Październik, 2005 | harom blog\nKilka swobodnych myśli z ostatnich paru dni.\nJedną z bardziej rzucających się w oczy różnic między Cairns i Melbourne można dostrzec w ubiorze dziewczyn. W środku zimy dziewczyny z Cairns zakładały krótkie spódniczki i bluzeczki na ramiączkach a do tego nosiły na nogach prawdziwe zimowe kozaczki wyściełane futrem. Widziało się też szaliki owinięte dookoła szyi spadające na dekolt. W Melbourne jest niemalże dokładnie na odwrót. Można zobaczyć dziewczęta poubierane w długie spodnie, ciepłe kurtki i szaliki, które mają na nogach …… odkryte klapki zwane w AU „tongami” a w Polsce „Arabami” lub „Japonkami”. No cóż, co kraj to obyczaj.\nW wyborczy weekend pojechaliśmy ze znajomymi do „Domu Polskiego” w dzielnicy Albion. Jechaliśmy z myślą o głosowaniu, ale w tym dniu komisja nie dopisywała do listy i nikt z tych, którzy nie zgłosili wcześniej chęci udziału nie mógł głosować. No prawie nikt, bo jedna znajoma w zapartego udawała, że dzwoniła i wpisywała się na listę, a robiła to tak bezczelnie, że w końcu udało jej się oszukać komisję i zagłosować. Ale to był wyjątek. Niestety odsyłano wielu ludzi z przysłowiowym kwitkiem. Jeden delikwent przejechał ponoć 200 km żeby zagłosować i również go spławiono. My chyba nie byliśmy aż tak zainteresowani głosowaniem, bo kiedy usłyszeliśmy, że nie dopisują do listy nawet nie poszliśmy sprawdzić tego osobiście wierząc informatorowi na słowo, nie mówiąc już o próbie podjęcia jakiś negocjacji. Wybory były chyba tylko pretekstem by zobaczyć polski klub i skosztować polskiego żarełka. Klub przypomina knajpy z dancingiem z lat 80-tych. Trochę jak w restauracji „Promień” w Skarżysku. Czas się zatrzymał tam jakieś 25 lat temu. Zarówno wystrój jak i organizacja żywcem wzięta z filmów Barei. Pod drewnianą ścianą wielkiej sali ustawiono samotną babcię kasjerkę z ledwo widocznym menu wydrukowanym na dwóch kartkach formatu A4. Oczywiście jak przystało na rasowy lokal tej klasy nigdy nie dostaniesz wszystkiego, co znajduje się w menu. Po zamówieniu i zapłaceniu z wąskim paskiem rachunku z kasy udajemy się do wielkiego okienka, gdzie kucharki wydają posiłki. Średnia wieku to mniej więcej 50-60 lat, tembr głosu i uprzejmość jak w knajpkach z GS-u. Jak nic przypominały mi kucharki, które gotowały na koloniach letnich, na które jeździłem. Przyznać jednak trzeba, że jedzono było bardzo smaczne, takie jak domowe. Wciągnęliśmy z Ulą po porcji gołąbków z sosem grzybowym i popiliśmy piffkiem. Do „Żywca”, „Okocimia” i „Broka”, jakie już wcześniej piliśmy w Australii tym razem doszła lubelska „Perła”. Ponieważ nigdzie nam się nie spieszyło spędziliśmy tam ze znajomymi dobrych kilka godzin na przemian w stołówce lub na zewnątrz na lekko przygrzewającym wiosennym słoneczku.\nW zeszłym tygodniu złożyliśmy przez Internet wniosek wizowy o nową wizę dla Uli. Zapłaciliśmy kartą kredytową i grzecznie czekaliśmy, co się będzie dalej działo. Z symulacji przeprowadzonych za pomocą narzędzi ze strony wynikało nawet, że Ula nie będzie musiała robić dodatkowych badań lekarskich. To duży plus, bo nie tylko nie będzie niepotrzebnego zachodu, ale również zostanie w kieszeni kilkaset dolarów. Wizę pomostową pozwalającą na pobyt w Australii między końcem dotychczasowej wizy a rozpatrzeniem wniosku przyznano od ręki. Z resztą to jest tylko wpis do komputerowych rejestrów departamentu imigracji i nie idzie za tym żaden stempel w paszporcie. Po kilku dniach od złożenia wniosku na internetowej stronie departamentu imigracji przeczytaliśmy, że wiza została przyznana i trzeba się zgłosić po wlepkę do paszportu. Pojawił się jednak jeden mały problem. W warunkach, na jakich wiza została przyznana wyraźnie widniało „no work”. Czyżby trzeba było znów występować po pozwolenie na pracę ? Nazajutrz po przyznaniu wizy Ula pobiegła z paszportem do „immigration”. Kiedy podeszła do okienka i zapytała o pozwolenie na pracę okazało się, że urzędnik przyznający wizę zrobił to wbrew prawu. Raz przyznane pozwolenie na pracę nie może być w takim przypadku cofnięte. Okazało się również, że Ula była drugą osobą w historii, której coś takiego się przytrafiło. Hehehe, małe pocieszenie, splendor zawsze spływa na pierwszą osobę. Prawie każdy wie, kto był pierwszym człowiekiem na Księżycu, ale już niewielu kojarzy kto był drugi. Wracając jednak do Uli wizy. Całą sprawę należało odkręcić. Odkręcanie potrwało trochę i wydatnie wydłużyło pracę biura. Należało anulować niekorzystny zapis na Uli wizie, wprowadzić nowy i wydrukować odpowiednie „dupokrytki” do tego. Obsługujący ją urzędnik nie mógł tego zrobić sam, musiał mieć autoryzację swojego przełożonego, więc sprawa trochę potrwała. Rozmowa w międzyczasie wyglądała mniej więcej tak: Urzędnik – nie wiem dlaczego tak zrobiłem, musiałem nieźle popić dzień wcześniej.; Ula – Nie ma sprawy stary, dopóki potrafisz to odkręcić jest wszystko ok. Kiedy już cała papierologia została załatwiona, uzyskano potrzebne akceptacje i autoryzacje nie pozostało już nic innego jak tylko wydrukować nową wlepkę i wkleić do Uli paszportu. W ten sposób Ula przedłużyła swój legalny pobyt w Australii do 27 listopada 2007 roku.\n21 października 2005 autor 9 komentarzy\nNawet się nie obejrzeliśmy jak na początku października minęło pół roku od przyjazdu do Australii. Każdy z nas przed wyjazdem, świadomie czy nie, ma jakieś plany, marzenia, pragnienia dotyczące nowej rzeczywistości. Pół roku to dobry okres na pierwsze podsumowanie. Przed wyjazdem mieliśmy plany krótkoterminowe, właśnie takie na pół roku, średnioterminowe, które chcielibyśmy zrealizować na przestrzeniu 2-3 lat oraz te dalekosiężne, na co najmniej 10 lat.\nNasze (moje) zderzenie z rzeczywistością tu na dole globusa okazało się bardziej brutalne niż przewidywaliśmy nawet w najbardziej pesymistycznych scenariuszach. Nie udało się zrealizować żadnego z założeń, które zrobiliśmy przed przyjazdem. W pierwszym półroczu chcieliśmy po pierwsze utrzymać się w Cairns. Nigdy więcej dużego miasta, tłumów na ulicach, korków, zapachu spalin, przestępczości, pomazanych ścian i murów, tracenia życia na dojazdy, mieszkania w „dzielnicy sypialni”. Po drugie miałem znaleźć pracę w swoim zawodzie (choćby krok lub dwa wstecz, ale w zawodzie) i po trzecie Ula miała kontynuować naukę w rozsądnej szkole.\nObecnie mogę podzielić nasz pobyt w Australii na ten ciężki, pełen wyrzeczeń, ale za razem i pełen nadziei oraz przepięknych chwil okres w Cairns i na ten beznadziejny z ostatniego miesiąca z Melbourne. W ten sposób pierwsze z naszych założeń przed wyjazdem „wzięło w łeb”. Z przyczyn ekonomicznych zamieniliśmy Cairns na Melbourne, które jak na razie w niczym nie zrekompensowało nam tego, co utraciliśmy opuszczając tropiki. Z małego zielonego, czystego miasteczka przenieśliśmy się do betonowego molocha ze wszystkimi uciążliwościami Wielkiego Miasta. Już nie mamy 15 minut pieszo nad ocean, kilometrów przepięknych piaszczystych plaż, małomiasteczkowej leniwej atmosfery. Tracimy mnóstwo czasu na dojazdy, obijamy się o tłumy pędzących gdzieś w amoku ludzi, z okien pociągu widzimy całe kilometry murów obrzydliwie pobazgranych graffitti. Odległości są takie, że nawet posiadanie roweru niewiele mogłoby pomóc. No i pogoda jest raczej „nie nasza”. No ale to jest tak, że góral zawsze będzie czuł się źle nad morzem, a marynarz w Zakopanem. Po prostu nie jesteśmy zwolennikami zupełnie czegoś innego.\nDrugie z założeń również jak do tej pory nie udało się zrealizować. Oczywiście od kiedy przeprowadziliśmy się do Melbourne potencjalnych ofert pracy jest kilkaset razy więcej. W Cairns w dobrym tygodniu było 5 do 7 ogłoszeń w moim profilu. W Melbourne jest ich 200-300. Niestety jak dla mnie nie ma większej różnicy, czy nie chodzę do jedynej knajpy w mieście, bo mnie nie stać, czy też knajp, na które mnie nie stać jest kilkadziesiąt. Nie zaprzeczam, że w dużej mierze wina leży po mojej stronie. Nie mam tego uroku osobistego, siły przebicia, dozy szczęścia i zdolności handlowych, które pozwolą atrakcyjnie sprzedać moją osobę na interwiew. Niestety poszukiwanie pracy ma wiele wspólnego z handlem. Często lepiej się sprzedaje dobrze reklamowany i wyeksponowany towar gorszej jakości. Pod tym względem o wiele łatwiej dostać wizę emigracyjną do Australii niż później pracę. W tym pierwszym przypadku decydują jedynie suche fakty na papierze, które podlegają bezosobowej ocenie. W drugim, niestety czynnik ludzki odgrywa znaczącą rolę. W moim przypadku kluczowym wydaje się brak doświadczenia na rynku australijskim. Odnoszę wrażenie, że jest to tak ważne, gdyż rekrutujący agenci nie mają zielonego pojęcia o dziedzinie, w której szukają pracownika. Nie są w stanie przeprowadzić prawdziwego testu umiejętności przydatnych do pracy, więc uciekają się do wymyślnych behawioralnych interview, dzięki którym wybierają najlepszego sprzedawcę swojej osoby, typu MBW (mierny, bierny ale wierny). Krew mnie dosłownie zalewa, jak słyszę na interview pytanie „Czy wolałbyś być puszką zupy Cambela czy budynkiem opery w Sydney i dlaczego”. Jedna ze scen podczas interview rozbawiłaby mnie do łez, gdybym to nie ja był tym przesłuchiwanym. Pełen entuzjazmu zespół 2 konsultantów już prawie mnie umieścił na stanowisku u swojego klienta. Prawie, bo dopiero w połowie wywiadu padło pytanie o doświadczenie w Australii. Kiedy okazało się, że nie mam żadnego, przebieg interview zmienił się diametralnie. Znikł ich entuzjazm, dosłownie komiczne były ich wysiłki by jak najszybciej skończyć spotkanie. Powiedzieli nawet żebym się nie trudził nad wypełnianiem formularzy, które jeszcze 10 minut wcześniej były wg nich bardzo ważne. Na serio dobra komedia.\nTrzecie założenie padło ofiarą niespełnienia dwóch pierwszych. Zamiast porządnej szkoły będącej dobrą bazą na przyszłość musieliśmy zadowolić się najtańszą szkółką wizową. Na domiar złego, zostaliśmy tak zakręceni podczas załatwiania formalności, że podpisaliśmy bardzo niekorzystną umowę. Tak bardzo pilnowaliśmy wszystkich błędów w imieniu, nazwisku, kwocie oraz pozostałych pomyłek oraz niekończącego się poprawiania dokumentów, terminów itp., że podpisaliśmy się pod dokumentem mówiącym, iż musimy zapłacić za cały kurs niezależnie od tego, czy z niego Ula zrezygnuje, zostanie usunięta czy z jakichkolwiek innych przyczyn nie będzie mogła ukończyć. O fakcie zorientowaliśmy się dopiero w domu dokładnie czytając wszystkie dokumenty. Echhhh, a przecież nie od dziś wiadomo, żeby nie podpisywać niczego bez dokładnego przeczytania. Daliśmy ciała po raz kolejny.\nReasumując pierwsze pół roku pobytu oceniam definitywnie na NIE. Jeszcze miesiąc temu myślałem, że będę bardziej powściągliwy w ocenie i w skali „szkolnej” od 1-6 dam około 3, ale w naszym obecnym położeniu pocieszającym jest jedynie fakt, że Ula ma pracę na pół etatu. Poza tym jedynym plusem nie potrafię znaleźć ani jednego pozytywnego aspektu naszego przyjazdu do Au.\n12 października 2005 autor 5 komentarzy\nTaką szyderczą nazwą określa się uczelnie, które swoim poziomem dalekie są od ideału a ich jedyną zaletą jest niska cena. Właśnie na dniach Ula została studentką Victorian Institute of Technology, gdzie przez następne dwa lata pobierać będzie nauki w kierunku Advanced Diploma of Accounting. Kiedy dwa lata temu pisałem, że IH Cairns nie przypomina szkoły żyłem w błogiej nieświadomości, że można znaleźć coś mniej przystającego do tego miana. Ale od początku.\nOd momentu naszego przyjazdu do Melbourne mamy tylko miesiąc na przedłużenie Uli wizy. Nasza obecna sytuacja nie pozwala jeszcze wystąpić o wizę partnerską dla niej, więc konieczne jest ubieganie się o kolejną wizę studencką, czyli trzeba znaleźć odpowiednią szkołę. W celu „wizowym” można oczywiście wykupić najtańszą szkołę i studiować kierunek, który nie jest przydatny do niczego, można również dorzucić nieco grosiwa i zaciągnąć się tam, gdzie człowiek posunie się choć krok na przód. Rachunkowość, kierunek, który wybrała Ula, jest bardzo popularny i dostępny na większości uczelni.\nStruktura studiów w Australii różni się znacznie od struktury znanej z Polski. W Polsce, w zasadzie po maturze można od razu robić studia magisterskie lub podzielić to na dwa etapy, licencjat + studia uzupełniające. W Australii studia są bardziej poszatkowane. Pierwszym etapem, nazwijmy to dla naszych potrzeb policealnym, choć czasami odnoszę wrażenie, że to bardziej odpowiada poziomowi polskiego technikum, są certyfikaty. Z premedytacją użyłem słowa „policealny” gdyż warunkiem „wejścia” bardzo często jest ukończenie 12 lat nauki, czyli „jak w mordę strzelił” ośmiu lat podstawówki i 4 lat liceum. W zależności od stopnia skomplikowania materii, którą studiujemy certyfikatów tych może być trzy, cztery lub pięć. Są to jakby klocki składające się na poziom zwany dyplomem. Dyplom taki następnie można „ulepszyć” studiując w kierunku „advanced diploma”. Kolejnym stopniem na edukacyjnej drabince jest tzw. „tertiary education” (w wolnym przekładzie wykształcenie 3-go stopnia), gdzie zdobywamy tytuł „bechelora”. Bardzo często jest to porównywalne do polskiego tytułu licencjata, nie mniej jednak podczas uznawania polskiego wykształcenia przez tutejsze instytucje nasz magister jest „degradowany” właśnie do poziomu „tertiary education”. Wynikałoby z tego, że studia licencjackie powinny być porównywane z poziomem „advanced diploma”, skoro po ich skończeniu trzeba robić studia uzupełniające by uzyskać poziom równy dla tutejszych instytucji poziomowi „bechelor degree”. Dla osób ambitnych kolejnym szczebelkiem jest „Master Degree”, czyli tytuł tłumaczony w Polsce jako „magister”. Nie wiem skąd się wzięło takie przyporządkowanie, skoro zarówno w Polsce jak i w Australii studia w kierunku „Master Degree” uważa się jako studia „postgraduate”, czyli podyplomowe. Pewne jest jedno, nie istnieje jednoznaczne i dokładne przełożenie tytułów i stopni naukowych z polskich na australijskie i odwrotnie.\nWracając do „Sorbony”, w której nauki pobierać będzie Ula, trzeba powiedzieć, że nasz wybór stanowi kompromis między tym, co byśmy chcieli a tym, na co w tej chwili możemy sobie pozwolić. Kiedy szukaliśmy szkół oferujących „advanced diploma of accounting” czesne w najdroższej z nich wynosiło 77 000 AUD. Nie ulega wątpliwości, że za taką ceną idzie również jakość edukacji i 12 000 AUD, które kosztuje Uli kurs to jak porównywanie malucha z mybachem. Szkołę znaleźliśmy dzięki namiarom uzyskanym od znajomych. Jest to najtańsza z tych szkół, której nie grozi zamknięcie przez departament imigracji i dającą jednocześnie zarówno podstawę do przedłużenia wizy na kolejne dwa lata, jak i miejmy nadzieję jakąś wiedzę. Niezaprzeczalnym, ogromnym plusem jest lokalizacja w centrum, mniej więcej 10 minut pieszo od Uli obecnej pracy, więc oszczędność czasu na dojazdach jest oczywista. Szkoła mieści się na 4 piętrze dziesięciopiętrowego budynku. Z wartych odnotowania faktów, które rzuciły nam się w oczy warto jeszcze wspomnieć, że całość prowadzona jest przez …….hindusów. Mieliśmy również kilka ciekawych sytuacji przy załatwianiu formalności. Mimo, że załatwialiśmy wszystko przez pośrednika, nasz przelew utknął w Polsce i musieliśmy udać się tam osobiście by dokonać opłaty za pomocą karty kredytowej. Pierwszą reakcja hindusa z recepcji było przerażenie. Strach w jego oczach mówił wiele. Kolejną reakcją byłą panika i gorączkowe wyjaśnianie o co chodzi. Kiedy wreszcie udało nam się wyłuszczyć sedno, pokazując cała wszystkie faxy z naszą korespondencją uśmiechnięty od ucha do ucha hindus zgodził się łaskawie przyjąć opłatę. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w przybytku mającym status uczelni IT, prowadzącym kursy CISCO i mającym na ścianach porozwieszane szereg certyfikatów Microsoftu i lidera nowoczesnych technologii, obsługujący nas hindus wyjął „hebel”, czyli ręczną maszynkę do kopiowania kart kredytowych. W duchu dziękowałem opatrzności, że nie byłem skąpcem i wyrobiłem sobie tradycyjną wypukłą kartę kredytową, bo przy tańszej, płaskiej, jedynie elektronicznej karcie bylibyśmy „ugotowani”. Kiedy wydawało się, że jest już po wszystkim, zrobiliśmy opłatę, otrzymaliśmy rachunek okazało się, że szef jest zajęty i po najważniejszy dokument, „certyfikat przyjęcia” służący za podstawę do złożenia wniosku wizowego mamy zgłosić się jutro. Ponieważ nam się nie spieszyło przystaliśmy na to. Pożegnaliśmy się ładnie, po czym ruszyliśmy na miasto. Nie minęło 15 minut, kiedy Ula otrzymała telefon, że musi dostarczyć zaświadczenie o ukończeniu szkoły, bo inaczej bez tego nie może rozpocząć nauki. Osz to szczury, pomyśleliśmy, pieniądze to przyjmują bez problemu a dopiero później zaczynają kręcić !!! Wróciliśmy więc do szkoły wyjaśnić o co chodzi. Okazało się, że Ula musi dostarczyć kopię świadectwa maturalnego i wyniki egzaminu IELTS. Ustaliliśmy, że przyniesiemy to nazajutrz rano. Tylko czemu mówią o tym dopiero teraz, kiedy nas już skasowali za kurs ? Nieważne. Następnego dnia przed południem, obładowani we wszystkie możliwe zaświadczenia, dyplomy, tłumaczenia i certyfikaty znów odwiedziliśmy rzeczoną „Sorbonę”. Tym razem pojawiła się kolejna niespodzianka. Szkoła nie może zorganizować kursu w terminie przewidzianym w „letter of offer”, bo instruktor jest na urlopie i rozpoczęcie przesunie się o dwa tygodnie. Trzeba wystawić nowy „letter of offer”. Przy wystawianiu zarówno listu jak i nowej kopii wczorajszego rachunku powstała trudność z Uli nazwiskiem. Przepisując ze starego listu zakłopotany hindus pominął jedną literkę. Trzeba było list przepisać na nowo. W kolejnej wersji pojawił się błąd rachunkowy. Echhh, kiedy wreszcie doszło do wystawienia „COE”, czyli najważniejszego dokumentu stanowiącego podstawę do złożenia wniosku wizowego sprawdziliśmy go kilkukrotnie, czy aby „fachowcy” znów czegoś nie pokręcili. Na szczęście nie. Cała operacja zajęła nam ponad 1,5 godziny. Na koniec uścisnęliśmy sobie dłonie a w stronę Uli padło sakramentalne „witamy wśród studentów Victorian Institute of Technology”. I właśnie tak Ula została studentką.\nNiewątpliwie najpopularniejszą odmianą piłki kopanej w Australii jest jajowata piłka do footy / rugby. Rozgrywki prowadzone w ramach co najmniej 3 różnych federacji przyciągają na stadiony setki tysięcy kibiców i kilkanaście razy więcej przed ekrany telewizorów. Zupełnie dla mnie nie zrozumiała miłość Australijczyków do kopania jajowatej piłki przekłada się wprost na niewielką popularność gry zwanej w Polsce Piłką Nożną. Gra ta, znana w Australii jako Soccer, bardziej jest popularna wśród dziewcząt niż chłopców. Nie mniej jednak Australia ma swoją męską narodową drużynę piłki nożnej, pieszczotliwie nazywaną „Socceroos”, co jest grą słów stanowiącą połączenie „Soccer” i „kangaroos”.\nAustralijska narodowa federacja piłki nożnej powstała w 1961 roku a w dwa lata później stała się członkiem FIFA. Największym sukcesem „Socceroos” było wywalczenie awansu do Mistrzostw Świata rozgrywanych w RFN w 1974 roku. Na mistrzostwach Australia nie wyszła z fazy grupowej remisując z Chile 0:0, oraz ulegając NRD 0:2 i RFN 0:3. Nigdy więcej nie udało się australijskiej drużynie powtórzyć tego sukcesu. Główną przyczyną wydaje się być 0,5 miejsca na finałach MŚ, które przypada na strefę Oceanii. Oznacza to, że zwycięzca eliminacji w tej strefie musi grać dodatkowe baraże z 5 drużyną eliminacji w strefie południowo amerykańskiej. Socceros wygrali ostatnie trzy z rzędu eliminacje w grupie Oceanii i przegrali wszystkie trzy baraże.\nJak wyglądają eliminacje do MŚ w strefie Oceanii? Już na pierwszy rzut oka różnią się znacznie od rozgrywek z kontynentów, gdzie piłka nożna ma mocną pozycję. W eliminacjach do MŚ w Niemczech w 2006 roku wzięło udział 12 drużyn reprezentujących zarówno niepodległe państwa jak i terytoria zależne rozrzucone po bezmiarze południowego Pacyfiku. Rozgrywki składały się z 3 faz. W pierwszej fazie utworzono dwie pięciozespołowe grupy. W skład pierwszej wchodziły: Wyspy Salomona, Tahiti, Nowa Kaledonia, Tonga i Wyspy Cooka. W drugiej grupie znalazły się: Vanuatu, Fidżi, Papua Nowa Gwinea, Samoa i Samoa Amerykańskie. Zamiast rozgrywek „mecz i rewanż”, znanych z grup eliminacyjnych na pozostałych kontynentach, zorganizowano kilkudniowe turnieje, gdzie każda drużyna grała z każdym przeciwnikiem tylko raz. Pierwsza grupa rozegrała swój turniej w Honiarze, stolicy Wysp Salomona w dniach 10-19 maja 2004 roku. Druga grupa rywalizowała dokładnie w tym samym czasie w Apia, stolicy Samoa. Do dwóch zwycięskich drużyn z każdej grupy dokooptowano Australię i Nową Zelandię i w ten sposób utworzono sześciozespołową grupę rywalizującą w II fazie eliminacji. Oprócz wspomnianych Ozzi’ch i Kiwi’ch w grupie tej znalazły się: Wyspy Salomona, Tahiti, Fidżi i Vanuatu. Turniej eliminacyjny w tej fazie rozgrywek odbył się w Adelajdzie między 29 maja a 6 czerwca 2004 roku. Drużyny, które zajęły pierwsze dwa miejsca, czyli Australia i Wyspy Salomona spotkały się w trzeciej fazie rozgrywek. Rywalizacja w drugiej turze miała swój mały skandal. W ostatnim meczu Socceros zremisowali 2:2 z Wyspami Salomona, dzięki czemu ich najgroźniejszy rywal Nowa Zelandia spadła na 3 miejsce, a do finału zakwalifikowały się znacznie niżej notowane Wyspy Salomona. Trzecia, finałowa faza eliminacji to mecz i rewanż. Pierwsze spotkanie, odbywające się 3 września 2005 r. w Sydney, Socceroos wygrali 7:0 a rewanż, trzy dni później w Honiarze, był już tylko formalnością i zakończył się nieco mniejszym zwycięstwem, bo 2:1.\nTeraz przed Socceroos kilka tygodni oczekiwania na zakończenie rozgrywek w grupie południowo amerykańskiej. Ostatnia, decydująca o awansie potyczka odbędzie się 12 listopada w południowej Ameryce oraz cztery dni później na stadionie Telstra Dom w Sydney.\nW obecnych eliminacjach Soceroos po raz ostatni zagrali w grupie Oceanii, bowiem władze Międzynarodowej Federacji Piłkarskiej (FIFA) wyraziły zgodę na przenosiny Australii ze strefy Oceanii do Azji. Australijczycy liczą, że zmiana federacji na azjatycką zwiększy ich szanse na awans do finałów mistrzostw świata.\nPrzyszłoroczne finały MŚ odbywają się znów w Niemczech, więc być może uda się Australijczykom powtórzyć sukces sprzed 32 lat i znów zagrać w gronie najlepszych. Być może Polska znów wygra z Anglią 1:0 jak 32 lata temu na Wembley i również pojedzie do Niemiec. Kto wie, może ślepy los sprawi, że obie drużyny spotkają się w jednej grupie albo rozegrają mecz w wyższej fazie rozgrywek? Tylko komu wtedy kibicować?\nRanking zespołów narodowych FIFA – wrzesień 2005\n111.\tNowa Zelandia\n138.\tWyspy Salomona\n165.\tPapua Nowa Gwinea\n185.\tNowa Kaledonia\n193.\tWyspy Cooka\n205.\tSamoa Amerykańskie\nSklasyfikowano 205 reprezentacji.\nMelbourne nieco oswojone.\n3 października 2005 autor 4 komentarzy\nW miarę upływu czasu Melbourne staje się nam coraz lepiej znane. Potrafimy się już po nim poruszać w miarę sprawnie. Nie oznacza to jeszcze, że już je polubiliśmy. Podobno Melbourne zyskuje z czasem. Zobaczymy. Pierwsze kilka tygodni to droga przez mękę. Dobrze, że mogliśmy liczyć na nieocenioną pomoc kilku znajomych. Inaczej poleglibyśmy na całej linii. Kilka rzeczy wywarło na nas ogromne wrażenie. Zarówno pozytywne jak i negatywne. A oto kilka z nich.\nTransport publiczny – Jest dość efektywny. Połączenie kolei z tramwajami i autobusami zapewnia połączenia na przyzwoitym poziomie. Kolej to właściwie znane z innych miast metro, z tym jednak wyjątkiem, że poza ścisłym centrum wychodzi ono „z podziemia”. W sercu miasta, ścisłym centrum wszystkie pociągi krążą po pętli, by następnie wyjechać w stronę przedmieść w kilku kierunkach. Później każda z tych linii rozgałęzia się na kilka kolejnych oplatając miasto niczym ośmiornica mackami torów. To właśnie bliskość kolejki jest jednym z czynników określających atrakcyjność miejsca zamieszkania, gdyż w dość bezpośredni sposób warunkuje czas dojazdu do szkoły/pracy.\nSieć kolejowa uzupełniana jest przez sieć tramwajową. Zapewniają one komunikacje w ścisłym centrum oraz sąsiadujących dzielnicach. Bardzo często docierają tam, gdzie nie ma kolejki. Można nimi dotrzeć również do nieco odleglejszych miejsc, ale ze względu na naziemny charakter, dużą ilość przystanków, uliczne światła i czasami torowiska dzielone z ruchem kołowym przy dłuższych dojazdach lepiej korzystać z kolejki. Czasami tramwaje są klasą same dla siebie. Bywają nowoczesne, w pełni skomputeryzowane sensorowe wozy z XXI wieku, są też nieco starsze przypominające dobrze znane z większości polskich miast „ogórkowate” w kształcie wozy w wieku około 30 lat, a są również prawdziwe zabytki, które w Polsce można spotkać jedynie na specjalnych liniach turystycznych uruchamianych dla turystów. Tu zabytki te na niektórych liniach stanowią trzon taboru i jeżdżą na co dzień. Tramwaje mają drzwi z obu stron i kabiny sterownicze po obu końcach. Dzięki takiemu rozwiązaniu nie potrzebne są duże łuki na pętlach do zmiany kierunku jazdy. Wystarczy jedynie zwrotnica kierująca na sąsiedni tor. Tramwaj może kończyć bieg w ciasnej uliczce w centrum. Motorniczy po prostu przechodzi do drugiej kabiny i kontynuuje jazdę w przeciwnym kierunku.\nZarówno kolejka, jak i tramwaje (poza nielicznymi liniami) zapewniają komunikację promienistą z odległych dzielnic do centrum. Uzupełnieniem tego układu są autobusy. Nie są one zbyt popularne, ale czasami niezastąpione. Dzięki nim można dotrzeć do sąsiedniej dzielnicy bez potrzeby przesiadki w centrum. Zapewniają też transport od stacji kolejki do najbliższych osiedli.\nSzukanie mieszkania w Melbourne to prawdziwe wyzwanie. Mieszkańcy miasta wypracowali sobie w tym zakresie bardzo restrykcyjne zasady i mają kompletnego fioła na punkcie nieruchomości. W odróżnieniu od Polski rynek opanowany jest przez agencje pośrednictwa. Nie wiem czy choć 1% mieszkań wynajmowanych jest bezpośrednio. W przeciwieństwie do Cairns przytłaczająca większość dostępnych mieszkań jest nie umeblowanych. Aby wynająć mieszkanie należy je obejrzeć. Czasami klucze od pustych mieszkań dostępne są w biurze agencji i po zostawieniu depozytu 50 AUD można wypożyczyć klucze na godzinę. W większości przypadków agent odpowiedzialny za mieszkanie organizuje „inspekcje”. Jest wyznaczona godzina, o której agent przychodzi do mieszkania i każdy zainteresowany może przyjść i je obejrzeć.\nCzytanie ogłoszeń prasowych czasami przysparza wiele uśmiechu. Oto bowiem zawsze przeczytamy same superlatywy, ale czy my je ocenimy równie pozytywnie co agent ? Dużą różnicą dla Polaka może być australijskie rozwiązanie problemu prania. Część unitów mieści się w blokach, gdzie jest „publiczna pralnia”. Bezpośrednio w mieszkaniu nie ma możliwości podłączenia pralki, więc jest wydzielone pomieszczenie, gdzie ustawione jest kilka pralek i suszarek. Urządzenia działają na monety. Koszt jednego prania to 2 AUD i kolejne 2 AUD za suszarkę. Czasami w ogłoszeniach jest tajemnicze zdanie „washing machine facilities”. Z początku myślałem, że to pralka w łazience. Szybko okazało się jednak, że to tylko kurki z wodą do podłączenia pralki. Ważną sprawą w Melbourne jest też ogrzewanie. Ponieważ zimą bywa tu zaledwie kilka stopni, a mieszkania nie są w ogóle izolowane termicznie, nieodzowne jest dogrzewanie się. Trzeba dokładnie czytać w ogłoszeniu, jakie ogrzewanie jest w interesującym nas unicie, gdyż jeśli nie jest to wymienione należy zakładać, że ogrzewania nie ma w ogóle. Kolejną różnicą jest liczenie pokoi. W Australii liczymy sypialnie. Są mieszkania, gdzie jest 1 sypialnia do tego duży pokój dzienny i kuchnia z jadalnią. Z opisu można powiedzieć, że to pokój z kuchnią, wg polskich standardów byłoby to chyba ze 3 pokoje z kuchnią. W dzielnicach nieco dalej położonych od centrum można wynająć mały parterowy domek z kawałkiem trawnika. Jeśli w ogłoszeniu przeczytamy, że domek posiada „rozsądnych rozmiarów” podwórko możemy być pewni, że jest ono takiej wielkości, iż pomieści jedynie sześcioosobowy stół z krzesłami. W innym przypadku napisane by było, że podwórko jest olbrzymie, ogromne lub uzytoby innego podobnego eufemizmu. Innym rozwiązaniem są tu mieszkania zwane „studio” lub „bedsitter”. Przeważnie jest to jedno pomieszczenie z małą częścią kuchenną umieszczoną w rogu oraz miniaturową łazienką zawierająca przede wszystkim sedes i kabinę prysznicową. Czasami studia te przypominają komórki lub cele śmierci. Bywają takie, które mają jedno małe okno wyprowadzone na korytarz lub zarośnięte drzewami podwórko. Oczywiście bywają i takie z podłogami z polerowanego drewna, położone na „nastym” piętrze apartamentowca basenem, solarium, siłownia i sauną w kompleksie. Różnica tkwi jednak w cenie.\nKiedy znajdziemy już upragnione mieszkanko, w rozsądnej odległości od transportu publicznego, nie odstraszające wyglądem i w akceptowalnym przedziale cenowym trzeba jeszcze przejść przez biurokratyczną procedurę związaną z wynajmem. Najpierw składamy aplikację o mieszkanie. Agent zbiera aplikacje od kilku chętnych i urządza „konkurs piękności”. Przykładowa aplikacja prześwietla potencjalnego najemcę niczym maszyna rentgenowska. Przeważnie wymagane jest podanie kontaktów do dwóch ostatnich miejsc zamieszkania, dokładne dane dotyczące zatrudnienia takich jak stanowisko, tygodniowe zarobki oraz kontakt do przełożonego, referencje zawodowe od dwóch osób oraz osobiste referencje od kolejnych dwóch niespokrewnionych osób. Słowem bariera wejścia jest dość duża. Współczuje komuś, kto przyjeżdża do Melbourne bez żadnych kontaktów i jest świeżym emigrantem bez pracy. Kiedy nasza aplikacja wygra pośród kilku innych złożonych na to mieszkanie, uda nam się podpisać umowę i szczęśliwie wprowadzić, w wynajętym mieszkaniu można jedynie mieszkać, bowiem umowa zabrania jakiejkolwiek ingerencji w lokal. Zapomnijmy więc o powbijaniu w ściany gwoździ, by porozwieszać obrazki czy przemalowaniu ścian na inny kolor. Oczywiście możliwe by to było za zgodą właściciela, ale tragicznie mogłoby to się skończyć, jeśli dokonalibyśmy jakiejkolwiek przeróbki stawiając właściciela przed faktem dokonanym.\nMy po trzech tygodniach szukania, oglądania, składania aplikacji zdecydowaliśmy się na niewielkie studio. W sumie to wzięliśmy pierwsze mieszkanie, na które nie odrzucono nam aplikacji. Mamy kuchnię, sypialnię, pokój dzienny w jednym pomieszczeniu. Na plus przemawia niewielka cena, bardzo dobry układ komunikacyjny i nienajgorsze warunki mieszkaniowe. Oczywiście jest też sporo minusów naszego obecnego lokum, ale kładąc wszystko na wadze, szalka lekko przechyla się w stronę korzyści.\nP.S. W miedzyczasie pomoglo nam bezinteresownie grono wspanialych ludzi, ktorym serdecznie dziekujemy.


Jak być miłym dla innych\nWspółczesny świat staje się coraz bardziej gwałtowny. Jeśli przed dobroci uznano za jedną z najlepszych cech osoby ludzkiej, wraz z odwagą i odwagą, dzisiaj wiodą takie ludzkie cechy jak próżność, chęć osiągnięcia sukcesu i najlepsza. Niestety, wielu zapomniało o jednej prostej prawdzie: traktuj ludzi tak, jak chcesz, aby traktowali ciebie. Zmień się na lepsze nigdy nie jest za późno. Jak być miłym dla tych wokół ciebie?\nCzęsto używamy słów, nawet nie myśląc o ich znaczeniu. Na przykład, co oznacza termin "dobroć", co to znaczy "stać się dobrym"? Życzliwość jest przede wszystkim tolerancyjnym podejściem do innych, niezależnie od ich przynależności społecznej. Synonimy słowa "dobroć" to tolerancja, ludzkość, tolerancja. Życzliwość nie jest wrodzona, jest to cecha osobowości, która rozwija się przez całe życie. Obecność tolerancji dla ludzi zależy od nastawienia człowieka do życia w ogóle. Każdy może nauczyć się być miły dla innych.\nKilka wskazówek, jak być miłym dla ludzi i całego świata:\nCzęsto wiele rzeczy wokół nas jest dla nas oczywistych, ale zawdzięczamy wszystko, co mamy. Często dla siebie. Zastanów się, co jest dobre w twoim życiu dzisiaj i dziękuję w myślach tym, którzy są ci winni. Zdolność do bycia miłym dla siebie to wspaniała sztuka.\nNaucz się poprawnie wyrażać wdzięczność, która, jak wiesz, jest manifestacją Boga na Ziemi. Traktujcie z wdzięcznością nawet dla nieznanych i zupełnie nieznanych ludzi: sprzedającego w sklepie, taksówkarza, woźnego. Oczywiście można by się spierać: "Dlaczego miałbym dziękować osobie tylko za wykonywanie powierzonej mu pracy?" Pamiętaj jednak, jak dobre słowo, wypowiedziane rano, obciąża cię pozytywną energią przez cały dzień.\nSkładaj komplementy, ponieważ są bardzo podnoszące na duchu. Nie powinieneś denerwować się drobiazgami i widzieć w ludziach tylko zła. W każdej, nawet najbardziej obrzydliwej osobie, możesz znaleźć coś dobrego.\nNie oceniaj innych ludzi. W świecie zawsze ktoś jest zły, więc po co marnować duchową siłę na tych ludzi i udowodnić coś przeciwnego?\nPytanie: "Jak być miłym dla kolegów?" Jest jednym z najważniejszych. W warunkach ciągłej rywalizacji, walki o awans na szczebel kariery bardzo trudno jest pozostać człowiekiem w pełnym tego słowa znaczeniu. Staraj się nie zrywać z siebie irytacji na kolegów i podwładnych, ponieważ oni również znajdują się w ciągłym stresie. Czasami, aby zacząć traktować kogoś lepiej, musisz go lepiej poznać. Być może dwóch na pierwszy rzut oka różnych ludzi znajdzie wspólne zainteresowania i tematy do rozmów.\nJak być miłym dla swoich bliskich?\nRelacje w rodzinie powinny opierać się przede wszystkim na wzajemnym szacunku wszystkich swoich członków. Dobry stosunek do ludzi kładziony jest od dzieciństwa. Od najmłodszych lat należy wpoić dzieciom poczucie tolerancji i tolerancji. Dziecko w młodym wieku, które przywykło patrzeć na matkę pobitą przez pijanego ojca, prawdopodobnie nie będzie traktować swojego przyszłego współmałżonka w inny sposób. O szacunku dla starszych, życzliwości i współczucia, musisz powiedzieć dziecku, zanim pójdzie do szkoły. Dzieci, troszczące się o zwierzęta, ptaki i owady, stają się bardziej przyjazne dla ludzi wokół nich. Relacje w rodzinie powinny być ufne. Nie ukrywaj przed swoimi bliskimi swoich problemów, ponieważ znalezienie wyjścia z każdej obecnej sytuacji jest o wiele łatwiejsze. Nie rozdzieraj złego nastroju na dzieciach. W razie potrzeby umieć poprosić o przebaczenie.\nNa pytanie "jak zostać miłym" może być tysiąc odpowiedzi. Każdy psycholog doda jeszcze trochę siebie. Życzliwość wobec ludzi zawsze zaczyna się od dobrego nastawienia do samego siebie. Chciałbym wierzyć, że początkowo, w człowieku, wszystko było takie samo dobre, a nie złe. I jeszcze jedna prosta prawda mówi: jeśli człowiek jest usatysfakcjonowany sobą i swoim życiem, jest szczęśliwy i uprzejmy i gotowy okazać swoją dobroć wszystkim, którzy są wokół niego. Być może, aby stać się dobrym, najpierw musisz być szczęśliwy!\nOsoba drażliwa: jak się z nim komunikować?\nNajbardziej bezsensowne uczucie, do jakiego dana osoba jest zdolna, jest obelga. Drażliwa osoba ze swoim zachowaniem próbuje udowodnić swoje znaczenie całemu światu i konkretnej osobie, nie potwierdzając tego za pomocą...


Whitney Houston była wykorzystywana seksualnie przez kuzynkę Dee Dee Warwick - Chillizet\nWhitney Houston jako dziecko była wykorzystywana seksualnie przez kuzynkę\nMagdalena Barszczak 18.05.2018\nFotografia: CHAMUSSY/SIPA/EAST NEWS\nWstrząsające informacje ujawnił brat legendarnej piosenkarki.\nNa tegorocznym festiwalu w Cannes swoją premierę miał dokument o Whitney Houston. Produkcja rzuciła nowe światło na życie słynnej piosenkarki. Okazuje się, że jako dziecko była wykorzystywana seksualnie przez kobietę.\nZobacz także: Whitney Houston, jakiej nie znaliście! Powstaje film o życiu gwiazdy. Już sam zwiastun wzrusza\nWhitney Houston była molestowana przez kuzynkę\nFilm "Whitney" wyreżyserowany został przez szkockiego reżysera Kevina Macdonalda. Z rozmów z bliskimi gwiazdy dowiadujemy się, że przeżyła koszmar. Przyrodni brat piosenkarki, były koszykarz NBA Gary Garland-Houston wyjawił, że kiedy on i Whitney byli dziećmi, padli ofiarą molestowania seksualnego przez swoją kuzynkę i amerykańską soulową artystkę Dee Dee Warwick.\nSportowiec przyznał, że kiedy to się stało, był między siódmym a dziewiątym rokiem życia. Whitney była jeszcze młodsza. Jego słowa potwierdziła asystentka Houston Mary Jones, zwana "ciotką Mary", której gwiazda miała o wszystkim opowiedzieć. Czyżby ta głęboko skrywana tajemnica była przyczyną uzależnień piosenkarki i jej tragicznej śmierci?\nByło w niej coś bardzo niepokojącego. Nigdy nie czuła się dobrze we własnej skórze. Wydawała się trochę aseksualna. Była piękną kobietą, ale nigdy nie była szczególnie seksowna. Kręciłem kilka filmów o osobach, które doświadczyły seksualnego wykorzystywania w dzieciństwie i był w nich ten pewien rodzaj dyskomfortu - mówił reżyser w "Vanity Fair".\nWhitney Houston została znaleziona martwa 11 lutego 2012 w wannie pokoju w Beverly Hilton Hotel. Miała 48 lat. Poinformowano, że gwiazda "zmarła wskutek przypadkowego utonięcia, lecz ciągłe zażywanie kokainy i problemy z sercem znacząco przyczyniły się do jej śmierci".\nZobacz także: Macaulay Culkin zmienił się nie do poznania. Aktor wygrał z nałogami, ściął włosy i wygląda bardzo dobrze\nTe gwiazdy dziś wyglądają młodziej niż dawniej\nWhitney Houston plotki o gwiazdach


Nie nic bardziej błędnego skutkiem tego, by prolongować wytrzymałość | lok\nSezon urlopowy w środku nami, lato stopniowo dobiega finiszu tani transport warszawa. Osobną pamiątką, jaka druga po wspaniale słonecznych dobach, pozostaje opalenizna. ORAZ dama niemniej lada dzień odejdzie pozostawiając po se tylko wspomnienie. Na eudajmonia są jacyś metody, by wytrzymałość opalenizny wielce przedłużyć! Korzystajże balsamy nawilżające. Opaloną strużynę należy ustawicznie sowicie namaczać. Nie na to samo toteż, żeby prolongować warszawa wytrzymałość opalenizny, tymczasem przede niecałym po to, aby odżywić cerę wysuszoną jednak słońcem. Najprawidłowiej nawiązać zaraz po opalaniu, choć gdyby w tej chwili, gdy to się powiada, po zawodach, można zacząć a aktualnie, nawet w owej właśnie chwili. Im szybciej, tym odpowiedniej! Po zabiegu karnacja zupełnego cielska staje się poprawniej ukrwiona a wygląda młodziej. Masaż istnieje odkąd jednej pory aż do dwóch. Pierwszy porażka najprzyzwoiciej wybrać się na krótszy operacja. Taki relaksujący seans jest dozwolone również zafundować swoim najbliższym w klanu, koniec wypełniać tok masażu tudzież nabyć tanie przeprowadzki warszawa aromatycznego olejki aż do masażu. Poza tym wskazane jest znać, iż balsamy, jakiego warto wyselekcjonować dla nawilżenia opalonej kulce, winnyśmy wymieniać w siebie masło kakaowe albo abstrakt spośród orzecha makaroniarskiego. Nie jest owo co prawda wymogiem nieodłącznym, jakkolwiek wskutek tym czynnikom tanie przeprowadzki warszawa cera przystosowuje nieznacznie brunatnego kruczka, co uwidocznia opaleniznę. Odżywiaj futbolówkę od czasu wewnątrz. Tęż kosmetyki nawilżające nie starczą, gdyby skóra nie osiągnięcie estetycznej mierze nawilżenia plus od momentu do środka. Ciśnij wskutek tego multum płynów, przede całkowitym wacie jednakowoż soków, stroń tudzież kawy tudzież herbie. Skreślże spośród płomiennych kąpieli. Do mycia nowo opalonej kulce zaleca się świeże ciepławe tusze, które schłodzą oraz ponadto warszawa kulę. Odradza się wszelako długie gorące kąpiele, ponieważ karnacji zachwianej za pomocą słońce może to wręcz zaszkodzić.\nNie słup a nie bajcujże spośród trunkiem. Przypuszczalnie oraz kopcenie papierosów azali podejmowanie się kolorowymi drinkami istnieje przyjemne oraz miło relaksuje, jednakże na dłuższą końcówkę istnieje wielce transport przeciwnego nie lecz w celu narządów immanentnych, niemniej także gwoli piły. Alkohol natomiast tytoń bowiem robią, że skóra mami wybladłego odcienia. Takie przebarwienia nie zdobędą nawet spośród przepiękną opalenizną! Użytkuj odpowiednią dietę. Przez wzgląd jacyś wyrobom niekalorycznym karnacja prawdopodobnie dysponować zabarwienie nawet za sprawą pełny rok kalendarzowy! Ażeby zapewnić siebie ten pokłosie, wypada przyozdobić swój powszedni przeprowadzka jadłospis o uzyski obejmującego wielgachnego. Pomnij aczkolwiek, iżby nie dokonać transgresji z ich liczbą, jako że miast ładnego król metali-brunatnego odcienia zdobędziesz lśniący oranż! Woniejące olejki oraz wschodniego zioła odprężają cielsko a nastrajają aparycja cery. Ich akcja najprzyzwoiciej odkryć na przestrzeni masażu. Aktualnie jeden operacja basta, aby zwietrzyć się podczas gdy po urlopie. Perfekcyjnie będzie stołować się dwadzieścia cztery godziny w doba lodowicę soku spośród czerwonych jednakowoż pomarańczowych warzyw czy też wyników. Wykorzystujże żeli natomiast kremów brązujących. Jeśliby na pielęgnację warszawa opalenizny istnieje w tej chwili, jak dostrzegasz po spokojnie blednącej kuli, wyraźnie w środku ociężale, nul utrupionego! Prostą opaleniznę możesz podmienić patetyczną. W miejsce niemniej jednak iść na solarium jednakowoż przekupywać się samoopalaczami, przetestujże drobne żele tudzież kremy brązujące, jakie działają podobnie gdy bronzer aż do gębie przekazują obierzynie całego truchła piękny barwa transport warszawa i opłukują się w ciągu prysznica.


Nasze materiały pobrano już 203753841 razy\nW XVIII i XIX wieku, wraz z rozwojem ustroju kapitalistycznego i pogłębianiu się związanych z nim problemów nierówności społecznej, powstał socjalizm – ideologia opozycyjna względem kapitalistycznej, dążąca do wprowadzenia powszechnej równości ludzi.\nSocjalizm jest wieloznacznym pojęciem i odnosi się zarówno do pewnego ustroju ekonomicznego, jak i społecznego. Wyróżnia się on postulatami odejścia od prywatnej własności na rzecz własności wspólnej (szczególnie środków produkcji, czyli maszyn, urządzeń, narzędzi), a także budowy społeczeństwa opartego na wspólnocie – kolektywu.\nTwórcami ideologii socjalistycznej byli tzw. socjaliści utopijni (np. C.H. de Saint-Simon, Ch. Fourier), ale podstaw teoretycznych dostarczyli przede wszystkim Marks i Engels działający w XIX wieku.\nWraz z rozwojem idei socjalistycznej powstawała także koncepcja społeczeństwa socjalistycznego (jego idea nie została jednak nigdy w pełni zrealizowana). Społeczeństwo socjalistyczne miało być docelowo taką grupą, w której panuje równomierny podział dóbr i pracy, nie ma ubóstwa, a główną motywacją działań ludzi jest altruizm. Koniecznie należy zaznaczyć także, że owo społeczeństwo było pozbawione własności prywatnej – wszystko (lub prawie wszystko) było wspólne.\nSpołeczeństwo socjalistyczne miało być także pozbawione klas społecznych, czyli zrównaniem znaczenia wszystkich ludzi (klasowość była postrzegana jako jeden z ujemnych efektów kapitalizmu, który wyraźnie różnicował ludzi pod względem posiadania dóbr materialnych).\nW doktrynie marksizmu-leninizmu społeczeństwo socjalistyczne było etapem budowy docelowego społeczeństwa komunistycznego, w którym zamiera wszechobecna walka klas, ze względu na powszechny dobrobyt wynikający z ich braku. Społeczeństwo to miało rządzić się zgodnie z zasadą: „od każdego według jego zdolności, każdemu według potrzeb”.\nJak już wspomniano, nigdy nie doszło do realizacji idealnego socjalistycznego społeczeństwa, głównie ze względu na problem zakazu własności prywatnej i utopijny charakter docelowej wizji społeczeństwa. Ideologie komunistyczne próbowały siłą urzeczywistnić model społeczeństwa socjalistycznego w krajach demokracji ludowej lub w Związku Radzieckim. Udało się to tylko w pewnej części, jednak od ponad 20 lat, większość społeczeństw socjalistycznych przeszło szybką transformację w społeczeństwa kapitalistyczne lub obecnie – raczej postindustrialne.\nPodobne wypracowania do Socjalizm - założenia. Społeczeństwo socjalistyczne - charakterystyka\nGoethe „Cierpienia młodego Wertera” - Miłość Wertera - charakterystyka uczucia romantycznego „Tylko życie poświęcone innym warte jest przeżycia” (A. Einstein) – ustosunkuj się. Rozprawka Albrecht Dürer „Czterej jeźdźcy Apokalipsy” - opis obrazu, interpretacja Monarchia patrymonialna - definicja, opis, przykłady Jacopo Bassano „Miłosierny Samarytanin” - opis, interpretacja obrazu Julian Tuwim „Kwiaty polskie” - cechy poematu dygresyjnego na przykładzie utworu\nJan Andrzej Morsztyn „Niestatek” („Prędzej kto wiatr w wór zamknie...”) - interpretacja i analiza wiersza Jurij Gagarin - biografia, życiorys Ryszard Kapuściński - obraz władzy w „Cesarzu” - charakterystyka Apokalipsa św. Jana - Motyw zagłady w „Apokalipsie” św. Jana. Opracowanie Esej o miłości - Wypracowanie na temat miłości w nawiązaniu do wybranych dzieł literackich Wojna domowa w Czadzie - przyczyny, skutki. Konflikt w Czadzie - opracowanie\nmistrzowie zakonu krzyżackiego baśnie Mazowsze historia Niemiec Tomasz z Akwinu Ten obcy wojny perskie J.K. Rowling Niemcy po II wojnie światowej umowa Zborowska zgromadzenie ludowe Romans z kontrabasem


Dodane przez Paweł Wójcik (Firma), Wtorek, 13 Marzec, 2018 09:07\nPoszukujemy pracowników z doświadczeniem na stanowisku MECHANIKA/ ELEKTROMECHANIKA samochodów ciężarowych\nPoszukujemy pracowników na stanowisko mechanika z doświadczeniem w naprawach i obsłudze samochodów ciężarowych. Osób, które są gotowe związać się z pracodawcą na dłużej.\n•\tBezpieczne warunki pracy z dostępem do sprzętu najwyższej jakości\n•\tOpiekę medyczną najwyższej jakości w grupie LUX MED\n•\tAtrakcyjny pakiet socjalny i zaplecze socjalne na wysokim poziomie\n•\tPakiety sportowe OK SYSTEM\n•\tWykształcenia zawodowego lub średniego technicznego, kierunkowego lub pokrewne\n•\tZnajomość języka angielskiego lub niemieckiego będzie dodatkowy atutem\nRodzinna firma, założona w 1967 roku. Dziś jeden z liderów branży logistycznej na arenie międzynarodowej. Obecnie zatrudnia ponad 1100 pracowników w kilku krajach Europy, z czego 380 w Polsce.\nCV z pełną klauzulą jak poniżej prosimy przesyłać na adres : @\n,, Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych zawartych w moich dokumentach aplikacyjnych dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji (zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia1997 r. o ochronie danych osobowych, t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.).\nMam świadomość, że bez mojej wyraźnej zgody dane osobowe nie będą udostępniane odbiorcom danych oraz że przysługuje mi prawo dostępu do treści danych oraz możliwość ich poprawiania. Zgody udzielam dobrowolnie.”\nJednocześnie informujemy, że Administratorem Danych jest Nijhof-Wassink\nSp. z o.o., ul. Holenderska 3, 99-300 Kutno.


K2 (nowa edycja) - Cena 71.00 PLN jest dostępna w sklepie internetowym AM76.pl oraz stacjonarnym w Warszawie\nJest to samodzielna gra. Inne produkty z tej serii K2 >>\n7.11 na 7654 głosy\n69.00 PLN 42.00 PLN\nliczba pojedynczych sztuk: 95\nSława i chwała dla tego, kto wejdzie na szczyt!\nK2 to prosta gra rodzinno-przygodowa, w której zagrywając karty spróbujemy zdobyć jeden z najniebezpieczniejszych ośmiotysięczników. Do swojej dyspozycji dostajemy zespół dwóch alpinistów, którzy będą zdobywać dla nas punkty blokując tych, którzy też będą chcieli wejść na szczyt i zagarnąć całą chwałę dla siebie. Tutaj stromy szlak, brak tlenu, oraz przeciwne zespoły będą Twoimi wrogami- ale jako doświadczony zdobywca górski poradzisz sobie z nimi bez problemu.\nK2 rozpoczynamy od wyboru strony planszy i kafelków pogodowych (łatwiejszych, bądź trudniejszych), układamy trzy odsłonięte żetony ryzyka, a każdy otrzymuje komponenty w swoim kolorze i dobiera 6 kart z przetasowanej talii. Wyprawa ruszyła. Cała gra dzieli się na 18 tur (dni), podzielonych na 5 faz. Pierwszą jest wybór 3 kart, które zagramy. Druga Faza to ryzyko. Dobieramy jeden żeton odsłonięty, a drugi odkrywamy ze stosu. Tak by zawsze były 3 widoczne. Następnie wykonujemy akcje. To tu przemieszczamy himalaistów. Każde pole ma zaznaczone ile punktów ruchu kosztuje wejście na nie i dla ilu pionków jest na nim miejsce. Za każdym razem gdy gracz wejdzie zdobędzie chorągiewkę z punktami (za wejście na pole wyżej) oznaczamy to na listewce punktowej. W tej fazie możemy rozstawić namiot i zadbać o aklimatyzację naszego alpinisty. Jest to bardzo ważne, gdyż jeśli w jakimkolwiek momencie znacznik spadnie poniżej 1, nasz himalaista padnie wyczerpany na śnieg i prawdopodobnie zamarznie. Czwartą z kolei jest faza Rozliczenia Aklimatyzacji- uwzględniamy tu wartość z pola na którym stoją nasze pionki. Na koniec przekazujemy znacznik pierwszego gracza i zmieniamy kafelki pogody. K2 zwycięża osoba z największą liczbą punktów na koniec dnia 18-stego!\nKlimatyczna wyprawa w góry dla całej rodziny. Proste zasady, ładne wydanie i przede wszystkim sporo emocji. Musimy planować, brać poprawki na pogodę i dbać o naszych himalaistów by pierwsi osiągnęli szczyt! K2 to gra polskiego autora, którą dla prawdziwych fanów górskich wspinaczek można rozszerzyć o Broad Peak! Prawdziwi entuzjaści mogą również poznać Mount Everest (grę tego samego twórcy), która również może posłużyć jako kolejne wyzwanie do K2!\nKarty - 55L Classic


Lodówki Liebherr - Ceneo.pl\nLiebherr DNHml 43X13 Comfort\nLIEBHERR CBNef 5715 Comfort BLUPerformance\nLiebherr DN 48X13 Comfort\nLiebherr CBNPes 5758 Premium BLUPerformance - opinie\nOpinia od Rafał 5,00 5,00 2019-01-22\nNa początku grudnia ubiegłego roku moja 12sto letnia lodówka wyzionęła ducha. Nie wdając się w szczegóły, koszt naprawy przekraczał by wartość tejże chłodziarko-zamrażarki. Postanowiłem więc postarać się o nowe urządzenie. Ponieważ nie jestem biegły w temacie zwykłem w takich sytuacjach poznać trendy i opinie panujące na rynku przed podjęciem decyzji. Swoje pierwsze kroki skierowałem do sklepów handlujących dużym AGD. W dziale z „chłodziarkami” początkowo pobieżnie oglądnąłem kilka urządzeń wśród których po za sprzętem kilku znanych koreańskich oraz niemieckich producentów dostrzegłem...\nLiebherr SBSes 7165 PremiumPlus - opinie\nOpinia od Użytkownik Ceneo 5,00 5,00 2013-07-25\nJest wspaniała! Polecona przez znajomych. Szczególnie dobra dla licznej rodziny, miejsca nie brakuje :-) Kupiona ze względu na pojemność, wszechstronność no i tą rewelacyjną część na wino - idealnie schładza. Szuflady na owoce i warzywa są trzy-trzeba ogarnąć jaka ustawiać w nich temperaturę i wtedy sprawdza się idealnie, długo przechowuje jedzenie. Poza tym jest także kostkarka którą trzeba podłączyć i wtedy produkuje kostki lodu sama. Ogólnie rzecz biorąc - solidna marka więc jesteśmy zadowoleni z tego zakupu, warto włożyć pieniądze mając pewność że będzie się zadowolonym.\nLIEBHERR DNml 48X13 Comfort - opinie\nOpinia od pjot 4,00 4,00 2017-05-15\nZdecydowałem się na tą firmę, gdyż mówią ,że jest godna zaufania, a na ten konkretny model , bo jest to nowy model na rok 2017 i cena była naprawdę promocyjna: 2000zł za dwumetrowy nofrost, dwie gwiazki klasy energetycznej to ok. Zacznę od minusów: tak wysoka lodówka i tylko 4 półki i 3 balkoniki? Więc od szklarza półka szklana za 20zł i balkonik za 33zł i jest ful wypas- teraz rozkład miejsca jest optymalny, choć możliwości przestawiania półek są mocno ograniczone przez zbyt małą ilość prowadnic. Ale jak ktoś ma b. wysokie gary też da radę. Przestawienie kierunku otwierania drzwi jest...\njak najbardziej jestem na tak, jest to idealna lodówka dla licznej rodziny, bez problemu można w niej zmieścić wszystko, co jest bardzo wygodne, ale także praktyczne, bo np. obiad na dzień następny można umieścić w niej w garnku, wcześniej musiałam przekładać do pojemników, które mieściły się do lodówki, poza tym urządzenie jest jak na swój rozmiar ciche, a także proste w obsłudze, na początku miałam trochę problemów z kostkarką, ale okazało się, że to akurat była moja wina, z zewnątrz lodówka prezentuje się ekstra\nOpinia od qwerty 3,50 3,50 2017-10-13\nOgólnie lodówka bardzo przyzwoita, gdyby nie głośność pracy - agregat włącza się co kilka minut i niestety nie należy do najcichszych. Przez co z jednej strony chciałbym, zeby się jak najszybciej zepsuła, zebym mógł ją wywalić - z drugiej jednak strony trochę zmarnowane pieniądze :( Ogólnie jeżeli ktoś szuka dobrej lodówki do miejsca gdzie nie spędza większości czasu to polecam, hałas niestety jest irytujący. Lodówka zdecydowanie głośniejsza niż moja stara 20 letnia. Poza tym nie mam zastrzeżeń.\nPolecane Akcesoria do odkurzaczy karcher Szczotka prostująca Lg 29um67 Masa Lodówka tanio


Archiwa: MAX FACTOR | Beautytester\nKolekcja 4 czerwonych pomadek inspirowana ulubionym odcieniem Marilyn Monroe – Ruby Red. Dzięki zastosowaniu półtonów pomarańczowych, niebieskich i fioletowych, poszczególne pomadki współgrają z danym kolorem skóry. Marilyn Sunset Red odpowiada ciepłej karnacji, Marilyn Berry chłodnej, Sunset Red współgra z oliwkową skórą, a Marilyn Cabernet to odcień harmonizujący z ciemnym kolorytem. Pomadki pachną cytrusami i wanilią, a w formule […]\nMaskara Max Factor False Lash Epic to przełomowa innowacja ze nową rewolucyjną szczoteczką. W Złotej Erze Kina Max Factor wprowdzał rewolucyjne produkty dla bohaterów srebrnego ekranu. W 2016 marka wprowa[...]\nMaskara Max Factor False Lash Epic to przełomowa innowacja ze nową rewolucyjną szczoteczką. W Złotej Erze Kina Max Factor wprowadzał rewolucyjne produkty dla bohaterów srebrnego ekranu. W 2016 marka wprow[...]\nNatychmiastowe i długotrwałe rezultaty – formuła 2w1 zapewnia nieskazitelną cerę i chroni cerę przed promieniowaniem UV (SPF 15), które odpowiada za starzenie się skóry. Dla kobiet dojrzałych, które[...]\nPefekcyjnie wygładza, ujednolica koloryt. Mimo że ma dość gęstą kremową konsystencję, w kontakcie ze skórą zmienia się w płynny, puszysty fluid. Dzięki temu dokładnie pokrywa nierówności, skóra [...]\nMax Factor proponuje nowe cienie Smoky Eye Drama Kit w sześciu odcieniach: od kolorów ziemi, przez brązy, szarości aż po odcienie złota. Wypiekana formuła zwiększa intensywaność połysku, a same cienie[...]\nNajnowsza maskara Max Factor Voluptuous False Lash Effect, z szczoteczką nowej generacji Lash Uplift Brush, błyskawicznie unosi rzęsy, sprawia, że wyglądają na bardziej gęste. Szczoteczka Lash Uplift Brus[...]\nPodkład Max Factor Skin Luminizer zawiera innowacyjną formułę złożoną ze składników pielęgnujących oraz delikatnie rozświetlających drobinek, które zapewniają skórze promienny wygląd. Perłowe p[...]\nFacefinity All Day Flawless 3 – in – 1 Foundation Mac Factor to wyjątkowy kosmetyk, którego specjalna, potrójna formuła pozwala na zachowanie perfekcyjnej cery przez cały dzień. Jest to płynny[...]\nTusz do rzęs Max Factor False Lash Effect Waterproof to tusz dający efekt sztucznych rzęs, pogrubiający i wydłużający, z innowacyjną szczoteczką zawierającą 50% więcej włosków. Tusz nadaje rzęsom [...]\nMax Factor Volumising Mascara – pogrubiający tusz do rzęs z serii Xperience, w charakterystycznym dla tej serii, czarnym opakowaniu z dużą zieloną literą X. Tusz posiada plastikową szczoteczkę, uł[...]\nPodkład Max Factor Xperience, Weightless Foundation nadaje skórze perfekcyjną gładkość. Unikalne zastosowanie elastomerów i naturalnego ekstraktu z jojoba zapewnia uczucie delikatności i jedwabistej lekk[...]\nFalse Lash Effect Max Factor to tusz dający efekt sztucznych rzęs, pogrubiający i wydłużający, z innowacyjną szczoteczką zawierającą 50% więcej włosków. Tusz nadaje rzęsom wygląd rzęs doklejanych[...]\nTusz posiada Max Factor Masterpiece MAX szczoteczkę Volume iFX, która podkreśla i rozdziela każdą rzęsę wydłużając ją i pogrubiając. Dodaje nawet do 400% więcej objętości w porównaniu z rzęsami [...]\nTransparentny puder sypki Max Factor Loose Powder w praktycznym zakręcanym opakowaniu. Dzięki delikatnej konsystencji zapewnia naturalny efekt matowej, jedwabiście gładkiej skóry.Cena: 50 zł\nKiedy Max Factor wprowadził na rynek Creme Puff w 1953 roku, nikt nie mógł przewidzieć, że ten łatwy w stosowaniu, nieskomplikowany produkt będzie kosmetycznym bestselerem przez niemal 50 lat! Niezwykłe [...]\nPodkład korygujący w sztyfcie Max Factor Panstik jest obecny na rynku od 1947 roku. Co 10 sekund ktoś kupuje właśnie ten podkład w sztyfcie. Dlatego, że gwarantuje półmatowe wykończenie makijażu, mask[...]\nMax Factor Facefinity Compact Foundation to podkład w kompakcie ze specjalnym systemem Permawear został tak zaprojektowany, aby pozostawał na skórze cały dzień. Jest trwały, odporny na dotyk i wysokie tem[...]\nMax Factor Lasting Performance Make – Up to podkład o przedłużonej trwałości. Nie ściera się przez cały dzień i nie brudzi ubrań. Dobrze kryje, ale ma dość lekką formułę. Nadaje się do cer [...]\nMax Factor Bronzing Powder to uniwersalny puder brązujący, zawierający pigmenty odbijające światło i rozświetlające skórę. Nadaje jej złocisty koloryt, doskonale podkreśla letnią opaleniznę. Puder [...]\n2000 Calorie w nowej wersji ze szczoteczką w kształcie łuku, która pozwala lepiej wymodelować rzęsy. 2000 Calorie Curved Brush to tusz intensywnie pogrubiający i zagęszczający rzęsy, a dzięki nowej sz[...]\n2000 Calorie Mascara to super pogrubiający tusz, dzięki któremu rzęsy stają się widocznie grubsze o około 300%. 2000 Calorie zawiera film wzmacniający, którego składniki (specjalnie dobrane polimery) o[...]


Tygiel Berbera Alego - Splot\nStrona główna » Artykuły » Varia » Tygiel Berbera Alego\nAle ja się nie nadaję, nie, nie bardzo. Przyjechałem w delegację z urzędu państwowego do europejskiej centrali, i oto, co robię. Siedzę na plaży w garniturze, z krawatem w kieszeni, i piję tinto de verano z plastykowej butelki. Palę papierosy i gapię się w morze. Jest już ciemno, noc tak wytrwale podsączała i podsączała błękitne sklepienie, aż nasączyła. Nie mogę zdecydować, co jest ciemniejsze – niebo czy morze. Na morzu – wesołe punkciki świateł jachtów, promów, statków. Czasem jakaś syrena zawyje. To Morze Śródziemne, tu się dzieje. Dzieje się, i to nie od wczoraj. To tutaj, do Alicante, przypływają promy, które zwożą do Europy imigrantów. Stoją na dziobie albo raczej siedzą na pokładzie, siedzą w kucki, nagie stopy w japonkach i klapkach, chińskie i bangladeskie podkoszulki, nie wiem – plecaki? Czy może jednak worki? Dżinsy albo może krótkie spodnie.\nZa mną – Alicante. Spiętrzone, gęste, huczące tym śródziemnomorskim hukiem, na który składa się warkot samochodów, skuterów, jazgotliwy gwar hiszpańszczyzny i eksplodujące gdzieniegdzie granaty angielskiego, niemieckiego i języków słowiańskich. Świateł w Alicante jest pełno, ale te światła nie oświetlają, a jedynie rozmiatają odrobinę mrok, tyle tylko, by pozostawić odrobinę tajemniczości, bez której trudno wyobrazić sobie Hiszpanię, i ci, którzy wkręcają żarówki, chyba to wiedzą. Bo co by to było, gdyby tak zobaczyć hiszpańską noc w pełnym świetle.\nNa kolanach trzymam książkę. Powinienem być na bankiecie, na który wszyscy pobiegli, wszyscy eurourzędnicy. Zerwałem się. Uciekłem, najnormalniej w świecie. Nie nadaję się, przyjechałem i uciekłem. Siedziałem wcześniej na obradach, byłem zupełnie wyłączony. Nieobecny. Tłumacze na Cztery Podstawowe Języki Unijne dwoili się i troili i nic. Na niczym nie mogłem się skoncentrować. Tłumacz w pocie czoła tłumaczył przemówienie Luksemburczyka na angielski, a ja z nudów naciskałem guzik i – pstryk! – Już słyszałem tłumacza francuskiego. Tłumacz francuski też się pocił, bo Luksemburczyk strasznie krzyczał i bardzo szybko gadał, a ja – pstryk! – I przełączałem na tłumacza niemieckiego, który akurat odpoczywał, bo Luksemburczyk mówił właśnie po niemiecku. Za szkłem kabiny widziałem łysą czaszkę tłumacza, na której sperliły się te wszystkie wody mineralne niegazowane, którymi tłumacze zwilżali gardła tak ochoczo, że w naszych słuchawkach raz po raz rozlegał się szybki gulgot. Ocierał głowę chusteczką. Okulary nosił w złotych, eleganckich oprawkach. – Pstryk – i mamy tłumaczenie na włoski. Włoski tłumacz z kolei był bardzo wyluzowany i nawijał, jakby makaron na widelec nakręcał – szybko, luźno, z lekkim nawet – jak pomyślałem – mlaskiem, ze ślurpnięciem, z apetytem jakby, jakby ślimaki ze skorupy wysysał. Siedział rozparty w fotelu, bezwiednie bawił się długopisem i gadał bez przerwy, jakby wyłącznie do tego był stworzony. Moja szefowa, kierowniczka polskiej delegacji – czarno spiętrzona na głowie stara postpeerelowska raszpla, wytapetowana i obwieszona niedrogimi świecidełkami, miała na uszach słuchawki z angielskim tłumaczeniem, ale nawet nie próbowała zrozumieć, o co chodzi. Rysowała unijnym długopisem na unijnym papierze unijne gwiazdki. Rozejrzałem się wokół. Portugalczyk pisał esemesa, Rumun dłubał w uchu. Stary Węgier bazgrał po unijnej mapie na jakimś wspólnotowym folderze. Powiększał, z przygryzionym językiem, Węgry o Słowację, o solidny kawał Serbii i Rumunii, o kawałek Ukrainy i połowę Chorwacji. Przyjrzał się krytycznie swemu dziełu, po czym połączył Wielkie Węgry z Polską, zamalowując oba kraje długopisem. Uniósł głowę i poszukał wzrokiem na stole tabliczki z napisem „Polska”. Napotkał moje spojrzenie, zawstydził się, spuścił oczy. Na mapę nasunął segregator.\nPo obradach, na których nowe kraje członkowskie ostrożnie, nieufnie milczały, a stare kraje członkowskie demonstracyjnie zabierały głos (choć głównie po to, żeby w ogóle cokolwiek powiedzieć), wszyscy wyszli na taras. Austriacy o bardzo słowiańskich twarzach rozmawiali z Niemcami, znudzeni Francuzi sprawdzali w komórkach samoloty do Paryża, a eksdemoludy, stara erwupegowska gwardia, zbiła się w jeden rozgdakany kłąb i rozmawiała po rosyjsku. Polska raszpla bardzo przypominała raszplę z Rumunii, to samo czarne spiętrzenie na głowie, te same świecidełka, podobna kreacja, i chyba nie lubiły się nie od dzisiaj.\nIch antypatia mogła sięgać dawnych, dobrych czasów, gdy na spotkania nie jeździło się do Alicante, a do Sofii czy Budapesztu, i było jakoś bardziej luźno, swojsko, a na pewno taniej.\nMłodzi eksdemoludowcy jednak rozleźli się po całym tarasie, próbując nawiązać kontakt to z Francuzem, to z Hiszpanem, to z Brytyjczykiem, to z Duńczykiem. Starounijni byli bardzo mili i cierpliwi: wszystko tłumaczyli, grzecznie i uważnie słuchali, poprawiali błędy gramatyczne w angielskim.\nPrzez taras przeszedł hyr, że towarzystwo zbiera się w jednej z alikanckich restauracji o godzinie dziewiętnastej. Dowiedziałem się dokładnie w której, żeby przypadkiem tam niechcący nie zawędrować, i zerwałem się z tarasu.\nI oto jestem na plaży, oto siedzę, okradziony, i chce mi się śmiać, chce mi się wyć ze śmiechu. Tak, okradziony, już o tym opowiadam, chwila. Momencik. Już, już.\nWyszedłem z siedziby unijnego urzędu – a położony jest urząd za miastem, dość dziwacznie zresztą jest położony – na typowo południowohiszpańskiej pustyni, i wygląda jak supertajna baza jakiegoś szalonego naukowca. Musiałem zdrowo się nabiedzić, żeby dotrzeć do drogi. Nie chciałem schodzić do niej urzędową szosą, bo byłbym wtedy na widoku wszystkich tych zgromadzonych na tarasie eurourzędników. Nie chciałem wyglądać jak zabłąkana owieczka, na którą z potępieniem (i frappé w dłoniach) gapi się całe stado.\nDlatego poszedłem czymś, co wydawało mi się skrótem. Poluzowałem krawat i szedłem, wzbijając eleganckimi, lakierowanymi półbutami żółty pył, który na tych lakierowanych, eleganckich półbutach mi osiadał. Po jakimś czasie skończyły się nawet kępy suchej trawy, a najbezczelniej w świecie zaczęły kaktusy. Gdyby nie to, że przed sobą widziałem białe Alicante, jak jakiś średniowieczny zamek, którego mury ktoś pobielił wapnem, a z prawej strony migotało morze, miałbym wrażenie, że jestem filmowym bohaterem rzuconym na arizońską pustynię. Spocony facet w czarnym garniturze, w białej koszuli, z naramienną, elegancką torbą wypełnioną unijnymi dokumentami i gadżetami, z wywieszonym językiem brnie przez pustynię. Krawat ma poluzowany, a utrefione żelem włosy pokrywa pustynny kurz.\nKurz lepi się do potu na czole, policzkach, szyi; ocierany rękawem marynarki rozmazuje się, wcieram go niechcący w oczy, łykam, krztuszę się. Słońce nie piecze, a pali, spala, wydaje mi się, że wdycham żar, że wdycham żar w płuca, jak wdychały go palone na stosie czarownice, że mi ten żar wypala wnętrzności, że ścina białka oczu, że mózg mi paruje, że mózg mi puchnie, naciska na gałki oczne, które przestają widzieć, czarne i czerwone, czarno-czerwone plamy przed oczami, anarchistyczne kolory, świat rozbłyska czernią, by zaraz potem sczerwienieć, pod kopułą czaszki rozbrzmiewają – nie wiadomo, skąd się biorące – dziarskie, marszowe melodie, im mocniej mi pod czaszką gra, tym bardziej ciało ma ochotę upaść, leżeć i spokojnie, z ulgą, zamienić się w owiewany pustynnym piaskiem szkielet, roześmianą czaszkę, wręgi żeber, kręgosłup ułożony pieczołowicie kręg za kręgiem, lecz nagle – jak fatamorganę – drżący w powietrzu – widzę przystanek autobusowy przy drodze.\nDzięki wam, Bogowie, jeśli jesteście, dzięki wam, Ojcowie Założyciele, nie wiem, Królowie Katoliccy, Hiszpańskie Bomby w Andaluzyjej, ktokolwiek, dzięki.\nSiadam na przystanku, pustym, dokoła tylko kaktusy i obojętne, żółtobrązowe kamienie, i nitka asfaltu, jakby długi, czarny dywan rozłożony bezpośrednio na pustyni, i ciężko, sucho, oddycham, a za każdym oddechem z moich płuc wydobywa się obłoczek pustynnego pyłu. Pić mi się chce jak jasna cholera, ssę język, choć wysuszony jest na wiór. Po pięciu minutach podjeżdża autobus. Kupuję za półtora euro bilet u kierowcy i czuję na sobie zdumione spojrzenia pasażerów.\nJestem cały rozchełstany, sztywny i żółty od piachu i kurzu, włosy mam przyprószone i rozczochrane. I do tego na piersi wielki identyfikator europejskiego urzędu, który zapomniałem zdjąć. Odpiąłem go i schowałem go do kieszeni. Wyszczerzyłem się, wyszczerzyłem zęby i przejechałem po nich językiem. Został na nim piasek.\nCztery przystanki dalej wysiadłem i wtoczyłem się do narożnego markeciku. Zdjąłem z półki półtoralitrową wodę mineralną i wlałem ją w siebie prawie całą, dłonią dając uspokajające znaki sprzedawcy, że spoko, że zaraz zapłacę, nie ucieknę.\nSprzedawca – stary Arab przypominający Omara Sharifa – śmiał się jednak tylko zza lady. Towarzyszył mu, siedząc sobie na niewielkim taboreciku, malutki, czarniawy facecik, którego wygląd tak dziwnie czynił mózgowi, że automatycznie pojawiał się w nim wizerunek Sancho Pansy.\nSancho pociągał sobie piwko z flaszeczki. Patrzył na świat wielkimi oczyma niespokojnego dziecka. Usta jego, wiecznie chyba ułożone w literę „O”, przypominały usta lalki z sex-shopu.\nGdy wyjmując portfel z kieszeni, podszedłem do lady, zobaczyłem też około pięćdziesięcioletnią kobietę, która siedziała sobie spokojniutko na podłodze, i z tej perspektywy sobie na mnie spozierała. Paliła papierosa i popijała z buteleczki rum z colą. Jej włosy, mimo że spięte z tyłu, miały naturalną tendencję do wiedźmowatego rozczochrania i najwidoczniej nic nie dawało się z tym zrobić.\nArab za ladą był lekko dziabnięty. Obok kasy stała w trzech czwartych już opróżniona buteleczka kawowego likieru. Arab uśmiechał się słodko i szeroko. Spytał, czy przybywam z daleka. Tak, tak właśnie spytał, patrząc na moje pokryte pyłem buty, brudną już białą koszulę i zakurzone włosy, które pozostawiały za sobą sepiowy obłoczek, zupełnie, jakby się paliły.\nArab, jak się zaraz okazało, to nie był żaden Arab, ale jak mówił – Berber. To było ważne. Miał na imię Ali. Był z Maroka. Poczęstował mnie orzechowym likierem. Nie odmówiłem. Kobieta uśmiechnęła się do mnie. I ja się uśmiechnąłem. Sancho spoglądał spod różnokolorowych flaszek ze zdziwieniem i niepokojem.\nZaczęliśmy sobie z Berberem Alim gaworzyć. Najpierw, że pogoda całkiem, całkiem. Że spoko. Potem, że kryzys. Że imigrantom niełatwo. Że nigdy nie było łatwo, ale teraz wyjątkowo niełatwo. Tutaj przytaknęli wszyscy siedzący za ladą. I Sancho Pansa, i kobieta.\n– Ajajaj – powiedział nawet Sancho. W kobiecie widać było głównie uśmiech. I oczy – jedno niebieskie, drugie zielone.\nPóźniej przeszło na rzeczy śmieszne i wesołe. Ali śmiał się z Niemców i udatnie ich naśladował. Sancho klaskał w dłonie, kobieta nadal tylko się uśmiechała. Zadźwięczał dzwoneczek nad drzwiami. Wszedł wysoki, śniady koleś o aparycji koszykarza. Przywitał się z Alim jak ze starym kumplem, z Sancho Pansą wykonał jakieś skomplikowane przybijanie piątki. Kobiecie z szacunkiem się ukłonił. Ali mnie przedstawił, dowiedziałem się, że koszykarz jest Kolumbijczykiem i przyszedł do Alego po radę.\nTak, Ali był guru lokalnej imigranckiej społeczności, a jego sklepik – tej społeczności punktem zbornym. Kolumbijczyk szybko wypił colę, Ali – jak spowiednik dający rozgrzeszenie – poszeptał mu coś na boku, po czym Kolumbijczyk – machając na pożegnanie i błyszcząc nam wszystkim białymi zębami – wybiegł ze sklepiku, pozostał po nim w środku dźwięk dzwoneczka.\nPóźniej Ali pokazał swój zeszycik, w którym rysował podobizny proroka Mahometa. Prorok Mahomet przypominał na obrazkach Chrystusa, tyle że w turbanie. Spytałem, czy to nie jest herezja i świętokradztwo. Odpowiedział, że według ekstremistów pewnie jest, ale on chce zbliżać islam ogólnie do człowieka, a szczególnie do cywilizacji zachodniej. Tłumaczył, że nie mamy do czynienia z wojną kultur, a z wojną barbarzyństwa z postępem, i z wielkiej półki, na której poustawiane miał wszystkie alkohole świata, ściągnął kolejną flaszeczkę likieru.\n– Jesteś islamskim herezjarchą – powiedziałem z uznaniem.\n– E tam – powiedział. – Ja tylko chcę, żeby globalizacja naprawdę zaistniała. Żebyśmy się do siebie zbliżali, mój przyjacielu. A ja wiem – wycelował we mnie palec przypominający obgryzioną marchewkę – ja zdaję sobie sprawę, że to cywilizacja Zachodu jest najlepsza. A czemu? A temu, że to do niej wszyscy uciekają. A nie na odwrót. I ja wiem, ja wiem – przemawiał Ali, a Sancho słuchał tego z przejęciem i wytrzeszczem – że to my musimy dostosować się do Zachodu, a nie Zachód do nas. Bo gdyby to Zachód miał dostosować się do nas, to jednego dnia by się okazało, że do dupyśmy wyemigrowali, a nie na Zachód.\nSancho zamknął na chwilę usta, ale tylko na chwilę.\n– I to mówisz tym wszystkim ludziom, którzy do ciebie przychodzą? – spytałem.\n– Mówię – odparł Ali. – Sam jestem imigrantem – podjął po chwili, jak gdyby nigdy nic zapalając za ladą papierosa. – Jestem tu już od dawna, od bardzo dawna. Dorobiłem się sklepu, żony, rodziny, statusu społecznego. Ale doskonale wiem, jak to jest, gdy przyjeżdża się do obcego kraju. Jak ty.\n– Ja nie – odpowiedziałem stanowczo. – Ja przyjechałem, ale, no... Nie do pracy.\n– Nie do pracy? – Popatrzył na mój przykurzony garnitur i teczkę.\n– To znaczy niby do pracy, ale to co innego – uciąłem i zacząłem oglądać stojącą na stojaku puszkę, na której napisane było „tinto de verano”.\nAli dowodził, odpalając camela od camela, że tak naprawdę po obu stronach Gibraltaru mieszka jeden naród. Wyciągnął spod lady wygnieciony artykuł z „El Pais”, w którym udowodniano, że mieszkańcy Północnej Afryki i Półwyspu Iberyjskiego mają tę samą haplogrupę krwi. – To dlatego, że Hiszpania przez 800 lat była mauretańska – mówił. – Ale nie tylko, jeszcze w czasach przedhistorycznych ten rejon zamieszkiwali ci sami ludzie. Jestem niby imigrantem, ale w gruncie rzeczy jestem u siebie. I dlatego ja też czuję się dziedzicem nie tylko kraju, z którego pochodzę, dziedzicem Maroka i islamu – mówił z jakimś dziwnym smutkiem – ale też Hiszpanii, chrześcijaństwa, Europy. Tak, tak.\nNie chciało mi się od Alego wychodzić, dobrze się u Alego czułem, lecz Alicante czekało. Kupiłem kilka puszek tinto de verano, papierosy kupiłem i się pożegnałem. Kobieta, która do tej pory nie odezwała się ani słowem, odprowadziła mnie do drzwi uśmiechem i zielono-niebieskim wzrokiem. Sancho wykonał ruch szczęką, jakby chciał zamknąć usta, ale ostatecznie się nie zdecydował. Do sklepu władowała się, wprawiając dzwoneczek w nerwowe podrygi, jakaś afrykańska rodzina w tradycyjnych, kolorowych ciuchach. Wpadli Alemu w ramiona, dzieciaki od razu rozbiegły się po sklepie. Gruba Afrykanka szybką, lecz połamaną hiszpańszczyzną, zaczęła wyłuszczać mu jakiś problem, jej wysoki mąż stał za nią i smutno kiwał głową w kolorowym toczku. Ali słuchał uważnie, nalewając sobie do plastykowego kubka kawowego likieru.\nZabrałem swoje tinto de verano, wsadziłem puszki do teczki i – machając Alemu na pożegnanie – wyszedłem ze sklepu.\nHalfway Festival Myślenie wzrokowe Evorevo Marta w Nicei Żyj i pozwól żyć Drive Angry 3D „Wildling“ Fuka Lata Radiowy Teatr Piosenki Daniel Gutowski Parafrazy Inga Iwasiów Bartłomiej Adler Pina Dylan Dog ZAZ Colours of Ostrava 2013 Manuela Gretkowska Long Distance Operators Fundacja Twarda Sztuka


Patrycja Markowska ma grzywkę! | Viva.pl\nPatrycja Markowska ma grzywkę!\nMarta Cieplak • 11 czerwca 2021 13:30\nPatrycja Markowska to jedna z najpopularniejszych polskich wokalistek, prywatnie córka wokalisty legendarnego Perfectu – Grzegorza Markowskiego. Artystka znana jest nie tylko ze swoich dokonań muzycznych, ale także spójnego wizerunku, który dość rzadko zmienia. Od lat nosi ubrania w rockowym stylu, a włosy zawsze w blond kolorze i delikatnie falowane. Teraz jednak zdecydowała się na radykalną zmianę i obcięła grzywkę. Jak teraz wygląda?\nZobacz także: Patrycja Markowska pokazała zdjęcie z dzieciństwa! Co za fryzura!\nPatrycja Markowska z grzywką!\nOkazuje się, że decyzja o obcięciu grzywki była zupełnie spontaniczna, a takie bywają najlepsze! I nowa fryzura wokalistki jest teraz najlepszym przykładem. Autorem metamorfozy jest znany stylista fryzur, Łukasz Urbański, który „wirtualnie” zmieniał już kolory i długości włosów większości polskich gwiazd. Tym razem działał na żywo i efekty są zjawiskowe!\nZobacz także: Michał Szpak obciął na krótko swoje zjawiskowe włosy?\nAby osiągnąć taki efekt przydadzą się dobre kosmetyki do włosów:\nCo ciekawe kilka ruchów nożyczkami sprawiło, że Patrycja Markowska wygląda o 10 lat młodziej! A do tego bardzo, bardzo sexy! Fani też są zachwyceni i nie mogą się napatrzeć:\nWow😍po prostu wow!!!🔥 kocham Patrycję w takim wydaniu❤\nNo powiem Ci, obłęd ❤\nWoooww😍totalny sztos! Przepięknie Patrycja wygląda🥰\nZobacz także: Trendy wiosna 2021: krótka grzywka baby bangs, która wyszczupli twarz!\nA Wam jak się podoba? Wolicie Patrycję z grzywką czy jednak bez?\nTAGI #fryzury gwiazd #Patrycja Markowska #metamorfozy gwiazd #uroda 2021


Dlaczego na Katalończyków mówi się „Los Polacos„? | Apartamenty-hiszpania.pl\nWiadomo nie od dziś, że Katalończycy nazywani są w Hiszpanii Polakami, czyli „Los Polacos„ . Dlaczego? Otóż problem polega na tym, że nikt nie wie skąd to się wzięło i dlaczego tak się ich nazywa. Okazuje się, iż teorii na ten temat jest wiele.\nJedni tłumaczą to podobną historią i sięgają do czasów II wojny światowej, okupacji. Inne wyjaśnienia są jeszcze ciekawsze i bardziej wyszukane. Katalończycy wspominają na przykład, że Katalonia, tak jak Polska ma ‘Czarną Matkę Boską’. Trudno uwierzyć, że przedmiot kultu mógłby wpłynąć na zakorzenienie się w takim stopniu tego przydomku, niemniej jednak także trudno uwierzyć w popularność Radia Maryja w Polsce.\nNajbardziej dominującą teorią jest teoria językowa:\n‘Wybrali sobie najdziwniejszy, którego nie rozumieją i nas też nie rozumieją’. Czy jednak kataloński i hiszpański różnią się tak bardzo jak polski i hiszpański?\nPodobno Polacy mają wiele wspólnych cech z Katalończykami – niestety przede wszystkim są to cechy negatywne: skąpstwo, zamkniętość, a także brak ‘hiszpańskiej namiętności’. Swego czasu selekcjoner polskich piłkarzy ręcznych Bogdan Wenta, przy okazji meczu z Hiszpanią powiedział: “Katalończyków nazywają w Hiszpanii ‘Polacos’. Wzięło się to stąd, że są – oględnie mówiąc – oszczędni. U nas mówi się tak na Krakusów, tak mówimy o Szkotach, a oni oszczędnych Katalończyków nazywają ‚Polacos.’\nJednym z ciekawych zjawisk jest to, że pomimo iż przezwisko to było czymś pejoratywnym, większość Rodaków Pique z dumą mówi o tym, że reszta Hiszpanii ich tak nazywa. Co więcej, można usłyszeć wypowiedzi, że ‘zaszczytem jest być nazywanym Polakiem’, ‘zdecydowanie lepiej być Polakiem niż Hiszpanem’. Ile ludzi, tyle historii, a która z nich jest prawdziwa możemy się tylko domyślać.


Gamingowe słuchawki za 1000 zł od Sennheiser! | VideoTesty.pl\nGamingowe nowości od znanego producenta\nNowy produkt Sennheiser to headset dla graczy - Sennheiser GSP 500. Producent zastosował otwartą konstrukcję modelu, co ma zaprocentować w realistycznym i naturalnym odsłuchu audio. Co więcej, zastosowano również ulepszony system autorskich przetworników. Nowe technologie pozwolą na uzyskanie klarownego i głębokiego brzmienia, co ożywi grę.\nW celu zapewnienia maksymalnego komfortu, Sennheiser zastosował 2-osiowy system metalowych zawiasów muszli, które w połączeniu z regulowanym naciskiem pałąka tworzą idealnie warunki do długich sesji przy grze. Konstrukcja słuchawek pozwala na płynny obrót muszli oraz dopasowanie do każdego typu twarzy. Ergonomiczny kształt poduszek, odzwierciedlający kształt ucha, ma natomiast polepszyć oddychanie.\nNa obudowie urządzenia znajduje się komplet potrzebnych graczowi przycisków, co zdecydowanie usprawni kontrolę nad rozgrywką. Co więcej, GSP 500 posiadają mikrofon z redukcją szumów. Ma on zapewnić krystalicznie czystą komunikację w drużynie graczy. Czy tak będzie? Testy pokażą, z doświadczenia wiem, że mikrofony w słuchawkach wypadają kiepsko. Duży plus za system wyciszenia mikrofonu - wystarczy podnieść ramię wysięgnika do góry - i pokrętło regulacji głośności.\nHeadset Sennheiser GSP 500 będzie kompatybilny z komputerami PC, Mac oraz urządzeniami z wejściem jack 3,5 mm. Można z powodzeniem korzystać z nich również do grania mobilnego. Pojawią się w sprzedaży na początku trzeciego kwartału br. Cena - 949 zł. Tanio nie jest, ale za jakość trzeba zapłacić.


Klawiatura i Myszka Bezprzewodowa Zestaw USB Slim / Akcesoria do Komputerów i Laptopów / Zenwire.eu\n» KLAWIATURA I MYSZKA BEZPRZEWODOWA ZESTAW USB SLIM\nKod produktu: 1015076095\nMYSZ + KLAWIATURA BEZPRZEWODOWA ZESTAW + odbiornik USB\n✅ Uniwersalny zestaw mysz i klawiatura bezprzewodowa doskonale się sprawdzi w każdych warunkach. Kształt w wersji SLIM posiada niewielkie rozmiary przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego komfortu użytkowania. Taka konstrukcja zapewnia niezwykłą estetykę oraz łatwość w przenoszeniu. Minimalistyczny design sprawia, że klawiatura i mysz nie tylko doskonale się sprawują w codziennym użytkowaniu ale również mają wysokie właściwości estetyczne.\n✅ Szeroka kompatybilność, używaj zestawu bez obaw:\nWindows XP, 7, 8, 8.1, Windows 10\nApple IOS (kompatybilna z Macbookami Air oraz Pro oraz iMac)\nZestaw działa z telewizorami SMART TV oraz innymi urządzeniami typu MiBox\nDziała z konsolami Xbox oraz Playstation\nUniwersalny odbiornik nano USB kompatybilny zarówno z USB 2.0 jak i 3.0. Jeden odbiornik zapewnia jednoczesne połączenie klawiatury i myszki ,dzięki czemu w laptopie potrzebne jest tylko jedno wejście USB.\n✅ Do wyboru dwie wersje kolorystyczne:\nCZARNA (Obsidian Black)\nSREBRNA (Pearl Silver)\nPamiętaj o podaniu koloru w trakcie składania zamówienia, w przeciwnym wypadku zostanie wysłany kolor losowy.\n✅ KLAWIATURA - kluczowe zalety:\nKompaktowe rozmiary ułatwiają przenoszenie oraz zapewniają estetykę na biurku.\n78 przycisków w tym funkcyjne.\nKlawisze klawiatury z przełącznikiem nożycowym - poprawiają responsywność.\nKlawisze skrótów multimedialnych zapewniają wygodę - możliwość sterowania dźwiękiem, przełączanie piosenek i inne.\nNiski profil klawiatury zapewnia ciche użytkowanie.\nPlug & Play - produkt działa natychmiast po podłączeniu, nie trzeba niczego instalować.\nDziała w paśmie 2,4 GHz\nRodzaj baterii: 2xAAA (brak w zestawie)\nCzas pracy na baterii do 3 miesięcy\nWymiary: 284 x 134 x 18 mm\nWygodne pochylenie 8 stopni zapewnia komfort w użytkowaniu.\n✅ MYSZ - kluczowe zalety:\nUniwersalny kształt - pasuje dla osób zarówno praworęcznych jak i leworęcznych.\nRozdzielczość do 1200 DPI z opcją regulacji 800/1000/1200 Dpi\nWymiary 113 x 59 x 20 mm\n✅ Schemat klawiszy:\nRolka do przewijania stron, klikalna.\nPrzycisk do regulacja czułości myszki (DPi).\n✅ W zestawie otrzymasz wszystko czego potrzebujesz.\nKlawiatura beprzewodowa 2,4 GHz\nMysz bezprzewodowa 2,4 GHz\nOdbiornik Nano USB - znajduje się wewnątrz klawiatury, pod pokrywką na baterie.\nPodaj jaki kolor chcesz zamówić w formularzu zamówienia, do wyboru czarny lub silver.\nBaterii AAA brak w zestawie - można dokupić na naszych aukcjach.\n✅ Zestaw COMBO zawierający bezprzewodową klawiaturę oraz mysz pracującą na częstotliwości radiowej 2,4 GHz\nKlawiatura posiada 78 przycisków w tym funkcyjne (regulacja głośności, przewijanie, play, pauza, regulacja jasności ekranu, home, pokaz slajdów, usypianie urządzenia). Dzięki przyciskom o niskim skoku klawiatura pracuje bardzo cicho i delikatnie.\nErgonomiczna mysz bezprzewodowa 2,4 GHz, idealna do użytku domowego lub biurowego, sprawdzi się również przy prostych grach komputerowych. Inteligentny 3 poziomowy system oszczędzania energii automatycznie wyłączy mysz i przejdzie w tryb uśpienia, aby oszczędzać energię gdy nie jest używana przez dłuższy czas. Aby wybudzić myszkę wystarczy nacisnąć dowolny przycisk.


Posts posted by Jackie\n21 minutes ago, maverick96 said:\nKrótko i zwięźle. Narodziny w Chicago, rok i trzy miesiące powrót do Polski. Po 34 latach powrót z rodziną do USA.\nPodobnie. Narodziny w USA, w wieku wyjazd do Polski z mamą, kilkumiesięczne odwiedziny ojca co roku w USA, po 30-paru latach powrót do USA z rodziną.\nMy jak zawsze gdy trzeba się przebrać: The Doctor (zawsze dziesiąte wcielenie) i River Song z Dr. Who.\nWątek Bidena został odemknięty\nOn 8/26/2021 at 1:42 PM, barnclose said:\n80%. Obrazki pomogły i cztery pytania odgadłam prawidłowo. Tuman ze mnie\nByliśmy wczoraj na proszonej kolacji u koleżanki męża która ma z kolei męża Chińczyka. Żeby nas specjalnie ugościć, przyrządził nam pan fried dumplings... z nadzieniem ruskim Nie były okropne, całkiem zjadliwe, ale wolę tradycyjne zarówno pan fried dumplings jak i pierogi ruskie.\n27 minutes ago, feniks_01 said:\nNic sie nie przejmuj. Motorolnik ma znajomych ktorzy tam mieszkaja wiec on wie, no i te tabelki... (jego jedyna podroz do NYC to pewnie byla przesiadka na JFK )On lubi tabelki a policji juz nie, bo on bedzie dzwonil na parafie jak mu sie ktos bedzie wlamywal do domu\nJust now, RobertNYc said:\nA ja mam prawo moderować forum. Znajdź sobie inne forum na swoje teorie spiskowe.\n5 hours ago, ilon said:\nMozliwe ze mnie gardlo boli po niedzielnym koncercie Weezera i Green Day.\nJa też drę japę na koncertach!\nCo slychac u Szanownego Towarzystwa? Weekendowe plany?\nMamy maszynę do lodów i od paru tygodni szalejemy z lodami domowej roboty Są wspaniałe! Moje ulubione to malinowe i kawowe. Mąż zrobił znakomite z orzechów laskowych i mlecznej czekolady.\n17 hours ago, mola said:\nSuper! Gratulacje! Lwiątka to fajne dzieci (wiem bo sama jestem )\nin Bilety lotnicze / Kto leci do...\n2 hours ago, KrysiaK said:\nNa Arubie poza plazami i dobrymi warunkami do surfowania nic nie ma.\nZgadzam się ale czasem więcej do szczęścia nie potrzeba\nPosted July 17 · Edited July 17 by Jackie\nIMO najlepiej szukać prawnika imigracyjnego który specjalizuje się w waiverach.\n11 hours ago, katlia said:\nPrzez dluzszy czas, Ashley bylo glownie meskie imie (dobrym przykladem to Ashley w Przeminelo z Wiatrem, obiekt milosci Scarlett; ksiazka napisana w poznych latach 30tych) Dopiero w latach 80tych zaczelo sie widziec duzo dziewczynek z tym imionem.\nNa poludniu USA nazwiska byly czesto uzywane jako pierwsze imie... i to teraz sie tez widzi w innych czesciach USA. Cooper, Grayson, Walker, Brady, Beckett, Anderson, McKenna, Kennedy, Lincoln -- to sa przyklady nazwisk ktore teraz widzi sie jako imiona.\nOraz Morgan. Pasuje w obu przypadkach o których wspominasz\n11 minutes ago, pelasia said:\n4 hours ago, motorolnik said:\nJa miałem kiedyś śmieszną historię z zamówieniem z Amazona, które szło pocztą. Pierwsza przesyłka przez chyba ponad miesiąc nie doszła więc zgłosiłem to sprzedawcy. Ten mi wysłał drugi egzemplarz gratis. Ten doszedł szybko bez problemu, a pierwsza paczka ku mojemu zdziwieniu przyszła prawie po pół roku.\nMiałam identyczną historię z książką z Amazona! Tyle że paczka przyszła nie po pół roku tylko paru tygodniach. UPS zawieruszyło paczkę w sortowni gdzie sobie siedziała, "zgubiona."\nJeden z kumpli męża ma na drugie imię Pacific Żeby nie było, pierwsze imię i nazwisko ma bardzo tradycyjne.


Jak skorzystać z programu nawodnień rolniczych – Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie\nPaństwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Jak skorzystać z programu nawodnień rolniczych\nJak skorzystać z programu nawodnień rolniczych\nOpublikowano w dniu 19 marca 2020 Autor: Rafał Jakimiak\nNa suszę najbardziej narażone są uprawy. Aby przeciwdziałać pogłębiającym się zjawiskom suszy, Wody Polskie wraz Ministerstwem Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, samorządami i spółkami wodnymi skupiającymi rolników, opracowały pilotażowy program kształtowania zasobów wodnych na terenach rolniczych. To nowatorskie podejście do zarządzania retencją korytową, odtworzeniem przybrzeżnych rozlewisk rzecznych, budową lub odbudową zastawek na rowach melioracyjnych, itd. To bardzo kompleksowe podejście ze względu na łączenie interesów gospodarki rolnej i środowiska. Pilotaż realizowany jest obecnie w woj. zachodniopomorskim. A start we wszystkich Zarządach Zlewni Wód Polskich na terenie całego kraju jest zaplanowany już na wiosnę bieżącego roku.


W moich kręgach ...: Gładko, gładziej, najgładziej...\nOstatnimi czasy ogarnęła mnie mania peelingowania. Więc peelinguję co się da: twarz, uda, brzuch, nogi, plecy, po prostu całe ciało. Oczywiście wszystko z umiarem, żeby sobie nie zaszkodzić. Do tego celu używam różnych peelingów, których ostatnio w mojej łazience nie brakuje. Myślę, że to wszystko spowodowane jest chęcią pozbycia się tej ponurej pogody, także ze skóry (jakkolwiek to brzmi ;-) Dlatego też peelinguję swoje ciało wzdłuż i wszerz, aby móc niedługo wskoczyć w krótkie spodenki, mini spódniczki i krótkie rękawki. W tym celu używam takich oto peelingów:\nA teraz kilka słów o poszczególnych peelingach :)\nPeelingi z Joanny są wszystkim bardzo dobrze znane i przez wszystkich bardzo lubiane. Występują w różnych wersjach zapachowych. Ja mam tutaj akurat wersję truskawkową i grejpfrutową, które bardzo ładnie pachną. Co najważniejsze nie pachną chemicznie, a naturalnie. Może nie są zbyt mocnymi zdzierakami, w porównaniu do ich kolegów o większej pojemności i innych wersjach zapachowych (chodzi mi o peelingi z Joanny w zaokrąglonej butelce), ale i tak dobrze radzą sobie z wygładzaniem skóry i pozbyciem się z niej martwego naskórka. Peelingi te są zamknięte w małych 100ml plastikowych buteleczkach, które są bardzo poręczne i wszędzie się mieszczą. Są dosyć wydajne, a ich cena jest niska (ok. 4zł).\nMorelowy peeling St. Ives był dostępny jakiś czas temu w Rossmannie. Z tego co wiem już go wycofano ze sprzedaży, ale ponoć peeling morelowy z Sorayi jest podobny do tego. Ma delikatny morelowy zapach. Przy pierwszym użyciu go przeżyłam niemały szok, ponieważ ten peeling jest naprawdę bardzo ostry. Dlatego przy jego stosowaniu nie należy przesadzić z intensywnością tarcia. Ja nakładałam go na mocno zwilżoną twarz. Czasami też rozcieńczałam go ze zwykłym żelem do mycia twarzy. Używałam go też do peelingowania pleców. Jest bardzo wydajny, bo mam go chyba już ze dwa lata, ale już prawie dobiłam do jego dna. Co do jego działania to bardzo dobrze spisuje się przy wygładzeniu skóry i pozbyciu się nadmiaru sebum i zanieczyszczeń, jednak nie zauważyłam, aby zmniejszył powstawanie zaskórników i wągrów. Jego plusem jest to, że zawiera ponad 95% naturalnych składników, ale niestety zawiera SLS.\nŻel peelingujący z arbuzem z Joanny urzekł mnie swoim pysznym zapachem. Idealnie nadaje się do codziennego mycia, ponieważ zawiera w sobie delikatne drobinki, które bardziej masują niż ścierają. Ma wygodne i poręczne opakowanie. Niestety jego minusem jest słaba wydajność i rzadka konsystencja, która spływa z dłoni. Mimo to polubiłam ten żel i z pewnością kupię inną wersję zapachową.\nPeeling BeBeauty Spa o zapachu borówki kupiłam z Biedronce. Kosztował chyba 7,99zł/200ml. Zapach jest dosyć intensywny i po dłuższym wąchaniu robi się trochę chemiczny. Na szczęście podczas stosowania nie czuje się tego. Zawiera w sobie naturalne drobinki peelingujące, które może nie wyglądają apetycznie, ale za to są skuteczne. Bardzo dobrze radzą sobie z martwym naskórkiem i wygładzeniem skóry. Peeling jest zamknięty w płaskim opakowaniu, które dla mnie mogłoby być jednak przezroczyste, bo lubię wiedzieć jak wygląda dany kosmetyk w rzeczywistości. Ogólnie spełnia on swoją rolę i mam w planie zakup innej wersji zapachowej, jeśli taka pojawi się w Biedronce.\nPeeling enzymatyczny Ulga dla skóry wrażliwej z Ziaji bardzo przypadł mi do gustu. Nie posiada on żadnych drobinek, ponieważ jego zadaniem jest rozpuszczenie martwego naskórka a nie jego starcie. Nakłada się go na ok. 15-20 minut, po tym czasie zmywa ciepłą wodą i gotowe. Po jego użyciu skóra jest wygładzona i delikatna. Ma trochę gęstą i żelową konsystencję, dzięki czemu nie spływa z twarzy. Dużym minusem tego kosmetyku jest jego opakowanie, które mnie osobiście bardzo denerwuje, ponieważ jest spłaszczone i po prostu nie można z niego wycisnąć resztki kosmetyku.\nOstatnim peelingiem jest Aktywny żel + peeling myjący Under20. Ma w sobie bardzo dużo drobinek (których zbytnio nie widać), podobnych do piasku, przez co dla mnie jest bardzo ostry i muszę delikatnie się z nim obchodzić. Mam go od niedawna więc nie mam jeszcze wyrobionej na jego temat opinii. Póki co poznaję się z nim. Jedyne co mogę stwierdzić to to, że jest wydajny.\nWiększość używanych przeze mnie peelingów jest Wam pewnie znana, jeśli nie z bliskiego kontaktu, to chociażby ze sklepowych półek. Wszystkie są łatwo dostępne i w przystępnych cenach. Dobrze działają i nie robią krzywdy skórze. Jeśli więc szukacie jakichś fajnych peelingów to te tutaj mogę Wam szczerze polecić. A jeśli wy znacie jakieś peelingowe perełki to czekam na Wasze komentarze.\nAutor: Kasiaaa o 17:50\nNefka 9 czerwca 2013 21:56\nBardzo lubię peeling morelowy i peelingi Joanna, a pozostałych nie znam ;)


Na własny rachunek | Blog Gratka.pl\nStrona główna Praca Prawa pracownika Na własny rachunek\nEtat z umową o pracę, a może\nna własny rachunek? Przed takim dylematem staje dziś coraz więcej osób.\nNiektóre decydują się na tak zwane samozatrudnienie. To nic innego jak rezygnacja z pracy etatowej i założenie własnej jednoosobowej firmy.\nTaka forma zatrudnienia jest współpracą między przedsiębiorcami i może być dla niektórych o wiele bardziej atrakcyjna niż tradycyjna umowa o pracę. Daje np. możliwość pracy dla kilku zleceniodawców jednocześnie.\n– Obecna sytuacja na rynku zatrudnienia zmusza coraz więcej osób do szukania bezpiecznych rozwiązań, a tym wciąż pozostaje w powszechnej opinii umowa o pracę – wyjaśnia Joanna Piec-Gajewska, ekspert od rynku pracy. – Kryzys jest jednak dobrym momentem dla ludzi przedsiębiorczych, którzy mają w swoich zawodowych planach zmiany, a właśnie takie możliwości może dawać samozatrudnienie – dodaje.\nDla wielu ważną zaletą takiej formy pracy jest możliwość samodzielnej organizacji swojej pracy i jej czasu. W praktyce często wygląda to, niestety, zupełnie inaczej niż to sobie na początku wyobrażamy.\n– Pracuję często bardzo długo, ale wiem, że wyłącznie na własny rachunek, a to ile zarobię, zależy wyłącznie ode mnie, to moja własna firma, sam jestem sobie panem – mówi Jan Bielecki, który pracuje na zasadzie samozatrudnienia.\nPrzy tej formie zarobkowania zapomnijmy jednak o ulgach i świadczeniach. Nikt nie da nam płatnego urlopu czy chorobowego, w ZUS możemy się spotkać z problemami, a otrzymane świadczenie będzie dużo niższe od tego, jakie dostalibyśmy przy umowie o pracę.\nDlatego nie jest ono dla wszystkich. To dobre rozwiązanie dla osób, które chcą mieć wysokie zarobki i czerpać korzyści z posiadania własnej firmy. Na pewno nie może być traktowane tylko jako ucieczka przed bezrobociem.\nSamozatrudnieni rozliczają się z fiskusem na zasadzie 19-proc. podatku liniowego bądź tak jak wszyscy podatnicy stawek podatku progresywnego 18- i 32-proc. Poważnym minusem takiej jednoosobowej firmy jest konieczność samodzielnego prowadzenia księgowości.\nPoprzedni artykułPrzybywa bezrobotnych\nNastępny artykułPreferencje klientów w wyborze mieszkań w II kw. 2009 roku.\nCzym jest slow work ?


Nowoczesne budownictwo we Wrocławiu - boks tajski\nStart » Kwatera » Domy, Mieszkania » Nowoczesne budownictwo we Wrocławiu\nDodano: 2018-10-26Kategoria: Kwatera / Domy, Mieszkania\nChcesz znaleźć piękne nowe domy na sprzedaż? Wrocław to cudowne miasto, pełne uroku i klimatycznych miejsc, których wiele jest nie tylko na starym mieście, ale również w bardziej odsuniętych od centrum dzielnic. Właśnie dlatego warto jest skorzystać z profesjonalnych możliwosci, jakie daje nasze przedsiębiorstwo. Mamy dla ciebie naprawdę wiele wspaniałych rozwiązań, jeśli interesują cię nowe domy na sprzedaż. Wrocław to miejsce, gdzie nasze przedsiębiorstwo jest w stanie zaofeorwać ci naprawdę wiele korzystnych ofert, dlatego warto jest sprawdzić, jak możesz najskuteczniej poradzić sobie z problemem zakupu nieruchomości. Warto jest wiedzieć o tym, że nasze domy są budowane w bardzo korzystnych lokalizacjach, dlatego warto jest inwestować w nasze rozwiązania, nie tylko po to, żeby mieć gdzie mieszkać, ale również, żeby móć bez przeszkód i bezpiecznie inwestować swoje pieniądze w tak stabilne inwestycje, jak nieruchomości.