę pierwszeństwa. To może być jednak zadanie trudne, ponieważ Nvidia w tym roku ma przedstawić zupełnie nową architekturę Pascal. Odpowiedzią na nią mają być układy graficzne o nazwie kodowej Polaris, które będą napędzać nadchodzące karty graficzne Radeon.\nNa samym początku warto wyraźnie zaznaczyć, że Polaris nie jest następcą architektury Graphics Core Next, a jej rozwinięciem, czwartą generacją. Oznacza to, że AMD już od 2011 roku wspiera tę samą architekturę, na czym korzystają posiadacze Radeonów HD 7000 i nowszych. Widać to chociażby po usprawnieniach wprowadzanych w sterownikach, z których mogą korzystać praktycznie wszyscy użytkownicy kart AMD. Użytkownicy GeForce'ów nie mają takiego komfortu, ponieważ firma z Santa Clara często wprowadza nowe architektury i chwilę po premierze nowych produktów zapomina o ich poprzednikach.\nMimo że architektura nie jest kompletnie nowa, znalazło się w niej wiele wartych odnotowania zmian, o których warto wspomnieć. Przede wszystkim układ graficzny został niemal w całości przebudowany, dzięki czemu jego praca została zoptymalizowana.\nAMD przyłożył szczególną wagę do komponentów, o których zazwyczaj nie mówi się zbyt wiele. Należą do nich pamięć podręczna, procesor geometrii, kontroler pamięci, układy zarządzające poborem energii oraz dekoder multimediów. To właśnie te elementy przede wszystkim poprawiono w czwartej generacji architektury Graphics Core Next. AMD celowo nie udostępniło wielu informacji i obiecało podać je w późniejszym terminie.\nJak na razie możemy być pewni tylko tego, że nowe Radeony będą wspierać standardy HDMI 2.0a oraz DisplayPort 1.3, sprzętowe dekodowanie HEVC/H.265 main10 do rozdzielczości 4K oraz kodowanie H.265 przy rozdzielczości 4K i płynności 60 klatek na sekundę.\nJednak największą zmianą jest zdecydowanie zwiększenie wydajności energetycznej układów.\nBy utrzymać ten parametr na jak najwyższym poziomie, konieczne było walczenie z wyciekami energii, do których prowadzi ciągłe zwiększanie liczby tranzystorów. AMD walczy z tym problemem wprowadzając wiele obszarów konkretnych napięć, skomplikowane techniki, na temat których nie udziela konkretnych informacji oraz… zupełnie nowy proces technologiczny.\nNie, nie potwierdziły się plotki, według których nowe karty graficzne od AMD miały być tworzone przy wykorzystaniu 16-nanometrowej technologii. Rdzenie Polaris mają zostać wyprodukowane w litografii FinFET 14 nm. Jest to ogromny postęp, ponieważ od 2011 roku aż do tej pory wszystkie układy graficzne były produkowane w 28-nanometrowym procesie technologicznym.\nCo ważne, AMD współpracuje przy produkcji tych układów z kilkoma producentami, w tym z Globalfoundries. Oznacza to, że nie powinniśmy spodziewać się problemów z dostawami nowych Radeonów i, jeśli producenci będą zainteresowani tym rozwiązaniem, znajdziemy je w wielu urządzeniach.\nAMD na trwających właśnie targach CES 2016 zaprezentowało kartę z układem Polaris.\nZostała ona wyposażona w pamięć GDDR5. Nie oznacza to jednak, że na rynek nie trafią produkty z bardziej nowoczesnymi pamięciami HBM/HBM2. Dostępne będą też takie modele, jednak w kartach graficznych cechujących się dużą opłacalnością będą wciąż wykorzystywane pamięci GDDR5. Jest to rozwiązanie bardzo efektywne kosztowo, które oferuje odpowiednią wydajność w zdecydowanej większości segmentów cenowych.\nPrzejdźmy jednak do konkretów i sprawdźmy, jak prezentuje się karta graficzna z układem Polaris w porównaniu z konkurencją. Wybrany obiekt testowy to gra Star Wars: Battlefront, zaś zadanie to generowanie obrazu w rozdzielczości 1920 x 1080 pikseli przy płynności 60 klatek na sekundę.\nWedług dokumentacji AMD zapotrzebowanie na moc Radeona nowej generacji w tej sytuacji wyniosło 86 W, podczas gdy GeForce GTX 950 na sterownikach 359.06 potrzebował 140 W mocy. AMD twierdzi, że testowane sterowniki są dopiero wersją beta, a finalna wersja architektury Polaris ma pozwolić na jeszcze większe obniżenie poboru energii.\nUkłady Polaris nie będą mieć dużego wpływu na rynek kart graficznych przeznaczonych do komputerów stacjonarnych.\nAMD zamiast tego chce wykorzystać nowe rozwiązania do tworzenia miniaturowych układów graficznych, które znajdą się w miniaturowych komputerach, laptopach oraz nadchodzących wielkimi krokami układach APU nowej generacji. Warto pamiętać, że AMD już wielokrotnie starało się zdobyć rynek laptopów, ale do tej pory firmie nie udało się zbliżyć do pozycji Intela oraz Nvidii.\nI niestety mimo że zaprezentowane przez AMD technologie prezentują się naprawdę obiecująco, nie mogę jednoznacznie stwierdzić, czy odniosą one sukces. W końcu firma ta już wiele razy prezentowała ciekawe rozwiązania, które potem okazywały się rynkową klapą. O tym, jak sobie poradzą, przekonamy się już niedługo, ponieważ pierwsze karty z układami Polaris powinny pojawić się na przełomie drugiego i trzeciego kwartału bieżącego roku.\nTagi: AMDAMD PolarisAMD Radeonarchitektura Polaris


Narożnik modułowy i jego zalety – Stylowy wystrój wnętrz – salon, łazienki, łóżka, krzesła, hokery\nNarożnik modułowy i jego zalety\nPosted on 9 listopada 2021 24 listopada 2021 by polskielozka\nNarożniki modułowe gwarantują optymalny komfort relaksu. Mają do zaoferowania zdecydowanie więcej, aniżeli ich tradycyjne odpowiedniki. Według uznania można łączyć następne detale takich mebli czy samodzielnie rozkładać dobrane części. Dowolność kompozycji oraz możliwość powiększania przestrzeni relaksu, to ważne zalety tego typu narożników. Czy należałoby kupować narożnik modułowy?\nCzym jest narożnik modułowy?\nNarożnik modułowy to mebel wypoczynkowy składający się z paru elementów, jakich dobór należy do nas. Znaczy to, iż zyskujemy wpływ na końcowy wygląd oraz układ bryły, np. połączenie w kształcie litery „U” czy „L”. Możemy także dostosować proponowane wyjścia do własnych potrzeb oraz wymogów, jakie tworzy pomieszczenie. Dobierając narożnik modułowy, decydujemy nie jedynie o jego odcieniu i typie dzianin obiciowych, jednak również tym, czy będzie on w wersji lewo czy prawo-stronnej.\nNarożnik modułowy – jakie ma zalety?\nNależy sobie powiedzieć, iż narożniki modułowe są niewątpliwie odpowiedzią na potrzebę jeszcze to większej indywidualizacji pomieszczenia do własnych potrzeb. Należałoby zatem mieć meble lub pozostałe rzeczy, jakie mają więcej aniżeli jedną funkcję. Teraz należy się dostosowywać do zmiennych wymogów, poprzez co to oczywiście dlatego należałoby się zdecydować na narożnik modułowy. Składa się on z paru składników, dzięki czemu to my decydujemy o jego końcowym wyglądzie i użyteczności.\nPersonalizacja stanowi ważną możliwość, nie jedynie z racji na możliwość posiadania sprzętu o ciekawym designie, jednak zwłaszcza dlatego, iż będzie on doskonale zgrany z upodobaniami jego użytkowników. Osoby spędzające ogromną ilość czasu przy komputerze mogą powierzyć zintegrowanie w odpoczynek półki na laptopa. W boku narożnika można schować także mini barek czy schowek na drobiazgi. Po jego zewnętrznej stronie przyłączyć półki na książki natomiast choćby pufy, jakie doskonale sprawdzą się podczas spotkań towarzyskich, kiedy będą potrzebne specjalne miejsca do siedzenia. Melomanów oczaruje kanapa narożna ze wkomponowanym nagłośnieniem.\nMeble z drewna – konserwacja i zalety\nProfesjonalnie wykonane meble ogrodowe z palet euro to nowoczesne sprzęty, które wyróżniają się wyjątkową trwałością…\nUrządzenie salonu to wybór nie tylko odpowiedniej komody czy też szafki na telewizor, ale również…\nZalety fotela rozkładanego\nChcąc kupować dany mebel do pokoju, powinniśmy kierować się jego funkcjonalności, jak również estetyką, co…\nPraktyczne szafki na buty 70 cm


Były poseł PiS krytykuje środowisko partii. „Było mi ciężko”\nDodano: 17 grudnia 2019, 11:02 5\nWojciech Buczak / Źródło: Newspix.pl / Maciej Goclon / Fotonews\nDziennik „Fakt” zapytał byłych posłów, którzy nie uzyskali reelekcji o to, jak sobie radzą bez polityki. Z Sejmem pożegnali się m.in. Anna Sobecka, Roman Kosecki, czy Jerzy Meysztowicz. Wśród nich jest też były poseł Wojciech Buczak, który przyznaje, że po zakończeniu kadencji „poczuł ulgę”.\nByła posłanka PiS Anna Sobecka w Sejmie spędziła 22 lata w trakcie 6 kadencji. W rozmowie z „Faktem” nie kryła rozżalenia, że opuszcza gmach przy ul. Wiejskiej. „Czuję uzależnienie od polityki, ale to chyba nie minie. Jestem w trakcie kończenia kampanii, sprzątam biuro poselskie, opróżniam pokój w hotelu poselskim, zbieram podpisy na „obiegówce”, wciąż jeszcze nie myślę o tym, że to koniec” – przyznała w wywiadzie. –„To dla mnie bardzo trudne po tym długim czasie. Byłam posłanką przez 22 lata! Pewnie da się żyć poza Sejmem, polityką, tak sądzę, nie mam zamiaru umierać” – dodała.\nZ kolei były poseł PO Roman Kosecki zwraca uwagę na syndrom głuchego telefonu. „Telefon milczy. Jest spokój i cisza. Zostali przy mnie prawdziwi przyjaciele” – wyznaje „Faktowi” . – „Czy tęsknię za Sejmem? Piłkarzem się bywa, prezesem się bywa, posłem też się bywa. A człowiekiem się jest. Trzeba żyć i cieszyć się z każdej chwili życia” – dodaje w wywiadzie.\nNa milczący telefon zwraca uwagę również były poseł Jerzy Meysztowicz z Nowoczesnej, jednocześnie zapewniając, że nie martwi się, że już nie jest posłem, bo mógł „wrócić wrócić do spraw trochę zapomnianych” . „Jest zauważalny syndrom głuchego telefonu. Ludzie przestają dzwonić. Wiem, że niektórzy ciężko to przeżywają. Ja nie. Przechodziłem to już wcześniej” – podkreśla w rozmowie z „Faktem ” . – „Poza tym wciąż jestem w polityce, jestem wiceprzewodniczącym Nowoczesnej, polityki nie odpuszczam, jestem zwierzęciem politycznym” – dodaje.\nZ kolei poseł PiS Wojciech Buczek przyznaje wręcz, że po zakończeniu kadencji poczuł ulgę. „Ludziom się wydaje, że bycie posłem to taki słodki miód. Tak nie jest” – podkreśla. „Oprócz różnych uciążliwości związanych z tym, że się nie ma życia prywatnego, dochodzi jeszcze uczestnictwo w różnych nieprzyjemnych sytuacjach w polityce. Ciężko mi było z powodu naszych wewnętrznych postaw w środowisku Prawa i Sprawiedliwości, które zupełnie mi nie odpowiadały. Wyrosłem w środowisku, gdzie obowiązują zasady uczciwości, prawdomówności i solidarności” – stwierdził poseł cytowany przez „Fakt”.


Fundusze Inwestycyjne Zamknięte - Prosper Capital Advisors\nFIZ to najszybciej rozwijająca się grupa funduszy inwestycyjnych w Polsce.\nCzym są Fundusze Inwestycyjne Zamknięte (FIZ)?\nStanowią interesującą formę zbiorowego pomnażania kapitału, która nie wymaga posiadania specjalistycznej wiedzy i konieczności poświęcania czasu na samodzielną analizę i dokonywanie inwestycji. Poprzez Fundusze Inwestycyjne Zamknięte możesz zainwestować kapitał w prosty i wygodny sposób na całym świecie w różne klasy aktywów tj.: nieruchomości, akcje lub udziały w przedsiębiorstwach, obligacje korporacyjne, pożyczki, wierzytelności, instrumenty pochodne, kamienie i metale szlachetne, surowce oraz towary giełdowe o właściwym sobie poziomie zysku, ryzyka i płynności.\nCo daje inwestowanie w FIZ?\nBez względu na to, czy Twoim celem jest ochrona realnej wartości posiadanego kapitału, jego stabilne lub dynamiczne powiększanie, czy też otrzymywanie regularnych dochodów możesz wybrać odpowiedni dla siebie fundusz inwestycyjny, powierzyć specjalistom zarządzanie kapitałem, a sam skoncentrować się na tym co dla Ciebie najważniejsze!\nFundusz Inwestycyjny Zamknięty chcąc pozyskać kapitał na inwestycje emituje w seriach certyfikaty inwestycyjne, które są papierami wartościowymi. Nabywając certyfikaty inwestycyjne stajesz się uczestnikiem funduszu i współwłaścicielem jego majątku, dzięki temu możesz zarabiać na wzroście wartości majątku funduszu oraz generowanych przez niego dochodach.\nDzięki połączeniu zgromadzonych środków od wielu Inwestorów, takich jak Ty, oraz czasu, eksperckiej wiedzy i kompetencjom zarządzających funduszem, może on realizować duże, ambitne i dochodowe projekty, które byłyby trudne bądź niemożliwe do zrealizowania w takiej skali i poziomie ryzyka samodzielnie.\nFundusze Inwestycyjne Zamknięte (FIZ-y) to najszybciej rozwijająca się grupa funduszy inwestycyjnych w Polsce. W ciągu ostatnich 10 lat ich udział w aktywach wszystkich funduszy inwestycyjnych wzrósł z 7% do ponad 50%.\nJakie są najważniejsze korzyści inwestowania w Fundusze Inwestycyjne Zamknięte?\nŚrodki pieniężne zgromadzone w funduszu zarządzane są przez doświadczony i kompetentny zespół specjalistów, którzy realizują zapisany w statucie cel inwestycyjny funduszu. Fundusz jest zobowiązany prowadzić działalność ze szczególnym uwzględnieniem interesu uczestników i przestrzegać, określonych przepisami prawa zasad ograniczania ryzyka inwestycyjnego;\nPotencjalnie wysoka rentowność inwestycji w porównaniu innymi klasami aktywów / rodzajami inwestycji tj.: nieruchomości, fundusze inwestycyjne otwarte, obligacje korporacyjne, czy produkty strukturyzowane\nPodstawowym celem funduszu jest pomnażanie środków uczestników funduszu. W tym celu fundusze dokonują takiego doboru lokat finansowych, które umożliwiają wypracowanie jak najwyższego zysku przy założonym poziomie ryzyka.\nPrawne zabezpieczenie odrębności majątku funduszu:\nmajątek funduszu jest odrębny w stosunku do majątku zarządzającego funduszem i depozytariusza, dzięki czemu jego aktywa nie mogą stać się składnikiem masy upadłościowej TFI zarządzającego funduszem, jak i depozytariusza, który przechowuje te aktywa;\nrolą instytucji depozytariusza, czyli niezależnej od TFI instytucji finansowej, którą stanowi bank lub dom maklerski w przypadku FIZ, jest szczególnie przechowywanie aktywów funduszu oraz prowadzenie ich rejestru, zapewnienie właściwego monitorowania przepływu środków pieniężnych, nadzorowanie zgodności działania funduszu z jego statutem oraz przepisami prawa regulującymi działalność funduszy inwestycyjnych, z uwzględnieniem interesu uczestników.\njedną z najważniejszych zasad działalności funduszy inwestycyjnych jest ograniczanie ryzyka, które polega na różnicowaniu dokonywanych lokat. Dzięki temu specyficzne ryzyko związane z danym papierem wartościowym lub emitentem może mieć niewielki wpływ na całkowite ryzyko, jakim obarczone są inwestycje funduszu;\nDostęp do zainwestowanych środków:\ncertyfikaty inwestycyjne można umorzyć w funduszu w regularnych odstępach czasu po aktualnej wycenie na dzień wykupu. Aby z takiego prawa skorzystać, należy odpowiednio wcześniej zgłosić zamiar wypłacenia środków z funduszu składając zlecenie żądania wykupu. Alternatywnie można je sprzedać w dowolnym momencie na rynku wtórnym z zastrzeżeniem ograniczonej płynności certyfikatów inwestycyjnych.\nstanowią doskonałe uzupełnienie portfela inwestycyjnego składającego się z funduszy inwestycyjnych otwartych, obligacji korporacyjnych lub akcji.\nSzerokie możliwości inwestycyjne:\nw porównaniu do funduszy inwestycyjnych otwartych posiadają znacznie szersze możliwości inwestycyjne co daje szerszą elastyczność w selekcji strategii oraz inwestycji dla zarządzających.\nOdroczony moment zapłacenia podatku dochodowego:\nobowiązek podatkowy powstaje w momencie wypłaty środków z funduszu.\nDla kogo są Fundusze Inwestycyjne Zamknięte?\nFundusze Inwestycyjne Zamknięte są odpowiednim rozwiązaniem dla osób, które:\nposiadają znaczne nadwyżki finansowe (w przypadku funduszy niepublicznych minimalna wysokość pierwszej wpłaty to równowartość 40 tys. EUR dla osób fizycznych);\noczekują ponadprzeciętnych zysków w krótkim i średnim terminie czasu akceptując umiarkowany lub podwyższony poziom ryzyka;\nchcą uzupełnić lub zdywersyfikować portfel inwestycyjny o nowe klasy aktywów w niektórych przypadkach niezależne od koniunktury giełdowej i/lub gospodarczej;\nmogą zainwestować kapitał w średnim terminie od 2 do 5 lat;\nakceptują ograniczoną lub niską płynność inwestycji;\nakceptują ryzyko niezrealizowania celu inwestycyjnego funduszu i/lub utraty choćby części zainwestowanego kapitału.\nJak wygląda przykładowa inwestycja w FIZ?\nWybierasz odpowiedni dla Cię Fundusz Inwestycyjny Zamknięty (w trakcie trwania emisji certyfikatów inwestycyjnych).\nOtrzymujesz imienną propozycję nabycia certyfikatów inwestycyjnych oraz pozostałe dokumenty emisyjne od Domu Maklerskiego.\nZapoznajesz się z otrzymanymi dokumentami i podejmujesz decyzję o nabyciu certyfikatów inwestycyjnych funduszu\nWypełniasz otrzymane dokumenty i przelewasz środki na wskazany rachunek funduszu inwestycyjnego.\nOtrzymujesz potwierdzenia przydziału certyfikatów inwestycyjnych i dostęp do strefy inwestora na stronie Internetowej funduszu z aktualną wyceną wartości inwestycji oraz z dostępem do dokumentów funduszu i dodatkowych materiałów.\nOtrzymujesz okresowe dochody z funduszu pod warunkiem, że polityka funduszu to przewiduje.\nWypłacasz zgromadzony kapitał poprzez złożenie zlecenia umorzenia certyfikatów inwestycyjnych realizowanych przez fundusz w regularnych odstępach czasu lub ich sprzedaż na rynku wtórnym.\n dotyczy nabycia certyfikatów inwestycyjnych Funduszu Inwestycji Zamkniętych w ramach niepublicznej emisji obligacji, oferowanych przez dom maklerski lub Agenta Firmy Inwestycyjnej.\nPożyczki hipoteczne mogą zostać przeznaczone na dowolny cel: bieżącą działalność, optymalizację kosztów, restrukturyzację zobowiązań, sfinansowanie nowych inwestycji. Przedmiotem zabezpieczenia pożyczek mogą być wyłącznie nieruchomości,\nCzym różni się Private Debt od Private Equity? Finansowanie private debt to dodatkowe środki na rozwój przedsiębiorstwa bez konieczności sprzedawania jego udziałów lub akcji.\nSkąd pochodzi sekurytyzacja? Jej początek sięga połowy lat 70-tych XX wieku. Powstała w Stanach Zjednoczonych, kiedy to agencje rządowe przeprowadziły pierwsze tego typu transakcje\nZapoznaj się z innymi rodzajami inwestycji:\nJak działa FIZ?\nUbezpieczenia z UFK?


Rytuały miłosne - O wszystkim - Forum gp24.pl\nRozpoczęty przez baranek77 , paź 24 2019 08:35:16\nNapisano 24 październik 2019 - 08:35:16\nNapisano 28 październik 2019 - 15:19:07\nPodpisywałam niedawno umowę z fajnym facetem, trafiliśmy na imprezę razem, zrobiliśmy zdjęcie i z ciekawości zamówiłam rytuał miłosny https://www.marcinta...ętanie-miłosne, żeby się przekonać, czy może być z tego związek. Już jesteśmy razem i to bardzo szybko poszło. Zazwyczaj z takich sytuacji nic u mnie nie wychodziło, a tutaj proszę bardzo U mnie ciekawość wzięła górę. Ostatnio dużo czytałam o magii miłości. Zainteresowałam się bardziej tematami ezoterycznymi. Moim zdaniem dobra inwestycja, bo na miłości, prawdziwym uczuciu nigdy się nie oszczędza.


Nie tak znowu dawno temu, w pewnym niewielkim mieście żył sobie chłopiec, który bardzo chciał dostać na imieniny niebieski rower. Widział go na wystawie sklepu z rowerami i od pewnego czasu o niczym innym nie myślał. Ponieważ chłopiec żył tylko z mamą, która nie zarabiała najwięcej, zdawał sobie sprawę, że nie stać ich na taki prezent. Postanowił więc prośbę o rower skierować do najwyższej instancji jaką znał i swoją codzienną modlitwę wieczorną kończył słowami: „I proszę cię Panie Boże, żebym na imieniny dostał mój wymarzony niebieski rower”. Mama przysłuchując się tym modlitwom martwiła się coraz bardziej domyślając się, jakie rozczarowanie przeżyje syn, kiedy nadejdzie dzień jego imienin. I ten dzień w końcu nadszedł. Chłopiec nie dostał wymarzonego roweru a mama postanowiła porozmawiać z synem zanim uklęknie do codziennej modlitwy. „Wiem jak bardzo chciałeś dostać ten rower… Nie gniewaj się, że nawet Pan Bóg nie zareagował na twoje słowa”- powiedziała. „Ależ nie mamo! Przecież Pan Bóg mnie wysłuchał- odpowiedział nie”.\nKiedy wysłuchałem po raz pierwszy tej historii byłem bardzo poruszony. Od tego czas wiele razy przytaczałem ją podczas swoich szkoleń. Mam wrażenie, że to wspaniałą metafora naszego rozumienia pojęcia skuteczności i odpowiedzialności. Często podchodzimy do życia zadaniowo i życzeniowo jednocześnie. Myślimy, że skoro my uważamy coś za słuszne, to tak samo powinien myśleć cały świat. To piękne mieć w sobie taki żar i przekonanie o szczególnej wartości swoich idei i sensowności podejmowanych działań. Tymczasem jednak świat może mieć różne poglądy, cele odmienne od naszych i chęć zaangażowania skierowane w zupełnie inną stronę. I to wcale nie oznacza, że to nie my a świat ma rację. To oznacza jedynie tyle, że jesteśmy różni. Francuzi na tę okoliczność , choć może niezupełnie na tę, ale w szerszym znaczeniu słowa, których używają dotyczą faktu, że jesteśmy różni, wymyślili zdanie „Vive la petite differance”- niech żyje mała różnica. Poszedłbym dalej w tej metaforze- niech żyją różnice wszelkich wartości, pod warunkiem, że nie stanowią barier nie do pokonania, ale bywają przyczynkiem do rozwoju, pretekstem do zmiany, inspiracją. Niedawno podczas kolejnych zajęć dotyczących skutecznego zarządzania zmianą uświadomiłem sobie, że „nowe” wprowadzane do jakiejkolwiek organizacji, ma szczególny sens, kiedy zdarza się mimo pojawiającego się na wejściu oporu. Niechęć a nawet jawne przeciwstawianie się zmianom są zjawiskami oczywistymi i nie ma sensu udowadniać, że nie mają racji. Warto się natomiast nimi… karmić. Opór przed zmianą mówi co konkretnie i w jakim zakresie jest w danej organizacji czy w danym człowieku najbardziej potrzebne. To wiadomości bezcenne. Warto na nich budować.\nNasza odpowiedzialność to z jednej strony pokora wobec ograniczeń czy barku zaangażowania innych, z drugiej zaś konsekwencja w dążeniu do celu. W wielu tekstach dotyczących zarządzania pojawia się następująca wypowiedź świętego Franciszka: „Boże, daj mi odwagę, bym zmieniał rzeczy, które zmienić mogę, spokój, bym godził się z rzeczami, których nie mogę zmienić oraz mądrość, bym potrafił je rozróżnić”. To bardzo mądre słowa. Co zamierzamy osiągnąć w naszych sieciach, a z czego jesteśmy skłonni zrezygnować? Co pozwala nam trwać i konsekwentnie zmierzać do celu? Czego się nauczyliśmy z tych sytuacji, w których musieliśmy odpuścić?\npiątek, 24 kwietnia 2015 | Edyta Broja\nWszystko pięknie napisane..., ale:znikomość bywania w sieci wiąże się z tym, że nauczyciel nie jest pytany czy chce iść na szkolenie, czy chce wziąć udział w ORE tylko ...proszę wypełnić formularz- dotyczy on szkolenia w sieci, będzie Pani "od czasu do czasu" chodzić na "krótkie" szkolenia.... Sprzeciw nie jest mile widziany, odmowa również.... Taka sytuacja! Więc o jakiej demokracji tu piszemy?, jakiej wolności?. Chcesz pracować- rób co karzę!. To jest rządzenie, a nie zarządzanie!\nInaczej się pracuje jak się chce, inaczej jak musisz!\npiątek, 13 lutego 2015 | Elżbieta Ratyńska\nŚwietny tekst, ważny, dający tak wiele...\nKoordynator w sieci faktycznie ma nie latwo. W mojej ocenie koordynator to nie funkcja a misja. W tym przypadku integracja na tej formie wymiany doswiadczen powinna sie odwolac do instrumentow zarzadzania ktore akurat dla czynnikow decyzyjnych sa jeszcze obce. Bardzo czesto akcentuje sie odpowiedzialnosc na dole a odpowiedzialnisc na gorze czasami jest po prostu pozorna i eksperymentalna. I tutaj pojawia sie wazne pytanie: kto od kogo ma sie uczyc?\nwtorek, 23 grudnia 2014 | Mariola Kaźmierczak\nBardzo dobry i trafny materiał!Moderowanie pracy na platformie to odpowiedzialność koordyntora- muszę robić( zmieniać) to, na co mam wpływ-konsekwencja i systematyczność pomogą....\nGeneralnie sa 2 powody slabej akywnosci w sieciach. Pierwszy jest prosty i wynika z charakteru pracy pedagogicznej. Struktura hierarchiczna oswiaty powoduje uleglosc zawodowa i wiekszosc z kadry sie po prostu obawia. Niestety system oswiaty jest taki jaki jest i napewno jest jeszcze wiele do poprawienia ale tym niech sie zajma co maja dedkowane kompetencje. Drugi powod brak aktywnosci w sieci to slabosc charakterow zwlaszcza zdominowanych przez kadre zarzadzajaca po nascie albo dziesiat lat. Cecha kadry zarzadzajacej zwlaszcza o dlugim stazu jest blokowanie otwartej komunikacji i budowanie wzorca pana na wlosciach.\nniedziela, 14 grudnia 2014 | Ana Beatricz Świergolik\nHm... Dobrze, że mogłam to przeczytać, bo właśnie stawiałam sobie pytanie: po co to wszystko, skoro i tak "sobie piszę, a muzom" (parafrazując klasyka). Mam okazję koordynować drugą sieć i o ile w poprzedniej miałam trochę wątpliwości, to w tej wątpliwości mnie zasypały lawinowo. Można się załamać, bo dosłownie "nikt" jak na razie nawet nie zaglądnął do sieci, a co dopiero o napisaniu czegokolwiek. Poczuwam się do odpowiedzialności chociażby dlatego, że dostaję za to pieniądze, a to mnie jeszcze bardziej obliguje do konkretnego działania i mobilizowania innych. Pozostaje we mnie pytanie - Czy nauczyciele naprawdę są tak "anty-internetowi"??? Czasy mamy takie jakie są i zawsze myślałam, że właśnie nauczyciele są chętni do poszukiwania ciekawostek, do dzielenia się wiedzą, a tymczasem... Jednak się nie poddaję, skoro nie tylko ja mam "problemy z moimi sieciowiczami" ;-) Pozdrawiam wszystkich i dziękuję za słowa otuchy ;-)\nPrzeczytałam powyższe i pomyślałam: święte słowa. Entyuzjaści, którzy po raz pierwszy podejmują się zaproponować nauczycielom zmianę i wprowadzić ją w życie , mogliby sie zniechęcić, doświadczając swoistej apatii, bierności. Ale nie ci zaprawieni w bojach, którzy są świadkami i uczestnikami permamentnej reformy w oświacie:). Dziś sieci, juro coś nowego, cóż to dla nas? To zadziała, bo musi. Na wszystko potrzeba czasu. Czy dziś szkolą się wszyscy? Nie. I w sieciach nie wszyscy się odnajdą, ale czy muszą? Nie wiem, czy wiele złego nie zrobił awans zawodowy, podczas którego wszyscy się "kształcą" na potęgę. Wiemy, że czasami nic z tego nie wynika. Pieniądze wydane, ktoś stracił, ktoś zarobił, ktoś "wskoczył" na kolejny szczebel drabiny. A rzeczywistość....\nponiedziałek, 8 grudnia 2014 | Tamara Orłowska\nDziękuję za słowa otuchy i wsparcia. Dla mnie cenne, gdyż mobilizują mnie do dalszego działania. Rzeczywiście to co nowe rodzi się w bólach i cierpieniu, ale potem....\nOpór materii jest wielk, a na dodatek tym nielicznym zaangażowanym również brakuje siły -ileż można rozmawiac z samym sobą.\nNauczyciele często mówią na temat małej motywacji swoich uczniów, a sami????\nMimo wszystko jestem optymistką i myślę, że jeżeli przetrzemy szlaki, zdobędziemy doświadczenia, udoskonalimy narzędzie to jest szansa na wypracowanie nowej jakości.\nOd rzeczywistości komputerowej, czy nam się to podoba czy nie,nie uciekniemy.\nsobota, 6 grudnia 2014 | Karolina Przybył\nWitam, bardzo cenię Twoje blogowanie. Jest budujące, wręcz wzmacniające, potrafi pobudzać do refleksji. Przytoczone słowa św. Franciszka są adekwatne do działań naszych sieci. Rzeczywiście szkoda, że nauczyciele uczestniczący w nich, nie zdołali jeszcze zrozumieć istoty ich działania. Być może pilotaż pozwoli w nich rozbudzić chęć działania dla innych, współpracować z innymi osobami, nie koniecznie ze swojego środowiska najbliższego. Większość z nich znalazła się w tym programie z przypadku i dlatego aktywność naszych nauczycieli jest niewielka. Oni nie wiedzą, co przygarnąć a co odrzucić. Dla wielu z nich praca z komputerem, wykorzystanie możliwości zasobów internetowych to jeszcze długa droga. Dopóki nie przełamią bariery zaprzyjaźnienia z nim, to nie ma szans na współpracę w sieci.