Nowy wicepremier Włoch: „Koniec z Sycylią jako obozem dla uchodźców” – EURACTIV.pl\nNowy włoski rząd, stworzony przez populistyczno-liberalny Ruch Pięciu Gwiazd (M5S) oraz antyimigrancką i antyunijną Ligę Północną, został zaprzysiężony w ubiegłym tygodniu. Na jego czele stanął bliski M5S ekonomista Giuseppe Conte. Stało się to możliwe, gdy obie partie zrezygnowały z forsowania na ministra finansów przeciwnego dalszej włoskiej obecności w strefie euro Paolo Savony. W związku z tym z misji tworzenia rządu technicznego zrezygnował bliski prezydentowi Sergio Mattarelli inny ekonomista Carlo Cottarelli.\nW nowym rządzie lider M5S Luigi di Maio objął tekę ministra rozwoju gospodarczego, pracy i polityki społecznej, zaś Matteo Salvini stanął na czele MSW. Obaj zostali także wicepremierami.\nSalvini na Sycylii\nW pierwszą podróż jako minister spraw wewnętrznych Salvini udał się do Katanii. Już wcześniej podczas wiecu na północy kraju zapowiadał, że „dobre czasy dla nielegalnych imigrantów się skończyły i czas, aby pakowali oni walizki”. Na Sycylii obiecywał jednak, że nowa włoska polityka migracyjna nie będzie „polityką twardej linii, ale polityką rozsądku”. „Nie będę się biernie przyglądał zawijaniu kolejnych statków z migrantami. Koniec z Sycylią jako obozem dla uchodźców” – oświadczył Salvini, a potem doprecyzował, że chodzi mu nie o zawracanie łodzi z uchodźcami i migrantami już u brzegów Włoch, ale o to, by w ogóle nie dopuszczać do ich wypływania w morze, na przykład dzięki umowom i współpracy z krajami pochodzenia migrantów lub krajami, do których najpierw trafiają uchodźcy.\nJak podkreślał Salvini, trzeba powstrzymać przemytników ludzi przed organizowaniem rejsów ku brzegom Europy, ponieważ „życie ludzkie jest święte”. „Życie ludzkie ratuje się, nie dopuszczając do odpływania łodzi śmierci, które są biznesem dla niektórych, a nieszczęściem dla reszty świata. Dziś Morze Śródziemne to cmentarz. Zrobię wszystko, by nie dopuścić do tego, by ci zdesperowani ludzie wyruszali w drogę myśląc, że we Włoszech jest złoto, podczas gdy nie ma tu pracy nawet dla Włochów” – mówił nowy szef włoskiego MSW. Zapowiedział, że władze w Rzymie chcą współpracować w kwestii rozwiązania problemów migracyjnych z wieloma instytucjami międzynarodowymi. Dodał też, że konieczne są zmiany w tym, jak funkcjonuje we Włoszech finansowanie działania służb migracyjnych. „Odkryłem, że koszt pomocy dla osób ubiegających się o azyl jest najwyższy w Europie, a czas wydania decyzji najdłuższy” – powiedział Salvini.\nKontrowersyjna umowa Włoch z Libią\nWedług danych włoskiego rządu w bieżącym roku do brzegów Włoch dotarło nielegalnie już 13,5 tys. nowych osób. Większość z nich złożyła wnioski o przyznanie im azylu. Liczba nowych migrantów, jacy docierają do Włoch drogą morską spadła mocno od lata ubiegłego roku, gdy poprzedni włoski rząd podpisał budzącą powszechne kontrowersje umowę z władzami Libii. Na jej mocy libijska straż przybrzeżna zawraca statki przemytników ludzi krótko po tym, jak odbiją od afrykańskich brzegów. Zatrzymane na pokładzie osoby trafiają potem do specjalnych ośrodków. W zamian za to Włochy szkolą i finansują libijskie służby graniczne.\nKilka miesięcy temu dziennikarskie śledztwo ujawniło jednak, że w libijskich ośrodkach na porządku dziennym jest znęcanie się nad zatrzymanymi uchodźcami i migrantami, okradanie ich, wykorzystywanie seksualne, a nawet sprzedawanie ich jako niewolników. Unia Europejska zobowiązała się więc do lepszego nadzorowania libijskich ośrodków. Organizacje humanitarne (np. Lekarze Bez Granic czy Amnesty International) alarmują jednak, że w Libii niewiele się w tej kwestii zmieniło.


Ogród dla dzieci – jak go urządzić? | Na Tablicy\nHome>Ogród i dom>Ogród dla dzieci – jak go urządzić?\nOgród dla dzieci – jak go urządzić?\nPrzydomowy ogród to miejsce, gdzie w okresie letnim dzieci uwielbiają spędzać mnóstwo wolnego czasu, kształtując swoją sprawność ruchową. Oczywiście kluczowym warunkiem jest zaaranżowanie takiej przestrzeni w wystarczający atrakcyjny sposób. Muszą się tam znaleźć liczne rozwiązania – z jednej strony zapewniające optymalną rozrywkę, z drugiej zaś wystarczająco bezpieczne (dostosowane do wieku maluchów). Mnóstwo wysokiej jakości konstrukcji ogrodowych przeznaczonych stricte dla dzieciaków posiada w ofercie ten sklep online: https://furnilux.pl/ogrod.\nPamiętajmy o odpowiedniej roślinności\nAranżując ogród z myślą o jego użytkowaniu głównie przez dzieci, w pierwszej kolejności posadźmy rośliny pozbawione niebezpiecznych cierni i kolców. Najlepiej sprawdzą się gatunki szybko wschodzące i kolorowe, takie jak choćby nowalijki, truskawki, słoneczniki, maciejki, fiołki, goździki, piwonie, bzy czy drzewka owocowe. Dodatkowo zadbajmy, aby miejsce zabawy było przynajmniej częściowo zacienione w celu ochrony maluchów przed szkodliwymi promieniami ultrafioletowymi. Rozsądnym rozwiązaniem okaże się z pewnością postawienie w pobliżu dużej pergoli, ewentualnie altanki drewnianej. Jeśli chodzi o konkretne konstrukcje, to godna polecenia jest zwłaszcza drewniana piaskownica wyposażona w plandekę (z zestawem plastikowych naczyń), dmuchana zjeżdżalnia, domek z ergonomicznym wejściem i sporą ilością miejsca w środku, a także huśtawka z miękkim siedziskiem, zawieszona na solidnym stelażu. Oto pozostałe przydatne elementy:\n-basen rozporowy lub stelażowy (dmuchany też może być, ale jest znacznie mniej wytrzymały),\n-mobilny kosz do gry w piłkę koszykową,\n-ścianka wspinaczkowa o umiarkowanej wysokości,\n-trampolina wyposażona w siatkę zabezpieczającą.


Poziom 1 – Sukces i Ty\nProtected: Magiczna formuła – #2\nIn: Poziom 1, Tajemna Księga Zaklęć\nBycie ofiarą – #4\nTwórz swoje życie zamiast twierdzić, że życie ci się przydarza. Musisz być w tym cholernie przekonany zwłaszcza przy tworzeniu życia finansowego. Jeśli nie masz takiego przekonania to znaczy, że podświadomie wiesz, że masz niewielką kontrolę nad swoim życiem tym samym nad życiem finansowym. Niedawno pokazywałem film jak ludzie wygrywali miliony w loterii i nie potrafili tego udźwignąć. Ale ci, którzy nie wygrali wciąż wierzą, że mogą wygrać i wydają znaczną część pieniędzy na losy. Dotyczy to ludzi biednych, którzy widzą już tylko nadzieję w losie. Bogaci czasem też zagrają ale tylko dla zabawy ponieważ nie wiążą wygranej ze swoim losem. Każdy kto liczy że jegoRead More →\nStań przed lustrem i zdaj pytanie: “Kim jesteś ?” Patrz sobie głęboko w oczy i zadaj to pytanie ponownie. Zapytaj się jakie masz cele ? Jakie masz nawyki ? Co tak na prawdę o sobie myślisz ? Czy uważasz, że zasługujesz na bogactwo ? Czy potrafisz działać pomimo strachu, złego nastroju, dyskomfortu ? Odpowiedz sobie na głos, szczerze. Jeśli jesteś człowiekiem sukcesu powiedz to sobie na głos, pochwal sam siebie i zrób to tak, żeby inni domownicy nie widzieli, że gadasz do swojego odbicia 🙂 Jeśli jesteś człowiekiem, który postanowił odnieść sukces również odpowiedz na te pytania szczerze. Słowa wypowiedziane wytwarzają energię, są swojegoRead More →\nProtected: Magiczna formuła – #1\nZaufaj temu co nieznane – #2\nPewien człowiek idzie wzdłuż urwiska, poślizgnął się i leci w przepaść. Na szczęście łapie się kawałka wystającej gałęzi i wisi wołając o pomoc: Pomocy!!! Czy ktoś może mi pomóc ? – W końcu rozbrzmiewa potężny głos i mówi: To ja, Bóg, pomogę ci, puść się i zaufaj mi – Człowiek odpowiada: Czy jest tam ktoś inny, kto może mi pomóc ? Morał z tej krótkiej opowieści jest taki, że jeśli chcesz zmienić swoje życie na lepsze, a tak z pewnością jest skoro to czytasz, to musisz się puścić tej “gałęzi”, musisz porzucić stare schematy, dawne nauki i swoje nawyki oraz wszystko to co doprowadziło cięRead More →\nNiedaleko pada jabłko od jabłoni – #1\nPewna kobieta gotując szynkę na kolację odcina jej oba końce. Zdziwiony mąż pyta czemu to robi ? Tak moja mama gotowała szynkę – odpowiedziała żona. Tego dnia jej mama miała być na kolacji więc była to dobra okazja by jej spytać. Mamo czemu właściwie odcinałaś końce szynki – zapytała córka – tak moja mama gotowała szynkę – odpowiada. Dzwonią zatem do babci i pytają ją dlaczego odcinała końce szynki. A babcia na to: Bo rondel był za mały. To pokazuje, że zazwyczaj jesteśmy podobni do jednego lub obojga rodziców, a co za tym idzie podobni jesteśmy również w kwestii finansowej. Jeżeli jedno z rodziców odkładałoRead More →


Nowoczesna dekoracja dedykowana do ozdobienia ściany w salonie lub sypialni. Fototapeta z motywem turkusowego Manhattanu w Nowym Jorku o innowacyjnej linii kolorystycznej opartej na szarościach z uzupełniającym - turkusowym akcentem kolorystycznym. Strzeliste drapacze chmur, linia nabrzeża, zatłoczone ulice i zdumiewający nieboskłon komponujący chmurny błękit z turkusem budynków poprawią wygląd wnętrza. Naklejając na ścianę zyskasz szeroką panoramę urbanistycznego krajobrazu Manhattanu - najsłynniejszej dzielnicy Nowego Jorku. Fototapeta Manhattan kojarząc się z luksusem wprowadzi do wnętrza ekskluzywną nutę ekstrawagancji. Kolor turkusowy na fototapecie sprzyja relaksowi. Szarości wyciszają. Fototapeta turkusowy Manhattan na wymiar ściany i w zmienionej kolorystyce. Na Twoje życzenie zmienimy akcent kolorystyczny na: czerowny, niebieski, zielony - taki jakiego potrzebujesz. Sprawdź aranżacje fototapety we wnętrzach.\nNowoczesna fototapeta z tematem turkusowego Manhattanu\nManhattan z turkusem\nBardzo ładna fototapeta z Manhattanem. Polecam


Zacisze wyśnione...: 476. Balkon :-)\nBoskie. Ja właśnie jestem na etapie dekorowania swojego balkonu, tzn. mam tam już kwiatki, ale doszłam do wniosku, ze za mało i że chce mieć byliny, a nie tylko jednoroczne. A że w tym miesiącu mam urodziny postanowiłam sobie sprawić taki kwiatowy prezent. Dziś zamówiłam kilka książek o ogrodnictwie "balkonowym", a w przyszłym tygodniu plądruję sklep ogrodniczy :D\nprzeurocze i piękne, ja w tym roku chyba nie posadzę kwiatów na balkonie, bo mam balkon niewyńczony czyli przykryty blachą, któa się mocno magrzewa w słońcu, w zeszłym roku mimo podlewania kwiaty ledwie zipiały podczas upałów, ale jak już będę miec położone płytki i zrobione barierki to zamierzam zaszaleć z balkonem\nPelargonia angielska piękna :)\nHeliotropy uwielbiam i w tym roku obstawiłam nim prawie cały balkon. Ten ciepły, lekko migdałowy zapach wieczorem..... bajka :)\n5 czerwca 2011 11:40\nPiękne kwiatolce :)\nJa tak żałuję, że mam mikro balkonik, bo zmieściły mi się tylko begonie z sanwitaliami oraz ziółka. Dziś z kolei nie mogłam przejść obojętnie obok lawendy i suszarka z praniem ledwo mi się mieści ;)


Pogoda Zakalew na 14 dni ⇒ Prognoza pogody w Zakalewie na dwa tygodnie (14-16 dni) <Polska> ⇒ METEOPROG.PL\nPrzegląd pogody na 16 dni w Zakalewie\nPogoda w Zakalewie\nPogoda Zakalew – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Zakalewie dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Zakalewie na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Zakalewie - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Zakalewie pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Zakalew – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Zakalew tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nPogoda w Zakalew na 14 dni\n51° 36′ 11″ N 22° 21′ 18″ E


Finały ATP World Tour opuszczą Londyn. W 2021 roku turniej przeniesie się do Turynu - WP SportoweFakty\nMogąca pomieścić ponad 12 tys. widzów hala Pala Alpitour będzie gospodarzem Finałów ATP World Tour w latach 2021-2025. Turyn zostanie tym samym 15. miastem-organizatorem kończącego sezon turnieju Masters.\nRafał Smoliński 24 Kwietnia 2019, 12:00\nOd 2009 do 2020 roku Finały ATP World Tour będą rozgrywane w londyńskiej O2 Arenie. W sezonie 2021 po raz pierwszy w 50-letniej historii zawitają do Włoch. Najlepszych singlistów i deblistów świata ugości stolica Piemontu. W Turynie pula nagród osiągnie rekordowe 14,5 mln dolarów.\n- Sukces Finałów ATP World Tour ma kluczowe znaczenie dla kondycji ATP i wierzymy, że Turyn posiada wszystkie składniki, aby wznieść turniej na nowe wyżyny i kontynuować jego rozwój po udanym 12-letnim okresie w Londynie, którego koniec nadejdzie w 2020 roku. Chciałbym przy okazji podziękować wszystkim naszym partnerom w Londynie, w szczególności AEG, oraz fanom, którzy przyczynili się do tego, że zawody rozgrywane w hali O2 Arena okazały się sukcesem - powiedział prezes ATP, Chris Kermode.\n- Finały ATP World Tour to największe i najbardziej prestiżowe wydarzenie w cyklu ATP. To turniej, który w swojej historii wielokrotnie zmieniał lokalizację, dlatego cieszymy się, że od 2021 roku zawita do Turynu. Do tego czasu pozostały jeszcze dwa lata, ale jestem przekonany, że tenisiści będą zachwyceni móc tam rywalizować. Mam nadzieję, że także będę częścią tej imprezy - wyznał Novak Djoković, aktualny lider rankingu ATP i przewodniczący rady zawodniczej.\nW obecnym turnieju Masters bierze udział ośmiu najlepszych singlistów i ośmiu najlepszych deblistów sezonu. Tegoroczne zawody odbędą się w dniach 10-17 listopada w londyńskiej O2 Arenie.\nBarcelona: nieudany dzień braci Zverevów\nBarcelona: wieczór jednoręcznych bekhendów\nCzy wybór Turynu to dobra decyzja?\nStarigniter 25-04 12:05 2 0\nMyślę, że zagra, chociaż wcześniej obstawiłem, że właśnie w 2021 zakończy karierę. Może pogra jeszcze dłużej. O to, czy będzie w czołówce akurat jestem spokojny.\nCieszy mnie fakt, że w końcu ten turniej się przeniesie z Londynu, bo miałem go dosyć. Średnio ciekawe mecze i w dodatku aż 12 sezonów tam. Zdecydowanie za dużo. Zmiana się przyda.\ndiatlow Jak myślisz,dziadek zdoła tam zagrać?Musiałby jeszcze przy 40 latach być w czubie rankingu\ndiatlow 25-04 07:10 2 0\nTeż myślę że może tam zagrać jeśli nie zakończy kariery i generacja młodych tenisistów będzie nadal tak żenująco słaba.\nMagical_Passionate Ja myślę,że to możliwe.Oczywiście,jeśli dziadek będzie wciąż grał.Przecież nie musi zakwalifikować się do Turynu z pierwszych 4 miejsc,może nawet z 7 czy 8.Jeżeli starczy mu motywacji,to zawita do Włoch, co byłoby niesamowitą sprawą.Byłby chyba jedynym tenisistą grającym, w tylu miejscach w finałach ATP World Tour.'''''\nMagical_Passionate 25-04 00:41 2 0\nJa myślę,że to możliwe.Oczywiście,jeśli dziadek będzie wciąż grał.Przecież nie musi zakwalifikować się do Turynu z pierwszych 4 miejsc,może nawet z 7 czy 8.Jeżeli starczy mu motywacji,to zawita do Włoch, co byłoby niesamowitą sprawą.Byłby chyba jedynym tenisistą grającym, w tylu miejscach w finałach ATP World Tour.'''''\nWłochy Turyn ATP Tenis Finały ATP World Tour Novak Djoković Chris Kermode


Sonoforeza Toruń - TOP 16 na Booksy - umów wizytę! - Sonoforeza dla Ciebie\nSonoforeza Toruń (16)\nSonoforeza+infuzja tlenowa Wtłaczanie substancji aktywnych z serum/ampułki w głębsze warstwy skóry za pomocą sprężonego tlenu i ultradźwięków. Skóra po zabiegu jest odżywiona, nawilżona, poprawiony jest koloryt i pory skóry są zmniejszone.\nZASADA DZIAŁANIA Celem zabiegu jest wprowadzenie substancji aktywnych (leczniczych, kosmetycznych) w głębsze warstwy naskórka. Substancje te (witaminy, peptydy) poprzez wtłaczanie manualne tj. masaż przenikają w małym stopniu. Natomiast wtłaczane za pomocą ultradźwięków przekraczają barierę jaką jest płaszcz hydrolipidowy oraz błony komórkowe i wnikają do żywych warstw naskórka. Sonoforeza powodując mikromasaż poprawia ukrwienie naskórka i regenerację uszkodzonych tkanek. Sonoforezę możemy wykonać zaraz po peelingu kawitacyjnym za pomocą odwróconej szpatułki. ZALETY • rozjaśnia przebarwienia i plamy • dotlenia i nawilża skórę • poprawia wymianę jonową, wzmaga produkcję kolagenu, elastyny i kwasu hialuronowego • przygotowuje skórę do dalszych zabiegów kosmetycznych • odmładza skórę poprzez głęboki mikro-masaż • przyspiesza przenikanie i aktywację kosmetyków w głąb skóry • poprawia strukturę blizn • wibracja ultradźwiękowa i jej efekt cieplny dla mięśni stale uaktywnia skórę, dzięki czemu eliminuje zmarszczki i ujędrnia mięśnie WSKAZANIA • trądzik • podrażnienia • rozszerzone naczynia włosowate • przebarwienia • starzejąca się skóra, mało elastyczna etc. PRZECIWSKAZANIA • nowotwory i stany po ich operacyjnym usunięciu • ciąża • niewydolność krążenia • stany gorączkowe • ciężki stan ogólny • obecność w tkankach ciał obcych metalicznych (rozrusznik serca, ortodontyczny aparat korekcyjny- nazębny, itp.), • nerwica wegetatywna znacznego stopnia, CZAS ZABIEGU 10-20 minut CZĘSTOTLIWOŚĆ ZABIEGÓW • 2 razy w tygodniu • wykonujemy w serii od 5-9 zabiegów\ntwarz+ szyja+ dekolt: serum+ maska kremowa\nSonoforeza- twarz + szyja\nSonoforeza + ampułka czynna\nSonoforeza z ampułką czynną do każdego zabiegu +30zł\nsonoforeza+ampułka czynna oczy\nSonoforeza w Toruń


True Love Always Wins: ROZDZIAŁ 32\nciekawe czy was coś zaciekawi w tym rozdziale ; D pisząc go sama nie wiedziałam czego się mam spodziewać. Zero wcześniej\nprzygotowanych pomysłów. Jednym słowem: YOLO!\nMinęły dwa dni od kiedy poznałam Perrie. Trudno mi to powiedzieć, ale to naprawdę miła dziewczyna. Bywa u nas codziennie, a ja mam ochotę wtedy gdziekolwiek wyjść byle nie widzieć naszych gołąbeczków razem, bo wtedy coś rozrywało mnie od środka. Zaprzyjaźniłam się z Ally (zajrzyjcie do bohaterów, jeśli chcecie), chodzi razem ze mną do klasy i ma niesamowity głos, strasznie go jej zazdroszczę. Nick przyjeżdża po mnie codziennie i nie wiem dlaczego, ale chodzi za mną krok w krok. Czy on nie umie znaleźć sobie kolegów? Czasami jest to irytujące, ale bardzo dobry z niego kolega. Potrafi mnie rozbawić. Cała moja klasa jest spoko, oprócz kilku plastików, które zdarzają się w każdej szkole. Luke co chwilę do mnie dzowni z pytaniem czy wszystko w porządku, za każdym razem kłamie mówiąc, że tak. Niall bardzo się mną przejmuje, ciągle ze mną gdzieś wychodzi, a ja coraz lepiej czuję się w jego towarzystwie.\nWczoraj na zajęciach z instrumentów, okazało się, że obowiązkowa jest gra na gitarze. Możecie sobie wyobrazić moją minę kiedy to usłyszałam, nie umiem grać na gitarze, jak patrzę na gitarzystów to dla mnie czarna magia. Te wszystkie chwyty, struny. Załamałam się myślą, że będę musiała poprosić kogoś z klasy o pomoc. Jednak po kilku sekundach przypomniałam sobie, że mój brat gra w zespole, a jego przyjaciel i oczywiście mój, gra genialnie na tym instrumencie...poproszę werbelki (wyobraźcie sobie to co nie? Bo nie wiem jak opisać werbelki XD) Niall Horan!\nDzisiaj czwartek, oznacza to, że mam 6 lekcji. Wstałam jak zwykle o 6.45. Ubrałam się w krótkie, czarne spodenki, czerwony top, czerwone converse'y i wzięłam ze sobą czarną bluzę na zamek. Jak zwykle za dwadzieścia ósma wyszłam przed dom, gdzie czekał Nick. Razem pojechaliśmy do szkoły.\nGdy już dojechaliśmy pod szkołę, od razu wyczułam, że coś jest nie tak. Ludzie się na mnie gapili, w sumie na nas, ale miałam wrażenie, że bardziej na mnie. To było dziwne uczucie idąc po szkolnym korytarzu, kiedy każdy patrzył w twoją stronę.\n-Mam coś na twarzy?-odwróciłam się do Jonhsona i zapytałam. Ten zaczął uważnie oglądać moją twarz.\n-Nie, to nie to.-stwierdził. Przewróciłam oczami, byłam zdezorientowana tą całą sytuacją.\n-Skąd znasz Nialla Horana?!-wszystko się wyjaśniło wraz z przybiegnięciem do mnie blond włosej dziewczyny. No i wszystko jasne!\nSkąd oni o tym wiedzą?\n-Nie udawaj! Wasze zdjęcia krążą w internecie.-zapiszczała radośnie.\n-Izzy!-zostałam uratowana, po prostu uwielbiam Ally. Zawsze przychodziła mi z pomocą w odpowiednim momencie.\n-Przepraszam, muszę iść.-powiedziałam i szybko wyminęłam Blondynkę, to samo zrobił Nick.\n-No dziewczyno, opowiadaj.-zaśmiała się moja koleżanka.\n-Ale o czym?-udałam głupią.\n-Jak to? Coś mi się wydaję, że masz nam dużo do opowiedzenia.-popatrzyła na mnie sugestywnym spojrzeniem.\n-Dobrze, chyba wam mogę powiedzieć, z resztą pewnie i tak nie długo wszyscy się dowiedzą.-westchnęłam. Byłam pewna, że teraz nie\ndam rady się 'ukrywać'. Będę musiała jakoś to przeżyć.\n-No to opowiadaj...\n-Mogę po lekcjach?-zapytałam, a dziewczyna przytaknęła głową.\nPo lekcjach poszliśmy do kawiarni nie daleko szkoły. Zamówiliśmy soki i usiedliśmy przy stoliku. Po kilku minutach kelnerka\nprzyniosła na tacy nasze zamówienia.\n-Więc...-powiedziała dziewczyna, chciała mnie skłonić do opowiedzenia historii. Nie wiem jakim cudem Ally wytrzymała te sześć\ngodzin, miałam wrażenie, ze dla niej to istna katorga. Bardzo była ciekawa, o co chodzi. Z resztą nie tylko ona, cała szkoła\nnagle mnie znała i chciała mi we wszystkim pomóc. Właśnie takiego zachowania chciałam unikać. Jestem normalną uczennicą, nie ma\nwe mnie nic nadzwyczajnego. Ludzie zrozumcie to!\n-Więc...Mam na nazwisko Styles...\n-Tak jak Harry...-stwierdziła Ally.-Jesteś jego kuzynką?-Westchnęłam.\n-Nie do końca...-zaczęłam.-Jestem jego siostrą...-dziewczyna spojrzała na mnie zszokowana, Nick zrobił to samo.\n-Co? On ma jedną siostrę, wiedziałabym coś.-zaśmiała się nerwowo.\n-Słuchaj, nie chciałam, żeby ktoś o mnie wiedział. Nie czuję się komfortowo, gdy ktoś zwraca na mnie zbyt dużo uwagi. Widziałaś\nco się działo dzisiaj? Co będzie kiedy dowiedza się, że jestem siostrą Harry'ego i mieszkam razem z nimi?\n-Mieszasz z nimi? Harry to twój brat? Ja pierdole, może jeszcze mi powiedz, że jesteś dziewczyną Nialla.\n-Nie, to akurat nie.\n-Jezu, ale zaskakujący dzień.-powiedział Nick i przejechał dłońmi po twarzy.\n-Uwierzcie, że ja też się go nie spodziewałam.-uśmiechnęłam się do nich.-Przepraszam was, ale chyba musze wracać do domu. Muszę\nporozmawiać z Harry'm i to raczej szybko.\n-Jestem!-krzyknęłam po przekroczeniu progu.\n-Jak dobrze.-powiedział Harry i zaczął ciągnąć mnie do salonu.\n-Wiesz co się stało?-zapytał Niall.\n-Nie, w szkole było normalnie. No o ile normalne jest to, że każdy pytał skąd cię znam.-westchnęłam.\n-Co powiedziałaś?-zapytał Liam.\n-Nic, cały czas obok mnie byli Nick i Ally i zbywali zaciekawionych.\n-To dobrze.-odetchnął mój brat.\n-Na Twitterze jest szał.-oznajmił Louis.\n-Każdy myśli, że jesteście parą.-prychnął Malik.\n-Przeszkadza ci to?-popatrzyłam na niego wilkiem. Nasze relację nie zmieniały się od dwóch dni. Ja starałam sie nie zwracać na\nniego uwagi, a jeśli już to mu wrednie odpowiadałam, nie byłam dla niego miła. Ludzie, właściwie dlaczego miałabym być dla niego\n-Zajmij się swoim związkiem, a mnie zostaw w spokoju.\n-Już, spokojnie.-powiedział Lou.\n-Najlepsze jest to, że prawie każda fanka cię polubiła. Nie ma na ciebie hejtów, każdy cieszy się, że Niall znalazł swoją drugą\npołówkę.-uśmiechnął się Harry, a ja posłałam uśmiech Horan'owi\n-To chyba dobrze.-wzruszyłam ramionami.\n-Nie wiadomo.-oznajmił Liam.-Dzwonili do nas z mendżementu, mamy dzisiaj spotkanie. Ty też masz na nim być.\n-Co niekoniecznie może się skończyc dobrze.-stwierdził Zayn.-Uwierz na słowo.\nDwie godziny później siedzieliśmy w jakiejś sali konferencyjnej. Kiedy się w niej znalazłam, zaczęłam sie stresować. Co jeśli Malik ma rację? Może będą chcieli, żebym wyprowadziła się od chłopaków. Ubrałam się elegancko, w końcu jakby na to nie patrzeć, to było poważne spotkanie. Ubrałam biało-czarną krótką spódnicę i do tego biały top. Na nogi wsunęłam moje ukochane czarne lity.\n-Już jesteście, to dobrze.-ktoś wszedł do sali i nie fatygując się, żeby się powitać usiadł przy stole na przeciwko nas.\n-Tak jak prosiłeś Joe.-powiedział poważnie Liam.\n-Sprawa wygląda tak, że w sieci krążą zdjęcia Nialla i Isabelli. Teraz pojawi się mnóstwo pytań.\n-Tak, to do przewidzenia.-powiedział poważnie mój brat.\n-Stwierdziliśmy, że trzeba powiedzieć prawdę, że Izzy jest twoją siostrą i...\n-I...-pogonił go Niall.\n-Skłamać, że Isa jest twoją dziewczyną.-słucham?-Fanki są bardzo szczęśliwe, że masz dziewczynę. Jeśli okaże się, że do tego jest siostrą Hazzy nasze notowania wyskoczą jak szalone w górę. Będziecie w każdej gazecie.\n-Nie możecie kazać mojej siostrze udawać.\n-Jest dobrze Harry.-odezwałam się.Kilka razy zastanawiałam się jaky to było, gdybym była dziewczyną Horana, a teraz ma okazję to sprawdzić.\n-Mi też to nie przeszkadza, i...jeśli Izzy by chciała to nawet nie musimy udawać.-powiedział niepewnie blondyn. Spojrzałam na niego i szeroko się uśmiechnęłam.\n-Masz rację, według mnie nie musimy udawać.-Niall złapał mnie za rękę. Kątem oka widziałam, że Zayn'owi mało żyłka nie pękła. To nie było teraz ważne, bardzo lubię Nialla i cieszę się, że mogę być jego dziewczyną.\n-I wszystko jasne. Dzięki mnie są ze sobą, bo znając życie Horan nigdy by się nie odważył jej zapytać.-klasnął w dłonie Joe.\n-Idę stąd.-warknął Zayn, zasunął z hukiem krzesło i wyszedł z sali trzaskając drzwiami.\n-A temu co?-spytał mężczyzna.\n-Okresu dostał.-mruknęłam pod nosem.\n-Ostatnio jest nerwowy.-westchnął Liam.\n-Więc jutro macie wywiad na żywo o 11 rano.\n-Izzy ma wtedy szkołę.-powiedział Hazza.\n-To jutro nie pójdzie, napiszesz jej usprawiedliwienie, czy coś.-menadżer machnął lekceważąco ręką.\nChłopcy byli już na żywo w telewizji, a ja czekałam na swoje wejście. Nigdy wcześniej się tak bardzo nie bałam jak dzisiaj. Ręce trzęsły mi się niemiłosiernie, nogi stawały się jak z waty, a ja marzyłam, żeby to się już skończyło. Co chwilę obok mnie pojawiała się jakaś makijażystka, albo stylistka. Byłam ubrana w koronkową sukienkę w kolorze pastelowego różu, kilka czarnych dodatków i czarne koturny. Chłopaki siedzieli już na tej kanapie dobre 10 minut, co oznaczało, że wkrótce moja kolei.\n-Zaraz wchodzisz.-obok mnie, w zasadzie znikąd, pojawił się jakiś facet ze słuchawkami na uszach i mikrofonem.\n-3, 2, 1...-lekko popchał mnie w stronę sceny. Na sali rozległy się wielkie brawa, co z tego, że tak pisało na małym telewizorku liczą się chęci.\n-Oto dziewczyna, o której od wczoraj zrobiło się bardzo głośno.- Niestety.Wstała i podeszła do mnie wyciągając do mnie dłoń na przywitanie.-Miło mi cię poznać.-powiedziała z uśmiechem.\n-Mi również.-odwzajemniłam gest.\n-Usiądź sobie obok Nialla, i Zayn'a.-westchnęłam cicho, ale zrobiłam to co powiedziała.-Teraz się wyjaśni kim ty jesteś, bo nikt tego nie wie.-zaśmiała się.\n-Tak...-zaczął Harry.-Macie okazję poznać moją siostrę.-powiedział, a na sali momentalnie zrobiło się cicho. Uśmiechnęłam się niepewnie. Prowadząca otrząsnęła się z pierwszego szoku.\n-Co...To znaczy, z tego co wszyscy wiemy masz jedną siostrę, Gemmę.\n-Bo ta druga nie chciała się ujawnić.-popatrzył na mnie znacząco i zaśmiał się.\n-To prawda?-zwróciła się do mnie.\n-No to już wiemy kim jesteś, ale nie wiemy kim jesteś dla Nialla...-popatrzyliśmy się z chłopakiem na siebie.\n-Wiesz Miranda...-powiedział Niall.-Miałem to zrobić wczoraj, ale wyciekły nasze zdjęcia i nie mogłem tego zrobić.-powiedział chłopak i wstał, a ja na niego popatrzyłam z zaskoczenie. Co on wyprawiał?\n-Tak Niall?-kobieta wyglądała na równie bardzo zdziwioną. Jakiś pracownik studia podał mu kwiaty i pudełko.\n-Niall co ty robisz?-syknęłam w jego kierunku.\n-Cicho...-mruknął do mnie zdenerwowany.-Więc...-dodał głośniej.-Jak już mówiłem nie miałem okazji zapytać tak oficjalnie, ale Isabello Styles, zostaniesz moją dziewczyną?-on ukląkł, ja wstałam, a Zayn udał odruch wymiotny.\n-Matko Niall.-zakryłam dłońmi usta. Byłam kompletnie zaskoczona tym co zrobił.\n-Zgódź się!-krzyknęła jakaś fanka z widowni.\n-Więc?-blondyn uśmiechnął się do mnie.\n-Oczywiście, że tak.-wykrztusiłam z siebie i mocno go do siebie przytuliłam. Chłopak się zaśmiał i podniósł mnie do góry, okręcając nas wokół swojej osi. Podał mi kwiaty i otworzył pudełko, w którym znajdował się naszyjnik z literką "N" wysadzaną malutkimi diamencikami. Wyglądało to pięknie. Chłopak trzęsącymi dłońmi zaczął zapinać mi biżuterię na szyi, trochę mu to zajęło, ale w końcu się udało. Z powrotem usiedliśmy na kanapie i spletliśmy nasze dłonie.\n-Mam pytanko...-powiedziała Miranda, jak się wcześniej okazało.-Czy Harry miał coś przeciwko temu związkowi.\n-Jego się pytaj.-odpowiedział Niall.\n-Jeśli Izzy jest szczęśliwa, jest dobrze. Jeśli ją skrzywdzi ma w pierdo...nie będzie miło.-poprawił się w ostatniej chwili. Na sali zapanował śmiech.\n-Zayn...wszystko dobrze?-zapytała prowadząca.-Wyglądasz na przybitego...-popatrzyłam na chłopaka siedzącego obok mnie, to była prawda. W jego oczach mogłam dostrzec łzy...co? Nie, na pewno mi się zdawało.\n-Wszystko okej.-powiedział wymijająco i znowu zaczął gapić się w swoje ręce.\nNawet nie wiecie jak bardzo zrobiło mi się żal Zayn'a... ; c\nAle sam sobie winien prawda?\npod ostatnim rozdziałem zaczęłyście się zastanawiać kto to ten Nick(z tego co widzę to was zaskoczę, albo może nie? ; D) i czy Zerrie to ustawka...\nbardzo mnie to cieszy, naprawdę!\nczekam na więcej komentarzy! Każdy czytam ; )\nKTO SHIPUJĘ NIZZY?\nAutor: Isabella Greey o 02:54\nEtykiety: 1D, 5S0S, Fanfiction, ff, Harry, Niall, opowiadania o One Direction, opowiadanie 1D, opowiadanie o One Direction, opowiadanie Zayn, Zayn\nAnonimowy 25 sierpnia 2014 03:24\nto ma być yolo ? to yolo jest cudowne !!! zaskoczenie na maksa aż mam ochotę położyć się na podłodze i krzyczeć ze szczęścia bo Nizzy :0 owszem szkoda mi Malika no ale prawdę mówiąc ona bardzo mi do Nialla pasuje i w sumie mam mały mętlik w głowie bo nie wiem komu kibicować to takie skomplikowane :( hmm jestem bardzo ciekawa co będzie dalej Nizzy czy Zazzy ? piszeszcudownie oby tak dalej do następego :)\nAnonimowy 25 sierpnia 2014 03:26\npo namyśle chyba bardziej skłaniam się do Nizzy :) ale nigdy nic nie wiadomo .... ale ta para mi się podoba\nAnonimowy 25 sierpnia 2014 03:27\nomg nigdy bym się tego nie spodziewałam\nZayn Love 25 sierpnia 2014 04:46\nOmg Omg Omg tego się nie spodziewałam\nAnonimowy 25 sierpnia 2014 05:18\nJa sądzę, że to był naprawdę niesamowity rozdział, ale jeśli już Izzy ma mieć chłopaka to musi nim być Zayn, bo jest naprawdę uroczy i sądzę, że Zazzy fajniej brzmi niż Nizzy. Tak czy inaczej świetnie piszesz, ale za to, że było tutaj tyle dramy masz ode mnie wirtualnego liścia. hahaha XD\nALE TERAZ SERIO - MA BYĆ ZAZZY, BO JAK NIE TO MASZ W PIERDO... NIE BĘDZIE MIŁO. (jak zapewne zauważyłaś cytat z tego rozdziału, bo bardzo mi się on spodobał heh ;D) ~@1d_to_poland pozdrawia z twittera\nAnonimowy 26 sierpnia 2014 00:46\nTAAAAKK!!!!! NIZZY FOREVER!! Ciesze się że to w końcu zrobiłaś i już nie mogę doczekać się nexta :* Mam nadzieje ze będą razem długo @gabrysia2699\nDirectioner888 26 sierpnia 2014 06:48\nNo fuck, ten rozdział mnie zaszokował Nizzy się nie spodziewałam, mam nadzieje,że niedługo będzie Zazzy :D I biedny Zayn :'(\nZAPRASZAM DO SIEBIE --> http://zerrieloveefanfiction.blogspot.com/2014/08/rozdzia-12.html


To my, sezon 4, odcinek 10, data premiery na 2020 rok - Otakukart News\nGłówny Aktualności This Is Us Season 4, odcinek 10 Ujawniono datę premiery na rok 2020\nThis Is Us Season 4, odcinek 10 Ujawniono datę premiery na rok 2020\nThis Is Us to serial komediowo-dramatyczny stworzony przez Dana Fogelmana, którego premiera odbyła się w NBC 20 września 2016 r. Obecnie trwa czwarty sezon, który kontynuuje życie i koneksje rodziny Pearsonów w kilku okresach. Czwarty sezon serialu ma się dobrze i został dobrze przyjęty przez krytyków i fanów.\nObsada to my\nObsada serialu to Milo Ventimiglia, Mandy Moore, Sterling K. Brown, Chrissy Metz, Justin Hartley, Susan Kelechi Watson, Chris Sullivan, Jon Huertas, Melanie Liburd, Niles Fitch, Logan Shroyer, Hannah Zeile, Mackenzie Hancsicsak, Parker Bates, Lonnie Chavis, Eris Baker, Faithe Herman, Lyric Ross, Asante Black i Griffin Dunne. Czwarty sezon serialu rozpoczął się 24 września 2019 r. I będzie składał się w sumie z 18 odcinków.\nThis Is Us Season 4, odcinek 10 - data premiery\nThis is Us jest obecnie na przerwie i będzie kontynuował historię w przyszłym roku. 14 stycznia 2020 r., 10. odcinek programu zostanie wyemitowany na antenie NBC. Co więcej, będzie z tym coś bardzo dobrego, ponieważ narrator obiecuje fanom „bardzo specjalnego gościa” i „jeden niewiarygodny moment” w promocji, gdy program wznowi swój bieg w drugiej połowie sezonu. Ponadto, podczas wywiadu dla Entertainment Weekly, showrunner Isaac Aptaker ujawnił, że serial będzie dotyczył niedawnego odkrycia Kate.\nMy Hero Academia odcinek 13\nnieplanowana data premiery\nBlue Bloods sezon 10, odcinek 12: „Where The Truth Lies” - data, godzina, transmisja i zapowiedź\nDragon Ball Super, aby przekroczyć koniec Dragon Ball Z ?!\nImpulse Season 2: data premiery i odnowienie


» Aktualności – strona 3\nHome › Aktualności – strona 3\nNowa kolekcja COOL CLUB wiosna-lato 2016\nNowa kolekcja COOL CLUB wiosna-lato 2016 już w sprzedaży w sklepach SMYK. Warszawa, 24 luty 2016 r. — W sklepach SMYK jest już dostępna wiosenno-letnia kolekcja ubrań dla dzieci marki COOL CLUB inspirowana modą ze światowych wybiegów. Soft Pop, Deep Sea, Print Play i Eco Active – to pełne kolorów i ciekawych wzorów propozycje dla chłopców i dziewczynek. Dodatkowo, małych kibiców piłki nożnej ucieszą stroje sportowe, a fanów Disney’a licencyjne ubrania z postaciami z bajek…\nGwiazdkowe marzenia dawniej i dziś\nSMYK, największa w Polsce sieć sklepów dla dzieci, w których spełniają się dziecięce marzenia kolejnych pokoleń Polaków, zachęca do rozpoczęcia sezonu świątecznego od przywołania wspomnień. W zleconym przez firmę badaniu porównane zostały towarzyszące świętom emocje i marzenia dzieci oraz ich rodziców…\nSmyk zachęca: Podaruj drugie życie Misiowi!\n25 listopada swoje święto obchodzi najlepszy przyjaciel niemal każdego dziecka, czyli pluszowy miś. Z tej okazji SMYK uruchomił Serwis Miśków, który będzie działał w sklepie przy ul. Chmielnej w Warszawie. W ramach akcji zaplanowano bezpłatne, drobne naprawy wysłużonych maskotek, które mali i duzi klienci mogą przynosić…\nPo wakacyjnych szaleństwach czas z uśmiechem przywitać nadchodzący sezon jesienno-zimowy. Z tej okazji COOL CLUB, marka własna sieci sklepów Smyk, przygotowała dla dzieci pełną kolorów oraz pozytywnej energii kolekcję, pozwalającą utrzymać dobry humor nawet w pochmurne dni!…


Artur Długosz ‹Zasłużyć na pamięć› (recenzja: „Legenda: Czas Bohaterów”) – Esensja\n‹Legenda: Czas Bohaterów›\nTytuł Legenda: Czas Bohaterów\n[„Legenda: Czas Bohaterów” - recenzja]\nGra przygodowa „Legenda: czas bohaterów” to debiut wydawnictwa Lizardy na polskim rynku, co więcej, produkt krajowy. To dwa plusy, dwa duże plusy, ale jak powszechnie wiadomo, chodzi o to, żeby plusy nie przesłoniły minusów.\nPisząc o „Legendzie” nie sposób nie wspomnieć o wydanej u nas pierwotnie w latach 90. przez Sferę gry „Magia i miecz”. Obie firmy weszły tymi tytułami na rynek gier towarzyskich, przy czym Sfera zadomowiła się na nim na parę lat, wydając kilka kolejnych tytułów. Czas pokaże jak radzić sobie będzie wydawnictwo Lizardy. Co prawda ma już na koncie „Bazyliszka”, ale to gra typu „print&play”, dostępna na stronie wydawnictwa, a w zapowiedziach mogą poszczycić się tytułem „Robotoarena” o niesprecyzowanym terminie wydania. „Legendę” i „MiM” łączy też tematyka – fantasy – a także bardzo zbieżne reguły rozgrywki oraz zastosowane rozwiązania praktyczne. Nie ma w tym nic złego, bo w tym przemyśle, niczym w ewolucji, złe pomysły wypierane są przez dobre, czyli grywalne. Wreszcie środowisko graczy błyskawicznie dostrzegło związki pomiędzy oboma tytułami, oczekując od „Legendy” podobnego rodzaju rozrywki.\nSą też różnice. „Magia i miecz” była w istocie tłumaczeniem „Talisman” Games Workshop, notabene cieszącym się dużą popularnością na Zachodzie, co zasadniczo gwarantowało sukces na naszym bardzo wygłodniałym rynku. „Legenda” to produkt krajowy. „MiM” można było kupić w osiedlowym kiosku, po „Legendy” należy wybrać się do specjalistycznego sklepu, więc dotarcie do potencjalnego odbiorcy jest w tym przypadku mocno ograniczone. Piętnaście lat jakie dzieli te dwie gry to szmat czasu, który totalnie zmienił rynek gier towarzyskich, nawet jeśli zawężymy go do gier fantasy. Gry fabularne i karciane upowszechniły się i dziś Gry fabularne i karciane upowszechniły się, nie wspominając już o oszałamiającym postępie w grach wideo, i dziś „Magia i miecz” nie powtórzyłaby już swojego przełomowego sukcesu.\nJeden z czterech elementów tworzących planszę gry\nAle czy o przełom tu chodzi? Zdecydowanie nie. Twórcy „Legendy” z pewnością zdają sobie sprawę z poziomu rynku i oczekiwań dzisiejszych graczy. Więc może o pieniądze? Odpada – są lepsze sposoby na ich topienie. Musi więc chodzić o samą grę. Przyjrzyjmy się jej zatem…\n„Legenda” nie prezentuje się okazale. Pudełko ma stosunkowo niewielkie wymiary i w gąszczu innych tytułów, zwłaszcza zagranicznych, po prostu niknie. Tak dzieje się przynajmniej na mojej półce. To rzecz jasna wada nie samej gry, ale jej ekspozycja w sklepach staje się utrudniona. Druga sprawa to oprawa plastyczna gry, która choć zastosowana konsekwentnie do wszystkich elementów, jakoś gryzie oczy. Bynajmniej nie chodzi tu o sam wybór grafiki komputerowej, wszak powszechnie wiadomo, że generowane przy pomocy komputera obrazy doskonale oddają klimaty fantasy. Problem tkwi w poziomie wykonania samych prac. O ile dobrze prezentują się różnej maści przedmioty i krajobrazy, a nawet stwory zdobiące różnego rodzaju karty gry, o tyle postaci ludzkie wyglądają marnie. Intuicyjna znajomość anatomii ciała człowieka zostaje wielokrotnie poddana próbie, zaczynając już od samej okładki i tylnej strony pudełka gry.\nW środku jest dużo lepiej. Przede wszystkim cieszy oko ogólna liczba różnego rodzaju kart, sztonów, żetonów, podstawek, kart postaci, plansz i kostek, które obiecująco wypełniają wnętrze niewielkiego pudełka. Wszystkie wykonane solidnie, ładnie zaprojektowane, przycięte i posegregowane w foliowych torebkach lub gumkach według rodzaju i zastosowania. Ktoś tu wykonał kawał dobrej roboty.\nInstrukcja napisana jest przystępnym, zrozumiałym językiem i zasadniczo jej jednokrotna lektura wystarcza do rozpoczęcia rozgrywki. Owszem, zdarzy się nam niejednokrotnie jeszcze po nią sięgnąć, ale zwykle by wyjaśnić jakieś szczegóły. Rzekłbym, że przygotowana jest wzorcowo: zaczyna się od wyjaśnienia celu gry a kończy słowniczkiem niektórych terminów przewijających się w tekście.\nSkoro sięgasz po tę grę, to zapewne marzy ci się sława i bogactwo, jakie przynoszą rozliczne przygody w świecie fantasy. Oczywiście zakładając, że je przeżyjesz i po ich zakończeniu nadal będziesz mógł cieszyć się z osiągnięć. Tak bynajmniej byłoby w rzeczywistym świecie, tu, w uproszczeniu, śmierć oznacza utratę wszystkich zdobytych przedmiotów, umiejętności i punktów doświadczenia, a kalectwo w ogóle nie wchodzi w grę. Swoją drogą byłoby ciekawie zagrać kiedyś w grę, która uwzględnia takie elementy… Ale do rzeczy. Świat, w którym przyszło żyć naszemu bohaterowi to Ar’Andia – miejsce niegdyś tętniące życiem i pełne radości, dziś ponure i mroczne, z mieszkańcami żyjącymi w niewolniczym jarzmie nowych władców. To kraina, która potrzebuje bohatera wystarczająco odważnego i zdeterminowanego, by odmienić jej losy. Niezbyt to oryginalne, ale dla celów gry zasadniczo nieistotne.\nZgodnie z tradycją fantasy po sławę wyruszyć możemy jedną z postaci nierozłącznie związanych z tym gatunkiem. Mamy zatem do dyspozycji akolitę, barbarzyńcę, cygankę, gracza, przewodnika i żołnierza. Każda z nich posiada jedną unikalną umiejętność dającą pewną przewagę nad innymi oraz zestaw sześciu cech charakteryzujących siłę, odwagę, zręczność, magię, wiedzę i szczęście postaci. Nasz bohater w ramach każdej profesji wraz ze zdobywaniem punktów doświadczenia rozwija się i ma możliwość awansu na kolejne dwa poziomy. Tak więc przykładowo barbarzyńcę czeka kariera wojownika, a następnie berserkera, zaś cygankę – czarodziejki i arcymaga. Każdy kolejny poziom to nowa umiejętność, unikalna dla każdej profesji, a także wzrost niektórych współczynników opisujących postać. A właśnie najszybszy rozwój postaci jest kluczem do zwycięstwa w „Legendzie”. W momencie, w którym na trzecim poziomie doświadczenia choćby jedna z cech bohatera wynosi 6, aby wygrać wystarczy dotrzeć do określonego miasta odpowiadającego danej cesze. Kluczem do zwycięstwa są więc punkty doświadczenia. Ponownie, rozwiązanie dalekie od nowatorskiego, ale dobrze sprawdzone w najprzeróżniejszych warunkach.\nPrzykładowa karta misji\nGra sprowadza się do przemierzania bohaterem różnych części Ar’Andii, reprezentowanej przez cztery dowolnie złożone plansze składające się obszarów gór, równin, lasów, bagien, pustyni i śniegu. Dodatkowo plansze zawierają wyszczególnione pola miast oraz kilkunastu lokalizacji o mrocznych nazwach powiązanych z występującymi w grze misjami. Wejście na zwykłe pole skutkuje koniecznością dokonania tak zwanego rozpoznania terenu, czyli rzutu kostką określającego co się dzieje. W większości przypadków kończy się to sięgnięciem po kartę z określonego stosu. Trafić możemy na wroga bądź wyzwanie, co w obu przypadkach oznacza sprawdzenie naszego bohatera w boju, czyli rzuty kostką dla określonej cechy. Każdorazowa walka wymaga losowego ustalenia cechy, która będzie brana pod uwagę, tak więc nigdy nie można być pewnym zwycięstwa. Miasta oferują z kolei wyruszenie na misje, które choć podzielone na trzy rodzaje, posiadają wspólny mianownik, jakim jest zadanie udania się w jakieś miejsce na planszy i walkę.\nDo dyspozycji gracza dodatkowo zostają oddane liczne artefakty zdobywane podczas misji i starć z przeciwnościami oraz przedmioty, w których posiadanie można wejść drogą kupna lub łupu – każdy odpowiedzialny za podnoszenie którejś z cech lub pomagający uniknąć różnego rodzaju kłopotów. Nie mogło zabraknąć magii, więc w miastach bohaterowie mogą uczyć się czarów, o ile tylko pozwala im na to poziom wiedzy oraz dotychczasowe doświadczenie w tej trudnej sztuce. Do handlowania mamy pieniądze, którymi bohaterowie są wynagradzani za zakończone sukcesem starcia, misje czy sprzedane artefakty.\nPrzykładowa karta skarbu\nPobieżna analiza reguł gry mogłaby wskazywać, że można ją skończyć bardzo szybko. Jednak to mylne wrażenie, które szybko weryfikuje rozgrywka trwająca zwykle od godziny do dwóch, choć możliwe jest wydłużenie tego czasu, jeśli tylko gracze mają na to ochotę. Niestety, na dłuższą metę wędrowanie po terenach Ar’Andii jest monotonne, a to za sprawą dość podobnych zadań na losowanych kartach. Co z tego, że ich stos jest naprawdę imponujący (zdarza się, że w trakcie gry wiele pozostanie niewykorzystanych), skoro ich urozmaicenie jest zdecydowanie za małe. Być może wydawca rozwiąże ten problem w rozszerzeniach, o których się powszechnie mówi. Wielkość planszy i, co za tym idzie, duża liczba dostępnych do odwiedzenia pól też niestety nie są atutem gry, choć na ogół gracze się w tym lubują. Niestety, często prowadzi to do ograniczenia interaktywności między postaciami, na czym cierpi socjalna strona rozgrywki. Kolekcjonowanie kolejnych punktów doświadczenia szybko może przekształcić się w samotny rajd po planszy.\nCzęściowym rozwiązaniem tych problemów jest zastosowanie rozszerzonych reguł, które wprowadzają nową misję o nazwie Zmiennokształtny, uniemożliwiającą rozpoczynanie innych misji wszystkim graczom do czasu jej zakończenia. Ale misja ta to po prostu walka z wyjątkowo silnym przeciwnikiem, co dla postaci mniej rozwiniętych jest poważnym orzechem do zgryzienia. Podobna reguła zwiększania trudności przeciwności dotyczy innych kart. Natomiast znacząco zmienia przebieg rozgrywki wprowadzenie elementów magii – dostępne stają się nowe metody pokonywania przeciwników, ale przede wszystkim wreszcie można utrudniać grę innym graczom.\nPrzykładowa karta wyzwania\nZdecydowanie dobrze dobrane są postacie bohaterów – dobrze zbalansowane umiejętności oraz współczynniki sprawiają, że każdy ma równe szanse w grze. Dobrze też sprawdza się ich rozbudowywanie poprzez wyposażanie w przedmioty i artefakty, ale awansowanie na kolejne poziomy zgodnie z obecnymi regułami jest już wątpliwe. Problem tkwi w zbyt szybkim rozwoju postaci na wyższych poziomach, które mogą w swojej turze wykonywać więcej ruchów, co pozwala na szybsze przemieszczanie się po planszy, co z kolei w prosty sposób przekłada się na tempo zdobywania punktów doświadczenia. Oczekiwałbym wręcz odwrotnej sytuacji – im wyższy poziom, tym trudniejszy rozwój. To jednak nie jest wielki mankament, znacznie poważniejsze bowiem jest zachwianie równowagi gry w przypadku „śmierci” któregoś z bohaterów. Oznacza to utratę dosłownie wszystkiego i konieczność mozolnego zdobywania punktów doświadczenia podczas gdy wyższe poziomowo postacie robią to znacznie szybciej. Postacie na wyższych poziomach z oczywistych powodów znacznie łatwiej radzą sobie z przeciwnościami z losowanych kart, więc można się pokusić o urozmaicenie gry przez częściowe wprowadzenie dla nich zasad rozszerzonych.\nOmawiając rozgrywkę nie można pominąć jej estetycznego elementu, a co do tego mam mieszane uczucia. O ile bardzo ciekawie prezentuje się samo otoczenie karty postaci – mnóstwo kolorowych żetonów i kart, o tyle sama plansza sprawia wrażenie niezagospodarowanej. Fakt, jest bardzo reprezentacyjna, ale poza zmieniającymi położenia znacznikami bohaterów, nic się na niej nie dzieje. Niepokonane stwory i nieukończone zadania giną pod naporem kart do wykorzystania, ale z drugiej strony ich pozostawianie na planszy nie wydaje się być możliwe nawet poprzez zmodyfikowanie reguł gry. Po prostu pola planszy są zbyt małe do pozostawiania na nich czegokolwiek poza bohaterami. A to wielka szkoda. Bo jedną z radości gracza płynącą z rozgrywki jest żywa plansza.\nPomimo tego „Legenda” charakteryzuje się wysoką grywalnością. Gra jest płynna, reguły przejrzyste i przyjazne szybkiemu opanowaniu, a mnogość elementów do zbierania i częste rzuty kostkami sprawiają, że z pewnością znajdą się jej miłośnicy. Po prostu na parę rzeczy trzeba uważać.\nMiałem to szczęście, że mogłem przetestować tę grę z nastolatkami i im ta gra niezwykle przypadła do gustu. Wychowani w erze produkcji elektronicznych odkryli w tej grze nowy rodzaj rozrywki, jak choćby sposobność spędzenia miło czasu nie przed ekranem, ale przy stole wśród śmiechu i żartów przyjaciół oraz nerwowych rzutów kostką. I choć wytrawnym graczom „Legendy” mogą sprawić zawód, to dla początkujących mogą być wielką przygodą i okazją do przedefiniowana znaczenie słowa gra.\n06 XI 2014 22:31:54\należ ta plansza dosłownie zerżnięta ząb w ząb z gry Heroes of Might and Magic III... Co skłania mnie do podejrzeń, że reszta obrazów w niej użytych także skądś indziej pochodzi.\njak inny recenzent pisze: ,,Szczególnie słabe pod względem graficznym są plansze, które są niemal żywcem wyjęte z popularnej gry komputerowej „Heroes of Might & Magic III" - wyglądają brzydko i nieoryginalnie."\n...problem w tym, że nie ,,niemal żywcem", acz dokładnie skopiowane. Grze HoMM3 poświęciłem w swym życiu dość sporo czasu akurat.


PORTRET z HISTORIĄ Jerzy Skolimowski\n“…W Polsce z jakiegoś powodu do dziś celebrujemy silniej klęski niż sukcesy. Męczeństwo jest polskie. Zwycięstwo i triumf już nie tak bardzo…” – Jerzy Skolimowski.\nJerzy Skolimowski (ur. 5 maja 1938 r. w Łodzi) - bokser, poeta, reżyser, scenarzysta, aktor... to niektóre uprawiane przez niego zawody i pasje.\nJako reżyser, a często scenarzysta zrealizował filmy fabularne: „Rysopis” (1964), „Walkower” (1965), „Bariera” (1966), „Start” (1967), „Ręce do góry” (1967-81), „Dwudziestolatki” (1968), „Przygody Gerarda” (1969), „Na samym dnie” (1970), „Król, dama, walet” (1971), „Wrzask” (1978), „Fucha” (1982), „Sukces jest najlepszą zemstą” (1984), „Latarniowiec” (1985), „Wiosenne wody” (1989), „Ferdydurke” (1991).\nWiele z jego filmów otrzymało cenne nagrody. „Walkower” Nagrodę im. A. Munka za najlepszy debiut roku 1965; „Start” Złotego Niedźwiedzia na Festiwalu w Berlinie Zachodnim w 1967; „Ręce do góry” Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu w Gdańsku w 1981; „Fucha” nagrodę za scenariusz na Festiwalu w Cannes w 1982; „Latarniowiec” nagrodę specjalną jury na Festiwalu w Wenecji w 1985.\nNiewątpliwie połączył nas, jeśli tak można powiedzieć Jerzy Kosiński i Elżbieta Czyżewska z Nowego Jorku, która była pierwszą żoną Skolimowskiego.\nWarszawski dom Skolimowskiego mimo, że znajduje się w centrum miasta, położony jest wśród zieleni. W momencie kiedy przyjechałem tam po raz pierwszy – 17 września 1993 – na nasze spotkanie, ekipa telewizyjna kończyła nagrywanie fragmentu wypowiedzi Skolimowskiego na temat tragicznej śmierci Basi Kosmal, która grała w filmie synów Skolimowskiego pt. „Motyw cienia”. Przypatruję się jak Skolimowski powtarza swoje wypowiedzi, których nauczył się na pamięć jak roli filmowej, tak jak duble w filmie. Panuje nad planem, a prowadząca to osoba siedzi, przytakując, że tak właśnie to sobie wyobrażała. Podziwiam niezwykły profesjonalizm Skolimowskiego, który zadbał o odpowiednie pisma na stole, widok, który znajduje się za nim, widziany przez kamerę. Po dwóch czy trzech dublach, Skolimowski powiedział — na pewno z tego będzie pani mogła coś zrobić? Pożegnał się z ekipą i podszedł do mnie, podałem mu moją książkę „Pasje Jerzego Kosińskiego”, która niedawno wyszła, gdzie jest jego zdjęcie z Kosińskim.\n—Kiedy i przy jakiej okazji to zdjęcie było zrobione – zapytałem zaciekawiony?\n— W momencie kiedy kontrkandydowaliśmy do roli w filmie „Reds” (Czerwoni) Warrena Beatte'ego w 1981 r. w Londynie. Wiedzieliśmy, że z nami dwoma Warren się spotykał. Mieliśmy kilka razy lunchy, kolacje.\n—Czy znałeś już Kosińskiego z Polski?\n—Nie jestem pewien, gdyż bywałem często w Łodzi. Moje pierwsze zetknięcie się ze środowiskiem artystycznym było przez jazz. Grałem trochę na bębnach, kiepsko zresztą, ale kręciłem się w środowisku jazzowym. Nawet przez dłuższy czas współpracowałem z Krzysztofem Komedą, do którego występów robiłem scenografię. Często jeździliśmy z Komedą na koncerty do Łodzi i musiałem się wtedy z Jurkiem zetknąć.\n—Czy po spotkaniu w Londynie, jako konkurenci, wiadomo, że Kosiński dostał tę rolę, spotykaliście się jeszcze potem?\n— Tak, wiele razy. Myślę, że ostatni raz u Jacka Nickolsona, w jego posiadłości w Los Angeles, kiedy Jurek demonstrował swoje jogizmy w basenie i rzeczywiście utrzymywał się na wodzie przez dłuższy czas. Pamiętam, że obaj z Jackiem przyglądaliśmy się temu ze zdumieniem, namawiał nas, aby spróbować. Jack śmiał się, mówiąc że z jego wagą nie ma szans utrzymać się na wodzie. Mnie też nakłaniał, ale ja nie jestem bardzo zaprzyjaźniony z wodą. Do basenu wchodzę tylko wtedy, gdy jest straszny upał.\n— Kosiński też w młodości bał się wody i to była jego metoda przełamania strachu.\n— Tak mi to też tłumaczył, ale woda nie była i nie jest moim żywiołem. Pływanie, to nie jest sport w którym mógłbym coś wyczynowo osiągnąć. Uprawiałem wiele innych sportów.\n— Byłeś bokserem?\n—Tak. Boksowałem na ringu wielokrotnie, grałem w piłkę dosyć intensywnie, jeździłem na nartach, grałem w tenisa.\n— Jaką rolę odgrywa sport w twoim życiu?\n— Zwłaszcza boks daje ocenę własnych szans, że się ustoi na nogach. Ale jednocześnie ma się świadomość, że jeśli otrzyma się cios, to trzeba się schować za podwójną gardę. Trzeba robić wszystko, aby przetrzymać trudny moment i walka nadal trwa. Nie wolno się dać zmieść z ringu jednym silnym ciosem. Myślę, że tego rodzaju szkoła charakteru daje sporo w życiu.\n—Na boks patrzyłem jak na bijatykę, dopiero po wielu rozmowach z Jerzym Kulejem, zmieniłem swój pogląd, widząc w boksie sport, bardziej taktyczny niż siłowy.\n—Tak. Mózgu można użyć zawsze i wszędzie. lm więcej się wkłada myśli do boksu, tym to bardziej procentuje. Jako przykład mogę podać, że byłem raczej szczupły i wysoki na swoją wagę, bo chodziłem w wadze półśredniej, czyli do 66-67 kg przy wzroście 176. Zwykle byłem o pół głowy wyższy od przeciwników, ale moje ręce były raczej szczupłe i długie. Dawało mi to dłuższy zasięg rąk, natomiast siła ciosu nie była tak mocna. Przed wejściem na ring mocno przyciskałem łokcie do bioder, aby się biceps rozpłaszczał, żeby wyglądało, że tych mięśni jest znacznie więcej. Bo gdyby mój przeciwnik od początku wiedział, że moje ramiona są raczej szczupłe, to nie miałby respektu przed siłą ciosu, co nie jest dobre. Więc tym małym aktorstwem powodowałem, że mięśnie wyglądały na większe niż były w rzeczywistości.\n— Przeciwnik przyjmował inną taktykę?\n—Oczywiście. Gdyby wiedział, że siła ciosu nie jest tak duża, to mógłby ryzykować, że ja mu kilka ciosów zadam, a tak bał się abym go nie trafił czysto. I tak dalej i tak dalej. Poza tym korzystanie ze wzroku przeciwnika, jak on się zachowa. W boksie są dwie pary oczu, które są ze sobą związane. Właściwie boks jest walką na oczy. W każdym drgnięciu, ruch jest zapowiedzią tego, co ma nastąpić.\n—Przecież w normalnym życiu pertraktacje, też jest to walka na oczy.\n—Tak. W boksie jest jeszcze ten element, że za wzrokiem pójdzie cios. Jest absolutną zasadą numer jeden, na ringu nie wolno zamykać oczu. Czyli ktoś, kto ma odruch, że jak na niego idzie cios, to zamyka oczy, nie ma czego szukać na ringu. Bo przecież za tym pierwszym ciosem idzie drugi, trzeci i to wszystko trzeba wiedzieć, aby otrzymując cios, odpowiednio zareagować. Boks jest wielką szkołą charakteru.\n—Wiem, że często zmieniałeś studia?\n—Tak. Zacząłem od Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, ale bez powodzenia. Uznano, że zakres mego talentu jest niewystarczający, z czym nie zgadzam się. Ale mniejsza o to. Po niepowodzeniu na ASP, zdecydowałem się na uniwersytet, próbowałem historii sztuki, archeologii, etnografii, gdzie dobrnąłe nawet do pracy magisterskiej i pisałem o „Więźbnie dachowej w budownictwie kurpiowskim”. Jeździłem pod Pułtusk i studiowałem jak te dachy są połączone.\n—Kiedy znalazłeś się w łódzkiej „filmówce”?\n—W 1961. Byłem już autorem kilku tomików wierszy, jakiejś sztuki teatralnej, współautorem scenariusza do „Niewinnych czrodziei” Andrzeja Wajdy (1959). Roman Polański zwrócił się do mnie, aby napisać „Nóż w wodzie”.\n— Kogo pan wspomina z okresu szkoły?\n— Starszego, chyba szedziesięcioletniego, zasuszonego Anglika, który miał przepięknego Rolls Royce'a, chyba z lat 20., zupełne cacko, skóra, drewno, dookoła. Postać surrealistyczna w latach 60. w Polsce.\n— Mówi się o niespotykanej już dziś chyba nigdzie atmosferze jaka panowała w łódzkiej „filmówce”?\n—Ta szkoła miała atmosferę, to było coś niepowtarzalnego. Słynne schody, na których dokonywały się wielkie zamierzenia, snuliśmy plany, projekty, kłótnie, dochodziło do bójek. Widziałem bójkę Romka Polańskiego z kimś, kiedy obaj spadali ze schodów. Obecnie tego nie ma. Zdaje się, że my byliśmy już ostatnimi rocznikami, kiedy „filmówka” była tyglem, w którym działo się bardzo wiele.\n— Kiedy zrobiłeś swój pierwszy film?\n— W 1964 roku. To ciekawe, bo zrobiłem go ze skrawków, które przysługiwały mi jako etiudy szkolne. Kręciłem ciągle ten sam film ze sobą w roli głównej. Wychodząc ze szkoły miałem więc już debiut za sobą, gdyż po sklejeniu wyszedł mi pełnometrażowy film.\n— „Rysopis”, który zresztą na festiwalach za granicą zdobył dobre recenzje, jak również po festiwalu etiud studenckich miał dobrą prasę. Pamiętam, że KTT napisał artykuł pt. „Delfin”. Delfinem byłem ja, jako spadkobierca po „Szkole Polskiej”. Miałem być pierwszym reprezentantem nowego, wchodzącego do polskiego kina. To był pierwszy film tzw. nowej fali. Robiłem go gdy nie było jeszcze „czeskiej szkoły”, Milosz Forman zadebiutował rok po mnie. Była też pewna zbieżność z tym co się we Francji się działo. Wiele lat trzeba było czekać na polskie kino moralnego niepokoju. Byłem dość osamotniony w tej tzw. młodej twórczości. W parę lat po mnie wystartował Zanussi.\n—Jak potoczyły się twoje losy po ukończeniu „filmówki”?\n— Od razu skierowano mój kolejny tekst „Walkower” do normalnej zawodowej produkcji. Zrobiłem go dość sprawnie. Chyba był to niezły film, miał spore sukcesy zagraniczne, duże powodzenie we Francji, gdzie przez młodofalowych krytyków był bardzo lansowany. Godar był wielkim zwolennikiem mojego filmu. To, że ten film na świecie był zauważony, pomogło mi później za granicą. W Polsce zrobiłem jeszcze tylko dwa filmy „Barierę” i „Ręce do góry”.\n—Z filmem „Ręce do góry” miałeś problemy?\n— Typowe dla tamtych czasów, bo wtrąciło się KC Partii i próbowano mi ten film ocenzurować. Chciano abym usunął scenę, kiedy gigantyczny portret Stalina został wyeksponowany i wskutek naklejania Stalin miał czworo oczu. Blady strach padł na wykonawców plakatu i na KC, że coś takiego miałoby się w polskim filmie ukazać. Odmówiłem — to był 1967 rok. Byłem wzywany do KC. Rozmawiałem z człowiekiem numer dwa, towarzyszem Kliszko. Rozmowa\nbyła bardzo krótka. Po moim płomiennym przemówieniu, że jest to jakaś rejestracja świadomości społecznej, więc taki głos mógłby się przydać w dobie zmian, on odpowiedział krótko — nie można. Rzuciłem więc argument dość karkołomny, patrząc wstecz, ale wydał mi się, że będzie ostatnią szansę. A mianowicie powiedziałem, że jeżeli film nie wejdzie na ekrany w Polsce w formie w jakiej go zrobiłem, to nie będę więcej w Polsce robić filmów. Na co on powiedział – szerokiej drogi. Było jasne, że takich filmów jakich chcę nie mogę robić w kraju, więc postanowiłem szukać innego miejsca.\n—Wyjechałeś z Polski?\n— Tak. Zacząłem robić filmy za granicą. Zacząłem tułać się po świecie, prowadząc cygańskie życie. A w Polsce byli zadowoleni, że pozbyli się kłopotu.\n— Pojechałeś najpierw do Francji?\n— Tak i nieomal zaraz rozpocząłem pracę nad belgijsko-francuską produkcją filmu pt. „Start” w którym grał Jean-Pierre Leaud, a film zdobył w 1967 Złotego Niedźwiedzia i nagrodę UNICRIT na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie Zachodnim. To był pierwszy poważny mój zagraniczny sukces.\n— Ciekawi mnie, jak praktycznie doszło do tego, że zaraz po wyjeździe z Polski, która wówczas była jednak innym światem w stosunku do Zachodu, otrzymałeś możliwość realizacji takiego filmu?\n—Polskie filmy mi pomogły, byłem już odkryty przez zachodnich krytyków, którzy pisali o mnie. Miałem dosyć dużo ofert, ale niestety niezbyt dobrych wyborów dokonywałem. Bezpośrednio po „Starcie” zrobiłem film „Przygody Gerarda". To była wielka amerykańska produkcja w Rzymie z Claudią Cardinale, Peterem McEnrym, Jackiem Hawkinsem. Duża obsada, wielomilionowy budżet, rzecz według książki Arthura Conan Doyle'a, parodia napoleońskich czasów.\n— Jak się w tym orientowałeś?\n—Miałem wielkie problemy, nie znałem języka i czułem się jak okaleczony. Wszystko było mi obce. Przedtem robiłem swoje autorskie adaptacje. Wpadłem jak śliwka w kompot w wielką produkcję z ogromnym sztabem ludzi, podstawowa ekipa ponad sto osób. Zwykle robiłem filmy w kilkanaście osób i nagle miałem za dużo ludzi. Doszło w filmie do takiej sytuacji, że moja pozycja w nim wisiała na włosku. Mogłem być w każdej chwili wyrzucony, nawet tego typu podchody były robione. Ujęła się za mną Claudia, która zagroziła, że jeśli ja miałbym być odsunięty od filmu, to ona zrezygnuje również.\n— Plotki mówią, że kochała się w tobie?\n—Śmiech — o to trzeba by ją spytać. Jesteśmy w wielkiej przyjaźni, gdyż jest to niezwykle sympatyczna osoba. Film doprowadziłem do końca, ale nie był to dobry film. Nie przyniósł żadnych zysków. Miałem oczywiście honorarium, które na ówczesne czasy, było wręcz zawrotne.\n— Dlaczego film był zły?\n— Film był trudny do sprzedania, bo próbowałem go robić jako nowofalowy film, a to miała być normalna hollywoodzka produkcja. Ktoś zaczął nawet tupać nogami i krzyczeć, że Skolimowskiego noga nigdy nie postanie w hollywoodzkim studiu.\n—Ta groźba nie spełniła się jednak?\n— Całe szczęście, ale ciążyło to na mnie i myślę, że ciągle ciąży. Z pewnymi osobami, nie mam co prowadzić rozmów, bo oni nadal są szefami studiów. Tymniemniej los mnie jednak rzucił do Hollywood, zostałem zaangażowany do zrealizowania filmu pt. „Latarniowiec”. To był dość duży film z Robertem Duvallem i Klausem Maria Brandauerem. Po skończeniu filmu kupiłem sobie dom w Santa Monica, blisko plaży i spędziłem pierwsze długie wakacje. A w 1985 film uzyskał Nagrodę Specjalną Jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, co bardzo podniosło moją pozycję w Hollywood i szereg propozycji było w toku.\n— Hollywood, dla każdego znaczy coś innego?\n— To wielki mit. A w sumie, to akurat jest takie miejsce na świecie, gdzie zebrało się najwięcej ludzi, którzy zajmują się tym samym, tzn. robieniem filmów. Czyli teoretycznie jest tam największa szansa, ale gra jest o tak wielkie stawki, że wiele spraw krzyżuje się nad i pod stołem, a wszystkim rządzą agenci filmowi. Są silne układy kto z kim i za ile. Ja się nie bardzo do tego nadaję. Moją prawdziwą naturą jest robienie filmów autorskich, coś co wyrzucam z siebie, bo czuję potrzebę. Nie nadaję się się to tego abym był wynajętym rzemieślnikiem do wykonywania zamówienia. Niestety w Hollywood rola reżysera sprowadza się do tego. Rzadkie są przypadki, gdy robi się coś własnego. Na ogół pociąga się za wiele sznurków i bierze się ten, który pierwszy będzie do realizacji. Cały czas jest to loteria, nie wiadomo gdzie kulka wpadnie. Ulubionym zwrotem w Hollywood jest — wyrzucam cię.\n—Czym głównie zajmowałeś się w Hollywood?\n—Pisałem scenariusze, poprawiałem scenariusze, kilka razy dochodziło nieomal do zdjęć, obsady się kompletowały. Ale jak to bywa w branży filmowej, projekty powstają, padają i jednocześnie ciągnie się za wiele sznurków. Jednym z projektów, który wypalił był film „Wiosenne wody” o budżecie ponad 10 mln dolarów, robiony przez włoskiego producenta Angelo Rizzolego. Rizzoli, człowiek niebywale ekstrawagancki, były właściciel wydawnictwa oraz piłkarskiego klubu Milano, który potem sprzedał Belusconiemu. Chciał aby była międzynarodowa obsada i aby to był film hollywoodzki. Zdecydowaliśmy się Nastassje Kinski, Timothy Hutton, Valeria Golino i Bill Forsythe. Znowu okazało się, że to nie jest film dla mnie.\n— Zaatakowali cię?\n— Tak. Jako odtrudkę na to wszystko spakowałem któregoś dnia manatki i pojechałem do Polski, aby robić „Ferdydurke” Gombrowicza. Do współpracy nad tekstem zaprosiłem swoich synów, którzy wóczas byli studentami nowojorskiego uniwersytetu. Pisali, mieli za sobą nawet pierwsze próby scenariuszowe. Napisali scenariusz według Józefa Konrada „Secret Agent”, zupełnie niezły. Niestety pech chciał, że BBC zrobiło krótki serial z tej książki, więc trzeba było odczekać dobrych parę lat, aby z czymś takim wyjść. Ale ponieważ sprawdzili się nad scenariuszem, więc zaproponowałem im pracę nad „Ferdydurke” i dobrze to wykonali. Wówczas zaczął im świtać pomysł, że sami by chcieli zrobić film, mimo, że byli bardzo młodzi — 20 i 21 lat. Swoje honorarium z „Ferdydurke” przeznaczyli jako pierwsze pieniądze na swoją produkcję.\n—Mówisz o „Motywie cienia”, który niedawno na Festiwalu w Wenecji wyróżniony został za debiut, a Jeremy Thomas — przewodniczący British Film Institute — napisał: „Wstrząsający okrzyk gniewu dwóch młodych utalentowanych filmowców z kraju przechodzącego głębokie przemiany”?\n— Tak. Joseph Kay i John Yorick, takie role grają w filmie, zrobili dzieło kontrowersyjne, ale ich własne, autentyczne, takie jak młodzi zbuntowani ludzie czują. Niezbyt pogodzeni ze społeczeństwem, pokazali to w swoim filmie.\n—Po warszawskiej premierze z twoimi synami dowiedziałem się, że mimo, że byłeś producentem, to się do filmu nie wtrącałeś. A nawet zastrzeżone było w kontrakcie, że w czasie kilku pierwszych dni zdjęciowych nie mógłeś być na planie zdjęciowym. I dalej, kiedy zobaczyłeś materiał zdjęciowy, to powiedziałeś, że z tego tylko oni mogą coś zrobić.\n— To prawda. „Motyw cienia” jest w stu procentach filmem moich synów, nie ma w to żadnej mojej ingerencji, nie tylko na etapie zdjęciowym, ale i montażowym, udźwiękowienia. Czyli, jeśli to będzie sukces, to będzie ich sukces, a jeżeli klęska, to również ich.\n— Który z filmów uważasz za najważniejszy dla siebie?\n— Myślę, że „Ręce do góry”, to był bardzo ważny film, nawet z tym niefortunnym losem jaki go spotkał.\n—Czy on potem miał swoją premierę publiczną?\n— W okaleczonej formie, trzeba jednak pamiętać, że film po latach traci swoją moc. Ale jest to rodzaj gorzkiej satysfakcji, że uznano film za tak niebezpieczny, iż trzeba go było zamknąć do lochów, jak niebezpiecznego przestępcę. Podobno zarządał tego ambasador radziecki w Warszawie. Zabawne anegdotki dochodziły, że w podziemiach KC mieli salkę kinową i tam puszczali jedyną kopię jaka istniała. Był to nieliczny przypadek w polskiej kinematografii, że film w całości skończony, został na zawsze zamknięty.\n—To musiało być dla ciebie, młodego twórcy dużym przeżyciem?\n— Było to jak tąpnięcie i pociągnęło konieczość wyjazdu za granicę, i organizowanie sobie życia w inny sposób.\n— Jesteś jednym z nielicznych reżyserów, który występował jako aktor?\n— To faktycznie nie jest zbyt częste. Zagrałem u Schlendorfa jedną z głównych ról w filmie „Fałszerstwo”, kręciliśmy go w Bejrucie w 1981. Autentyczna strzelanina nad głową, snajper polował nad naszym planem filmowym. Grałem w hollywoodzkiej produkcji „Białe noce", oraz z wielu swoich filmach.\n— Jak do tego doszło, że zaproponowali rolę. Wiadomo, że w Hollywood jest ogromna specjalizacja, nawet wśród aktorów, a co dopiero reżyser jako aktor?\n— Dla przykładu reżyser „Białych nocy", który był po dużym sukcesie „Oficera i gentelmena” miał swoją koncepcję z którą studio musiało się zgodzić. A mianowicie, że pułkownika Czajko, który rządzi wszystkimi, jest pewny siebie na planie filmowym, więc to powinien być reżyser, człowiek z innej materii. Zaprosił mnie, Milosza Formana i Klausa Maria Brandauera, który również jest reżyserem. Ku memu zdumieniu wybrał mnie. Nie motywował dlaczego.\nZagrałem tę rolę, a on całyczas podkreślał, że musi być całkowita pewność siebie, podwójna gra i pełna kontrola nad sytuacją.\n— Jak Hollywood reklamowało ciebie jako aktora?\n— To ogromny przemysł, przeszedłem całą kampanię reklamową. Pamiętam zabrano nas do Chicago, gdzie dla całej amerykańskiej i kanadyjskiej prasy wynajęto hotel. Obok mnie ściągnięto głównych aktorów: Barysznikowa, Gregory Heintza, Isabellę Rosellinii, Helen Miren.\nPrzez trzy dni od rana do wieczora co godzina spotykaliśmy się z inną grupę dziennikarzy i fotoreporterami, przechodząc z pokoju do pokoju, a w czasie lunchów jeszcze ważniejsze spotkania. Potem gdy film wszedł na ekrany, to cała Ameryka była o „Białych nocach” poinformowana nieomal jednocześnie. Moja rola miała duże szanse na nominację do Oscara, Columbia Pictures robiła koło tego całą reklamę. Pamiętam swoje całostronicowe zdjęcia w najważniejszych pismach dotyczących filmów. Przeszedłem przez to, otrząsnąłem się z tego. Jest to do jakiegoś stopnia fascynujące, ale nie aż do tego stopnia, aby zanurzyć się w tym kompletnie.\n—Jesteś obecnie w Polsce, co zamierzasz robić?\n— Przymierzam się do czegoś, ale myślę, że będzie to dopiero w przyszłym roku, więc za wcześnie o tym mówić. Najogólniej chciałbym zrobić film, który byłby filmem osobistym, bo mam potrzebę wyrzucenia czegoś z siebie, ale nie chciałbym, aby to był film hermetyczny dla wąskiego grona ludzi.


U Nutinki: marzec 2013 – podsumowanie\nSylwuch 31 marca 2013 11:12\nImani 31 marca 2013 11:39\nNutinko, zawsze jestem pod wrazeniem ilosci przeczytanych ksiazek, jak i Twoich wyborow. Wiele z Twoich lektur wpisuje na liste, aby rowniez odgrzac w przyszlosci. Twoj blog to wspaniale wykopalisko:)\nSama mam slabszy miesiac pod wzgledem ilosci, ale za to jakosc byla niezla.\nNutinka 31 marca 2013 11:47\nU mnie jakościowo najlepiej wypadły książki historyczne. Coś jest w dawnych dziejach takiego, że mnie ciągnie. :)\nPiotrek 31 marca 2013 11:41\nWow, zazdroszczę takiego tempa czytania. Też bym sobie zrobił kilka powtórek, ale w ciągu miesiąca nie jestem w stanie przerobić więcej jak 5 książek ;-) A że nałogowo kupuje kolejne, kolejne i kolejne, to w dniu dzisiejszym mam już niema 200 tytułów w zapasie :-/ ;-)\nNutinka 31 marca 2013 11:48\nW zapasie mam ponad 170, mimo że czytam sporo swoich i powinna ta lista maleć. Ciekawe, jak to się dzieje, że jednak rośnie - pączkują te książki czy co? ;)\nKruszynka 1 kwietnia 2013 09:30\nNo chyba się rozmnażają, bo mi też powinno ubywać, a tu kurde rosną ... ;) Poczytamy na emeryturze :D\nMagda K-ska 1 kwietnia 2013 11:53\nMuszę przeczytać coś Pratchetta, ciekawa jestem jak zrobi na mnie wrażenie, bo generalnie to kompletnie nie moje klimaty. Ale do Lema też miałam negatywny stosunek, a teraz go prawie uwielbiam.\nNutinka 1 kwietnia 2013 12:43\nKoniecznie spróbuj. Jest szansa, że wsiąkniesz. :)\nLem też jest dla mnie kultowy, chociaż zupełnie inaczej. Ale z nim wzrastałam, podkradając książki bratu. ;)\nAnnRK 6 kwietnia 2013 19:42\nJakoś nie mogę się zabrać za powtórki, mimo, że do wielu tytułów chciałabym wrócić. Ciągnie mnie do nieznanych książek. :)\nNutinka 7 kwietnia 2013 20:28\nMiałam tak przez wiele lat. Uważałam, że powtóki to strata czasu, skoro jest tak dużo nowych, ciekawych propozycji. Ale jak już zaczęłam powtarzać to nie żałuję - odkrywam coś nowego i poznaję dawną siebie, czasem dziwiąc się, że coś tam mi się tak bardzo podobało, a teraz widzę, jakie to mierne. Albo odwrotnie, dostrzegam piękno stylu tam, gdzie kiedyś najwyżej fabuła mnie kręciła. Zdecydowanie warto czasem wrócić do staroci. :)


ekorekcja-wzroku.edu - galeria - obraz EKO#WN-192-PIC-128\nTym niemniej amputować należy bezzwłocznie w następujących przypadkach: 1. Zdruzgotanie kończyny. Jako typowy przykład może służyć wypadek kolejowy. Nie ma żadnej nadziei uratowania kończyny, natomiast istnieje duże niebezpieczeństwo zakażenia. Oddzielenia części martwej od żywej nie można nazwać amputacją w ścisłym znaczeniu tego słowa; należy odjąć kończynę jak najrychłej. 2. Duża rana, połączona z przerwaniem wszystkich pni nerwowych. Kończyna tak poważnie uszkodzona jest bezużyteczna całkowicie, natomiast wczesne odjęcie jej...\nNie powinno się podwiązywać dużego pnia tętniczego, jeżeli istnieją warunki do wykonania szwu naczyniowego. Tętnica szyjna wspólna: Podwiązanie tej tętnicy powoduje często czerwone lub żółte rozmiękanie mózgu w okolicy wyspy. Zmiany naczyniowe (stwardnienie tętnic, kiła) i choroby serca powodują śmierć więcej niż połowy operowanych wskutek niewydolności krążenia obocznego (curculus arteriosus Willisi). Wobec tego u chorych powyżej 40 roku życia nie należy podwiązywać tętnicy szyjnej wspólnej lub szyjnej wewnętrznej, a próbować sz...\nOdmienną postać zaburzenia przewodzenia podniet w drogach przewodzących stanowi zespół Wolff - Parkinson - Whitea. Dla tego zespołu w elektrokardiogramie jest cechujące: 1) skrócenie czasu trwania okresu P-Q do 0,08-0,11 sekundy, objawiające się zmniejszeniem odległości między końcem załamka P a początkiem zespołu komorowego QRS 2) prawidłowy czas trwania załamka P 3) załamek P może przechodzić bezpośrednio w ramię wstępujące zespołu QRS 4) przedłużenie zespołu komorowego. QRS powyżej 0,1 sekundy 5) zniekształcenie zespołu QRS polega...\nW przypadkach ostrego rozlanego zapalenia kłębków nerkowych z wyraźnym nadciśnieniem tętniczym spostrzega się zmiany na dnie oczu w postaci stanu naczyniowo-kurczowego siatkówki (retinitis alburninurica) a także wybroczyn. W ostrym rozlanym zapaleniu kłębków nerkowych zmiany te zdarzają się nader rzadko, nieco częściej spotyka się je w ostrym rozlanym zapaleniu kłębków z wybitnym udziałem układu cewkowego, W tejże postaci zdarza się ślepota (amaurosis) oraz inne zaburzenia wzroku jako równoważniki mocznicy drgawkowej. Przebieg ostrego rozlanego zapalen...


Forum ogólnotematyczne - Popiszmy.pl :: Instalacja fotowoltaiczna\nForum ogólnotematyczne - Popiszmy.pl Strona Główna » Dyskutowanie na poważnie » Świat mężczyzn » O Nas samych » Instalacja fotowoltaiczna Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 14 Grudzień 2020, 10:38 Instalacja fotowoltaiczna\nMożecie mi podpowiedzieć praktyki dobrej inwestycji w OZE, żeby po prostu nie wydać pieniędzy na marne?\nWysłany: 4 Styczeń 2021, 10:05\nZgadzam się, że będzie padaka energetyczna. Zobacz, ile spadło PGE od debiutu giełdowego. Zobacz, co rząd robi z górnictwem. U nas produkujesz i się nie opłaca. Przecież za kilka lat to wszystko walnie nam na łby. Może to już się dzieje w 2020 roku. Sami widzicie i wszystkie negatywne scenariusze właściwie zostały, zostają potwierdzone na żywo. Też właśnie dzwoniłem do lokalnych marek związanych z OZE, gdzie widać potwierdzone realizacje to Ekto Atelier się pozytywnie wyróżnia. Dwa, nie jest tak drogo, jak myślałem. Programy dofinansowania w miarę dobrze działają. To ta rzecz, z której lepiej skorzystać, dopóki nie jest za późno.\nWysłany: 2 Sierpień 2021, 20:45\nPolecam w pierwszej kolejności przed instalacją wykonać audyt fotowoltaiczny, wtedy odpowiednio dobierzesz moc instalacji. Taki audyt wykona profesjonalna firma, taka jak https://pgmpv.pl/.\nWysłany: 12 Październik 2021, 19:43\nTo jest naprawdę bardzo ważne, żeby postawić na dobrą, sprawdzoną firmę. Stilo Energy działa na terenie całego kraju i mają naprawdę ogromne doświadczenie w kwestii montażu fotowoltaiki, dlatego i my się zdecydowaliśmy właśnie na nich. Polecam, z czystym sumieniem.\nForum ogólnotematyczne - Popiszmy.pl Strona Główna » Dyskutowanie na poważnie » Świat mężczyzn » O Nas samych » Instalacja fotowoltaiczna\nzieleń dotacje wycieczki restauracje wycena nieruchomości ślub hotel spa wypoczynek dentysta słodycze narty ogłoszenia rozwód restauracja telefon mieszkanie transport anglia rozrywka fotobudka wesela auta samoloty depresja auto warszawa niemcy firma przeprowadzka słodycze anglia odżywki wypoczynek szkolenie ślub internet wczasy usg kursy szkolenie anglia Hobbit handel porady prawne nieruchomości spa Kraków dom kominek moda


Olej konopny Bydgoszcz\n7 marca 2018 20 grudnia 2018 By admin\nWażne jest zrozumienie jednej zasady, a mianowicie trzeba zdać sobie sprawę, że olejki konopne, które są suplementem na wiele schorzeń, pochodzą z takiej odmiany konopi, która nie uzależnia i nie jest środkiem psychotropowym. Ten cudowny specyfik przyjmujemy dla zdrowia, a nie dla rekreacji. Dziwne też jest to, że natura tak hojnie obdarzyła krytykowane i zakazane rośliny marihuany.\nOlej konopny, który ma tak wiele pozytywnych właściwości pochodzi z kwiatostanów konopi. Jest z nich pozyskiwany w wyniku procesu ekstrakcji CO2.\nW naturze występuje także olejek konopny wywodzący się z siewnej postaci marihuany i olejek pozyskiwany z kwiatów marihuany, ale innej jej odmiany. Ten ostatni to olejek RSO, z dużą zawartością THC, która powoduje upojenie narkotykowe. Dlatego olejek konopny RSO jest olejkiem w Polsce zakazanym i dostępnym jedynie na czarnym rynku.\nSpecyfikiem przyszłości zdecydowanie jest olejek CBD, który ma ogromne właściwości i jest stosowany przy wielu chorobach i daje sprawdzone i poparte badaniami rezultaty.\nWypadałoby zadać pytanie – dlaczego olejek CBD?\nolej konopny CBD koi i uśmierza ból,\nolej CBD niszczy komórki nowotworowe,\nolej z CBD zmniejsza częstotliwość występowania ataków padaczkowych,\nCBD olej konopny eliminuje wolne rodniki i toksyny z organizmu ludzkiego,\nCBD olejek znacznie poprawia koncentrację, walczy z depresją, niweczy stany lękowe oraz zmniejsza wszelkie napięcia,\nolej konopny CBD utrzymuje prawidłowy stan cukru w organizmie,\nCBD olejek walczy z chorobami psychicznymi,\na przede wszystkim walczy z chorobami nowotworowymi i w skrajnych sytuacjach powoduje remisje choroby.\nWymęczeni chorobą i bólem pacjenci bardzo często sięgają po olej CBD i bardzo chwalą jego właściwości oraz twierdzą, że pod jego wpływem szybko wracają do zdrowia.\nCBD olejek nie daje żadnych skutków ubocznych, nie wpływa źle na psychikę człowieka, nie uzależnia go od narkotyku, bowiem narkotykiem nie jest.\nZastosowanie i właściwości CBD są ogromne, najważniejszym faktem jest jednak dobranie odpowiedniej dawki do danego pacjenta i do jego schorzenia. Olej z konopi CBD występuje we flakonikach o stężeniu 4%, 5%, 10%, 15% czy 20 %. Jest to bardzo wydajny specyfik, ponieważ kuracja flakonikiem o 10 ml, może trwać nawet kilka miesięcy. Dobrze też jest ustalić wcześniej odpowiednie dawkowanie ze specjalistą.\nCBD olejek jest dobry dla wszystkich bez względu na wiek, płeć czy stan zdrowia. Kupując go należy zawsze poprosić o certyfikat analizy danego specyfiku, wtedy mamy 100% gwarancji, że zakupiony produkt jest produktem oryginalnym.\nPoprzez liczne badania naukowe stwierdzono, że olej z CDB powstrzymuje, działa lub powoduje remisję następujących chorób:\nAlzheimer, Parkinson, Padaczka, depresja, jaskra, cukrzyca, migrena, choroby układu trawiennego, białaczka, reumatyzm, urazy kręgosłupa, stwardnienie rozsiane, stany zapalne, kontuzje, stany lękowe oraz wiele, wiele innych chorób. Badania nad tym preparatem wciąż trwają i wciąż przynoszą nowe rewelacje. Chociażby to, że CBD olej wzmacnia błonę śluzową jelita grubego, czyli można nim leczyć nie tylko nowotwór wspomnianego jelita ale także chorobę Leśniewskiego – Crohna.\nOlej konopny czasami jest ostatnią deską ratunku w przypadku jakiejś okropnej i nieuleczalnej choroby. Można go również przyjmować, tylko w mniejszym stężeniu, profilaktycznie. Robi się z niego dużo preparatów wspomagających, takich jak pasty, kapsułki czy herbatki. Także popularny jest jako naturalne kosmetyki konopne. Jednak w tym ostatnim przypadku najczęściej używa się oleju tłoczonego z siewnej postaci konopi.\nUważa się, że oleje CBD będą w końcu docenione i staną się jednym z najważniejszych i legalnych medykamentów przyszłości. Opinie pacjentów i osób, które badają zbawienny wpływ i właściwości CBD olej są jak najlepsze.\nWiadomo już dzisiaj jest, że w przypadkach, gdzie nie daje rady medycyna konwencjonalna stosuje się CBD olej konopny.\nSprzedaż oleju odbywa się online oraz w wielu miastach naszego kraju. Dobrym przykładem może być tutaj Bydgoszcz.\nBydgoszcz to miasto położone w województwie kujawsko – pomorskim. Miasto od wschodu graniczy z rzeką Wisłą a leży nad rzeką Brdą i kanałem bydgoskim. Na terenie miasta istnieje Bydgoski Park Przemysłowo – Technologiczny na terenie, którego znajduje się Pomorska Specjalna Strefa Ekonomiczna. Miasto akademickie, posiada wiele atrakcji turystycznych.\nMiasto, przede wszystkim, pełne zabytków ale też i pełne już nowoczesnych budowli i nowoczesnych miejsc. Ciekawy jest tam Stary Rynek, atrakcją jest dzielnica muzyczna dookoła Filharmonii Pomorskiej, interesujący jest mural Panienki z Okienka znajdujący się na ulicy Toruńskiej.\nTajemnice masowania Dalej OdEkspertów masażu\nPoszukuję Sumy Na Cellulit Problemy? Przeczytaj Niniejszy Rozdział\nInformacji Do Robienia Z Jakimkolwiek Facetem Prawnika\nMusisz Skonfigurować Rutynowych, Aby Otrzymać Nasze Punkty Fitness\nNajlepsze Social Media Marketing Porady, Które Posłużą Ci Odnieść SukcesInformacje Auto Repair Nie Będzie Czytać Gdzie Indziej\nPobyt Na Wierzchu Naprawy Samochodu Spośród Tychże Znakomitych Porad\nJak Silna Zdobyć Najlepsze Auto Naprawy\nInformacji I Wytyczne Dotyczące Jeżdżenia Samochodu Funkcjonuje Dobrze\nNaprawianie Kłopotów Samochód Jest Snap Spośród Aktualnych Porad\nCopyright © 2019 Olej CBD Bydgoszcz.


Sierpień miesiącem przyjaźni | rybinski blog\nSierpień miesiącem przyjaźni\nDawno nie mieliśmy tak miłych stosunków z Rosją. W odpowiedzi na nadanie jednej z ulic w Warszawie imienia Dżochara Dudajewa Rada Miejska Moskwy chce nadać ulicy, przy której znajduje się Ambasada RP, imię Michaiła Murawiowa, kata powstania styczniowego, zwanego Wieszatielem. Podobno Duma czeka teraz na reakcję radnych Warszawy. Nie ma innego wyjścia, tylko nazwać warszawski Pałac Kultury i Nauki imieniem Maschadowa.\nNie wątpię, że 9 maja rosyjscy gospodarze zawiozą prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na ulicę Murawiowa, żeby mógł tam złożyć kwiaty. Ale swoją drogą, pomysłowi to deputowani rosyjscy nie są. Mogliby przecież, nie sięgając tak daleko w historię, nadać tej ulicy nazwę bulwary Ałganowa. I cóż moglibyśmy na to odpowiedzieć? Chyba tylko Alejami Kuklińskiego.\nTrzeba przerwać te złośliwości wzajemne, które tak irytują resztę Europy. Proponuję zachować się godnie i ustanowić sierpień miesiącem przyjaźni polsko-rosyjskiej. A raczej, żeby być w zgodzie z rzeczywistością, rosyjsko-polskiej. W sierpniu przypada rocznica cudu nad Wisłą, paktu Ribbentrop – Mołotow, powstania „Solidarności”. 9 sierpnia przypadają imieniny Romana Dmowskiego, przewodniczącego Koła Polskiego w Dumie. 14 sierpnia minie w tym roku 91 lat od dnia wydania przez zwierzchniego wodza naczelnego, generała adyutanta Mikołaja Mikołajewicza odezwy do Polaków. To piękny dokument, który powinien być odczytywany w kościołach, bo Sejm ma wtedy wakacje.\n„Polacy! Wybiła godzina, gdy serdeczne marzenie ojców i dziadów waszych może się spełnić. Minęło półtora wieku od czasu, jak żywe ciało Polski rozdarto na części, ale duch Jej nie umarł. Żyła ona nadzieją, że przyjdzie chwila zmartwychwstania narodu polskiego i braterskiego jego pogodzenia się z Wielką Rosyą. Wojska rosyjskie niosą wam radosną wieść tego pogodzenia się.\nNiech znikną granice, dzielące na części naród polski, niechaj połączy się on w jedną całość pod berłem Cesarza rosyjskiego. Pod tym berłem odrodzi się Polska wolna co do swej wiary, języka i samorządna. Jednego oczekuje od was Rosya – takiegoż poszanowania praw narodowości, z którymi związała was historia. Z otwartem sercem i po bratersku wyciągniętą dłonią idzie na wasze spotkanie wielka Rosya. Niechaj zabłyśnie na zorzy tej znamię krzyża, symbol cierpień i zmartwychwstania narodów”.\nPiękne słowa i Mikołaj Mikołajewicz zasługuje też na ulicę – i w Warszawie, i w Moskwie, i nawet w Paryżu.\nczasami myślę sobie nie – koniec – juz nie wlączam Tv, nie czytam gazet – w końcu mogę krzątać się tylko po domu i dbać o swoich, tym bardziej, że – dzisiaj – mieć jakieś poglądy to najczęściej pokłócić sie – przynajmniej ja jestem taka nietolerancyjna, ze nie idę na żadne ustępstwa.Zgroza!Jednak z ciekawości zaglądam do Pana M.Rybińskiego : co też On dzisiaj wymyśli? I faktycznie! Może nie poprawi sytuacji ale co za przykład dla wielu, jak cudownie jest czytać książki, poszerzać horyzonty, odszukiwać podobieństwo wyciągać wnioski. Tak , czytajmy ale nie to co modne i „zadane”. Szukajmy na własną rękę, sięgajmy do pamiętników, listów, starych wydań, biografii znanych ludzi itp. Dziękuję Panu, Panie R.